Αφήνοντας την Μύκονο…

                                 ��

         … με αγωνία 3.000.000 χρόνια τώρα (τόσα λέει είναι ο άνθρωπος πάνω στη Γη…Καλά κρασά!). Ποια είναι αυτά τα 52 πράγματα που κοιτάζουμε σε έναν άντρα και που μας κάνουν ευτυχισμένες! Μην ακούτε τον Αυτοκράτορα. Ένα φαλλοκρατικό γουρούνι είναι όπως όλοι οι άντρες, αλλά ας του πούμε δύο πραγματάκια για να μη ζει στο σκότος. Και αφού τα καταλάβετε όλοι σας, κερνάμε παγωτό Algida.

        Δυστυχώς, ακόμη κι αν ανταποκριθείς πλήρως στις παραπάνω απαιτήσεις μας, κανείς δε μπορεί να σου εγγυηθεί 100% πως θα μας κάνεις ευτυχισμένες, διότι μπορεί να αισθανθούμε φυλακισμένες σε ένα βίο αποπνικτικής τελειότητας από τον οποίο να θελήσουμε να απελευθερωθούμε δραπετεύοντας με το πρώτο κωλόπαιδο που θα παρουσιαστεί μπροστά μας!!!!!

 
                       ��  

(Tο σημερινό post προέρχεται από ένα e-mail που μου είχε στείλει κάποτε ένας γκόμενος. Έφαγα όλο το yahoo μου για να το βρω…. Και όταν το ξαναδιάβασα, δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί μου το είχε στείλει. Βέβαια, εκείνος εξαφανίστηκε κι έτσι δε μπόρεσα έκτοτε να του θέσω αυτό το απλό ερώτημα: Τι εννοείς, μωρό μου?!)

           …. η μέρα μας φωνάζει! Σε ηρεμία θα μείνω ποτέ? Γαλήνη δε θα βρω πουθενά? Ταλαιπωρία στην ταλαιπωρία! Πόσο να αντέξω το κουρασμένο νιάτο? Πόσο….

            Συνεδρία Pilates χτες κι εγώ φτάνω τρέχοντας, καθώς άργησα να φύγω από το γραφείο. Λαχανιασμένη, σπρώχνω την τεράστια (αμάν πια…. Γίγαντας του Κατς να ήμουνα και πάλι με δυσκολία θα την άνοιγα!) πόρτα και βουτάω στην αίθουσα. «Δεν αρχίσαμε ακόμα. Μην πάθεις και τίποτα…», α όλα κι όλα! Αν δεν ξεκινήσεις σωστά το Pilates, χάθηκε η nirvana μετά και, φυσικά, χάθηκε και το αποτέλεσμα, αλλά τι λέω…. Διάλειμμα από τον νεροχύτη δεν έκανες εσύ? Ή μήπως από το φαγητό? (Σταμάτα, Audrey, που από τα νεύρα του γραφείου στάζεις φαρμάκι…). Δίκιο έχεις, συγγνώμη, καλά δεν της τα είπα και δυνατά. Σκέψεις ήταν… (Κακοπροαίρετες, όμως… Ε ναι! Μη μου χτυπάς το γοβάκι στο πάτωμα. Δε μασάω! Ανέκαθεν κακιά ήμουν!) Το Pilates πρέπει και να το ζεις, αλλιώς δε γυμνάζει έτσι απλά το σώμα. Δεν είναι αερόμπικ, καλή μου… Ουφ, τι σου λέω τώρα…. Πω πω, είναι και οι πόρτες ανοιχτές τώρα πια για να κάνει ρεύμα (μην μείνουμε πάνω στο Pilates και μετά χρειαστούν φιλιά ζωής, δε θα το αντέξω να φιλήσω τον μπάκακα!) και έρχονται όλες οι μυρωδιές από το σουβλατζίδικο που βρίσκεται από πάνω (α δε σας το είπα ε? Ναι… Έχουμε και σούβλα από πάνω. Τι Pilates και τι πιτόγυρο. Εδώ πονάνε τα σωθικά μου κάθε φορά πια! Ετσι μου έρχεται να πετάξω μακριά την μπάλα του Pilates και να ορμήξω στον σουβλατζή, να φάω αυτόν και τον γύρω όλο μαζί!). Αλλά ας μην χαλάω την αυτοσυγκέντρωσή μου….

            Τελειώνω εξουθενωμένη πλέον το Pilates (ουφ πολλή γυμναστική σήμερα… Θα σφίξουν κι οι κώλοι!) και πάω προς το δωμάτιο που «αλλάζουν τα κορίτσια». Βάζω παπουτσάκια, φτιάχνω μαλλί (μην είμαι και σαν τον Pilates τον ίδιο…) και ανοίγω τσαντικό να δω το κινητό μου. Α μάλιστα…. Απόκρυψη…. Ε, βέβαια! Γιατί είναι ντροπή να φαίνεται ο αριθμός! Δεν το ξέρατε? Θα σας το πω εγώ τώρα. Ο αριθμός του κινητού είναι κάτι σαν το κλεμμένο βρακί πια… Τον αποκρύπτουμε! Κλείνω πορτάκι κινητού και πάω προς το αμάξι. Αμάν πια!!! Αχ αυτές τις μυρωδιές πόσο τις θέλω απεγνωσμένα…. Πιτόγυρο….. Πιτόγυρο….Δε πα’ να ‘χει και ηλιέλαιο. Εγώ θέλω να πεθάνω ευτυχισμένη και μέσα στην ευτυχία….

            Οδηγώ και ξανά το «τηλέφωνο χτυπάει χτυπάει χτυπάει και η Audrey δεν απαντάει απαντάει απαντάει» (αυτό το τραγουδάκι το έλεγα στο Δημοτικό. Αμυδρά θυμάμαι τον πρώτο στίχο. Μη με ρωτήσετε ποιο ήταν το νόημα, γιατί θα σας απαντήσω με ερώτηση τύπου έχουν ποτέ νόημα αυτά που λέει και γράφει μία Audrey? Όχι, άρα σους!)….. Και ξαναχτυπάει, αλλά αυτή τη φορά με όνομα πάνω. Wow, καλέ δεν το πιστεύω ποια είναι!!! Τι τιμή!!! Πατάω το κουμπί της ανοιχτής ακρόασης που είναι πάνω στο τιμόνι μου (ε, βέβαια, έχω συνδέσει κινητό με αμάξι! Τι με περάσατε? Αμαξά με καμιτσίκι?! Για το Θεό….) και με φωνή μέλι (μουνί θα έλεγα, παραλίγο…) ρωτώ: Παρακαλώωωωωω…..? «ΈΛΑ!!!!!!!! Με είδες?», ουρλιάζοντας! Ως γυναίκα οδηγός αφαιρέθηκα και κοίταξα από το παράθυρο να δω πού είναι και φυσικά παραλίγο να σκοτώσω τον άνθρωπο που το μοναδικό του παράπτωμα ήταν να είναι πεζός σε Ασπρονησιώτικο δρόμο…. Συγγνώμηηηη!! «Καλέ σε ποιον φωνάζεις?», σε έναν δύστυχο, τι φταίει κι αυτό… Καλέ πώς δε σε είδα (τι να της πεις τώρα ότι AfinontasTaKallisteiaVgikaGiaGkomenakia στα μπαράκια του Ασπρονησιού? Δε λέγονται αυτά τα πράματα μέσα στη μούρη…), πώς δε σε καμάρωσα, ειδικά με το μαγιό ήσανε κούκλα! Και φώναζα και έλεγα σε όλο το νησί «Αυτή ήταν συμφοιτήτριά μου!»! «Αχ αλήθεια?», ε βέβαια παιδί μου, μια χαρά την είχα αφού ήσουν δικό μας παιδί! «Αλλά είδες αδικία?», δεν είδα, στραβή είμαι? Εσύ έπρεπε να βγεις, αγάπη μου, που ήσουν και της Παντείου! Όχι η άλλη που ήταν μια απλή και καθημερινή κομμώτρια. Ή εσύ ή η άλλη η δικηγορέσσα. Να δοθεί ένα άλλο prestige στα καλλιστεία.

Εξάλλου πρώτη φορά, φοιτήτρια Παντείου δεν παίρνει τίτλο σε Καλλιστεία (εναποθέτω πλέον τις ελπίδες μου στα Playmate 2008… Και ό,τι γίνει…). Καθώς μία παράδοση σε Καλλιστεία το Πάντειο την έχει, περίμενα να έχουμε και εφέτο τίτλο, αλλά αδικία, αγάπη, αδικία και καημός… «Ναι ρε συ! Όλο κάτι απαίσιες βγήκανε….», αχ ναι. Αχ άκου, επειδή μόλις πάρκαρα, σε κλείνω και σε παίρνω από το σταθερό. «Καλά. Τώρα θα με πάρεις?», σε δυο λεφτά! «Περιμένω!», φιλιά!

Κλείνω γκαράζ, ανεβαίνω στο σπίτι μου και ΠΟΥ είναι αυτό το φορητό ΠΙΑ?! Ανάθεμα! Α να το!!! Κάτω (?!) από το μαξιλάρι (τηλεφωνικό σεξ έκανα ψες βράδυ? Δε θυμάμαι…. Όχι σεξ κανονικό δεν έκανα! Τηλεφωνικό δε θυμάμαι αν έκανα… Μμμμ….Μπα δε νομίζω για να δω….Μπα όχι, το δέρμα μου δε λάμπει. Άρα, όχι. Μόνο ένα μαύρο στίγμα έχω… Κρίμα…). «Έλα, εσύ είσαι?», θα μπορούσα να είμαι κι εγώ…. «Μη με πειράζεις…», αφού ξέρεις, είμαι πειραχτήρι! Για πε κουτσομπολιά! Αλλά άσε να σχολιάσω εγώ πρώτη, ως τηλεθεάτρια (αφού καλέ δεν είδες Καλλιστεία, τι μαλακίες λες?! Audrey πια….).

Πότε ήταν που έβλεπα «Ανεξιχνίαστες Υποθέσεις» και μπήκαν ειδήσεις με την μαμά της νικήτριας STAR Ελλάς 2008 (να το πω με όλη την επισημότητα που του αρμόζει! Μια φορά βγαίνεις STAR Ελλάς, να το πούμε σωστά…) να ερωτάται από μάχιμους ρεπόρτερ (του STAR. Όχι Ελλάς….) αν «θα την πειράξει μεθαύριο που η κόρη της ίσως (ίσως…) κάνει γυμνές και αισθησιακές φωτογραφίσεις, όπως και όλες οι Εστεμμένες». Και φυσικά ήρθε η ακριβοπληρωμένη απάντηση «Ε όχι βέβαια. Αν δε γδυθεί τώρα που είναι νέα, πότε θα γδυθεί?», σωστά!!!! Γιατί αν δε βγει τώρα στο κλαρί που είναι νέα, πότε θα βγει? Όταν θα είναι σαν εσάς 100 χρονών με τα βυζιά σφουγγαρίστρα σαμπρέλα? Σωστά τα είπατε, αν και μου φάνηκε (χωρίς να θέλω φυσικά να αμφισβητήσω τα σοφά λεγόμενα μιας μάνας και δη μάνας Εστεμμένης!) ότι δεν ακούσατε ή δεν καταλάβατε (από πού θα πέσει το μήλο…?) την ερώτηση του ρεπόρτερ. Δεν ρώτησε αν θα σας πείραζε να βάλει π.χ. μίνι φούστα ή σορτσάκι ή παρτό μαγιουδάκι. Γιατί εκεί, μητέρα (χωρίς να θέλω φυσικά να σας αμφισβητήσω…), θα ταίριαζε η απάντησή σας. Αλλά σας ρώτησε για την γύμνια την ολάκερη, ξέρετε αυτή που την κοιτάτε στα περιοδικά των αντρών (666!) και κάνετε τσικ τσικ τσικ για τα παιδιά, όμως, «του ξένου κόσμου». Αχ Ελληνίδα μάνα Εστεμμένης! Τελικά τα μήλα κάτω από τις αχλαδιές πέφτουν, δεν εξηγείται αλλιώς τόσο κούνημα…

