Αφήνοντας την Μύκονο…

            Κάπου εκεί στις αρχές Ιανουαρίου και σε κατάσταση μέθης πάντα, μου ήρθε μία ανόητη (πάντα σε κατάσταση αποσύνθεσης, ανόητα κατεβάζει ο νους…) ιδέα. Nα καθιερώσω τα βραβεία "Χρυσά Φασόλια". Το είπα στην παρέα μου (που βρισκόταν επίσης σε κατάσταση μέθης) και όλοι μαζί ενθουσιασμένοι αποφασίσαμε να δίνουμε κάθε μήνα από ένα Φασόλι, Χρυσό πάντα και ανάλογα με το πεδίο δράσης του βραβευμένου. Ορίστηκε κριτική επιτροπή και ξεκινήσαμε. Από Ιανουάριο μέχρι και Μάιο, και σύμφωνα πάντα και με τη γνώμη του κοινού, δώσαμε αρκετά Φασόλια. Δώσαμε σε "φίλους", δώσαμε σε τραγουδιστές, δώσαμε σε ηθοποιούς, δώσαμε σε πολιτικούς. Αλλά, κυρίως, δώσαμε και στους εαυτούς μας, ανάλογα πάντα με τη μαλακία που είχαμε κάνει ή είχαμε πει.
           Η κριτική επιτροπή αποτελείται από εμένα (φυσικά! Δεν είμαι μόνο διοργανώτρια και εμπνευστής….) και από έναν κύριο, πολύ αγαπημένο φίλο. Θα τον λέμε Κοπρίτη. Ο Κοπρίτης δίνει τα Γυναικεία Χρυσά Φασόλια κι εγώ τα Αντρικά. Δεν είναι, όμως, τόσο απλά τα πράγματα όπως φαίνονται. Μέσα στο μήνα, συλλέγουμε πληροφορίες, γνωμικά, αποφθέγματα, στάσεις ζωής, σκηνικά και γενικά ο,τιδήποτε μας κάνει κλικ προς βράβευση. Σε περίπτωση που μας ξεφύγει κάτι (γιατί άνθρωποι είμαστε κι εμείς της κριτικής επιτροπής… Για το Θεό!), υπάρχει και το κοινό (η υπόλοιπη παρέα, δηλαδή, που αντί να δουλεύει, ξημεροβραδιάζεται στο msn…), που τρέχει αμέσως να μας ενημερώσει για τις τελευταίες εξελίξεις. Τα βάζουμε κάτω, τα εξετάζουμε προσεκτικά, αποκλείουμε κάποιους υποψηφίους και στο τέλος βγάζουμε τα αποτελέσματα του μήνα. Ψηφοφορία κοινού δεν υπάρχει. Η δράση του είναι απλά γνωμοδοτική. Χούντα έχουμε, άλλωστε στα βραβεία, οπότε πράττουμε και ανάλογα.
            Τον τελευταίο καιρό έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερη προσέλευση κόσμου, είτε ως κοινό είτε ως υποψήφιοι. Δεν είναι, βέβαια, λίγες οι φορές που η κριτική επιτροπή έχει βρεθεί σε μεγάλο δίλημμα και ούτε η γνώμη του κοινού μπόρεσε να δώσει λύση. Έτσι, αυτές τις (ελάχιστες, ευτυχώς!) στιγμές το βραβείο μοιράστηκαν δύο (καμιά φορά και τρεις!) υποψήφιοι. Προσπαθούμε, ως κριτική επιτροπή, να κάνουμε το καλύτερο δυνατό, ούτως ώστε να μη φύγει κανείς στεναχωρημένος και αδικημένος. Αν κάτι δε μπορούμε, αυτό είναι η αδικία που πλανάται στο ανθρώπινο είδος. 
            Θα ήθελα κλείνοντας τούτο το (μικρό!!!!!) post, να σας προσκαλέσω και εσάς σε τούτη τη διοργάνωση. Θα ήταν ιδιαίτερη τιμή και χαρά να σας έχουμε κοντά μας είτε ως γνωμοδοτικά όργανα είτε ακόμα και ως υποψήφιους αν κρίνετε κάποια στιγμή ότι κάνατε κάτι που δικαιούται Φασόλι, Χρυσό πάντα. Ονόματα δε μας ενδιαφέρουν τόσο πολύ, όσο μας ενδιαφέρουν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε δράση το γεγονός προς βράβευση. 
           Κι έτσι τα δύο τελευταία βραβεία του Ιουνίου (δυστυχώς, τα άλλα δόθηκαν ήδη…) έχουν ως εξής:
Χρυσό Φασόλι από την Audrey στους ρουφιάνους και στους άντρες εκείνους που πίσω από μία δυνατή εργασιακή κατάσταση κρύβουν την μικροπρέπειά τους και την κοντόφθαλμη δράση τους. (Σχόλιο Audrey: Δεν πρέπει τελικά οι άντρες να αναλαμβάνουν σημαντικές θέσεις. Μπερδεύουν την βούρτσα με την πούτσα!)

Χρυσό Φασόλι από τον Κοπρίτη στις ρουφιάνες και σε όλες εκείνες τις γυναίκες που νομίζουν ότι ελέγχουν εκβιαστικά πάντα τις καταστάσεις. Ειδικά όταν βρίσκονται κι αυτές (όπως και οι άντρες μας παραπάνω…) σε θέσεις ισχύος. (Σχόλιο Κοπρίτη: Δεν πρέπει οι γυναίκες να αναλαμβάνουν σημαντικές θέσεις. Τα κάνουν σκατά με την κατινιά τους! Και αφού ούτε άντρες, ούτε γυναικές δε θέλουμε, ας αναλάβουν τα ufo που βρίσκονται εκτός πλανητικού συστήματος….Γιατί εντός υπάρχει πρόβλημα!)

            Φυσικά, δεν βρίσκονται κοντά μας για να παραλάβουν το βραβείο τους, καθώς από όλα απέχουν (αλλά πάντα μέσα σε όλα είναι! Πώς γίνεται αυτό….?). Δεν πειράζει, θα τους το στείλουμε ταχυδρομικώς. Η κριτική επιτροπή εύχεται σε όλους εκείνους που βραβεύτηκαν αυτόν το μήνα….

Σε όλους τους υπόλοιπους, στέλνω τα φιλιά μου!!!! (Ο Κοπρίτης τα στέλνει μόνο στις γυναίκες…..)

  �

         �
           …… για να πούνε τι νιώθω! Ειδικά μετά από ταξίδι αστραπή. Τι ήταν κι αυτό? Πότε πήγα, πότε στολίστηκα, πότε γύρισα και πότε πήγα και σε άλλη δεξίωση. Μια στιγμή, όμως…. Να τα πάρουμε με τη σειρά.

            Παρασκευή και μπαίνω στο αεροπλάνο. Τι το ήθελα… 8 μποφόρ βοριά και κάναμε αμάν να απογειωθούμε. Μπατάριζε από τη μία, μπατάριζε από την άλλη, σε ευθεία πάντως δεν ήταν για να σηκωθεί. Τελικά ο πιλότος μας το ίσιωσε και, πάει πέταξε!! Ωραία και απογειωθήκαμε, μετά τι κάνουμε, εκεί στα ουράνια? Τίποτα δεν κάνεις. Ίσως μόνο μόκο και απλά σφίγγεις τα δόντια! Δεξιά, αριστερά ήμασταν και τρίζαμε ολόκληροι από το αγέρι. Δίπλα κύριος ρωτάει: «Πάντα έτσι κουνάει?», ναι είναι μέχρι να βγούμε από το Κάβο Ντόρο… «Πλάκα έχετε!», ναι το ‘χω αυτό όταν βρίσκομαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Λέω μαλακίες για να χαλαρώνουν τα νεύρα. Ουφ…. Μην κουνάς, είμαστε και ψηλά! «Έχει αέρα έξω ε? Ίσως γι’ αυτό κουνάει.», ίσως αλλά μπορεί και όχι, ο πιλότος είναι καινούριος. «Διακοπές στο Ασπρονήσι ήσασταν?», θέλει και κουβέντα. Εδώ θα συναντήσουμε τον δημιουργό μας σε λίγο και θέλει οι τελευταίες του εικόνες να είναι συζήτηση με την Audrey… Όχι, κύριέ μου, ζω και εργάζομαι εκεί, «α τι τυχερή που είστε!!!», σιγά μάνα μου, χάρηκες πολύ και πέσαμε σε κενό αέρος!! Τι τραβάω, Χριστέ μου, για ένα στεφάνι…. Σαν καριόλα κουνιέται κι έχω και τον ιπτάμενο δίπλα να θέλει εξηγήσεις. Ώπα ώπα!!! «Γιατί γέρνουμε μπροστά?», πέφτουμε. «Μη τα λέτε έτσι, γιατί είναι η δεύτερη φορά που μπαίνω σε αεροπλάνο και φοβάμαι λιγάκι.», ε άμα είναι λιγάκι, δεν πειράζει. Αν φοβόσασταν πολύ θα είχαμε πρόβλημα. Μην ανησυχείτε, τα πρώτα λεπτά είναι δύσκολα της πτώσης, μετά στην οθόνη βγαίνει μαύρο…. «Προσγειωνόμαστε δηλαδή?», δηλαδή ναι…. Επιτέλους!!!! 8 μποφόρ και ήθελα και αεροπλάνο….

            Κατεβαίνω με τα γόνατα (χέστηκα με τόσο αέρα, η αλήθεια είναι…. 40 μαρτυρικά λεπτά! Δεν το ξανακάνω…), μπαίνω στο λεωφορειάκι και να ‘μαι ως άλλη Audrey Hepburn να περνάω την έξοδο επιβατών με την καπελιά και τα γάντια στο χέρι (βαλιτσάκι είχα μικρό αυτή τη φορά. Ε δυο νύχτες θα ήταν αυτές, μην το παραχέσουμε….). Πού είναι τώρα….? Α να το, το χρυσό μου!!!! Mon cheri!!!! Να ‘μαι κι εγώ!!!!!! «Είχες καλό ταξίδι? (φιλί στο μάγουλο. Δεν ξυρίστηκες?! Για το Θεό…Σε κρεβάτι πάμε.)», γαμάτο! «Πες μου ότι δεν ήσουν ντυμένη έτσι μέσα στο αεροπλάνο?!», όχι μάνα μου. Πήγα μια στιγμή στην τουαλέτα πριν την προσγείωση και πριν δέσω τη ζώνη μου και άλλαξα…. Χέσε με! Φυσικά και ήμουν ντυμένη και έτοιμη για το «κρεβάτι»!! Αν πηγαίναμε Καλλιθέα, αν ετοιμαζόμουν, αν, αν, αν, ακόμα θα ήμανε Ασπρονήσι… Ντύθηκα από το σπίτι μου (σίγα κιόλας, τι φόρεσα…. Ένα Joseph φορεματάκι και πεδιλάκια Louboutin για να είμαστε έτοιμες! Τι θα έβαζε, δηλαδή, η Audrey?  Άντρες…. Κι αν έλεγα ότι ήθελα να ετοιμαστώ, θα γκρίνιαζε…) φυσικά, γιατί δε θα προλαβαίναμε ούτε τα δεύτερα ποτά… Καλά τα πρώτα τα χάσαμε ούτως ή άλλως. «Απλά δε μπορώ να φανταστώ γκόμενα σε αεροπλάνο ντυμένη για δεξίωση…. Ευτυχώς δεν έκανες και κότσο τα μαλλιά!», σιγά πια! Δεν ήμουν ντυμένη και σαν την Βικτώρια Μπέκαμ…. «κοντεύεις…. Η Hermes τσάντα σου λείπει. Τέλοσπάντων… Άντε μπες στο αμάξι να τελειώνουμε, με κουβάλησες μέχρι το αεροδρόμιο…», και πώς θα ερχόμανε? Με ταξί? Νύχτα η ώρα, αν πάθαινα κάτι?! «Δεν ανησυχούμε γι’ αυτό. Όπου και να σε πήγαινε, θα σε έφερνε γρήγορα πίσω χιλιομετανιωμένος», μάλιστα! �

            Φτάνουμε στη δεξίωση (αρνούμαι να το πω «κρεβάτι»…. Μου βγάζει μια προστυχιά!) και σύσσωμο το σόι και οι φίλοι μέσα να μιλάνε όλοι ακατάπαυστα. «Άντε! Πού είσαι?», στα ουράνια, και γρήγορα ήρθα. ‘Ντάξει, το στρώσαμε το κρεβάτι? «Ναι, ναι!!!», χεσμένη η νύφη από τη χαρά της. Ερώτηση: γιατί το κάνουνε αυτό με τα κρεβάτια? «Για να έχει καλή τύχη το κρεβάτι!!!», το κρεβάτι? Ως αντικείμενο ή ως σαρκική απόλαυση? «Έλα βρε να χαθείς, σε ακούει κι ο πατέρας μου…. Σουτ πια, μόλις ήρθες!», ήρθα καυλωμένη (ψιθυριστά!)! Και πέρασε ευχάριστα η βραδιά, με χάχανα και πιοτί (πάλι! Μη χάσω καμιά οξεία…), αλλά δεν πήγε και πολύ αργά, γιατί την επόμενη είχαμε και φτιαξίματα οι γυναίκες (όλες!!! Νύφη και καλεσμένες!).

