Αφήνοντας την Μύκονο…

            Νομίζω ότι στην καρδιά μου θα βάλω και την Άνδρο. Τις άλλες θέσεις έχουν πιάσει για την ώρα η Αθήνα (φυσικά!) και η Πάρος, αλλά υπάρχει και μία κενή, οπότε σημειώστε και Άνδρο. Όσες φορές έχω έρθει έχω περάσει όχι απλά υπέροχα, αλλά και φανταστικά. Θα μου πεις είναι και η παρέα ένας λόγος. Και θα σου απαντήσω, είναι ο «λόγος παραπάνω». Αλλά και το νησάκι είναι όμορφο (νησάκι?! Πλάκα μας κάνεις…).

            Τρία μεγάλα χωριά: το Γαύριο που είναι και το λιμάνι, το Μπατσί και η Χώρα της Άνδρου. Επειδή ακριβώς είναι μεγάλο νησάκι, η απόσταση Μπατσί-Χώρα είναι περίπου 24 χλμ! Wow!!! Όρεξη να έχεις να οδηγάς όταν θέλεις ποτάκια! Και τι μας νοιάζει το Μπατσί, θα μου πείτε. Μας νοιάζει και μας κόφτει, σας λέω, γιατί είναι κοντά στο λιμάνι (πολύ βασικό όταν γυρίζεις σπίτι από τα μπαρ στις 8.30 και στις 10 παρά φεύγει το πλοίο…), είναι κοντά στις κύριες και γνωστές παραλίες, μαζεύει ωραία γκομενάκια που πετάχτηκαν Σ/Κ από την Αθήνα να ξεσκάσουν κι αυτά (ηρεμία δεν έχω, όχι!!), έχει πολλά μπαράκια, είναι όμορφο και εν πάσει περιπτώσει το προτιμώ από την Χώρα. Μπορώ, βέβαια, να μου δικαιολογήσω αυτή την προτίμηση…

            Και θα σας πω αμέσως γιατί (σας αφήνω ποτέ με απορίες?!). Όπως ήδη ανέφερα, η Χώρα της Άνδρου είναι 24 χλμ από το Μπατσί (από το Γαύριο ακόμα πιο μακριά! Τα δύο άκρα του νησιού!). Το λες και μακριά… Βέβαια, αν ήταν μία ευθεία δε θα ήταν και τίποτα το ιδιαίτερο τα 24 χλμ. Έλα, όμως, που ο δρόμος είναι στενός, με πολλές στροφές και στα περισσότερα σημεία με γκρεμό στο πλάι. Οπότε, το κάνει λίγο δύσκολο και επίπονο (2 φορές έχω ξεράσει…) και φυσικά άκρως επικίνδυνο όταν γυρνάς στο Μπατσί κουρούμπελο και σκατίδι από το αλκοόλ (μην πίνεις όταν οδηγάς, θα με παρατηρήσεις! ‘Ντάξει τώρα… Λες και δεν το ξέρεις τον Ελληνάρα! Είχα γράψει και ένα post κάποτε για το πιοτό και το αμάξι, αλλά δάσκαλε που δίδασκες…). Όμορφη και γραφική, μπορείς να την πεις, αφού πέρασες λοιπόν το δύσκολο οδικό κομμάτι (και μετά γκρινιάζουνε οι Ασπρονησιώτες ότι δεν έχουμε δρόμους…). Έχει τα σοκάκια της, έχει τα μπαράκια, τα ταβερνάκι της, τα μαγαζιά, τις δημόσιες υπηρεσίες και γενικά ο,τιδήποτε μπορεί να υπάρξει στη Χώρα ενός νησιού. Αλλά δεν ξέρω γιατί προτιμώ το Μπατσί… Είναι, φαίνεται, πιο μαζεμένο και πιο γραφικό. Συν του ότι βλέπεις από όλα τα σημεία του την πανέμορφη θάλασσα. Βέβαια, εξομολογούμαι και με το χέρι στην καρδιά ότι τα πιο όμορφα και γλυκά μεθύσια, τα έχω κάνει στην Χώρα. Και τα καλύτερα καμάκια (ηρέμησε, Audrey! Πάει, τελείωσε! Πρέπει να της βρούμε άντρα!)…

            Πριν τελειώσω με την ξενάγηση, να σας πω ότι έχει υπέροχες (πέρα από τις γνωστές…) παραλίες και μέρη φανταστικά που πρέπει να δει και να ανακαλύψει όποιος επισκεφτεί την Άνδρο και – φυσικά – όποιος έχει χρόνο και (δυστυχώς…) το κατάλληλο όχημα. Τα ωραιότερα, ειδυλλιακά και παραδεισένια μέρη δυστυχώς μπορείς να τα δεις μόνο αν διαθέτεις jeep και μάλιστα από αυτά που βγαίνουν off road, χωρίς να φοβάσαι μη και περάσεις τη νύχτα στην ερημιά (κινητά ξεχάστε τα! Δεν έχει σήμα. Και καλύτερα! Στον παράδεισο δεν πρέπει να σε βρίσκουν οι μαλάκες και οι ανεπιθύμητοι…). Αλλά, είναι όμορφα και θέλω να τα βλέπω ξανά και ξανά!

            Το ευχάριστο είναι ότι η παρέα που συναντώ στην Άνδρο έχει τέτοια «κατάλληλα οχήματα», οπότε και πηγαίνουμε να αναζητήσουμε την ηρεμία σε αυτά τα μέρη. Και σε αυτό το σημείο θέλω να αναφέρω ποια είναι αυτά τα «κατάλληλα οχήματα» όχι για να πουλήσω μούρη (δεν είναι δικά μου άλλωστε…), αλλά για να φωνάξω σε μερικούς πόσο βλάκες είναι που δίνουν χιλιάδες ευρώ για να πάρουν jeep και το μόνο off road που κάνουν είναι το παρκάρισμα σε πεζοδρόμια γνωστών high περιοχών, ενώ τα δύστυχα jeep καταπιέζονται (νομίζω ένιωσα ένα δάκρυ…). Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Porsche Cayenne, VW Touareg και Range Rover. Γελάτε ε? Μη γελάτε καθόλου! Εκτός του ότι συγκαταλέγονται στα jeep με τις καλύτερες κριτικές σχετικά με την off road συμπεριφορά τους, τα έχω δει άπειρες φορές σε εκδρομές off road (δηλώνω λάτρης τέτοιων extreme εκδρομών! Και όχι σε φτιαχτές πίστες τύπου Πάρνηθα… Βάλια Κάλντα, Λίμνη Πλαστήρα και δε συμμαζεύεται. Να σου φεύγει το σκατό! Sorry κιόλας…) και έχω μείνει κυριολεκτικά μαλάκας. Τα «jeep των πολλών ευρώ και του Κολωνακίου» στα χέρια ανθρώπων που τα νιώθουν πραγματικά (και δεν τους νοιάζει αν θα γρατσουνιστούνε λίγο….Λίγο? Ε, καλά τώρα. Μια κουβέντα είπα…) γι’ αυτό που είναι και που ξέρουν το βασικό λόγο που τα σκάνε για να τα πάρουν (και τον βασικό λόγο που φτιάχτηκαν τα jeep…), μετατρέπονται σε κτήνη πολλών τόνων που θέλουν απεγνωσμένα να χωθούνε σε λάσπες, ποτάμια, κοτρόνια, δέντρα, χιόνια, κατολισθήσεις. God!!!! Gimme that shit!!

            Ξέφυγα ε? Sorry… Απλά είναι που θα πραγματοποιήσουμε σήμερα μία παρόμοια εκδρομή με τα παιδιά. Ανατριχιάζω στην ιδέα της ανώμαλης κατάβασης. Οργασμός σε σώμα και μυαλό πολλών Ρίχτερ! Εντάξει, μη φανταστείτε τραγικά πράγματα, αλλά είναι που έβρεχε καταρρακτωδώς Μ.Σάββατο και Πάσχα, ε και συνήθως οι ανώμαλοι δρόμοι μετά από καταιγίδα είναι ακόμα πιο ανώμαλοι. Και λέμε να τα λερώσουμε λιγάκι τα comme il faut «jeep των πολλών ευρώ»! Έχει και φανταστική μέρα, θα βάλουμε και τα μαγιό μας!!!!!

            Αλλά όχι, όχι… Δε θα είναι το πρώτο μου μπάνιο. Το έκανα χτες Δευτέρα μόλις με πήραν από το λιμάνι (ήρθε η Audrey στην Άνδρο και γαλήνεψε ο καιρός…) και πήγαμε στο σπίτι. Έβαλα μαγιό και χωρίς να προλάβω να κάνω κιχ, με πέταξαν στην πισίνα. Πισίνα?! Πισίνα?! Εμ ναι, ξέρετε (κοιτάζοντας τα δαχτυλάκια των ποδιών με βλέμμα τύπου έχω-αμηχανία-δεν-ξέρω-πώς-να-σας-το-πω….) το σημερινό post (και τα επόμενα που θα ακολουθήσουν όσο θα είμαι στην Άνδρο) θα βγάζουν μία εσάνς glamourιάς να το πω, ελίτ να το πω, χαϊλίκι να το πω, λόγια δε βρίσκω… Και το σπίτι που είπα πριν, εμ δεν είναι ακριβώς σπίτι… Είναι βιλίτσα. Με την πισίνα της, με τα γκαράζ (έχουμε jeep λέμε!), με τους κήπους της, με τις αυλές της και ωπ…. Με το προσωπικό της! Αυτά είναι… Η Ουσκί (Φιλιππινέζα. Όχι δεν πήρα της κυρίας από το Ασπρονήσι, Έχουμε δικιά μας εδώ!) να μας φέρνει να τρώμε και ο Καμάλ (Ινδός ασφαλισμένος, όμως!) να μας κάνει αέρα, θα μου πείτε… Όχι, όχι… Ο Καμάλ φρόντιζε τους κήπους, την πισίνα και κανένα μερεμέτι που χρειαζόταν στο σπίτι (ουπς! Σπίτι είπα πάλι? Ε, ως κοινή θνητή κι εγώ με 33 τ.μ. γκαρσονιέρα, σπίτια τα λέω όλα…Των γονιών μου δε μετράει!)

            Κουνάτε τα κεφάλια, είμαι σίγουρη! Ίσως να κάνετε και καλά… Αλλά αυτά τα παιδιά τα λατρεύω. Τα ξέρω εδώ και 2 χρόνια (Ασπρονησιώτικη γνωριμία στο Caprice….), αλλά νιώθω ότι θα μου σταθούν ό,τι κι αν μου συμβεί. Όταν με αγκαλιάζουν, αυτό το σφίξιμο, το σήκωμα στον αέρα λες και είμαστε παιδιά, οι δυνατές χειραψίες, τα βλέμματα, οι έντονες χαιρετούρες όταν με αφήνουν στο λιμάνι (Ραφήνα, Γαύριο, δεν έχει σημασία. Ρόμπα γινόμαστε κάθε φορά όπου και να είμαστε…), οι πλάκες, οι ήρεμες στιγμές μας, οι σοβαρές συζητήσεις και οι προβληματισμοί μας (ναι, κάνουμε και τέτοια ως «παιδιά»….), τα άπειρα ξενύχτια, όλα αυτά μου αρέσουν και μου λείπουν πολλές φορές. Μου αρέσει η παρέα τους. Χαίρομαι που το μυαλό τους δεν έχει πήξει (όχι ακόμα τουλάχιστον…Τι διάολο, μεγάλοι άνθρωποι είναι, τώρα θα χαλάσουν? Ποτέ δεν ξέρεις…) από τα ευρώ που αν και πολλά ρέουν με σύνεση (μην κοιτάτε τα jeep και τις «δουλάρες», αυτά είναι υποχρεωτικά…) κι αυτό είναι κάτι που με εκπλήσσει. Υπάρχουν στιγμές που ξοδεύω αλόγιστα τα διπλάσια (καλά δεν περιμένω να μου πείτε και μπράβο…) από εκείνους που έχουν τα τριπλάσια! Παραμένουν σεμνοί, γι’ αυτό και ανταλλάσσουμε κάτι παραπάνω από ένα απλό «γεια» και ένα ποτό.

            Αφαιρέθηκα πάλι, αλλά το μπάνιο μπάνιο!! Θάλασσα δεν πήγα. Προτίμησα την πισίνα που ήταν – πιθανότατα – πιο ζεστή (καλά και για την glamourιά, ‘ντάξει! Με την Audrey μιλάτε!). Πήγαμε για φαγητό (super γαριδομακαρονάδα στο εστιατόριο «Θάλασσα»!) στο Μπατσί και μετά για καφέ, καθώς πετύχαμε κάτι γνωστούς από Αθήνα. Κόσμος πολύς κι εδώ! Λόγω των ημερών, αλλά γενικά επειδή η Άνδρος είναι κοντά στην Αττική και πολλοί έχουν και τα εξοχικά τους. Έτσι ένα κοσμάκη τον μαζεύει. Με χτυπούσε ο ήλιος και ένιωθα ότι ήθελα να μείνω εκεί στην ίδια θέση για πάντα… Παρόλο τον κόσμο γύρω μου, ξέρετε, είναι η στιγμή που στο κεφάλι σου υπάρχει απόλυτη ησυχία. Παίρνεις κι αυτό το βλέμμα της αγελάδας, το εγκεφαλογράφημα χτυπάει ευθεία γραμμή και κοιτάς τη θάλασσα, η οποία είναι ήρεμη σαν να μην πέρασε ποτέ η φουρτούνα των προηγούμενων ημερών. Και το μόνο που θέλεις είναι ησυχία. Ίσως και την αγάπη σου, να κάθεται στην απέναντι καρέκλα με αυτό το χαμόγελο που λατρεύεις και να κοιτάς εκείνον και τη θάλασσα ταυτόχρονα. Και να είσαι πλήρης και ήρεμη…

            Έλα, έλα!!! Δε σου πάει αυτό το στυλ. Εσύ είσαι σκληρός άνθρωπος, αντράκι! Δε σου ταιριάζει το ρομάντζο… Ειδικά σε εσένα, τον λήσταρχο Νταβέλη! «Εεεε! Νταβέλη!», με ξυπνάει μία βαθιά αντρική φωνή. «Τι έπαθες? Χάζεψες από το πιόμα στο Ασπρονήσι?». Μπααα…. Αντέχω εγώ! «Ή μήπως τον σκέφτεσαι πάλι?», στο αυτί αυτή τη φορά. Μπαααα…. Όχι, βέβαια…. «Εεεε! Τι μυστικά λέτε εσείς? Σου την πέφτει ο μαλάκας?! Τον γαμήσω! Εγώ έχω το χαρτάκι με το επόμενο νούμερο! Αυτός να πάει στο τέλος!», μία άλλη και καλά τσαντισμένη αντρική φωνή από τον διπλανό καναπέ. «Audrey, το καλό που σου θέλω να αντέχεις, γιατί απόψε θα πεθάνουμε!», η παλαβιάρα της παρέας (χειρότερη από εμένα! Κι όμως…). Ωχ…. Επέζησα της πυρηνικής καταστροφής και θα πεθάνω από έναν μικρό τυφώνα στην Άνδρο… Γι’ αυτό είμαι σίγουρη! Το έχω ξαναζήσει… Αλί μου…

            Το βράδυ αργά και αφού είχαμε πέσει λίγο για ύπνο το απόγευμα, ντυθήκαμε, στολιστήκαμε, κολωνιστήκαμε (θα πεθάνω από τις αναθυμιάσεις αντρικού αρώματος Azzaro και Armani! Έλεος άντρες μου! Θα μπούμε και σε αμάξι…), πήραμε τα jeep (μην ξεχνιόμαστε… Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και το «κατάλληλο όχημα» να ακουμπήσουν τους επιδέξιους κώλους…) και φύγαμε για Χώρα. Τα άντερά μου παραλίγο να βγουν, αλλά ευτυχώς η φωνή μου έχει σθένος και πυγμή και φρέναρε το jeep λιγάκι! Φάγαμε και τα σουβλάκια μας (η αποθέωση του glamour και της ελίτ! Μέσα σε ένα πιτόγυρο…!) και μπήκαμε (πού αλλού?!) στον μπαρ «Αγορά». Ποιος είδε τον μπάρμαν και δεν τον φοβήθηκε… Δεν καταλάβαινα από πού και πότε ακριβώς έρχονταν τα σφηνάκια. Δεν καταλάβαινα για πότε άλλαζε η Μαργαρίτα μου με νέα πιο παγωμένη Μαργαρίτα. Δεν κατάλαβα για πότε ήρθαν και τα μπουκάλια με το Chivas. Τίποτα! Όλα έρχονταν και έφευγαν (με κατάποση!) ως δια μαγείας!

            Δύο ώρες ήταν αρκετές για… πρώτο ποτό! Μπήκαμε πάλι στα jeep (μην ξεχνιόμαστε, είπαμε… Glamourιά!) και φύγαμε για «Cabo Del Mar». Το κλαμπ του νησιού. Δε μπορώ να περιγράψω το τι έγινε… Αδυνατώ να σκεφτώ πιθανές λέξεις και φράσεις που θα ταίριαζαν! Μπουκάλια Chivas άδειαζαν λες και πίναμε Ιόλη φυσικό μεταλλικό! Σφήνες, σφηνάκια, υποβρύχια, κανάτες, όλα ένα στο στόμα μου, στο στομάχι μου και στον εγκέφαλό μου. Όλοι σε κατάσταση αμόκ να χορεύουμε αγκαλιά. Τι χορεύαμε δηλαδή… Χοροπηδούσαμε σαν τα κατσίκια! Παραλίγο να γίνει και ένα άσχημο σκηνικό λόγω ποσότητας αλκοόλ σε μυαλά και στόματα τύπου «Τις γυναίκες της παρέας δεν τις πειράζουν!» (άσ’ το βρε αφορισμένε το μαναράκι να μου μιλήσει!! Λεύτερο κορίτσι, να καμακωθώ θέλω!) και «Εσύ πέρνα από εδώ δίπλα μου και μην κουνήσεις!» (μάλιστα! Εσύ ό,τι πεις….). Βρε δε με χέζεις! Εγώ θέλω μαναράκι…. «Σώπαινε! Θες και μαναράκι…Μικρό κορίτσι! (Α ευχαριστώ!!!!)».

            Ωχ…. Σκατά! Ο ιδιοκτήτης του κλαμπ έφερε σαμπάνιες (μα τόσο glamour πια δεν το βαστώ, το κομπλεξικό!)… Τον κώλο μου να πιω, δεν παθαίνω τίποτα. Αν τα ανακατέψω με σαμπάνια, έφυγα για άλλη διάσταση και άλλο γαλαξία. Μη πιεις, θα μου πείτε. Ε! Ε! Αγένεια…. Και να πουν ότι η Ασπρονησιώτισσα κωλώνει?! Ποτές!