Αλλά στο θέμα μας, αγάπη μου. Πε μου, πε μου εντυπώσεις, παρασκήνιο, πε μου τα όλα! «Καλέ τι να σου πω, ότι όλες ήταν χαζές εκεί πέρα?», ναι πε μου και τέτοια για να κάμω σύγκριση όταν σε κοιτώ στα μάτια (με το απλανές βλέμμα που λάτρευαν όλοι οι φοιτητές και οι καθηγητές μας, ο καθένας για τους λόγους του πάντα. Ε, έχουν αδυναμία στις γυναίκες οι καθηγητές της Παντείου. Βλέπετε, είμαστε και γυναικοπανεπιστήμιο… Υπάρχει μία αισθητή υπεροχή γυναικών διάσπαρτη. Αλλά χέσ’ τους αυτούς τώρα!). «Ούτε να μιλήσουν δεν ήξεραν πια!», ε ναι, γιατί αν δεν είσαι της Παντείου ή της Νομικής, είναι δύσκολη η Ελληνική Γλώσσα κι ας είναι και η μητρική σου… «Τις ερωτήσεις μας τις είχαν δώσει…», σώπα!? «… και δυο λέξεις δε μπορούσαν να μάθουν απ’ έξω!», ναι είναι δύσκολη η καλογερική, το ξέρω… Ενώ εσύ που πέρασες και από εξεταστικές βρε αδερφέ, μπόρεσες άνετα? Είχες πάρει το κολλάει… «Ε ναι. Καλά ούτως ή άλλως μπορώ να μαθαίνω απ’ έξω.» και Γράφω και Μαθαίνω και Λέξεις για την Καρτέλα να κάνεις! «Πάλι με πειράζεις… Αλλά νόμιζα ότι θα βγω μωρέ… Σιγά κιόλας αυτές που βγήκαν!», ναι μερικές ήταν κακάσχημες (ευτυχώς γύρισα σπίτι στη μία και πρόλαβα το τέλος…Ουφ…). Αλλά είχε και όμορφες κοπελίτσες, όμως. «Ναι και αυτές βγήκαν Αναπληρωματικές! Ούτε καν τον πρώτο τίτλο! Φαντάσου!», φαντάσου (τι κάθομαι και συζητώ, Χριστέ μου… Τι?! Να της πω ότι στην Κίνα πεθαίνουν και ότι χρειάζονται 3.000.000 σκηνές ακόμα ή θα της έρθει απότομο και θα πέσει κάτω από κατάθλιψη γιατί δε θα βρίσκει σκηνή να στείλει? Να της πω ότι γίνονται έκτροπα στην Αυστραλία ή πάλι θα μελαγχολήσει και θα ψάχνει για εισιτήρια να πάει προς τα εκεί? Άσε δε της λέω τίποτα. Δε θέλω να είμαι εγώ αυτή που θα της φέρει άσχημα μαντάτα μετά και την ήττα…).

«Μα να μην βγω? Περίμενα τουλάχιστον Αναπληρωματικό τίτλο…», α τουλάχιστον. Σε έδιναν τα exit polls σε καλή θέση? Δηλαδή θα σχημάτιζες και κυβέρνηση με αυτά ή ήταν πολύ γενικά όπως του ΠΑΣΟΚ? «Τι λες?!», με απορία περισσή. Τίποτα, έχω χαζέψει εγώ, άσε με… Ναι κι εγώ νόμιζα ότι πάλι φέτος θα βγάζαμε ως Πάντειο και μία Εστεμμένη, αλλά η πουτάνα η μπάλα, εεε, η τύχη, μπερδεύτηκα (σκέφτηκα τον βάζελο απ’ τα χτες στο ΣΕΦ και το χέρι γράφει μόνο του…Συγγνώμη, δεν το έκανα επίτηδες…) τα έφερε αλλιώς. «Ναι, γιατί αν θυμάσαι καλά (????Ναι???), είχε βγει πιο παλιά πριν 3-4 χρόνια περίπου η Μαρία Miss Ελλάς, μετά βγήκε η άλλη η ψηλή Playmate και μετά η περσινή προπέρσινη δε θυμάμαι, Miss Φωτογένεια!», ναι θυμάμαι, είχαμε τα αγόρια στην παρέα με σαλιαρίτσες κάθε φορά που περνούσαν ή στέκονταν στην ΔΑΠ… Ε και είπες κι εσύ μήπως έβγαινες Miss Lux. «Καλέ δεν υπάρχει πια αυτός ο τίτλος, πού τον θυμήθηκες?! Α καλά, έχεις μείνει πολύ πίσω εσύ…», ναι συγγνώμη, με έπιασες αδιάβαστη, οπότε θα με στείλεις για Σεπτέμβρη ή μπα? «Α καλά εσύ δεν πάς καλά…. Γκόμενο ακόμα δεν έχεις?», κάτσε ρε μάνα μου, γιατί αυτή η υγρασία «χτυπάει» τα κινητά και μετά πρέπει να τρέχουμε για service στον Γερμανό…

Όχι δεν έχω… «Ε άντε βρες κανέναν πια!», ε ναι πια!! Τώρα, λέω από ‘βδομάδα να ξεκινήσω, να βγω σαν την Μαλάμω στα μπαρ και πάλι για ψάξιμο. «Ε άντε, Ασπρονήσι είσαι. Αν δε βρίσκεις κι εσύ εκεί….», σωστά! Τόσοι περνάνε κάθε βδομάδα πλέον, καλοκαίριασε… Ένας θα μου κάτσει! «Λοιπόν, πάω να ξαπλώσω λίγο, γιατί από τα χτες δεν κοιμήθηκα καθόλου, ξέρεις από την αγωνία και το άγχος (ξέρω… Έδινες το τελευταίο μάθημα για το πτυχίο και ένα άγχος το είχες…). Και αν είναι μιλάμε και αύριο! Φιλιά!!!», φιλιά κι από μένα και ήδη τρέμω σήμερα μη και χτυπήσει το κινητό…. Α δεν το σηκώνω, απλό! Θα πω ότι είχα δουλειά. Ή ότι βρήκα επιτέλους γκόμενο και δε μπορούσα να «χάσω ούτε λεπτό». Αυτό θα πω, το τελευταίο, θα καταλάβει φαντάζομαι. Ε, εξάλλου, εμείς της Παντείου δεν χρειαζόμαστε ιδιαίτερη βοήθεια. Τα παίρνουμε γρήγορα και με τα απ’ έξω πρόβλημα δεν έχουμε. Τα αποστηθίζουμε αμέσως σχεδόν! Μέχρι τότε και μέχρι την επόμενη «εξεταστική», σας στέλνω ένα αποστηθισμένο φιλί στο στόμα!!!! Α και πάρτε και ένα στέμμα….. Έτσι, γιατί όλες οι γυναίκες έχουμε δικαίωμα στον αγώνα και στην στέψη! (Πάει η nirvana, πάει και το Pilates…. Τσάμπα τόση πρεμούρα…) 

                  ��

                                         �

Πραγματικά σήμερα δεν έχω λόγια να γράψω, δεν έχω φωνή από τα ουρλιαχτά να μιλήσω……

Δεν έχω κουράγιο να κουνηθώ…..

Η βασίλισσα McLaren είναι εδώ! Σε μία πίστα που παραμένει από τις αγαπημένες μου…

Monte Carlo! Ελπίζω με όλη μου τη δύναμη η νέα σεζόν της Formula 1 να με βρει σε μία από τις θέσεις της πίστας του Μonte Carlo…..

(Ο Θεός ο ίδιος…. Ο νικητής….)

(Ο Θεός ο ίδιος ο νικητής δίπλα στον τρίτο…Βαριέμαι να γράψω το όνομά του.)

(Με θέα την μαρίνα του Μonte Carlo.)

(Xε χε χε….Το casino του Monte Carlo. Έτσι γιατί μόλις θυμήθηκα ότι ο Χάμιλτον με έκανε να κερδίσω σήμερα 800 έουρος!!!!!)

            …..και άλλους τους έκλασε! Έτσι και με την Καλομοίρα μας. Γιατί α! Ένα άγχος περισσό το είχα τόσες μέρες. Όποια τηλεόραση κι αν άνοιγα (ευτυχώς δεν ανοίγω συχνά τους τελευταίους 2 μήνες…) μπροστά μου το είχα το ζαβό, το δύστυχο. Φώναζε και ωρυόταν για κάποιον μυστικό συνδυασμό, δεν κατάλαβα και πολλά η αλήθεια είναι. Τα Εγγλέζικα τα απεχθάνομαι. Αν μπορούσα θα είχα μάθει μόνο Γαλλικά και Μεξικάνικα στη ζωή μου.

           Αλλά καλά τα πήγε από ό,τι άκουσα. Βέβαια, η απορία στο μυαλό μου ακόμα στροβιλίζεται: της ευχήθηκε καλή επιτυχία η JLo? Γιατί μία αγωνία ακόμα με διακατέχει. Όλα τα ρούχα της Καλομοίρας λέει θα είναι JLo (αμάν πια αυτή η γυναίκα! Ας αποφασίσει! Θα είναι τραγουδίστρια, ηθοποιός, σχεδιάστρια μόδας, αρωματοποιός ή μητέρα… Κάθε φορά που ανοίγω τηλεόραση ή έντυπη ύλη, όλο με κάτι καινούριο ασχολείται! Τον κώλο της να τον μαζέψει δεν ξέρει πια, που τον ασφάλισε κιόλας. Σιγά καλέ, κι εμείς έχουμε κωλαριά, αλλά δεν τρέξαμε στην INTERAMERICAN…) κι εγώ κάνω τον σταυρό μου μη και ζηλέψει το βεληνεκές της Καλομοίρας η Τζένη και ρίξει τίποτα από αυτό το μαγικό (όχι ζωμό, ευτυχώς…) φίλτρο πάνω στα ρούχα και στο χιτώνιό της και την δούμε σαν άλλος Ηρακλής να τραβάει τις σάρκες της… Ουφ…. Αρκετά, ‘cause the secret combination is a fucking mystery, οπότε πάω αλλού.

Χτυπάει το κινητό ψες το απόγευμα και απόκρυψη…..Σιχαίνομαι τις αποκρύψεις. Δεν το σηκώνω, κανένα παράλυτο θα είναι πάλι, από αυτά που στέλνουν δακρύβρεχτα mail, οπότε use your imagination, Ι’m not easy but I’m true my friend…. Ξαναχτυπάει. Και Μπορέλι, βάρα εσύ, αν δεν βγάλεις την απόκρυψη, Audrey δεν έχει! Μήνυμα…. Για να δω…. Ααααα καλέ ζει αυτή….? «Ζεις?»…. Έλα! Τα πνευματικά δικαιώματα τέτοιου μηνύματος τα έχω κατοχυρώσει χρόνια τώρα και κυρίως σε γκόμενους! Παίρνω πίσω. «Μα πού είσαι και δεν το σηκώνεις ρε τρελή?!». Στην τουαλέτα (τι να της πεις τώρα, ότι το έβλεπα και δεν το σήκωνα, θα με περάσει για ζαβό…). Εσύ πού είσαι?! Έχω να σε δω από το τρίο έτος! «Πού να ‘μαι. Εδώ γύρω.». Καλά είσαι? Τι κάνεις? «Παντρεύομαι!!!!!!!», ουρλιάζοντας μάλλον από χαρά (εγώ από πανικό θα το έκανα!). WOW!! Παντρεύεσαι!!!! Δηλαδή να ραφτώ? (Δεν ήξερα ότι η απάντηση στην ερώτηση καλά είσαι τι κάνεις είναι παντρεύομαι….Συνήθως απαντάω καλά είμαι….Μάλλον κάτι κάνω λάθος τελευταία…) Πώς κι έτσι? Γκαστρώθηκες κατά λάθος? Ή εσένα σε έκλασε ο Θεός?