            Φτιαξίματα είπα, και θυμήθηκα τα δικά μου. Πήγα στην αγορά για αναζήτηση βραδινής τσάντας (ε τι? Με την παλιά θα πάω?) και κατέληξα να αγοράσω και παπούτσια. Ναι, μη ρωτάτε…. Είμαι δυστυχισμένη, άφραγκη και χωρίς γκόμενο, α sorry αυτό δεν κολλάει εδώ! Γυρίζω σπίτι, προβάρω (όχι το νυφικό, όχι…) το φόρεμα – που προνόησα να αφήσω τότενες στην Καλλιθέα και να μην το κουβαλάω Ασπρονήσι και ξανά Καλλιθέα – με τα παπούτσια και την τσάντα-φάκελο (clutch bag, darling…) και ναι….. Νομίζω είμαι μια Θεά…. Το μόνο που λείπει είναι να φτιάξω νύχια και μαλλί και μετά είμαι έτοιμη για κτήμα! Ναι σε κτήμα θα γίνει, θα είναι ολίγον λαμπερός γάμος, ο γαμπρός είναι πλούσιος (όχι κουτσομπολιά τώρα, μετά…)…. Τρέχω, το λοιπόν, στην Πόπη να φτιάξω μαλλί (πώς περνάει έτσι η ώρα!!!!) και μετά τρέχω να φτιάξω πόδια χέρια. Η νύφη να ήμουν, λιγότερες ετοιμασίες θα είχα… «Μη φας τίποτα! Να είναι επίπεδο το στομάχι!», επίπεδο είναι, μάνα μου! Τι ακούω…. Εξάλλου θα έχει εκεί φαγητό μετά, πόσες φορές θα φάω? Θα τσιμπήσω μόνο, γιατί με τόσο άγχος να προλάβω (και χέστηκε η φοράδα στο αλώνι θα μου πείτε…) θα πέσω κάτω νηστική! Μισό, τηλέφωνο….φτιάχνε εσύ πόδι! «Έλα! Θα περάσω να σε πάρω στις 6, να είσαι έτοιμη!», μια κουβέντα είναι αυτό! «Τι είπες?», τίποτα τίποτα… Θα είμαι πανέτοιμη! «Πολύ χαίρομαι που θα με συνοδεύσεις!!!», καλά μη χαίρεσαι τόσο, λες και βγαίνουμε πρώτο ραντεβού…. Δε σε συνοδεύω! Στην ανάγκη σου πέφτω, γιατί δεν έχω αμάξι να φτάσω στο κέρατο του διαόλου κι εσύ μένεις κοντά! «Ναι, αλλά από το αμάξι μου θα βγεις και θα σε δούνε όλοι και…», θα σκάσουν? «Ναι!!!», άκουσε αγόρι μου, δε συνοδεύω ραμολί! «Φρεσκαδούρα είμαι και σε ηλικία γάμου, οπότε αν θέλεις σου κάνω τώρα πρόταση!», καλά θα πάρω ταξί… «Στις 6 να είσαι έτοιμη!», να φέρεις και την ανθοδέσμη μου…

            Η νύφη καλή ήταν. Δεν την λες Θεά, αλλά καλή. Θα μπορούσε ως νέα κοπέλα (συνομήλική μου, παρακαλώ…) να φορέσει κάτι πιο νεανικό, πιο μοντέρνο, πιο ανθρώπινο. Αυτά τα παραμυθένια νυφικά, μου θυμίζουν ξεπεσμένη αριστοκρατία αφενός και πολύ γνώμη-της-μαμάς αφετέρου… Αλλά γούστα είναι αυτά, θα μου πείτε, και ναι δίκιο θα έχετε. Πολύ δεν άργησε, όχι. Αλλά μας έφαγε η ζέστη κι ο αέρας. Ευτυχώς έκανα χαλαρές μπούκλες, γιατί ο,τιδήποτε άλλο και αν κρίνω από τα γύρω γυναικεία κεφάλια, δε θα έμενε στη θέση του. Ο γαμπρός καλός κι αυτός, αλλά θα τον προτιμούσα χωρίς γραβάτα, ίσως και με άλλη, αν είναι επιτακτική ανάγκη να φορέσει. Καλά δεν τον παντρεύομαι κι εγώ, απλά τη γνώμη μου λέω. Κρατούσε μία ανθοδέσμη τεραστίων διαστάσεων, αφού έλεγα πάει θα μπατάρει η νύφη, αλλά όχι την κουμαντάρισε. Το σόι όλο, καλά μη ρωτάτε. Ντυμένο όπως μόνο ένα σόι ξέρει να ντύνεται. Έτσι όπως στέκονταν όλοι δίπλα δίπλα, νόμιζες ότι από εκεί θα βγουν οι μπουμπουνιέρες, αλλά με μία πιο προσεκτική ματιά, αντιλαμβανόσουν το μέγεθος της αισθητικής καταστροφής. Στρέφω αλλού το βλέμμα και το ρίχνω στους φίλους του γαμπρού. Νοστιμούληδες, αλλά ξεσηκωμένοι φαίνονται. Μην περάσει καμιά ελεύθερη, τα ματιά καμπάνα! «Άντε και στα δικά σας!!», γυρίζω και βλέπω τη μάνα της νύφης (με το χρυσό δόντι, Jesus, στο πλάι…). «Ευχαριστούμε!», τι ευχαριστείς εσύ ρε?! Για τους δυο μας εννοούσε! «Ναι το κατάλαβα και ευχαρίστησα για να πιάσει η ευχή!», θα ξεράσω…. Ο πατέρας των παιδιών μου…. Κόψε τις μαλακίες, είμαι δοσμένη αλλού.

            Το (μαρτυρικό από τη ζέστη!) μυστήριο τελείωσε καμιά φορά και αφού φιληθήκαμε και εισπράξαμε ό,τι «δικά μας» είχαν απομείνει, πήραμε μπουμπουνιέρες (ωραίες, ευτυχώς! Νόμιζα θα είναι σαν το νυφικό…) και πήγαμε σύσσωμη η παρέα να κάτσουμε στα τραπέζια πιο κάτω. Ευτυχώς χωρέσαμε όλοι, γιατί θέλαμε να σχολιάσουμε (όπως γίνεται σε κάθε γάμο, άλλωστε..) τα καθέκαστα που έλαβαν χώρα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αλλά πριν σχολιάσουμε, να φάμε! Δεν μιλάμε με μπουκωμένο στόμα, εκτός κι αν είναι ανάγκη. Ωραίος κι ο μπουφές. Αλλά το καλύτερο ήταν το καμάκι στον μπουφέ που εισέπραξα. Δε θέλω να πω τίποτα περισσότερο, αρνούμαι…. Πήρα το πιάτο μου και έφαγα τα πάντα, γιατί με είχε κόψει κι η πείνα (δεν τσίμπησα τελικά…). Το ευχάριστο του μπουφέ ήταν ότι σερβίριζαν και Μαργαρίτες (γενικά ό,τι ήθελες), οπότε και έπραξα ανάλογα. Ήπια πάλι, να μην αβασκαθώ…Αλλά για μισό, έπεσε ο φωτισμός! Το ζευγάρι θα χορέψει. Και να σκεφτείς ότι παραλίγο να μη γίνει ο γάμος, γιατί είχαμε χωρισμούς ανήμερα σχεδόν… Μαλακίες, τον έπιασε λέει με άλλη. Σιγά, μάνα μου, το νέο. Όλοι οι άντρες έχουν άλλη πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον γάμο… Πώς κάνεις έτσι? Βρες κι εσύ έναν, απλό, κάθεσαι και σκας.

            Χόρεψε και το ζευγάρι, χόρεψε και το σόι και ήρθε η ώρα να κόψουμε και την τούρτα (καλά στην αρχή δεν την κόβουν αυτή?). Και τότε, δεν ξέρω τι έπαθα, δεν ξέρω τι με έπιασε, και πέρασε μία σκέψη ανόητη και τρομακτική από το μυαλό μου. Μια σκέψη που σχεδόν ποτέ δεν έχω κάνει με τέτοιο σφίξιμο στο στήθος. Τι σκατά έπαθα? Λέω μαλακίες, αλλά στην πλάκα πάντα. Αυτό τώρα τι είναι? Σκέψη με αναστεναγμό? Σκέψη με σφίξιμο? Σκέψη με τη λέξη «μακάρι» μέσα?! Θα μου έριχνα ευχαρίστως μία σφαλιάρα, αλλά σκέφτηκα ότι δεν είμαι μόνη με τον εαυτό μου και το άφησα για αργότερα. Πήγα στο μπάνιο (περισσότερο για βόλτα πήγα… Ναι στο μπάνιο!) και όταν γύρισα είχα γλυκό στο πιάτο, οπότε οποιαδήποτε ηλίθια σκέψη έγινε καπνός. Εδώ ρε συ έχουμε γλυκό, μαλακίες θα σκεφτόμαστε?!! «Νομίζω πρέπει να σηκωθείς να χορέψουμε…», γυρίζω και βλέπω έναν (ωραίο, μελαχρινό!!!!!) άντρα να στέκεται με το χέρι παρατεταμένο για χορό. Όχι, δεν πρέπει, δεν έγραφε κάτι στο προσκλητήριο… «Ναι, αλλά στο ζητάω εγώ. Θα με στεναχωρήσεις?», ναι! Είμαι γυναίκα φαρμάκι και στεναχωρώ. Εξάλλου δεν ξέρω να χορεύω και χορούς σε κύκλο, ντρέπομαι κιόλας… Άσε καλύτερα, χόρεψε εσύ, να σε κοιτάω εγώ. Αντ’ αυτού πήρε καρέκλα (αχ μ’ αρέσει όταν τραβάνε έτσι τις καρέκλες οι άντρες…. Καλά είμαι χαζή, το ξέρω…) και έκατσε δίπλα μου. Αποδείχθηκε φίλος εκείνου που ήρθαμε μαζί, άρα έπεσε και σύρμα ότι ήρθε ως ελεύθερη η Audrey…. Μάλιστα. Δικηγόρος (ευτυχώς….Δε θέλω άλλη θάλασσα!), ελεύθερος (αυτό το άκουσα από τον φίλο μου!). Αλλά τι σκατά? Όχι, ρε φίλε, δεν ήσουν εσύ στη σκέψη που έκανα, άσε με… Πήγαινε κάτσε αλλού, τόσες ελεύθερες έχει! Εγώ δεν είμαι διαθέσιμη τελικά…

            Ουφ…τελείωσε κι ο γάμος και να ‘μαι να τρέχω (όχι εγώ, αυτός που οδηγούσε…) μέχρι το αεροδρόμιο να προλάβω. Πρωί πρωί, τι να κάνω. Στις 11.30 είχα ραντεβού με μελλοντικό συνεργάτη απ’ τας Αθήνας στο γραφείο και δε μπορούσα να το αναβάλω. Να κοιμήθηκα και μία ώρα…. Και πολύ βάζω, αλλά η δουλειά δουλειά. Και το καλύτερο ήταν ότι είχα και βαφτίσια ενός πελάτη το απόγευμα. Από δεξίωση σε δεξίωση τρέχω… Έτσι είναι η ζωή, μια δεξίωση…. Τρομάρα της! Φιλί γεμάτο ρύζι και κουφέτο και σας αφήνω να δουλέψω κιόλας!!!       

            �

           Έτσι, έτσι…. Κι αφού βγήκαμε ζωντανές και από το Σάββατο (από το οποίο είχαμε μόνο δύο ώρες ύπνο στο ενεργητικό μας…. Είχαμε δουλειά όπως είπαμε.), ήρθε και η Κυριακή. Ωραία, θα κοιμηθώ μέχρι τις 12 το μεσημέρι σήμερα, σκέφτηκα η ανόητη…. Αμ δε! Χτυπάει το κινητό κατά τις 10.30. Το αφήνω, γιατί ούτως ή άλλως δεν ήμουν σε θέση να μιλήσω. Από τα εγκεφαλικά που χτύπησα το βράδυ, το στόμα μου είχε όχι μόνο παραλύσει, αλλά και στραβώσει. Οπότε άσ’ το να βαράει, πού θα πάει, θα σκάσει… Γυρίζω (όσο μπορούσα… Ο κώλος της μουλάρας είχε κάνει γκελ…) από την άλλη πλευρά και συνεχίζω από εκεί που είχα μείνει. «Χτυπάει το κινητό σου…», ακούστηκε ένας "νταλικιέρης". Ανοίγω τα μάτια, α το κοριτσάκι μου ήταν και άσ’ το, δεν πειράζει, θα σωπάσει σύντομα. Σωπαίνει….

            Μέσα σε δύο λεπτά ξαναχτυπάει. Α πρωί πρωί…. Να δεις που θα είναι η γιαγιά μου και ανησυχεί που δεν το σηκώνω (πάντα έτσι κάνει, ακόμα κι όταν ξέρει ότι είμαι μαζί με τους γονείς μου. Ε «μπορεί να έπαθα κάτι και να μην το κατάλαβαν οι γονείς μου», να τρέξει εκείνη από Γιάννενα να προλάβει το κακό…). Πάω μπουσουλώντας (πώς αλλιώς….Μαργαρίτες…) μέχρι τη συρταριέρα (ναι αυτή που έφτιαξα μόνη μου τις προάλλες!) και μπα….. Πρωί πρωί η ξαδέρφη στο κινητό? «Έλα μωρή, γιατί δεν το σηκώνεις?», γιατί έκανα ατελείωτο πολυοργασμικό sex… «Αλήθεια? Με ποιον? Δεν είναι και οι άλλες εκεί?!», ναι κι εκείνες έκαναν πιο δίπλα. Τι έπαθες? «Είμαι στο Highspeed 4, πιάσαμε Τήνο και σε 20΄ θα είμαστε στο Νέο Λιμάνι του Ασπρονησιού!!!», μισό…. Χτυπάω το κινητό στη συρταριέρα, αυτή η γαμημένη υγρασία, το έχει καταστρέψει…. Ξαναπές με δύο ανάσες κι όχι με μία πού είσαι. «Στο Highspeed 4! Surprise!!! Έρχομαι κι εγώ!!!!», αααααααα! (Δε χωράμε….) Στο άκουσμα της τσιρίδας μου, πετάχτηκαν όλες από τα κρεβάτια τους. «Τι έγινε ρε?», ένας άλλος "νταλικιέρης"….Έρχεται η ξαδέρφη μου και…ουρλιάξαμε όλες μαζί σαν χαζές… Λοιπόν, ντύνομαι να την πάρω, εσείς πουτάνες στα κρεβάτια σας πάλι και επιστρέφω σε μισή ώρα. (Πάει ο ύπνος…..)

            Σε μισή ώρα ήμουν πίσω με ξαδέρφη και ζεστά κρουασανάκια (ε να μην ταΐσουμε την κυτταρίτιδα? Κρίμα κι αυτή, γυναίκα είναι…) και σύσσωμο το μπουρδέλο όρθιο να περιμένει. «Αχ τι ωραία που ήρθες κι εσύ ρε!! Θα λυσσάξουμε!!», ενώ πριν ένα εμπόδιο το είχαμε χωρίς εσένα. Πάλι καλά που ήρθες. «Νομίζω ότι δε με θέλεις….», εγώ σε θέλω, τα 33 τ.μ. δε σε θέλουν… Μη σκας, μάνα μου, στρωματσάδα! Πω πω…. «Τι έπαθες?», όλες μαζί. Πω πω, 6 ζεύγη βυζιά…. (Αν βάλουμε και τα δικά μου μέσα.). «Τι λες ρε ufo?!», μπουκωμένη με κρουασανάκι η μία. Τίποτα, απλά συγκρίνω. «Άσ’ το εσύ….», ευχαριστώ…. Λοιπόν, ντυνόμαστε και πάμε θάλασσα? «ΝΑΙ!!!!!», με ένα στόμα (γεμάτο κρουασανάκια…)!!! «Αλλά θέλουμε να δούμε και τίποτα!», κοίτα την, μου ήρθε και ξαναμμένη… Εννοείς, Μουσεία και Δήλο? «Όχι…. Εννοώ…», κατάλαβα, κατάλαβα… Πάμε Καλό Λιβάδι, σήμερα ο αέρας μόνο για εκεί είναι, ποιος αέρας δηλαδή, την μπέμπελη θα βγάλουμε με την ηλιοθεραπεία. Μην ξεχάσουμε μόνο να φορέσουμε καπέλο για τον ήλιο…

(Μπρι Κόντεν. Για να μην ξεχνιόμαστε κύριοι…..Έχω φίλες αστέρια!)