            Πόνεσαν και τα πόδια μας (εκτός από όλα τα άλλα…) και αποφασίσαμε να μαζευτούμε στα jeep πρώτα (μην ξεχνιόμαστε…..Glamourιά!) και μετά σπίτι (sorry, βίλα ήθελα να πω…Μα να τα μπερδεύω, το κόμπλεξ μου μέσα!). Να κοιμηθώ δεν κατάφερα πολύ, γιατί λαλούσε ένας κόκορας σαν δαιμονισμένος από το διπλανό σπίτι (όχι βίλα, όχι….Έχετε δει βίλα με κόκορα?! Εγώ ποτέ…) συν του ότι ήμουν σε υπερένταση από το πιόμα τόσες μέρες σερί! Οπότε και ξύπνησα, πήρα το laptop ενός «νεκρού», έγραψα το προηγούμενο post που διαβάσατε (που σας το έστειλα, όμως, το απόγευμα όταν γυρίσαμε από την κατάβαση. Θα ακολουθήσει post με λεπτομέρειες της mini εκδρομής.) και το είχα γραμμένο σε χαρτί, έγραψα και το σημερινό (αυτό θα σας το δώσω την Τετάρτη – δηλαδή σήμερα…Το πέρασα στο στικάκι μου!) και είμαι πανέτοιμη να σας μεταλαμπαδεύσω live τα γεγονότα που συγκλόνισαν τη ζωή μου και το Πανελλήνιο όλες αυτές τις ημέρες. Βρε, βρε ξυπνήσαμε…

«Τι στον πούτσο γράφεις τόση ώρα και βαράς το πληκτρολόγιο?!?! Είσαι χειρότερη από το κοκόρι δίπλα! Τσάκα τσάκα τσάκα τσάκα! Γράφεις γράφεις! Ακόμα και τώρα που σου μιλάω! Τι γράφεις? Γράμμα? Να μη με νοιάζει? Καλά…. Δε βρίσκεις κανέναν άντρα να κάνεις τίποτα περίεργο μπας και γίνεις άνθρωπος? Μη με κοιτάς εμένα. Έχω σχέση…..Λέμε ρε παιδί μου….Μη με κοιτάς έτσι και μου σηκώνεις και το φρύδι! Και άντε ξύπνα και τις άλλες να φύγουμε καμιά φορά, μέχρι να ετοιμαστείτε…..(κουνάει το χέρι τύπου καλά-κρασά…)». Πού θα πάμε? «Χάζεψες ε? Λογικό τόσες μέρες πίνεις, ήπιες και χτες, χάλια είσαι… Δεν είπαμε θα πάμε κάτω στις παραλίες από την πίσω μεριά να κατέβουμε με τα jeep (το είπε αυτός, δεν πρόλαβα να το βάλω εγώ….Για να μην ξεχνιόμαστε…. Glamourιά!)? Κοίτα την! Ακόμα πληκτρολογεί! Άιντε! Κούνα την κωλάρα σου!». Την κουνάω και σας αποχαιρετώ προσωρινά, γιατί σήμερα θα κολυμπήσω σε θάλασσα. Μπρρρρ, κρύα θα είναι, ειδικά από την πίσω μεριά του νησιού είναι πιο κρύα τα νερά που έχει ρεύματα. Αλλά είπαμε, η glamourιά θέλει θυσίες….. Πάω να φτιάξω και κανένα τοστάκι να πάρουμε μαζί μας, τόσα άτομα θα πεινάσουμε (όχι, δεν αφήνω την Ουσκί! Χωρίς να παρεξηγηθώ από αντιρατσιστικά συναισθήματα και άτομα, σιχαίνομαι… Δεν ξέρω γιατί. Καλά είμαι και νοικοκυρά, βέβαια….Ίσως γι’ αυτό!)! Α ξύπνησε και ο υπόλοιπος στρατός… Ωραία! Σας φιλώ όλους και σας στέλνω λίγο από το glamour που βιώνω (τρομάρα μου….)!�

(Το κείμενο γράφτηκε Τρίτη πρωί. Είμαι λίγο καθυστερημένη, το ξέρω, αλλά με τόσο αλκοόλ και τόσο glamour, δεν προλαβαίνω να είμαι μέσα στα χρονικά και επιτρεπτά όρια…. Ευτυχώς γράφω γρήγορα τα ποτάμια που ξεχύνονται από το μυαλό μου, γιατί ακόμα θα έγραφα και δε θα πήγαινα στην εκδρομή! Φιλιά και πάλι!)

Τι νομίζατε ότι έτσι εύκολα θα σωνόσασταν? Ότι έτσι εύκολα θα έπεφτα ξερή και δεν θα ξανακούγατε νέα από εμένα και το Ασπρονήσι? Ότι έτσι εύκολα τέλειωσαν όλα αυτά που έχω να σας πω? Όχι, όχι, όχι… Κι όμως, ζω!!! Τρανή απόδειξη μπροστά στα έκπληκτα μάτια σας ότι οι Ασπρονησιώτες μπορούν (όπως και οι κατσαρίδες!) να επιβιώσουν από πυρηνικό όλεθρο. Τουλάχιστον έτσι έδειξαν τα τελευταία πειράματα in vitro που έλαβαν χώρα στη Χώρα του Ασπρονησιού… Όλεθρος! Δευτέρα Παρουσία! Κρίση! Δε βρίσκω λόγια να περιγράψω τα μεγέθη…

            Μα κάτι ξεχνώ…. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!! Το έκανε για μία ακόμα χρονιά το θαύμα του ο Υιός του Θεού. Και οφείλω να παραδεχτώ ότι «αν και επαναλαμβανόμενο γεγονός, είναι όπως και η Γέννηση, must να το παρακολουθείς κάθε χρόνο. Δε χάνει ποτέ την αξία του και όλοι μαζί (?) περιμένουν με αγωνία να συμβεί ξανά και ξανά», τάδε έφη τσόκαρο σε καλντερίμι…. Τι ακούω Χριστέ μου?! Κι όμως ζω ακόμα! Ωπ!!! Σμποδίχτηκε (το τσόκαρο…)! Εμ, βέβαια… Ο καλός Θεούλης τιμωρεί την ασυγκράτητη μαλακία που ξεχύνεται από μυαλά και ύστερα από στόματα… Άκου είναι must… Τι είναι? Live Show? Μάλλον μπερδεύτηκε όταν διάβαζε στις αφίσες των τουριστικών γραφείων «Ανάσταση στο Ασπρονήσι»… Εκείνη ήξερε ότι έγινε «κάπου κοντά στα Ιεροσόλυμα» (ναι, κάπου εκεί γύρω….Αλλά μη σκας! Είναι μακριά!) και τώρα μία αφίσα της ανατρέπει τα «πιστεύω» της και δημιουργεί χάος στο κεφαλάκι της! Μην ανησυχείς, κορίτσι μου… Είναι must! Όπως το Alexander (χιλιοφορεμένο πια!!!) McQueen φουλάρι που φοράς… Υγεία και δύναμη και σε εσένα… Θα τη χρειαστείς!

            Κόσμος τρελός! Τόσο σε ποσότητα, αλλά κυρίως, σε ποιότητα. Κάθε πέρσι και καλύτερα… Ή ο κόσμος έχει χαζέψει  ή εγώ είμαι υπερβολικά έξυπνη (μην ακούσω…) ή είμαι υπερβολικά περίεργη και με ενοχλεί πολύ η μαλακία, στον εγκέφαλο κυρίως. Καλά, θα μου πείτε, έφταιγε και ο αέρας. Σωστά, θα απαντήσω! Όταν σηκώνει 8 μποφόρ βοριά και γαμιέται ο Δίας, λογικό είναι να προκαλείται μία βαζούρα (όχι βαβούρα! Όπως το λέμε εδώ!) στο κεφάλι και να κοπανάνε δεξιά-αριστερά σαν τις μύγες. Όμως, η μύγα δε μιλάει… Απλά πετάει ζαλισμένη από τον αέρα. Ετούτα εδώ γιατί μιλάνε και μάλιστα δυνατά, σίγουρα πως αυτό που θα πούνε ότι είναι και το σωστό? Πού είναι η μυγοσκοτώστρα? Σε λίγο θα φτύσουν και στο φαγητό… Ζω, όμως κι αυτό είναι που μετράει!

            Έπαθα και κάτι σαν ίωση την Μ.Τετάρτη το βράδυ που με έκανε να χάσω 10 κιλά μέσα σε μία μέρα (μη ρωτήσετε… Βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει…), αλλά «ντοπαρίστηκα» και επέστρεψα στα καθήκοντά μου γερή και δυνατή Μ.Πέμπτη βράδυ! Εκεί να με δείτε και να με καμαρώσετε… Ντύθηκα, στολίστηκα και να ‘μαι να κατεβαίνω σαν την Μαλάμω στην Χώρα. Καλέ τι κόσμος ήταν αυτός! Όχι, παράπονο δεν έχω. Να φύγει! Να φύγει μακριά η μιζέρια της επαρχίας να μην την βλέπω και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι! Και να έρθει κόσμος ωραίος, σαν αυτό το μαναράκι που περνάει από μπροστά μου! Φτου σου αγόρι μου μη σε ματιάσω (καθότι ανοιχτομάτα, ματιάζω εύκολα!)! Δύο μέτρα άντρας μελαχρινός, θα λωλαθώ και τη ζωή μου δε θα θέλω χωρίς εσένα πλάι μου!

            Πέρασα και από την Μητρόπολη να βρω τους γονείς μου και να ακούσω και κανένα Ευαγγέλιο μέρες που είναι μπας και βγουν τα βενζεβούλια από μέσα μου με προσευχή. Μπαίνω μέσα και το Ασπρονήσι γυρίζει σύσσωμο να παρατηρήσει προσεκτικά από πάνω μέχρι κάτω την αμαρτωλή που εισέρχεται στον ναό. Καλησπέρα σας (κουτσομπόλες!)… Στέκομαι στην άκρη δίπλα στην μαμά μου και νιώθω μία σκιά. Αααα…. Η Μαριέττα Χρουσαλά (δύο μέτρα είναι κι αυτή! Με κάλυψε! Ζωή να ‘χει…) ήρθε να προσκυνήσει τον Εσταυρωμένο με τις φιληνάδες της. Άβαφη και είναι μία κούκλα. Την φτύνω και αυτή από μέσα μου να μην την ματιάξω! Φεύγει μετά από ώρα, αλλά τη θέση της παίρνει κυρία της υψηλής (διανόησης? Όχι, όχι…) κοινωνίας με τις δύο κόρες και την Φιλιππινέζα  (η οποία κρατάει το μωρό-κόρη). Προσκυνάει και μετά κάνει νόημα στην Φιλιππινέζα να φέρει το μωρό να ακουμπήσει το κεφαλάκι του στον Σταυρό να προσκυνήσει κι αυτό. Τέτοια δείγματα μητρότητας και πίστης, πολύ με συγκινούν… Κρατάω, όμως, μέσα μου το δάκρυ, γιατί η μάσκαρα δεν είναι αδιάβροχη και δε θέλω στον Οίκο του Θεού να πασαλειφτώ. Τι θα πει κι ο Κύριος… Η μία έρχεται με την Φιλιππινέζα της και η άλλη πασαλείβεται… Φεύγει η ελίτ… Στο καλό αγαπημένη και καλή δύναμη. Ζω, λέμε, ακόμα…..

            Φυσικά, μετά την εκκλησία, και αφού πήγα για φαγητό με τους γονείς (λυτά έφαγα και με σύνεση. Νηστεύουμε…), πήγα να βρω τη συμμορία να «οργώσουμε» ελαφρώς το νησί. Τόσο καιρό χωραφάκι άγονο ήταν… Στο δρόμο, όπως ήδη σας ανέφερα, κόσμος πολύς. Πιο πολύ από κάθε άλλο Πάσχα! Πληρότητα 100%, είπε το Σωματείο Ξενοδόχων! Κοίτα να δεις… Για μία θέση στο Ασπρονήσι… Δε με νοιάζει καθόλου. Ας έρθουν! Ας έρθουν όλοι να βγούμε μαζί στα μπαράκια, να πιούμε τα ποτά μας (δε νηστεύω το αλκοόλ. Πώς θα μπορούσα άλλωστε μέρες που είναι…), να χορέψουμε (εντάξει, μη φωνάζεις! Χορεύω και Μ.Πέμπτη! Πα πα πα, σαν τον μπαμπά μου κάνεις…), να κάνουμε γνωριμίες… Το τελευταίο ειδικά είναι από τα αγαπημένα μου σημεία. Άνοιξε το μάτι μου, βρε αδερφέ!! Τι άνοιξε, δηλαδή… Αλληθώρισε! Τόσα όμορφα αγόρια (και κορίτσια. ‘Ντάξει πια!) μαζεμένα ούτε στο καλύτερο όνειρο… Δεν προλάβαινα να κοιτάζω! Τι να κάνω… Δύο μάτια έχω! Μερικούς δεν τους προλάβαινα… Ηρέμησε, Audrey, θα μου πείτε. Ήρεμη είμαι, απλά να… Είναι που ταράζομαι κι εύκολα ως λεύτερη κοπέλα… Μαζεύτηκα (ευτυχώς ζωντανή!) κατά τις 7.30 και σε κατάσταση αμόκ!

            Ξύπνησα (ζωντανή τελικά!) κατά τη μία, γιατί είχαμε και δουλειές. Τι δουλειές είχες, Audrey? Μα να πάρω λαμπάδα και μένα και τη μανουλίτσα φυσικά (το σπίτι μου το καθάρισα χτες! Έκανα και πόρτες και παράθυρα, αμέ!)! Ντύνομαι, χτενίζομαι, παίρνω αδερφό και αμάξι και κατεβαίνω Χώρα. Θα βρούμε να παρκάρουμε? «Χλωμό για μέσα στο λιμάνι… Μόνο στο parking.», μου λέει ο αδερφός. Δίκιο είχε τελικά…. Σκατά, στου Διαόλου τον κώλο φτάσαμε! Δε βαριέσαι… Κόσμο να έχουμε κι ας παρκάρω και στο σπίτι μου. Το κόβουμε με τα πόδια για τον δρόμο με τα μαγαζιά και…

            Τα μάτια μου μάλλον δε βλέπουν καλά! Κάνουν παιχνίδια, φαίνεται, λόγω του αλκοόλ! Τα τρίβω ελαφρά και ξανακοιτάω. Μπα! Η ίδια εικόνα. Τα τρίβω ξανά, αλλά με δύναμη αυτή τη φορά και ξανατηράω. Μπα όχι, καλά βλέπω… Ο γνωστός ποινικολόγος!!!!!!!!!! Με τα παιδιά του!!!!!!!!! Στο Ασπρονήσι!!!!!!!! ‘Ντάξει, αυτά είναι υλικά για Άρλεκιν… Ζω? Για τσίμπα με…

            Πήρα τις λαμπάδες (μία κίτρινη για εμένα και μία γαλάζια για την μανουλίτσα, στολισμένες με χρωματιστά στάχυα και ένα κομμάτι ψηφιδωτό made by Ειρήνη!), ήπιαμε και τα καφεδάκια μας με τον αδερφό στον Γιαλό και φύγαμε. Έπρεπε να φτιάξω και τα νύχια (των χεριών. Τα πόδια τα έκανα χτες…)… Πώς θα γίνει δηλαδή…

            Το βράδυ στηθήκαμε οικογενειακώς στο καθιερωμένο μας σημείο για να δούμε και τους τρεις επιτάφιους (τρεις μεγάλες εκκλησίες έχει η Χώρα) και να προσκυνήσουμε. Σιγά καλέ κυρία! Τι σπρώχνετε?! Ααα, Τζούλια (Αλεξανδράτου ντε!)! Sorry, δε σε κατάλαβα έτσι όπως είσαι… Είναι που στα περιοδικά είσαι, εμ πώς να το πω, λιγάκι διαφορετική. Καλά είμαι κι εγώ μωρέ. Εδώ να, στο Ασπρονήσι με κωλοπετούρα που ήρθατε όλοι σας – διάσημοι και κοινοί θνητοί. Εσύ πες μου, τα νέα σου! Α, τίποτε συνταρακτικό ε? Μα γιατί, αφού είσαι συνταρακτικό κορίτσι εσύ… «Με έχει πιάσει μία κατάνυξη. Μάλλον λόγω των ημερών». Μάλλον… Αφού ζεις κι εσύ, ζω κι εγώ, καλά είμαστε, σώπαινε!

            Πέρασαν οι επιτάφιοι, πέρασε και η Τζούλια (καθώς και άλλοι πολλοί γνωστοί της τηλεόρασης. Μ’ αρέσει να βλέπω το θλιμμένο βλέμμα τους πίσω από τον επιτάφιο, Με κάνει να θυμάμαι ότι τελικά είναι κι αυτοί άνθρωποι με «πιστεύω» και ευαισθησίες… ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!), πήγαμε κι εμείς να φάμε (ναι, άλλη δουλειά δεν κάνουμε αυτές τις ημέρες… Τα ξέρετε κι εσείς…). Κράτησα τη νηστεία μου (στο τσακ!) και μετά κατευθύνθηκα προς το ήδη «οργωμένο (απ’ τα χτες!) χωράφι». Τα πήραμε όλα στη σειρά, όπως κάνουμε πάντα: Caprice, Semeli, Destijl (οι ντόπιοι το λέμε Celebrities…. Ok….), Guzel και τέλος στο καινούριο μας απόκτημα Lalu (το παλιό El Pecado-Remezzo).

Αφού κατάφερα να φτάσω μέχρι το Lalu (είναι λιγάκι μακριά από τα άλλα μπαράκια και λίγο έξω από το Γιαλό) και μετά να ξαναγυρίσω στο Guzel, είναι άξιο θαυμασμού (λέμε τώρα….), Και με γοβικό! Εκεί που οι άλλες σταματούν, η Audrey-Duracell συνεχίζει! Ήπια, ήπια, ήπια τόοοοοοοσο πολύ που νόμιζα ότι φως ηλίου δε θα ξαναδώ. Προς το παρόν, όμως, είχα ασχολία με το ψηλό μωρό (Αλέξης στο όνομα…) που ήταν πιλότος. Πιλότος?! Ναι πιλότος!!! Πάρε με και πέτα με ψηλά…. Έλα σοβαρέψου! Σοβαρεύομαι και γυρίζω σπίτι, γιατί νομίζω θα πεθάνω από τις ενδοφλέβιες Chivas που βαρούσα! Γυρίζω με χαμόγελο και ένα νέο νούμερο στη μνήμη του κινητού μου… Μα να έχω αεροπλάνο και να μην βρίσκω πιλότο?! Δεν κάνει… (Άφησα θάλασσες και ναυτιλίες και έπιασα τους αιθέρες! Επιτέλους γύρισε η τύχη μου…)

Μ.Σάββατο ξημέρωσε (μας δουλεύεις, Audrey?! Όταν γύρισες είχε ήδη ξημερώσει… Αφορισμένη!) κι εγώ ξύπνησα σχετικά νωρίς, γιατί έπρεπε να βοηθήσω τη μανουλίτσα στην κουζίνα. Αύριο Πάσχα, έχουμε κόσμο για φαγητό και γλέντι. Κι επειδή η πρώτη Ανάσταση έγινε, πριν ξεκινήσω τις δουλειές και τα μαγειρέματα, έφαγα και μία λουκανικόπιτα. Έτσι κάτι ελαφρύ, μη μου πέσει βαρύ το βραδινό φαγητό και το αυριανό αρνί/κατσίκι. Έφτιαξα τζατζίκι, έφτιαξα μανιταρόπιτα, έπλυνα τα μαρούλια για την μαγειρίτσα και τις σαλάτες, ψιλόκοψα τα συκώτια και όλα τα σχετικά της μαγειρίτσας, ξεσκόνισα τα έπιπλα, σκούπισα, είμαι μια νοικοκυρά, το ξέρω!! Και ξαναπήγα σπίτι μου να ξεκουραστώ λίγο, γιατί κατά τις 7 θα έρθει μία κυρία να με χτενίσει. Ε, να μην πάω στην Ανάσταση αχτένιστη (αχτένιστη θα πάω στον ουσία… 8 μποφόρ έχει έξω! Τι λαμπάδα και τι μαλλί να σταθεί!).

Το βράδυ (αφού ντύθηκα και στολίστηκα) ξεκινήσαμε οικογενειακώς για το Παλαιόκαστρο. Είναι ένα μικρό μοναστήρι στην άλλη μεριά του νησιού, το οποίο (αν και κοσμοπολίτικο πια… Εμ, όταν διαφημιστεί από συγκεκριμένο γνωστό εκδότη αντρικών περιοδικών…) είναι τόσο όμορφο και απλό, με τη μεγάλη αυλή του έξω, με τους ευκαλύπτους και τις γλάστρες από τενεκέδες τυριού και λαδιού (μ’ αρέσουν αυτές οι γλάστρες… Αν και βγάζουν μία προχειρότητα εκ πρώτης όψεως, μετά μου προκαλεί μία νοσταλγία. Μάλλον μου θυμίζουν τις γλάστρες που είχε η γιαγιάκα μου…), με τα κελιά και το εκκλησάκι στην άκρη. Μ’ αρέσει εδώ, ηρεμώ….

Μέχρι να βγω έξω από την εκκλησία μετά το «Χριστός Ανέστη», γιατί τότε από τον κόσμο που έχει πλημμυρίσει την αυλή και το άγχος μην τυχόν και με κάψει κανένα παιδάκι με λαμπάδα, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Έπεσε κάπως κι ο αέρας, αλλά δε με νοιάζει! Έχω φαναράκι φέτος, εκτός από λαμπάδα, οπότε το Φως θα το φέρω με ασφάλεια σπίτι. Ωπ?! Τι ήταν αυτό? Ψιχάλα? Μπαίνω στο αμάξι και μετά από δέκα λεπτά, ξεσπάει μία βροχή τρελή! Γυναίκες με σακάκια στο κεφάλι μη χαλάσουν τα μαλλιά και πέδιλα στα πόδια έτρεχαν αλαφιασμένες, άντρες έβριζαν Θεούς και Δαίμονες που βρέχονταν χωρίς τα σακάκια τους, παιδάκια τσίριζαν (από χαρά, βέβαια!) και πετούσαν βαρελότα (μα καλά?! Δε σβήνουν με τη βροχή?!), μποτιλιάρισμα στον κεντρικό δρόμο…. Ανάσταση!!!!

