Αφήνοντας την Μύκονο…

          Μεσημεράκι (απόγευμα για έναν φυσιολογικό άνθρωπο, αλλά είπαμε, εγώ δεν είμαι άνθρωπος!) και επιτέλους τελείωσα τη δουλειά που είχα να κάνω στο γραφείο. Ωραία, σκέφτηκα. Καιρός να αναζητήσω την ηρεμία και τη γαλήνη στο καταφύγιό μου. Δεν είναι και ό,τι καλύτερο οι τελευταίες μέρες από όταν γύρισα και θέλω να κλειδωθώ στο σπίτι μου να λύσω σκανδιναβικά. Ναι, είναι ένας από τους τρόπους μου να παλεύω με τη κατάθλιψη. Δεν είμαι από αυτούς που ακούνε μπαλάντες και «σφουγγίζουν τα δάκριά τους», όχι…. Λύνω σκανδιναβικά, τρώω scandal σοκολάτα με κομμάτια brownies και σοκολάτας, τα οποία κομμάτια σοκολάτας έχουν μέσα σιρόπι σοκολάτας και ακούω Θώδη (την international συλλογή, όμως…), ενίοτε και Γαλάτη. Κάπως έτσι, σκέφτομαι ότι υπάρχουν και χειρότερα από αυτά που περισυνέλεξα πριν 5 ημέρες…. Αλλά στο θέμα μας. Συγγνώμη, πάντα πλάτειαζα στην Έκθεση!

            Ανεβαίνω, το λοιπόν, στο σπίτι, βάζω τα πιο άθλια ρούχα μου (αυτά με τις στάμπες από χλωρίνη. Έτσι σταμπαρισμένη είναι και η καρδιά μου!!!), παίρνω το μηνιαίο «Σκανδιναβικά» και στρώνομαι. Αρνούμαι να ασχοληθώ με αυτό το Sudoku. Με κάνει και νιώθω πιο ηλίθια από ό,τι αποδείχτηκα… Οπότε σκανδιναβικό. «Έτσι αρχίζει ο…..γυρισμός.». Γ-Υ. «Έτσι αρχίζει το….νερό.». Ν-Ε (μου αρέσει να ξεκινάω από τα δύσκολα. Αφήνω πάντα τα εύκολα για το τέλος…). Ωπ τηλέφωνο, μισό. Έλα……. Τι θες? Το πρωί μιλούσαμε στο msn κοντά στις 3 ώρες. Τι άλλο να σου πω? Ό,τι μου είπε η τσούλα (η κολλητή μας…είχε νέα ψες…) στο είπα! «Πάψε! Για άλλο σε πήρα. Audrey?», ωχ….. «Audrey, ξέρεις πόσα χρόνια τα έχω με τον Έτσι?», 9? «Ναι…..(παρατεταμένο ναι)……», παντρεύεστε? «ΟΧΙ!!», α. Άρα πού θέλουμε να καταλήξουμε αν όχι στο γάμο? «Έλα ρε Audrey! Τώρα μιλάμε σοβαρά.», τηλεφώνησες στον κατάλληλο άνθρωπο. Ξάπλωσε πίσω και μίλα μου. Νιώθω ότι έχεις ανάγκη από ψυχανάλυση…..

            «Τα έχουμε 9 χρόνια και κάτι μήνες.», πόσους ακριβώς? «13 μήνες…», χμμμμ….και ο χρόνος έχει 12 μήνες αν θυμάμαι καλά…. «Ναι.», ‘ντάξει, έκανα τον υπολογισμό. Πες…. «Ξέρεις τι σκέφτηκα?», να χωρίσεις…..πάλι….. «Γιατί πότε είπα πάλι να χωρίσω?», σωστά….Διάλειμμα ήταν (πώς μου αρέσει η λέξη «διάλειμμα» όταν χρησιμοποιείται από ζευγαράκια με μακροχρόνιες σχέσεις….Σαν διαφήμιση της «Κρι-Κρι» ακούγεται. Κρι-Κρι!!!)…… «Α όχι τώρα θυμήθηκα. Είχα χωρίσει για μεγάλο διάστημα τότε ρε συ!», ναι……αυτός ο 1.5 μήνας έκανε καλό στη σχέση σας….. «Με κοροϊδεύεις?!», ποτέ! Με πήρες για να μου πεις ότι με τον Έτσι είστε 9 χρόνια και 13 μήνες και να με κάνεις δήθεν να ζηλέψω ή θέλεις και κάτι ακόμα? «Όχι, απλά προλογίζω.», αυτό είναι δική μου δουλειά. ΛΟΙΠΟΝ! «Μη φωνάζεις! Άκου……(παύση ισάξια νέου παγίου Vodafone…..)……Νομίζεις ότι με έχει κερατώσει?» και ποια είμαι εγώ που της επιτρέπεται να νομίζει κάτι τέτοιο? Αν είχε πάει μαζί μου, θα το ήξερα, αλλά τώρα μπορώ να σου απαντήσω μόνο αν βρω τα φύλλα από ευκάλυπτο και δάφνη. «Γιατί?», να τα μασήσω και να σου δώσω χρησμό. Πας καλά?! Τι σ’ έπιασε τώρα και δε μπορώ αυτές τις συζητήσεις τέτοιες μέρες?

«Όχι, αλήθεια πες. Πιστεύεις κάτι τέτοιο? Τα έχω παίξει με τόσα που ακούω, λέμε…», και πού να ξέρω εγώ, μάνα μου?! Εντάξει….. Έχω στο ενεργητικό μου αρκετούς δεσμευμένους, αλλά με τον δικό σου δεν έχω πάει. Στο ορκίζομαι σε ό,τι έχω ιερό και αγαπημένο. «Δεν το λέω γι’ αυτό, χαζή! Εννοώ ότι βλέπουμε γύρω μας (γύρω μου εννοούσε βασικά. Από ευγένεια δεν το είπε, θαρρώ!) τόσους άντρες να κερατώνουν την γκόμενά τους ασύστολα!», εεεε συγγνώμη? «Ναι?», και γυναίκες το κάνουν, ξέρεις. «Γιατί το λες έτσι με στόμφο? Εγώ όταν έκανα ό,τι έκανα, είχα χωρίσει!», 1.5 μήνα? «Είχα χωρίσει λέω!», καλά…. «Εσύ έχεις κερατώσει ποτέ σχέση σου?», εγώ? Πας καλά?! Φυσικά! 2 φορές (νομίζω ότι μόνο αυτές ήταν….δε θυμάμαι και καλά…). Τι σε έπιασε τώρα? Έγινε κάτι? Έμαθες κάτι? «Όχι. Απλά μετά και από αυτά που μου είπες, το σκέφτομαι συνέχεια….», αυτά που σου είπα δεν ήταν καινούρια. Τα ξέραμε, δηλαδή τα φανταζόμασταν, και τώρα τα επιβεβαιώσαμε απλά. Και δεν έχει σχέση με αυτό που λες τώρα. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. «Ναι, αλλά οι περισσότεροι το κάνουν….. Κι εσύ το κάνεις.», οι περισσότεροι ναι, αλλά όχι και όλοι.

Κοίτα, φιλενάδα, θα στα πω λίγο χύμα και ελπίζω να μη σε βάλω σε περισσότερες σκέψεις. Το κέρατο είναι αναπόφευκτο στις ημέρες μας. Άντρες και κυρίως, πλέον, γυναίκες, πάνε με όποιον να ‘ναι αρίμπα και χωρίς φλερτ και σκοπό. Απλό γαμήσι. «Μην τα λες έτσι….», σκάσε όταν μιλάω! Απλό γαμήσι. Καύλα και μετά γαμήσι. Τις περισσότερες φορές, δεν επαναλαμβάνεται με το ίδιο άτομο ή γενικά δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Μερικές ή αρκετές φορές δημιουργείται παράλληλη «παράνομη» (τη βάζω σε εισαγωγικά, γιατί δε μιλάω για εξωσυζυγική…) σχέση, οπότε μιλάμε για συνειδητοποιημένο πλέον κέρατο. Καλή ώρα, αυτά που λέγαμε… Στις μακροχρόνιες σχέσεις παρατηρούνται φαινόμενα κεράτου και συχνά παράλληλες ας το πούμε σχέσεις. Παράλογο δε μπορείς να το πεις, καθώς το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται ΚΑΙ ο παπάς. «Να χωρίσουν τότε ρε Audrey!», ε δεν είναι πάντα εύκολο. Εδώ ήταν δύσκολο για μένα να χωρίσω που και 2 χρόνια τα είχα μόνο και αλλού είχα το μυαλό μου, φαντάσου, λοιπόν, κάποιον ή κάποια σαν εσένα καλή ώρα, που έχει σχέση 9 χρόνια και 13 μήνες…. «Κορόιδευε εσύ….Δε μπορώ να λέω 10 χρόνια σχέση, νιώθω γριά…..», α γεια σου! Κι ερχόμαστε σε αυτό που ήθελα να πω και με διέκοψες.

Μέσα σε μία μακροχρόνια σχέση (εγώ την αποκαλώ έτσι μετά τον πρώτο χρόνο. Εσείς βάλτε άλλα στάνταρ…αν θέλετε.) πολλές φορές, άντρες γυναίκες, ξενερώνουν. Νιώθουν πολύ ίδιοι. Γριές, όπως είπες κι εσύ. Δεν υπάρχει ενθουσιασμός και σίγουρα δεν υπάρχει η ασυγκράτητη (αν υπήρχε ποτέ…) καύλα της αρχής. Εγώ δε λέω αυτό που λένε οι περισσότεροι, ότι δηλαδή «χάνεται ο έρωτας και έρχεται η αγάπη». Αυτά είναι αρχίδια, με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Ο έρωτας δε χάνεται αν υπάρχει. Και η αγάπη δεν έρχεται. Τι είναι ρε η αγάπη για να έρθει? Τρένο? Αυτό που χάνεται είναι ο ενθουσιασμός. Ναι ο ενθουσιασμός χάνεται. Όχι ο έρωτας. Κι εκεί φαίνεται αν είσαι ερωτευμένη με κάποιον. Ερώτηση: τον αγαπάς έτσι? «Εννοείται! Δε μπορώ να με φανταστώ χωρίς εκείνον. Και όχι μόνο από συνήθεια. Αλλά τον αγαπάω στα αλήθεια.». Ερώτηση πάλι: δεν είσαι ερωτευμένη μαζί του? Πρόσεξε και σκέψου πριν απαντήσεις. Εγώ μπορεί αν ήμουν 2 χρόνια με τον δικό μου Έτσι, μπορεί να τον αγαπάω σαν άνθρωπο – όχι ως άντρα! Είναι εντελώς διαφορετικό! – ακόμα και τώρα και να ανησυχώ για εκείνον, αλλά δεν ήμουν ποτέ ερωτευμένη μαζί του. Εξού και το κέρατο που του φόρεσα. Το οποίο και απόλαυσα χωρίς τύψεις, όχι γιατί είμαι πουτάνα, αλλά γιατί δεν ήμουν ερωτευμένη. Ήδη από τον 4ο μήνα – αν θυμάμαι καλά… – της σχέσης μας, έκανα sex μαζί του καθαρά για την πάρτη μου. Απλά συνέπεφτε να είναι και καλό και να του αρέσει και χαμπάρι να μην παίρνει. «Μη μιλάς έτσι….», δε θέλω μαλακίες τώρα! Πήρα φόρα, άσε με!

Τι έλεγα, μάνα μου? Α ναι. Μόνο για την πάρτη μου και όταν ήθελα εγώ. Αλλά έρωτας no. Συν που το μάτι μου έπαιζε συνεχώς. Πιστεύω ότι, άντρες γυναίκες, όταν είναι ερωτευμένοι με τη σχέση τους, τότε δεν κερατώνουν. Πρόσεξε, άντρες γυναίκες. Δε βάζω τους άντρες σε ξεχωριστή κατηγορία. Και, κυρίως, αυτοί όταν ερωτεύονται, το κάνουν πιο δυνατά από εμάς. «Δε νομίζω ότι είναι έτσι…», γνώμη σου, αλλά σκέψου ότι ο ερωτευμένος έχει το μυαλό του συνέχεια στον έρωτά του. Πώς είναι δυνατόν να το δώσει αλλού? Δεν είναι. Γιατί έρχεται η εικόνα και κολλάει το θέμα. Εγώ, ναι. Κεράτωσα 2 φορές και τις 2 σχέσεις μου (οι άλλοι δεν ήταν σχέσεις…). Αλλά όταν το έκανα, δεν ήρθε η εικόνα τους στο μυαλό μου κι έτσι δεν κώλωσα και το απόλαυσα κιόλας, μη σου πω. Βέβαια, μου ήρθε μία εικόνα, αλλά δεν ήταν σχέση μου….Κατάλαβες? Μου είχε φύγει ο ενθουσιασμός της αρχής και τελικά έρωτας δεν υπήρχε, αφού μπόρεσα και το έκανα χωρίς τύψεις.

            «Άρα όλοι αυτοί που κερατώνουν δεν είναι ερωτευμένοι με τις σχέσεις τους?», για μένα όχι, αγαπάκι μου. Γουστάρουν για τους δικούς τους λόγους να είναι με αυτές τις σχέσεις – είτε λέγεται βολή, είτε λέγεται σιγουριά, είτε λέγεται συνήθεια, είτε και αγάπη – , αλλά δεν προβληματίζονται και ιδιαίτερα «να ρίξουν και κανένα πούτσο», ή «να φάνε». Δεν έχουν την εικόνα τους στο μυαλό τους. Ίσως όνο φόβο μην το μάθουν, αλλά όχι την εικόνα τους. Έχουν την εκάστοτε εικόνα που πηδάνε…. «Πιστεύεις ότι σε έχουν κερατώσει?», χαζή είσαι?! Τι έχεις πάθει σήμερα? Εννοείται! Δεν τους έπιασα κιόλας ρε?! «?», τον ακατονόμαστο της ναυτιλίας πρώτα (που τυγχάνει και αναγνώστης! Κίσιζ!) και τους υπόλοιπους αργότερα. «Α ναι ρε! Σε πείραξε?», α χαζή είσαι… Όχι δε με πείραξε. Χώρισα για να το κάνω πιο πικάντικο….Εννοείται με πείραξε. Και ο πρώην μου αν με κεράτωνε – παρόλο που του το είχα φορέσει… – και το μάθαινα, θα με πείραζε. Ακόμα και τώρα που έχουμε χωρίσει. Απλά, από τη στιγμή που σε εμένα δεν υπήρχε έρωτας, θα το έπαιρνα εγωιστικά τύπου «μπα? Εμείς δεν του κάναμε καλό sex?». Αν ήμουν ερωτευμένη, θα με πονούσε, όμως, όπως κάθε φορά πονάμε όταν ο έρωτάς μας πάει ή είναι με άλλον ή άλλη. Λογικό δεν είναι? «Ναι», ναι….