«Όχι καλέ! Συνειδητή επιλογή! Πρόταση γάμου αγάπη μου. Είμαι πραγματικά τόσο ευτυχισμένη. Επιτέλους μου το ζήτησε!!!», πάλι ουρλιάζοντας την τελευταία φράση. Επιτέλους, γιατί σε πήραν και τα χρόνια. Να σου φύγει βρε αδερφέ και το άγχος! «Έλα μη με πειράζεις…. Εσύ τι κάνεις?». Ευτυχώς δεν παντρεύομαι, άρα παραμένω καλά και απόλυτα ευτυχισμένη βυθισμένη στην άγνοιά μου. Χώρισα και με το αγόρι που μας είχες δει (καλά μια κουβέντα είπα, ας μην το πάρω και πολύ στα σοβαρά έτσι όπως εξελίσσεται πάλι το πράμα…), συνεχίζω να κάνω την λογίστρια έως ότου γίνω χορεύτρια σε καμπαρέ, το ψάχνω ακόμη, βρίσκομαι Ασπρονήσι με 4000 φοιτητές σε κατάσταση πανικού και καραντίνας, σήμερα γιορτάζει η μαμά μου (χτες δηλαδή…), θα την κάψουμε στην κεντρική πλατεία, τι άλλο? Α ναι! Με ποιον παντρεύεσαι καλέ?! «Με τον Παναγιώτη μου (τυχαίο όνομα έτσι!)!!!!», τι? Με τον γέρο?! Ο Χριστός κι η Παναγία, μάνα μου! «Μην τον λες έτσι! Αμάν πια. Πάντα έτσι τον έλεγες! Δεν είναι γέρος. Είναι ώριμος άνθρωπος και τον αγαπώ. Άντε πια!». Συγγνώμη, αλλά συνήθως τους σαραντάρηδες σίγουρα τους αποκαλείς ώριμους άντρες (δεν είναι και σάπια φρούτα δα!), αλλά όταν είσαι 24 και αυτός 45 τους αποκαλείς και γέρους. Γιατί καμάρι μου έπεσες στον «έρωτά» του με τα μούτρα? Όταν θα είσαι εσύ 30 και αυτός θα είναι 50 και! Καλά δε συνεχίζω…Κάνε ό,τι θέλεις, ούτως ή άλλως η συνειδητή σου επιλογή δρομολογήθηκε να φανταστώ ε? «Ναι. Τον Ιούλιο θα γίνει! Γι’ αυτό που είπες δε με νοιάζει (σωστά! Όλο και κάποιος εθελοντής αιμοδότης θα βρεθεί να σε πάρει μία αγκαλιά. Κλασικές παρενέργειες ενός άνισου γάμου…Για πε!), γιατί μου συμπεριφέρεται πολύ όμορφα.». Ε καλά δεν είπα ότι σε δέρνει κιόλας, αλλά χέσ’ το τώρα. Δικό σου θα είναι και το ραμολί και οι βεντούζες που θα του κόβεις σύντομα, οπότε χέστηκα.

Δηλαδή να ραφτώ? «Γι’ αυτό σε πήρα. Πες μου διεύθυνση να στείλω προσκλητήριο. Καλά ε! Άμα το δεις, είναι φανταστικό. Είναι πάπυρος με χρυσή κλωστούλα γύρω γύρω (κιτσαριώ! Νέο κορίτσι, τέτοιο προσκλητήριο θέλεις? Αλλά θα μου πεις, οι ώριμοι τι θα βάλουν πάνω? Την Candy Candy? Ε, όχι!) και δένεται με επίσης χρυσή κλωστούλα (α ωραία, βρήκαμε και καδένα για εφέτο!). Και γράφει: Επιτέλους οι καρδιές μας και οι ευτυχίες μας ενώνονται και θέλουμε να είστε και εσείς εκεί να το ζήσουμε όλοι μαζί (καλά δεν είναι και απαραίτητο…Αυτό το λέει η Audrey.). Και μετά έχει το κτήμα (φυσικά πού αλλού? Ο γέρος πληρώνει!) που θα γίνει ο γάμος και το τραπέζι. Αχ έχω φάει τα πόδια μου από την προσμονή…». Μάλιστα. Πρωτότυπο το προσκλητήριο ομολογώ, ειδικά το σημείωμα μέσα… Μωρή σύνελθε! Τι την θέλεις τόση glamourιά?!

«Έχει λεφτά αυτός (η αγάπη της…. Αυτός. Μάλιστα.), γιατί να μην πάρω τις καλύτερες προσκλήσεις και το καλύτερο κτήμα ε? Μια φορά παντρεύεται ο άνθρωπος (αυτός σίγουρα! Αν δεν έχει παντρευτεί ήδη μια φορά. Δε θα προλάβει να κάνει και άλλο… Εσύ παίζεται. Είσαι νινί ακόμα…), γιατί να μην το κάνεις σωστά?». Ε βέβαια. Κτήμα έχουμε, χρυσή κλωστούλα έχουμε, άντρα σωστό δεν έχουμε, αλλά δε βαριέσαι, αφού σε αγαπάει και έχει και λεφτά. «Α όχι. Δεν τα θέλω τα λεφτά του. Τόσα χρόνια μαζί δεν καταδέχτηκα να πάρω δώρο ακριβό από εκείνον (θυμίστε μου οι Louboutin οι γόβες είναι μισοτιμής πια, γιατί εγώ τις άφησα στα 800 ευρώ το κομμάτι… Τα κοσμήματα Gavello κι αυτά υποτιμήθηκαν, γιατί κι αυτά τα είχα αφήσει μαζί της -όταν βγαίναμε για ψώνια…- σε ιδιαίτερα υψηλές τιμές… Μάλλον κάτι δεν κάνω σωστά…).», και πολύ καλά κάνεις. Έχουμε και μία αξιοπρέπεια. Μάλιστα. Δηλαδή να ραφτώ? «Ναι ναι! Ράψου!!». Κατάλαβα, πάλι θα ξεφραγκιαστώ στον Kostarellos και στον Καλογήρου…. Δε βαριέσαι. Μια φορά παντρεύεται ο άνθρωπος, ας το κάνουμε σωστά!�

«Εσύ να δούμε τι θα κάνεις. Με άντρα δε στεριώνεις, παιδί μου, εσύ!», ε? Κουνάω και φυσάω το κινητό, γιατί μάλλον έχει πάρει υγρασία, γαμημένο Ασπρονήσι, 86% υγρασία είχες χτες πάλι! «Καλέ τι φυσάς μέσα στο αυτί μου?!», νόμιζα ότι έκανε παράσιτα. Δεν παντρεύεται, μάνα μου η Audrey! Υπάρχουν κάποιοι άντρες και κάποιες γυναίκες που απλά δεν παντρεύονται. Ε, μία από αυτές είμαι κι εγώ. Αν παντρευτώ, το σίγουρο είναι ότι θα μπω στη φυλάκα και την ψειρού δεν τη θέλω στη ζωή μου. Πού να στεριώσω, μάνα μου, με άντρα?! Πού?! Πρώτον βαριέμαι εύκολα, δεύτερον βαριέμαι αμέσως και τρίτον βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια (του μυαλού μου ροκανίδια…). Επίσης, τέταρτον, δεν κάνω χωριό με άντρα γιατί θέλει και υποχωρήσεις, κι εγώ δεν πετάω άσπρη πετσέτα ποτέ, πέμπτον έχω αποδεχτεί ότι υπάρχει απιστία στον πλανήτη Γη, αλλά δεν την έχω αποδεχτεί στο κεφάλι μου (τα κέρατα εννοώ…), έκτον δεν μαγειρεύω, δε σιδερώνω, δε μαντάρω κάλτσες κι αν μου φύγει κουμπί πάω στη μανουλίτσα κλαίγοντας ακόμα, έβδομον τα Σάββατα, τις Κυριακές, τις Τρίτες, τις Τετάρτες και όποια άλλη μέρα προκύψει βλέπω ποδόσφαιρο, πόλο και formula 1, όγδοον μου αρέσει το sex και οι σύζυγοι μετά το πέρας κάποιων χρόνων σταματάνε να το κάνουν (με εσένα…), οπότε και θα αναγκαστώ να το αναζητήσω αλλού, ένατον αυτός που αγαπάω με όλο μου το είναι, είναι με άλλη και ποτέ μα ποτέ δε με ήθελε και δε με θέλει στη σοβαρή ζωή του και αρνούμαι να συμβιβαστώ για πάντα με κάτι που απλά θα βαρεθώ σχεδόν αμέσως, τι άλλο? «Ώρα να σου δίνουμε να μιλάς εσύ….». Όντως, τι θέλεις και ρωτάς την γλωσσοκοπάνα γλωσσοκοπανιές?! Και τώρα που το ξανασκέφτομαι σβήσε το ένατον. Ποτέ, μάνα μου, δεν παντρευόμαστε τον άντρα που αγαπάμε. Μέγα λάθος….. Βαριέμαι να αναλύσω περαιτέρω. Το κουράσαμε σήμερα! Δηλαδή να ραφτώ? Μάλιστα…

«Με προβλημάτισες…». Γιατί τον αγαπάς τον γέρο? Μη με χέζεις σε παρακαλώ πολύ και σπάει η μάσκα ελιάς! Έχω να βγω κιόλας, να γιορτάσω τη μαμά, πρέπει να είμαι αντάξιά της απόψε. Λοιπόν, κλείσε και σκέψου πού θα κάνουμε το bachelor party, Ασπρονήσι ή Πάρο. «Λες να το κάνουμε έτσι? Σε νησί?», ναι ρε χαζή, σε νησιά γίνονται τα καλύτερα bachelor. Πάμε και Σαντορίνη που είναι super κι εκεί! «Με έψησες χοντρά και άσχημα τώρα. Το ήξερα ότι θα σε πάρω και θα με ξεσηκώσεις κιόλας!!!». Ε έκαστος στο είδος του κι η Audrey σε γάμους, χαρές και party ως άλλη Βασίλω! «Ασπρονήσι κοπελιά! Έκλεισε ήδη!». Μπράβο καμάρι μου κι ας ελπίσουμε να ερωτευτείς κανένα πιπινάκι εδώ κάτω και να γλιτώσουμε τον Kostarellos…. «Έλαααα!», καλά καλά σταματάω εδώ…..

Άντε και στα δικά σας οι λεύτεροι… Μη με κοιτάτε εμένα! Δε θα πάρω…. Τώρα αν κανένας ψηλός, μελαχρινός, γεροδεμένος άντρας, με καθαρό οικογενειακό μητρώο (ε μην έχει κανένα ενάμισο μέτρο σόι και δεν το ξέρουμε! Θέλουμε εξακριβωμένα πράγματα και προσόντα! Εμείς πάντως από γενιά σε γενιά, είμαστε ομορφόσογο, οπότε ψάχνουμε κάτι αντίστοιχο…)……είναι διατεθειμένος να μου κάνει δύο πανέμορφους γιους και ίσως αργότερα μία κόρη, αλλά χωρίς γάμους και σύμφωνα (ούτε αυτά τα θέμε….), τότε ας κοπιάσει! Και ούτε θα τον επιβαρύνουμε οικονομικά! Είμαι «ανοιχτή» σε τέτοιες προτάσεις από το 2014 και μετά όμως…. Μέχρι τότε, εγώ θα είμαι εδώ να σας λέω και καμιά μαλακία, έτσι για να αλλάζουμε παραστάσεις και να είμαστε σε εγρήγορση!