Στο σπίτι έπεσε θεϊκό φαγοπότι! Τσουγκρίσαμε τα αυγά μας (το δικό μου απέτυχε παταγωδώς!), ήπιαμε τα κρασιά μας και κατέβηκα σαν την τρελή μέσα στη βροχή να συνεχίσω την κατάποση αλκοόλ. Να σου πω τη γούσταρα τη βροχούλα! Πέταξα τα καλά μου ρούχα που φορούσα, πέταξα τα πέδιλα, φόρεσα τζινιά και μπλούζα, έβαλα και τις μπότες ιππασίας (όχι, δεν έχω άλογο…), πήρα αμαξάκι και ξεχύθηκα μέσα στο βροχή. Ο αρχηγός ο ίδιος ήμουν… Η πιο άνετη εκεί που οι άλλες έτρεχαν (με τα πέδιλα!!!) μέσα στην καταιγίδα. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ (γέλιο Δρακουμέλ!)!!!! Πήγαμε στα μπαράκια μας (ένα-ένα στη σειρά!), ήπιαμε τα ποτάκια μας, βρήκαμε και τον πιλότο μας και περάσαμε υπέροχα! Μαζεύτηκα, όμως, νωρίς και ζωντανή, γιατί οι δυνάμεις μου με εγκατέλειπαν σιγά-σιγά (νωρίς, εννοώ 6.30…). Ε, αφού τρεις μέρες τώρα σε ησυχία δεν έκατσα… Αλλά ζω κι αυτό είναι που μετράει!

Την Κυριακή του Πάσχα έγινε ο πανικός μέσα στο σπίτι! Το δυσάρεστο ήταν το ότι ήμασταν μέσα κι όχι στην αυλή που θα μπορούσαμε να κάνουμε μεγαλύτερο σαματά, αλλά δε βαριέσαι… Το αρνί/κατσίκι να ‘ναι καλά και όλα αυτά που είχαμε ετοιμάσει την προηγούμενη! Το κρασί, βέβαια, πρώτο πρώτο στο τραπέζι. Και όλοι οι άλλοι στο πάτωμα να χτυπιόμαστε με Αδαμαντίδη (Μα πού να πάααααωωωω! Που σ’ αγαπώ τόσο πολύ!), Τερζή (Φεύγω, δεν πάει άλλο πια, χωρίζω!), Μητροπάνο (…’φεύγαν καράβια, μα πριν φύγουν σου σφυρίζανε…), Βαζαίο (Πιτσιρίκα είσαι γλύκα!) και άλλους καλλιτέχνες (ε? Τον Νίνο εννοείς? Ναι αυτόν! Και τον Τερλέγκα εννοώ! Πεθαίνω….).

Και πέφτει τηλεφώνημα…. «Έλα! Χρόνια πολλά! Πού είσαι? Ασπρονήσι?». Ναι, πού αλλού, εδώ στα Τάρταρα! Χρόνια πολλά! «Είμαστε Άνδρο και θα κάτσουμε καμιά εβδομάδα ακόμα! Έρχεσαι?!». Πλάκα κάνεις?!?! Εγώ?!?! Μπα μωρέ…. Έχω και δουλειά….

Και να ‘μαι Δευτέρα πρωί στο καράβι… Μου ζήτησα άδεια, μου την έδωσα και να η Audrey με καπελιά Chanel και γυαλιά ηλίου Gucci, να κάθεται στην οικονομική (διακεκριμένη νομίζατε ε? ΧΑ! Σας την έφερα!) θέση του Θεολόγου Π! Ε τι να κάνω…. Δε με χωράει ο Ασπρονησιώτικος τόπος πια και η χάρη μου φτάνει σε λίγο (φτάνω όπου να ‘ναι στο λιμάνι, στο Γαύριο…)μέχρι την Άνδρο! Δεν ξέρω πότε θα γυρίσω, αλλά θα φροντίσω να είμαι συνεπής με τα «ραντεβού» μου στο internet… Μέχρι, όμως, το επόμενο post, σας φιλώ όλους!!!! Ε, κι αν μυρίζει λίγο η αναπνοή σκορδάκι και κρασάκι, χαλάλι σε εσάς και σε εμένα! Θα πάρω ένα κουτάκι Smint! Φιλιά! Ελπίζω να γυρίσω ζωντανή….

(Το κείμενο γράφτηκε Δευτέρα πρωί στο καράβι….Αργοπορημένο, το ξέρω, αλλά με αφήνουν οι βόλτες….. Δε με αφήνουν!)   �

          �

Η Audrey σας στέλνει τις πιο θερμές, όμορφες και, κυρίως, θετικές της σκέψεις από ένα Ασπρονήσι που λατρεύει και πάλι….Όταν είναι έτσι το Ασπρονήσι μπορεί να ζήσει εκεί για πάντα….Συγχωρέστε την που δε μπορεί να σας μιλήσει και να σας γράψει τα τεράστια κείμενά της, αλλά αδυνατεί λόγω ανώτερων δυνάμεων (έχει έρθει σε επαφή με το Θεό, λέει! Ο Θεός κι η ψυχή της, λέμε εμείς…) και, κυρίως, λόγω αρκετής ποσότητας αλκόολ που αυτή τη στιγμή, από ο,τι με πληροφορούν οι πηγές μου, ρέει άφθονο στο αίμα της (η Αντίχριστη! Ούτε τις Άγιες τούτες Μέρες δε μπορεί να ηρεμήσει….Το βενζεβούλι μέσα της πια!). Παράλληλα, σας εύχεται Καλό Πάσχα και καλά κοψίδια την Κυριακή (που θα πάει, θα τελειώσει και η νηστεία…..)!!! Α, επίσης, σας φιλάει όλους και έναν έναν!

Με αγάπη η manager της Audrey!

            Σάββατο κι εγώ πετάγομαι από το κρεβάτι σαν την τρελή. Όχι δεν έβλεπα εφιάλτη. Απλά τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να μην αφήνω δίπλα στο κρεβάτι μου το κινητό, αλλά πάνω στο τραπέζι του καθιστικού, το οποίο βρίσκεται σε μία ικανοποιητική (για την υγεία μου και τον εγκέφαλό μου…) απόσταση. Τι σχέση, θα με ρωτήσετε, έχει αυτό με το γεγονός ότι εσύ πετάχτηκες? Έχει μεγάλη, καθώς είχα βάλει και ξυπνητήρι στο κινητό. Το ξυπνητήρι μου, όμως, είναι ένα mainstream κομμάτι (απομεινάρι του περσινού ξέφρενου καλοκαιριού!), το οποίο όταν το έχεις ακούσει και 950 φορές σε ένα χρόνο, λες ρε παιδί μου ότι τα ώτα μου το συνήθισαν. Έτσι, λοιπόν, και πάνω στον όμορφο και γαλήνιο ύπνο μου, το άφησα να χτυπάει μην έχοντας συνειδητοποιήσει τι ήταν αυτός ο ήχος. Και κάπου εκεί, το μυαλό άρχισε να κάνει παιχνίδια και σενάρια με τους ήχους…. Έβλεπα, λέει, ότι ήμουν στο γραφείο με τον μπαμπά μου και δουλεύαμε, όταν ξαφνικά άνοιξε ο ένας υπολογιστής (από μόνος του… It’s a miracle!) και άρχισε να βγάζει περίεργη μουσική (πολυφωνική… ok….). Πετάγεται πάνω ο μπαμπάς μου και βάζει την πιο δυνατή φωνή του: «ΤΡΕΞΕ AUDREY! Γρήγορα να κλείσεις το pc!». Ε, πετάγεται και η Audrey και αρχίζει να τρέχει σε 33 τ.μ. να κλείσει το pc… Καλημέρα…..

            Το ότι γελούσα μόνη μου πρωί πρωί (μεσημέριασε….) ήταν ένα τραγικό θέαμα και πάντα σε συνδυασμό με το ανάκατο μαλλί, το άβαφο πρόσωπο και τις τσίμπλες στα μάτια. Ανοίγω πορτοπαράθυρα, κάνω τους καθιερωμένους κοιλιακούς και αρχίζω πάλι να τρέχω σαν την τρελή, καθώς συνειδητοποίησα ότι σε μισή ώρα πρέπει να είμαι στο spa (πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη!!!!) για τα νύχια! Εντάξει, έφτασα στην ώρα μου… Αλλά τη στιγμή που πάω να βγω από το αμάξι, κολλάει το βλέμμα σε κάτι τελείως παιδικό να το πω, αφελές να το πω, ανόητο να το πω, ξέρω σίγουρα, όμως, ότι θέλω να το πω όμορφο! Στο σημείο που είχα παρκάρει μπορούσες να δεις ακριβώς μπροστά και ίσα στο βάθος ένα μεγάλο κομμάτι πρασινάδας γεμάτο κατακόκκινες παπαρούνες, καθαρές μικρές άγριες μαργαρίτες, κίτρινα ξυδάκια και πού και πού κοντά στο χώμα, χαμομηλάκια. Μα είναι τόσο όμορφη εικόνα! Πόσα χρώματα έχει η φύση μέσα σε ένα μόνο σκηνικό! Μου ήρθε να κλάψω  εκείνη τη στιγμή (ναι, ok, έχω χαζέψει…και τις τελευταίες τρεις εβδομάδες με τον έρωτα της ζωής μου και πάλι περιστασιακά στην καθημερινότητά μου, έχω γίνει ευαίσθητη…), αλλά κρατήθηκα γιατί σκέφτηκα ότι είναι ηλίθιο. Μπήκα στο spa, έβαλα τα νύχια στο νερό, τα έβγαλα, τα τίναξα επιδεικτικά και είπα: κόκκινα σαν τις παπαρούνες εκεί έξω!!!

            Κάποια στιγμή τελείωσα και κατέβηκα στο γιαλό για ελαφρύ μεσημεριάτικο τσίμπημα. Θα έβρισκα και έναν γνωστό μου, οπότε και αράξαμε παρέα στην καναπεδιά της καφετέριας. Η κουβέντα κυλούσε ήρεμα στην αρχή, μέχρι που πέρασε ο Πέτρος ο πελεκάνος πάνω σε ένα τρίκυκλο και προσπαθώντας να ισορροπήσει. Μα είναι σκανταλιάρικο αυτό το πτηνό… Τρεις έχουμε (ζωή να έχουν!) μην τυχόν και λείπει κανένας τους και δε βρουν οι Γιαπωνέζοι φωτογραφικό υλικό! Αλλά αυτός (ο πιτσιρίκος! Είναι το πιο μικρό μας!!!) κάνει όλο ζαβολιές και αφήνει συνέχεια τις χεσιές του στις πόρτες των καταστημάτων (ΓΑΜΑΤΟΣ!! Ο Θεός ο ίδιος!!). Το καλύτερο, όμως, είναι όταν παίρνει φόρα, ανοίγει τα φτερά του και «απογειώνεται». Τέλειο!! Απλά τέλειος και τόσο ελεύθερος! «Δε φεύγει ποτέ από το Ασπρονήσι?». Χαζό είναι? Εδώ τρώει, πίνει, φωτογραφίζεται, τον χαϊδεύουν. Χαζό είναι?! Όχι φυσικά. Να τον δεις όταν πετάει ε…. Κάνει κύκλους πάνω από τις καφετέριες, βουτίδια προς τα κάτω, ουρλιάζουν οι γκόμενες, Θεός!!! Βέβαια, να μη σου τύχει χεσιά στο κεφάλι. Όπως καταλαβαίνεις, δεν τη λες και κουτσουλιά. Είναι μεγάλο πουλάκι…

            «Καλά ο πελεκάνος σας δεν ψόφησε πριν καιρό?», με ρωτάει γεμάτος απορία. Ναι, αλλά σου είπα φέραμε τρεις τώρα, να έχουμε καβάτζα σε περίπτωση που ο ένας κοιμάται/ τρώει/ λείπει/ γαμεί κλπ…. «Αλλά ψόφησε ο παλιός που είχατε?», κάπου το πάει, αλλά μάλλον δε θέλει να το πει… Έχουμε αλλάξει αρκετούς πελεκάνους. Άλλοι αρρώστησαν και άλλοι πέθαναν από γηρατειά, όπως ο τελευταίος. «Γηρατειά? Δηλαδή τον τελευταίο σας δεν τον πήδηξαν και ψόφησε?», το ‘πε! Κλασική παρεξήγηση… Όλοι, σχεδόν, νομίζουν ότι ο Πέτρος μας (ο star των τελευταίων χρόνων!) πέθανε επειδή τον βίασαν. Όχι, λοιπόν! Πέθανε από γηρατειά. Το φλαμίνγκο μας πήδηξαν!!

            Σας έστειλα αδιάβαστους, το ξέρω. Εδώ «έφυγα» εγώ όταν το άκουσα. Κάτσε, δηλαδή, κύριος! Έχουμε «ανάψες» (δεν είπα τη λέξη που αρχίζει από κα….!)και αντί να την πέσουμε σε καμία Αγγλίδα (που σίγουρα θα μας κάτσει στο Ασπρονήσι!), πηδάμε το φλαμίνγκο?! Ε, όχι!!! Ανώμαλε!

            Σίγουρα θα νομίζετε ότι σας κάνω πλάκα και ότι επινοώ περίεργες ιστορίες προκειμένου να σας κρατάω το ενδιαφέρον (να το πω…) σε υψηλά επίπεδα. Όχι, δε μου αρέσει να επινοώ τέτοιες ιστορίες, καθώς η φαντασία μου όχι μόνο δεν καλπάζει, αλλά ούτε και οργιάζει (ναι, ναι…Είμαι καλό κορίτσι κατά βάθος!), οπότε τεντώστε τα αυτιά σας να ακούσετε μία όμορφη «ιστορία αγάπης».

            Ήμουν κάτω στο γιαλό μετά από κοπάνα και έπινα (τι άλλο ως μαθήτρια…) τη φραπεδιά μου (τώρα πίνω chocolate cream!) μαζί με την παλιοπαρέα. Λέγαμε τις μαλακίες μας, ώσπου ήρθε ένας βαρεμένος να μας πει μία μεγαλύτερη μαλακία: «Έχουμε ένα φλαμίνγκο στη λιμνούλα δίπλα στο αεροδρόμιο!». Χάζεψες ε? Ε τι πίνεις μπάφους…. Συνεχίζουμε εμείς! «Όχι ρε! Αλήθεια σας λέω! Μου το είπε το πρωί η μάνα μου (κουτσομπόλαααα! Άρα αλήθεια θα είναι…). Υπάρχει ένα ροζ φλαμίνγκο στη λιμνούλα δίπλα στο αεροδρόμιο!!! Πάμε να το δούμε?». Πάμε, αλλά αν λες μαλακίες και πάμε μέχρι εκεί τζάμπα, τη γάμησες! Πάμε μόνο και μόνο επειδή το είπε η μάνα σου. Ανεβαίνουμε, λοιπόν, στα μηχανάκια και ξεκινάμε για αεροδρόμιο.

            Φτάνοντας εκεί, φαινόταν ήδη από μακριά. Ωραίο που ήταν….. Το απόλυτο ροζ πάνω σε ένα ζώο. Δεν είχα ξαναδεί τόσο έντονο χρώμα και φυσικά δεν είχα ξαναδεί φλαμίνγκο! Το αυγουλοτό του σώμα κατέληγε σε ένα μακρύ λαιμό που σχημάτιζε ένα S. Το ράμφος του ήταν γαμψό (τι άλλο…), αλλά άκρως καλλιτεχνικό. Και τα ματάκια του, κουκιδίτσες μικρές και μας κοίταζαν όλο απορία. («Τι θέλουν αυτά τα δίποδα που φωνάζουν και χτυπάνε σαν καθυστερημένα τα χέρια τους? Και είναι και ιδιαιτέρως αγενή, καθώς με δείχνουν συνέχεια! Πφφφφ…. Θα αφήσω μία χεσιά μου να μάθουν!».) Και έτσι, η πρώτη γνωριμία μας με το φλαμίνγκο τερματίστηκε με μία κουτσουλιά σε σχήμα αυγού….. Ανεβήκαμε πάλι στα μηχανάκια και γυρίσαμε σπίτια μας να πούμε σε γονείς και σε φίλους ότι υπάρχει φλαμίνγκο στο νησί κι εμείς το είδαμε από κοντά.

            Ο κτηνίατρος και η Φιλοζωική είπαν ότι ίσως χάθηκε ή το έδιωξαν από το κοπάδι τα άλλα πουλιά, οπότε κάποια στιγμή θα αναχωρήσει για να ψάξει νέα συντροφιά. Έλα, όμως, που δεν έφυγε. Του καλάρεσε που το τάιζαν οι ιδιοκτήτες της λιμνούλας (μιας και που έριχναν φαγητό στις πάπιες, πετούσαν και στο φλαμίνγκο.) και άρχισε να κάνει παρέα και με τις πάπιες και τις χήνες που υπήρχαν εκεί. Πηγαίναμε σχεδόν κάθε μέρα στις αρχές και το βλέπαμε. Δεν ήταν σύνηθες φαινόμενο να βλέπεις στην Ελλάδα και, ειδικά σε ένα Αιγαιοπελαγίτικο νησί ένα φλαμίνγκο. Έτσι κι εμείς πηγαίναμε να του ρίξουμε κανένα ψαράκι που παίρναμε από την προηγούμενη από την πάγκα. Το φλαμίνγκο (που ωστόσο είχε κλέψει λίγη από την αίγλη του πελεκάνου…) είχε συνηθίσει πια να το κοιτάζουν (όσοι ντόπιοι δεν το είχαν δει) με απορία. Κυρίως, το καλοκαίρι που φυσικά δεν περίμεναν ποτέ οι τουρίστες (Έλληνες και ξένοι) να δουν φλαμίνγκο σε ελληνικό νησί. «Κοίτα ρε μαλάκα, τι κάνουν αυτοί εδώ πια!! Μέχρι και φλαμίνγκο έφεραν για να μας εντυπωσιάσουν!! Τι είναι αυτοί ρε…», ένα ufo με τεράστια γυαλιά ηλίου (σαν ιπτάμενοι δίσκοι στο κάθε μάτι!) που κατέβηκε για λίγο από το διαστημόπλοιό του (μηχανάκι) να θαυμάσει την εμορφιά του ελληνικού τοπίου με νότες από την Αφρική. Μόνο του ήρθε, όπως ήρθες κι εσύ! Μόνο που αυτό είναι αληθινό ζώο κι όχι σαν εσένα! Και βγάλε αυτά τα γυαλιά που φοράς! Το τρομάζεις, το δύστυχο! Νομίζει ότι θα το πάρεις και θα του κάνεις πειράματα στον πλανήτη σου…. Ξσίιιτ!

            Πού να ήξερε, όμως, το δύστυχο ότι θα έβρισκε το «τυχερό» του από αυτόν εδώ τον πλανήτη…. Πού να ήξερε ότι θα το βιάσει άνθρωπος και θα το πετάξει πάνω σε κάτι βράχια…. Πού να ήξερε, το δύστυχο…..

            Είμαστε πάλι στο γιαλό και πίνουμε φραπέ. Ξαφνικά βλέπουμε μερικούς ντόπιους να μιλάνε έντονα και να κουνάνε χέρια πόδια. Τι στο διάτανο…. Έφυγε το καλοκαίρι και ηρεμία ακόμα δε βρήκαμε?! Ένας από την παρέα πλησιάζει τον έναν από αυτούς να μάθει τι έγινε. «Βίασαν το φλαμίνγκο!!!!». Εεεε? Ποιος ήρθε στο Ασπρονήσι? «Βίασαν το φλαμίνγκο μας!!!!». Πλάκα κάνεις? Τι είναι αυτά ρε? Αστεία?! «Αίσχος!!! Βίασαν το φλαμίνγκο μας!!!!!! Να κάνει κάτι ο Δήμος!!!». Τι να κάνει ρε ufo κι εσύ ο Δήμος? Το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να κάτσει να τον πηδήξουν κι αυτόν (sorry, αφαιρέθηκα…Με τόσο πήδημα σήμερα…)…. Πες τώρα! Αλήθεια? «Το βρήκαν πεταμένο σε κάτι βράχια σε μία παραλία. Το εξέτασε ο κτηνίατρος και είπε ότι το βίασαν!» Να το πήδηξε κανένα άλλο πουλί, ούτε λόγος? «Είναι βιασμός είπε ο κτηνίατρος. Για να το λέει, κάτι θα είδε κι εσύ πια!!!». Σωστό κι αυτό…. Ας μην κάνω άλλες ανούσιες ερωτήσεις. Όπως και να έχει, είτε το βίασαν είτε το σκότωσαν, στεναχωρήθηκα πάρα πολύ με την ανωμαλία και τον σαδισμό μερικών (ανθρώπων αρνούμαι να πω!) εγκληματιών!