            Κι εσύ πήγες με άλλον. Βέβαια, την ίδια στιγμή που πήγες να το κάνεις το είχες κιόλας μετανιώσει. Αλλά είπες «εδώ που φτάσαμε, κομμάτια να γίνει», σφάλμα και αυτό μέγιστο, αλλά είναι ένα άλλο θέμα αυτό. Και δε σου άρεσε, γιατί σκεφτόσουν τον Έτσι. Και δεν τον σκεφτόσουν επειδή ένιωθες μόνο τύψεις κι ας είχατε χωρίσει όπως λες, αλλά επειδή ήσουν ερωτευμένη μαζί του. Οι τύψεις, μάνα μου, την ώρα της καύλας και του sex εξαφανίζονται όταν δεν είσαι ερωτευμένη/ος….. Αν είσαι ευαίσθητος και ζώον έρχονται μετά, που δεν έχουν νόημα βέβαια, καθώς απομακρύνθηκες από το ταμείο, οπότε καληνύχτα! «Εσύ ένιωσες τύψεις?», όχι, αλλά εγώ δεν είμαι εσύ. Μην τονίσουμε την διαφορετικότητα του ανθρωπίνου είδους τώρα, νισάφι! Πιστεύω, ξαναλέω, ότι αν είσαι ερωτευμένος, δεν το δίνεις αλλού. Άρα? «Άρα?», άρα ο Έτσι είναι ερωτευμένος μαζί σου? «Ε?», έξης… «Δεν ξέρω….», εγώ πιστεύω πως είναι αν κρίνω από τον τρόπο που σε κοιτάει, που σε φροντίζει, που ζητάει να περνάτε πολλές ώρες μαζί, που σου ζήτησε να μείνετε μαζί – το ξέχασες αυτό?! – που θέλει να κάνετε συνέχεια sex! Μάνα μου, αυτός είναι αστέρι! Ερώτηση: το sex πώς είναι από συχνότητα, ποσότητα, διάρκεια και ποιότητα? «Για να είμαι ειλικρινής, είναι σε πολύ καλά επίπεδα.», ωραία, μόνο που δε μιλάμε για τη χοληστερίνη της μάνα σου….. Μιλάμε για γαμήσι. «Μην το λες έτσι!», έστω, μιλάμε για sex…..

            «Το κάνουμε σχεδόν κάθε μέρα και λέω σχεδόν, γιατί δεν έχουμε χώρο πάντα ελεύθερο και ήσυχο…..Καταλαβαίνεις……», ναι, άλλος ένας άντρας που μένει με τη μανούλα, ξέρω…. Κοίτα, αφού το κάνετε σχεδόν κάθε μέρα……διάρκεια? Καλή καλή?! «Ναι καλή. Ούτε λίγη, αλλά ούτε και αν μας πάρει το ξημέρωμα. Ανεκτή και για τους δυο μας, αλλά μη φανταστείς ότι κάθε μέρα κάνουμε και τις τρελές στάσεις!», ε καλά, μάνα μου. Ούτε το Medrano δίνει παραστάσεις κάθε βράδυ, αλλά κόσμο μαζεύει πάντα. Και μία να κάνετε, αν γουστάρετε, τελείωσε. Είναι ολίγον υπερτιμημένο το θέμα με τις στάσεις και αστείο…. Οπότε, ανακεφαλαιώνω: αφού κάνετε sex σχεδόν κάθε μέρα μετά από 9 χρόνια και 13 μήνες – «Audrey!» – με διάρκεια καλή και αποτέλεσμα ικανοποιητικό, θα πρέπει να είναι και ο τρελός γαμιάς για αν πηδάει και άλλη μέσα τη μέρα, οπότε θα αξίζει να τον δοκιμάσω κι εγώ, αν δε σε πειράζει. Χωρίς πλάκα, υπό αυτές τις συνθήκες μου κάνει λίγο δύσκολο να κερατώνει κιόλας. Συνήθως, αυτοί ή αυτές που κερατώνουν, δεν αφιερώνουν πολύ χρόνο και ενέργεια στη σχέση τους και τις 7 ημέρες της εβδομάδας, ξέρεις… Ούτε κόφτονται να περνάνε αρκετές στιγμές μαζί, όπως ο Έτσι σου.

            Βέβαια, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όπως, επίσης, θεωρώ και πιστεύω ακράδαντα ότι ΟΛΟΙ μας, όλοι μας, θα φάμε και θα ρίξουμε κέρατο. Απλά καλό θα είναι από τη στιγμή που δεν έχουμε αδιάσειστα στοιχεία – εσύ, μάνα μου, έχεις? «Όχι…», good! – στο χέρι μας που να αποδεικνύουν κάτι τέτοιο, να μη το σκεφτόμαστε συνέχεια και δυνατά για να μη μας γίνει και ψύχωση. Και είναι λογικό…. Σκέφτεσαι κάτι συνέχεια μόνο όταν έχεις αποδείξεις (και ονόματα….) ή όταν είσαι παρανοϊκός. Οπότε, το αφήνουμε μεν στο πίσω μέρος του μυαλού μας και έχουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας ανοικτά, αλλά δεν μας γίνεται και βίωμα δε. Γιατί με αυτές τις φοβίες, ωθούμε μοιραία τον άλλο, είτε φανερά είτε υποσυνείδητα, προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά πες μου, τι σε έπιασε σήμερα? Για την φίλη μας μιλούσαμε σήμερα. Τα άλλα που σκεφτόσουν, τα λέγαμε την Δευτέρα…. «Ναι, αλλά και αυτός κερατώνει την γκόμενά του και η φίλη μας κεράτωσε τον γκόμενό της…», και? «Έχουν πολλά χρόνια σχέση….», ε και τι? Το κέρατο γίνεται και εννοείται με την επαγωγική μέθοδο? Μη λες βλακείες, μωρό μου. Ξενερωμένοι και καθόλου ερωτευμένοι με τις σχέσεις τους είναι τα παραδείγματα που ανέφερες, γι’ αυτό το κάνουν. Βρίσκουν αλλού το καινούριο και την καύλα. So? «Γιατί δε χωρίζουν? Εσύ γιατί δε χώρισες τότε που πήγαινες με άλλον παράλληλα?», τόση ώρα μιλούσα μόνη μου? Γιατί δε γούσταρα, και γιατί δε γουστάρουν! Για τους δικούς τους λόγους που ίσως για τον καθένα διαφέρουν. Και γιατί δεν είναι πάντα εύκολο, σου ξαναείπα.

            «Λοιπόν, εσύ φταις! Με αυτά που έλεγες και προχθές και σήμερα, μου μπήκαν ιδέες…..», καλά εγώ φταίω. «Πάντως ένιωσα καλύτερα που το συζητήσαμε. Τα λες με ένα τρόπο πολύ σίγουρο (τρομάρα μου…..για σιγουριά….) και με κάνεις και νιώθω όμορφα», χαίρομαι…. «Αχ καλύτερα είμαι τώρα!!!», ωραία. Ξαπλώνω εγώ να με ψυχαναλύσεις, γιατί έγινα εγώ σκατά τώρα……. Και σου ‘πα, παίξε εσύ Sudoku, να λύσω εγώ σκανδιναβικά…..Τι θέλεις τέτοιες συζητήσεις, μάνα μου?

Υ.Γ.1: Νομίζω ότι θα πέσω κάτω εγώ τώρα. Έναν ψυχαναλυτή, παρακαλώ. Και ξεκίνησε τόσο όμορφα το απογευματάκι μου…. Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται μόλις ακούσουν μία μαλακία? Τόση ανάλυση κάναμε στο προηγούμενο post, αλλά τελικά η μαλακία φοβίζει…… Μη φοβάστε, παιδιά!!!

Υ.Γ.2: Φιλί? Δεν έδωσα……ΦΙΛΙ!!!! ΡΟΖ!!!!    �

           Πατάω το κουμπάκι που λέει OK και αρχίζει το πρόγραμμα να κάνει back up. Σωτήριο πάντα, καθώς την ώρα που γίνεται νιώθω πώς δεν δούλεψα τσάμπα. Σώνω τα δεδομένα μου…..μην τυχόν και γίνει μαλακία και τα χάσω. Κι έτσι δε φοβάμαι την οποιαδήποτε μαλακία που μπορεί να προκύψει στο pc μου, γιατί ο server μου πλέον έχει τα αρχεία μου, δεν ξέρω κι εγώ πού. Δεν τα πάω και τόσο καλά με τους υπολογιστές και τα προγράμματά τους. Τα βασικά ξέρω για να μπορώ να επιβιώνω. Οπότε κάνω αυτό που μου είπαν στωικά και χωρίς πολλά πολλά. Ακουμπάω πίσω στην καρέκλα την πλάτη και βγάζω ένα πράμα σαν μουγκρητό ενώ νιώθω την πλάτη μου τρομερά πιασμένη. Θα με πεθάνει αυτή η δουλειά. Δεν έπαθα κύρτωση και σκολίωση στο σχολείο από τη σάκα και θα την πάθω από τα λογιστικά…. Και σκέφτομαι. Ναι, ναι…Σκέφτομαι. Το κάνω σπάνια, καθώς δε θέλω να καίω και πολλά εγκεφαλικά κύτταρα. Βλέπετε τα έχω περιορισμένα, οπότε οποιαδήποτε αποθήκευση στο stock του μυαλού μου, μόνο καλό μπορεί να μου προσφέρει. Και σκέφτομαι, το λοιπόν….. Τι εστί μαλακία…..

            Καταρχάς έμαθα όταν ήμουν ακόμα μικρή ότι η μαλακία είναι ο αυνανισμός. ‘Ντάξει……Σωτήριο πράμα και αυτός. Ειδικά στην αναβροχιά είναι σαν όαση. Μαλακίζεσαι και νομίζεις ότι όλα τα νερά της ερήμου είναι δικά σου….. μαζί και οι κοκκοφοίνικες της όασης. Ερώτηση: υπάρχουν κοκκοφοίνικες στην έρημο ή είπα μαλακία? Καλά και μαλακία να είπα, μη φοβάστε! Δεν παθαίνετε τίποτα. Και επανέρχομαι και λέω ότι ο αυνανισμός ως σπουδαία κίνηση δεν πρέπει να μας φοβίζει. Ακούς συχνά τους ανθρώπους να λένε: καλά αυτόν τον έχει φάει η μαλακία ή από την πολλή μαλακία, χάζεψε. Ειδικά το τελευταίο ακούγεται σαν αυτό που έλεγαν οι γιαγιάδες παλιά: «μην τρίβεις το πουλάκι σου, Νίκο, θα κουφαθείς!» και ο Νίκος σταματούσε να μαλακίζεται από φόβο μην και δεν ξανακούσει. Όχι, Νίκο μου, μη φοβάσαι. Την μαλακία μην την φοβάσαι! Παίξε, παίξε τώρα που μπορείς, γιατί μπορεί να έρθει μία μέρα που θα σου κοπούν τα χέρια ή που θα παραλύσει το «πουλάκι σου», οπότε παίξε και μη σε σκιάζει φοβέρα καμιά! Και λέω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που κατηγορούν τους άλλους ότι τους τρώει η μαλακία, να μην φοβούνται. Μαλάκες είναι οι άνθρωποι, όχι εγκληματίες……

            Επίσης, η μαλακία μπορεί να πάρει και υποκειμενική μορφή. Τι εννοείς μαρή, θα πείτε, χάζεψες κι εσύ….Όχι δε χάζεψα, αδέρφια! Είμαι καλά και σας λέω ότι η μαλακία μπορεί να είναι υποκειμενική. Δηλαδή, λες: «πωωωωω, μαλακία έκανα», αλλά δεν εννοείς τον αυνανισμό. Ή να πεις: «πωωωωω, τι μαλακία είπε το άτομο» και φυσικά πάλι δεν εννοείς τον αυνανισμό. Εννοείς απλά, ότι αυτό που ακούστηκε ή αυτό που έγινε ήταν ένα λάθος, τραγικό ή μη, θα το δείξει ο τόνος της λέξης «μαλακία». Αλλά και πάλι δε φοβάσαι. Όχι….. Γιατί πάρα πολύ απλά είτε έκανες είτε είπες είτε είδες μαλακία, ένα είναι το σίγουρο: μπορεί να διορθωθεί. Απλά πες ή κάνε το σωστό (και ρίξ’ το στο γιαλό!). Βέβαια, θα σκεφτείτε, κάτσε….Υπάρχουν και μαλακίες που δεν αντιστρέφονται. Λάθος θα σας πω!!!!!! Είπαμε τη μαλακία κανείς δεν την φοβήθηκε και δεν εννοούμε μόνο την άμυνα. Εννοούμε και τη δράση. Κάνε το σωστό!!! Μπορείς! Μπορείς να πεις σε αυτόν που έκανε ή είπε μαλακία ότι αυτό ήταν ένα λάθος, μία μαλακία. Δείξ’ του το σωστό. Αλλά μην είσαι και σίγουρος ότι θα πιάσει το υπονοούμενο….. Βέβαια, πες το εσύ, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Μαλάκες είναι, όχι εγκληματίες… Τώρα αν έκανες ή είπες εσύ τη μαλακία, μπορείς απλά να υποδείξεις στον εαυτό σου το σωστό! Μη φοβάσαι. Μαλάκας είσαι, όχι εγκληματίας……

           
          Τώρα περνάω σε μία ειδική κατηγορία. Ξεχωριστή θα έλεγα που ίσως χρειάζεται να δοθεί και Φασόλι. Είναι αυτή της μαλακίας κατ’ εξακολούθηση. Ναι, ναι….. Όπως το διαβάζετε. Μαλακία κατ’ εξακολούθηση! Δηλαδή, αυτό που λέει η φράση: μαλακία που γίνεται σε συχνή βάση. Μαλακία που γίνεται εν γνώσει και κατ΄ επέκταση συνειδητά. Είναι αυτή η μαλακία που ενώ ο μαλάκας (μη φοβάστε, λέω! Δεν είναι εγκληματίας….) ξέρει ότι δεν είναι αποδεκτή από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εντός και εκτός των συνόρων, την κάνει. Και την κάνει καλά…… Εξού και το Χρυσό Φασόλι που του αξίζει. Είναι αυτή η μαλακία που σε κάνει στο τέλος να απορείς: ρε μπας έχει δίκιο ο μαλάκας? Μήπως εγώ δεν τα λέω σωστά? Και αρχίζεις να φοβάσαι ότι είσαι τρελή και ότι βλέπεις εικόνες, διαπλοκή και οράματα. Αλλά όχι, μη φοβάσαι….Μαλακία είναι. Αλλά είναι κάπως οργανωμένη και βασισμένη σε δυνατά κριτήρια και λέξεις. Ίσως είναι και ο τόνος της φωνής, καθώς και το ύφος που σε κάνει να αμφιβάλλεις για το αν είναι τελικά μαλακία ή όχι. Και σκέφτεσαι και ξανασκέφτεσαι, ρε μπας κάνω λάθος? Ρε μπας κάνω εγώ τη μαλακία και το χαλάω το πράμα? Και χάνεσαι σε έναν κυκεώνα μαλακισμένων σκέψεων και προβληματισμών…..Ρε μπας λέω μαλακίες? Αλλά φλαπ!!!!!!! Χαστούκι τρελό!!!! Χαστούκι ισάξιο Χρυσού Φασολιού!!!!! Χαστούκι που σε επαναφέρει στην πραγματικότητα και λες δυνατά «ΜΑΛΑΚΙΕΣ λες!!!! Καλά στα έλεγα εγώ!». Και φουσκώνεις σαν μαλάκας με υπερηφάνεια για την ανακάλυψή σου, αλλά ξέρεις ότι από τη αρχή ήταν μαλακία και ότι από τη αρχή το είχες πάρει πρέφα, αλλά χάθηκες, μάνα μου…. Δεν πειράζει, όμως. Δε φοβάσαι τη μαλακία, είπαμε. Πρόσεξε μόνο μη κάνεις κι εσύ τα ίδια. Γιατί τότε θα αξίζεις κι εσύ Φασόλι……Αλλά στο ξαναλέω. Ούτε αυτή να μη φοβάσαι κι ας γίνεται συχνά και οργανωμένα. Όχι….. Μαλακίες είναι, όχι εγκλήματα….