            Ξεκινήσαμε ως άλλες Χάριτες (χωρέσαμε στο αμάξι… Ευτυχώς παρά τα κρουασανάκια!) για καμακοπαραλία. Ξαπλώστρες είχαμε (δόξα τω Θεώ!!!! Πού φτάσαμε…Στο σπίτι μας, να κάνουμε και κράτηση…Αστειεύομαι φυσικά, σιγά μην έκλεινα κιόλας! Δε σάλεψα ακόμα τόσο…. Ας είναι καλά ο «μετρ της ξαπλώστρας»!), οπότε και ξεντυθήκαμε για να βουτήξουμε στο νερό. Νομίζω σήμερα είναι πιο καθαρά. Ήρθαμε και νωρίς, πριν ξεμπαρκάρει η Κιβωτός του Νώε, οπότε το νερό ήταν σούπερ! Θα το ξαναπώ: βάλσαμο!!! «Να πιούμε κάτι?», όχι αλκοόλ (από τώρα…). «Να πάρουμε καφέ?», όχι θα κάνουμε την ανατροπή και θα πάρουμε χυμό μπανάνα! Ήρθανε και οι μπανάνες (σε μορφή χυμού…), ήρθανε και οι καρχαρίες γύρω γύρω. Ε, ώρα για καμάκι ήταν, άργησαν κιόλας, οπότε και άρχισαν τα σχετικά «πώς σε είπαμε», (μα δε με είπαμε…) και «το βράδυ να τα πιούμε παρέα». Ε, τι να κάνω κι εγώ, γυναίκα με σεξουαλικές ανάγκες είμαι, λύγισα. Όχι sex δεν έκανα (πού τέτοια τύχη…), αλλά τα ήπιαμε όλοι μαζί το βράδυ παρέα…. Βέβαια, θέλω να κάνω ένσταση. Είναι δυνατόν βρε αγόρια, να μου ζαλίζεστε από τόσο νωρίς? Για το Θεό πια…. Τι την θέλετε την τεκίλα έτσι σκέτη, ορφανή? Αηδία…Πιείτε την σε Μαργαρίτα που είναι και δροσιστική και δε βαράει κιόλας (σωστά…). Κι επίσης, μη τη δίνετε σε σφηνάκια σε γκόμενες, έχει απαίσια γεύση. Η γκόμενα, μάνα μου, θέλει λίγο πιο γλυκό σφηνάκι για αρχή και μετά τα βαριά. Βάλε Ούρσους, βάλε North (καταθέτω για Νorth!!!) και μετά πέρνα στην τεκίλα, που δε θα καταλαβαίνουν και πολλά. Αλλά όχι έτσι, από την αρχή. Δεν είναι polite, καταλαβαίνεις…

            Η Δευτέρα του Πνεύματος μας βρήκε (καθότι γυναίκες του Πνεύματος…) να κοιμόμαστε μέχρι τις 12 το μεσημέρι. Επιτέλους ξεκούρασα το κορμάκι μου και το κεφαλάκι μου. Αφού όταν ξύπνησα, σκέφτηκα να ορκιστώ στο Θεό ότι δε θα ξαναπιώ στη ζωή μου, αλλά μετά (ξανα)σκέφτηκα ότι τι μου φταίει η Γη να πληρώσει τις αμαρτίες μου με θεομηνία… Κι έτσι, άφησα τους όρκους για την ώρα του γάμου μου και μόνο (καλά κι εκεί να περιμένετε μία θεομηνία, γιατί ρέπω προς την αμαρτία…). Άνοιξα τα (γνωστά) πλέον πορτοπαράθυρα, τεντώθηκα κι έκατσα να με χτυπήσει ο ήλιος στη μόστρα… «Βάρβαρη…. Κλείσε το παντζούρι…», όχι δεν το κλείνω!!! Να μάθεις να πίνεις σαν ζώον. Μην κοιτάς εμένα, εγώ είμαι κακό κορίτσι, είπαμε, Ασπρονησιώτικο! Πάμε παραλία? Επιτόπου όμως, χωρίς κρουασάν και μαλακίες….ΤΩΡΑ! Έβαλα μαγιώ και φύγαμε!

(Λέγομαι και Λουχάν Φερνάντες, αν σας ενδιαφέρει. Το καλλιτεχνικό μου, εκτός από το Audrey…)

            Ετοιμαστήκαμε (μα είναι αλήθεια?!) πολύ γρήγορα και πήγαμε πρώτα από Starbuck’s για καφέ. Στο διπλανό τραπέζι ήταν (πιθανότατα…) ο άντρας της ζωής μου (όχι ο επίσημος, ο μόνιμος, λέμε. Άλλος, νέος!) σε μελαχρινή έκδοση. Κάθομαι ως πουτανάκι, στην διπλανή καρέκλα και όλως τυχαίως μου πέφτει το καλαμάκι κάτω. Ωχ τώρα πρέπει να πάρω άλλο από μέσα… «Έχουμε εμείς ένα που περισσεύει εδώ.», α ευχαριστώ (το ξέρω…Το είδα…Χεχεχε…)!! «Αλλά για να στο δώσω, θέλω και όνομα όμως….», ανιδιοτέλεια μέσα σου δεν έχεις εσύ? «Όχι!», καλά τότε, επειδή ούτε κι εγώ έχω, Audrey! «Κωνσταντίνος και…», δε δουλεύεις σε ναυτιλιακή? «Όχι, πώς σου ήρθε?», όχι τίποτα, προτρέχει το στόμα του νου…. «Καλά…», με πέρασε για ζαβό, σίγουρα! «Πού θα πάτε κορίτσια για μπάνιο, είστε και πολλές?», μην ανησυχείς, μπορείς να μας κάνεις καλά, δεν είμαστε δύσκολοι άνθρωποι. Μας λες και βολικές. Θα πάμε Καλό Λιβάδι (πάλι….Βρήκε γκόμενο η μία και «έπρεπε» να τον ξαναβρούμε. «Δώσανε και ραντεβού»…) «ωραία! Κι εμείς! Περιμένουμε άλλους δύο φίλους και θα πάμε.», οπότε θα σας δούμε εκεί, εμείς θα πάμε σε αυτό το μαγαζί. «Κι εμείς! Τηλέφωνο, μη χαθούμε…?», δε χανόμαστε, είναι ανοιχτή θάλασσα…

            Δεν άργησαν φυσικά τα αγόρια να εμφανιστούν στην παραλία, με το στόμα μου να έχει φτάσει στην άμμο και στη θάλασσα και να μαζεύει κοχύλια. Οι δύο που περίμεναν είναι επίσης κούκλοι, αλλά όχι! Καλαμάκι πήραμε από άλλον εμείς. Μην τα κάνουμε ρόιδο όλα… Ευτυχώς, ο «μετρ της ξαπλώστρας» τους έβαλε σε διπλανές ξαπλώστρες (κατόπιν αιτήματος της Audrey, φυσικά…) κι έτσι ο έρωτάς μου, μαζί και νέοι έρωτες, πήραν φωτιά. Καλά είμαι υπερβολική όπως πάντα, αλλά το κάνω για να εμβαθύνω στα συναισθήματα και στις εικόνες σας. Το μανάρι μου (το οποίο ήδη το βαρέθηκα…Τι σκατά πια! Αυτός ο άντρας της ζωής μου, θα μου καταστρέψει τη σεξουαλική ζωή μου!!!), ετών 32, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Πώς το είπα έτσι, λες και παρουσίαζα τις φιναλίστ… Έξυπνο και ετοιμόλογο τον κόβω, αλλά το μόνο κακό του είναι ότι ξέρει ότι είναι ωραίος. Δεν πρέπει, μάνα μου, οι άντρες να ξέρουν ότι είναι ωραίοι, χαζεύουν… Ενώ με τις γυναίκες είναι αλλιώς, οι όμορφες ούτως ή άλλως είναι χαζές, τις βολεύει κιόλας. Καλά δεν κόφτομαι κιόλας. Δε θέλω και αποκατάσταση, ούτε και καμιά υπόσχεση να «εκμαιεύσω» (πού το θυμήθηκα αυτό. Χαρούμενο Πόδι, για να μην ξεχνιόμαστε…), και το αυτό επιθυμώ και από αυτόν, οπότε let it be… Εξάλλου καλοκαίρι είναι, ζέστη έχει, άντρες κυκλοφορούν, ο άντρας της ζωής μου στο προσκήνιο (αυτό δηλαδή είναι που μας κόφτει πιο πολύ…), δε θα σκάσω κιόλας. Ό,τι βρέξει, θα κατεβάσει στην τελική (κολλάει αυτή η παροιμία ή μπα? Μιλάω και φεύγει Μαργαρίτα, μου φαίνεται…).

            Το βράδυ – ευτυχώς! – μας βρήκε ήρεμες να τρώμε Μεξικάνικο στο καλύτερο Μεξικάνικο εστιατόριο του Ασπρονησιού: Appaloosa! Σκάσαμε στα μπουρίτο και στις Μαργαρίτες. Ολόκληρη κανάτα με Μαργαρίτα ήρθε τρεις φορές, μαζί και μήνυμα από το μαναράκι ότι «πίνουν τα ποτά τους στο Caprice όλοι μαζί». Θα έρθουμε σε λίγο….αφού επιμένεις! Μη με κοιτάτε, φυσικά και πήγαμε (δε μου φτάνουν τρεις κανάτες Μαργαρίτα, ξέρετε. Αποζητώ και Rossini…), φυσικά και χορέψαμε, φυσικά και ήπιαμε, φυσικά και καμακωθήκαμε με το μανάρι. Αλλά, φυσικά δεν έκανα και τίποτα παραπάνω με το μανάρι, γιατί…το μυαλό μου και μια λίρα….και τους αντρός της ζωής μου ο κόπανος! Πού θα πάει, δε θα στρώσω….θα στρώσω! Μέχρι τότε, όμως, και μέχρι το επόμενο post (θα αργήσει. Έχω γάμο το Σάββατο στας Αθήνας, οπότε θα έχω υλικό, αλίμονό σας…), σας στέλνω το γνωστό θαλασσινό φιλί μου…. 
��
(Τζόρτζια Πάλμας και τρέχω να προλάβω το αεροπλάνο, γιατί μάλλον θα πάω σκαστή στον γάμο!!!! Κυριακή γυρίζω, οπότε από Δευτέρα να περιμένετε post γαμήλιο…..)    �

           Πάει πέρασε λοιπόν, η Παρασκευή και πίσω δε γυρνά. Καλά ήταν, δεν την θέλω πάλι. Αρκετά κουραστική ήταν. Μα για στάσου, θα μου πείτε. Σε στείλαμε να σκάψεις ή σε στείλαμε στα μπαρ?! Ε, βρε αγάπες μου, ένα και το αυτό είναι. Τι να σκάβω στο γιαπί, τι να σκάβω στο καλντερίμι με την πλατφόρμα! Όχι, όχι… Θέλω Σάββατο τώρα. Επόμενη μέρα, επόμενο πρωινό, επόμενη αναζήτηση (εσωτερική κυρίως. Έψαχνα στα έγκατα του Ασπρονησιού να βρω το κεφαλάκι μου…).

            Ξημέρωσε (είχε ήδη δηλαδή όταν βουτούσα στο υπέρδιπλο, αλλά πλέον γεμάτο με γυναίκες, κρεβάτι μου… Τρεις κοιμόμασταν εκεί, ζωή να έχουμε! Χεχεχε… Οι υπόλοιπες δύο στον καναπέ μου που γίνεται κρεβάτι παρεμπιπτόντως! Είδατε αγόρια? 33 τ.μ. σπίτι και μάνι μάνι μάζεψε 5 γυναίκες!), πήγε 9 η ώρα κι εγώ, δυστυχώς, έπρεπε να αφήσω τη γυναικεία συντροφιά μου να κοιμάται και να κατέβω στο γραφείο, για κάτι εκκρεμότητες. Όταν μερικοί άνθρωποι είναι της τελευταίας στιγμής, μοιραία και ο λογιστής της τελευταίας στιγμής θα είναι…. Πάει ο ύπνος μου, πάει πέρασε σαν όνειρο. Ούτε να ξενερώσω δεν είχα προλάβει, αλλά η δουλειά δουλειά και οι Μαργαρίτες παρελθόν. Τηλέφωνα, πληκτρολόγια, οθόνες, κακό, όλα μέσα στο Σάββατο. Αχ Ασπρονήσι, εκεί που μας ανεβάζεις στο Burj Al Arab (έτσι δε λέγεται αυτό το ψηλό ξενοδοχείο στο Ντουμπάι?), μας πετάς πάλι κάτω στον βούρκο. Καλά όχι και τόσο τραγικό, αλλά θέλω να δώσω μία Αγγελοπουλική νότα και σε αυτό το post. Δεν περνάει η ώρα, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα, δεν περνάει…. Ευτυχώς η μανουλίτσα προνόησε και έφερε κρουασανάκια να φάω. Οι μουλάρες που κοιμούνται και δεν συμπάσχουν, δε θα φάνε. Εκεί να ρέψουν από την πείνα και το πιοτό!

            Μα…? Τι είναι αυτό που ακούω? Ξύπνησαν οι μουλάρες. Ανεβαίνω σαν τρελή τα σκαλιά του σπιτιού μου και ορμάω μέσα, «ΣΙΓΑ ρε! (Πιο δυνατά ακούστηκε το σιγά, παρά το ρε…) Μας έκοψες το γάλα!», γιατί γέννησες? Βρες πρώτα άντρα και σπέρμα και μετά έμβρυο… «Πού θα πάμε για μπάνιο? Εγώ θέλω Ψαρού.», μην ακούσω ξανά αυτή την παραλία. Η πιο βρώμικη στο Ασπρονήσι κι εσύ θέλεις να πας, θύμα της μόδας και του Nitro! Όχι, αγάπες μου, σήμερα έχει Νοτιά, θα πάμε σε βορινές παραλίες, που θα είναι καθαρά τα νερά. «Δηλαδή…?», μη με κοιτάς με μάτια που κλαίνε, θα πάμε Άγιο Σώστη. «Έχει εκεί μπαράκια?», όχι μάνα μου… Όταν κολυμπάμε, δε χορεύουμε ταυτόχρονα… «Τι? Ερημιά θα είναι?», ναι, περίπου. «Α ωραία!!! Θα κάνουμε topless!!!! Καλά εσύ τα πετάς και στον κόσμο…τι λέω…», ε ναι. Έτσι μικρά που είναι δεν ενοχλούν τη θέα κανενός και κανένας άντρας δεν ασχολείται μαζί τους, συν που δε μαζεύω σαν το ζαβό τα κορδόνια πίσω στην πλάτη και γυρνάω μετά σαν την Γκόλφω στην παραλία… «Α, όχι! Εγώ θέλω να έχει κόσμο και συγκεκριμένα…», άντρες. «Ναι!», θα έχει κι εκεί, απλά θα είναι πιο καθαρά και στην τελική κάνουμε σαν άνθρωποι το μπάνιο μας και την ηλιοθεραπεία μας και πάμε μετά σε beach bar. «Καλά…», σκασμός!