Ήταν το φλαμίνγκο μας μωρέ….. Το όμορφό μας…. Το ροζάκι μας…. Το καημενούλη μας…Ούτε όνομα δεν του είχαμε δώσει. Ίσως γιατί ήταν πάντα το φλαμίνγκο, κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί, κάτι που νομίζαμε ότι θα έφευγε κάποια στιγμή μακριά μιας και που δε ζει σε τέτοια κλίματα, κάτι που προκαλούσε θαυμασμό και έκπληξη όσες φορές και να το έβλεπες έτσι ροζ που ήταν και με περίεργο σχήμα, κάτι που «οφείλαμε» (μιας και που ήταν μοναδικό εδώ γύρω!) να το φωνάζουμε με το πραγματικό του όνομα. Το φλαμίνγκο μας….

Ροζ καλημέρες….. Από την Audrey και το φλαμίνγκο της!!!! Μου άρεσε πολύ… Είχε φάει κι από το χέρι μου ψαράκια!!!! Ροζ παντού σήμερα!!!! Έτσι για το φλαμίνγκο μας!                  

            �

            Κυριακή βράδυ κι εγώ ακόμα στο γραφείο. Καλά, θα μου πείτε, τι κάνεις τέτοια ώρα εκεί? Την έβδομη ημέρα ως κι ο Θεός ξεκουράστηκε. Εσύ γιατί ακόμα συμμαζεύεις ισολογισμούς? Εεε, γιατί τι να κάνω και πάνω στο σπίτι…. Βαριέμαι τη ζωή μου, όλη την ώρα μόνη μου. Ούτε να διαβάσω βιβλία θέλω, ούτε να δω ταινίες θέλω (βαριέμαι απίστευτα να δω τηλεόραση τελευταία!), ούτε να πλακώνομαι στο φαγητό θέλω, ούτε να κάνω ανόητες και αδιέξοδες σκέψεις θέλω (γιατί μετά με φαγουριάζει το χέρι και θα στείλω κανένα δακρύβρεχτο sms και δεν το θέλω! Αγαπάμε με αξιοπρέπεια, είπαμε…), ούτε να κοιμηθώ θέλω! Ε, τι θέλεις πια αφορισμένη? Μας έφαγες την ψυχή….

            Θέλω ένα ποτάκι για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν έχει έρθει ακόμα η παρέα η γαμάτη που κάνουμε τρελό σαματά. Οπότε ας κάτσω στα αυγά μου. Αλλά θέλω….. Τηλεφωνώ! Φρεσκάρω λίγο το μακιγιάζ μου και όπως είμαι (βαριέμαι να αλλάξω ρούχα τώρα…. Δώδεκα πήγε η ώρα πια!) κατεβαίνω στη χώρα να βρω μία φίλη μου που εδώ και κάτι χρόνια έχουν εξαλειφθεί οι συναντήσεις μας και αφού μου τηλεφώνησε το μεσημέρι, ξαναπήρα κι εγώ το θάρρος και κάλεσα μέσα στη νύχτα μήπως και είναι έξω. Δεν ήταν, αλλά «πολύ ευχαρίστως να συναντηθούμε. Δεν έχω όρεξη να κοιμηθώ απόψε νωρίς». Καλά δε θα μας πάρει και η νύχτα όμως, γιατί αύριο δουλεύουμε και οι δύο. «Ε, ναι ρε!». Ok λοιπόν, κλειδάκια, backup έκανα και φύγαμε.

            Κατεβήκαμε στο γιαλό για ποτό, καθώς δεν θέλαμε να καθίσουμε μέσα σε κάποιο μπαρ που στην τελική τέτοια ώρα θα ήταν και άδειο. Στο γιαλό πάντα με καλό καιρό έχεις πολλές πιθανότητες να πετύχεις Κυριακάτικα αρκετό κόσμο. Έτσι και έγινε. Βέβαια, δε φανταζόμουν και τόσο για να είμαι ειλικρινής, αλλά ευτυχώς βρήκαμε τραπεζάκι στο αγαπημένο μου μαγαζί. Γύρω μου παρατήρησα ότι σχεδόν όλοι δεν ήταν ντόπιοι, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα, καθώς έχω βαρεθεί να βλέπω τα μούτρα τους. Θέλω φρέσκα μουτράκια και κυρίως, κανένα καλό γκομενάκι για να έχουμε και ασχολία. Ολόκληρο χειμώνα βιώσαμε στο Ασπρονήσι, τώρα θέλω «να ‘ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη»!

            Ήρθανε και οι «Μαργαρίτες» (σκότωσέ με για ουίσκι και Μαργαρίτα!) και άρχισε το κους κους. Μία αμηχανία υπήρχε, καθώς είχαμε πάρα πολύ καιρό να βρεθούμε. Και να σκεφτείς πως στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο ήμασταν κολλητές. Πώς αλλάζουν κάποια πράγματα που μικρός τα θεωρείς δεδομένα…. Είχαμε για δεδομένο ότι πάντα θα είμαστε κολλητές και το λέγαμε και το υποστηρίζαμε με τόσο σθένος που νόμιζες ότι θα είναι για πάντα…. Αλλά εκείνη στο Λύκειο πήγε στην Αθήνα σχολείο και βρήκαμε άλλες κολλητές. Και να τώρα που καθόμαστε, μετά από 8 χρόνια δίπλα δίπλα, όπως στο θρανίο αχ ωραία ήταν τότε μωρέ, και πίνουμε «Μαργαρίτες» και μιλάμε για τις σπουδές μας (στην αρχή. Ακίνδυνο θέμα.), για τις δουλειές μας (αμέσως μετά.) και (φυσικά) καταλήξαμε στα γκομενικά.

            Μας άκουγα να μιλάμε για αγόρια και ξαφνικά άρχισα να γελάω δυνατά, τόσο που γύρισε το μισό μαγαζί απορημένο (σιγά καλέ!! Άνθρωπος που γελάει. Τόσο περίεργο πια είναι να γελάνε οι άνθρωποι….). «Γιατί γελάς?», μου λέει ξεκαρδισμένη από τα γέλια κι εκείνη. Θυμάσαι ρε μαλάκα μου που μιλούσαμε για αγόρια παλιά? Πέθανε στα γέλια! Τότε χρησιμοποιούσαμε φράσεις του τύπου «τα φτιάξαμε», «με φίλησε γλωσσόφιλο», «ήθελε να μου πιάσει τον κώλο, αλλά εγώ τον χτύπησα τον ανώμαλο», «με κοίταζε συνέχεια στο διάλειμμα» και άλλα παρόμοια. «Και τώρα μιλάμε και προσθέτουμε και την απαραίτητη δόση σοβαρότητας στο θέμα»… Όσο μπορεί να είναι σοβαρό αυτό το θέμα πια. «Πω πω…. Τώρα μπήκε και το sex στο φτιάξιμο!», λέει γελώντας. Ναι…. Μαλακία! Τότε που δεν υπήρχε ακόμα ήταν αλλιώς. Αθώα όλα ρε συ, χωρίς πονηριά (εννοώ την πονηριά την πουτάνικη! Και όχι τα πονηρά βλεμματάκια στο σχολείο.), χωρίς sex μέσα στον εγκέφαλο. Μόνο φτιάξιμο!!! Γελάει δυνατά και με αγκαλιάζει.

            «Μου έλειψες ρε! Είσαι όπως παλιά. Το ίδιο κυνική, το ίδιο υπερβολική, το ίδιο αστεία, το ίδιο ειλικρινής και το ίδιο τα-λέω-χύμα-και-δε-με-νοιάζει-πώς-θα-νιώσεις! Όπως παλιά ρε. Μόνο είσαι λίγο πιο μεγάλη…». Ε, τώρα τι να σου πω. Εσύ είσαι μεγάλη, εγώ είμαι φρεσκαδούρα! Και τώρα που σε κοιτάω, σαν να έχεις σπάσει λίγο…. «Φέρε μας κι άλλες δύο Μαργαρίτες! Έχουμε θέμα. Και πες μας, ποια φαίνεται μικρότερη?», λέει στη σερβιτόρα που μας κοιτάει έτοιμη να σκάσει στα γέλια. «Εσύ φαίνεσαι μικρότερη», της λέει ένα (νόστιμο!!!!!) αγόρι από τους καναπέδες πίσω μας. «Είδες? Εγώ φαίνομαι μικρότερη», με νεύμα του χεριού τύπου να-για-να-μάθεις! «Εγώ πάντως νομίζω ότι η φίλη σου φαίνεται μικρότερη», λέει ένα άλλο αγόρι από τους καναπέδες. Γυρίζω να δω ποιος είναι και να του πω «μπράβο, καλή επιλογή» και μόλις γυρίζει προς το μέρος μου κολλάω γιατί κάτι μου θυμίζει και μετά παθαίνω σοκ. Τι κάνεις εσύ εδώ?!?!

            «Είπα να έρθω προς το νησί σας να δω αν είναι καλός ο καιρός κι αν μικροδείχνεις ακόμα». Μικροδείχνω όπως πάντα. Ένα παιδί που είχα γνωρίσει πριν τρία χρόνια στην Πάρο (νόστιμο!!!) και πολύ το είχα συμπαθήσει κι αυτόν και την κοπέλα του και είχαμε κραιπαλιάσει όλοι μαζί (ενώσαμε τις παρέες μας, τελικά! 16 άτομα στη σειρά να πίνουμε σφηνάκια σαν τελειωμένοι!) στο Agosta. «Εκτός του ότι μικροδείχνεις (πάντα!), τρόμαξα και να σε γνωρίσω. Αλλά η ιδιαίτερη φωνή σου δε μου άφησε περιθώρια αμφιβολίας». Ναι αυτή η φωνή με ακολουθεί όπου πάω. Βαριά όπως είναι δε σου επιτρέπει να την ξεχάσεις ποτέ. Κι εσύ όπως και τότε, με πειράζεις για την φωνή μου!!!!! Πού είναι η Μάρσα? Ψωλαρία στο Ασπρονήσι μου μυρίζει… «Ε, around. Χωρίσαμε πέρυσι…». Ωραία (από μέσα μου, φυσικά…)! Μα γιατί (δήθεν ξενερωμένη….)? «Γιατί τελείωσε απλά. Δεν είχε κάτι άλλο να μας δώσει…». Ε, τότε καλά κάνατε (από μέσα μου, φυσικά…). Κάτι θα ξέρετε τότε (αυτό είπα δυνατά. Δήθεν ξενερωμένη….). «Ψωλαρία? Τι λέξεις είναι αυτές? Δε μιλάνε έτσι τα κορίτσια που μικροδείχνουν! (Μάλωσέ με!!! Μου αξίζει!) Ναι, είπαμε να έρθουμε τα αγόρια να κάτσουμε μέχρι την Τρίτη του Πάσχα (αχα….Αρκετούτσικα! Κατεχωρήθη στο λογισμικό μου…). Να ξεσκάσουμε λίγο!».

            Και καλά κάνατε. Το Ασπρονήσι άλλωστε ενδείκνυται για ξέσκασμα (ξέσκισμα, sorry, μπερδεύτηκα!). «Δεν έρχεστε προς τον καναπέ να ενώσουμε και πάλι τις παρέες μας όπως τότε?», προτείνει κι εγώ σχεδόν τινάζομαι ελατήριο από την καρέκλα πριν τελειώσει τη φράση του. Φυσικά, δε το συζητώ! (Μη με πει και αγενή…) Βολευόμαστε το λοιπόν, και ξεκινάει μία αμήχανη συζήτηση στην αρχή, καθώς δε γνωρίζαμε τους υπόλοιπους (άντρες!!!!) της παρέας. Αλλά, όχι… Κομπλεξικό δεν είμαι! Μια χαρά την έφερα την κουβέντα και όλοι βρεθήκαμε να πίνουμε ουίσκι και Μαργαρίτες και να μιλάμε ακατάπαυστα.

            «Με τι ασχολείσαι τώρα? Φαντάζομαι τελείωσες τη σχολή», με ρωτάει. Του εξηγώ εν συντομία πού βρίσκομαι επαγγελματικά και τι σκοπεύω να κάνω στο άμεσο μέλλον. Εσύ γύρισες από Λονδίνο? «Ναι τελείωσα κι εγώ πρόπερσι και εδώ και δύο χρόνια δουλεύω σε μία ναυτιλιακή εταιρεία». ………………..(οι τελίτσες σημαίνουν σιωπή από τη μεριά μου….)…………… Τελικά μόδα είναι (αποφασίζω επιτέλους να μιλήσω)………. «Ποιο?», με ρωτάει γεμάτος απορία φυσικά. Το παπόρο……….. «Ομολογώ δε σε ακολουθώ», εξακολουθεί να έχει την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του (έχει σαρκώδη χείλη ε? Πω πω…..Δε γαμιέται και η ναυτιλία! Βουρ!) Τίποτα μωρέ. Ξέχνα το, το εξάντλησα αυτό το θέμα. «Ποιο?», επιμένει! Το ναυτιλιακό. «Ρε συ χάζεψες?». Όχι, απλά απορώ τι στο διάολο έχει η ναυτιλία. Μέλι?! Να πάω κι εγώ να γίνω μούτσος (τώρα σίγουρα με πέρασε για βλαμμένο….) τότε. «Διακρίνω έναν καημό… Κάποιος μας στεναχώρησε….». Ναι, ένας λοστρόμος, αλλά στου κρεμασμένου (δις….) δε μιλάνε για σχοινί, οπότε ας μιλήσουμε για το ασφαλιστικό, αν θέλουμε να πούμε κάτι σοβαρό, αλλιώς ας μιλήσουμε για την Μπεζεντάκου που όπου να ‘ναι θα έρθει στο Ασπρονήσι!

            Πέρασε η ώρα (ευχάριστα!!!!! Δε γαμιέται ας είναι και ναυτιλία! Αντέχω!) και άρχισα να ανοιγοκλείνω το στόμα από τη νύστα. Χαιρετήσαμε τα αγόρια (!!!!!!!!) με την υπόσχεση ότι θα τα πούμε μέσα στη Μεγαλοβδομάδα και για άλλα ποτά. Εννοείται!!!! Δε το συζητώ…

            Άντε Μεγάλη Πέμπτη έλαααααα!! «Γιατί καλέ?», με ρωτάει η φίλη μου. Για να βάψω τα αυγά, να δω τον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» και να κάνω κουλουράκια με τη μαμά μου (πάντα κάνουμε τέτοια μέρα!). Εσύ γιατί λες? Για να βγούμε έως το ξημέρωμα!!!!!!!!!!!!!!! Έρχονται και τα υπόλοιπα ρεμάλια την Πέμπτη, οπότε get ready! Πάρε βιταμίνες, πάρε ασβέστιο, πάρε μαγνήσιο, πάρε συμπληρώματα, πάρε πρωτεΐνες, πάρε αλογίνη, πάρε ντόπα! Γιατί έρχεται Μεγάλο Ξενύχτι!!!!! Ξενύχτι στο Μεγαλοβδομαδιάτικο Ασπρονήσι!!!!! Όλα στη σούβλα! Μαργαρίτες, ουίσκι, μοχίτο, μαστίχες, βότκες (με αγόρια γυμνά…. Ξέρετε εσείς, μην επαναλαμβάνομαι…), τεκίλες, ούρσους, μπελίνι, ροσίνι, Σμιρνοφ Νορθ, σαμπάνιες και ό,τι άλλο θέτε (γράψτε το στα ελληνικά όπως εγώ! Βαριόμουν πρωί πρωί να σκεφτώ την ξένη ονομασία τους….Αντιλαμβάνεστε!). Όλα στη σούβλα!!! Αδημονώ…..

            Καλημέρα και καλή εβδομάδα! Και ξέρετε ε? Νηστεία!!! Μακριά από παντός είδους κρέατα, τυριά, γάλατα, βούτυρα και, φυσικά, παντός είδους πονηρές και σαρκικές σκέψεις! Για το Θεό…. Κάντε το για τη σωτηρία της ψυχή σας. «Είναι πολύ Μεγάλο πράγμα»!    �

             �

          �

            Πέμπτη βράδυ και είμαι ακόμα στο γραφείο. Πρωτοτύπησα πάλι, αλλά και τι να κάνουμε. Η δουλειά θέλει θυσίες. Σιγά, θα μου πεις, μισό να φέρω πετσέτα να μάσω τα αίματα (πως μου αρέσει η λέξη «μάσω» αντί του «μαζεύω»…!). Έλα σε παρακαλώ, μη με ειρωνεύεσαι, δουλεύουμε εδώ κάτω στο Ασπρονήσι. Ειδικά τέτοια εποχή…. Πυρετωδώς και όλα στη σειρά. Και αφού πατήσω για τελευταία φορά το ΟΚ που σηματοδοτεί την έναρξη του backup (μην πάνε και χαμένοι οι κόποι όλης της ημέρας…), ακουμπάω πίσω στην πλάτη της καρέκλας…. Αγαλλίαση…. Ανακούφιση… Απόλαυση…. Όλα τα Α μαζεμένα στο κεφαλάκι μου. Πλάτη, πλατούλα μου, αυτό το Pilates θα σε καταστρέψει τελικά, να το ξέρεις! Υποτίθεται θα μου την ανοίξει, αλλά μάλλον θα με κλείσει στο νοσοκομείο… Έλα, έλα, γρίνα (η γκρίνια στα Ασπρονησιώτικα…)!!!

            Τελείωσε και το backup. Αλλά πριν φύγω να ρίξω μία τελευταία ματιά στο e-mail μου. Πατώ όνομα χρήστη και κωδικό και μπαίνω. Ο Χριστός πια…. 24 εισερχόμενα και 5 Ομαδικής Αλληλογραφίας. Θα τρελαθώ στα σίγουρα. Άντε να τα δούμε, μπας έχουμε να κάνουμε και τίποτα άλλο στο σπίτι…. Πατώ πάνω στα εισερχόμενα (την Ομαδική Αλληλογραφία την προσπερνώ, καθώς σίγουρα θα πρόκειται για mails φορολογικού περιεχομένου. Δεν μπορώ άλλη φορολογία σήμερα, θα λωλαθώ! Θα φύγω για Υπουργείο Οικονομικών….) και…τι έχουμε….

Παπούτσια, παπούτσια, τσάντες, νέα βιβλία, οι τρελοί που μου στέλνουν chain letters (έλεος πια! Αφήστε με να ζήσω ευτυχισμένη, χωρίς να πρέπει να στείλω σε 42 φίλους την… «ευτυχία» μου. Μη μου δίνετε φρούδες ελπίδες ότι θα σμίξω με τον έρωτα της ζωής μου, αν στείλω τον ταξιδιάρη αρκουδιάρη δεξιά κι αριστερά σε όποιον βρω μπροστά μου και χωρίς να κάνω 35 φορές την ίδια ευχή. Φτάνει! Δηλώνω ευτυχισμένη με τα λίγα αγαθά που έχω….), το νέο CD του Γαλάτη (ok…), το κολλητάκι από πάνω (σ’ αγαπώ πολύ πολύ, και το ξέρεις. Σε περιμένω….να λυσσάξουμε το Πάσχα!), ο παλαβιάρης με «απειλεί» ότι «έρχεται το Πάσχα και να είμαι πανέτοιμη κι όχι απλά έτοιμη να πιούμε όλη τη μπάρα του Caprice» (έγινε!!!! Σου λέω ποτέ όχι εγώ για ουίσκι? Σε παρακαλώ… Φέρε και κανέναν καλό γκόμενο φίλο σου. Δεν την παλεύω άλλο τη λειψυδρία… Λειψανδρία έχει καταντήσει!), ενημέρωση από το κόμμα (ok, τα λέμε…. Φτάνει κι εσείς πια! Τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, δε θα σας ψηφίσω ξανά μέχρι νεωτέρας… Αυτές τις μαλακίες έκανα στο πανεπιστήμιο. Όταν είσαι ρομαντικός με τον φοιτητικό συνδικαλισμό, αυτά παθαίνεις μετά!)και ώπα!!!!! Πλάκα κάνεις…..