            Αλλά σκέφτομαι πάλι…….Ναι, απόψε θα τα κάψω όλα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, κάλλιο να είχα πιει μπάφο! Σκέφτομαι, ποιο είναι το φύλο της μαλακίας? Γιατί μπορεί να λέγεται «η» μαλακία, αλλά όχι δε μπορώ να την πω και θηλυκό. Αλλά ούτε και αρσενικό, θέλω. Χμμμμ….Νομίζω η μαλακία είναι ερμαφρόδιτο. Κοιτάς ανάμεσα στα πόδια της, βλέπεις δύο θέματα που σε μπερδεύουν, σηκώνεις πάλι το κεφάλι ψηλά και δεν ξέρεις ποιο από τα δύο ετοιμάζεται να χτυπήσει. Δεν ξέρεις ποιο από τα δύο υπερισχύει. Το κορίτσι ή το αγόρι? Νομίζω ότι είναι 50-50. Ναι, χωρίστηκαν έτσι για να υπάρχει μία ισορροπία. Μαλακίζονται οι γυναίκες, μαλακίζονται και οι άντρες. Βάλτε όποια έννοια σας αρέσει, είτε αυτή του αυνανισμού, είτε της υποκειμενικής μαλακίας είτε της μαλακίας κατ’ εξακολούθηση. Δε μπορείς να κατηγορήσεις ούτε τους μεν, αλλά ούτε και τις δε. Πάνε μαζί. Κάνει ο ένας μία, τρέχει και ο άλλος να κάνει άλλη μία, έτσι για αντίβαρο. Βέβαια, τις περισσότερες φορές, η ζυγαριά της μαλακίας (ναι, υπάρχει και τέτοια….) γέρνει προς μία κατεύθυνση και νιώθεις (αν είσαι από την άλλη μεριά) ότι δικαιώθηκες σκεπτόμενος/η ότι «χα, είδες ο μαλάκας? Μαλακία έκανε!», αλλά μετά τι?

           Εγώ προσωπικά, είτε νιώθω τη μαλακία να έρχεται είτε την ανακαλύπτω είτε επιβεβαιώνομαι, δε νιώθω και νικητής, ούτε σωστός και εντάξει. Εάν το πιστεύετε ή όχι, νιώθω περισσότερος μαλάκας από εκείνον που εισέπραξε τα «συχαρίκια». Μα γιατί Audrey, θα απορήσετε. Ε γιατί είμαι ο αποδέκτης της μαλακίας, μάνα μου. Μπορεί να μην την έκανα, αλλά την εισέπραξα, την έβαλα σε πιάτο, την έφαγα, χώνεψα κιόλας και μετά, και ενώ είχα ανακαλύψει από την αρχή ότι της έλειπε κάποιο μπαχαρικό (πρέπει να είσαι πολύ μαλάκας, αν δεν καταλαβαίνεις ότι το φαγητό δεν έχει αλάτι ή πιπέρι….) το φώναξα και δυνατά. Οπότε ο σερβιτόρος απαντάει με περισσή αναίδεια (ή θα απαντούσε, αν του το έλεγα….) «ας το έλεγες από την αρχή!» και σε χτυπάει με το πετσετάκι στα μούτρα. Φυσικά και θέλω να βγάλω τα γάντια μου και να τον χτυπήσω να συνέλθει, αλλά και ποιο το νόημα? Τώρα πάει, την έφαγα. Εδώ λέμε ότι χωνεύτηκε κιόλας!!! Δεν πειράζει…..Τι είπα πιο πάνω? Τη μαλακία κανείς δεν τη φοβήθηκε. Δεν είναι δα και έγκλημα…..   �

          Ουφ…….Δε με αντέχω άλλο. Κάτι πρέπει να κάνω με το άλλο μου μισό. Και όχι δεν εννοώ γκόμενο. Εννοώ τον εαυτό μου. Κάτι πρέπει να κάνω να πάψει να λέει μαλακίες. Γιατί στο τέλος θα με φοβάται κι ο κόσμος και θα με δείχνει με τα πόδια……. ΦΙΛΙ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΡΟΖ και σας χαιρετώ πετώντας ψηλά στον ουρανό την καπελιά Chanel και τα γάντια μου!!!!!!!! Κίσιζ…..πολλά κίσιζ!!!!!    

Αγαπητό μου ημερολόγιο….

          �

Ήθελα εδώ και μέρες να σου γράψω, αλλά ήμουν κλειστή λόγω διακοπών. Ναι, ναι….. Έλειπα. Αποφάσισα να πάω διακοπές με το αγαπάκι μου, την κολλητή μου. Είπαμε να οργώσουμε τον Αργοσαρωνικό, έτσι να αφήσουμε κι εκεί τη στάμπα μας. Τι με κοιτάς, αγαπητό ημερολόγιο? Φυσικά και την αφήσαμε, πώς θα ήταν δυνατόν να μην συμβεί κάτι το περίεργο να το πω, εξωπραγματικό να το πω, τυχαίο να το πω, σκηνοθετημένο να το πω. Δεν ξέρω πώς να το πω… Αλλά σαν πολλές συμπτώσεις, βρε ημερολόγιό μου, συναπάντησα. Σαν πολλές με φάνηκαν. Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα με τη σειρά που τους αξίζει.

Όπως κατάλαβες, ημερολόγιό μου, και από το προηγούμενο post, έτρεχα σαν τρελή να μαζέψω βαλίτσα Πέμπτη βράδυ. Πάντα της τελευταίας στιγμής ως Έλληνας κι εγώ, αλλά το πρόλαβα το ταχύπλοο. Ευτυχώς παρόλο το αγέρι, δεν κουνούσε. Ωραία, σκέφτηκα. Ο Θεός με θέλει αυτό το Σ/Κ για πάρτη του. Φτάνω Παϊρέους κατά τις 2 παρά τα μαύρα μεσάνυχτα και τραβώ το δρόμο για Καλλιθέα. Η πείνα μας θέριζε, Audrey και κολλητή, αλλά το ψυγείο της Audrey ήταν και είναι ένα καθαρά αντρικό ψυγείο. Έχει μόνο νερό…..Οπότε πότισα τα λουλούδια μου, έβαλα το βρακί του ύπνου (άλλο καθαρό τώρα.) και κοιμήθηκα βαριά……..έως τις 7 και 30 οπότε και ξύπνησα να πάω και πάλι Παϊρέους να πάρω το άλλο ταχύπλοο για Σπέτσες. Σύμπτωση πρώτη: «αγαπητοί επιβάτες, λόγω βλάβης του Flyingcat 1, θα ταξιδέψετε με δελφίνι», πλάκα κάνεις καπετάνιο?! Φυσάει!!!! Φοβάμαι!!! Αυτό κουνάει σαν καριόλα!!! Μαμά μου…..δεν υπάρχει γυρισμός! Και μετατράπηκα κυριολεκτικά σε ιπτάμενη γκόμενα-δελφίνι, καθώς κουνούσε…..σαν καριόλα! Όταν μιλάμε ότι χέστηκα από το φόβο μου, χέστηκα όμως, ημερολόγιό μου! Λέω πάει, το γραφτό μου ήταν ο Αργοσαρωνικός και όχι το Κάβο Ντόρο……αλλά σώθηκα. Ώσπου ανακάλυψα την πηγή του κακού. Αυτή τη διαολεμένη σύμπτωση που λέγαμε. Συνταξίδευα με τον γιο του Μητσοτάκη. Ναι, vlavo, με τον γιο του Μητσοτάκη, τον Κυριάκο. Και έτσι ένα ένα τα γεγονότα πήραν μορφή στο μυαλό μου: μόλις ο Κυριάκος έκλεισε εισιτήριο για Σπέτσες, δε φτούρησε το Flyingcat 1. Απλό…..

Θέτω τον εαυτό μου σε αναζήτηση στέγης. Είπαμε με την κολλητή να το παίξουμε tourist, να μην κλείσουμε και να πάρουμε δωμάτιο από τα «καμάκια» στο λιμάνι, αλλά εμείς στο μυαλό μας είχαμε το Ασπρονήσι. Πού να φανταστούμε, ημερολόγιό μου, ότι «καμάκια» με ταμπέλες no. Και πήραμε σβάρνα τα ξενοδοχεία στο λιμάνι σαν τους άστεγους… Νόμιζα στο τέλος ότι θα μου πετάξουν 2ευρω στην έξοδο! Για καλή μου τύχη, μία κυρία σε ένα ξενοδοχείο «με συμπάθησε» λέει και αποφάσισε «να μας βοηθήσει». Να ‘ναι καλά, μας βρήκε ωραιότατο τριάρι δίπλα στο σπίτι της Μπουμπουλίνας. Μπάλα να ήθελα να παίξω, θα έπαιζα άνετα και στις δύο περιοχές (απόρροια του προηγούμενου post…). Ετοιμαστήκαμε και να ‘μαστε στα καλντερίμια των Σπετσών να αναζητούμε άμαξα να μας πάει στην παραλία Καΐκι. Βρήκαμε τον καροτσέρη μας, λοιπόν, και φτάσαμε σε μία αξιοπρεπή παραλία, τολμώ να την χαρακτηρίσω. ‘Ντάξει, απαγορεύεται να κάνω σύγκριση με τα νερά και τις παραλίες του Ασπρονησιού, γι’ αυτό και την λέω αξιοπρεπή. Το προσωπικό (γυναίκες!!!) ευγενέστατο και τσακίστηκε κυριολεκτικά να μας βρει ξαπλώστρες, ημερολόγιό μου. Σιγά, μάνα μου, δε θα πεθάνω αν κάτσω και καταγής…. Το νεράκι ζεστό (μπλιαχ!), αλλά καθαρό. Γύρω όμορφος κόσμος, ηλικίες ανάμεικτες. Σκιά πάνω από κεφάλι μου: «κορίτσια σήμερα ήρθατε?», συνοριοφύλακας είσαι ή τελωνείο? «Πλάκα έχεις…», ναι το ‘χω αυτό, ξεχειλίζω χιούμορ… «Το βράδυ πού θα κεράσουμε ποτό?», α είναι παράδοση να κερνάνε τις καινούριες γκόμενες εδώ? «Όχι, αλλά θα κάνω μία εξαίρεση για εσάς», ε καλά τώρα, μη σε βάζουμε και σε κόπο. «Θα σας περιμένουμε στο Παλιό Λιμάνι στις 23.00. Τηλέφωνο?», μας το έκοψαν, οπότε ας το αφήσουμε στη μοίρα. Αν είναι γραφτό, θα σε ξαναδώ αγαπημένε! «Α καλά…», καληνύχτα! Ουφ….ντόπιο καμάκι…..καλύτερο πάντως από του Ασπρονησιού….τόσο σε εξωτερική ποιότητα όσο και σε ποσότητα. Αλλά ήσανε μικρός, μάνα μου! Εγώ πέρασα το όριο τώρα πια! Πήγαινε για άλλα, μικρότερα…

            Σύμπτωση δεύτερη: «Audrey?!», ο Χριστός, ο Διάολος και τα παιδιά του!!!!!! Ο πρώτος μου έρωτας, θα τρελαθώ….. «Εσύ είσαι?!», τρελάθηκες ε? Ναι, εγώ…. «Καλά έχω χρόνια να σε δω…»,……….. ναι…… «Τι κάνεις?», ζω ακόμα. «Και ομορφαίνεις…», (σε αντίθεση με εσένα που παχαίνεις παλιέ αγαπημένε, και χάνεις και μαλλιά!!!! Ήθελα να πω, αλλά….) ευχαριστώ! «Διακοπές εδώ?», όχι για δουλειά. Εσύ? «Διακοπές εγώ. Εδώ δουλεύεις?», (είσαι και γρήγορος όπως τότες….) ναι…. «Πού?», στο μπαρ «Θρούμπη»…. «Έλα ρε. Θα περάσουμε το βράδυ.», τα λέμε λοιπόν το βράδυ!!!……… «Καλά γιατί του είπες ότι δουλεύεις στο μπαρ «Θρούμπη»?!!Δεν πας καλά…», για να επιβεβαιώσω αυτό που πάντα φοβόμουν. «?», ότι έχασα την παρθενιά μου από έναν έξυπνο και όμορφο άντρα…. «Αμάν….», ήμανε μικρή τότε, δεν ήξερα. Η ανάγκη για αναπαραγωγή, βλέπεις, ωθεί τους ανθρώπους σε βιαστικές κινήσεις….

            Κι έτσι, αγαπητό μου ημερολόγιο, πήραμε ξανά αλογάκι και γυρίσαμε στο σπίτι με τα στομάχια πρησμένα, αλλά ευτυχισμένα, καθώς είχαμε να φάμε απ’ τα χθες (είπαμε το ψυγείο ήταν άδειο…αντρικό! Μινιμαλιστικό…) και τσακίσαμε ό,τι τρωγόταν στο εστιατόριο της παραλίας. Μπανάκι, καθαρά κορίτσια και ύπνο…..μέχρι τις 10 παρά το βράδυ. Ξεκουράσαμε το ταλαιπωρημένο μας κορμί, το σηκώσαμε, το ντύσαμε (εγώ το έγδυσα για την ακρίβεια…Ε αφού με ξέρεις, βρε ημερολόγιο!), το σινιάραμε και το βγάλαμε στο κλαρί. Αυτό που μου άρεσε, ήταν τα καλντερίμια των Σπετσών. Προφανώς λόγω των αλόγων δεν ήταν στραβοχυμένα, αλλά όμορφα πλακοστρωμένα. Κοινώς μπορεί το θηλυκό δίποδο να περπατήσει σε τακούνια. Κι έτσι έγινε. Περπατήσαμε από την Ντάπια μέχρι το Παλιό Λιμάνι (βρε φιλενάδα….Σου είπα να πάρουμε μία άμαξα, που μας πάει κιόλας. Λιώσανε οι σόλες μας και τα τακούνια μέχρι να φτάσουμε…) με ποικίλα σχόλια στο δρόμο, αλλά κυρίως σφυρίγματα. Σφυρίγματα αντρικά, αγαπητό μου ημερολόγιο, που έσπερναν τον πανικό στα άλογα, τα οποία πήγαιναν άτακτα πέρα δώθε βγαίνοντας από την πορεία τους. Καλά αυτό δεν είναι απαγόρευση κυκλοφορίας σε αμάξια. Κάλλιο να είχε αυτοκίνητα. Θα έλεγα με πάτησε αμάξι. Τώρα τι να έλεγα? Με πάτησε άλογο με άμαξα? Στον 21^ο αιώνα? Δε θα με πιστέψει και κανείς… Θα γελάει κι ο κόσμος. Και μηχανάκια. Πολλά μηχανάκια. Διαβολεμένα μηχανάκια!!! Α δε μπορώ! Δώσε μου αυτοκίνητα ή μη δίνεις τίποτα, αν θέλεις να λες απαγόρευση της κυκλοφορίας. Και φτάσαμε στον προορισμό μας…..