           Φτάνω σπίτι μετά από ένα ολόκληρο πρωινό στην εφορία. Νόμιζα ότι ο κόσμος όλος ήταν εναντίον μου σήμερα. Βγάζω γόβες, βγάζω τζιν, μπλούζα, σουτιέν (σταματάω γιατί θα το κάνω και τσόντα σε λίγο όπως το πάω…), φοράω τα «ρούχα του σπιτιού», κλειδώνω και πάω δίπλα στη μάνα μου να την δω. Ο σκύλος βαριέται να βγει από το σπίτι να μου κάνει χαρές. Ε πόσο πια να χαίρεται που με βλέπει… 12 χρόνια, θα με βαρέθηκε κιόλας. Εδώ ενάμιση χρόνο σχέση έχεις και βαριέσαι…Φαντάσου 12 χρόνια! Και ο έρωτας να έφυγε και να έμεινε η αγάπη, βαριέται κι αυτή να μιλήσει! Χτυπάω και πάω να ανοίξω. Μπα? Κλειδωμένη? Πού πήγε η μάνα μου? Σαν πολύ δε γυρίζει τελευταία… Θα την παρατηρήσω μόλις επιστρέψει! Ξεκλειδώνω και μπαίνω. Μμμμ…. Τι μυρίζει? Σαν γλυκάκι θαρρώ… Με διστακτικό βήμα πλησιάζω την εστία της μυρωδιάς (την κουζίνα ντε!). Όσο ζυγώνω η μυρωδιά γίνεται και πιο έντονη. Μμμμ…. Γλυκάκι σίγουρα είναι! Κοιτάζω προς τον νεροχύτη και βλέπω στα πλυμένα τα μπολ από το μίξερ και διάφορες κουτάλες βρεγμένες ακόμα. ΑΧΑ! Γλυκάκι λοιπόν! Και αφού δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον εδώ έξω, θα είναι κάπου μέσα στο ψυγείο…. Ανοίγω με χαρά μικρού παιδιού και ένα μικρό σαλάκι τρέχει από την άκρη των χειλιών μου!!!!!!!!!! Και……..

            «ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ!!!!!!!». Παναγιά μου!!!! Στα καταφύγια όλοι!!!! Πετιέμαι τόσο ψηλά από την τρομάρα μου, που κόντεψα στην προσγείωση να πέσω κάτω από το υπέρδιπλο (και άδειο ακόμα….) κρεβάτι μου! Κάθομαι στα κωλομέρια μου με εμφανή τα σημάδια της τρομάρας (και του χεσίματος! Audrey δεν είναι να λείπω πια! Παρεκτρέπεσαι!) και πιάνω το στήθος και την καρδιά μου. Ακόμα η πουτάνα χτυπάει σαν τρελή…. Μα ποιος ουρλιάζει και από πού έρχεται αυτή η ιαχή?! Κοιτάζω μπροστά μου προς το φως που βγαίνει από το σαλόνι. Ε βέβαια…. Ξέχασα την τηλεόραση ανοιχτή το βράδυ στο STAR… Καλά να πάθω κι εγώ, αφού κάνω τέτοιες μαλακίες, αλλά έπεσα μολύβι στο κρεβάτι και με πήρε φαίνεται ο ύπνος σε κάτι λιγότερο από λεπτό.

            Κοιτάζω το ρολόγι μου. 8 πήγε ε? Άντε να σηκωθούμε να κατέβουμε στο γραφείο, γιατί χωρίς δουλειά δεν έχει εβδομαδιαία εκδρομή στην πρωτεύουσα ξανά… Ανοίγω τα πορτοπαράθυρά μου και κοντοστέκομαι μπροστά από την τηλεόραση. Ε βέβαια…. Το STAR έχει αποστολή (μόνιμη πλέον από το Πάσχα! Αφού σίγουρα κάπου υπάρχει υποσταθμός εδώ… Πώς λέμε STAR Θεσσαλίας? Ε, STAR Ασπρονησιού.) στο Ασπρονήσι «Φοιτητικές εκδρομές». Σωστά. Είναι η εποχή που έρχονται τα αφιονισμένα… Τι θα πει γιατί τα αποκαλώ έτσι?! Ε αφού σαν αφιονισμένα κάνουν. Μαντρωμένα να τα είχαν στο Κοσταλέξι, έτσι δε θα έκαναν! Και μην ανησυχείς, αγάπη μου! Κι εγώ πέρασα από εκείνα τα χρόνια (καλά δίπλα τα έχω ακόμα. Νιώθω την ανάσα τους! Δεν πέρασε δα και αιώνας από τότες…..), δεν το παίζω μεγάλη και κάνω τσικ τσικ τσικ τσικ όταν τα κοιτάζω. Αλλά μία απορία ανέκαθεν την είχα όταν έμπαινε ο Μάης εδώ στο Ασπρονήσι…..

            «ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ!!!!!», άντε πάλι! Τι φωνάζεις καμάρι μου?! Το ξέρουμε ότι είμαστε στο Ασπρονήσι. Το βλέπουμε μόλις κοιτάξουμε έξω από το παράθυρο και σε αντικρίσουμε ημίγυμνο στο Super Paradise. Άντε μάζεψε και τις πατσές σου τώρα… Μου θέλεις και Ασπρονήσι… Και εσύ μωρέ μάχιμε ρεπόρτερ πάρε το όφωνο από το στόμα του τρελού πριν πάθουμε ξανά ανακοπή μέσα και έξω από τον ύπνο μας! Δεν είδα και τι γλυκάκι είχε φτιάξει η μάνα μου…. Ένα τράβηγμα της πόρτας του ψυγείου ήμουν από το όνειρο…. Ώσπου εμφανίστηκε η προσωποποίηση της καταπίεσης με κανάτα και καλαμάκια στο χέρι με αδαμιαία ενδυμασία! Φτου!

            Ναι γύρισα πίσω στο Ασπρονήσι μετά από μία σχετικά ήσυχη εβδομάδα στον πολιτισμό…. Όχι, όχι, τρέλες δεν έκανα όσο ήμουν πάνω. Χόρτασα (όσο μου επιτρέπεται να πω….) τις φίλες μου. Και πού δεν πήγαμε. Για φαγητό, για σινεμά, για ποτά (ήρεμα πράγματα, ήρεμα. Εννοώ σχετικά με το αλκοόλ. Το περιβάλλον δεν είναι ποτέ ήρεμο όταν βγαίνω. Εξάλλου δε μου αρέσουν τα ήσυχα μέρη για ποτό. Δηλώνω φανατίλα με τα κλαμπ!), για DVD, για καμάκι, για τα πάντα! Χόρτασα το σπιτάκι μου που τόοοοσο μου είχε λείψει. Το περιποιήθηκα κιόλας λίγο (τι λίγο δηλαδή… Παραλίγο να πεθάνω από τις αναθυμιάσεις εκείνη την ημέρα…. Ας μην αναφερθώ ξανά σε ναφθαλίνες και χλωρίνες….), έκατσα και αρκετές ώρες μέσα στην όμορφη ησυχία του, μαγείρεψα με όρεξη (που δεν το συνηθίζω…Δε μου αρέσει η μαγειρική!) ακούγοντας από ροκιές μέχρι σκυλάδικα (ή του ύψους και της ποιότητας θα είμαστε ή του βάθους! Ένα πράγμα δε μπορώ να είμαι! Είμαι πολύπλευρη προσωπικότητα και ασταμάτητη!), χάζεψα φωτογραφίες με όμορφες (και άσχημες…) αναμνήσεις από το παρελθόν μου, έκατσα στο μπαλκονάκι μου και έκανα και την τσιγαριά μου σαν άνθρωπος. Ήσυχα…

            Χόρτασα και το πρώην αίσθημα-μακροχρόνια-σχέση-δεν-ξέρω-τι-γίνεται-τώρα-σαν-να-μύρισε-επανασύνδεση…. Ναι, εκεί ομολογώ ότι ξέφυγα λιγάκι. Εννοώ ότι κάτι με έπιασε όταν με πήρε τηλέφωνο ένα απόγευμα «ήρθα για μία δουλειά στη Ν. Σμύρνη και αφού περνάω από κάτω (το σπίτι μου βρε κουτό είναι στην Καλλιθέα όμως…. Το τσέχασες? Θα μου πεις δίπλα είναι αυτά.) μήπως είσαι σπίτι να σε δω?», είμαι και ήρθε σπίτι να με δει. Όμορφος, μελαχρινός, πανύψηλος άντρας, θυμίστε μου γιατί χώρισα παρακαλώ πολύ…. Α ναι… Βαριέμαι εύκολα εγώ… Το τσέχασα… «Εγώ λέω να πάμε να φάμε πουθενά. Μην κάτσουμε σπίτι με τόσο ωραίο καιρό. Τόσο καιρό έχω και να σε δω.». Όμορφος, μελαχρινός, πανύψηλος άντρας και χωρίς λιγούρικες τάσεις (νόμιζα ότι θα έκανε απόπειρα να με στριμώξει πουθενά! Ευτυχώς…), ξαναθυμίστε μου γιατί χώρισα παρακαλώ πολύ…. Κατεβήκαμε και «μισό λεπτό να βγάλω και το άλλο κράνος από την μπαγκαζιέρα. Ήρθα με την μηχανή σήμερα. Δε σε πειράζει? Όχι το λέω γιατί εσύ σιχαίνεσαι και τις μηχανές (πειραχτικά!).», κάνε δουλειά σου αγόρι μου. Τις φοβάμαι, αλλά δεν τις σιχαίνομαι. Εξάλλου ωραίος άντρας με ωραία μηχανή είναι πολλές κλάσεις ανώτερος από ωραίο άντρα και ωραίο ακριβό σπορ αυτοκίνητο. Γιατί άλλη καύλα είναι να φτάνει μία μηχανή και να περιμένεις με αγωνία να δεις αν πίσω από το κράνος κρύβεται ένας Θεός κι άλλη είναι να φτάνει ένα σπορ αμάξι και να περιμένεις να ανοίξει η πόρτα και να βγει ένα βουτυρόπαιδο (ή ένας γέρος, το συνηθέστερο…). Αλλά μισό λεπτό… Όμορφος, μελαχρινός, πανύψηλος, χωρίς λιγούρικες τάσεις και με υπερμηχανή άντρας, θυμίστε μου ΠΑΡΑΚΑΛΩ πολύ γιατί χώρισα…. Βαρέθηκες, Audrey, είπαμε! Α ναι…. Βαρέθηκα….Δεν είμαι και συνηθισμένη στα μακροχρόνια υπερατλαντικά ταξίδια….

            Όχι, φτάνει. Με άλλες λεπτομέρειες δε θα ασχοληθώ σχετικά με το πρώην αίσθημα, γιατί πολύ το μελετάω και σαν να μύρισε επανασύνδεση και αυτή τη στιγμή δε θέλω άντρα στο μόνιμό του στη ζωή μου. Έχω πραγματικά πάρα πολλή δουλειά και εκπαίδευση, ούτως ώστε να την κοπανήσω από το Γαμονήσι όσο είναι ακόμα καιρός. Όμορφα πέρασα, με τις βόλτες, με κάτι περίεργες τρυφερότητες που επανήλθαν (όχι εγώ, μην ανησυχείτε! Εγώ είμαι αναίσθητη γυναίκα, δεν κάνω την τρυφερή σχεδόν ποτέ! Δεν τα μπορώ αυτά, με λιγώνουν σαν το μέλι με τους ξηρούς καρπούς…), με τις εξόδους για φαγητό με ζευγάρια από την παρέα του που πολύ συμπαθούσα ανέκαθεν, με DVD στο σπίτι και πίτσα DOMINO’S, αχ όχι δε τα μπορώ αυτά, αφήστε με!