            Όλως παραδόξως ετοιμαστήκαμε και οι 5 σε χρόνο dt και φύγαμε πρώτα για Starbuck’s (δεν έχει coffee εκεί που θα πάμε…) και μετά για Άγιο Σώστη. Κίνηση και κακό στο δρόμο, αλλά η Ασπρονησιώτισσα δεν κόφτεται. Πάει από τα μυστικά μονοπάτια, από το Δρόμο του Κρασιού που λέμε (το χρησιμοποιούμε οι ντόπιοι όταν έχουμε πιει «λιγάκι» και έξω έχει αλκοτέστ…). Παρκάραμε στου διαόλου τον κώλο (μεταφορικά… Οι καλύτεροι βρίσκονταν στην παραλία, αγόρια!) και κατεβήκαμε όλο τον κώλο του διαόλου, για να φτάσουμε στην άμμο… Τα πετάξαμε (εγώ λιγάκι παραπάνω… Είμαι ελαφρών ηθών….), αλείφτηκαν οι μισές με καταστροφικά για το περιβάλλον προϊόντα (Θεοί, τι λάδι και κακό! Ούτε φωτογράφηση στο Max να ήταν…) και πέσαμε στο νεράκι. Αχ….Βάλσαμο… Μπορώ, κύριε, να μείνω για πάντα εδώ μέσα? Μπορώ?

            Όχι, Audrey, να βγεις να σε κάψει ο ήλιος, μπας και φύγει η θανατίλα από πάνω σου. Μάλιστα… Βγαίνω και λιάζομαι, λιάζομαι μέχρι να λιώσω πάνω στην πετσέτα. Και αρχίζει το μπίρι μπίρι… «Παντρεύεται η Έτσι, ρε σεις…», ναι θα πάμε, και? «Τι και?», πέρνα στο παρασύνθημα… «’Ντάξει δε λέω, μικρή είναι ακόμα, αλλά δεν είναι όμορφο να παντρεύεσαι νέος?», όχι. Και στα 30 νέος θεωρείσαι. Στα 24 νεότατος. Επόμενη ερώτηση. «Ναι αλλά θα κάνει και το παιδάκι της μετά…», κι εσύ θα κάνεις αν δεν είσαι στέρφα, πού κολλάει αυτό? «Μη γίνεσαι κυνική!!!», sorry είναι στη φύση μου. Σίγουρα όμορφο είναι να είσαι νέος και να έχεις παιδί, αλλά και στα 27 είσαι νέος, και στα 28 είσαι νέος και στα 30 είσαι και στα 35. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να βιαστείς να κάνεις κάτι τέτοιο όταν έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου? Αυτά που κάνεις όταν είσαι νέος και ελεύθερος, όμως, – και δεν εννοώ μόνο τα γκομενικά, σε καμία περίπτωση…-, δεν τα κάνεις όταν έχεις τις τριπλάσιες ευθύνες και ένα ανθρωπάκι να σκεφτείς… Μπορεί ο γάμος να είναι παιχνίδι, τα παιδιά όμως ΌΧΙ! Η Έτσι δε μπορεί να μαζέψει το βρακί της χωρίς τη μάνα της, παιδί θα κάνει? Μη γίνεσαι εσύ κυνική τώρα… Και κάπως έτσι, συνεχίστηκε η συζήτηση περί γάμων (τελικά αλήθεια είναι….Μόλις περάσεις τα 23 και μόλις πάρεις το πτυχίο, το συζητάς πιο συχνά όταν είσαι γυναίκα. Τι σκατά πια… Κάτι κάνω λάθος, το έχω ξαναπεί!) και παιδιών και εγώ ήμουν έτοιμη να τραβήξω τα topless βυζιά μου από τη βαρεμάρα. Δεν περνούσε και κανένας γκόμενος (που να μη θέλει οικογένεια από εμένα… Όχι στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον…), να ανοίξω μάτι και στόμα, ρε πούστη…

            «Δεν την κάνουμε σιγά σιγά?», ε ναι. Εντάξει, το λύσαμε? Πότε με το καλό? «Καλά, λέγε εσύ. Να δεις που πρώτη θα παντρευτείς!», ε ναι αφού βρήκα και γαμπρό και τον έχω εύκαιρο…. «Δεν έχει σημασία. Μπορεί στην επόμενη στροφή να είναι ο άντρας της ζωής σου.», να προσέχω δηλαδή, να πάω από τον παράδρομο… Καλά που μου το είπες. Μπαίνουμε στο «γαμήλιο» αμάξι μου και πάμε προς Καλό Λιβάδι (ε, τα κορίτσια θέλανε beach bar. Κι εγώ να σου πω. Πάω να βρω κανένα γαμπρό να βάλω στο κρεβάτι μου πρώτα και μετά στο στεφάνι μου…). Φτάνουμε και φυσικά….. της πουτάνας (τι μου φταίει κι αυτή, τη δουλειά της κάνει…) σε parking και δρόμους. Ωραία…. Αλλά ο Θεός με γουστάρει (standard!!!) και βρήκα μέσα σε 5 λεπτά θέση και δίπλα στο μαγαζί που ήθελα. Σιγά μη βρούμε ξαπλώστρα. «Έπρεπε να κάνετε κράτηση…», με βλέμμα περίλυπο η υπεύθυνη στις ξαπλώστρες. Τι λες μάνα μου…. Κάνω κράτηση στο σινεμά, κάνω κράτηση στο φαγητό, σε τραπέζι σε μπουζούκια και κλαμπ, κι αυτό εκτός Ασπρονησιού!! Εδώ έχω δικαιώματα, είπαμε. Θα την χτυπούσα με το Chanel γάντι, αλλά στην παραλία δε φοράω για ευνόητους λόγους. Δεν πειράζει, έχει και πιο δίπλα ξαπλώστρες στο άλλο μαγαζί και έχει και ομορφότατη άμμο. «Audrey?! Επιτέλους σε είδαμε και από εδώ!!! Μας έκανες την τιμή…», γυρίζω να δω ποιος θαυμαστής ζητάει αυτόγραφο… Εδώ δουλεύεις? «Ναι, από φέτος. Είμαι μετρ!», στις ξαπλώστρες?! «Ναι!», μάλιστα…. Κάπου έχω μείνει πίσω, στον Άγιο Σώστη πιθανότατα. Πίσω από τον «μετρ της ξαπλώστρας» εμφανίζεται ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού. «Audrey, έπρεπε να περάσει μία σεζόν για να έρθεις? Ξαπλώστρα για την πρώην λογίστριά μου.», όχι δεν είναι ανάγκη (μην υποχρεωθούμε…). «Είναι!», καλά δε θα σε παρακαλέσω κιόλας….

            Μέχρι να απλώσω την πετσέτα και να βγάλω ό,τι βγαίνει τέλοσπάντων…το μάτι μου είχε αλληθωρίσει. Ρε αγόρια, το έχω ξαναπεί. Ένας, ένας, όχι σε παρέες! Λεύτερο κορίτσι είμαι με ανάγκες σεξουαλικές κυρίως, μη… Ρίξτε κάτι πάνω σας, δε μπορώ… Μου αρέσουν τα αντρικά κορμιά που είναι ελαφρώς γυμνασμένα (κάτι μας είπες τώρα…) και μαυρισμένα. Νομίζω θα καταθέσω… «Τι εννοείς ελαφρώς γυμνασμένα?», είσαι και χαζή, μισό. Εννοώ αφενός αυτό που βλέπεις κι εσύ τώρα και αφετέρου μου αρέσει να βλέπω τον άνθρωπο γενικά να προσέχει το σώμα του. «Να τρέχει στα γυμναστήρια δηλαδή… Άσε ρε!», αυτό κατάλαβες? Δηλαδή, το μαναράκι το πρώτο μελαχρινό, ναι αυτό, μη δείχνεις!, σου φαίνεται ότι τρέχει από gym σε gym?! «Ε, καλά όχι…», ε καλά σκάσε τότε, γιατί με κουράζεις! Είναι και θέμα υγείας να προσέχεις και τι τρως, αλλά και να γυμνάζεσαι λίγο. Θα προτιμούσες δηλαδή, τον χυμένο τύπο που βουτάει? Όχι. Σίγουρα ούτε και τον Σφίχτη-Το-Έχω-Πιστέψει που κάθεται πιο πέρα. Normal πράγματα, απλά. Λίγη προσοχή μόνο, εξάλλου και αυτό το μαναράκι φαίνεται ότι ασχολείται λίγο με τη γυμναστική, αλλά έχει και την κοιλίτσα του ως άντρας. Τώρα που τον κοιτάω καλύτερα, σε αυτόν θα καταθέσω… «Τι?», την καρδιά μου όχι, αλλά τον έρωτά μου ναι!!! «Πρέπει να κάνεις sex…», έχω κάνει. «Ωραία! Ξανακάνε γιατί μόνο έτσι εσύ ηρεμείς!», όλες οι γυναίκες, μάνα μου! Δε βλέπεις και το κορίτσι δίπλα? Ήσυχο ήσυχο και ο τύπος διαβάζει ΤΟ ΒΗΜΑ με μάτια, βέβαια, όχι ακριβώς βουτηγμένα στην επικαιρότητα, αλλά στα κρέατα… «Και πού ξέρεις ότι έκανα sex? Επειδή είναι ήσυχη? Σιγά πια…», όχι επειδή έχει φρέσκια παλάμη στον κώλο της… Απλό. «Καλά πού την είδες?! Είσαι απίστευτη!», όχι κομπλεξική είμαι. Είχα κι εγώ μία ίδια την περασμένη εβδομάδα και τώρα το παρατηρώ… «Δε σε μπορώ πια….», και τα γέλια της έφτασαν μέχρι απέναντι στο σκάφος που ήταν αραγμένο και μόνο ο Καμάλ (πού τον θυμήθηκα αυτόν? Άσε τον άνθρωπο στην Άνδρο…) πήγαινε πέρα δώθε τα πολυάσχολα κατά τα άλλα αφεντικά με το φουσκωτό.

            «Θα βγούμε το βράδυ?», όχι μωρέ, λέω να κάτσουμε σπίτι… «Πλάκα κάνεις?!», με ένα στόμα όλες μαζί! Ναι βρε….. Πλάκα κάνω! Πάμε για αρχή στο beach bar να πιούμε Daquiri πεπόνι , να ακούσουμε τους C-Real (ok…Δεν ήρθε ακόμα η Μαντόνα, τι να κάνουμε τώρα!), να κουνήσουμε τους κώλους στους ξελιγωμένους και μετά σπίτι, μπάνιο και τα ρέστα. Άντε, ελάτε, μία ώρα με τις τσάντες…. Ώπα, κορίτσια! Μόλις γνώρισα τον έρωτα… και κάθεται δίπλα στο μπαρ. Το νου σας, εγώ τον είδα πρώτη!

            Χορέψαμε, ήπιαμε (από νωρίς ξεκίνησα, ναι… Τι να κάνω, αναγκαστικά!), ναι καμακωθήκαμε και με τον έρωτα, αλλά και με άλλους έρωτες (δεν μου αρκεί μόνο ένας έρωτας! Καλοκαίρι είναι…. Για το Θεό!) και μου ήρθε η απίστευτη όρεξη να πέσω στο νερό και να ξεπλύνω τις αμαρτίες μου (πότε θα πνιγώ με το πιοτί, δεν ξέρω…)… Κορίτσια συνεχίστε εσείς και επιστρέφω. Εσύ μεγάλε, μείνε εδώ, δε μου χρειάζεσαι (σε βαρέθηκα κιόλας…).  Στέλνω φιλί, γυρίζω την πλάτη και βουτώ…..

(Σοφία Ζάμολο κύριοι…..Σε Ασπρονησιώτικη έκδοση!)

            Νομίζω ζωντανοί βγήκαμε πάλι. Τι ήταν κι αυτό?! Όχι παράπονο δεν έχω. Γκρίνια δε θα βγάλω. Και πώς θα μπορούσα άλλωστε! Αυτό δεν ήθελα διακαώς όλο το χειμώνα? Να γεμίσει κόσμο αυτό το ερημονήσι? Αυτό ήθελες, θα μου πείτε κι εσείς και να σας πω? Δίκιο θα έχετε… Κόσμος και κακό ή μήπως κόσμος και καλό? Θα πάρω την κουρτίνα δύο, αλλά πρώτα να σας πω ότι οι ναυτιλιακές είχαν την τιμητική τους αυτές τις ημέρες. Αφού νόμιζα ότι από εφέτο τα Ποσειδώνια θα γίνονται στο Ασπρονήσι κι όχι στο «Ακρωτήρι» και στο «Guzel»…. Μα τι εννοείς, θα απορήσετε? Και θα απορήσω κι εγώ μαζί σας. Τι στα σκατά, όλοι πια οι άντρες σε ναυτιλιακές δουλεύουν? Δηλαδή και μαθηματικά να το πάμε, δε βγαίνει. ‘Ντάξει, χώρα με ειδίκευση στη ναυτιλία είμαστε, αλλά πόσες έχουμε πια?! Πιο πολλές είναι αυτές, παρά οι άντρες που δουλεύουν σε αυτές. Ήδη έχω μάθει (και από τους κατά καιρούς γκόμενους, αλλά και από τις απλές γνωριμίες που απλά δεν ευοδώθηκαν…) ίσα με 11 εταιρείες, τι άλλο θα μου ξημερώσει? Τις αφήνω στην άκρη, γιατί θα ασχοληθώ πάλι μαζί τους αργότερα….

            Τολμώ (τονίζω το ρήμα τολμώ…) να κατέβω στην Χώρα Παρασκευή βράδυ. Ντύνομαι, στολίζομαι, παίρνω αμαξιά και κινάω για το parking του Λιμανιού. Ο Χριστός κι η μάνα του!!! Τα αυτοκίνητα, εκτός από την ουρά που κάνανε προκειμένου να μπουν στο parking, έφταναν μέχρι το τέρμα. Όχι, μάνα μου, δε θα σκάσω. Είμαι ντόπια κι έχω δικαιώματα παραπάνω από τον οποιοδήποτε έρχεται εδώ για διακοπές. Έτσι και με περισσή αναίδεια (και επιδεξιότητα, καθότι σοφερίνα τρελή γκαζιάρα…) περνάω όλους τους μαλάκες (κάπως έτσι θα πρέπει να αισθάνθηκαν μόλις με είδαν να περνάω… Συν τα βρισίδια! Λέγε εσύ μεγάλε, σε γράφω στη μουνάρα μου και προχωρώ. Ας το έκανες κι εσύ. Ελληνάρας είμαι και κάνω ότι γουστάρω, ειδικά στο σπίτι μου! Ορίστε μας, που θέλεις και Ασπρονήσι!) και φτάνω, ω Θεοί, σε γαμάτη θέση δίπλα ακριβώς στην έξοδο των πεζών. Παρκάρω ως άλλη Audrey και βγαίνω….. «Audrey?!», ε?