            Μας έφαγε η ζέστη, αγαπητό ημερολόγιο! Και ξέρεις, δε μπορώ τη ζέστη. Επίσης, δε μπορώ τη θάλασσα. Α και τις συμπτώσεις! Ειδικά τις τελευταίες όταν συνδυάζονται και με θάλασσα. Με γεμίζουν υποψίες πολλές….και προβληματισμούς με ή χωρίς νόημα. Σύμπτωση τρίτη: η παρέα που περιμέναμε από απέναντι (λέγε με Πόρτο Χέλι…) εντελώς τυχαία και συμπτωματικά δε μπορούσε να έρθει γιατί ήταν σε μία γιορτή, είπε…. Η οποία προέκυψε τυχαία στις 10 το βράδυ, αν κρίνω από τα λεγόμενα. Όμορφα μέχρι εδώ, άρα τα παιδιά δε θα έρθουν? «Ε ναι έτσι κατάλαβα….», ωραία. Καλύτερα, γιατί έτσι θα μπορούμε να καμακωθούμε με την ησυχία μας. Ε όπως και να το κάνουμε, θα μας έκοβαν τη ρέντα…. «Καλά λες. Α μισό χτυπάει το κινητό μου.», κάνε δουλειά σου…. Ξαναμπαίνει η κολλητή στο μαγαζί, αλλά αυτή τη φορά «έσερνε» μαζί της και την τέταρτη σύμπτωση: «μου είπαν αν θέλουμε να πάμε απέναντι με θαλάσσιο ταξί…..», ναι αλλά εμείς δε θέλουμε! «Εγώ θέλω όμως…..Έλα ρε Audrey, θέλω να τον δω….», χέστηκα, μάνα μου. Εγώ ούτε που τον ξέρω πρώτον και δεύτερον και το πιο σημαντικό, ΔΕ μπαίνω σε πλεούμενο νύχτα η ώρα με αέρα!!!! Κοίτα τα πώς είναι!! Μια σταλιά φελούκα και μου λες να μπω μέσα?! Εγώ, μάνα μου, δε μπαίνω στο Blue Star Ithaki με 6 μποφόρ και θα μπω σε αυτό το μυγόφτυσμα να περάσω απέναντι?! ΟΧΙ!!! «Έλααα…..Κάνε μου αυτό το χατίρι….», όχι, εξάλλου ξέρεις ότι δεν πάω απέναντι εγώ. «Γιατί?», γιατί είμαι επικηρυγμένη… Εσύ γιατί λες? Για σκέψου….Τι είναι απέναντι? «Το Πόρτο Χέλι ρε Audrey. Η Ερμιόνη είναι μακριά…..Στο Πόρτο Χέλι εξάλλου θα βγούμε!!! Έτσι είπαν. Γίνεσαι υπερβολική όπως πάντα…», ναι είναι στη φύση μου…. Δεν πάω, εξάλλου ούτε που τους ξέρω καλά καλά. Πού ξέρω εγώ τι ανωμαλία και τι πετριά κουβαλάνε? Όχι, πήγαινε εσύ. Εγώ θα τελειώσω το ποτό μου και θα πάω σπίτι. Εξάλλου δε μου αρέσει το πώς εξελίχθηκε το πράμα…. Για να βγούμε, πάει να πει ότι θα φύγουν από τη γιορτή, άρα ας έρθουν αυτοί απέναντι, το ίδιο είναι. Κάτι δε μου κολλάει, αγάπη…. «Είσαι υπερβολική! Βλέπεις παντού διαπλοκή…..», ναι νιώθω σαν τον Σημίτη….

Χτυπάει μήνυμα στο κινητό της……. «Μου λέει ότι έστειλε ταξί να μας πάρει……», χωρίς να ρωτήσει?! «Μη φωνάζεις….», δεν πειράζει, θα πληρώσει γαμησιάτικα! «Έλαααα…..Ποτέ δε σου έχω ζητήσει κάτι. Σου έχω?», δε με ρίχνεις έτσι. Σου είπα δεν πάω απέναντι, ο διάολος σπάει το ποδάρι συχνά…. «Audrey…..», ναι? «Έλα…..Μου αρέσει νομίζω και θέλω να τον δω.», νομίζεις? Όταν το σιγουρέψεις θα πάμε. «Audrey…..», όχι…. «Audrey…..», όχι είπα! «Audrey…..», σταμάτα. «Audrey…..», με γάμησες! «Α μόλις μου ξαναέστειλε γιατί του είπα ότι εσύ δεν έρχεσαι και μου είπε να μπούμε και να μη φοβάσαι, είναι 5 λεπτά το πολύ…», α θα τρέχει κιόλας το πλεούμενο ταξί!!!! Όχι…. «Μου είπε ότι φτάνει σε λίγο και να μπούμε. Δεν υπάρχει φόβος μου είπε να σου πω.», να της πεις να του πει ωωωω είπε! Όχι!!!! Δεν πάω απέναντι ούτε με πληρωμή! «Audrey….. Γιατί με στεναχωρείς?», γιατί είμαι καριόλα. Μήνυμα ξανά….. «Λέει έφτασε και μας περιμένει!!!!!», χέστηκα πες του Λούλη! Άλλη φορά να ρωτάει πρώτα! «Audrey τελείωνε. Θα γίνω ρεζίλι!!!» και άρχισε να με τραβάει. Τώρα γινόμαστε ρεζίλι, μάνα μου, που με τραβάς μπροστά στον κόσμο! «Πάμε είπα!», αν γίνει μαλακία, στο λέω…. Και μπαίνω στο πλεούμενο ταξί……..και κοπανούσε σαν καριόλα πάνω στα κύματα…..και με πήρανε τα κλάματα, γιατί σκιάχτηκα…….και με έπιασε κρίση πανικού (ε ναι ρε! Πρόλαβε σε 6 λεπτά, τι θέλετε?!) και δε μπορούσα να αναπνεύσω…….και βγήκα στα τέσσερα έξω με δάκρυα στα μάτια……..και «ήρθαμε!!!!!». «Καλώς τα κορίτσια. Η φίλη σου η Audrey?»…. «ναι αλλά μην της μιλάς, γιατί κλαίει….»…….. «γιατί κλαίει», γιατί φοβάμαι τη θάλασσα (ρε μαλάκα!!!!)…… «Τώρα νιώθω άσχημα που σας είπαμε να έρθετε απέναντι», θα το ξεπεράσεις…. «Επιθετική η φίλη σου….»….(βλέμμα πιθανότατα δολοφονικό από τη μεριά μου..)…. «καλά συγγνώμη….», έτσι μπράβο!

Μπαίνουμε στο αμάξι, κάθομαι ήσυχα και προσπαθώ να βρω την αναπνοή μου. «Είσαι καλύτερα?», όχι….. «Ρε συ δε φαντάστηκα ότι θα είναι τόσο σοβαρό το θέμα…», θα έπρεπε, σε ενημέρωσαν φαντάζομαι…. «ναι μου το είπε η φίλη σου, αλλά sorry ρε συ», παρακαλώ…… Κανείς δε μιλάει στο αμάξι, σαν φοβισμένοι μου φάνηκαν (ε δεν είμαι και ο πλέον ήρεμος άνθρωπος…) και σπάω τη σιωπή. Audrey παρεμπιπτόντως, και συστηθήκαμε μετά από ώρα. «Πού πάμε λοιπόν? Πόρτο Χέλι?», ρωτάει η κολλητή μου. Και εντελώς συμπτωματικά ερχόμαστε στην πέμπτη σύμπτωση: «Όχι βέβαια!!! Θα πάμε σε ένα ωραίο κλαμπ στην Ερμιόνη!!», και χάνω πάλι την αναπνοή μου. Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω πάλι, να γελάσω νευρικά, να πιάσω την κολλητή μου από το λαιμό ή να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου εν κινήσει να κατέβω… Τελικά απλά φωνάζω με ήχο dolby 5.1….ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΕΡΜΙΟΝΗ! Το αμάξι φρενάρει. Τα αγόρια πετάχτηκαν όλα από τις θέσεις τους. «Με τρόμαξε ρε κοπελιά! Και οδηγάω!», κι εσύ εμένα με αυτά που λες. «Γιατί δεν πάμε Ερμιόνη?», γιατί αφενός είναι μπανάλ και αφετέρου γιατί είμαι επικηρυγμένη. Δε θα κάνουμε κουβέντα τώρα. «Υπάρχει κάποιο πρόβλημα?» και παίρνει το ύφος το πουτάνικο που μόνο ένας άντρας ξέρει να παίρνει τύπου δεν-καταλαβαίνω-τι-εννοείς? Ναι, φίλε μου, χοντρό…. Και εκείνη τη στιγμή πετάγεται η φίλη μου και «αφού σου έχω εξηγήσει γιατί δεν πάμε Ερμιόνη!», και παθαίνω πολλαπλά και απανωτά εγκεφαλικά. Θα πεθάνω σήμερα, δεν είναι η μέρα μου….. Τι του εξήγησες δηλαδή?! «Ε αυτό που συμβαίνει?», Χόλι Μάδερ…..δεν το ζω εγώ αυτό. Κοιμάμαι ακόμα και θα ξυπνήσω, θα πάω Πειραιά και θα έρθω Σπέτσες. Είσαι ηλίθια?! «Α κορίτσια μην τσακώνεστε. Εξάλλου ρε συ Audrey δε συχνάζει εκεί, μην ανησυχείς…», α πες μου έτσι! Να καταλάβω ότι υπάρχει σκηνοθεσία, πες μου έτσι…..Είπα κι εγώ, τόσες συμπτώσεις σήμερα, σαν πολλές μου φάνηκαν! Έχεις καταλάβει λάθος αγαπητέ, «μια χαρά έχω καταλάβει, αλλά σου λέω ότι δε θα είναι εκεί. Αν είναι θα μπω να δω και αν είναι εκεί θα φύγουμε.», δεν το πιστεύω…….Χόλι Μάδερ! Mission Impossible δηλαδή…….

            Φτάνουμε και δε φτάνει που φτάσαμε, ήθελαν να μας κάνουν και ξενάγηση στο ψαροχώρι! Δηλαδή να μην γλιτώσω το ρεζιλίκι?! «Σώπα. Δε φαίνεσαι απ ‘έξω!», και η ξενάγηση συνεχίστηκε. Τι ξενάγηση δηλαδή, το στομάχι, η γόβα και ο λαιμός είχαν φτάσει στο στόμα μου. Φυσικά με το χέρι μου κάλυπτα τη φάτσα μου, μήπως και σώσω λίγη από την αξιοπρέπειά μου. Μα πώς την πάτησα εγώ έτσι? Έπρεπε να το υποψιαστώ…..Κι αυτό το ζώον η φίλη μου, τι έκατσε και είπε?! Ω Θεοί….. «Κατεβείτε. Φτάσαμε στο μαγαζί. Καλά, Audrey, θα σου αρέσει. Εξάλλου την Ερμιόνη ξέρεις πώς την λένε?», αδυνατώ να σκεφτώ τώρα. Το μόνο που με νοιάζει είναι να επιβιώσω της καταστροφής….. «Ελληνική Ριβιέρα…», έλεος….. Και δίπλα το Κρανίδι ως Άγιος Δομίνικος. Φτάνει, με έπεισες…. Μπαίνει, βλέπει, «όλα καθαρά», το γουόκι τόκι ξεχάσαμε, «σώπα, πάμε! Γκρινιάρα γυναίκα!» και να ‘μαστε! Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου (ελπίζω και η τελευταία…) που δεν έμπαινα σε κάποιο μέρος με αέρα. Πάντα έχω άνεση και δεν κωλώνω, αλλά αυτή τη φορά ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί ειλικρινά! «Περπάτα! Δεν είναι εδώ λέμε! Τι κολλήματα έχεις κι εσύ…», θα στη φέρω μεγάλε, «καλά σταματάω! Είσαι όμως έτοιμη για μανούρα με το παραμικρό!», κρίμα που δε με γνώρισες υπό φυσιολογικές συνθήκες…. Καθόμαστε στην άκρη της μπάρας, εγώ προσπαθούσα να μη φαίνομαι, πράγμα αδύνατο καθότι και 2 μέτρα γυναίκα (μην ακούσω!). Και άρχισαν οι καλοθελητές της Ερμιόνης να μου λένε διάφορα καθέκαστα που μέχρι πρότινως αγνοούσα, αλλά και να μην τα μάθαινα, περισσότερο καλό θα μου έκανε εκείνη τη στιγμή ειδικά.

Και να που ο Θεός με θέλει, αγαπητό ημερολόγιο! Το μάτι μου, καθότι τσαχπίνικο και μπερμπάντικο, πιάνει κίνηση και πρόσωπα οικεία στην απέναντι μεριά της μπάρας. Χε…..Είπα κι εγώ, τέτοια σύμπτωση, τι διάολο πια. «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες», τραγουδάκι κατάλληλο για την περίσταση….., αλλά τρελούς όχι δε θα μας πουν παρόλα τα ουίσκι που είχα κατεβάσει. Δεν πειράζει. Κυρία, η Audrey, αγαπητό μου ημερολόγιο. Στην πουστιά, κυρία πάντα! Σου έχω ξαναπεί, όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι δε μου αρέσει να υποτιμούν τη νοημοσύνη μου και τα μάτια μου…. «Πάμε σιγά σιγά?», ε ναι ώρα είναι να την κάνουμε από εδώ. Τελείωσε και η Ιερά Εξέταση. Πέρασα με 10 ή με 9,5? «Ε?», τίποτα, μάνα μου, μην ασχολείσαι….έχω πιει λιγάκι και λέω μαλακίες. Πάμε, λοιπόν! «Πάμε από εκεί.», γιατί? Αφού από αυτή την είσοδο ήρθαμε αφενός, μη χαλάσουμε το προξενιό, μεγάλε, δε λέει και αφετέρου από εκεί είναι το αμάξι. Από την άλλη μεριά της μπάρας είναι κύκλος (σηκώνω το φρύδι πονηρά……Αλλά κρατιέμαι η πουτάνα! Κυρία, αγαπητό μου ημερολόγιο…) ή κάνω λάθος? «Καλά πάμε από εδώ. Το είπα για να δεις και την άλλη μεριά του μαγαζιού.», την είδα, μην ανησυχείς… Έχω μάτι εγώ, «τι εννοείς?», δεν εννοώ κάτι…. Και μπαίνουμε ξανά στο αμάξι (έριξα και έναν χορό στο πίσω κάθισμα! Ε τόση ώρα φρόνιμη στο κλαμπ, πιάστηκα!)και στη συνέχεια στο πλεούμενό μας να γυρίσουμε στις Σπέτσες. Η κολλητή μου ελαφρώς ξενερωμένη, αλλά τη δεδομένη στιγμή με τις σκέψεις που έτρεχαν στο μυαλό μου και με τα νεύρα μου στο full, δε με ένοιαζε τι είχε…..Μάλλον, αγαπητό μου, ημερολόγιο, θα της έτυχε καμία σύμπτωση, τι να πω…..το είχε η μέρα…..

Την επόμενη, ευτυχώς, είχα ηρεμήσει. Ναι, αγαπητό μου ημερολόγιο! Δεν έχει νόημα να νευριάζω. Εξάλλου, τα σχόλια μόνο διθυραμβικά θα μπορούσαν να είναι και σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες που έτρεξαν να μου δώσουν οι καλοθελητές του ψαροχωριού…. Να ‘ναι καλά τα παιδιά. Δε σου λέω εγώ ότι μιλάει ο κόσμος στην επαρχία και μιλάει πολύ και ανεξέλεγκτα. Αλλά, όχι…. Ηρεμότατη πλέον, ανέβηκα σε μία όμορφη άσπρη άμαξα μαζί με την κολλητή μου, η οποία δεν είχε σταματήσει να μου ζητάει συγγνώμη από το προηγούμενο βράδυ (μέχρι και στον ύπνο της μουρμούριζε…), και πήγαμε στην Αγία Μαρίνα για μπάνιο. Οργανωμένη παραλία, αλλά το νεράκι ήταν  βρώμικο (εκτός από ζεστό!), οπότε και απέφευγα να βουτάω συχνά. Έκατσα κάτω από την ομπρέλα, πήρα ένα χυμό μπανάνας (ταιριάζει με τόσες συμπτώσεις…), άνοιξα την εφημερίδα μου και χάθηκα στα γεγονότα…. Τελειώνοντας, γυρίζω στην τελευταία σελίδα που είναι τα άστρα. Χα! Κι άλλη μία σύμπτωση!!!! Η έκτη ε? Δε θυμάμαι, έχασα και το λογαριασμό….. «Προσοχή στις περίεργες συμπτώσεις.», σώωωωωπα…. Κλείνω την εφημερίδα, τραβάω φωτογραφία το μωρό μου και νύσταξα, πάμε? «Ναι πάμε να την πέσουμε κανά δίωρο και να πάμε να φάμε σε εκείνο το ταβερνάκι που είδαμε στο Παλιό Λιμάνι, που ήταν κάπως σε πλαγιά ε?», ναι κι εμένα μου τράβηξε την προσοχή. Αλογάκι, «καροτσέρη, καροτσέρη» και πέσαμε για ύπνο…..