            «ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΟΣ!!!!». Ευτυχώς έχω και το ζαβό στο STAR να φωνάζει Ασπρονήσι και να με επαναφέρει στην τάξη. Τι ουρλιάζεις βρε ζωή μου?! Θα βραχνιάσεις και πώς θα καμακώσεις τις φοιτητριούλες που παρεμπιπτόντως χορεύουν ημίγυμνες πάνω στη μπάρα και στα τραπέζια του Super Paradise. Ο Χριστός κι ο Διάολος… Ντύσου μαρή, θα κρυώσεις, δεν έχει δα και 30 βαθμούς έξω! Και κάνε και κανέναν κοιλιακό, αφού έχεις τάσεις γύμνιας, δε θα πάθεις και τίποτα. Εμείς χαζές είμαστε που κάνουμε ανελλιπώς κάθε μέρα? Χαζές είστε, θα μου πείτε. Κοίτα, κοίτα πώς την χουφτώνει ο συμφοιτητής της! Πρόβλημα δεν έχει κανένα με το «ζυμάρι» της κοιλιάς, οπότε τι κάθεσαι και σκας, Audrey μου? Άντε χέσε και τους κοιλιακούς, χέσε και το Pilates, χέσε και βραδινή προσοχή (προσευχή να λες…) και τρώγε μπας και μεγαλώσει και το βυζί σου… Όχι, αγάπη μου! Τρώω όλο το φαγάκι μου μέχρι εκεί που πρέπει και άσε το αφιονισμένο να χορεύει!

            «Περνάμε τέλεια!!!! Μύκονο είσαι υπέροχη! Είσαι αξία! Είσαι άποψη! Είσαι τα πάντα σε ΈΝΑ!!!!», α πα πα…. «Ρε φίλε η Μύκονος είναι σχολείο!», της ζωής θα προσθέσει η Ασπρονησιώτισσα που το «σπούδασε» το θέμα επί σειρά ετών…. «Είναι ένας παράδεισος!!!! Είναι η απόλυτη μόδα και τάση!», θα φορεθούμε σε όλα τα χρώματα εφέτο… «Είναι η Χαμένη Ατλαντίδα, ρε φίλε! Τι λες τώρα….», που δυστυχώς μας βρήκες εσύ ρε φίλε… Τι λες τώρα! «Μύκονο είσαι μαγεία! Είσαι αγάπη δυνατή!», ούτε στο αγόρι της δεν τα λέει τόσο τρυφερά…. «Μύκονο είσαι το απόλυτο event!», ναι το διοργανώνουμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή για τα ανάπηρα, τους, σεισμόπληκτους και πυρόπληκτους όπως εσύ…. «Φρόντισα να έρθω ξεκουρασμένη (εεεε….Συγγνώμη….εεεεεε….Ξεκούραστη εννοείς?) για να καταθέσω και την ψυχή μου εδώ!», γιατί μου θύμισε το «Άγγιγμα Ψυχής» του Μανούσου Μανουσάκη? Χάζεψα κι εγώ μου φαίνεται με τόσα που λαμβάνει ο δέκτης μου…. «Φίλε? Η Μύκονος είναι γκόμενα από την Τσεχία! Όχι αστεία…. Είναι ηδονή και οργασμός ταυτόχρονα!». Τι είπε το παλικαράκι τώρα?! Τόσα χρόνια εδώ πέρα πιο τέλεια περιγραφή δε μπόρεσα ποτέ να προσδώσω στο νησί… Γκόμενα από την Τσεχία….. Άκου ρε φίλε….. Γκόμενα από την Τσεχία…..

            Με αυτά και με εκείνα, αποφάσισα να κλείσω την τηλεόραση και ξεκουρασμένη πλέον παίρνω το δρόμο του γραφείου, όπου και θα κουραστώ στα σίγουρα, αλλά δε βαριέσαι…και μετά πάλι θα ξεκουραστώ και πάλι θα γυρίσω ξεκουρασμένη στο γραφείο και πάλι…..και πάλι…. και πάλι…. Μία αέναη ξεκούραση ενός ξεκουρασμένου μυαλού! Ξεκουρασμένα φιλιά σε όλους! Η Audrey γύρισε πίσω στην Χαμένη Ατλαντίδα της με ξεκουρασμένη διάθεση! Αγάπες μοναδικές, καλή ξεκούραση!

(Έτσι θα σας αφήσω εγώ?! Χωρίς φοιτήτριες και φοιτητές σε στιγμές ξεκούρασης?! Δεν τα κάνω ποτέ εγώ αυτά…..)

            Καθόμουν προχθές ήσυχα ήσυχα στο σπιτάκι μου και απολάμβανα την απόλυτη ηρεμία. Ξέρω ποιες είναι οι απορίες σας. Αν βγήκα και αν ήπια σαν κανάτα. Ε, λοιπόν, όχι! Βγήκα, αλλά δεν ήπια! Κι όμως… Η Audrey αποφάσισε να μαζευτεί λιγάκι, γιατί έτσι όπως το πάει το πράμα θα καταντήσει μία μπεκρού και κανένας άντρας δε θα την θέλει για γάμο και οικογένεια. Καθόμουν, λοιπόν, ήσυχα ήσυχα, ώσπου αποφάσισα να βγάλω μία φωτό, την οποία και σας παραθέτω λίγο πιο πάνω. Καθώς κοιτούσα από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, είδα κάτω στο πεζοδρόμιο δύο κορίτσια να τρώνε παγωτό και σκέφτηκα «Α! Θέλω κι εγώ ένα! Εξάλλου το γλείψιμο ευνοείται τέτοια εποχή!». Κατέβηκα, αγόρασα έναν πύραυλο, έβαλα και το μαγιό μου για να είμαι σε mood καλοκαιρινό και να τη η φωτό…. Μόνο πως λερώθηκα λιγάκι και αναγκάστηκα να κάνω ένα ντουζ μετά. Δυστυχώς μόνη… Δεν είχα μία συντροφιά να με πλύνει, βρε αδερφέ!
           AfonontasLoiponTonPoiotikoPrologo πίσω μου, ένα έχω να σας πω. Νιώθω τόσο super όσες μέρες είμαι εδώ, καθώς το μόνο που κάνω είναι να αράζω στο σπίτι μου που τόσο μου έχει λείψει και να βλέπω τις φίλες μου από το απόγευμα ως αργά τη νύχτα. Κάθε μέρα μαζί. Κώλος και βρακί ξανά! Οι ατέλειωτες ώρες σκέψης, προβληματισμού (ανόητου φυσικά…. Κυρίως για άντρες και τσάντες!), συζήτησης, λυσσαλέας μάσας (ό,τι τρώγεται το τρώμε! Από σοκολάτα μέχρι μορταδέλα!) και φυσικά βόλτες με το αμάξι σε κάθε γωνιά της Αττικής, επέστρεψαν. Μαζί κοιμόμαστε, μαζί ξυπνάμε (νωρίς το πρωί γιατί δουλεύει ο κόσμος και κάποιες από εμάς έχουν να πάνε και στο ΙΚΕΑ στον Κηφισό.). Μόνο τουαλέτα που δεν πάμε μαζί. Τόση αγκαλία και φιλί, ούτε από γκόμενο δεν έχω εισπράξει. Άει στο καλό. Πάλι θα κλαίω μπαίνοντας στο καράβι… Το προσπερνώ!
             Είπα ΙΚΕΑ πριν λίγο και θυμήθηκα ότι πήγα στο ΙΚΕΑ στον Κηφισό (επιτέλους! Ήταν τουλάχιστον τραγικό αν πηγαίνω μέχρι το αεροδρόμιο και τελικά να είναι σε έλλειψη αυτό που ψάχνω…). Μια χαρά, ούτε σε κίνηση έπεσα, ούτε χάθηκα (ένα προβληματάκι με τις κατευθύνσεις το έχω ως χωριάτισσα στην πόλη…), ούτε τίποτα. Απόφασισα, που λέτε, να περιποιηθώ την γκαρσονιέρα στο Ασπρονήσι και το σπίτι στην  Καλλιθέα, γιατί τα είχα παραμελήσει τελευταίως. Μπήκα (σιγά το πράμα που λένε όλοι ότι είναι μεγαλύτερο και έχει πιο πολλά πράγματα! Τα ίδια έχει στα ίδια σχεδόν τετραγωνικά….Αμάν! Μόνο το parking είναι ψαρωτικό που είναι υπόγειο. Λέμε ρε παιδί μου!), «Σακουλίτσα?», ευχαριστώ, χαρτί, μολύβι, κυλιόμενες σκάλες και να ‘μαστε στα πρώτα εκθέματα…. Ξέρω, όμως, τι θέλω, όποτε δεν χαζεύω ιδιαίτερα.
            Γενικά, δεν χρειάζεται να δω παραπάνω από μία φορά έναν χώρο και μπορώ μετά σε καταστήματα με επίπλα και αξεσουάρ να πάρω τα κατάλληλα πράγματα που θα δέσουν στο χώρο. Δεν ξέρω αν είναι gift (έτσι για να δώσουμε άλλη νότα εδώ μέσα!), πάντως μπορώ να κλείσω τα μάτια και να φανταστώ το αντικείμενο που βλέπω στην θέση που ταιριάζει. Οπότε έχουμε και λέμε: κουτιά για τα DVD μας που είναι στο κακό το χάλι πεταμένα, φωτιστικά σε περίεργα σχέδια και σχήματα, συρταριέρα (επιτέλους την βρήκαμε να δένει με το κρεβάτι σε λευκό χρώμα. Ασπρονήσι, οπότε πρέπει να έχουμε ένα θέαμα λευκό στο σπίτι…), κορνίζες για τις αφίσες που ξεροσταλιάζουν τόσο καιρό πίσω από τον καναπέ (χεχε, είναι κρυμμένοι!!!), αξεσουάρ για το μπάνιο γιατί βαρεθήκαμε τα παλιά και θέλουμε μία αλλαγή σε έντονο σκούρο μπλε χρώμα, ειδικές πιατέλες για να χύσουμε μέσα άμμο και να βάλουμε τις συνθέσεις με τα κεριά μας πάνω σε τραπεζάκια σαλονιού και όπου αλλού ταιριάζει και γεμίζει όμορφα τον χώρο, βάζα σε διάφορα μεγέθη και σχήματα και πάντα σε λευκό ή πράσινο χρώμα (λευκό και πράσινο κυριαρχεί στη γκαρσονιέρα του Ασπρονησιού.), όχι πολλά όμως , να μην βαρύνει η ανάλαφρη εικόνα ενός περιορισμένου χώρου, μαξιλαράκια με extra καλύμματα σε πράσινα παιχνιδίσματα, ειδικά κουτιά για να οργανώσουμε λίγο και το γραφείο (άσχετο…), βάσεις για γλαστράκια σε πράσινη απόχρωση (και πάλι! Είπαμε, λευκά τα έπιπλα και όλα τα άλλα, οι μικρές πινελιές, σε πράσινο! Του βάζελου!) και τι άλλο…? Ε, νομίζω καλά ήταν! Αφραγκίες και πάλι και γυρίζουμε σπίτι με χαμόγελο λες και κάναμε δύωρο sex με πέντε οργασμούς. Ευτυχώς βρίσκω να παρκάρω κάτω από την πολυκατοικία και είμαι αρχηγός. (Γενικότερα νιώθω αρχηγός αυτές τις ημέρες, γιατί όπου πάω, κέντρο, παραλία, Καλλιθέα, Ν.Σμύρνη, Ν.Κόσμο, Ν.Ηράκλειο, Κεφαλάρι, Μαρούσι, Χολαργό, βρίσκω να παρκάρω ακριβώς εκεί που θέλω. Και το καλύτερο είναι ότι βρίσκω όταν βιάζομαι για δουλειά! Ρε μήπως ο Μέρφι μου κάνει πλάκα και μου το ξεπληρώσει άσχημα αργότερα…..Ρε μήπως?!)
            Όμως, δεν είναι όλα και τόσο ρόδινα πια… Ωραίες οι βόλτες με τις φίλες, πανέμορφες για την ακρίβεια (τις αγαπάω τόοοοοοοοσο πολύ ρε γαμώτη….. Δέστε με κάπου στην Αττική, να μείνω για πάντα εδώ από τώρα! Δε μπορώ να περιμένω μέχρι του χρόνου…), ωραία και τα ψώνια, αλλά πρέπει να κάνουμε και καμία δουλειά. Πρέπει ε?…..Μαλακία μου μυρίζει……Πρέπει, Audrey, να κατεβάσεις τα καλοκαιρινά και να ανεβάσεις τα χειμωνιάτικα, remember? Α, ναι…. Πρέπει….Μήπως να το κάνουμε αύριο? Ε? Καλά, μη με κοιτάς έτσι, θα το κάνω σήμερα… Και βάλθηκα ως νοικοκυρά Τετάρτη πρωί πρωί, να ανεβοκατεβαίνω τη σκάλα (dimitroula όχι για κουρτίνες, όμως! Έλα για βοήθεια!) με πακέτα ρούχων και κουτιά από παπούτσια. Το πώς ήμουν δύο ώρες μετά, δεν περογράφεται. Μέσα στην καύλα!!! Είχαν πρηστεί τα μάτια μου, η μύτη μου, η οποία είχε αποκτήσει και αλλεργικό συνάχι, τα μάγουλά μου, όλα. Με είχε πειράξει η μυρωδιά από την ναφθαλίνη και αυτά τα VAPONA ή πώς αλλιώς τα λένε δεν ξέρω. Ήμουν μέσα στην κακομοιριά. Με κοιτούσα και με λυπόμουν. Έτσι έπρεπε να βγω έξω να αναζητήσω γκόμενο που θα πιστέψει στον εσωτερικό μου κόσμο πραγματικά και όχι στον εξωτερικό μου! Ήμουν για φτύσιμο….
            Και έτσι όπως ήμουν, λοιπόν, είχα και τη φαεινή ιδέα να κάνω γενική καθαριότητα σε όλο το σπίτι (που παραλίγο να πιάσει σκουλίκια από τον αδερφό μου…Αλλά δε τα λέμε αυτά. Θέλω να τον παντρέψω!). Έπλυνα μπαλκόνια, παντζούρια, παράθυρα, πατώματα, μπάνια, όλα με χλωρίνη και AZAX KLORON. Ξεσκόνισα τα έπιπλα, έκανα όλα τα τζάμια με AZAX SKETO, άλλαξα σεντόνια, πετσέτες, έβαλα 500 πλυντήρια! Ήρθα και έγινα η μεγαλύτερη καυλιάρα! Τόση καύλα ανέδιδαν τα πρησμένα μούτρα μου, που αναρωτήθηκα μήπως όταν γεννιόμουν, με βούτηξε ο γυναικολόγος της μάνας μου στην καύλα κρατώντας με από την φτέρνα σαν τον Αχιλλεα! Η φασίνα με μάρανε…. Δεν την άφηνα για άλλη μέρα? Αλλά όχι, εκεί εγώ! Να τα κάνω όλα τώρα…