            Τι θέλει αυτό τώρα? Άλλο κατατρεγμένο και σε εμένα βρήκε να αποταθεί? Πατάω πάνω σε αυτό το mail, καθώς δεν ξέρω τι με περιμένει…. «Μιας και που δε σηκώνεις το κινητό όταν σε παίρνω (ωραία αρχίσαμε…), αποφάσισα να στα πω σε mail. (Μπινελίκι μυρίζομαι…Shoot!) Καταρχάς, δεν καταλαβαίνω γιατί δε το σηκώνεις, αλλά αυτό είναι δικό σου θέμα (και δικό σου, αλλά ok…. Εσύ ό,τι πεις!). Δεύτερον, νομίζω ότι έχεις blog. (Εεεεε? What is this? Blog, όπως λέμε γρίπη? Μάλιστα…) Και μάλιστα στην AV (μάλιστα…). Αλλά φυσικά αυτό δε θα μου το επιβεβαιώσεις, καθώς είσαι ευθυνόφοβη (??!!??!!! Μάλιστα…). Εγώ, βέβαια, το κατάλαβα, γιατί αυτό το κυνικό ύφος γραφής μόνο δικό σου μπορεί να είναι (σταμάταααα, κόλακα….Ερώτηση: έχει ύφος η γραφή? Μάλιστα…). Και σε ρωτάω και να είσαι μια φορά στη ζωή σου ειλικρινής μαζί μου (??!!??!! Μάλιστα…). Έχεις blog? Και ακόμα, γιατί εξαφανίστηκες έτσι? (Αυτό είναι δύο ερωτήσεις, βρε Μάρθα Βούρτση!) Τέλος (κι άλλο? Μάλιστα…), αν τελικά το blog είναι δικό σου, γιατί γράφεις μόνο για sex, πούτσες(α πα πα…666!!!), gay (ρατσιστή! Κι ο φίλος σου είναι! Μου το εξομολογήθηκε, αμέ. Πώς κάνεις έτσι?), κουτσομπολιά και άλλα που δε σε χαρακτηρίζουν? Ειλικρινά, με απογοήτευσες (συγγνώμη…. Δε θα ξαναγίνει.)». Μάλιστα…

            Και κάπως έτσι τελειώνει το (δακρύβρεχτο, ομολογώ!) mail του πολυαγαπημένου μου πρώην γκόμενου. Και έχει δίκιο, αγάπες. Όλο μαλακίες λέω. Δεν είμαι ο εαυτός μου πια. Εγώ, που το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η υψηλή διανόηση και όλοι οι άλλοι ας κάνουν ό,τι θέλουν. Εγώ, που κοιτούσα μόνο τη δουλίτσα μου, άντε και κανέναν γκόμενο πού και πού (μη φανταστείτε και συνέχεια…Για το Θεό!). Εγώ, που είμαι των γραμμάτων και της τέχνης (παίζω πιάνο! Αλήθεια…). Εγώ, μία σπουδαγμένη γυναίκα, απόφοιτος Παντείου και πλέον λογίστρια καταξιωμένη στο χώρο μου (σύντομα κοντά σας και στην πρωτεύουσα με νέο κατάστημα. Αμέ!), να ασχολούμαι με κουτσομπολιά και αυτό το άλλο, που στο στόμα μου δε μπορώ να πιάσω (μην κοιτάτε προχθές, το ήθελε η μέρα…). Και να που κατάντησα…. Να γράφω για πούτσες (666!!!)…

Το ξέρω ότι θίγω την αισθητική κάποιων ανθρώπων και θέλω σήμερα από αυτό εδώ το blog να ζητήσω μία ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τους ανθρώπους που πίστεψαν σε εμένα, από τους ανθρώπους που με στήριξαν και, κυρίως, από τους ανθρώπους που με αγάπησαν στο πέρασμα του χρόνου. Από σήμερα μπαίνει ένα τέλος στα κουτσομπολιά και στις σεξουαλικές φλυαρίες. Μπαίνει ένα τέλος στα ποταπά posts. Μπαίνει ένα τέλος σε όλα αυτά τα απλά και καθημερινά θέματα που απασχολούν μόνο τη μέση Ελληνίδα «νοικοκυρά». Από εδώ και πέρα, θα μιλάμε μόνο για σοβαρά θέματα που θα απευθύνονται σε σοβαρούς ανθρώπους που ψάχνουν αυτό το κάτι διαφορετικό στο διαδίκτυο. Θα μιλάμε για θέματα που αγγίζουν «χορδές» όπως η οικονομία του κράτους, η διακυβέρνησή του, η κοινωνική ασφάλιση, ο αγροτουρισμός, η ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί, ο πληθωρισμός, ο ρυθμός ανάπτυξης της Ελλάδας σε σχέση με τα άλλα κράτη της Ε.Ε. και πολλά άλλα εξίσου σημαντικά θέματα που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν καθημερινά, να μας γίνονται βίωμα (γιατί, δεν είναι…) και, φυσικά, να τα συζητάμε στα διάφορα forum και στα blog (κι όχι μόνο στις παρέες μας…).

Σήμερα, λοιπόν, θα μιλήσουμε για την ελληνική ναυτιλία, έναν τομέα που και η Ελλάδα κρατάει γερά (αν μας επιτραπεί ο πεζοδρομιακός όρος…) τα σκήπτρα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Μετά από έρευνα στο site του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, καθώς και σε άλλα site που έχουν ως αντικείμενο την ναυτιλία πάντα, συγκέντρωσα τα διάφορα δεδομένα που μου δόθηκαν, οργάνωσα τις πληροφορίες μου αυτές και σας τις παρουσιάζω περιμένοντας (έως αδημονώντας!!!) την ανταπόκρισή σας. Είμαι ανοιχτή για οποιαδήποτε απορία σας δημιουργηθεί (μπορώ να σας δώσω και link, αν θέτε…) και φυσικά, για οποιαδήποτε συζήτηση και πάντα στα πλαίσια του σοβαρού ύφους γραφής.

            Η ναυτιλία, λοιπόν, σήμερα το θέμα μας. Γνώρισα κάποτε (όταν ήμουν στα 21 με 22 μου, λουλούδι ακόμα…) ένα γκόμενο που δούλευε σε μία ναυτιλιακή εταιρεία. Ωραίος πολύ, αρκετά ψηλός (ό,τι μου χρειαζόταν, γιατί με γόβες πάω κι έρχομαι, οπότε μία διαφορά ύψους και ύφους μας είναι απαραίτητη…Βάλτε και την καπελιά, καταλαβαίνετε!), με πράσινα ποθητά μάτια που σε συνδυασμό με το μελαχρινό του μαλλί ήταν αυτό το «κάτι» που κάθε γυναίκα θα ήθελε για αρχή (μετά θέλει κι άλλα…. Έλα σοβαρέψου, Audrey! Εξόκειλες πάλι!). Καλοκαίρι γνωριστήκαμε στο Ασπρονήσι σε μία παραλία ονόματι Πάνορμος. Έπαιζε ρακέτες στην άμμο με μία φίλη του. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ζευγάρι, κι έτσι δεν ξανακοίταξα προς τα εκεί. Θαύμασα, αλλά δεν ξανακοίταξα. Μπήκα, βγήκα από το νερό και έκατσα στην Roberto Cavalli animal print πετσέτα μου. Μετά από κανένα μισάωρο, νιώθω μία σκιά από πάνω μου. Δε δίνω σημασία, γιατί σκέφτηκα ότι θα είναι οι τρελές. «Συγγνώμη…. Να πάρω το μπαλάκι μου?», πολύ ευγενικά και με άκρως ερεθιστική βαθιά φωνή. Πάρε κι εμένα, αν θες (ήθελα διακαώς να απαντήσω!!!) και βάρα με. Πού είναι? «Δίπλα στην τσάντα σου», μου απαντάει το θέμα το δυνατό. Ορίστε. «Ευχαριστώ. Ίσως το ξαναπετάξω προς τα εδώ…», με νάζι. Χαρά μου (εγώ το πουτανάκι, μη χάσω…), θα στο πιάσω και πάλι…. Με κοίταξε με νόημα και πήγε να συνεχίσει το παιχνίδι του.

            Πέρασε η ώρα, το μπαλάκι δεν ξανάρθε προς τα εμένα (καλά δεν έσκασα κιόλας, αλλά όταν υπόσχεσαι κάτι, ρε μανάρι, να το τηρείς…) και με έκοψε μία λόρδα τρομερή. Έρχονταν και οι μυρωδιές από τα θαλασσινά, άσε…. Μόλις ήρθαν και κάτι αγόρια συμμαθητές που περιμέναμε, τρέξαμε κυριολεκτικά στο εστιατόριο. Ήρθαν και οι πιατέλες, έσκασα η πουτάνα (συγγνώμη…)…. Έφαγα και ήπια «Μαργαρίτες» σαν ζώον… Και σηκώθηκα να πάω προς το μπαρ, γιατί είχε πλακώσει τρελός κόσμος και ήθελα επειγόντως (άλλη…) μία «Μαργαρίτα», γιατί είχα κορακιάσει (πιες νερό, θα μου πεις… Όχι, δε θέλω. Θέλω «Μαργαρίτα»!) και η σερβιτόρα άφαντη κάπου στο πλήθος. Περιμένοντας να μου την ετοιμάσουν νιώθω κάτι στο πόδι μου. Γυρίζω και…

«…Συγγνώμη….Μου δίνεις το μπαλάκι μου….Δεν ξέρω πώς έφτασε μέχρι το μπαρ…», αθώα. Τσούλησε μάλλον… «Μάλλον. Σφαιρική είναι, τσούλησε. Αλλά γιατί συγκεκριμένα σε αυτή τη μεριά του μπαρ? Αυτό δεν το κατάλαβα, ομολογώ…». Ε, γιατί μάλλον έχει μαγνήτη εδώ. «Δίκιο έχεις. Έχει έντονες μαγνητικές δυνάμεις σε αυτό το σημείο. Αφού κι εγώ μαγνητίστηκα…». Audrey! (Μη χάσω….) «…….., χάρηκα!», (συμπλήρωσε μόνος σου το κενό…). Διακοπές στο Ασπρονήσι? «Ναι, λατρεμένος προορισμός! Κι εσύ διακοπές?». Όχι, εγώ από εδώ είμαι και ήρθα μόλις έκλεισαν οι σχολές, αναγκαστικά…. «Τι σπουδάζεις?». Οικονομικά στην Πάντειο. Εσύ να υποθέσω εργάζεσαι. «Γιατί το υποθέτεις? Μπορεί να είμαι κι εγώ φοιτητής». Φαίνεσαι μεγαλούτσικο αγόρι…. «Ναι ε? Ωραία, μου έφτιαξες τη μέρα», απογοητευμένος. Έλα, δεν έγινε και τίποτα που είσαι 32 χρονών, η καλύτερη ηλικία είναι στα 30. «Φαίνομαι 32? Πλάκα κάνεις?», σαστισμένος. Δεν είσαι? «Είμαι ακριβώς 32. Άρα, φαίνεται. (Ε, αυτό λέμε…). Κάτι πρέπει να κάνω γι’ αυτό…». Botox ή πολύ sex, άλλες επιλογές δε σου δίνονται. (Στο άκουσμα της λέξης sex, φυσικά του έφτιαξα τη μέρα… Άντρες μου!!!). Με τι ασχολείσαι λοιπόν? «Δουλεύω σε μία ναυτιλιακή εταιρεία». Κι εσύ?! Τι διάολο, μόδα είναι… Το γιαπί δε το θέμε πια? Όλα για τη θάλασσα…? «Πλάκα έχεις!» και μετά μου εξήγησε τι ακριβώς κάνει στην ναυτιλιακή. Μη με ρωτήσετε, τόσα μου έχουν πει, αλλά για εμένα όλα τα παπόρια την ίδια μηχανή έχουν και την ίδια δουλειά κάνουν: μεταφέρουν (δε με νοιάζει το περιεχόμενο, αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το σημερινό μας θέμα που δεν είναι άλλο από την ναυτιλία!).

            Κατέβηκε αρκετούτσικα Σ/Κ στο Ασπρονήσι (τι να κάνω…Είμαι ερωτεύσιμη…) και ομολογώ κολακεύτηκα (καλά, δεν κατέβαινε μόνο για εμένα, μην τρελαθούμε κιόλας!). Όλα υπέροχα στην αρχή και μεταφερθήκαμε με το καλό κατά Αθήνα μεριά το Σεπτέμβρη με τα πρωτοβρόχια. Εκεί άρχισε να κάνει διάφορα τερτίπια, οικονομικού περιεχομένου κυρίως, που εμένα προσωπικά με ξενερώνουν, ειδικά όταν γίνονται στον υπερθετικό βαθμό (καλά τα χαϊλίκια, αλλά δε θέλει πολύ. Με μέτρο, αλλιώς δεν έχει νόημα, δεν έχει αξία, δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Είναι κάτι απλά ίδιο…Και συχνά βαρετό…Ε?). Του έγινε μία παρατήρηση και ευτυχώς ηρέμησε κάπως. Ανεξάρτητα με το τι πιστεύω για το άτομό του, στην δουλειά του ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος και δούλευε αρκετές ώρες (δε μπορώ να πω! Στα αλήθεια!) και όλο αυτό του απέφερε πολλά χρήματα όπως κατάλαβα στην πορεία. Είχε καλή θέση στην εταιρεία, στην οποία εταιρεία δούλευε σχεδόν 8 χρόνια και από τα σκόρπια λόγια που άκουγα από συναδέλφους του και άλλους ανθρώπους του χώρου (της ναυτιλίας ντε! Είπαμε θα ασχοληθούμε με σοβαρά θέματα από εδώ και πέρα! Σήμερα με τη ναυτιλία!) σε διάφορα τραπέζια και σε (τώρα δεξιώσεις να μην το πω γιατί θα μου ρίξω φάσκελο πριν προλάβετε εσείς, οπότε πώς να το πω…) party, είχε πλέον ένα καλό όνομα σχετικά με την αξιοπιστία του, εργατικότητά του, επιτυχία του, βάλτε ό,τι θέλετε (κι εσύ βάλε ό,τι θέλεις…). Έτσι, ένα (1!!) από τα μείον του ήταν ότι ένα κόμπλεξ του τύπου «μετράω, γιατί ό,τι έχω κάνει το έχω κάνει μόνος μου σε ένα δύσκολο τομέα και τα πηγαίνω πάρα πολύ καλά και πες μου αν το αμάξι μου σου αρέσει αλλιώς θα σε κάνω κύκλους σε όλη την Αττική τρέχοντας σαν τον παλαβό (‘νταξει, λοιπόν στο λέω τώρα, πολύ ωραίο το αμάξι σου και πανάκριβο…)», το είχε (όλοι οι άντρες που δουλεύουν πολύ το έχουν, αλλά δε θέλω να ξυπνήσω πολεμικές ιαχές τώρα!). Εγώ ήμουν απλά το πιτσιρίκι (ήθελες και πιπίνι, τι να σου κάνω…10 χρόνια μου τα έριχνες!!!) που σπούδαζε ακόμα και έπαιρνε λεφτά από τον μπαμπά (συγγνώμη….Δεν τίμησα την εργατιά όπως εσύ που δούλευες από μικρό παιδί…Συγγνώμη!) και συχνά «δεν ήξερα». Καλά, δεν τα έπαιρνα και τις μετρητοίς, καθώς στον επαγγελματικό τομέα τον παραδέχομαι και γενικά μου αρκούσε που δούλευε πολύ και αγαπούσε τη δουλειά του και δεν ήταν ένα αργόσχολο ζώο.

            Καλά, θα μου πείτε, τόση ώρα και μία λέξη για το sex δε μας είπες. Συγγνώμη, είναι που σήμερα μιλάμε για τη ναυτιλία και έχουμε σοβαρό θέμα. Εκεί, φυσικά, παράπονο δεν είχα κανένα. Καλά δεν περίμενα και κάτι λιγότερο από ένα τριαντάρη, αλλά καμιά φορά λες δεν ξέρεις τι γίνεται…. Μπορεί να είναι άπειρος. Όχι, όχι και ξανά όχι, ήταν πάντα υπέροχο και συχνότατο (μπράβο αγόρι μου!! Είναι που δε μαζευόσουν…), τόσο συχνό που ούτε με συνομήλικό μου δε μπορώ να το συγκρίνω (συγγνώμη δεν το κάνω επίτηδες…). Κουραζόμουν εγώ και όχι αυτός, για να καταλάβετε. Αλλά μία μέρα, εντελώς ξαφνικά, ανακαλύπτω και το δεύτερο (2!!!) μείον του. Είμαι στο μπάνιο και (πώς να το πω…) κατουράω. Και ανοίγει η πόρτα. Εεεεε, συγγνώμη….ΑΛΛΟΣ στο μπάνιο. Εεεε πιπί μου….? «Α, δε με πειράζει», με άνεση περισσή. Καλά….Sorry κιόλας…Άλλη φορά θα κλειδώνω, λέω από μέσα μου και μη γνωρίζοντας τι με περιμένει το βράδυ. Και ήρθε και το βράδυ… Και άρχισαν «τα όργανα»…. Ξέρετε, κλαρίνα, κλαρινέτα, βιολιά (πρώτα, δεύτερα, τρίτα…), πιάνο, όλη η τέχνη δηλαδή στο κρεβάτι του. Ωραία μέχρι εδώ. Πανέμορφα, για να είμαι ειλικρινής. Και ξαφνικά…. «θέλω να με κατουρήσεις…», χάνω τη γη (κρεβάτι ‘ντάξει το ίδιο είναι) κάτω από τα πόδια μου. Μένω μαλάκας (συγγνώμη ε?) και απορώ τι ακούω 22 χρονώ παιδί! Εεεε??!!??!! Τι θέλεις? Και φυσικά λύνομαι στα γέλια, γιατί νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα (πού να φανταστώ ότι αυτά δε συμβαίνουν μόνο στο Sex and The City…Νόμιζα ότι ήταν φανταστική ιστορία ή τουλάχιστον εμένα δε θα μου συνέβαινε ποτές!). «Καλά τώρα γιατί γελάς και με ξενερώνεις?», με απορία γεμάτος. Σε ξενερώνω? Με δουλεύεις?! Νόμιζα ότι αστειευόσουν, γι’ αυτό γελάω. «Όχι, δε συνηθίζω να λέω ανέκδοτα την ώρα του sex!», με νεύρα. Κι εγώ δε συνηθίζω να κατουράω στο δωμάτιο κι αν το κάνω, το κάνω μόνο στην «πάπια», αν παραστεί ανάγκη! Καληνύχτα!!! Και πάω σπίτι μου, να γλιτώσω από τον Οξαποδώ…

            Το ξεπεράσαμε τελικά (το ξεπεράσαμε πια? Ε?), εξηγώντας του ότι εμένα αυτά τα βίτσια δε μου αρέσουν και καλά θα κάνει αν θέλει να με ξαναδεί, να τα κόψει τα ανωμαλιάρικα και αηδιαστικά πράματα, αλλιώς όξω από την πόρτα μου! Συμφώνησε. Κοίτα ρε πούστη (συγγνώμη…), μόλις λες, αααα βρήκα το λιμάνι που θα αράξω (μιας και που το θέμα μας είναι η ναυτιλία…), έρχεται ένα κατούρημα και στα γαμάει (συγγνώμη…) όλα! Αλλά, ευτυχώς μετά δεν ξανάγινε νύξη παρόμοια… Εγώ πήγαινα κανονικά στο μπάνιο (κλείδωνα φυσικά την πόρτα κι ας έλεγε τα δικά του από έξω!) κι εκείνος μετά, με τη σειρά του (ή και ανάποδη σειρά, δεν παίζει ρόλο!). Και μία μέρα μετά από 4 μήνες περίπου, ανακαλύπτω και το τρίτο (3!!!) μείον του.

            Είμαι σπίτι του, στο σαλόνι και βλέπω ειδήσεις στο Μεγάλο Κανάλι (α, το προτιμώ!), ενώ εκείνος κάνει δουλειά μέσα στο γραφείο του και μου έχει ζητήσει «αν γίνεται να μη φωνάζω συνέχεια σαν μωρό μόλις βλέπω κάτι στην τηλεόραση ούτε να βρίζω την κοινωνία, γιατί πρέπει να τελειώσει κάτι πολύ σημαντικό για αύριο και τον αποσυντονίζω». Μάλιστα. Εσύ ό,τι πεις. Κάθομαι, το λοιπόν, κι εγώ ήσυχα ήσυχα στη θεσούλα μου και άχνα δε βγάζω. Μου είπε, επίσης, ότι «αν τελειώσει νωρίς αυτό που κάνει, θα πάμε σινεμά και θα μου αγοράσει γλυκατζούρες». Πως μου αρέσουν τα ζαχαρωτά στο σινεμά……..!!!!!!! Πολύ μου αρέσουν!!! «Ρε μωρό? Μου βάζεις ένα ουίσκι, please. Τα έχω παίξει απόψε!», με καημό. Τι να κάνω κι εγώ, ούσα υπάκουη, σηκώθηκα να βάλω ένα ουίσκι στον πασά μου. Και χτυπάει το σταθερό του. «Το πιάνεις λίγο, μωρό. Αν είναι από τη δουλειά ή γενικά για δουλειά, πες τους ότι έχω πελάτη μέσα και μιλάω. Δε μπορώ τώρα να με κόψουν. Χάθηκα!», βιαστικά. Καλά…

Το σηκώνω και….παρακαλώ?