Μας ξύπνησε ένα τηλεφώνημα κατά τις 9.30. «Ωραία το βράδυ θα πάμε μπουζούκια!!!!!», ωραία….. «Έλα, θα είναι ωραία….», καλά. Μετά τα χτεσινά, δεν έχω κουράγιο να πάω πουθενά αλλού εκτός από κατάντια! Θέλω κατάντια, μάνα μου, απόψε! «Και θα την έχεις!», ετοιμάσου, πεινάω….. Σε πήρε ο άλλος, ο απέναντι? Θα έρθει από εδώ? «Όχι, μόνο μήνυμα….Και μου είπε ότι δε θα βρεθούμε σήμερα γιατί έχει δουλειά και απόψε και αύριο το πρωί…..»…….. «Γιατί γελάς έτσι?», γιατί λέω, μήπως ήθελε απλά να μας περάσει απέναντι χτες και τίποτα παραπάνω?  Λέω, εγώ τώρα, αγαπητό μου ημερολόγιο…. «Μη γίνεσαι υπερβολική, σου λέω!», καλά….δε μου το βγάζεις από το μυαλό ούτε με εγχείρηση! Ντυθήκαμε (όχι στα αλήθεια εκείνο το βράδυ ντύθηκα από πάνω ως κάτω. Maxi φόρεμα παρακαλώ…..Όλα μέσα!) και ξεκινήσαμε τη διαδρομή μέχρι το Παλιό Λιμάνι. Απόψε θέλω να περπατήσω χωρίς αν σκέφτομαι τίποτα όμως….Μπορώ? «Μπορείς!!!!», ωραία…. Το μαγαζάκι ήταν σε ωραίο σημείο. Οι μεζέδες νοστιμότατοι και το ουζάκι δροσιστικό όσο δεν πήγαινε μια τόσο ζεστή βραδιά. Είχε πέσει τελείως ο αέρας και ήταν αποπνιχτικά. Αλλά το ουζάκι…..Το ουζάκι, αγαπητό μου ημερολόγιο, ήταν βάλσαμο! Πώς πίνεται έτσι το άτιμο. «Να ‘μαστε! Δεν αργήσαμε?», όχι…. «Από εδώ ο Έτσι.», τον γνωρίσαμε χτες στο κλαμπ. «Δεν το ήξερα.», ε δεν γίνεται να τα ξέρεις και όλα. Έλειπες, μάνα μου από το πανηγύρι χτες…. «Audrey!», καλά! Πρώτο ποτό σε κλαμπάκι των Σπετσών, ευχάριστη αποδείχτηκε η παρέα που είχαμε και στη συνέχεια κατάντια!!!!! Κατάντια, αγαπητό μου ημερολόγιο. Ήθελα κατάντια! Κατάντια και λουλούδι! Κατάντια, λουλούδι, βυζιά στην πίστα και ουίσκι! Έτσι για να ισιώσω ως άτομο. Και τη ζεμπεκιά μου ήθελα να ρίξω, αλλά η παρέα ήταν φρέσκια και δεν ήθελα να μας πάρει χαμπάρι το σύμπαν όλο. Οπότε και έκατσα φρόνιμα και έφυγα σχετικά νωρίς. Έπρεπε να κοιμηθούμε, αγαπητό μου ημερολόγιο, γιατί το πρωί θέλαμε να σηκωθούμε νωρίς να πάμε στα μαγαζάκια να ψωνίσουμε ό,τι μαλακία μας αρέσει.

Ψωνίσαμε, περπατήσαμε, φάγαμε το παγωτό μας, γελάσαμε, σπρωχτήκαμε σαν παιδάκια, καμακωθήκαμε στο δρόμο (στεγνά όμως! Σφύριξα στεγνά!!!! Μην κομπλάρεις, μάνα μου…. Είναι και γυναικείο προνόμιο πια….Άντρες….), φωτογραφηθήκαμε…..και αρχίζαμε να τρέχουμε σαν τις παλαβιάρες να προλάβουμε το ταχύπλοο. Γυναίκες…… Όλα τελευταία στιγμή……Και γύρισα στο Ασπρονήσι!!!! Με γεμάτες μπαταρίες. Όμορφα ήταν, έστω και για 3 μέρες. Θα προτιμούσα λίγο περισσότερο καιρό μακριά από το Ασπρονήσι, αλλά όχι. Πέρασα όμορφα (παρ’ όλες τις συμπτώσεις…..) και δε θα παραπονεθώ! Και θα ξαναέρθω στις Σπέτσες. Καταχωρείται στα αγαπημένα νησιά!!!! Λοιπόν, αγαπητό μου ημερολόγιο, σου ζάλισα τα αρχίδια, αλλά αφού με ξέρεις. Είμαι γλωσσού εντελώς συμπτωματικά….. Σε φιλώ, όμως, όπως μόνο εγώ ξέρω!!!!!!!!!!! �

          Και αφού το ραντεβού με Μενέλαο ήταν σχεδόν αδιάφορο, είπα να ασχοληθώ με το αγαπημένο μου άθλημα. Όχι, όχι…..Όχι με τον οργασμό, αφήστε τον στην ησυχία του (πλέον…). Μην τον ξυπνάτε, γιατί μετά θέλει κι άλλο. Αλλά με…..Μα τι θέλεις και με σκουντάς?! Ε τι «τι έγινε?»? Δεν έγινε, γιατί αν είχε γίνει θα είχαμε post, κουτούτσικη…. Απλά δεν ήτανε γραφτό να ταιριάξουμε, να κάνουμε σχέση, να κοιμηθούμε μαζί, να γαμηθούμε, να φιληθούμε (όχι ούτε φιλί έπεσε, δεν ήθελα…), να πορευθούμε μαζί στο μέλλον. Γιατί, θα με ρωτήσετε… Αφενός γιατί το μυαλό μου έχει φάει στόκο αλλού (μην τα ξαναλέμε….Έχω γίνει η γραφική του χωριού…) και αφετέρου γιατί μπήκε αυτή η τόση δα λεξούλα των τριών γραμμάτων και με έστειλε στο άπειρο και ακόμα παραπέρα…. Ποια είναι αυτή η λεξούλα? Το μου. Όχι της αγελάδας του τίτλου, όχι….. Αλλά αυτό το μου που καταστρέφει όλες τις σχέσεις, τόσο αυτές που είναι σε ισχύ όσο και αυτές που πήγαιναν να γίνουν. Μου……Μωρό μου. Αγάπη μου. Ματάκια μου. Ζωή μου. Φως μου. Λουλούδι μου. Κορίτσι μου (ειδικά αυτό όταν εμπεριέχει και ειρωνεία, με ωθεί στο φόνο και στη συνέχεια στον τεμαχισμό του πτώματος.). Audrey μου. Κούκλα μου. Αγαπάκι μου (μπλιαχ πια!). Και καλά όλα αυτά μπορώ και να τα ανεχτώ. Αυτό, όμως, που με τελειώνει (και δεν εννοώ οργασμό, μην μπερδεύεστε από τον υπέρτιτλο και μεγάτιτλο…) είναι αυτή η αθώα, αλλά τόσο ύπουλη έκφραση: «πότε θα μου έρθεις Αθήνα?». ΠΟΤΕ!!!!!! Αν πρόκειται να το δέσεις κόμπο…… Έτσι, λοιπόν, αφαιρέθηκε και ο Μενέλαος και περάσαμε στις διαδικασίες μεταβίβασης της κυριότητας και της νομής της Audrey. «Πότε θα μου έρθεις Αθήνα?», εεεεεεεεεε……….Σύντομα, σύντομα….Θα σου τηλεφωνήσω….

            Και έτσι, να ‘μαι ξανά στην ιστοσελίδα του αγαπημένου μου πλέον αντρικού αναλυτή… Τίτλος? «Οργασμός στο τέρμα», σκιάχτηκα η αλήθεια είναι, αλλά το έπαιξα cool για να δω τι γράφει αυτή τη φορά ο αγαπημένος μου. Συνεχίζει το πετυχημένο (κατά τα άλλα…) άρθρο λέγοντας «κάν’ την να χάσει την μπάλα με τον σούπερ οδηγό σκοραρίσματος». Κοιτάζω έξω από το παράθυρο μην τυχόν και περνάει ο Ότο….. Αλλά μπα, έχει δουλειές τώρα. Άρα, καλά κατάλαβα ότι βρίσκομαι Ασπρονήσι και όχι ξαπλωμένη σε χλοοτάπητα. Πέφτω με τα μούτρα στη μελέτη…..

1. «Πορεία προς την νίκη». Ήχος τρομπέτας. Παρέλαση σύσσωμη μπροστά από ένα μουνί και…. «για να δεις αποτελέσματα, πρέπει να δουλέψεις με πρόγραμμα και πειθαρχία. Ένα καλό παιχνίδι προϋποθέτει γνώση του γηπέδου, καλή ψυχολογία και κλίμα ενθουσιασμού.»………….. Υποστολή σημαίας και νιώθω ότι τώρα στα σίγουρα με παρακολουθεί ο Ότο και μάλιστα με τον μαρκαδόρο του μαρκάρει την εμ…… «μικρή περιοχή μου» δίνοντας σαφείς συμβουλές στους παίκτες μας. Ερώτηση: τόσο δύσκολο είναι να πει κανείς ότι πρέπει να έχεις όρεξη για να ασχοληθείς με το μουνί τόσο ώστε να το μάθεις? Μα υπάρχει και ρητό αν δεν απατώμαι. Το μουνί θέλει παιχνίδια με τον πούτσο και τα αρχίδια….. Τόσο απλό. Άντε βάλε και λίγη γλώσσα και λίγο χεράκι. Έλεος…. Αλλά όχι δεν ξενερώνω, γιατί έπεται και συνέχεια….

2. «Σήκω για ζέσταμα». Σήκω για ζέσταμα? Δηλαδή? «Οι προκλήσεις της μπορεί να ξεκινούν όσο ακόμη το ηθικό της ομάδας σου (κλείσιμο ματιού πονηρά…) είναι πεσμένο. Αυτό δε σημαίνει ότι μπορείς να ριχτείς στον αγώνα χωρίς προθέρμανση. Το πλάνο της προετοιμασίας που θα κάνεις ονομάζεται «προκαταρκτικά» (Λόλα να ένα μήλο…) και περιλαμβάνει εκτός από πράξη και θεωρία». Προβληματίστηκα…. Δηλαδή δε μου εξηγείς, τι εννοείς θεωρία? Να αρχίσει να μου λέει βρωμόλογα δηλαδή? «Ψιθύρισέ της (α τώρα λέει!) στο αυτί τις διαθέσεις σου και προκατάβαλε την τροπή που θα έχει το παιχνίδι…….Το πρακτικό κομμάτι της προετοιμασίας το γνωρίζεις: φιλάς, χαϊδεύεις, γλείφεις, δαγκώνεις (καύλωσα….), κινείσαι σε όλο τον αγωνιστικό χώρο (ξενέρωσα…). Μπορείς να περάσεις για μερικά λεπτά σε παιχνίδι κατοχής ακινητοποιώντας την και αναγκάζοντάς την να ακολουθήσει το ρυθμό σου. Να θυμάσαι ότι σε όσα έχεις τη σύμφωνη γνώμη της, δεν χρειάζεται να παίζεις αμυντικά, αφού δεν υπάρχουν κίτρινες και κόκκινες κάρτες.». Μάλιστα…. Τώρα εγώ τι να πω? Τα είπε όλα ο Ότο… Τι? Έχει κι άλλο? «Παρατήρησέ την όταν βάζει αυτογκόλ (ε?) και μιμήσου τις κινήσεις της (ααααααα….μη λες τίποτα, τα κατάλαβα όλα!). Πήγαινε στο τέρμα της με ολόκληρη την παλάμη (????????!!!!!!!! Δηλαδή όλο μέσα? Φοβάμαι….Αυτό δεν είναι sex, είναι τοκετός…) και….», φτάνει!!!! Φτάνει Ότο, το παράχεσες το θέμα. Από το πολύ ζέσταμα, με έπιασε φαγούρα. Και σου είπα, όχι στο χλοοτάπητα, μη! Δεν έχω να προσθέσω κάτι, τα είπε όλα ο Ότο…

3. «Βρες ρυθμό». Ό,τι κάνεις, κάν’ το με ρυθμό!!! Α όχι….Αυτή ήταν παλιά διαφήμιση, κάτι άλλο λέει τώρα ο coach. Ησυχία εκεί πίσω στη γαλαρία! Μιλάει ο άνθρωπος. «Για να μην κάνει κοιλιά το παιχνίδι, πρέπει να ακολουθήσεις το ρυθμό που σου υποδεικνύει εκείνη. Όχι ότι δεν επιτρέπονται οι επιθετικές πρωτοβουλίες από μέρους σου, αλλά πρέπει να γίνονται στο σωστό timing.», σωστός ο παίκτης! Ναι μεν, αλλά…. Δηλαδή, εκεί που έχεις έναν στάνταρ ρυθμό, κάνε και τη διαφορά. Δε μας πειράζει. Αλλά με μέτρο. Μη μας πεταχτούν και τα μάτια έξω ε? Κρίμα είμαστε κι εμείς….. Αλλά ησυχία, μιλάει ο Ότο. «Μην αφήνεις τα χέρια ανενεργά σε αντίθεση με το ποδόσφαιρό.», τι εννοείς? «Μερικά χτυπηματάκια στο κατάλληλο σημείο (?εννοείς να θερίσω?) και με τη σωστή ένταση (α!) όχι μόνο δε θεωρούνται αντικανονικά, αλλά επιβάλλονται κιόλας». Μάλιστα…. Συμφωνώ Ότο, συμφωνώ! Καλά τα λες, αλλά για πες μου βρε Ότο? Θα πάει μακριά η βαλίτσα? Πόσο έχω ακόμα για να σκοράρω? Κουράστηκα, κάνε με αλλαγή (νόημα μα τα χέρια τύπου, βγάλε-με-τα-έχω-παίξει-αλλά-λέγε-με-Όσκαρ!). Τι να κάτσω ακόμα μέσα? Έλα ρε Ότο…… Δε θέλω άλλο. Εντάξει, τελείωσα λέω, να κοίτα με φωνάζω!

4. «Στόχευε ψηλά». Ψηλοκρεμαστό δηλαδή? Στο γάμα? «Θα έχεις καταλάβει ότι για να σκοράρεις με το καλημέρα στο γήπεδό της, δεν έχει σημασία αν είσαι βιρτουόζος. Εκείνο που μετράει περισσότερο είναι να μη χάνεις από τα μάτια σου τη στρογγυλή θεά. Πρέπει να παρατηρείς αντιδράσεις και να μυρίζεσαι το γκολ…», σαν τον Νικοπολίδη ένα πράμα. Είναι σίγουρος πλέον ότι θα το φάει. Αλλά, συγγνώμη coach, σε διέκοψα συνεπαρμένη από το γηπεδικό κλίμα, συγγνώμη…. «Μπορείς να καταλάβεις ότι είναι πολύ κοντά στην κορύφωση (λέγε με και οργασμό, μ’ αρέσει κι έτσι!) αν δεις (κάθεστε?) το χρώμα από τα χείλη του αιδοίου της να βαθαίνει (το αιδοίο νόμιζα ότι βαθαίνει, όχι το χρώμα….Βρε τι μαθαίνω από αυτό το site…) ή αν έχεις το χέρι σου στο στομάχι της και αισθανθείς τις μυϊκές συσπάσεις που προηγούνται του οργασμού»…………………….. σηκωθείτε τώρα να μουντζώσουμε και με τα πόδια. Ή μάλλον  όχι, αυτό για να το κάνουμε πρέπει να καθόμαστε. Ξανακαθίστε παρακαλώ… Λοιπόν, την επόμενη φορά πρόσεξε καλά! Στο λέω από τώρα! Αν το πράμα μου δεν έχει πάρει ένα βαθύ χρώμα, να ξέρεις ότι τόση ώρα πάλευες με το θεριό και τίποτα δεν έκανες. Ε? Καλά τα λέω Ότο? Γιατί με κοιτάς με νεύρα? Τι είπα? Εσύ τα είπες όλα….  Καλά δεν ξαναμιλώ, πες εσύ που τα ξέρεις.