Καλύτερα, θα το ρίξω στην αλητεία με τις φίλες μου απερίσπατη τώρα! Γιατί ξέρετε… Πέμπτη σήμερα, οπότε από το βράδυ και μέχρι την Κυριακή, το μέλλον μου προμηνύεται δυσοίωνο και δύσκολο…Σας φιλώ όλους και χωρίς εξαιρέσεις!

           Κυριακή και η συννεφιά πρώτο τραπέζι. Όχι, όχι… Δεν ξενερώνουμε ποτέ! Σήμερα είναι η μεγάλη έξοδος. Η επιστροφή της Αθηναίας Ασπρονησιώτισσας και καμία συννεφιά, καμία μουντάδα και κανένας άνεμος (λέμε τώρα…) δεν μας σταματά! Κανείς και τίποτα δεν θα μαυρίσει την ψυχή μου. Πήρα και δελτίο καιρού από το λιμεναρχείο, άκουσα καιρό Αγρότη μέχρι και του ALTER με την γκόμενα που «χορεύει» καθώς λέει τον καιρό, μπήκα στο net κι αφού σιγουρεύτηκα ότι οι άνεμοι θα είναι στα 5 με 6 μποφόρ (ευτυχώς το εξαράκι το γλύτωσα στο Καβο Ντόρο! Τον προλάβαμε τον καιρό..), μπήκα με το αμαξάκι μου στο Highspeed 5. Κατεύθυνση? Παïρέους που λέει και η αγγλικής προφοράς ανακοίνωση…           
          Άμα όμως, δε σε θέλει (η μοίρα, η τύχη, το πεπρωμένο, η πουτάνα η ζωή, η μέρα, δεν ξέρω πια τι να πω…), θα σε πάει γαμιώντας κι ας είναι ο προορισμός κι ο Παϊρέους! Σηκώνω πλέον χέρια, πόδια, μαλλιά, τρίχες, ο,τιδήποτε μπορεί να μου σηκωθεί ψηλά και αναφωνώ ΦΤΑΝΕΙ! Δηλαδή, τι πρέπει να κάνω για να λύσω το ξόρκι (μάλλον για ξόρκι θα πρόκειται…)? Σε ποια ανωτερη δυναμη να αποταθώ για να βρω τη λύτρωση? Σε ποιον παπά να τρέξω για εξομολόγηση που θα διώξει (πιθανότατα….) μακριά τις αμαρτίες που με κυνηγάνε επί σειρά ετών? Τι να κάνω πείτε μου κι εσείς που τους τελευταίους δύο μήνες έχετε γίνει δεύτερο καταφύγιο για την ανεμοδαρμένη ψυχούλα μου? Καλά σταματώ τον πρόλογο γιατί πάλι post τέσσερις σελίδες θα διαβάσετε…           
            Μπαίνω κυρία στο ταχύπλοο πλοίο (τονίζω τη λέξη ταχύπλοο…), βρίσκω τη θεσούλα μου, βγάζω μπουφανάκι, πετάω εφημερίδες και κάτι έγγραφα της δουλειάς στο τραπεζάκι και στρώνομαι. Φτου! Το κάθισμα δεν πέφτει πίσω, τα καταργήσανε φαίνεται. Δε βαριέσαι, ας στραβολαιμιάσω, τι να κάνουμε…
           Δίπλα μου κάθεται ένα ηλικιωμένο ζευγάρι εμφανέστατα εκνευρισμένο. Τι πάθατε (η κουτσομπόλα…)? «Ο σύζυγός μου έχει αναπηρία.». Μάλιστα…. (Αυτό ήταν το πρόβλημα? Όλοι οι άντρες αναπηρία έχουν…Σκασμός, μην ακούσω!) «Και ενώ εκείνος ανέβηκε με το ασανσερ, εμένα δε με άφησαν να πάω μαζί του. Και εκτός αυτού βλέπουν ότι κι εγώ γριά είμαι και ούτε που προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν με τις βαλίτσες, κοπέλα! Ενώ από Πειραία για Ασπρονήσι με το άλλο το πλοίο με άφησαν να μπω κι εγώ στο ασανσέρ. Τώρα μου είπαν ότι δε μπορώ να μπω αφού δεν έχω αναπηρία, γιατί μπορεί και να χαλάσει.». Αυτά είναι…. Ελληνάρες στο full και στην αποκορύφωση. Θα χαλούσε το ασανσέρ με δύο γέρους, οι οποίοι μαζί θα ζυγίζουν και 80 κιλά. Δυο κόκαλα ήταν τα καημένα τα γερόντια… Και, επίσης, είναι ειδικό ασανσέρ. Αναγνωρίζει μόνο του αν αυτός που το χρησιμοποιεί έχει ή όχι αναπηρία. Μάλιστα… Εllada!!! «Αλλά θα τους φτιάξω εγώ. Θα γράψω στο σημείωμα παραπόνων!», με σιγουριά στον τόνο της φωνής της. Καλά θα κάνεις γιαγιάκα. Έτσι, με σημειώματα λύνεται το πρόβλημα εδώ στην Ελλάδα. Κόλλα το σαν post-it στη ρεσεψιόν. Αχ γιαγιάκα….Θα το φουντάρουν το γραμματάκι, δεν τα ξέρεις…. Σώθηκες! Κι όμως, η γιαγιά το πήγε το σημείωμα (παραπόνων…) στη ρεσεψιόν και σε δύο λεπτά εμφανίστηκε μία κοπέλα της υποδοχής με χαμόγελο σκλαβιά. Αφού κι εγώ λύγισα… «Είστε εντάξει τώρα?», ρώτησε σκλαβωτικά ευγενικά. Τώρα καλά είναι. Πριν κόντεψε να πεθάνει η γιαγιά στις σκάλες κάνοντας τον αχθοφόρο… «Τι καφέ θέλετε (τζάμπα φυσικά…Κερνάει το κατάστημα!) να σας φέρουμε?», λιώνω…. Με ενοχλημένο βλέμμα η γιαγιά που κατάλαβε ότι την δουλεύουν «καπουτσίνο! Αλλά το θέμα δεν είναι ο καφές κοπέλα! Αλλά τι σου λέω και σένα…». Η ευγένεστατη κοπέλα φεύγει και γυρίζει σχεδόν αμέσως. «Ακολουθήστε με, παρακαλώ.» Εκτελεστικό απόσπασμα στο στενό Ασπρονησιού-Τηνου? «Θα σας μεταφέρουμε δωρεάν στις V.I.P. θέσεις μας.». Wow! Ellada! Με βλέμμα ενοχλημένο, η γιαγιά σηκώνεται και ακολουθεί. Άντε, γιαγιάκα σου ‘φεξε! Και αναπηρία και V.I.P. θέσεις και καπουτσίνο, τι άλλο θέλεις? Βασίλισσα σε έκαναν….. Αυτά είναι…            
            Αλλά, όπως, σας ανέφερα δε με θέλει…. «Εδώ θα καθήσετε κύριε. Είναι οι μόνες άδειες θέσεις σε μη καπνίζοντες. Εντάξει? Θα έχετε και τραπεζάκι…», η υπεύθυνη όλο νάζι. Γυρίζω και βλέπω έναν ωραίο (πραγματικά!) άντρα. Wow! Εllada ti paidia vgazeis!!!! «Καλησπέρα σας!», μου απευθύνεται. Καλησπέρα. «Και καλό μας ταξίδι.», α βλαμμένο είναι… «Υπέροχα μάτια…», και πέφτουλας εκτός από βλαμμένο…. ‘Φχαριστώ! «Όνομα?». Τα μάτια μου? Δεν έχουν… «Όχι εσείς…». Ας πούμε Ράνια (δε με λένε έτσι…). «……….Χαρηκα ιδιαιτέρως.». Ωραία, χαρηκαμε και οι δύο. Επιτρέψτε μου όμως να μη σας μιλάω γιατί έχω λίγη δουλειά να ετοιμάσω για Αθήνα. Συγγνωμη έτσι…? «Κάντε τη δουλειά σας. Εγώ συγγνώμη!». Ουφ….Νιώθω μποφόρια…. «Με τι ασχολείστε, αν επιτρέπετε?», μόλις έκανα να σηκώσω λίγο το κεφάλι από τα χαρτιά μου (πιάστηκα πια, τι να κάνω…). Λογίστρια. «Λογίστρια?!», με έκπληξη γεμάτος. Είπα κάτι κακό? «Όχι. Ίσα ίσα. Απλά δεν είχα δει ποτέ λογίστρια αδύνατη, όμορφη, με ωραία μάτια και χωρίς γυαλιά μυωπίας…». Κατάλαβα. Όχι η αλήθεια είναι πως έτσι πρέπει να είμαστε. Απλά εγώ είμαι εκπαιδευόμενη…. Μετά μας υποχρεώνουν να πάρουμε 500 κιλά, να βγάλουμε τους φακούς επαφής και να μην περιποιόμαστε καθόλου τον εαυτό μας. Καταλάβατε? «Είστε και ετοιμόλογη.». Ναι το ‘χω αυτό το προτέρημα… «Αλλά τα μάτια είπαμε…». Όμορφα? «Ναι ναι…». ‘Φχαριστώ και πάλι. Με συγχωρείτε τώρα….           
               Ξανατολμώ να σηκώσω το κεφάλι, φτάσαμε Σύρο επιτέλους. Τόση μελέτη ούτε στις εξεταστικές δεν είχα ρίξει…. «Λογίστρια λοιπόν…Οι λογίστριές μας στο λογιστήριο της εταιρείας που δουλεύω δεν είναι τόσο όμορφες.», άντε πάλι, ζογαδιάζομαι σιγά σιγά… Δεν αργώ κιόλας εγώ! «Και εσείς με τι ασχολείστε?», ρωτάω τι να κάνω, πόσο πια να κάνω την αντιπαθητική! «Εργάζομαι σε μία ναυτιλιακή.».………………………………………………………………………(Κενo φυσικά!)           
           Ήμουν σίγουρη…. «Γιατί το λέτε αυτό?», με απορία φυσικά μόλις είδε το απογοητευμένο βλέμμα μου. Όχι, τίποτα. Μην ασχολείστε. Απλά φαίνεται. Είστε λίγο τσαχπίνηδες εσείς της ναυτιλίας…. «Ναι ε?», ευχαριστημένος. Προφανώς δεν είδε την γκριμάτσα που έκανα…. Τι να πω! Αυτά δεν συμβαίνουν σε φυσιολογικούς ανθρώπους! ΟΧΙ!!!!!! Εργάζομαι σε ναυτιλιακή?! ΟΧΙ!!! ΟΧΙ!!! ΟΧΙ!!! Τσιμπήστε με σας παρακαλώ! Πάρτε με από το όνειρο-εφιάλτη! Πάρτε με…. Πέφτω στα πόδια σας….. Δεν έχω άλλες δυνάμεις! Δεν ξέρω πώς να ανταπεξέλθω….Δεν έχω λόγια πια…. «Να και η κάρτα μου.», πάρτε ΤΩΡΑ όμως! Ευχαριστώ….Θα μου χρειαστεί ξέρετε. «Σίγουρα θα σου χρειαστεί….», σωστά αφου έχω και πολλά βαπόρια πια, μια βοήθεια την θέλω από έμπειρους του χώρου…. Την κοιτάω από ευγένεια και βλέπω τις γνωστές μαλακίες του αιώνιου Ελληνάρα: πάνω πάνω η επωνυμία της εταιρείας, όνομα γραμμένο στα αγγλικά τύπου Panagiotis Panagiotidis (όχι δεν τον έλεγαν έτσι, προς Θεού. Ήταν κάτι απλό και καθημερινό…), από κάτω το πτυχίο (του κώλου…Φυσικά όπως πάντα άλλωστε…Άμα έχεις κονέ, χέσε και τα πτυχία!) από κάποιο χωριό της Αγγλίας, λίγο πιο κάτω η ειδικότητά του στην εταιρεία (μάλλον…) κάτι μακρύ που τη μόνη λέξη που θυμάμαι ήταν chartering και φυσικά τα τηλέφωνα της εταιρείας και το κινητό του, το οποίο το είχε υπογραμμίσει (προφανώς φοβήθηκε μην είμαι ζώον και δεν καταλάβω ποιο είναι το κινητό του από όλα τα νούμερα…).
             Τον κοιτάζω, του χαμογελάω συγκαταβατικά και πάω να βάλω την κάρτα στην τσάντα μου. Και τότε μου φάνηκε ότι είδα κάτι γραμμένο από πίσω…. Την γυρίζω και μένω άναυδη! «Το έχεις κάνει ποτέ σε ταχύπλοο….?», όπως σας το γράφω!!!!! Τα έχασα. Σάστισα, δεν ήξερα τι να κάνω. Να γελάσω, να φωνάξω, να βρίσω, να χαστουκίσω, να πετάξω άνθρωπο στη θάλασσα, να πάω να κάτσω αλλού,δεν ήξερα…. Ειλικρινά, δεν μου έχουν ξαναστείλει πρόστυχο ραβασάκι. Πρέπει να είχα κοκκινίσει κιόλας, γιατί είχε το θράσος να μου μιλήσει! «Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι. Μία απλή απορία ήταν. Αν θέλεις απαντάς…», με αναιδέστατο και αηδιαστικό ύφος τύπου δε-βαριέσαι-και-να-μην-είσαι-εσύ-θα-είναι-κάποια-άλλη-η-τυχερή! Ε, αυτό ήταν! Η Audrey ξαναβρήκε τη φωνή της. Εάν μάγκα μου σε 2 λεπτά δεν έχεις πάει να καθήσεις αλλού, θα βάλω τις φωνές, οι μισοί εδώ μέσα είναι Ασπρονησιώτες και θα τις μαζέψεις, θα πάω στη ρεσεψιόν και θα στείλω με φαξ την κάρτα σου στην εταιρεία που δουλεύεις. Πρόσεχε και μη γελάσεις γιατί είμαι και πολύ καριόλα, φίλε και δεν αστειεύομαι! Προσπαθούσα να έχω χαμηλά όσο μπορούσα τη φωνή, όχι για να μην τον προσβάλλω, αλλά για να μη γίνω εγώ ρόμπα με τις αηδίες που κρατούσα στα χέρια μου. «Σιγά ρε κοπελιά. Δε σε βρίσαμε κιόλας!», σηκώνεται με απορία και κάθεται στις διπλανές θέσεις που είχανε αδειάσει στην Σύρο.