            Την ναυτιλιακή μου μέσα…. «Τι κάνεις?», καλά. «Κι εγώ.», όμορφα. «Πού θα πας?», γιατί σκοπεύεις να έρθεις? «Επιθετική αμέσως…..», συγγνώμη, είναι που χάρηκα που σε είδα…. «Φαίνεται.», συγγνώμη και πάλι, είναι που δε μπορώ και να το κρύψω, κατουρήθηκα βλέπεις…. «Κυνική όπως πάντα. Α και σε ευχαριστώ και για το post που μου αφιέρωσες.», αλίμονο, μεταξύ μας τώρα…. «Δεν έπρεπε, όμως, να το κάνεις.», έλα, μην είσαι μετριόφρων, δε σου πάει. Θα με ακολουθείς τώρα?! «Περπατάω σαν άνθρωπος στον δρόμο, Audrey! Δε σε ακολουθώ, Εξάλλου με περιμένει παρέα…», έλα, σου έχω πει ότι ζηλεύω όταν σε βλέπω με άλλη….Θα ξεράσω, ρε φίλε! «Ομόρφυνες….», ναι το έχω αυτό. Κάθε μέρα γίνομαι και καλύτερη, δεν ξέρω πού θα φτάσω, ίσως στα καλλιστεία…. Θα δω… Και τώρα, χωρίζουν οι δρόμοι μας, γεια. «Πού θα είσαι?», στον Άλφα του Κενταύρου (όπως λέει και μια ψυχή…). «Έλα, πες!», Άγιο είσαι Πνεύμα μου…. Τινάζω μαλλί και αλλάζω καλντερίμι. Φυσικά ήρθε αμέσως μήνυμα, αλλά δεν ξέρω τι έχει πάθει αυτό το κινητό τελευταία. Είναι επιλεκτικό…

            Φτάνω στο Caprice ως άλλη Μαλάμω. «Πού ήσουν τόση ώρα?!», πρώτον δούλευα, μάνα μου, και δεύτερον είχα συνάντηση με μεγαλοστέλεχος ναυτιλιακής…. «Α, κατάλαβα…», ναι ο Greek lover της θάλασσας ήρθε Ασπρονήσι να κάνει μπίζινες… «Χαχαχα, πώς τα λες έτσι ρε?!!», σαχλά, ξέρω, πάω για πιοτί και έρχομαι. Antonis, ένα Rossini!! Βάλε και τα φρούτα πάνω, κάν’ το gkalmourάτο, το πιοτί μου!!! Α, ευχαριστώ… Χα, το πρώτο της νύχτας! Σαμπάνια με φυσικό χυμό φράουλας, στολισμένο με φέτα πεπόνι, καρπούζι, φράουλες και κεράσια. Θα απορήσετε πού χώρεσαν όλα αυτά. Ε, ήταν λιγάκι μπαταρισμένο το ποτήρι! Η Μαργαρίτα μπορεί να περιμένει λιγάκι… Χα και το δεύτερο ποτό της νύχτας! Χα, και το τρίτο ποτό της νύχτας!!!!! Λοιπόν, κι επειδή βαρέθηκα να πίνω ποτά στο Caprice, δεν έχει και κανέναν γκόμενο τρελό τώρα, πάμε «Άστρα», αλλά πρώτα σφηνάκι «αφού επιμένεις» στο Galleraki. Ναι, κορίτσια μου, βγάλτε το τουφέκι, έχω όρεξη τώρα για καμάκι! Η Audrey όπως την έχετε συνηθίσει. Καμακατζού! Περνάμε τα κεντρικά δρομάκια, σιγά αγάπη μου, θέλεις και πλατφόρμα στο καλντερίμι! Θα σκοτωθείς… Για το Θεό πια…. Σαν παλιάλογα πάνε! Πόσο sexy να είναι το αποτέλεσμα? Καλύτερα να βάλεις το σανδαλάκι σου, το στρωτό, να πηγαίνεις σαν άνθρωπος, όχι αυτό που βλέπω. Ούτε στο Κάβο Ντόρο τόσο κούνημα! Μην κοιτάς, έχω πει, εμένα! Εγώ έχω Proficiency Cambridge εδώ, δεν είμαστε το ίδιο, ορίστε μας, θα βγάλεις και γλώσσα!

            Αααα!!! Φτάσαμε στα «Άστρα», αλλά πρώτα ένα σφηνάκι, «αφού επιμένεις..» στην «Αίγλη». Ένα είπαμε, αυτό είναι δύο. «Πίνε! Μια φορά στο τόσο βγαίνεις μια σε βλέπουμε, πίνε!», μάλιστα… Πάω απέναντι, έλα μετά! Κάνω να κατέβω τα σκαλιά και, σιγά μάνα μου, θα πέσω ΤΙ τραβάς σαν αγροίκος?! «Το όνομά σου είναι….?», Στάλλω, εσένα? «Θεμιστοκλή», ααα….έχω θέμα με τα αρχαία ονόματα, για κάνε και μία περιστροφή γύρω από τον άξονά σου να σε καμαρώσω. Μμμμ, σωσιβιάκι βλέπω, να το δουλέψεις… Φιλιά, Θεμιστοκλή μου!

Ουφ, όταν με τραβάνε, πώς θέλω να τραβήξω φούσκο…! Αλλά, φτάσαμε «Άστρα» λέω! «Κορίτσια έχει είσοδο, 15 ευρώ.», με ύφος…. Για εσένα σίγουρα, για την λογίστριά σας όμως όχι.  Ευχαριστώ και κάνε πιο πέρα, πού μου το παίζεις και ύφος, πορτιέρη, ε πορτιέρη… Θα αναφερθώ μία μέρα στο ύφος της εκάστοτε πόρτας, απλά θυμίστε μου, γιατί ξεχνιέμαι. Αλλά στο θέμα μας, α μισό, έχουμε και χαιρετούρες (τα καλά της επαρχίας, όπως έχω ξαναπεί…), αλλά δίχως φιλιά, δε μπορώ τα σάλια στα μάγουλα, συν τα μικρόβια! Χειραψία, ωραιότατη και δε χαλάει και το μακιγιάζ. (Γενικά, αυτό το πράμα που πρέπει μόλις δεις κάποιον να φιληθείς σταυρωτά, δεν το καταλαβαίνω. Δηλαδή η χαρά θα πρέπει να συνοδεύεται και με φιλί? Και αν είναι πολλές οι χαρές, θα πρέπει να είναι πολλά και τα φιλιά. Δηλαδή όρεξη να έχουμε να φιλιόμαστε… Φιλί δίχως sex, δεν είναι φιλί. Είναι με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε….). Πάνε κι οι χαιρετούρες και φτάνουμε στον υπεύθυνο του μαγαζιού και πελάτη μου. «Κορίτσια τι θα πιούμε?» για αρχή εσένα που ομόρφυνες και μετά Μαργαρίτες. «Καλά ρε συ Audrey, έχεις πιεις κοκτέιλ με σαμπάνια. 3 κιόλας συν τα σφηνάκια! Θα μεθύσεις, αμάν!!!», are you talking to me ανόητη και την χαστουκίζω με το γάντι Chanel, όπως μόνο μία Audrey ξέρει να χαστουκίζει. Ιπποτικά, μπας και συνέλθει και κόψει τις μαλακίες… Ρε συ, παθαίνει τίποτα η Audrey? Παθαίνει, αλλά όχι ακόμα…

«Κορίτσια (αμάν πια! Κορίτσια είμαστε, το ξέρουμε!) λέω να πάμε να κάτσουμε στο τραπεζάκι να μην κουραστούμε κιόλας, τι λέτε κι εσείς?», εσύ μπάρμπα να πας, γιατί στα σίγουρα θα κουραστείς, μη σου πω να πας και για ύπνο γιατί πήγε και 3.30 η ώρα. Πότε θα κοιμηθείς, πότε θα σηκωθείς, πότε θα πας στον Όρθρο? «Α εσύ είσαι η αρχηγός της παρέας, η ετοιμόλογη…», η γλωσσού, πονηρούλη…Εσύ είσαι ο καθηγητής του μπαμπά μου από την Πάντειο (ούτε καν συμφοιτητές…)? «Ε δεν είμαι και τόσο μεγάλος….», όχι βρε ναζιάρη, αλλά ούτε και τόσο μικρός όσο νομίζεις, όμως. «Ο άντρας όταν ωριμάζει είναι στα καλύτερά του, ξέρεις, μικρή μου.», ναι, εκεί γύρω στα 30 με 40. Στα 60 και βάλε, θεωρείται σάπιος, sorry κιόλας, χωρίς παρεξήγηση. «Α με έχεις παρεξηγήσει (όχι εσύ σε έχεις παρεξηγήσει…) γι’ αυτό και αύριο θα πάμε για μπάνιο όλοι μαζί με το σκάφος στην Ψαρού!», το είπε με ύφος 10.000 καρδιναλίων μαζί και του Πάπα και σώπασε έτσι απλά. Σαν αντάρα το είπε και μετά κόπασε. Βλέμμα κενό. Πάει έμεινε, μάλλον… Είστε καλά? «Περιμένω την απάντησή σας, δεσποινίς μου.», α, γιατί το, εμ….έντονο…. βλέμμα σας με προετοίμασε να τρέξω στο φαρμακείο… Μην τα κάνετε αυτά, σκιάζομαι! Και σκαφάτος, δηλαδή? «Όχι, έχω μία ναυτιλιακή εταιρεία.», α και χαζός εκτός από ναυτίλος…. Από πότε ο σκαφάτος είναι επάγγελμα, γιατί η απάντησή σας προς τα εκεί ωθεί τις απορίες μου. Μάλιστα. Φαίνεται. «Από πού?», ε είστε εκδηλωτικοί εσείς της ναυτιλίας, κάνετε μπαμ από μακριά. Όπως τα μοντέλα που παίρνουν μέρος στις προετοιμασίες των καλλιστείων, ένα πράμα… Ουφ, κοίτα, θείο, βαρέθηκα και να σου μιλάω και να μου τρως την ώρα. Μπορεί κάπου εδώ γύρω να βρίσκεται ο άντρας της ζωής μου (όχι ο επίσημος. Άλλος εννοώ, καινούριος…) κι εσύ ως παππούς της ζωής μου, με καθυστερείς με τα σκάφη σου και τις αηδίες σου! «Α, δε μιλάς καλά!», ούτε κι εσύ και μη το χοντραίνεις και παίρνεις ύφος γιατί, παρά τα χρόνια που μας χωρίζουν, θα τσακωθούμε πολύ άσχημα, πρόβλημα δεν έχω για να ντραπώ. Εδώ δε ντρέπεσαι εσύ, που έρχεσαι με τα σάλια κάτω και την πέφτεις στις εγγονές σου, τρομάρα σου και θα μου κάνεις και μαθήματα συμπεριφοράς?! «Α καλά…», καλάμια και σπάσε!

Περιττό να σας πω, βέβαια, ότι μέχρι το τέλος της βραδιάς δεν άργησε να βρει συντροφιά για το αυριανό του μπάνιο στην Ψαρού. Νεότατο κρέας, καλοστεκούμενο σε πλατφόρμες. Καλά να περάσεις, κοπελιά. Πρόσεχε, όμως, όταν του παίρνεις πίπα, μην το καταπιείς κατά λάθος και μετά μείνει ο εραστής μόνο με σκάφος και χωρίς πιστόλι… Για το Θεό!

Τον χορό που έριξα μέσα στο κλαμπ, νομίζω είχα χρόνια να τον ρίξω. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα μπιτάτα κομμάτια (αν και τα περισσότερα δεν τα ήξερα…), σε σημείο που να θέλω να βγάλω τα παπούτσια μου!!! Απορία: γιατί μάνα μου, παίρνεις κόκα? «Για να με κρατάει σε εγρήγορση και σε ένταση!», μάλιστα. Δηλαδή, στα 25 σου πόσο είσαι («26 είμαι».) χρειάζεσαι κόκα για να είσαι σε εγρήγορση και σε ένταση? Από μόνος σου με λίγο ποτάκι, δε μπορείς να χορέψεις? Δε μπορώ να το καταλάβω αυτό, ειλικρινά. Σίγουρα κουράζεσαι, αλλά πόσο δα όταν είσαι νέος άνθρωπος? Και εξάλλου με την κόκα, την άλλη μέρα είσαι κομμάτια και χειρότερα από ότι αν χόρευες όλο το βράδυ σερί! Δεν το καταλαβαίνω…. Εγώ έχω τα ποτάκια μου (παραέχω δηλαδή…. Δεν βρίσκομαι και σε απόλυτη ευθεία όταν περπατάω…) και είμαι super. Και τα καμάκια μου, με εξαίρεση τον ατυχέστατο παππούλη, και μια χαρά! Αλλά τι ώρα πήγε? Χμμμ…. Πάμε σιγά σιγά στο αμάξι…

Περπατάμε με τα κορίτσια στο καλντερίμι (αθάνατο!!! Σμπαρίδια σήμερα…. Σιγά κορίτσια με τα τακούνια!) και σκέφτομαι ότι δεν ξέρω τι θέλω τελικά. Τέτοιες στιγμές μου αρέσει το Ασπρονήσι!! Με τα κορίτσια μου να κάνουμε τις ατασθαλίες μας, όπως παλιότερα, όταν ήμασταν ακόμα στην Πάντειο… Με τα αγόρια στους δρόμους (ζαλίστηκα με τόσα μωρά πια… Για το Θεό, αγόρια. Ένας, ένας στους δρόμους! Όχι σε παρέες έχω πει. Δυο μάτια έχω και ένα στόμα να μιλώ!). Με τα ποτά στα ποτήρια. Με τους χορούς στο full!! Φτάνουμε σε λίγο στο parking, αλλά ας περάσουμε πρώτα από Remezzo να δούμε «τι παίζει»…. Ε καλά «αφού επιμένεις», ένα σφηνάκι να το πιούμε κι εδώ. Ααααα, για περίμενε όμως…. Τι βλέπω? Ωραία! Κορίτσια πάρτε και ποτά, θα κάτσουμε. Έχει ενδιαφέρον το πράμα….. Α και για να μην ξεχαστώ με το οφθαλμόλουτρο, πάρτε και φιλιά από εμένα οι υπόλοιποι και την Ούρσουλα (Eλίν το λένε το κορίτσι, αλλά λέμε…) σε ενσταντανέ θαλασσινό και Ασπρονησιώτικο…..

                                        ��

Ναι! Είναι γεγονός. Μετά από τέσσερις ημέρες εσωτερικής, ψυχολογικής και προσωπικής αναζήτησης, κατάλαβα τι πραγματικά είμαι! Είμαι ένα καλό κορίτσι, ένας άγγελος και τίποτα παραπάνω. Γιατί? Βλέπω ήδη ζωγραφισμένη την απορία στο βλέμμα σας κι έτσι θα σας απαντήσω ταχιά. Γιατί παρόλο τον ξεπεσμό, παρόλη την μέθη, παρόλη την αϋπνία, η Audrey σηκώθηκε πουρνό πουρνό να πάει για δουλειά. Τι κι αν η παρέα κοιμάται ακόμα, τι κι αν η Μαργαρίτα είναι κάτι παραπάνω από γεγονός, τι κι αν το Ασπρονήσι φλέγεται, το μουνί δε χτενίζεται ποτέ!!!! Βάζει απλά το πρώτο σορτς που βρίσκει πάνω πάνω στο συρτάρι, την χθεσινή μπλούζα με άρωμα Τσιγάρου by Givenchy, παντοφλάκια, και αχτένιστο (όπως είπαμε…) κατεβαίνει στο γραφείο, όπου και το περιμένει λίγη δουλίτσα…. Φυσικά, τα καθέκαστα πολλά προς αφήγηση, αλλά οίστρος μηδενικός σήμερα, οπότε συγχωρέστε με που για ακόμη μία μέρα ΔΕ θα διαβάσετε ένα τεραστίων διαστάσεων post. Πάρτε δυνάμεις, όμως, γιατί η Audrey όταν χτενιστεί, θα ανοίξει και το στόμα της και όποιον πάρει ο Χάρος!!!!
Πολλά Μαργαριτιασμένα φιλιά (δεν έχω Smint….sorry…)!!!!!!Και καλημέρα να έχουμε!!!!      