5. «Σέντρα και γκολ», επιτέλους…. Φτάσαμε στο πολυπόθητο γκολ. Εμείς, γιατί ο Θρύλος όχι. Αλλά στο θέμα μας… «Πριν αρχίσεις να πανηγυρίζεις με κωλοτούμπες στον αέρα, καλό είναι να γνωρίζεις ότι το γκολ στην εστία της έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.», έχει το γκολ χαρακτηριστικά. Ε δεν το ήξερα….Τόσα χρόνια λάτρης του ποδοσφαίρου, δεν ήξερα ότι μπορώ να τα αναγνωρίσω από συγκεκριμένα γνωρίσματα. Αλλά ας αφήσω τον Ότο να μας πει. «Η διάρκειά του είναι από 10΄΄ έως ένα λεπτό. Ο ρυθμός της αναπνοής της γίνεται έντονος. Οι κόρες των ματιών διαστέλλονται (ναι, η αλήθεια είναι…Όταν ο Στολτίδης είναι κοντά στο γκολ κάπως έτσι γίνομαι!) και ίσως παρατηρήσεις και κοκκινίλες σε διάφορα σημεία του κορμιού της (ναι, κάτι σαν ευλογιά…..). Οι μυϊκές συσπάσεις του κόλπου της είναι ρυθμικές ή σποραδικές, πάντα όμως αισθητές.», μάλιστα…. Τελικά? «Το σώμα της επανέρχεται στην αρχική κατάσταση μέσα στο επόμενο μισάωρο.». Κατάλαβα… «Μόλις νιώσεις αλυσιδωτές εκρήξεις στο σώμα της έχεις πετύχει το στόχο και δικαιούσαι τον τίτλο του πρωταθλητή», μπράβο παιχταρά μου εσύ!!!! Τι παλτό είσαι….Το έλεγα εγώ. Ουφ. Καλό δεν ήταν κορίτσια? Ε? Σαν να κάνεις sex με τον Ότο ή με τον Σωτηρακόπουλο…. Ουφ…..Ίδρωσα…Αλλά θα το πω! Όχι θα το πω! Coach καλά τα είπες!!!!! Πάρε κι εσύ ένα τρόπαιο για να μη μείνεις με την καύλα. Για την ακρίβεια θα σου δώσω το Χρυσό Φασόλι Παίκτης Σε Χλοοτάπητα Αύγουστος 2008.

            Ωπ πέρασε η ώρα!!! Σας στέλνω όλα τα φιλιά που δεν σας έδωσα χτες και άλλα τόσα και πάω να φτιάξω βαλίτσα, γιατί αναχωρώ!!!!!!!!!!!!!! Ετοιμάζω ταξίδι μονάχαααααα για πάρτη μουουοουυουουουουου!!!!!! Σαν αγελάδα ακούστηκα τώρα….Συγγνώμη, σφυρίζω πέναλτι και τρέχω σπίτι!!!!!!!

                        ��

            Κουβέντα στην κουβέντα, facebook στο facebook, αποφασίστηκε ένα reunion της τάξης του 2002. Και η ψωριάρα φυσικά πρώτη. Και πρώτη κυριολεκτικά, καθώς έφτασα ακριβώς την ώρα που είχε οριστεί. Μπαίνω στο μαγαζί σκεπτόμενη ότι τα αγόρια ως gentlemen θα είναι ήδη σε κάποιο από τα τραπέζια. Αρχίδια….με την πρώτη ματιά. Προχωράω στα ενδότερα και νιώθω όλα (δεν κάνω πλάκα…) τα αντρικά βλέμματα να στρέφονται με μιας πάνω μου συνοδευόμενα από εκφράσεις τύπου «πωωωωωωωω» με παρατεταμένο ω και μάτι να στάζει φαντασίωση. Ομολογώ σκιάχτηκα και σκέφτηκα να γυρίσω να φύγω, αλλά θεώρησα σωστό να μη γυρίσω κώλο ντυμένο με λευκό σορτς προς εκείνους, γιατί τα αποτελέσματα θα ήταν αμφίβολα τόσο για τον κώλο μου όσο και για τη ζωή μου. Κι έτσι συνέχισα μέχρι που έφτασα σε ένα άδειο τραπέζι, οπότε και ο κώλος μου σώθηκε!

            Κοιτάζω γύρω τριγύρω μη και δεν πρόσεξα καλά πάνω στην ανάγκη μου για επιβίωση και μου διέφυγε κανένας συμμαθητής. Νέκρα…..Ως προς το reunion, γιατί ως προς σερνικά γεμάτο αποκλειστικά το μαγαζί. Αυτό θα πει ψωλαρία με όλη τη σημασία της λέξης! Σταματάω να κοιτάζω, καθώς άρχισα να δέχομαι τα πρώτα χαμόγελα και άνοιξα τον κατάλογο δήθεν να δω τι θα παραγγείλω. Ασπρονησιώτης πάνω από το κεφάλι μου: «να καθίσω?». Σε κάλεσα, μάνα μου? «Όχι, εγώ στο προτείνω….», εμφανώς απογοητευμένος. Κάνε, το λοιπόν, μεταβολή και γύρνα στην καρέκλα σου και περίμενε μέχρι να σε προσφωνήσουν οι αυλικοί μου. Με κοίταζε με βλέμμα τύπου από-όλο-αυτό-που-είπες-κατάλαβα-μόνο-τη-λέξη-καρέκλα…. «Περιμένεις παρέα, δηλαδή?». Λες ρε μεγάλε να ήρθα να ψαχτώ? Φυσικά και περιμένω παρέα, μεγάλη για την ακρίβεια. Οπότε δε χωράς, οπότε και σπάσε γιατί τα όριά μου χρόνια τώρα είναι περιορισμένα! «Πω πω! Καλά λένε ότι είσαι περίεργη και ψωνάρα!!», απόλυτο δίκιο τους δίνω! Κι εγώ καλά λέω ότι στην επαρχία σπανίζουν οι τρόποι και το τακτ λόγω άνεσης. Καληνύχτα (Ασπρονησιώτη!, Σκέφτηκα να του πω, αλλά αυτός θα καμάρωνε κιόλας…)….

            
                        ��
         Ουφ…. Πού στο διάτανο είναι ΟΛΟΙ? Ωραίο reunion. ΟΛΟΙ στην ώρα τους. «Θα πιείτε κάτι?», ένα Chivas. «Σε χαμηλό ή σε ψηλό?», σε χαμηλό με πάγο, νερό φέρε να βάλω μόνη μου………………Τι ζέστη κι αυτή σήμερα! Νοτιάς με μηδενικά μποφόρ. Άρρωστος καιρός. Κολλάει το σώμα σου και η θάλασσα βγάζει μία περίεργη μυρωδιά σαπίλας ανακατεμένη με φύκια και σκουριά. Η καφετέρια βλέπετε είναι ακριβώς δίπλα στο λιμάνι και αυτή την ώρα έμπαινε και ένα πλοίο μέσα για να δέσει. Aqua Jewel θαρρώ….Μα ναι! Ο πνίχτης…. Παναγία βόηθα αυτό το παπόρο. Μια φορά μπήκα και μας έπιασε ο καιρός ξαφνικά στο Κάβο Ντόρο. Αφού ζήσαμε…μη μιλάς καθόλου! «Συγγνώμη που άργησα.», α ο μαλάκας! Καλά ρε μια ζωή Εγγλέζος? Από παλιά σε περιμέναμε όλοι στο λεωφορείο κι εσύ έτρεχες σαν μαλάκας με τη «φετούλα παιδί μου!!!» (κάνω τη φωνή της μαμάς του…) στο χέρι. Ήθελες και αν φας, τρομάρα σου, 8 παρά 10 το πρωί και μύριζε όλο το λεωφορείο Merenda. «Πω πω….Γκρινιάρα γυναίκα. Μόνο εσύ έχεις έρθει?», όχι. ΌΛΟΙ οι άλλοι ψάχνουν να παρκάρουν…… «Α, κατάλαβα….», ναι….. «Το ποτό σας.», ‘φχαριστώ, «εσείς τι θα πάρετε», μία φετούλα με Merenda! «Ένα Haig….», άντρα μου εσύ, έτσι να μου κόβεις τη φόρα. «Δεν το πιστεύω ότι θα κάνω reunion μόνο μαζί σου….», φαντάσου να έκανες και ρεβεγιόν, εκεί να δεις. Θα με φιλούσες κάτω από το γκι! «Φιλί ακούω…Περιμένετε καλέ να έρθουμε κι εμείς που σχολάσαμε τώρα!», καλώς τον κορίτσαρο! «Ε καλά τώρα τα παραλές!», χρυσή μου! Και άρχισαν τα φιλιά. «Ώπα παιδιά, ώπα! Είμαι κι εγώ εδώ!» ναι κι ο δεύτερος μαλάκας, βασικά nerd του σχολείου…. «Πάντα γλυκύτατη, Audrey μου!», από τα μικράτα μου, μη χαλάσει τώρα το προξενιό που είμαι μία ανάσα από τη δημιουργία οικογένειας….. «Ναι….», σκασμός!

            Ήρθαν όλα τα ποτά, το δικό μου ανανεώθηκε λίαν συντόμως, και να σου η κολλητή μου. Στην ώρα σου as usual… «Συγγνώμη!», ναι δείρε μας κιόλας που ήμασταν εδώ από τις 22.00 ωσάν μαλάκες! «Είχε πάρα πολλή κίνηση στο δρόμο!», ναι μόνο που δε μένεις Κατεχάκη, αλλά Ορνό…. «Κελαηδάει βλέπω. Τι ήπιε?», 2 ουίσκι «και αν είχε κάνει και sex πριν έρθει, ίσως, λέω ίσως να ήταν καλύτερα τα πράματα», μπράβο ρε Βρούτε, «δεν έχει άδικο», reunion λοιπόν! Κοιτάω το ρολόι μου. Νομίζω οι πόρτες κλείνουν τώρα, πέρασε μιάμιση ώρα, δεν παίζει να έρθουν άλλοι, οπότε 2 αγόρια και 3 κορίτσια. «Καλά είμαστε….», γι’ αυτό που φαντασιώθηκες όχι, θέλουμε άλλη μία γυναίκα! Και περνούσαν οι ώρες και κανείς άλλος δεν ερχόταν (και μοίραζα Χρυσά Φασόλια στους απόντες!!!!!! Αύγουστος 2008 πλέον!) και μιλούσαμε ακατάπαυστα και βγάζαμε φωτογραφίες και φωνάζαμε και χαχανίζαμε σαν παιδάκια…. Reunion με 5 άτομα? Ναι γίνεται. Αν από όοοοοολη την τάξη βγάλεις τους αδιάφορους και τους ανεπιθύμητους, να το το σωστό reunion! Ίσως χρειάζονταν ακόμα 3 με 4 αγαπημένα πρόσωπα, τα οποία ούτως ή άλλως ήταν εκτός Ασπρονησιού. Μητέρα πατρίδα και εξωτερικά….

            Αλλά μου άρεσε…..Γέλασα τόσο πολύ, συν που κουτσομπολέψαμε το μισό Ασπρονήσι (ε, τα έχει αυτά η επαρχία. Τα νέα γυρίζουν σαν πλανήτες…) και, φυσικά, αυτούς που δεν ήρθαν, οι οποίοι παρεμπιπτόντως ήταν και αυτοί που οργάνωσαν τη συνάντηση. Κάτι σαν αφανείς ήρωες, οπότε κι εμείς τους δίνουμε Χρυσά Φασόλια ανά κατηγορία για τον Αύγουστο 2008 για να μην μείνουν παραπονεμένοι που δεν ήρθαν. Επίσης, στα SOS της συνάντησης, το συμπέρασμα που βγήκε: ήμουν η μόνη σε όλο το Λύκειο που όχι μόνο δεν είχα κάνει sex, αλλά δεν είχα δει, εμ………..εεεε……. πέος από κοντά, αλλά ούτε και δια της αφής, γι’ αυτό και κατέληξα να πω στον πρώτο μου γκόμενο, κάπου στα πρώτα πρώτα ραντεβού και μετά τα 18 (…….), «γιατί έχεις βάλει χαρτοπετσέτες στην τσέπη σου?» και φυσικά έγινα ρόμπα, καθώς αυτό που ακούμπησε κατά λάθος το χεράκι μου δεν ήταν χαρτοπετσέτες…… Μικρό δεν ήμανε, αλλά ήμανε απονήρευτο. Μετά, όμως, όλα βρήκαν το δρόμο τους……Αλλά δε το βάνει ο νους μου!!! Και τα nerds?! Και η ψωριάρα στην απ’ έξω?! Ε όχι…..Αλλά όλα βρήκαν το δρόμο τους. Ακόμα και οι χαρτοπετσέτες…..

            Τεντώνομαι, βγάζω μία φωτογραφία την κολλητή μου ενώ κοίταζε το πλοίο που ήταν δεμένο στο λιμάνι και δηλώνω ορθά κοφτά και ξάστερα ότι θέλω Rossini στο Caprice με φρούτα και καμάκι…. «Καμάκι? Δηλαδή, εμείς να μην έρθουμε?», γιατί? Υπήρχε περίπτωση να καμακωθούμε μεταξύ μας ρε ufo?! Καμάκωσε εσύ γκόμενα, να πιάσουμε εμείς τον αντρικό πληθυσμό. «Φύγαμε τώρα!», σιγά κορίτσαρε! Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι….. «Ουίσκι και Rossini? Δε θα την παλέψεις!», αχ κουτούτσικο κορίτσι…..Κούνα το κεφαλάκι σου!

            Φτάνουμε Caprice ΟΛΟ το reunion. Στο δρόμο, μέσα-έξω από τα μπαρ, δεξιά-αριστερά Ιταλοί. «Ωραία…. Ήρθαμε Νάπολη για δεύτερο ποτό….», δε μπορεί, κάπου θα υπάρχει και πατρίδα. «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους….» τς τς τς τς……πάντα ευχάριστος……Μπαίνουμε μέσα και ευτυχώς είναι υποφερτά από κόσμο, αλλά από ζέστη χαμάμ….. Να και το Rossini μου με τα φρούτα-ντεκόρ και «She’s a maniac!!!!!!», μ’ αρέσει αυτό το τραγούδι, απλωνόμαστε και χορεύουμε και κατ’ επέκταση καμακωνόμαστε. Φωτογραφίες και πάλι, εκνευρισμένα γύρω βλέμματα, προφανώς λόγω του φλας που τύφλωνε. Ε, sorry! Έχουμε reunion! «Να βγούμε μία και μαζί?», φυσικά!!! Δε λέω ποτέ όχι σε μελαχρινό άντρα με γκριζοπράσινα μάτια…. «Χαίρομαι!», κοίτα το πουλάκι! Κλικ, φλας και εκνευρισμένα βλέμματα και πάλι. Ε, sorry! Έχουμε reunion και πιθανή γνωριμία! «Μενέλαος», αααα ωραίο όνομα (έχω αδυναμία στα αρχαία ονόματα, τι να κάνω!). Audrey! Και τα υπόλοιπα βρήκαν το δρόμο τους. Ξέρετε πώς είναι αυτά. Η μία κουβέντα φέρνει την άλλη, μετά το αγόρι κερνάει ποτό το κορίτσι και μετά σφηνάκια και μετά καταλήγεις να ουρλιάζεις το νούμερό σου κάτω από το ηχείο και…. «Αύριο θα ξαναέρθω Caprice. Και αφού αρνήθηκες να πάμε για μπάνιο….», δεν αρνήθηκα, Μενέλαε (μ΄ αρέσει το όνομά σου! Θα το λέω συνέχεια!!!!), δουλεύω! «…..Έστω, αφού λοιπόν δεν έχει μπάνιο, θα πιούμε αύριο ποτό στο Caprice. Πώς το είπες αυτό που πίνεις?», Rossini, Μενέλαε….. «Rossini, λοιπόν, Audrey!», αύριο στις 22.00 εδώ, Μενέλαε…. «Εντάξει, Audrey!». Γεια σου, Μενέλαε…. «γεια σου, Audrey!».