            «Ποια είσαι εσύ?», γυναικεία φωνή από την άλλη. Εσείς τι πήρατε? «Τον …… (βάλε εσύ το όνομά σου, αν θέλεις!) πήρα. Εσύ ποια είσαι?», επίμονα. Εγώ? Εγώ είμαι η Audrey. «Ααα, η αδερφή του?!», γεμάτη χαρά στη φωνή. Α γεια σου αυτή. Εσύ όμως δε μου είπες ποια είσαι. «Το μωράκι του…. Δε σου είχε πει για μένα ποτέ?», με νάζι…. Αχ, είναι και χαζούλη, κρίμα, τι φταίει. Εεε, κάτι μου έχει αναφέρει, αλλά ξέρεις τώρα δε τα λένε και όλα οι άντρες, μη φανταστείς. «Μπορώ να του μιλήσω? Είναι εκεί?», συνεχίζει και εγώ σε κατάσταση αμόκ!!! Μισό… Να δω αν μπορεί να μιλήσει, γιατί έχει πολλή δουλειά. Μισό… Παίρνω και το ποτήρι με το ουίσκι (δε το ξεχνάω εγώ τ’ αγόρι μου!!!!!) και πάω μέσα στο γραφείο. Χτυπάω πόρτα και μπαίνω. «Τι!? Δε σου είπα ότι δε μπορώ να μιλήσω?!», εκνευρισμένος (κιόλας!!!). Εεε, ναι, αλλά μου είπες τι να πω αν σε πάρουν για δουλειά. Αν σε πάρει η Έτσι, δε μου είπες τι να κάνω, κοιτώντας τον ηρεμότατη… «Ποια Έτσι?», ήδη ιδρωμένος. Το μωράκι σου ντε, να εδώ είναι στο ακουστικό, πάρε. Εξακολουθώ να είμαι ήρεμη και περιμένω να δω τι θα κάνει. «Ναι ποιος? Λάθος μάλλον κάνετε…». Όχι, μάλλον δεν κάνει λάθος, γιατί ζήτησε τον ……. (βάλε εσύ το όνομά σου!), αλλά θα μου πεις μπορεί να είναι και απλή συνωνυμία. Μόνο ένας …… (βάλε εσύ το όνομά σου!) υπάρχει. Δεν άντεξα, πετάχτηκα σαν το σουραύλι!

            Έκλεισε κάποια στιγμή το τηλέφωνο και «φυσικά δε θα με ακούσεις, γιατί είσαι και αντιδραστικό στοιχείο». Όχι θα σε ακούσω, γιατί είμαι πονόψυχη. Πριν σκοτώσω, εκπληρώνω πάντα μία τελευταία ευχή την ύστατη τούτη στιγμή. Ακούω! «Είναι μία πρώην μου που δεν εννοεί να καταλάβει μετά από σχεδόν ένα χρόνο ότι έχουμε χωρίσει.», απολογητικά. Το κατάλαβα ότι είναι τρελή, γιατί λέω το αγόρι μου μόνο εμένα θέλει. Για πες…. «Και με παίρνει συνέχεια στο κινητό και με ζαλίζει. Στο σταθερό πρώτη φορά παίρνει. Αλλά μη φανταστείς, όταν λέω πρώην, εννοώ για τον πούτσο (συγγνώμη…), δεν ήταν και τίποτα σοβαρό ποτέ», ακόμα πιο απολογητικά και έτοιμος να βάλει και τα κλάματα (λέμε τώρα….Προκειμένου να μας πείσει…). Κατάλαβα. «Εγώ, ρε ματάκια, ρε μωρό μου, εσένα αγαπάω. Έλα μην τσακωθούμε τώρα για τέτοια θέματα. Να ήταν και αλήθεια να πω ‘ντάξει έχεις δίκιο, αλλά τώρα έλα εδώ. Έλα εδώ να σε πάρω μία αγκαλίτσα που το αγαπάω εγώ το θυμωμένο μου μωρό. Έλα είπα!», με ανοιχτά χέρια και έχοντας πια πείσει τον εαυτό του ότι μας έπεισε. Φλαπ!!! «Πας καλά?!!?!!» φωνάζοντας. «Τι σηκώνεις χέρι γαμώ τη μου!», σηκώνεται και όρθιος. Συγγνώμη, κατά λάθος, αφού ξέρεις ότι εσένα αγαπώ. «Αν ξανασηκώσεις χέρι…» κουνώντας το δάχτυλο. Θα μας κλάσεις τη μάντρα στο Ασπρονήσι!! Κάτσε κάτω γιατί σε λίγο αν δε χαμηλώσεις τη φωνή θα σπάω laptop, θα σπάω ποτήρια, θα σπάω τηλέφωνα και μετά θα σου σπάω το κεφάλι!!! Τι να σου πω…. Θέλεις και γκόμενα δεύτερη. Τόσο τρανός είσαι πια? Και πόσο χρονών είναι αν επιτρέπεται? Αν εγώ είμαι 22, αυτή δε θα είναι και 20….. «Μία συνάδελφος είναι από τη δουλειά! Μία φορά έγινε!». Αααα, εντάξει… Νόμιζα ότι είχατε δεσμό, σε κάποια φάση. Sorry, σε παρεξήγησα. Να γαμήσεις (συγγνώμη…) ήθελες μόνο κι εγώ σε χαστούκισα, η άχρηστη η ζηλιάρα γυναίκα…. Συγγνώμη ε? Θα επανορθώσω….

Και κάπως έτσι, φτάσαμε στο αποψινό σου mail…. Κατάλαβες τώρα γιατί δε σηκώνω το κινητό? Αλλά τι έχεις και είσαι τόσο ζογαδιασμένος μαζί μου? Έπεσαν τα καράβια σου έξω (μιας που το σημερινό μας θέμα είναι η ναυτιλία!)? Έχεις κάθε δικαίωμα άλλη να αγαπάς και άλλη να πηδάς. Απορρέει από την αντρική σου φύση, δεν είναι κακό (μη φωνάξετε οι άντρες, γιατί δε σας ακούω καλά… Τζάμπα κόπο θα κάνετε!). Και ούτε στο στέρησα ποτέ, πόσο μάλλον τώρα. Οπότε τι θέλεις? Να με βάλεις σε τάξη και να με μάθεις τρόπους και πώς να μιλάω? Έτσι είμαι εγώ, του λιμανιού (μιας που το σημερινό μας θέμα είναι η ναυτιλία!) και μιλάω όπως και για ό,τι θέλω! Και πριν κλείσω, ένα έχω να σου πω: ΔΕ ΜΑΣ ΚΑΤΟΥΡΑΣ ΛΕΩ ΕΓΩ!! Που θέλεις να μου κάνεις και παρατήρηση… Δεν πάμε καλά…. Μη φουρτουνιάζεις το Αιγαίο Πέλαγος! Να χαρείς…. Θα σε καταποντίσω αύτανδρο (μιας που το σημερινό μας θέμα είναι η ναυτιλία!), αν σε δω!

Και κάπου εδώ, η συζήτηση με θέμα τη ναυτιλία τελειώνει. Για οποιαδήποτε πληροφορία, απευθυνθείτε στο ΥΕΝ! Εγώ σε όλους τους υπόλοιπους γνωστούς-άγνωστους, στέλνω τα φιλιά μου!           �

            �

           Το δηλώνω από την αρχή για να μην παρεξηγηθώ στην πορεία. Είμαστε Αντίχριστοι στο Ασπρονήσι. Μωρά, παιδιά, νέοι, μεσήλικες και γέροι, όλοι μέσα. Όχι, ντροπή δεν έχουμε. Τσίπα δεν κουβαλάμε. Και καλά κάνουμε. Απολαμβάνουμε τη ζωή. Ζούμε το κάθε λεπτό της ημέρας. Ακολουθούμε τις τάσεις που προστάζει το star system. Έχουμε τον δικό μας τρόπο ζωής. Αλλά, όχι! Ντροπή δεν έχουμε!

            Δεν ξέρω τι φταίει και δεν κοκκινίζουμε. Μάλλον θα υπάρχει «κάτι» στον αέρα που αναπνέουμε. Ναι, ναι… Σίγουρα αυτό είναι… Στο νερό να υπάρχει, το αποκλείω, καθώς δεν πίνουμε από τη βρύση, αλλά μόνο από μπουκάλι. Οπότε φεύγει αυτό το κρατούμενο. Ίσως και να υπάρχουν μαγνητικά πεδία που ανάλογα με τις φάσεις της σελήνης, επηρεάζουν το «είναι» μας. Ίσως… Δεν ξέρω. Πάντως κάτι συμβαίνει. Είμαστε διαφορετικοί!

            «Που αρέσουν οι πούτσες!» και μου φεύγει η μαγκιά, ξεκολλάει ο εγκέφαλος, ιδρώνω, κοιτάζω γύρω μου, ενώ παράλληλα σκουπίζω τα χείλη από τον καφέ που δεν πρόλαβε να εισέλθει στη στοματική μου κοιλότητα. Σκάσε ρε! Πιο σιγά! Το ‘βγαλες παντιέρα! «Αλήθεια σου λέω! Μου αρέσουν οι…», σκάσε πια! Θα φύγω αν ξαναπείς αυτήν τη λέξη. «Καλά…. Αλλά είναι άδικο, να το ξέρεις…», μου λέει ενώ κοιτάζει τα νύχια του σαν παρθένα ξελιγωμένη. Δε σου έχω πει, παλιοφτερού, να μη φωνάζεις τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις μέσα σε καφετέριες? «Είδες που είσαι κομπλεξικιά (κομπλεξική… Ακούγεται καλύτερα! Συνέχισε…)? Έχεις πρόβλημα με τους gay…», ξανακοιτάζοντας τα νύχια του με παράπονο περισσό. Κανένα απολύτως όσο βρίσκονται μακριά από τον κώλο μου. Δεν εννοώ σεξουαλικές προτιμήσεις σχετικά με το φύλο, αλλά με το τι αρέσει στον καθένα κατά τη διάρκεια ή γενικά στο σεξ. Εντάξει? Το ξεπεράσαμε? Ωραία…

            Πες μου τώρα ποιο είναι το άδικο. «Είναι άδικο να είμαι σαν τα κρύα τα νερά, ενώ κάποιες άλλες στα 70 τους να κάνουμε παρτούζες και με αράπη κιόλας! Το είπα! Θα έσκαγα…». Σιγά σιγά… Δυο λεφτά να οργανωθώ, να τακτοποιήσω τις πληροφορίες που συνέλεξα, τις σκέψεις μου και τις πιθανές λύσεις του προβλήματος. Δυο λεφτά μόνο. Μία σόδα! ‘Φχαριστώ! Λοιπόν, τι έχουμε?

            Έχουμε: (α) το άδικο, (β) το κρύο νερό, (γ) κυρίες στα 70, (δ) παρτούζες και (ε) αράπης. «Λάθος!!!», ουρλιάζει. «(ε) ΚΑΙ αράπης!». Sorry… και αράπης ως πέμπτο δεδομένο. Όλα αυτά μαζί μας δίνουν ένα αρκετά συμπαθητικό κουτσομπολιό, καταρχάς. Πριν περάσουμε στο πρόβλημά σου, πες μου τα πάντα (ξηρασία γεγονότων στο Ασπρονήσι….Αχχχχ…..) και από πότε το ξέρεις. Πάρε πρώτα μία ανάσα και ξεκίνα, χωρίς να ουρλιάζεις άπρεπες λέξεις. Κοίτα δίπλα σου, ένα παιδάκι παίζει Jenga (μόνο του…). «Χέστηκα για το παιδάκι. Ασπρονησιωτάκι είναι, το έχει στο αίμα του ούτως ή άλλως! Λοιπόν…. Προχτές πήγα στην κυρία Για-να-ξέρουμε-τι-μας-γίνετε-και-πού-βρισκόμαστε να την χτενίσω. Ήταν έτοιμη λουσμένη (προχώρα στο μενού!) και πήγαμε κουζίνα να ετοιμάσουμε τον καπούτσο μας. Μη με κοιτάς σαν αγρίμι! Έτσι λένε τον καπουτσίνο στην Ιταλία…. Κι αρχίζει, μαλάκα μου, ένα θέμα δυνατό…».

            «Τον περασμένο μήνα, λέει, προς το τέλος του, πήγε για εξετάσεις αίματος και ούρων πάνω στο Κέντρο Υγείας. Και φυσικά η κυρία Περίμενε-να-σου-πω μαζί με τον κύριο (να τον κάνει ο Θεός…) Καλά-δεν-το-ξέρεις φρόντισαν να κρατήσουν «επτασφράγιστο» το ιατρικό απόρρητο των ασθενών. Και στα λέω εγώ: εξομολόγηση και ιατρικές εξετάσεις ποτέ στο Ασπρονήσι. Πες το καλύτερα στην πέτρα που δε μιλάει. Και θα μου πεις, ποιοι ήταν οι ασθενείς. Σκύψε να σου πω τι μου είπαν, γιατί της μίας είναι η κόρη πιο πίσω. Τρία ονόματα!…… Κατάλαβες ποια…. Ναι, αυτή είναι η δεύτερη κι εγώ σάστισα…. Και η τρίτη….. Ξέρεις μωρέ που έχει το μαγαζάκι πιο κάτω από…. Α γεια σου, αυτή! Κλείσε τώρα το στόμα. Ωραία, σου είπα τις πρωταγωνίστριες. Οι πρωταγωνιστές ήταν 4 με 5 αγόρια – δεν είναι σίγουρος ο αριθμός, πάντως πιπίνια… – που ήρθαν από Αθήνα. Ναι καλέ! Μιλημένο πράμα. Προκαταβολή και τα υπόλοιπα στο χέρι. Εμ τι, τσάμπα θα τις έβλεπαν γυμνές? Πόσο μάλλον να τις πηδήξουν…».

            «Είχε γενέθλια η μία της παρέας και ήθελαν οι φιληνάδες της να της κάνουνε surprise. Ε, ξοδεύτηκαν κάτι τις παραπάνω και να τα τα παιδιά… Αλλά, ξέχασα το πιο βασικό! Ο ένας ήταν αράπης! Α στο είπα? Καλά sorry! Η επανάληψη χρησιμοποιείται και στην ποίηση…. Και όπως καταλαβαίνεις έγινε της καριόλας. Έτριζαν καριόλες, σαλόνια, πατώματα. Σιχτίρι, οι λυσσασμένες!!! Οι αφορισμένες!!! Sorry με πήρε το άδικο…. Το γαμήσι  – sorry… – σύννεφο και οι πούτσες  – sorry είπα! – καταιγίδα. Φαντάσου ε, οι αγάμητες… Γαμήθηκαν για όλη τους τη ζωή. Μη κλωτσάς! Απλά τις φθονώ!».

            «Ε, και μετά πήγαν Κέντρο Υγείας… Τι με κοιτάς καλέ? Δεν καταλαβαίνεις γιατί? Ε, βέβαια, ξέχασες… Ρήξη πρωκτού! Μην κλωτσάς. Α γι’ αυτό που είπα πριν κλωτσάς, η ρήξη δε σε ενόχλησε? Μμμμ…. Καλά κρασά!», επιτέλους βάζει τελεία!

            Ωραία όλα αυτά, καλό κουτσομπολιό για απόγευμα δίπλα στο κύμα έως γαμάτο (θα βλέπεις τις ζαρωμένες και θα φωνάζεις «του κώλου τα εννιάμερα» γελώντας…), super background, απίστευτο casting, αλλά ρε φτερού πού τα ξέρουν όλα αυτά? Το τέντωσαν να υποθέσω? «Όχι παιδί μου! Έγινε, πρώτον, σούσουρο σε όλο το Κέντρο Υγείας γιατί είχε κόσμος κι ας ήταν νύχτα (πέτυχαν και όλες τις κουτσομπόλες!) και δεύτερο, η μία από τις κουτσομπόλες (της παρένθεσης, όχι εμάς…) είναι πολύ (λυκο)φίλη με την λιγότερο ξεσκισμένη που μπορούσε να μιλήσει και τα έμαθε όλα. Σίγουρα θα ζήλεψε κι αυτή….Φαντάσου, ούτε το στόμα δε μπορούσε να κλείσει η άλλη, η Πάω-για-ράψιμο-κι-ερχομαι-να-σου-πω! Αααα, υπάρχει και τρίτο: η κουτσομπόλα με τη σειρά της τα είπε στον ένα γιατρό, υπεύθυνο, φύλακα, αυτό μας διαφεύγει… Καλά θα μου πεις, ο γιατρός δεν κατάλαβε? Κατάλαβε, αλλά μάλλον ζήλεψε κι αυτός, τι να πω… Αλλά αυτό μας νοιάζει?». Όχι δε μας νοιάζει τίποτα από τα παραπάνω, αλλά σε κουβέντα να βρισκόμαστε. Για συνέχα…

            «Βέβαια και η άλλη δε θα τα έλεγε έτσι χύμα στην (λυκο)φίλη της, αλλά είχε πιει και καπνίσει τον κώλο της. Ουπς, άσ’ τον αυτόν, ακόμα θα πονάει. Κι έτσι της ξέφυγε κάτι τις παραπάνω. Σούσουρο έγινε, πανικός πάνω σου λέω. Και το καλύτερο δε στο είπα….». Μου το φύλαγες για το τέλος? «Ναι! Ένας (από το Κέντρο Υγείας σίγουρα…) πήρε τηλέφωνο το STAR (ποιον άλλο…?) και την επόμενη το έβγαλαν είδηση και το είδα την ώρα που ήμουν στη δουλειά! Σε έπαιρνα αλλά ήσουν σε συνεδρία Pilates καλέ. Μπας σε είδα και καθόλου? Μη με κοιτάς έτσι! Δηλαδή σε είδα, αλλά αυτό ήθελε χρόνο για να ειπωθεί σωστά!!!».

            Μάλιστα… Ωραία νέα…. Για τον πούτσο κανονικά! Τι γίνεται στον κόσμο… «Χαζή είσαι? Λες να ήταν η παρθενική εμφάνιση της παρτούζας στον κόσμο και στο Ασπρονήσι? Τότε τι φρικάρεις? Sorry κιόλας!» συγχυσμένος. Φρικάρω, φτερού μου, γιατί είναι μεγάλες γυναίκες με εγγόνια. Να γαμηθούν, δε λέω. Η καύλα δεν έχει ηλικία! Να πλακωθούνε στις παρτούζες. Οι φαντασιώσεις και τα βίτσια δεν έχουν ηλικία! Αλλά μπορούν να διατηρούν και την αξιοπρέπειά τους παράλληλα. Ας κάνουν ό,τι γουστάρουν, δεν τίθεται τέτοιο θέμα αξιοπρέπειας. Αλλά δε μπορείς να προσβάλλεις έτσι τον εαυτό σου (μα να σου ράβουν τον κώλο?! Φτάνει πια! Πόσο να τον γαμήσεις κι αυτόν….), τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου και ό,τι άλλο (υποτίθεται…) έχεις ιερό. Στην επαρχία μαθαίνονται όλα και το ξέρεις! Όλες οι κουτσομπόλες και οι κουτσομπόληδες δουλεύουν σε υπηρεσίες, κέντρα και οπουδήποτε (δυστυχώς…) χρειάζεται εχεμύθεια. Κάτσε, λοιπόν, στα αυγά σου (ή τράβα κάπου που δε θα σε ξέρουν να το κάνεις!) που θέλεις ξέσκισμα στα γεράματα! Λες και λίγα έκανες στα νιάτα σου (τιμημένη επαρχία! Τίποτα δε μένει κρυφό! Αυτά είναι…) και δεν χόρτασες… «Μην σκας καλέ γι’ αυτό! Εμείς να δούμε τι θα κάνουμε πια…», ο καημός του.

            Σας το είπα. Κάτι υπάρχει σε αυτόν τον τόπο. Μαγεία, αίρεση, μαγνητικό πεδίο, «κάτι» στον αέρα, ντόπα, δεν ξέρω…. Έχω χαθεί….

“Τρεις καλές κυρίες χαμένες στο δάσος με τις πούτσες”, πολύχρωμη λιθογραφία του 1840
Συλλογές από κλασσικό πορνογραφικό υλικό από έκθεση στηνΕθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι.

(Ένα μεγάααααλο ευχαριστώ στον αδερφό μου και στον Trikalo για την πολύτιμη βοήθεια με την εικόνα!!!!!!Σας φιλώ και τους δύο!)