Τον γελοίο πια! Ούτε στο πλοίο ρε πούστη δε βρίσκω ηρεμία? Πάνω που σκεφτόμουν ότι τίποτα συνταρακτικό δε θα μπορούσε να χαλάσει την ημέρα, το ταξίδι και κυρίως τα νεύρα μου. Κάτσε δηλαδή ρε φίλε, γιατί τα έχω πάρει με την πάρτη σου. Σου άρεσα, δε σου άρεσα, δικό σου θέμα. Ήσουν, δεν ήσουν ωραίος άντρας, δικό μου θέμα. Δε θυμάμαι κάποιο βλέμμα ή κάποια κίνησή μου να σου έδωσε το δικαίωμα να μου γράφεις μαλακίες? Αν στο είχα επιτρέψει, να το έκανες! Αν ήταν και μέρος κάποιου ερωτικού μας παιχνιδιού, φυσικά και να το έκανες. Αλλά, μπαίνεις, κάθεσαι, ξεκινάς τις χαιρετούρες, το παίζεις και άνετος και μετά μας το παίζει και «γαμάω», ε όχι ρε φίλε είσαι πολύ out! Και ωραία να πηδάς, είσαι out από το όλο θέμα. Αν σου είπανε ότι επειδή μερικά ξωπούτανα κάθονται με κάρτες και μαλακίες, μαγκιά σου τότε και μοιράζεις αρίμπα και αμπαριζα κάρτες. Αλλά άσε να υπάρχουν και μερικά, που δεν…. Αλλά δε φταις εσύ. Φταίω κι εγώ που από την αρχή δε σου πέταξα την καρτα στην μάπα όταν την έβγαλες. Είπα να μη σε προσβάλλω, αλλά με πρόλαβες εσύ… Άντε, έλα, σώπα σώπα…. Κρατήσου! Όπου να ‘ναι πιάνουμε λιμάνι…. Για το Θεό πια!   

 �

Καλό ταξίδι στην Audrey!!!!!!! Αφού τα μάζεψε ΟΛΑ (κυριολεκτικά….Πού τα πάω τόσα πράγματα, Θεοί?!), αφού τα φόρτωσε ΟΛΑ στο αμάξι, και αφού φίλησε μανουλίτσα, μπαμπά, Τζόε (σκύλος), Κούγια-Μπεζ-Γκρι-Στραβούλα (γάτες),έβαλε μπρος τη μηχανή και ξεκίνησε για το Highspeed 5 που θα την μεταφέρει σε άλλη διάσταση και σε άλλο γαλαξία!