            Τέλος το μπαλαμούτι. Μαζέψτε τα σάλια (κι εγώ τα δικά μου…) και μπρος για δουλειά! Το βράδυ έχω ραντεβού με Μενέλαο…. (Δυστυχώς το επόμενο βράδυ από το reunion είχα δουλειά και κανονίστηκε τελικά για απόψε το Rossini, Μενέλαε…). Οπότε σας στέλνω ένα φιλί, μόνο ένα, όμως, γιατί μπορεί να χρειαστεί να τα δώσω αλλού τα φιλιά μου. Ε, να μη στερέψω από φιλιά. Συγχωρέστε με…. Θα σας τα δώσω άλλη μέρα μαζεμένα, όμως…..

Υ.Γ.1: Μενέλαος = ετών 29 (30 είναι αλλά μαλακίες μου έλεγε επίτηδες για να με πειράξει…), 1.89, μελαχρινός με γκριζοπράσινα μάτια (νομίζω…..δεν κοίταξα καλά, ντρεπόμουν…) και ΔΕΝ δουλεύει σε ναυτιλιακή! Άρα τον θέμε….για την ώρα…..

Υ.Γ.2: Την Παρασκευή θα αλητέψω εκτός Ασπρονησιού….Χεχεχεχε……Δε σας λέω πού, δε σας λέω πού……             

                        ��

         Το τριήμερο που μας πέρασε ήταν το ωραιότερο της ζωής μου. ‘Ντάξει… Υπερβολική όπως πάντα, αλλά θα πω και ξεκούραστο. Ναι, ναι κι όμως!! Έκανα για μία ακόμα φορά την ανατροπή. Δεν βγήκα, ΔΕΝ ήπια, δε μίλησα, δεν έκανα sex. Καλά το τελευταίο δεν είναι ανατροπή….είναι η συνήθεια που έγινε λατρεία! Αλλά! Όλα τα άλλα ήταν. Μόνο σε έναν αρραβώνα παρευρέθηκα. Ναι, δε μπορούσα να κάνω αλλιώς. Χάλασα για λίγο τη σιέστα μου μιας και ήμουν η κουμπάρα. Ναι…. Θα ανέβω τα σκαλιά της εκκλησίας πιο γρήγορα από όσο υπολόγιζα. Ως κουμπάρα έτσι, γιατί ως νύφη είμαι για την ώρα στο κλαμπ «Ορκισμένες Εργένισσες 2008».

            Από τον αρραβώνα, αυτό που μου έμεινε έντονα στο μυαλό ήταν το φαγητό. Για την ακρίβεια αυτός δεν ήταν αρραβώνας! Ήταν φαγητό (πολύ φαγητό λέμε!) που κάπου στο τέλος θυμήθηκε να γυρίσει σε αρραβώνα. Έφαγα τόσο πολύ που κάπου στο τέλος, ανάμεσα σε γλυκό και παγωτό, ζαλίστηκα, σκοτοδίνη σας λέω, μερική έκλειψη σελήνης και άφησα κάτω το κουταλάκι. Του γλυκού… Ήθελα επειγόντως να κάνω (συγγνώμη ε?) εμετό, αλλά ήταν η ώρα που έβγαινα εγώ….δηλαδή, ήταν η ώρα που έβγαζα λόγο. Σηκώθηκα, προσπάθησα να τσιτώσω το κορμί μου για να φαίνομαι επιβλητική, μάταια…..πονούσε το στομαχάκι μου, σήκωσα το ποτήρι με το ουίσκι (κρασί πίνει ο λαός. Η Audrey ακόμα και σε αρραβώνες πίνει ουίσκι!) και είπα ό,τι είχα να πω. Ευτυχώς, παρόλο το φαγοπότι, η γλώσσα βρήκε το δρόμο της. Η δική μου ποτέ δεν κολλάει, δόξα τω Θεώ! Ύστερα ήρθε το γονάτισμα του μελλοντικού γαμπρού στα πόδια της μελλοντικής νύφης, κουτάκι βελούδινο ανοίγει, και ααααα!!!! Μονόπετρο, γουστόζικο θα έλεγα. Μα τι είναι αυτό? Δάκρυ?! Η κουμπάρα δάκρυσε?! Γιατί κουμπάρα? Τελικά δεν είσαι και τόσο σκληρή, όσο νομίζεις… Τέλος επεισοδίου και η κουμπάρα ξανά σπίτι, έβαλε το βρακί του ύπνου και κοιμήθηκε.

            Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου η κουμπάρα πλέον Audrey έμαθε μερικά πράγματα για τον ύπνο. Ναι, το φιλοσόφησα και έμαθα πως ο ύπνος:

1. είναι η ανάπαυλα. Με όλη τη σημασία της λέξης! Ανάπαυλα το πρωί, ανάπαυλα το μεσημέρι, ανάπαυλα το βράδυ. Α-νά-παυ-λα!!!!

2. είναι ευεργετικός! Δε σκέφτεσαι….

3. σε ξεκουράζει. Πέφτεις μολύβι, σηκώνεσαι πίπουλο.

4. σε ανανεώνει. Ανάπλαση νου, κυττάρων, φρεσκάδας! Άλλο πρόσωπο στον καθρέφτη. Στραπατσαρισμένο μεν με σημάδια από μαξιλάρι, σεντόνι, τηλεκοντρόλ, αλλά άλλο δε, νέο, ωραίο!

5. διώχνει τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Ζήτω ο ύπνος, κάτω το κονσίλερ!!!!

6. σου φέρνει όνειρα γλυκά…..

7…..ενίοτε και πονηρά. Το sex που έκανα στον ύπνο μου τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα, δεν παίζει να μου το έχει προσφέρει απλόχερα κάποιος άντρας!!!

8. είναι μεγάλη ανακάλυψη. Ναι, ναι, ανακάλυψη. Γιατί μόλις τον ανακαλύψεις, θέλεις κι άλλο!!!!

9. σε ζαβλακώνει. Είτε είδες καυλωτικό όνειρο είτε την Λουκά, σηκώνεσαι με το βλέμμα του μαλάκα….

10. σου προκαλεί πείνα. Ακόμα και αν έφαγες και το γουρούνι και το μήλο από το στόμα του γουρουνιού πριν κοιμηθείς.

11. σου προκαλεί πονοκέφαλο. Ο μεσημεριανός ύπνος αν ξεπεράσει το δίωρο είναι σκέτος πονοκέφαλος. Οπότε ξανακοιμάσαι μήπως και περάσει.

12. μπορεί να γίνει με διαλείμματα. Κοιμάσαι, χτυπάει το κινητό, «κοιμάσαι?», όχι κάνω sex εσύ?, «δε θα κατέβεις Χώρα?», όχι είπαμε κάνω sex, εσύ όταν κάνεις sex κατεβαίνεις Χώρα παράλληλα?, «καλά….εμείς θα βγούμε….», βγείτε εσείς, εγώ θα κάνω sex, συνεχίζεις τον ύπνο, κοιμάσαι, χτυπάει μήνυμα, ανοίγεις το ένα μάτι, σκέφτεσαι ότι μπορεί να είναι ο Μάθιου Μακόναχι στο Guzel και οι φίλες σου όφειλαν να στο πουν, ανοίγεις μήνυμα, «μου λείπεις…», φτου ρε πούστη, δεν είναι ο Μαθιός στο Guzel, ξανακοιμάσαι, μήνυμα ξανά (άλλος αυτή τη φορά…ευτυχώς, γιατί θα έβριζα!), «πότε θα έρθεις Αθήνα? Μου έλειψες….», συνειδητοποιείς μέσα στον ύπνο σου (πάντα!) ότι τελικά θεωρούνται πολλοί οι γκόμενοι που έχεις αυτωθεί όταν αγγίζουν τα δάχτυλα των δύο χεριών σου, δεν έρχομαι φίλε μου, κοιμάμαι…..και ευτυχώς δεν έχεις άλλα διαλείμματα και κοιμάσαι!

13. είναι καλό πράμα…..ειδικά όταν αποφεύγεις ερωτήσεις στην παραλία τύπου «το μέγεθος τελικά μετράει?» από τον ανοήτο που νομίζει ότι έτσι θα σε κάνει να γελάσεις και να πιάσετε την κουβέντα. Ψιτ! Κοιμάμαι όπως βλέπεις…..Και ψιτ! ΜΕΤΡΑΕΙ! Πες το και στους άλλους….Μη λέμε τα ίδια και τα ίδια!

14. είναι πολύ καλό πράμα…..ειδικά όταν δε σε χτυπάει η φίλη σου στην πλάτη να σε ρωτήσει: «Τα έχεις καταπιεί ποτέ? Πώς είναι ρε συ?». ΠΟΙΑ λες εσύ αγουροξυπνημένη και με δυνατή φωνή, καθώς δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι μέσα στον ύπνο σου (πάντα!) και τι ώρα είναι (μεσημέρι με παιδάκια στην παραλία…). «Σσσσσσς! Πιο σιγά…… Ξέρεις ποια…. Τα έχεις?», 666!!!!! ΟΧΙ, ΜΑΝΑ ΜΟΥ!!! Και ΔΕΝ πρόκειται! Μα τι έχετε πάθει άντρες γυναίκες αυτές τις ημέρες με το σπέρμα?! Έλεος…. Ψιτ, κοιμάμαι….

15. είναι η καλύτερη κουζίνα. Τρως τα πάντα και τζάμπα. Στον ύπνο μου έχω δοκιμάσει κινέζικη, ιταλική, μεξικάνικη, ινδική, πολίτικη, πολυνησιακή, αιγυπτιακή, ελληνική και ιαπωνική κουζίνα!

16. είναι σχολείο. Τα μεγαλύτερα προβλήματά μου, σχολικά, επαγγελματικά, γκομενικά, τα έχω λύσει στον ύπνο μου.

17. είναι ένα παραμύθι. Βλέπεις απίστευτες εικόνες, χρώματα, παραστάσεις, κινήσεις που δε βλέπεις με το καλύτερο σπιντάκι (δεν έχω πάρει. Από γνώμες άλλων το χρησιμοποιώ αυθαίρετα.).

18. είναι μία χρονομηχανή. Πέφτεις μέρα και ενώ νομίζεις ότι έχει περάσει «μισή ωρίτσα μόνο μωρέ…», σηκώνεσαι και έξω είναι νύχτα.

19. μπορεί να σε μπερδέψει. Χάνεις το πραγματικό και ψεύτικο και σκέφτεσαι μέσα στον ύπνο σου (πάντα!): «είχα την πρώτη μου ερωτική εξομολόγηση κάτω από το παραθύρι μου? Από Ασπρονησιώτη? Ή μου φάνηκε? (Τελικά είχα, όπως αποδείχτηκε Κυριακή μεσημέρι στην πλαζζζζ…..)

20. σου τρώει κομμάτι από τη ζωή σου. Και η ζωή, ρε πούστη, είναι ωραία!!! Ακόμα κι αν η φίλη σου ρωτάει μαλακίες στην παραλία, ακόμα κι αν οι άντρες λένε μαλακίες προκειμένου να κάνουν καμάκι (και να γαμήσουν και να γαμήσουν!!!!), ακόμη κι αν ο Ασπρονησιώτης δε δέχεται τη χυλόπιτα (βλέπεις, περιζήτητος εργένης στο Ασπρονήσι…..τρομάρα του!) και σε ζαλίζει, ακόμη κι αν η ξαπλώστρα στο Καλό Λιβάδι έχει 6 € και το νερό 5 €, ακόμα κι αν το μωρό μου είναι μακριά (και όχι μαζί σου, σημαντικός παράγοντας!), ακόμη κι αν ο Νοτιάς κάνει το νερό της θάλασσας σκατά, ακόμη κι αν ήθελες να ήσουν κάπου αλλού και να ήταν τα πράγματα και η ζωή σου διαφορετικά. Είναι ωραία!!!! Πίνω τις Μαργαρίτες μου στην παραλία (και στο εστιατόριο και στο μπαρ της παραλίας, δεν κάνω διακρίσεις!!!) και σιχτιρίζω τις ώρες που έχασα ενώ κοιμόμουν σαν το ζώο. Σιχτιρίζω την mini κατάθλιψη που με έπιασε αυτές τις ημέρες (έτσι την κατάλαβα στο τέλος). Σιχτιρίζω τον ύπνο.

            Και αποφασίζω να κοιμάμαι σαν άνθρωπος και τις ώρες που πρέπει. Θεωρώ τον ύπνο υπεκφυγή. Φεύγω από τις σκέψεις που με τρώνε και δε μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω αυτά που θέλουν αλλαγή. Και «ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου»…… Κάτι ετοιμάζω αυτές τις ημέρες….. Θα σας πω όταν σιγουρευτώ και είμαι έτοιμη για αποκαλύψεις. Αγουροξυπνημένο φιλί και πάω για δουλειά!!! Καλά ήταν τόσος ύπνος αυτές τις ημέρες (και τόση Μαργαρίτα ψες….)…….   �

                        ��

          Τι όμορφη μέρα κι αυτή σήμερα. Έπεσε (ελαφρώς…..) ο αέρας στο Ασπρονήσι, τα συννεφάκια (αυτά τα λίγα μωρέ…) εξαφανίστηκαν από τον ουρανό, η ζέστη πάει να χτυπήσει κόκκινο και πάλι, το σκυλάκι μου γίνεται κάθε μέρα και καλύτερα, ο μπαμπάς μου super, βρήκε τη φόρμα του και βρίζει σαν νταλίκα πάλι, ο Ολυμπιακός έχασε, τα αγόρια στο πόλο έχασαν…. Όμορφα….. Μου αρέσουν αυτές οι δικαιολογίες του τύπου «είναι νωρίς ακόμα. Ο Ολυμπιακός θα δείξει την αξία του.», «δεν πειράζει (πειράζει ρε μαλάκα!!!!!)….», «τι να κάνουμε. Τα έχει αυτά η μπάλα.», «αδικήθηκε η Εθνική πόλο. Ήταν σε δύσκολο όμιλο.», «ε με το Μαυροβούνιο και την Ουγγαρία παίζαμε, λογικό ήταν….» κι άλλα πολλά τέτοια νόστιμα. Τίποτα δεν είναι λογικό εκτός και αν φωνάξει από μόνο του «είμαι λογικό!» (κλεμμένο από Λαζόπουλο, στο αντίστροφο….). Και βαρέθηκα να ασχολούμαι με τα λογικά και τα παράλογα της φύσης τούτης, δουλειά δεν έχουμε και πολλή, άρα τι μου μένει να κάνω? Να μπω σε κανένα site να σχολιάσω καμία μαλακία.