           Κυριακή απόγευμα και δε με χωρούσε ο τόπος. Όπως πάντα… Άλλαξα τέσσερα CD με διαφορετικό είδος μουσικής το καθένα, άνοιξα περίπου πέντε φορές το βιβλίο που διαβάζω αυτή την εποχή χωρίς φυσικά το ποθητό αποτέλεσμα, άνοιξα γυναικείο περιοδικό πάλι τζίφος, έπιασα το κινητό να πάρω κανένα τηλέφωνο ούτε εκεί επιτυχία. Τι σκατά ήθελα, ούτε κι εγώ δεν ήξερα. Σηκώθηκα να βάλω ένα ποτήρι νερό, καθώς είχα κορακιάσει από τη δίψα. Αχ, βάλσαμο… Πάλι κάτι θέλω….. Γλυκό, αν και έχω στο ψυγείο, δε θέλω. Έκανα να ανοίξω τα δύο άλμπουμ που έχω στη βιβλιοθήκη να κοιτάξω τις φωτογραφίες από Πρωτοχρονιά και περασμένο καλοκαίρι και συνειδητοποίησα ότι το μόνο που θα δω είναι τον εαυτό μου και τη μοναδική (μέχρι τώρα…) μεγάλη σχέση μου και το ξανάκλεισα γιατί θα μελαγχολούσα. Και δεν το ήθελα. Την απόφασή μου την είχα πάρει από καιρό και ο,τιδήποτε μου θυμίζει αυτές τις ημέρες πιο πολύ αδύναμη με κάνει. Όχι δεν ήταν ο έρωτας της ζωής μου. Μακάρι να ήταν γιατί με αγαπούσε πολύ. Ακόμα με αγαπάει, το ξέρω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν προχώρησε παραπέρα. Α, βρήκα τι θέλω να κάνω!!!

            Αρπάζω κυριολεκτικά τα κλειδιά του αυτοκινήτου και κατεβαίνω σίφουνας τα σκαλιά του σπιτιού μου. Ακόμα έξω έχει φως. Ε, ναι ρε ufo, μεγάλωσε η μέρα. Ωραία!!! Τρέχω προς το αυτοκίνητο και από πίσω ακούω ποδοβολητά . Τα γατάκια έτρεχαν κι αυτά. Ούτε που τα πήρα χαμπάρι την ώρα που βγήκα από το σπίτι ότι ήταν όλα μαζί έξω από το κατώφλι. Πλάκα έχουν. Σαν παλαβά τρέχουν. Απόρησαν κι αυτά με την τρεχάλα μου! Πατάω το κουμπί του συναγερμού και ανοίγω με τα χίλια ζόρια (όπως πάντα…Ήθελα και δίπορτο για να είναι πιο sport και πιο νεανικό! Τρομάρα μου…) τη βαριά πόρτα του οδηγού. Πέφτω με δύναμη στο κάθισμα και τραντάζεται όλο το αυτοκίνητο. Στο ντουλαπάκι ψάχνω τη θήκη με τα CD…Όχι, όχι, όχι… Διαλέγω το πιο μπιτάτο μου! Θα τρέξω σήμερα και θέλω μουσική υπόκρουση άκρως κατάλληλη για γκάζι. Το κλειδί στη θέση του και όπισθεν πατημένη! Φρίκαραν οι γάτες… Χαχαχα!! Έφυγα…

            Η μουσική ακόμα είναι χαμηλά. Ούτως ή άλλως δεν μπορώ να τρέξω στο δρόμο πάνω από το σπίτι μου και τουλάχιστον μέχρι τον περιφερειακό. Είναι αρκετά στενός και με πολλές στροφές. Οπότε, πηγαίνω με τη συνήθη μου ταχύτητα. Α, ωραία… Φορτηγό… Κυριακάτικα? Τι στο διάολο, ο Θεός δεν ξεκουράζεται στο Ασπρονήσι την «έβδομη ημέρα»? Πάμε «στράτα στρατούλα», του πούστη, θα φτάσουμε στον περιφερειακό κι εκεί θα σε περάσω, σιχαμένε που βγάζεις και απαίσιο καπνό από την εξάτμιση. Πάλιωσες, άντε αποσύρσου!

            Περιφερειακός στο βάθος. Good! Ήρθε η ώρα. Α, ωραία… Μπάτσοι…. Για ζώνη θα θέλουν να τσεκάρουν ή για δίπλωμα. Πήραν εντολή φαίνεται να μαζέψουν κανένα φράγκο. Τι? Εγώ είμαι ο γκαντέμης που θα σταματήσει? Πάλι κέρδισα το φλουρί? Μη δούνε γκόμενα… Ανάβω αλάρμ (για να τους σκλαβώσω!!!) και σταματώ στην άκρη. «Το δίπλωμά σας κυρία μου.», με κάθε επισημότητα. Μάλιστα. Μισό…. Να, ορίστε. «Ωραία…. Ζωνούλα φοράμε…. Το αμαξάκι γύρω γύρω καλό (άσχετο…), καλορίζικο κιόλας (΄φχαριστώ, το έχω ένα χρόνο…), τα λαστιχάκια μας super (Μichelen, έχει και το ανθρωπάκι πάνω που μοιάζει με κορίνα!), φαρμακείο έχουμε?», βρήκε κάτι, είπα κι εγώ. Έχουμε, έχουμε, τύφλα να ‘χει ο ΕΟΦ. «Δε γελάμε τώρα! Κάνουμε δουλειά! Ανοίξτε το πορτ παγκάζ σας παρακαλώ.», επιτακτικά. Βγάζω ζώνη και είμαι σχεδόν έτοιμη να ακουμπήσω και τα δύο χέρια πάνω στο αμάξι να με εξετάσουν. Συνήθως, οπλοφορώ. Ευτυχώς σήμερα το άφησα σπίτι… Τι άλλο θα ζήσω πια! Ανοίγω πορτ παγκάζ και μετά το ειδικό ντουλαπάκι στο πλάι που είναι το φαρμακείο. «Κώστα, φέρε από το αμάξι τον κατάλογο του φαρμακείου.», λέει στο ΜΑΤ δίπλα του. Καλά κρασά…

            Μετά από 10 ολόκληρα λεπτά, τελειώνουμε με τη λίστα και το φαρμακείο μου. Πέρασα το τεστ με επιτυχία (δηλαδή όχι εγώ, αλλά ο «Γερμανός» που προνόησε να φτιάξει το αμαξάκι και το φαρμακείο του!). Άρα, να του δίνω? «Εντάξει, κυρία μου. Τώρα μπορείτε να φύγετε.», πάλι με κάθε επισημότητα. Γεια σας (τα λέμε, ήθελα να πω, αλλά το βούλωσα. Δεν το έχουν σε τίποτα να σε «πάνε μέσα» λέγοντας ότι τους έβρισες. Καυλόμπατσοι!). Μπαίνω κυρία στο αυτοκίνητο. Βάζω ζωνούλα, σβήνω τα αλάρμ, ανάβω το φλάς (για να δείξω σε αυτόν που έρχεται ότι θέλω να πάω προς αυτή την κατεύθυνση…), τσεκάρω 1.000.000 φορές και ξεκινάω. Τέτοιον ιδρώτα ούτε όταν έδινα εξετάσεις για το δίπλωμα…. ‘Ντάξει, πέρασα!

            Αφού ξείδρωσα κι αφού οι μπάτσοι ήταν πια μία κουκίδα πίσω μου, το πατάω λιγάκι παραπάνω. Έτσι ίσα ίσα να βογκήξει λίγο…. Αμ δεν ξέρει τι το περιμένει μόλις περάσουμε και τον δεύτερο κύκλο. Έννοια σου και θα σε φτιάξω εγώ σήμερα. Το καημένο μου έχει μπουκώσει με τέτοιες ταχύτητες που πηγαίνει κάθε μέρα. Η διαδρομή που ακολουθεί είναι πολύ συγκεκριμένη: εφορία, ΙΚΑ, χώρα, γυμναστήριο, άντε και μέχρι το DVDάδικο. Και, δυστυχώς, για το καμάρι μου, αυτοί οι δρόμοι είναι οι πιο στενοί του Ασπρονησιού, με πολλές στροφές και (τις πρωινές ώρες) με ιδιαίτερη κίνηση. Οπότε, αμάξι και οδηγός κάθονται φρόνιμα και τηρούνε το νόμο. Αλλά, μόλις περάσαμε το δεύτερο κύκλο, οπότε… Χαρά μου!!!! Έχω μπει ήδη στον μεγάλο (και φαρδύ, και φαρδύ!!!!) δρόμο που οδηγεί στη βόρεια πλευρά του Ασπρονησιού και συγκεκριμένα, στην κοινότητα, το μοναδικό μεγάλο χωριό που υπάρχει. Οπότε εδώ είναι η χαρά του κάθε καημένου που θέλει να τρέξει να ξεμουδιάσει το αμαξάκι του και κατ’ επέκταση να τσιτώσει λιγάκι τον εγκέφαλό του και να ξεφύγει από τη διαρκή αποχαύνωση της γαμημένης επαρχίας. Ναι, ναι, υπερβολική όπως πάντα!

            Δυναμώνω αρκετά τη μουσική. Ευτυχώς έχει τέλεια (αν μπορώ να το πω έτσι…) μόνωση το αυτοκίνητό μου. Μπορεί μέσα η μουσική να είναι τέζα κι έξω απλά να ακούγεται ένας ελαφρύς ήχους, ίσα ίσα για να νομίζει ο κόσμος ότι είμαι ζωντανή. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Στην αρχή νόμιζα ότι ακούγεται απίστευτα έξω, αλλά μια μέρα το δυνάμωσα σχεδόν όσο δεν πάει, βγήκα έξω, έκλεισα την πόρτα και άκουσα αυτόν τον ελαφρύ ήχο (που φυσικά γινόταν σαματάς, όταν την ξανάνοιγα…). Μου αρέσει όταν οδηγώ γρήγορα να έχω δυνατά τη μουσική. Μπιτ, πριονίδια (που λέει και η κοριτσάρα μου!), λάτιν, ροκ, μπαλάντες, καξουροτράγουδα, ο,τιδήποτε και ανάλογα με την όρεξη… Έτσι, λοιπόν, και έχοντας βάλει ένα CD αρκετά μπιτάτο (τι εκφράσεις πεζοδρομιακές…. Audrey, σε επαναφέρω στην τάξη!) πατάω το γκάζι μου και κάνω αυτό που μου αρέσει να κάνω (και που μία μέρα θα καταστρέψω το αυτοκίνητό μου…!): καρφώνω κυριολεκτικά την πέμπτη!

            Στην πορεία μου ωραίες στροφές, μεγάλες και ανοιχτές που σε μερικά σημεία «κλείνουν» δελεαστικά, με ωραίες εναλλαγές των ταχυτήτων (όχι δεν τις καρφώνω αυτή τη φορά. Είπαμε μία μέρα θα καταστραφεί το αμαξάκι μου, αλλά όχι σήμερα!), καλά κρατήματα (‘νταξει το είχα τσεκάρει και στην Κατεχάκη όταν το πρωτοπήρα….) και ο δείκτης των στροφών να ανεβοκατεβαίνει (αν κάτι με τρελαίνει – εκτός από την καρφωτή πέμπτη – είναι αυτός ο δείκτης. Δεν ξέρω γιατί…Καλά μην ασχολείστε, είπαμε είμαι βαρεμένη!). Με γουστάρω τέτοιες στιγμές, όταν είμαι μόνη μου στο αυτοκίνητο και οι δρόμοι είναι μόνο για μένα (αλήθεια, μηδενική κίνηση? Πώς κι έτσι? Α ναι παίζει η ομαδάρα και παίρνει πρωτάθλημα!!! Όχι δεν πήγα να το δω. Πάντα βαριέμαι τους αγώνες λίγο πριν και μετά το Πάσχα. Είναι τόσο μα τόσο δεδομένοι…Δεν είναι μπηχτή για βάζελους, στα αλήθεια.). Τρέξε μωρέ….

            Περνάω το χωριό (έχω κόψει φυσικά…Κατοικημένη περιοχή! Τηρούμε το νόμο…) και συνεχίζω για Καλαφάτη. Έχει κι εκεί κάτι καλές άπλες και στροφές μεγάλες. Το πατάω ξανά και σε τρία λεπτά ακριβώς (με χρονομέτρησα με το ρολόι του αυτοκινήτου!) βρίσκομαι στη  παραλία, όπου ευτυχώς δεν έχει καθόλου κόσμο και θέλω να σταματήσω με το χειρόφρενό μου και να το γυρίσω λίγο, να έτσι μαγκιόρικα και αντρικά. Αλλά αυτό σπάνια το κάνω καλά και ειδικά τώρα με αυτό το ESP-πώς-το-λένε σκατά πάλι (απενεργοποίησέ το, θα μου πεις…Και δίκιο θα έχεις, αλλά γκομενάκι είμαι, δε μπορώ να τα σκέφτομαι όλα όταν οδηγάω…)! Πού θα πάει, θα με στρώσω κι εκεί…Κατεβαίνω να πάρω μία μεγάλη ανάσα…. Γυρίζω προς τα δεξιά μου και βλέπω αυτό το μικρό ακρωτήρι που οι ντόπιοι ονομάζουμε «Τα Βυζιά Της Αφροδίτης». Πλάκα έχει. Πρώτη φορά το παρατηρώ τόση ώρα. Είναι δύο μικρά βουναλάκια-λοφίσκοι, ο ένας δίπλα στον άλλο ακριβώς πάνω στο κύμα. Σαν βυζιά είναι όντως. Με πιάνει ένα δυνατό, σπαστικό γέλιο που το αφήνω να ακουστεί μέχρι το (κλειστό ακόμα) ξενοδοχείο πίσω μου και ακόμα πιο πίσω, μέχρι το χωράφι δίπλα στο ξενοδοχείο. Α, έχει και αγελαδάκια μικρούτσικα. Κόβω κάτι ξυδάκια που βρήκα στην πτυχή ενός βράχου και πλησιάζω προς το χωράφι. Θα έρθουν άραγε να τα ταΐσω? Μπα…Έτρεξαν. Μωρέ, αυτό το μικρούλη το ασπρόμαυρο είναι τόσο γλυκούλη με τα μεγάλα ματάκια του. Γιατί πάντα οι αγελάδες έχουν αυτό το βλέμμα της μελαγχολίας? Αγελαδίσιες απορίες…. Πάμε! Χαζεύεις όταν παίρνεις πολύ οξυγόνο!

            Ξαναμπαίνω στο αμάξι. Πάμε πάλι, αγάπη….  �

            �

            Τελικά η μοναξιά είναι ευεργετικό συναίσθημα (συνήθεια, κατάσταση, δεν ξέρω συμπληρώστε εσείς το κενό…). Όχι, δεν παλάβωσα. Παλαβιάρα είμαι ούτως ή άλλως! Αλλά βρίσκομαι όπως πάντα μόνη μου στην γκαρσονιέρα μου (ελπίζω σύντομα να την αποκαλώ «θερινή κατοικία στο Ασπρονήσι», όπως άκουσα σήμερα το πρωί στο spa που φτιάχνω τα νύχια μου…) και την απολαμβάνω. Έβαλα να ακούσω και Johann Strauss και το μόνο που μου λείπει είναι ένα τσιγαράκι, Davidoff από τα αγαπημένα μου. Φλαπ!!! Σφαλιάρα! Τι είπαμε? Α, ναι… Το κόψαμε και απαγορεύεται να καπνίζουμε σε 33 τ.μ.! Τι άλλο είπαμε? Α, ναι… Δεν έχουμε ούτε σεκλέτια ούτε είμαστε στα μπουζούκια για να καπνίσουμε. Shit…. (Εεεε… Δε θέλω σκατά σήμερα..).

            Έκοψα το κάπνισμα σε μία ηλικία που σχεδόν όλοι το αρχίζουν. Στα 18. Ναι, μη με κοιτάτε σαν να είδατε ufo. Καλά είδατε: ufo είμαι. Το ξεκίνησα για μαγκιά (τι άλλο… Και μην το αρνείστε, για το Θεό πια!) όταν ήμουν στην Γ’ Γυμνασίου. Μαζί με την περίοδό μου (σικ, καλέ!) ξεκίνησα και το τσιγάρο. Ήμουν και ο «πρώτος μάγκας στις βρύσες» στο σχολείο και έπρεπε να κρατάω τσιγάρο για να «μετράω» ως άτομο. Φλαπ!!! Σφαλιάρα! Ε, αφού δε μου την έριξα τότε… Και κάπως έτσι η «λατρεία έγινε συνήθεια» και πέρασε όλο το Λύκειο με τον «μάγκα» μας (εμένα…) να καπνίζει σαν πούστης. Ξεκίνησα με Havana (βαρύ!), πέρασα σε Muratti και κατέληξα σε Davidoff.

            Και μία μέρα το έκοψα. Όπως το ξεκίνησα, έτσι το έκοψα: για μαγκιά! Το έκοψα μετά από στοίχημα με τον κολλητό. «Δεν κόβεται το άτιμο…», μου λέει ένα πρωί λίγες ημέρες πριν από τις Πανελλήνιες. Κόβεται, αγάπη, αρκεί να το αποφασίσεις. Αρκεί να το σκεφτείς και να παλέψεις τη στέρηση. «Καλά, καλά… Κάντο πρώτα και μετά μίλα.». Και φρίκαρα. Αν κάτι σιχαίνομαι περισσότερο να βλέπω στους ανθρώπους είναι η εξάρτηση. Εξάρτηση με το ο,τιδήποτε: τσιγάρο, ποτό, συνήθειες, ναρκωτικά, έρωτες, φαγητό, τα πάντα. Ποτέ δεν εξαρτήθηκα από κάτι. Ή τουλάχιστον δεν ένιωσα εξαρτημένη. Κάπνιζα περισσότερο για μαγκιά και λόγω ηλικίας, παρά από εξάρτηση. Δεν είχα δα (πέρα από τις Πανελλήνιες) και κανένα σοβαρό πρόβλημα για να καπνίζω, να χαλαρώνω και να ξεχνιέμαι. Μην τρελαθούμε κιόλας…

            Κι έτσι, την πρώτη μέρα των εξετάσεων, τελείωσε το πακέτο κι εγώ απλά το έκοψα. Απλά? Dear, πες όλη την αλήθεια… Τις δύο με τρεις πρώτες εβδομάδες όλα ok. Ώσπου τελείωσαν οι Πανελλήνιες κι εγώ χαλάρωσα. Και τότε το αισθάνθηκα και σιχάθηκα ακόμα περισσότερο την εξάρτηση. Ξάπλωνα το βράδυ στο κρεβάτι και ένιωθα όλο μου το σώμα να τρέμει. Τυλιγόμουν σε εμβρυακή στάση και πονούσα μέχρι μέσα στα κόκαλα. Η λιγούρα για γλυκό (ναι, είναι αλήθεια τελικά…) ήταν όχι απλά έντονη, αλλά και επίμονη. Μίλησα σε μία φίλη γιατρό και μου είπε ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό: σύνδρομο στέρησης. «Οι πρώτες εβδομάδες, δύο με τρεις συνήθως, είναι ανώδυνες. Είναι και η θέληση και η απόφαση της στιγμής. Συνέπεσαν και οι εξετάσεις, οπότε το σώμα λειτουργούσε κάτω από αυξημένες ορμόνες λόγω άγχους. Αλλά μετά που χαλάρωσες, το σώμα «δίψασε». Ζητάει νικοτίνη…».

            Αρνήθηκα να πάρω αυτές τις τσίχλες προκειμένου να παίρνω μία μικρή δόση νικοτίνης. «Δε γαμιέται», λέω! Θα περάσει. Το κόβω μαχαίρι. Όσο για την κίνηση που λένε όλοι, ευτυχώς ήταν το μόνο που δε με πείραξε. Βέβαια, είμαι και υπερκινητικό άτομο, οπότε τα χέρια μου πάντα είχαν ασχολία. Και το έκοψα. Έτσι, (όχι και τόσο…) απλά! Ξανακάπνισα ένα τσιγάρο μετά από δύο χρόνια όταν με ταλαιπωρούσε ο έρωτας της ζωής μου. Αλλά δεν κύλησα. Από τότε και μέχρι σήμερα καπνίζω μόνο όταν είμαι πολύ στεναχωρημένη (όταν έχω σεβντά, να πούμε!) κι αυτό γιατί με χαλαρώνει και είναι η στιγμή που το απολαμβάνω μέχρι την τελευταία τζούρα. Α, και όταν είμαι στα μπουζούκια για να μη με σηκώνουν να χορέψω, ξέρετε αυτό το σπαστικό τραβολόγημα «Σήκωωωωω, πάμε πίστααααα…». Ο Χριστός κι ο Διάολος! Πηγαίνετε μόνες σας, σκυλιά της νύχτας!