Υ.Γ. S.O.S. Όποιος έχει τρόμπα, παρακαλείται να την φέρει για να τραβήξω λίγο από τον εσωτερικό μου κόσμο και κατ' επέκταση την τεκίλα της Μαργαρίτας, γιατί νιώθω ότι σβήνω στο πληκτρολόγιο. Δε θα θέλατε να πάθω και τίποτα μέρες που είναι!!!

         Ξυπνάω κι εγώ το πρωί, τεντώνομαι σαν άνθρωπος και ανοίγω τα πορτοπαράθυρά μου. Αχ…… Ο ήλιος μπήκε με φόρα μέσα και με χτύπησε στο πρόσωπο. Τον κοιτάζω κι εγώ με αναίδεια και… Μα….. Κάτι δεν πάει καλά. Νιώθω κάτι περίεργο μέσα μου. Σαν αντάρα… Σαν κακό…. Σαν μαλακία, δεν ξέρω…. Ξανακοιτάω τον ήλιο και εκείνος γυρίζει αλλού το βλέμμα: «Έχω κι άλλες δουλειές να κάνω. Με εσένα θα ασχολούμαι όλη την ώρα?!», συγγνώμη, έχεις δίκιο, ας μην δώσουμε συνέχεια. Τινάζει με φόρα και επιδεξιότητα το μαλλί, ανεβαίνει στο ποδήλατό του, βάζει ταχύτητα και φεύγει.

            Κι όμως, εγώ νιώθω περίεργα. Σαν να νιώθω την μαλακία να έρχεται με δρασκελιές! Γιατί ως γνωστόν, έχω κάνει και τη μαλακία επιστήμη κι έτσι μία εμπειρία περισσή, την έχω. Νιώθω ρε παιδί μου, όταν ετοιμάζεται να σκάσει. Δεν ξέρω πώς. Ίσως τηλεπαθητική ιδιότητα. Ξέρετε, να επικοινωνώ με τις μαλακίες από το υπερπέραν.

            Ανοίγω τηλεόραση. Καμπουράκη για ενημέρωση με γέλιο. Σου φτιάχνει τη διάθεση, ειδικά όταν παίρνει εκείνο το γλυκούλη βλέμμα τύπου «τι μαλακίες μας λες τώρα?!». Α, το γάλα, για πες τι έγινε. «Πέτυχε το μποϊκοτάζ!», ε αυτό έλειπε… ΑΓΝΟ και ξερό ψωμί. Φθηνό γαλατάκι και τα ρέστα. Όχι που το πλήρωνα σαν ζώον 1.60. Θα μου πεις, το μποϊκοτάζ περίμενε για να ξυπνήσεις? Όχι, θα σου απαντήσω, αλλά ως ωραία Ελληνίδα μπαίνω au supermarché και παίρνω το πρώτο πράγμα που έχει όμορφη συσκευασία και γνωστή επωνυμία πάνω. Γι’ αυτό με γουστάρω: γιατί είμαι θύμα. Ξύπνησα, όμως, και τώρα απέκτησα πρόβλημα με τον καφέ. «Έχουμε τον πιο ακριβό καφέ στην Ευρώπη!», σώπα…. Γιατί? Δεν έχεις ρε γύφτο 4.80 να πιεις ένα φρέντο?! Δεν έχεις 5.20 να πιει ένα φρεντοτσίνο?! Όχι δεν έχεις….. Χάσαμε λίγο τη μπάλα με το ευρώ. Και η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να λέει: σιγά μωρέ, πώς κάνεις έτσι για 5 ευρώ! Σωστά… Πώς κάνεις έτσι για 1700 δραχμές…. Εδώ αφήνεις μπουρμπουάρ σε γκαρσόνια 2 ευρώ και σε κοιτάνε με ένα ύφος που αφενός θέλεις να τους σπάσεις τα μούτρα εκείνη τη στιγμή με ό,τι υπάρχει μπροστά σου και αφετέρου φοβάσαι μη την επόμενη φορά που θα πας, φτύσει μέσα στο φρεντοτσίνο σου! Λες και παλιότερα έβγαζες από την τσέπη σου 680 δραχμές και του τις άφηνες…. Και όλοι οι άλλοι που δουλεύουμε σε γραφεία, μαλάκες είμαστε δηλαδή που δε ζητάμε μπουρμπουάρ. Αλλα, ας μην ξαναπώ αυτό με την επιστήμη γιατί θα γίνει πολύ επιστημονικό το θέμα.

            Μισό, μισό…. Κάτι λέει. «Πύθωνας 2.5 μέτρα κόβει βόλτες στα ΚΤΕΛ Ιωαννίνων!», α ωραία, θα είναι φίλος του καρχαριοειδούς. Κύπριος (τονίζω την καταγωγή. Μη με ρωτήσετε γιατί. Είμαι λιγάκι προκατειλημμένη…) το έβαλε σε ένα κουτί για να το στείλει, λέει, με το λεωφορείο στον αγοραστή στην Θεσσαλονίκη. Μάλιστα… Και καλά είχε το φίδι κατοικίδιο, και καλά το πούλησε κιόλας, δεν ήξερε ότι τα φίδια μπαίνουν σε ειδικά κουτιά? Φανταστείτε τώρα ε…. Να κάθεσαι μέσα στο λεωφορείο και να νιώσεις κάτι να ακουμπάει τα πόδια σου. Κι εκεί που νομίζεις ότι είναι το πόδι του διπλανού και ετοιμάζεσαι να τον κοπανήσεις, κοιτάς κάτω και βλέπεις την πανίδα του Αμαζονίου…. Το πιάσανε τελικά, αλλά οι Παγουράδες έχασαν 10 χρόνια από τη ζωή τους εκεί γύρω (μη θιχτεί κανείς με τον όρο Παγουράδες. Από τα Γιάννενα είμαι, δεν το λέω υβριστικά. Γιατί υπάρχουν και εύθικτα άτομα στο διαδίκτυο…Να έχουμε το νου μας, τώρα που θα «φιλτράρονται όλα»…).

(Ο πύθωνας ερωτεύτηκε έναν Παγουρά, γι' αυτό πιάστηκε! Αυτή είναι η αλήθεια και όχι αυτά που μας είπανε στις ειδήσεις….)

          Αυτά είναι τα ωραία, Γιώργο!!! Αυτά και τα δικά σου!!! Κάθομαι στο γραφειάκι μου και κοιτάω έξω από το παράθυρό μου. Κάτι με ενοχλεί…. Α ο ήλιος είναι απο αυτή τη μεριά τώρα… Με ενοχλεί κι έτσι τραβάω την κουρτίνα με δύναμη. Άει στα σκατά πια! Δε μπορώ την αντηλιά, κάνει και κακό στο δέρμα!
          Α εντελώς συνειρμικά μου ήρθε η εξής εικόνα στο μυαλό: 

Το δέντρο!!!!

Το δάσος!!!

Ο ξυλοκόπος….

Καλημέρα Γιώργο!!!!Μου αρέσεις όταν είσαι αμείλικτος και δεν χαρίζεις κάστανα. Τέτοιοι άντρες με φτιάχνουν. Ορίστε, απόκαλυφθηκα σήμερα. Τώρα αγόρια ξέρετε τα πάντα για μένα…..Καλημέρα, Γιώργο, είπα? Α είπα. Ε πάρε κι άλλη μία, μεγάλη σαν ήλιο!!!
Στους υπόλοιπους, τα φιλιά μου τα θαλασσινά!!!!!!!

            Ξυπνάω το πρωί και ως συνήθως είχα ξεχάσει την τηλεόραση ανοιχτή από το βράδυ. Απορία γνωστή τριγυρίζει στο αγουροξυπνημένο κεφαλάκι μου: τι την ανοίγω, αφού με παίρνει ο ύπνος στο λεπτό? Εδώ σινεμά πήγα να δω τον «Ιντιάνα σε νέες περιπέτειες» και με πήρε ο ύπνος στο κάθισμα. Είχα μαζέψει και τα ποδαράκια μου πάνω, είχα ζεσταθεί και αφέθηκα σε ύπνο γλυκό. Περιττό να σας πω ότι ξύπνησα γιατί ένιωσα κάτι να πέφτει συνέχεια πάνω μου. Φυσικά ήταν η παρέα μου που μου πετούσε ποπ κορν και γελούσε με πνιχτά γέλια. Ευτυχώς που δεν πετούσαν και αυτά τα τριγωνικά γαριδάκια-ξεχνάω-το-όνομά-τους-συνέχεια με τη σάλτσα! Α νάτσος λέγονται, το θυμήθηκα… Επίσης, στην εν λόγω παρέα ήταν και ένας γκόμενος που από ό,τι έχω καταλάβει με γουστάρει λιγάκι (αν κρίνω από τα σχόλια κατά καιρούς…Δεν ξέρω κιόλας. Το έχω αφήσει λιγάκι το άθλημα με το καμάκι και την ξόβεργα…), ε και παρόλο που δε με ενδιαφέρει, δε θα ήθελα να ξεφτιλίζομαι και μπροστά του. Δεν ξέρεις ποτέ. Μπορεί στην αναβροχιά, να αναζητήσω την όαση στην αγκαλιά του…  Προς το παρόν μας πέφτει λιγάκι μεγάλος και δεν το θέμε, αλλά όχι και ποπ κορν στο μόλις σγουρό από τη φισούνα μαλλάκι μου! Ντροπή! Συν που μάζευα μετά από κάτω τα απορρίμματα τους, καθώς εκνευρίζομαι αφάνταστα όταν ανοίγουν τα φώτα και βλέπω γύρω τριγύρω τις 7 Πληγές του Φαραώ σε μορφή καλαμποκιού…

            Έλεγα, λοιπόν, (ως γλωσσοκοπάνα ανοίχτηκα πάλι στα βαθιά…Ουπς! Όχι τέτοιες κουβέντες σήμερα, θα σας εξηγήσω παρακάτω…) ότι ξύπνησα με την τηλεόραση ανοιχτή και πού αλλού στο STAR. Ε, είπα ψες να δω «Νόμος και Τάξη» ή πώς λέγεται δε θυμάμαι, πάντως οι Ανεξιχνίαστες Υποθέσεις δεν ήταν. Τρίβω τα μάτια και κοιτώ τα πρώτα πρωινά νέα. Ε βέβαια…. Σεργιανόπουλος. Ουφ…. «Εδώ έχουμε το σκίτσο με το προφίλ του δράστη!», ωρυόταν μια γεματούτσικη γυναίκα (είδατε? Ευγενέστατη είμαι…) σκασμένη στα γέλια. Η οποία προχτές ωρυόταν επίσης για τους bloggers που γράφουν υβριστικά (κατά τη γνώμη της πάντα…) posts για το όνομα του γνωστού ηθοποιού…. Μάλιστα, λέω. Ας αποφασίσει, λοιπόν, αν θα γελάει κρατώντας το «σκίτσο του δράστη» στα χέρια της ή αν θα καταφέρεται ενάντια στους άλλους που χλευάζουν (κατά τη γνώμη της…) τη μνήμη του γνωστού ηθοποιού. Ας της πει κάποιος ότι όταν αναφερόμαστε σε έναν θάνατο/δολοφονία/μακελειό, δε γελάμε, ενώ ταυτόχρονα βγαίνει κι αυτός ο εκνευριστικός ήχος από τα χιλιάδες συμπράγκαλα που ονομάζει μπιζού και φοράει πάνω της. Έσκασα πρωί πρωί και μόνο που την είδα με τόση προίκα πάνω της! Δε γελάμε κοπέλα μου, όταν αναφερόμαστε σε δραματικό συμβάν, ακόμα και αν δε μας ενδιαφέρει και κάνουμε απλά τη δουλειά μας.

            Όχι, δεν έτρεξα να υπερασπιστώ τον γνωστό ηθοποιό. Δεν κόφτομαι ιδιαιτέρως, ούτε τον είχα και πρότυπο. Ίσως, οι πωρωμένοι να θεωρήσουν σκληρές αυτές τις φράσεις. Δεν είναι σκληρές. Σαφέστατα και με ενόχλησε η δολοφονία, όπως με ενοχλεί η κάθε δολοφονία και τη βρίσκω αποτρόπαια είτε έγινε με μία τουφεκιά είτε έγινε με 21 μαχαιριές. Σαφέστατα με άγγιξε όπως με άγγιξε και ο θάνατος των ανθρώπων αυτών που χάθηκαν από το σεισμό (αυτόν και όλους τους προηγούμενους). Σαφέστατα και θα πω ο Θεός να τον συγχωρήσει, όπως λέω και το πιστεύω για οποιονδήποτε άνθρωπο φεύγει από τη ζωή με ή χωρίς βάναυσο τρόπο. Σαφέστατα και δεν ήταν πρότυπο ηθικής και τρόπου ζωής, αλλά ο τελευταίος που θα το κρίνει ήταν ο ίδιος και κανένας άλλος. Όλοι ξέρουμε αν αυτά που κάνουμε είναι επιζήμια για τη ζωή μας. Εμείς κρίνουμε πρώτοι και τελευταίοι τους εαυτούς μας.

Έτσι, λοιπόν, πάψτε όλοι σας πια, να τραβάτε αυτό το θέμα όσο δεν πάει. Ας πει κάποιος σε όλους τους δημοσιογράφους (όχι μόνο του STAR, μη νομίζετε…) ότι αν ποτέ τους διορίσουμε αστυνομικούς ερευνητές ή αν ποτέ ζητήσει άτομα καταρτισμένα το FBI, αυτοί θα μας έρθουν πρώτα στο μυαλό! Φτάνει πια με τις σεξουαλικές προτιμήσεις του. Γούσταρε να τον παίρνει, τέλος. Γούσταρε φθήνια και πληρωμή, τέλος. Γούσταρε κόκα, τέλος. Γούσταρε ακραίες καταστάσεις, τέλος. Γούσταρε να παίζει με τη φωτιά και ίσως αυτό το πάθος τον έφαγε, τέλος. Πόσες φορές ακόμα θα αναλυθούν μία προς μία οι επιλογές του? Σίγουρα δε θα του λέγαμε και μπράβο, αλλά το θέμα έχει αναχθεί σε σοβαρό τελετουργικό κάθε μέρα, που έτσι σκέφτομαι να σπρώξω τον Ζαχό από κανένα περβάζι πάλι για να ξεκινήσει νέος Μαραθώνιος αποκαλύψεων. Ντέτεκτιβς (έτσι για να το πω με προφορά και βάζοντας και τον πληθυντικό στο τέλος τύπου Σόμπολος) όλου του κόσμου ενωθείτε. Έχουμε θέμα εδώ στην Ελλάδα και μάλιστα σοβαρό! Φτάνει…. Δηλαδή, κρίμα σε αυτή τη μάνα του που κάθε μέρα έχει ένα όφωνο μπροστά της μέσα στην απόλυτη πίκρα και περιμένει ο μαλάκας με βλέμμα όλο δουλικότητα να πάρει την απάντηση που «θα δώσει τη λύση στο αίνιγμα και θα οδηγήσει στην εξιχνίαση της υπόθεσης» (και στα γαμάτα νούμερα τηλεθέασης….φυσικά!) ή «θα αποτυπώσει τον πόνο της μάνας μέσα από ένα δάκρυ, από ένα λυγμό». Τραγικότατη φιγούρα, αλλά εκεί! Καταπάνω της! Πουλάει…. Αμάν πια…Μακάρι να βρεθεί και να τιμωρηθεί ο δράστης, κανείς δεν αντιλέγει. Η ίδια αγωνία υπάρχει όπως και με τόσους άλλους ανεξιχνίαστους φόνους. Αλλά πουλάει το θέμα, είπαμε, οπότε «καλά κάνει η κοινωνία και ορθώνει το ανάστημά της», τάδε έφη νεαρή γυναίκα on camera. Αχ, μάνα μου, αν έπρεπε να δολοφονηθεί γνωστός ηθοποιός για να ορθώσεις το ανάστημά σου, τότε καλά κάνεις. Ορθώσου εσύ, γιατί δεν πάει άλλο… Άλλαξέ τα όλα, εδώ και τώρα!