           ΚΑΛΗΜΕΡΑ λοιπόν, από μία Audrey που από τη μία βρίσκεται μέσα στην τρελή χαρά, καθώς σε λιγότερο από 24 ώρες θα βρίσκεται πίσω στη μεγάλη της αγάπη και λατρεία!!!!!! Άπό την άλλη, τρέχει σαν την Μαλάμω, γιατί όπως γίνεται πάντα με τον Ελληνάρα, τα αφήνει όλα για τελευταία στιγμή. 
          Φυσικά δεν εννοώ εμένα και την λογιστική μου ικανότητα…. Μιλάω πάντα για κάποιους πελάτες του γραφείου (ή μήπως όλοι?) που ενώ τους λες εδώ και μία εβδομάδα ότι "ΦΕΥΓΩ, έλα επιτέλους να φτιάξουμε τα ταμεία κάποια στιγμή γιατί θα σου κάμουνε έλεγχο  καμία μέρα και θα πληρώνεις γαμησιάτικα…", εκείνοι σου απαντάνε "Ναι, αύριο όμως αύριο γιατί, σήμερα γίνεται της λωλής! Δεν τα βλέπεις μαρή…?". Εγώ τα βλέπω, όπως επίσης βλέπω ότι δε μπορείς να κάνεις πρόσθεση χωρίς τα δάχτυλα, την Α.Ε. τι την θέλεις…? Έχε την εκεί και πλήρωνε πρόστιμα! Τιμημένε Ελληνάρα!! Κάπου διάβασα χτες ότι η Γερμανία έχει κοντά στις 17.000 Α.Ε. τη στιγμή που η Ελλάδα έχει περίπου 33.000….. Αυτά είναι! Από νομοθεσία σκίζει αυτό το κράτος….
          Αλλά χέσε και τις Α.Ε., χέσε και τη νομοθεσία, εγώ την αμοιβή μου την παίρνω, τις φωνές μου τις βάζω, ε δε θα πεθάνω κιόλας αγαπητέ, αν εσύ είσαι γίδι και θέλεις να πληρώνεις πρόστιμα…. Τρέχω, ούσα Μαλάμω, όπως ανέφερα, να τους τελειώσω επιτέλους, να προλάβω να χτενίσω μαλλί το απόγευμα, να φτιάξω νύχι επίσης το απόγευμα και φυσικά να φτιάξω βαλίτσες! Με πόνεσαν και λίγο στο κωλαρακάκι τα εισιτήρια σήμερα…. Εμ, αφού Audrey μου θέλεις και Highspeed και αμάξι στο Highspeed, καλά να πάθεις! Καλά να πάθω!
          Μολύβι έπεσα χτες για ύπνο! Ξερή! Έφυγα από το γραφείο 11.30 η ώρα! Έτσι, έτσι, σκληρή δουλειά, αλλά λες να φάει τον αφέντη? Μπαααα, ο αφέντης μας στην προκειμένη περίπτωση αντέχει. Όρεξη να έχει και αντέχει! Έχει και μία μέρα έξω, μουτς απίστευτη! Τη μπέμπελη έβγαλα μέσα στο αμάξι τρέχωντας (πάντα!) για δουλειές! Ωπ, τηλέφωνο! Ποιος να 'ναι…?
         "Πού είσαι καλέ? Γιατί τρέχεις με το αμάξι σαν την τρελή? Νέφτι στον κώλο πια…. Έναν καφέ δε σταμάτησες μία μέρα να πιεις! Όταν βαριέσαι και μας έχεις ανάγκη, μας έρχεσαι…". Καλώς την! Πού είσαι εσύ χαμένος? "Εγώ καλέ? Εγώ εδώ είμαι, κάνω την λούστρα (= εννοώντας ότι λούζει κεφάλια πελατών γαι να βοηθήσει μια φίλη του…), εσύ πού είσαι?!". Τρέχω σαν την Μαλάμω, γιατί φεύγω αύριο. "Φεύγεις? Ωωωωω…..Κάτσε να βγούμε….Αθήνα?". Ναι, φυσικά! "Φυσικά…Θα πεθάνω! Το λέει λες και πάει στη Ρώμη! Σύνελθε πια…. Που θα πας να μείνεις Αθήνα του χρόνου και θα βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή!". Δεν παίζει αγαπητή μου! Ας πήξω μέχρι θανάτου, χέστηκα!!! "Καλά καλά… Και για κάτι άλλο σε πήρα…. Αχ το ξέχασα με τις μαλακίες σου και την Αθήνα! Μωρέ ξέρω εγώ γιατί πας, αλλά έχε χάρη…". Καμία σχέση φτερού!! Και μην το λες αυτό γιατί σπάζομαι! Αφού ξέρεις ότι καμία μέρα θα πεθάνω από την κατάθλιψη εδώ κάτω…. "Αν είναι έτσι να σε δέσουμε εδώ!!! Έλα πλάκα κάνω! Αφού σ'αγαπάω! Δε θυμάμαι τι άλλο ήθελα….. Έχω χαζέψει κι εγώ σαν εσένα. Χαρά σε κώλο δεν έχω δει! Καλά καλά σταματώ! Παρθένα, σοκάρεσαι κιόλας…. Κλείνω! Μουτς!". Τα λέμε, άιντε….
           Πέντε λεπτά μετά ακριβώς….. "ΘΥΜΗΘΗΚΑ!!!!!". Καλά χαμήλωσε λίγο, ακούω κι έτσι πολλές φορές! "Λοιπόν, είμαστε καλεσμένοι σε ένα party!". Άσε μην πεις τίποτα παραπάνω, κατάλαβα…. "Όχι, βρε τέτοιο…". Ναι, κατάλαβα σου λέω, ούτε κι εγώ αυτό εννοούσα που κατάλαβες εσύ! "Με τόση κατανόηση πια, μπερδεύτηκα κι εγώ… Θα πάμε όταν γυρίσεις έτσι?". Όχι! "Γιατίιιιιιιι? Έλα, δεν πάω μόνος μου….". Πάρε μαζί σου τον Πάκη (Πάκης, άκου όνομα…). "Δε θέλει. Ντρέπεται, λέει…". Καλά θα δούμε, κλείσε γιατί μία δουλειά την έχω εδώ μέσα ξέρεις! "Καλά. Την κράτησα εγώ την υπόσχεσή σου, όμως! Δεν γλυτώνεις!". Προλαβαίνω να πεθάνω μόλις γυρίσω από Αθήνα? "Όχι! Θα σου κάνω ηλεκτροσόκ και θα συνέλθεις! Θα σε γυρίσω πίσω από το άσπρο φως, στο λέω δεν γλυτώνεις! Το υποσχέθηκες! Άσε που σε υπολόγισε και στο τραπέζι…. (με άκρως σιγανή φωνή…)". Ιιιιιιιιιι! Θα σε φάω! Μ' αρέσει που με ρωτάς κιόλας! Λοιπόν, ΓΕΙΑ! "Γεια! Πάω στα νερά μου…". Γοργόνα μου εσυ…. (Αν πάω σε αυτό το party, θα ακουλουθήσει και ανάλυση…Έτσι για να σβήσω τα βλέμματα απορίας. Μικρό θα είναι, μικρό!!!)
           Δε θα πάρω πολλά πραγματα, όχι. Αφού όλα μου τα καλοκαιρινά τα έχω πάνω στην Καλλιθέα, οπότε τι να πάρω μαζί μου……. Μμμμμμ……Α, να πάρω και λεφτά, γιατί έχουμε και IKEA να πάμε, έχουμε και σε γυναικολόγους και δερματολόγους να πάμε, έχουμε και ψώνια να κάνουμε να ανανεωθούμε, και Hondos Center έχουμε, και σε ξενύχτια να βγούμε έχουμε, ειδικά το τελευταίο πιστεύω ότι θα είναι κάτι το εξαιρετικά γερό και πάλι! Εχω δώσει σήμα επάνω ότι έρχομαι…… Χεχεχεχε!
           Αχ σταματήστε!!!!!! Στρώνομαι και πάλι στη δουλειά και αναμένετε νέα από τις περιπέτειές μου κατά Αθήνα μεριά! Η Μαλάμω σας φιλά και τρέχει να προλάβει!

(Στη φωτό πιο πάνω, η φίλη μας η Μαλάμω με λυτή και απέριττη βουκολική ενδυμασία….. Κάνει και υπόκλιση το κορίτσι! Αμέ….Α και μην ξεχάσετε αύριο να φιλήσετε την μανουλίτσα όλοι σας!!!)

Μου λείπει το κρεβατάκι μου στην Αθήνα! Κι ας έτριζε…

Μου λείπει το σπιτάκι μου στην Αθήνα! Κι ας ήταν διαμέρισμα κι όχι μονοκατοικία. Τοίχους έχουν και τα δύο, αμάν πια…

Μου λείπει η γειτονιά μου στην Αθήνα κι ας είναι μέσα στο κακό το χάλι! Είχα ζαχαροπλαστείο, πιτσαρία, μεζεδοπωλείο, αθλητικά είδη, φαρμακείο, κρεοπωλείο, ξυλουργείο, χαρτικά, προποτζίδικο, φούρνο ΚΑΙ κομμωτήριο (βασικό!) σε απόσταση κάτι παραπάνω από αναπνοής. Ούτε μέσα στο σαλόνι μου να τα είχα… Μέχρι και ΙΚΑ και εφορία είχα δίπλα….

Μου λείπει η Καλλιθέα! Για όλα αυτά που έχει, δεν έχει και, κυρίως, για αυτά που εγώ διάλεξα να κρατήσω μέσα μου…

Μου λείπει η κολλητή μου! Το αριστερό μου εγκεφαλικό ημισφαίριο….

Μου λείπει η ξαδέρφη μου! Το δεξί μου εγκεφαλικό ημισφαίριο….

Μου λείπουν τα υπόλοιπα κορίτσια μου που τα αγαπώ κι αυτά! Η ψύχη όλη σε αυτή την παρέα για πάντα….

Μου λείπει η Πάντειος κι ας είναι κι αυτή μέσα στο κακό το χάλι! Ήταν ό,τι καλύτερο για μένα….

Μου λείπουν οι μαλακίες που έκανα στην Πάντειο!

Μου λείπουν τα υπόλοιπα παιδιά που κάναμε παρέα στην Πάντειο! Όλο μου το σώμα σε αυτή την παρέα…

Μου λείπουν οι ατελείωτες ώρες με έναν ξεραμένο καφέ στις καφετέριες πίσω από την Πάντειο! Αφού δεν έπαθα τίποτα με τη μύγα που παραλίγο να πιω….

Μου λείπει ο αδερφός μου! Κι ας είναι βλαμμένο… Έγινε και 21 προχθές! Μεγάλωσες ρε…

Μου λείπει ο κινηματογράφος!

Μου λείπει το ατελείωτο ξενύχτι με τους ανθρώπους που λατρεύω! Όντως μου λείπει ήδη…

ΔΕ μου λείπει το αλκοόλ! Κόντεψα να πεθάνω πριν και μετά το Πάσχα…

Μου λείπεις εσύ, γαμώτη μου! Όπως πάντα…

Μου λείπουν οι μαλακισμένες συζητήσεις επί παντός θέματος! Έχω πήξει στη σοβαρότητα πια….

Μου λείπει η αγαπημένη μου θέση στον καναπέ! Αυτή η super γούβα που είχα δημιουργήσει ήταν σαν φωλιά…. 

Μου λείπουν οι ωραίες στιγμές! Βαρέθηκα το ίδιο….

Μου λείπει η επιπολαιότητα! Γιατί με γουστάρω όταν είμαι επιπόλαιη….

Μου λείπει η βλακεία! Μακάρι να την είχα στο αίμα μου. Θα ήμουν πιο ξέγνοιαστη…

 
Μου λείπει το βασίλειό μου! ‘Cause I am the mother fucking princess….  

Μου λείπει το sex και κατ’ επέκταση το πολύ καλό sex! Δεν παλεύεται η αγαμία ρε πούστη…. Σε χαζεύει, ειλικρινά….

Μου λείπει και αυτή η μακροχρόνια σχέση που είχα (1,5 χρόνος ναι είναι πολύς για εμένα!!)! Τελικά…. Όχι δεν αγαπούσα, αλλά μία ηρεμία την είχα στο κεφαλάκι μου…

Μου λείπουν τα Goody’s! Ένα Golden της προκοπής δεν έχω βρει εδώ στο Γαμονήσι τα βράδια που θέλω κάτι βρώμικο και αυτό δεν είναι το sex…

Μου λείπουν οι ξαφνικές και τυχαίες συναντήσεις στο δρόμο με άτομα που είτε χαίρομαι είτε δε χαίρομαι που βλέπω. Δεν παύει να είναι μία έκπλήξη να πετυχαίνεις κάποιον σε ένα από τους χιλιάδες δρόμους της Αθήνας και μάλιστα στον πιο κουλό…

Μου λείπουν τα γαμοσταυρίδια στους δρόμους! Εδώ σε ξέρουν όλοι. Ποιον να βρίσεις με άνεση όταν κάνει μαλακία στον δρόμο…

Μου λείπει που τα είχα όλα σε μία σειρά από μόνη μου και δεν περίμενα από τους άλλους να μου τα ετοιμάσουν! Δεν πρέπει ο Έλληνας να μένει ούτε μέσα στο πατρικό, ούτε δίπλα σε αυτό, ούτε στον ίδιο Νομό…. Αφύπνιση ΤΩΡΑ!

Μου λείπει το άγνωστο!

Μου λείπει η αγωνία!

Μου λείπει αυτό το χαμόγελό σου, γαμώτη μου!

Για θάλασσα γύρω γύρω μέσα!!! Γαμώτη μου! Άει στο διάολο για Ασπρονήσι!

Καλημέρα! Καλά είμαι κι εγώ και η διάθεσή μου, μην ανησυχείτε. Απλά, είχε τελειώσει το χάπι σήμερα κι ακόμα η μαμά δεν γύρισε από το φαρμακείο…..ΦΙΛΙΑ!!!! Από το τιμημένο Ασπρονήσι!