            Πω πω… Τι σκέψεις κι αυτές! Περί τσιγάρου…. Όχι μου πέρασε τώρα, δε θέλω τελικά. Είδες, η μοναξιά και, κυρίως, η ησυχία (ναι για εμένα ο Strauss είναι ησυχία!) σε γυρίζει πότε πότε πίσω στις βλακίτσες σου. Αλλά, μου αρέσει πολλές φορές η μοναξιά μου (που, επίσης, πολλές φορές αναθεματίζω!). Γενικά, όταν μπαίνω σπίτι, θέλω απόλυτη ησυχία, τακτοποιημένα τα πάντα και να μη βλέπω άνθρωπο. Θέλω όταν μπαίνω σπίτι να βγάζω παπούτσια, να πετάω τα ρούχα και να αράζω στον καναπέ μου με το απόλυτο τίποτα. Μπορεί αυτό να μου πάρει και δύο ώρες… Το απόλυτο τίποτα και μόνο το ON από το κοντρόλ που βάζει το CD να παίζει σε νορμάλ ντισιμπέλ.

            Γενικά, είμαι απροσάρμοστη. Σκέφτομαι ότι μου είναι αδύνατο να φανταστώ τον εαυτό μου να συζεί με άλλο ζωντανό οργανισμό. Ακόμα και μετά το σεξ πια (από εδώ το πήγαμε, από εκεί το φέραμε, η κατάληξη είναι πάντα μία!) θέλω αν γίνεται μετά το πρώτο (άντε και δεύτερο…) τσιγάρο να μένω μόνη μου και εντελώς ήσυχη και γαλήνια, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Να σκεπάζομαι και να κοιμάμαι στην υπέρδιπλη κρεβατάρα μου, χωρίς να νιώθω εκείνο το βαρύ αντρικό χέρι που «πρέπει» να με αγκαλιάσει και κατ’ επέκταση να μου κόβει την ανάσα, να με σκάει και να θέλω να γυρίζω συνέχεια. Ωπ να και η φωνούλα…. Τι είπες? Με τον έρωτα της ζωής μου? Κοίτα, όταν ήμουν μικρή του ζητούσα (σχεδόν παρακαλετά, αν είναι δυνατόν….) πάντα να μείνει και να κοιμηθούμε μαζί. Κι εκείνος πάντα «έπρεπε να φύγει». Τώρα δεν του το ζητάω (όποτε και αν βρεθούμε), γιατί ξέρω ότι «πρέπει να φύγει». Αν μου το ζητούσε εκείνος, σίγουρα δε νομίζω να έλεγα όχι, αλλά δε θα πετούσα και τη σκούφια μου…. Μεγάλο πράμα το άδειο υπέρδιπλο κρεβάτι και, κυρίως, η βραδινή ησυχία.

            Μισό χτυπάει το κινητό μου. Ποιος είναι 2.30 η ώρα τη νύχτα?! Χριστέ μου, ζει αυτός? Νόμιζα ότι μετά από τέσσερα χρόνια ψόφησε και βρώμισε κάπου. Τι χρωστώ? Παρακαλώ (δήθεν δεν έχω το νούμερό του πια. Πουτάνικα κόλπα!) ! «Audrey?». Ποιος? «Ο Γιάννης είμαι». Γιάννης who? «Ο Γιάννης, ο φίλος του Δημήτρη…». Μου το λέει με τέτοιο ύφος λες και κάναμε παρτούζα οι τρεις μας, πέρασα θαύμα και τώρα έπρεπε να θυμάμαι και τον Γιάννη και το Δημήτρη. Γιάννης όπως? «Έλα ρε που είχαμε γνωριστεί Πάρο πριν κάτι χρόνια (σωστά, «πριν κάτι…») και τα είχαμε μετά για κανένα μήνα και χωρίσαμε επειδή σου είπα ότι είχα κοπέλα (με σιγανή τώρα φωνή…)…». Ok πέρασες τις εξετάσεις: μνημονικό τικ (√!!!)!

            Α, ναι… Και τι θέλεις? Δε σου έχουν πει ότι ο κόσμος τρομάζει με τα βραδινά τηλεφωνήματα, ειδικά όταν έχει δικούς του ανθρώπους? «Σε είδα τις προάλλες στο opening του club και σε σκέφτηκα. Ομόρφυνες….», με νάζι. Το ξέρω, το αντιλαμβάνομαι από τις πολεμικές ιαχές των αντρών όταν περνώ. Αυτό πήρες να μου πεις νυχτιάτικα? « Όχι να σου πω κάτι πολύ σημαντικό». Ήσουν έγκυος όταν χωρίσαμε, γέννησες και αποφάσισες να μου πεις επιτέλους ότι το παιδί είναι δικό μου… «Έλα ρε Audrey! Κυνική όπως πάντα…». Sorry, απορρέει από τη φύση μου. «Έκανα λάθος τότε που δε χώρισα για να είμαστε μαζί…», θα ξεράσω στα σίγουρα, όμως. Helloooo?! Δε σου ζήτησα να χωρίσεις ποτέ, απλά σε έστειλα στο ΧΥΤΑ όταν έκανες την αποκάλυψη. Καλό σου βράδυ, λατρευτέ! Θεέ μου, τι χρωστώ? Πες μου να πληρώσω….

            Και μετά αποφασίζεις να κόψεις το τσιγάρο….. Φτου! Γαμήθηκε η ησυχία μου! Τέτοια γαλήνη…. Από τα βαλς στην πόλκα κι από εκεί ξανά στα βαλς του Strauss και τώρα το ζαβό, το μετανιωμένο! Πάει η γαλήνη, πάει η μοναξιά, πάει στράφι όλη η yoga! Θα φύγω να σωθώ. Αυτό είναι! Θα φύγω να μη με βρίσκει κανείς… Την ησυχία μου, παρακαλώ! Να κάπου εδώ ήταν, ρε πούστη….

Φεύγω.

Για πού δε θα σου πω.

Έτσι θα καμωθώ

πως κάποιο μυστικό έχω από σένα…

                                       «Αναζήτησις», Κική Δημουλά

            Καθόμουν αμέριμνη στο γραφείο μου. Ήσυχη, χωρίς προηγούμενο. Πράμα σπάνιο για εμένα. Κοιτούσα απλά την οθόνη μου, καθώς έδινα τη μία εκτύπωση πίσω από την άλλη. Γκρρρρ, ξσιιιιιτ, γκρρρ, ξσιιιιιτ, γκρρρρ, ξσιιιιτ. Ο εκτυπωτής βγάζει «μελωδικούς» ήχους κι εγώ εκεί ηρεμότατη. Το προσωπάκι μου έχει πάρει ένα βλέμμα τόσο γαλήνιο, που λες μπα! Κάτι ετοιμάζει αυτή…. Κι όμως…. Τόσο γαλήνια και τόση φυσική…. Αν και ντύθηκα σχετικά καλά (πάντα καλά ντύνομαι στο γραφείο. Όχι ταγέρ, προς Θεού, τα σιχαίνομαι, αλλά σε γενικές γραμμές καλά.), βαριόμουν απίστευτα να βάλω σκιά στα μάτια και ρουζ στα μάγουλα να διώξω την ασπρίλα που με ακολουθεί από μωρό σχεδόν. Έβαλα την ενυδατική μου και μόνο μάσκαρα (πάντα βάζω!!!! Δεν βγαίνω από το σπίτι χωρίς μάσκαρα. Έχω καστανόξανθες βλεφαρίδες, που αν και μεγάλες, φαίνονται σαν να είναι καμένες στην άκρη και, άρα νομίζει κανείς πως δεν έχω. Έτσι αναγκαστικά βάζω μόλις ξυπνήσω! Βαρεμένη, το ξέρω…). Τίποτα άλλο… Αχ, ηρεμία νιώθω όταν είμαι απόλυτα φυσική. Άντε καλοκαίρι, έλα να σταματήσω να βάφομαι!!!

            Μα ξέφυγα πάλι. Μπρος στα κάλλη, ξεχνάω τη σειρά μου. Μμμμ… Α, ναι! Ηρεμότατη από το πρωί σήμερα σαν κάτι να ετοίμαζα. Έλα, όμως, που σκέφτηκα σήμερα να είμαι καλό παιδί. Και έλα που δε με αφήνουν να αγιάσω…. Μα, συγγνώμη, αλλά δε φταίω! Όταν σε προκαλούν, έχεις όλες τις δικαιολογίες με το μέρος σου κι, επίσης, μπορείς και σου επιτρέπεται ανετότατα να σχολιάσεις. Άδικο? Όχι κατ’ εμέ! Είναι σαν φαγούρα αυτό που σε πιάνει και δε μπορείς να ηρεμήσεις αν δε το ξύσεις είτε με μανία είτε στο χαλαρό του. Να έτσι… Χρατς, χρατς….

            Και κάπως έτσι και με τέτοιους σοβαρούς προβληματισμούς, συνεχίζω εγώ να εκτυπώνω…. «ΓΕΙΑ ΣΑΣ!!!». Παναγιά μου!!!!! Εξωγήινοι!!!! Α, όχι. Πελάτης… Σιγά καλέ! Πώς μπαίνετε έτσι? Πόρτα δε χτυπάμε? «Μα είχατε την μπαλκονόπορτα ανοιχτή και μπήκα…», απολογητικά. Και καλά κάναμε που την είχαμε ανοιχτή κι εσείς καλά κάνατε και μπήκατε. Αλλά ειδοποία! Μπαίνω. Ή πες μία κουβέντα από το κατώφλι. Το γραφειάκι μου είναι πάνω από τα σκαλιά και τους αθόρυβους σας εσάς δεν τους ακούω. Είχα και τον εκτυπωτή σήμερα, οπότε μηδενική ακοή. «Με συγχωρείτε, έχετε δίκιο…», ακόμα πιο απολογητικά. Πω πω, ράκος τον έκανα τον άνθρωπο. Αλλά κι εγώ τι να κάνω. Σκιάχτηκα! 14 που είμαι και 10 χρόνια που έχασα από τη ζωή μου, να τα τα 24 μου χρόνια… (Σιωπή!) Τι θα θέλατε? Μου ζητάει, λοιπόν, ένα χαρτί και μεταφερόμαστε στα κάτω γραφεία, γιατί χρειάζομαι ελεύθερο εκτυπωτή.

            Με την άκρη του ματιού μου πιάνω μία κίνηση που πολύ με συγκινεί ως γυναίκα. Ξύνει τα αρχίδια του…. Και όχι αθόρυβα θα έλεγα…. Δηλαδή, τώρα φταίω εγώ να αρχίσω να ξύνω κι εγώ το πράμα μου για να αναμετρηθούμε στο ξύσιμο. Καλέ συνεχίζει… Θα τρελαθώ! Φτάνει, τα έφαγες! Θα σου πέσουν! Βγάζω γρήγορα γρήγορα το χαρτί από τον εκτυπωτή, το υπογράφω και πάρα μα πάρα πολύ προσεκτικά, του το δίνω (πού είναι τα μαντηλάκια? Ακουμπάει το χέρι στο γραφείο, Jesus…!) «Μπορείτε να μου δείξετε που είναι η παρακράτηση?», με ρωτάει κι ευτυχώς η φαγούρα σταμάτησε. Βρήκε άλλη ασχολία… Να εδώ. «Πού ακριβώς?». Τώρα τι θέλεις να σου δείξω ακουμπώντας το χαρτί? Μην τρελαθούμε. Έχω ακούσει πως η φαγούρα είναι κολλητική. Καλημέρα σας! Φυσικά δεν το είπα, αν και θα ήθελα, αλλά έμεινα με το βλέμμα αποσβολωμένο, καθώς εκείνος έμπαινε στο αμάξι. Πω πω φαγούρα, αδερφάκι μου!

            Τελικά, αυτό που λένε οι άντρες ότι «αν μας πιάσει φαγούρα, εμείς θα το ξύσουμε!» ισχύει. Δηλαδή, ρωτώ, δε μπορούσε να περιμένει να μπει στο αμάξι για να ξυθεί? Έπρεπε να αρχίσει το εργόχειρο μπροστά μου? Έλεος δηλαδή πια. Ντροπή δεν έχετε μέσα σας οι άντρες? Μπαμ μας έπιασε και μπαμ το ξύνουμε κι ας είμαστε και σε εκκλησία? Και να πεις ότι ήμασταν και πολλοί μέσα στο γραφείο, να πω εντάξει. Θα χαθεί στο πλήθος! Αλλά μπροστά μου? Φαγούρα εδώ και τώρα! Φαγούρα και τους έφαγε… Α πα πα… Θα τρελαθώ!

            Από τη σύγχυση (αφορμή έψαχνα, η αλήθεια είναι…), βάζω ζακετάκι και πάω για καφέ. Πού άλλού…. Στον Λυκαβηττό…. Starbuck’s (έτσι δε γράφεται αυτή η μαλακία?!). Όχι, μην ανησυχείτε, δεν ντράπηκα να τους αντικρίσω και πάλι. Ντροπές εγώ δεν έχω. Η σφαλιάρα είναι υγεία (για τους άλλους…). Γεια σου, φτερού!! Ένας gay φίλος μου που δουλεύει σε διπλανό κατάστημα. Τον λατρεύω και, όχι μη με κοιτάτε έτσι, δεν παρεξηγείται που τον λέω φτερού. Εδώ του πιάνω τον κώλο, αυτό θα τον πειράξει…. «Πού πας?». Για καφέ, άντε κάνε ένα διάλειμμα. «Κάνω εδώ και τώρα. Πάμε για κους κους.», τρισευτυχισμένος. Καλά δε θα κάτσω μέχρι το απόγευμα. «Καλέ, ένα στα γρήγορα.». Καλά άμα είναι για one night stand, πάμε. Και τότε, το βλέπω….. Νταχ!!!!! Ξύνεται! (όχι η φτερού…) «Τι έπαθες καλέ?», γεμάτος απορία ψάχνει το βλέμμα μου. «Καλέ?!!!». Ξύνεται…. «Ε, αφού έχει φαγούρα! Τι θέλεις να κάνει?», με απορία. Καλά πες μου ότι και οι gay ξύνονται όπου να ‘ναι. «Ε, καλά όχι και χύμα, αλλά ξυνόμαστε. Χάζεψες?». Όχι, αλλά θεωρώ το ξύσιμο αρχιδιών και μουνιού κάτι το ιδιαίτερο και άκρως προσωπικό. Αυτός το κάνει επιδεικτικά! Έχει τυλωθεί στην καρέκλα, με το ένα χέρι βαστάει τον καφέ και με το άλλο έχει πιάσει δουλειά! Σε παρακαλώ…. Να ξυθεί σπίτι του! Φαγούρα και κακό, Θεέ μου… Θα μας φάει όλους!

            «Χάζεψες… Καλά τα λέω ότι πρέπει αν βρεις γκόμενο. Έχεις χαζέψει από την (μη το πεις!!!!!!)… και έχεις γίνει περίεργη… Jesus!», μου λέει με αναίδεια. Δεν είναι αυτό! Καλά και αυτό είναι, αλλά αφού ξέρεις ότι δε μπορώ να βλέπω άντρες, και μάλιστα νέους, να ξύνουν τα αρχίδια τους. Να το κάνει ο παππούς σου που το έχει χαμένο, να το καταλάβω, αλλά αυτός εδώ? Μια χαρά τον βλέπω! Και αν θυμάσαι και πέρυσι το καλοκαίρι στο είχα ξαναπεί, ένα βράδυ που βγήκαμε. «Καλέ, με δουλεύεις? Εγώ εκείνο το βράδυ είχα κωλοπετούρα, τη φαγούρα σου θα άκουγα? Έχεις χαζέψει, αυτό είναι!». Α, καλά… Λέγε εσύ ό,τι θέλεις… Εμένα με ενοχλεί! Δε λέω ότι εγώ δεν ξύνομαι ποτέ, αλλά όταν είμαι σε κόσμο, σαν πουτάνα να με τρώει, δεν το ξύνω ποτέ!! Οι άντρες το έχουν σύστημα. Καλά όχι και όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Να δω τον έρωτα της ζωής μου να ξύνει τα αρχίδια του μπροστά σε κόσμο, πάει τελείωσε, τον ξέχασα για πάντα! «Ε πες το καλέ! Μας έφαγες τόσα χρόνια με αυτόν. Αν είναι να του το πω, να τα ξύσει και εσύ να το ξεχάσεις παντοτινά! Πες το ντε! Κοίτα να δεις που έπρεπε να περάσουν πέντε χρόνια για να μάθουμε το μυστικό…». Κοίτα τον, πάλι τα ξύνει. Ε δεν είμαστε καλά…. Τι φαγούρα είναι κι αυτή. Άπλυτος είναι? Για το Θεό…

            «Καλά τώρα θα έχεις αυτό το αηδιασμένο βλέμμα? Να ξεσκάσεις βγήκες από τους ισολογισμούς. Όχι να μάθεις τρόπους σε αυτούς που τα ξύνουν! Αμάν περίεργη!». Μισό, πάω να πάρω ένα κέικ σοκολάτα από μέσα, από αυτό το καινούριο, και έρχομαι. «Και σε μένα, καλέ! Να την ταΐσουμε την κυτταρίτιδα κι απόψε….Μη μείνει με παράπονο!». Μπαίνω στην καφετέρια και βλέπω έναν πελάτη του γραφείου. «Πού είσαι ρε τρέλα?», μου λέει μέσα στην απόλυτη μαγκιά. Θα τρελαθώ…. Εδώ τριγύρω, πού να ‘μαι. Εσύ πού είσαι και σε ψάχνω για δήλωση, θα σε παρακαλέσω κιόλας? «Ναι ρε συ δίκιο έχεις. Θα ‘ρθω.». Το Δεκαπενταύγουστο είμαστε κλειστά… Και τότε, το βλέπω! Νταχ…..!!!! Τα ξύνει… Όχι, όχι, όχι! Είναι ένα κακό όνειρο! Σταμάτα δαίμονα…. Και μην τολμήσεις να με ακουμπήσεις τώρα, σε βλέπω! Πετάγομαι πίσω σαν ζαβό. «Τι έπαθες? Θα πέσεις.», μου λέει χωρίς να ξέρει τι τον βρήκε. Ε, γλίστρησα…. Ευτυχώς, δε με ακούμπησε. Πήγε να με πιάσει από τον ώμο πριν και φρίκαρα. Φιου…. Ανακούφιση! Δε μπορώ με τη φαγούρα την αντρική, τρελαίνομαι. Σκότωσέ με καλύτερα, παρά να με ακουμπήσεις μετά. Αλήθεια…

            Βγαίνω άκρως αηδιασμένη, καθώς σκέφτομαι τα τιμολόγια που μου φέρνει ότι τα έχει πιάσει και με τα χεράκια του. «Τι καλέ? Κοίτα πώς κάνει…», άναυδος. Άσε ρε, ένας μέσα. «Τα έξυνε, άσε μη μου πεις. Κόλλησες! Τι είναι αυτό? Η ατάκα της ημέρας? Δε σε μπορώ… Για καφέ και κουβέντα ήρθα κι εσύ κάνεις σαν παρθένα. Να ήσουν κιόλας να πω εντάξει, δε φταίει, μη το χτυπάτε. Αλλά αυτό που κάνεις σήμερα είναι από τα άγραφα….». Καλά σταματώ εδώ, για να μην λες! «Άντε να σε δω, αν και από το πολύ που σε ξέρω, αμφιβάλλω….Αλλά άντε…». Πιάσαμε το κουτσομπολιό για όλα σχεδόν που μας αφορούν στο Ασπρονήσι (έναν ντόπιο τον αφορούν τα πάντα! Ακόμα και το πέταγμα του γλάρου!). Πώ πω πέρασε η ώρα. Πάω σκαστή γιατί δε θα με φτάσει η ώρα πάλι σήμερα. Έφυγα. Έλα, δε μου αρέσουν τα φιλιά και τα σάλια, είπαμε. «Πω πω γεροντοκόρη… Καλέ σκάσε πια! Εγώ θα σε φιλήσω!». Μακριά, πού ξέρω τι έκανες το βράδυ….. «Άσε θα σκάσεις από το κακό σου…. Μάκια τρελά και καυτά!». Σιγά καυλιάρα… Ούστ!

            Φτάνω γκαζωμένη γραφείο (καλά και όταν δε βιάζομαι, γκαζωμένη φτάνω…). Κάθομαι, τεντώνομαι (κουράστηκα στον καφέ….) και νταχ….! Ο εργάτης απέναντι στην οικοδομή ξύνει τα αρχίδια του! Φτάνει! Φτάνει! Όχι άλλη φαγούρα σήμερα, θα πάθω ανακοπή! Κάτω τα χέρια από το μαδέρι! Αφήστε τα ελεύθερα και μη τα πειράζετε. Δε θέλουν! Αμάν….

            Με αυτά και με εκείνα, με έχει πιάσει μία φαγούρα, Παναγιά μου βόηθα…. Δε σας το είπα? Είναι κολλητικό…. Φαγούρα τρελή, όμως! Κι έχω και δουλειά…. Μια θα ξύνω μια θα πληκτρολογώ! Α, δεν γίνεται σήμερα. Πάει χάθηκε η μέρα….

                 