Αλλά φτάνει, γιατί έχω κι άλλα θέματα που με καίνε. Τσακώνονται οι σεισμολόγοι σαν γκόμενες στο Zara πάνω από το τελευταίο μπλουζάκι πιστή αντιγραφή Alexander McQueen…. Τι λύσσα κακιά είναι αυτή? Τι τρέλα και κακό? Τι προβλέψεις ή μάλλον όχι, καλύτερα προγνώσεις, είναι αυτές (γιατί έχουμε και τέτοιες διαφορές… Μπαμπινιώτικες…)? Δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο στη σεισμολογία για να ξέρεις ότι η Ελλάδα είναι σεισμογενής χώρα. Δεν χρειάζεται να δουλεύεις χρόνια πάνω από σεισμογράφους για να ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα «χτυπήσει και πάλι ο Εγκέλαδος». Από τα Χριστούγεννα και μετά, κάνει συνέχεια σεισμούς σε όλη την Ελλάδα. Ε, κάποια στιγμή θα γίνει το μεγάλο μπαμ. Μάθε εσύ μεγάλε αυτά που πρέπει να ξέρεις για να προφυλαχτείς (εννοώ τι πρέπει να κάνεις σε περίπτωση σεισμού), τσέκαρε και το σπιτάκι σου και περίμενε. Δηλαδή, αν σου πουν ότι ο «Εγκέλαδος θα χτυπήσεις πιθανότατα τέλη Ιουνίου στην Κεφαλονιά», τι θα κάνεις? Θα την βγάλεις σε αντίσκηνο περιμένοντας?  Πιθανότατα, αλλά ηρέμησε και κοίτα αν το σπιτάκι σου είναι σόι και άσε τα ραντεβού με τον Εγκέλαδο. Δεν είναι το μετρό για Αεροδρόμιο να ξέρεις πότε θα έρθει… Θα γίνει μεγάλος σεισμός κάποια στιγμή (το απεύχομαι φυσικά!!!). Ελάχιστη νοημοσύνη και λίγο μνημονικό να έχεις, το ξέρεις. Πριν 4 χρόνια δεν έγινε ο πανικός εκεί κάτω στην Ινδονησία? Έγινε. Δεν έγιναν προβλέψεις για ντόμινο-πώς-το-λένε και «χτύπησαν» το καμπανάκι για Ελλάδα και Αφρική? Έγιναν. Άρα τι μαλακίες καθόμαστε και λέμε και τι μαλακίες λένε και οι σεισμολόγοι!!! Οι ίδιοι τα είχανε πει και τότε και είχαν εκφράσει τους φόβους τους. Σίγουρα τώρα τα μαζεύουν μερικοί, αλλά και τι να κάνουν? Εδώ ο άλλος ρώτησε τον δημοσιογράφο αν «θα κάνει σεισμό μεγάλο στις 8 το απόγευμα, για να ξέρει»…. Να ξέρει, αλλά αν αργήσει τι θα κάνει μετά?

            Γι’ αυτό, σίγουρα, θέλουν προσοχή τόσο οι προβλέψεις όσο και τα μυαλά των ανθρώπων. Θα μου πείτε, και τι ξέρει ο γεράκος από ντόμινο και από διάφορα άλλα που λένε? Αυτός ό,τι ακούει το θεωρεί συντέλεια! Γι’ αυτό, ας παρθούν τα μέτρα που πρέπει. Η πληροφορία υπάρχει, θα πάθουμε δηλαδή κάτι αν την κρατήσουμε έστω και στο πίσω μέρος του μυαλού μας, κυρία Ελληνική Κυβέρνηση? Θα πάθουμε κάτι αν πάρουμε τα μέτρα μας? Το σίγουρο είναι ότι χαμένα αυτά τα μέτρα δε θα πάνε, οπότε, πράξτε αναλόγως και αφήστε στην άκρη τις μαλαγανιές… Ή μήπως θέλουμε να γκρεμιστούν σπιτάκια για να δηλώσουμε «ανακατασκευή με έξοδα της Πολιτείας» και να ξεκινήσουμε διαδικασίες (βλ. πυρόπληκτους…) και κάποιοι στην πορεία να φάνε με χέρια και πόδια και να χτίσουν ως σεισμόπληκτοι/ πυρόπληκτοι, όμορφα σπίτια? Μία ερώτηση έκανα, μεσημέρι είναι, ζεστό το Ασπρονήσι, μαλακίες μπορεί και να λέω όπως πάντα. Είπαμε, την έχω κάνει επιστήμη την μαλακία.

            Αχ φεύγω και από τους σεισμούς, γιατί από το κούνημα ζαλίστηκα. Και φτάνω στη ΝΕΤ. Τι είδηση ήταν αυτή, μάνα μου, πρωί πρωί? «Καρχαρίας στο λιμάνι της Ραφήνας»?! Μίλα!!!! Πες τα όλα!!! Ξεκάθαρες κουβέντες!!! Δεν παίζουν με τέτοια ζωάκια. Πώς είπες? Το είδε ο καπετάνιος του Highspeed την ώρα που έκανε μανούβρες για να δέσει? Στάσου, γιατί ο Εγκέλαδος με έχει λωλάνει… Ένα ένα και από την αρχή. Μπήκε χτες, λέει, στο λιμάνι και άρχισε τις μανούβρες και τα πίσω πίσω για να δέσει. Στη γέφυρα ο καπετάνιος μας για να τσεκάρει τι γίνεται και κάτι εμπόδιζε το πλοίο (μεγαλούτσικο πλοίο το λες…. Όχι και συμβατικό, αλλά μεγαλούτσικο!) στην όλη φάση. Δεν το έπιασα αυτό που είπε, γάβγιζε ο Τζόε. Κοιτάει από πάνω στο νερό και τι να δει. Καρχαρίας δίπλα ακριβώς σε προβλήτα και πλοίο και όπως το υπολόγισε, καθώς γνωρίζει το μέγεθος του πλοίου του, ξεπερνούσε τα 5 μέτρα. Τι λες, μάνα μου?!?! Με δουλεύεις?!?! Και κολυμπούσα εγώ την Κυριακή στο Κόκκινο Λιμανάκι?!?! Έλα, μίλα τώρα σοβαρά, σε ξορκίζω. «Σίγουρα θα ακολούθησε από τα ανοιχτά του Κάβο Ντόρο κάποιο πλοίο που πέταξε πιθανότατα απορρίματα στη θάλασσα (βρομιάρηδες, θα το θυμάμαι αυτό!!!). Το λιμεναρχείο εξαπέλυσε κυνηγητό για να τον βρει και να τον απομακρύνει στα βαθιά και να εξακριβώσει τέλοσπαντων τι είδους είναι.», λευκός καρχαρίας είναι…. Τι μπορεί να είναι, μάνα μου?! Από αυτούς που έχουμε εδώ στο Αιγαίο!!! Αχ…. Σβήνω, σας το λέω….

            Και όταν τα λέω εγώ, με κοροϊδεύουν ότι και καλά δεν έχει στο Ασπρονήσι και τέτοια. Γιατί να μην έχει παρακαλώ? Ανοιχτή θάλασσα είναι και καθαρή? Και λίγες φορές έχουν δει στα ανοιχτά εδώ γύρω? Τις προάλλες (πέρσι συγκεκριμένα) εγκλωβίστηκε στο Αιγαίο τροπικός καρχαρίας από την Αφρική (αυτός με την ουρά σαν μισοφέγγαρο!) και τον πιάσανε στο Ασπρονήσι!!! Με δουλεύεις?! Κι εγώ κολυμπούσα στο Κόκκινο Λιμανάκι την Κυριακή?!?! Μία σκοτοδίνη την είχα εκείνη τη στιγμή…. «Δεν είναι από τους καρχαρίες που επιτίθονται σε ανθρώπους. Είναι ένα καρχαριοειδές (ναι 7 μέτρα….μόνο…) που τρώει μόνο ψάρια. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Βέβαια, οι λουόμενοι ας προσέχουν και να μην περνάνε τις σημαδούρες.», δήμαρχος speaking… Πείτε, όμως, και στο 7 μέτρα καρχαριοειδές να μην περνάει τις σημαδούρες κι αυτό κι εμείς υποσχόμαστε να είμαστε καλά παιδιά και να μείνουμε μέσα από αυτές. Δήμαρχέ μου, επικοινωνείς με το χωροχρόνο ή όχι? Καταρχάς, ελάχιστα άτομα πρόλαβαν να δουν το «καρχαριοειδές» και δεν ήσασταν εσείς ένα από αυτά, αλλά και να ήσασταν δε νομίζω να έχετε γνώσεις ζωολογίας! Θα μου πεις, μου τις μεταλαμπάδευσαν άλλοι, και θα σου πω, οι άλλοι οι ζωολόγοι πότε το είδαν και αποφάνθηκαν?! Μη τρελαθούμε κιόλας…. Καλή προσπάθεια αποφυγής δυσφημίσεως της περιοχής σου, αλλά είναι προτιμότερο να δυσφημιστείς παρά να θρηνήσεις θύματα, αγαπητέ φυσιολάτρη! Τα ίδια κάνει και το Ασπρονήσι… Εξάλλου, αν αυτό είναι 7 μέτρα κι εγώ 1.65, σαν ψάρι θα του φανώ στα σίγουρα όταν θα με δει να κολυμπάω…. Αν, λοιπόν, είναι έτσι, σύρε και πέσε στο νερό να δω αν τρώει μόνο ψάρια. Γιατί εγώ άλλα έχω διαβάσει για τα νερά της Ελλάδας…. Βέβαια, ο ειδικός είστε εσείς και όλοι οι άλλοι οι αρμόδιοι και μπορεί να κάνω και λάθος….

            Τι άλλο άκουσα σήμερα? Χμμμ…. Ε, όλο και κάτι άλλο θα άκουσα, αλλά στο άκουσμα και μόνο του καρχαρία, τα ξέχασα όλα! Κατάρα είναι η φοβία μου πια και με ακολουθεί? Στους Παξούς πάω, εμφανίζεται έξω από την Κέρκυρα. Στο Κόκκινο Λιμανάκι πάω, εμφανίζεται στη Ραφήνα. Στην Δήλο πάω για μπάνιο, εμφανίζεται πιο δίπλα. Τι σκατά…. Το μαύρο συννεφάκι κουβαλάω?! Όχι, πες. Τον ίδιο τον Jaws!! Ακονίζω τα σαγόνια μου και σας στέλνω ένα φιλί μεγάλο σαν καρχαριοειδές!!!!

Υ.Γ. Όπως βλέπετε, αρνήθηκα να πω το ο,τιδήποτε για τον Χάμιλτον….. Πονάει η τσέπη, πονάει….  Ούτε για την Εθνική, γράφω. Περιμένω τα καλύτερα πρώτα!!! Μη του γρουσουζεύω. Είπαμε, κουβαλάμε μαύρο συννεφάκι και καρχαριοειδές, μην πάρουμε και την ομαδάρα στο λαιμό μας!  

To καρχαριοειδές, ύστερα από mail του Δημαρχου Ραφήνας…..Με 1000 τιμές στο blog μου!!!!

          Γύρισα η άσωτη κόρη πίσω στο σπίτι μου και στη δουλειά μου. Στη δουλειά μου…. Ουφ! Αυτό θα μπορούσε να παραληφθεί… Όπως καταλάβατε χρόνο δε βρήκα όλες αυτές τις ημέρες στην Αθήνα για να ασχοληθώ με το blog μου. Τη μοναδική μέρα που ασχολήθηκα ήταν και η μέρα που ήμουν σε κατάσταση «αμόκ», αλλά ας μην επαναλάβω τις σκηνές και ας μην αναφερθώ στο συμβάν. Θέλω κι εγώ να το ξεχάσω. Ίωση, λέει η μαμά μου, ότι ήταν πιθανότατα, γιατί κι άλλος κόσμος είχε τέτοια συμπτώματα στο Ασπρονήσι. Τι να πω… Πάντως από το ποτό δεν ήταν, γιατί σιγά την ποσότητα που κατέβασα στα μπουζούκια. Αν ήταν έτσι θα έπρεπε να είχα πεθάνει χρόνια πριν από αφυδάτωση τότε…

         Αλλά μιας και που είπα μπουζούκια. Ρε σεις, τι φρικάρατε όλοι σας? Βέρτης είπα, όχι Πλανητάρχης, αν και μεταξύ μας ο Μπουγάς είναι για τρελά γέλια και ίσως τον βάλω πάνω από τον Βέρτη ως προς την διασκέδαση. Μια φορά πήγα και έφυγα χεσμένη από τα γέλια. Δεν είχα περάσει πιο όμορφα σε μπουζουκοκατάσταση. Σούργελο από τα λίγα ο εν λόγω κύριος, αλλά το ξέρει ότι αυτό πουλάει στις μέρες μας και το εκμεταλλεύεται. Αλλά μην τρελαίνεστε μόλις ακούτε τη λέξη μπουζούκια. Δεν είναι το Μέγαρο σίγουρα, αλλά αν ήθελα Μέγαρο θα πήγαινα Μέγαρο (με ή χωρίς τον παίδαρο, Ρίτα!!!). Ήθελα να τα σπάσω κάπου με γυναικοπαρέα και τα μέρη που συνήθως τα σπάει ο Ελληνάρας είναι τα μπουζούκια. Έτσι κι εγώ μάζεψα τα κορίτσια μου και πήγαμε. Βέβαια, πού να φανταστώ ότι θα πετύχω σύσσωμο το βάζελο να γιορτάζει το φετινό πρωτάθλημα σε διπλανό τραπέζι από το δικό μου…..

Όμορφα, είπα από μέσα μου και με την άκρη του ματιού μου πιάνω κίνηση λουλουδικού από παίκτη (ιδιαιτέρως όμορφος θα έλεγα…. Τον ξανακοιτάω και ναι! Είναι όμορφο αγόρι, αλλά κρίμα….Πολύ ψηλό βρε παιδί μου, άχαρο…Και πιστεύω και στον μύθο τον κοντών!). Δε δίνω σημασία, και κάνω νόημα στα κορίτσια (δάγκωμα του δείκτη τύπου σας έφαγα!!!) να μην αρχίσουν τα βλέμματα με τους ελεύθερους παίκτες (οι οποίοι γύριζαν τα μάτια, από το ψάξιμο προφανώς, με την ταχύτητα του φωτός, ίσως και πιο γρήγορα. Δε θυμάμαι τώρα πια είναι η ταχύτητα αυτή…), γιατί δεν είχα όρεξη να στήσω κουβέντα και μάλιστα με επαγγελματία βάζελο. «Έλα ρε συ, αφού είναι ωραίοι. Κι εγώ είμαι και βάζελος!», κάτσε κάτω, σε λύσσαξα. Την γλάστρα μόνη σου να την κάνεις, όχι μαζί μου. Εξάλλου, βρε ηλίθιο κορίτσι, βγήκαμε για πάρτη μας ναι ή όχι? Αν θέλαμε καμάκι, θα πηγαίναμε να στηθούμε σε μπάρα κάποιου μπαρ ή κλαμπ, όχι στα μπουζούκια! Μην κοιτάς! «Ωωωωω….».

            Και επανέρχομαι. Μην τρελαίνεστε βρε! Όποιος πάει στα μπουζούκια δε σημαίνει ότι δεν έχει μουσική παιδεία, ενώ αυτός που ακούει ροκιές και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο θεωρείται σήμερα «προοδευτικό», είναι ο φοβερός, ο Έτσι. Είναι λίγο αστεία αυτά. Ο Μπετόβεν είχε πει ότι «πρώτα πρέπει να ακούς την καρδιά σου και τα μάτια σου και μετά να ακούς τη μουσική, μόνο έτσι θα την ζήσεις πραγματικά». Και είναι λογικό και απόλυτα κατανοητό. Πρώτα δες αυτό που θέλεις, φτιάξε τις εικόνες σου, πρώτα άκουσε αυτό που θέλεις μέσα σου, φτιάξε, και μετά άκου τη μουσική. Ό,τι και να βάλεις, αν η διάθεσή σου δε συμβαδίζει με αυτό που ακούς, το αποτέλεσμα θα είναι μηδέν. Δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες. Δεν είναι όλες οι ώρες για ροκ, για μπαλάντες, για όπερες (αμάν πια στο Ηρώδειο!!!! Από τα σουτ και σουτ, νομίζαμε ότι φυσούσε 8 μποφόρ νοτιάς και ζαλιστήκαμε! Παρακαλούνται οι μαλάκες που ενοχλούνται εύκολα, να το βουλώσουν πρώτα αυτοί, γιατί ενοχλούν με τους συριγμούς τους όλους τους άλλους, που μπορούν και ακούν ακόμα κι όταν ο άλλος βήχει. Ε δε θα κοντιλιαστεί ο άνθρωπος κιόλας, γιατί εσύ κύριέ μου είσαι της υψηλής διανόησης και της τέχνης και σε ενοχλεί ο βήχας! Άιντε πια, ζώον! Τουραντότ, ε Τουραντότ!), για alternative, για μέταλλο, για κλασική, για λάτιν, για μπουζουκοάκουσμα, για έντεχνο, άτεχνο και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο. Το κάθε άκουσμα θέλει την διάθεση και την ώρα για να ακουστεί. Σαφέστατα και δε μπορώ να ακούσω Τερλέγκα και Αντύπα το πρωί στο γραφείο και βάζω κάτι πιο λάιτ και πιο ανάλαφρο. Περνάει η ώρα, δυναμώνω το μπιτ για να ξυπνήσω όσο βουλιάζω πιο μέσα στη δουλειά και ψάχνω κάτι για να μου φτιάξει τη διάθεση και να με σπρώξει λίγο. Έρχεται το μεσημεράκι, ίσως βάλω και την κλασικούρα μου (καλά αυτή τη βάζω και όταν μαστορεύω. Έχετε δει γκόμενα με κατσαβίδι ηλεκτρικό και Μπερλιόζ στο CD? Και ο πατέρας μου απόρησε….) μετά το φαγητό, και αν δεν είμαι ακόμα στο γραφείο, για να χαλαρώσω. Αν έχω μανία και θέλω κάπου να φωνάξω, θα βάλω και (την φωνάρα!!!) Κάλλας να παίζει προκειμένου να μου φύγουν τα νεύρα. Αν θέλω να ετοιμαστώ και να βγω για βράδυ θα βάλω κάτι πιο τελευταίο για να «φτιαχτώ», ξεκινώντας από Μαντόνα και φτάνοντας σε «Σταυρώστε με – Ψωλέω σε ξεχάσαμε».

Είναι ανάλογα τη διάθεση, το είχα ξαναπεί κιόλας σε ένα post της zamora σχετικό με τη μουσική και τα ακούσματα που της αρέσουν (το είδα το σχόλιο. Την επόμενη λοιπόν, αφού σου αρέσουν τα μπουζούκια, αλλά το λουλούδι λουλούδι, αγαπητή μου! Πάρε ομπρέλα!). Σε καμία περίπτωση δε θα παραξενευτώ με κάποιον που ακούει ένα είδος μουσικής που είτε δε μου αρέσει καθόλου είτε το έχω συνδέσει με άλλες ώρες. Παραξενεύομαι, όμως, με φίλους, γνωστούς και γενικά ανθρώπους που συναναστρέφομαι που ακούνε μόνο ένα πράγμα συνέχεια. Δε λέω ποτέ τίποτα όμως, γιατί μετά από 15 ολόκληρα χρόνια μουσικής εκπαίδευσης, αρνούμαι να σχολιάσω τα ακούσματα κάποιου. Για να το κάνει αυτό σημαίνει πως τον ευχαριστεί. Αν δε του άρεσε, δε θα το άκουγε. Αν και έχω παρατηρήσει στις μέρες μας, ότι οι περισσότεροι ακούνε αυτά που πρέπει να ακούσουν για να το παίξουν είτε in είτε και καλά ψαγμένοι. Με λύπη μου παρατηρώ αυτό το γεγονός. Δηλαδή, πλέον, καταπιεζόμαστε και στη μουσική? Κρίμα, γιατί ήταν ένα όμορφο καταφύγιο για να ξεφεύγει ο άνθρωπος από όλα αυτά που δεν του αρέσουν καθημερινά. Την Κυριακή κιόλας, έπιασα έναν φίλο μου που δεν ακούει ποτέ μπουζουκοακούσματα και άλλα παρόμοια και που τα χλευάζει στον ύστατο βαθμό, να σιγοτραγουδάει τα λόγια του τραγουδιού που έβγαιναν από το διπλανό αυτοκίνητο και το οποίο φυσικά μόνο στυλ του Εν Λευκώ δεν ήταν!!! Όταν, όμως, τον έκραξα, αρνήθηκε το γεγονός…. Άρα, πώς λέγεται αυτό αγαπητέ φίλε? Καταπίεση θα το έλεγα του αυτιού, αλλιώς δε μπορώ να το ερμηνεύσω.

Και μιας που το post σήμερα έχει μουσική διάθεση, θυμήθηκα πώς ξεκίνησα πιάνο όταν ήμουν μόνο 4 χρονών…. Πραγματικά, παρόλο που ήμουν αρκετά μικρή και συνήθως τέτοιες μνήμες με έχουν εγκαταλείψει πια, αυτή η στιγμή ακόμα υπάρχει μέσα μου. Περνούσα με την μαμά μου μπροστά από την Δημοτική Πινακοθήκη του Ασπρονησιού, όπου τότε γίνονταν εκεί τα μαθήματα πιάνου. Άκουσα την πιο όμορφη μελωδία που είχα και που έχω ακούσει μέχρι σήμερα. Φυσικά, τότε δεν ήξερα τι όργανο ήταν αυτό γιατί δεν είχα δει ποτέ μου πιάνο, οπότε και άφησα τη μαμά μου (με έψαχνε μετά η γυναίκα…. Πού να φανταστεί ότι το παιδί της ήταν της Τέχνης και χάθηκε στις νότες…) και ανέβηκα τα κακοφτιαγμένα σκαλιά. Κοίταξα από την μεγάλη κόκκινη παλιά πόρτα και είδα μέσα στο βάθος μιας μικρής αίθουσας μία αδύνατη γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά να κάθεται σε ένα σκαμπό με το ένα πόδι πάνω σε ένα πεντάλι και τα χέρια της να κουνιούνται πότε γρήγορα και με μανία και πότε ανάλαφρα. Κάποιες φορές σαν να σταματούσε και γυρνούσες τις σελίδες τους βιβλίου που ήταν ακουμπισμένο πάνω σε αυτό το περίεργο μεγάλο μαύρο μουσικό όργανο (όχι δεν ήταν αράπικη, για να προλάβω ίσως το vlavo!). Μάλλον με κατάλαβε, γιατί ξαφνικά σταμάτησε και γύρισε προς την πόρτα. «Έλα μέσα, μικρή.», και φυσικά εγώ μη χάσω από μικρή ήμουν περίεργη και μπήκα με θράσος. Τι είναι αυτό? «Πιάνο.», και πάτησα με δύναμη το πρώτο άσπρο πλήκτρο που ήταν δίπλα σε εμένα. Έβγαλε έναν πολύ λεπτό ήχο, σαν να προσπαθούσε να ακουστεί. Δεν έκανε τέτοιο θόρυβο πριν όμως? Γέλασε και πάτησε ένα πλήκτρο από την άλλη άκρη του πιάνου. Βγήκε ένας πολύ βαρύς και βαθύς ήχος. Ούτε έτσι έκανε πριν! «Το ξέρω. Αυτό ήταν μία νότα. Εσύ άκουσες πολλές νότες μαζί πριν που με κοιτούσες.», γιατί? «Γιατί έπαιζα ένα μουσικό κομμάτι. Σονατίνα του Μπετόβεν.», τραγούδι είναι η Σονατίνα? «Όχι. Μουσικό κομμάτι. Μόνο ήχος, χωρίς λόγια. Δε σου άρεσε?», γελώντας. Μου άρεσε πολύ…και πάτησα ξανά και ξανά την ίδια νότα γελώντας… και πάτησα ξανά και ξανά πολλές νότες από τότε. Πέρασαν τα χρόνια, τα μικρά μουσικά κομμάτια με τα λαγουδάκια και τα μανιτάρια που χόρευαν έγιναν Σονάτες και Σπουδές, ήρθαν και οι πιο σοβαρές εξετάσεις με επιτελείο από το Υπουργείο (αναγνωρίστηκε από το Υπουργείο τότε η σχολή του Ασπρονησιού!) και φυσικά κάθε καλοκαίρι ερχόταν η μεγάλη συναυλία της σχολής στο Θεατράκι του Ασπρονησιού (ήταν γεγονός για το νησί μας μεγάλο…).

Η γυναίκα εκείνη ήταν, λοιπόν, η πρώτη μου δασκάλα, η Μαρία. Ένα χρόνο έκατσε στη σχολή και μετά έφυγε για Αθήνα, αν θυμάμαι καλά. Και ήρθε η Ελένη, που ήμασταν μαζί 14 ολόκληρα χρόνια. Μας αγάπησε τόσο πολύ όλα τα παιδιά της σχολής, που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να γίνει η σχολή ακόμα καλύτερη. Τον πόλεμο, βέβαια, που δέχτηκε από τους ντόπιους (καθότι δεν ήταν ντόπια και τους έλεγε πράγματα που ενοχλούσαν…) δε θα ήθελα να τον σχολιάσω, καθώς η γνώμη μου για το Ασπρονήσι και τους ανθρώπους του είναι η χειρότερη και ίσως ακουστώ παραπάνω σκληρή από όσο πρέπει. Αλλά ήταν όμορφα…. Η μελέτη, η εξέταση, η παράδοση, ο χαβαλές, οι φωνές (όταν δε διάβαζα…), τα κλάματα, τα άγχη κάθε φορά που ερχόταν ο Κέρβερος από το Υπουργείο, οι χαρές, οι συναυλίες. Ήταν όμορφα…… Και κάποια στιγμή σταμάτησα να πατάω τις νότες, το παράτησα εκεί που ήταν. Έφτασα σε αρκετά υψηλό επίπεδο και απαιτούσε πλέον πολύ χρόνο και μελέτη, και δεν ήμουν διατεθειμένη να τον αφιερώσω. Καλό και το ταλέντο, αλλά θέλει και μελέτη για να καλλιεργηθεί σωστά. Εξάλλου, δεν ήθελα και ποτέ να ασχοληθώ επαγγελματικά και από εκεί και πέρα το πτυχίο ήταν καθαρά επαγγελματικής φύσεως, καθώς τα επόμενα τρία χρόνια θα μου έδιναν την δυνατότητα να διδάσκω κιόλας, Αλλά δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά μου κάτι τέτοιο και προτίμησα το χόμπι και η λατρεία να παραμείνουν ως έχουν και τίποτα παραπάνω.

Ξεχάστηκα πάλι ε? Τι νομίζατε… Όταν ξύνετε θέματα, η Audrey μιλάει και ξεχνιέται. Ποιος σας είπε να πιάσετε στο στόμα σας τον Βέρτη? Αφού με ξέρετε πλέον. Αφήνω τίποτα να πέσει κάτω? Δεν αφήνω. Γιατί τι έχουμε πει? Ότι σε μένα ο Νεύτωνας σήκωσε τα χέρια ψηλά και έσκισε όλα του τα πτυχία. Το είπαμε ή όχι? Το είπαμε! Άρα ποιο είναι το συμπέρασμα του σημερινού μουσικού post? Ότι δεν φταίει ο Βέρτης που εγώ ξερνούσα. Ούτε τα ποτά ήταν μπόμπες. Εγώ δεν είμαι σε θέση να εγκλιματιστώ πλέον στην πρωτεύουσα!! Δε με σηκώνει, βρε παιδί μου, τι να πω…. Είμαι πλέον χωριανή. Πρέπει να το πάρω απόφαση….. Και εκτός από φιλί, τι άλλο σας στέλνω? ΕΜΕΝΑ βρε!!! Γύρισα στο blog!!!!

……αυτά παθαίνει!!!Κίνησα κι εγώ να πάω ως άνθρωπος στον Βέρτη με μεγάλη γυναικοπαρέα και να τα!!!! Δεν ήπια δα και τεράστια ποσότητα ουίσκι (έχουν υπάρξει φορές που έχω πιει τον πάτο μου…) και σήμερα με το που ξύπνησα, έχω μία έτσι πώς να το πω να μη σας πέσει και βαρύ……έχω μία αίσθηση προς "εξωτερίκευση"….δεν ξέρω πώς να το πω, ντρέπομαι….αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μου βγει και η χολή!!!!!Δε με σηκώνει πια το κλίμα στην πρωτεύουσα. Εγώ είμαι χωριανή πλέον….Aλλά όχι! Ξέρω τις πταίει…. Ο βάζελος!!!!Γιορταζε την κούπα στο διπλανό τραπέζι!!!!! Στα διάλα!!!

Περαστικά μου λοιπόν. Ελπίζω να ζήσω μέχρι το βράδυ…. Αλλιώς σας αγάπησα όλους…..