            Μόνο που αυτή τη φορά, έκανα την ανατροπή και μπήκα σε γυναικεία site. Δε θέλω να μάθω άλλα για τους άντρες και το πέος τους, enough!!!! Τώρα τα ξέρω όλα. Θέλω να μάθω τα δικά μας, κορίτσια! Τα κόλπα μας, τις αλήθειες μας, τα τερτίπια μας! Να μάθω βασικές έννοιες που αγνοώ τόσα χρόνια. Τα μυστικά της δουλειάς, της απόλαυσης του να είσαι γυναίκα και να φαίνεσαι. Πατάω λοιπόν στο πρώτο site που μου έρχεται στο μυαλό και να ‘μαστε! Ντυμένο με μουσικούλα candy-candy, ροζ παντού λες και μπήκα στην Polly Pocket (πού το θυμήθηκα αυτό? Τελικά σαν να με πήραν τα χρόνια…), γυναίκες που γελάνε, αντρικά κορμιά έτοιμα για ψηφοφορία («πόσο sexy πιστεύετε ότι είναι ο Ιβάν?»….και του πουλιού το γάλα! Το ότι ο Ιβάν είναι αδερφή και ποζάρει γιατί πήρε καλά φράγκα, δεν μας ενοχλεί όμως, αρκεί να τον βρίσκουμε sexy….), άστρα (νέκρα οι Παρθένοι, νέκρα….Ούτε πουλί, ούτε γλάρος στον ορίζοντα…..Πού θα πάει αυτή η δουλειά?!), επικοινωνήστε μαζί μας (δε θέλουμε….), site map, και ααααα…… Ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν…..

            ……..με ειλικρίνεια και με το χέρι στην καρδιά κορίτσια. Για να δω τι ρωτάει το site. Ερώτηση πρώτη: «Έχεις κοιμηθεί ποτέ με κάποιον που είχε ήδη κοπέλα?», ποτέ! Και να μη ξαναρωτήσεις τέτοιες απρέπειες, σε παρακαλώ πάρα πολύ! Δεν έχω κοιμηθεί ποτέ μα ποτέ με κάποιον που έχει κοπέλα, μόνο sex έχω κάνει και θα σε παρακαλέσω να προσέχεις πως ρωτάς κάποια θέματα. Ουφ, ρε κορίτσια. Αναδιατυπώνω την ερώτηση και λέω: υπάρχει κάποια που να μην έχει κοιμηθεί/κάνει sex με κάποιον που έχει κοπέλα? Προσωπικά, δύο φορές χωρίς να το ξέρω (έκανε την πάπια…..έχω αναφερθεί σχετικά στο παρελθόν.) και εν γνώσει μου εεεεεε…….τώρα τελευταία……..πολλές!!! Σκασίλα μου στην τελική, εκείνη έχει τον γκόμενο που γουστάρω, δε θα την λυπηθώ κιόλας! Αλλά εκεί που δεν τίθεται θέμα συζήτησης είναι όταν υπάρχει σύζυγος. Σε γάμο είναι αλλιώς τα πράγματα και ευτυχώς δε μου έχει τύχει. Θα μου πεις, once a tsoula always a tsoula, όπως μου λέει συνέχεια η φίλη μου το τελευταίο καιρό μήπως και με αποτρέψει από τα λάθη. Όχι, μάνα μου, δε θα σκάσω κιόλας, ούτε θα ηθικολογήσω, ούτε θα το πολυσκεφτώ. Όλες μας, μα όλες μας έχουμε φάει ή τρώμε ή θα φάμε κέρατα (όλες!!!!!!). Και θα ρίξουμε. Ναι ναι….Μη με κοιτάτε με βλέμμα «εγώ στο μωρό μου ποτέ!!!!», γιατί τώρα είναι το μωρό σου, αύριο είναι το μωρό σου, μεθαύριο είναι το μωρό σου, αλλά στην νέα χιλιετία θα πέσει πολύ κέρατο, ρε αδερφάκι μου! Εκατέρωθεν… Η μία πλευρά (ναι η αντρική….) έριχνε ανέκαθεν, τώρα ρίχνει και η άλλη. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, πάντως δε θέλω να το μπερδεύω με την ηθική, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Ο καθένας κουβαλάει την ιστορία του, τα βιώματά του, τις απόψεις και τις σκέψεις του, τα προβλήματά του και αρνούμαι να μπερδέψω το πήδημα με την ηθική. Εγώ, κάποιος άλλος ίσως και να κάνει το σταυρό του με αυτά…..

            Ερώτηση δεύτερη: «Πιστεύεις ότι η περιοχή του κόλπου σου είναι ελκυστική?»!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Μισό να την βγάλω στο κλαρί να σου πω. Τι ρωτάς, μάνα μου….? Τι είναι ο κόλπος για να είναι ελκυστικός? Η Φερνάντα Ταβαρές?! Για το Θεό. Δεν ξέρεις ότι και σαν μουνί κλαμένο να είναι, πάλι θα σε γαμήσει ένας άντρας? Έχεις δει πολλούς να την κοιτάνε και να σου λένε «α αν δεν είναι ελκυστικός, εγώ δε σε πηδάω…..στο λέω!»? Τότε μη λες βλακείες και κυρίως μη τις ρωτάς κιόλας! Οι άντρες όπως είναι ευρέως αποδεδειγμένο, δεν κάθονται να σκάσουν και ιδιαίτερα, όπως εμείς. Μουνί να είναι να βλέπεται (μην αρχίσετε οι άντρες ότι «εγώ είμαι επιλεκτικός» γιατί θα σας ρίξω επιλεκτικά μούντζα…..και με τα πόδια!)…… Σίγουρα κάποια στάνταρ τα έχουν, αλλά όσο περνάει η νύχτα και το αλκοόλ ανεβαίνει μαζί με τον ρυθμό, αυτά τα στάνταρ πέφτουν όπως οι επιδόσεις στο πόλο και στον Ολυμπιακό. Συγγνώμη, είναι από το σοκ…. Επανέρχομαι και λέω, ο κόλπος μας είναι πάντα ελκυστικός. Είναι όπως το τυρί στη φάκα. Ή το προσούτο στο πεπόνι. Ή ο σολομός σε κρουασανάκια βουτύρου με μαρούλι. Ή όπως ένα Rossini με πολλά φρούτα στο Caprice. Ή όπως ένα συνολάκι Alexander McQueen ταιριαγμένο με γόβες Louboutin. Ή όπως ο Μάθιου Μακόναχι ιδρωμένος μετά από ώρες γυμναστικής. Ή…..Καλά σταματάω!

Ερώτηση τρίτη: «Έχεις κοιτάξει ποτέ τον κόλπο σου με καθρεφτάκι?»???????????????????? Εννοείται! Κάθε πρωί μαζί με το γάλα μου. Πάω στον καθρέφτη, τον κοιτάω και του λέω «καθρέφτη καθρεφτάκι μου!!!! Αφού είμαι ωραίος (ο κόλπος μας, είπαμε, είναι ελκυστικός!), γιατί δε με πηδάει κανείς?», αλλά απάντηση φυσικά δεν παίρνω γιατί οι καθρέφτες δεν μιλάνε…. Μόνο και φορά μου απάντησε, γιατί προφανώς έσκασε με τόσες μαλακίες που τον ρωτάω σε καθημερινή βάση και μου είπε: «ε αν δεν βρεις γκόμενο, πώς θέλεις να στον πηδήξουν?» και μετά σώπασε. Και είχε δίκιο, κορίτσια! Είχε δίκιο, ο καθρέφτης!!! Από Σεπτέμβρη, του απάντησα και με μούντζωσε…. Από Σεπτέμβρη με τα πρωτοβρόχια, του ξαναείπα. Λοιπόν, σοβαρά τώρα. Δηλαδή και τον κοιτάξω με καθρέφτη τι θα καταλάβω? Μπορώ να καταλάβω πώς είναι και αν σκύψω το κεφάλι και κοιτάξω. Ή και με την αφή. Δεν χρειάζομαι καθρέφτη, μάνα μου. Ξέρω πώς είναι!!!! Για το Θεό! Εξάλλου, δεν είναι και το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο ο γυναικείος κόλπος. Έχετε δει το Γκραν Κάνιον? Θα σας φύγει η μαγκιά….. Και εδώ ταιριάζει γάντι «άσ’ τον καθρέφτη απ’ το  μουνί και πάμε για σκι στο Chamonix»….. Εντελώς πληροφοριακά, εκεί θα πάω το χειμώνα. Στο Chamonix (Σαμονί, διαβάζετε, αλλά με παχύ σου!) και τώρα θυμήθηκα την ατάκα του Καραμανλή (του γέρου) «θα κάνουμε τον Παρνασσό Chamonix» (φαντάζεστε πώς ακούστηκε στα αυτιά του τότε Έλληνα……Και το Καρπενήσι ΣανΚώλος!)!!!!! Ναι από τώρα πρέπει να κλείσεις, δυστυχώς! Τα έχει αυτά το άθλημα, τι να κάνω η Audrey…… Chamonix προστάζει το savoir vivre του σκι, Chamonix κι εγώ!

Ερώτηση τέταρτη: «Έχεις φαντασιωθεί ποτέ ότι κάνεις sex με την κολλητή σου?», top top top (νόστιμο ξύδι για το φαγητό…) αντρική φαντασίωση. Όχι, αγόρια και κορίτσια, δεν έχω φαντασιωθεί την κολλητή μου να τρίβεται πάνω μου. Αν μου συνέβαινε αυτό μετά δε θα μπορούσα να την πλησιάσω ξανά. Θα έβλεπα συνεχώς γύρω μου χέρια να με αγγίζουν. Βέβαια, μία από την παρέα μου είχε εξομολογηθεί ότι με είδες στον ύπνο της «εεεεε κάπως σε περίεργη φάση……μωρέ….», δηλαδή? Ήμουν άρρωστη? Πέφτανε τα δόντια μου? Πατούσα σκατά? Πώς (νόμιζα ότι κάτι κακό θα είχε δει….)? «Ε, όχι….Να……Σε είδα γυμνή……» ???????εμένα μωρή? Γιατί? Αντί να δεις τον γκόμενό σου, είδες εμένα γυμνή? «Ε, σε είδα…..Κάναμε sex….», 666!!! Και γιατί με κοιτάς τώρα?! «Λες να σημαίνει κάτι?», ότι θα τα φτιάξουμε ας πούμε? ΌΧΙ! Και κάπως έτσι, μου ήρθε να ξεράσω. Ναι το δηλώνω, στη σκέψη γυναικείου ερωτικού αγγίγματος, κάνω εμετό. Έχω αναφερθεί στο παρελθόν στις εμπειρίες μου με λεσβίες. Δε θέλω, μάνα μου, ούτε να φαντασιωθώ, ούτε να τριφτώ, ούτε να φιληθώ με την κολλητή μου!!!!

Ερώτηση πέμπτη: «Θέλεις να γίνει καλύτερο το sex με το αγόρι σου?», όχι βέβαια. Γιατί να θέλω? Άκου ερώτηση….. Εσύ τι λες? Να μη θέλω? Όχι ρε κοπελιά, τον θέλω ξενέρωτο, δεδομένο και χωρίς πολλές εκπλήξεις και αλλαγές. Να κάτι τέτοια με ρωτάνε και μετά σκέφτομαι να αρχίσω να διαβάζω Κούντερα…. Αλλά μετά το ξεχνώ, γιατί είμαι της ελαφριάς ανάγνωσης. Τα βαριά δε τα μπορώ το καλοκαίρι, έχει ζέστη….. Φυσικά και θέλω, όχι απλά να γίνει καλύτερο το sex με το αγόρι μου («γιατί έχεις αγόρι? Μπουχαχαχα»!!!! Λέμε ρε παιδί μου, το ιδανικό….), αλλά να είναι και αξεπέραστο. Δηλαδή, να κοιμάμαι (μετά το sex εννοώ) και να μη μπορώ να το ξεπεράσω ακόμα και στον ύπνο μου! Γίνεται, κύριε? Γίνεται?!!!! Α ευχαριστώ!!!! Πότε? Τον Σεπτέμβρη με τα πρωτοβρόχια και τα σαλιγκάρια….. Μα τα χελιδόνια φεύγουν? Δεν πειράζει, θα πιάσεις ένα μπούφο!

Ερώτηση έκτη: «Έχεις υποκριθεί ποτέ οργασμό?»,εσύ? Και κλείνω το post χωρίς απάντηση στην εν λόγω ερώτηση. Μα τι ρωτάνε μερικά κορίτσια πια…..Μα τι? Σας φιλώ όλους με το γνωστό φιλί μου και σκύβω και πάλι στα χαρτιά μου. Η ερώτηση μέσα από το άγρυπνο βλέμμα του μπούφου……Φιλί ζουμερό σαν σταφύλι και Ασπρονησιώτικο!!!!!!

       �
           Παρασκευή και η Audrey αποφασίζει να το ρίξει έξω. Καλά ήταν, λέω, αρκετές μέρες ευρισκόμουν εις κατάθλιψιν οπότε και ντύθηκα καταλλήλως (γδύθηκα κοινώς….. Μία ολόσωμη μπλε φόρμα που καταλήγει σε κοντό σορτς! Είπα να αναδείξω τα κάλλη μου.), ανέβηκα σε πλατφόρμες, βάφτηκα ελαφρώς (όχι, το πολύ δεν το μπορώ καλοκαιριάτικα…..Θα έσταζε από τον ιδρώτα! Άπνοια είχε έξω εκείνο το βράδυ και δεν παλεύεται στο Νησί των Ανέμων….), πήρα τη φίλη μου και μία άλλη φίλη της που φιλοξενούσε και πέσαμε με φόρα στα καλντερίμια του Ασπρονησιού. Καλά τις πολεμικές αντρικές ιαχές δε θα τις σχολιάσω. Δε φταίνε αυτά. Άνθρωποι είναι και έχουν αδυναμίες. Απέρριψα και μία πρόταση γάμου που μου έγινε σε κάποιο καλντερίμι (δεν είμαι, μάνα μου, για σύζυγος εγώ….Μη μπλέκεις!) και έφτασα, πού αλλού, στο Caprice να πιω τα (προσέξτε το άρθρο….) Rossini μου.

            Να στριμωχτώ δεν είχα όρεξη και έκατσα σε ένα τραπεζάκι με τα κορίτσια. Να σου τα Rossini, να σου και κάτι αγόρια γνωστοί των κοριτσιών. Ό ένας στρώθηκε (αχ, μάνα μου, μη με κοιτάς λάγνα…. Αν σηκωθώ, σου ρίχνω δίχως πλατφόρμες ένα κεφάλι, φαντάσου με τις «σκάλες» πώς θα είμαι)….. Ωραία βρήκαμε και συνοδό για απόψε….. Είχε και όρεξη για κουβέντα και μου έκοβε τη θέα ωραιότατου αντρός εις τα ενδότερα του μαγαζιού! «Με ακούς που σου μιλάω? Ή μήπως κοιτάς κάπου….?», με νάζι και δήθεν πειραγμένος. Κοιτάω κάπου χωρίς παρεξήγηση, νομίζω ότι βρήκα τον έρωτα….. Αν δε σε πειράζει, φυσικά! «Ε, καλά με πειράζει, αλλά να μη σου κόβω και τη θέα τότε…..», (καλά μην ανησυχείς. Δε μου την κόβεις. Μισό μέτρο είσαι….) σώπα καλέ, κάτσε εκεί που είσαι! Και τότε, να σου και μπήκε…. «Γεια σου Audrey!», τι θέλεις πάλι στο Ασπρονήσι?!!!!! Για το Θεό, βαρέθηκα να σε βλέπω. Καλά είχα να σε δω 2 χρόνια. Φέτος το χέσαμε το θέμα….. Τι έγινε, ακόμα να πέσουν τα καράβια έξω? «Αχ βρε Audrey, έτσι όπως μου μιλάς θα νομίζω ότι με γουστάρεις ακόμα στο τέλος….», ας πιω καλύτερα μια γουλιά…..και μη διανοηθείς να κάτσεις, θα σε χτυπήσω χωρίς πλάκα τώρα. «Δε θα κάτσω, αν πρόκειται να σε συγχύσω. Εξάλλου έχω παρέα μέσα (ωραία παρέα μπορώ να πω…. Αυτό στο αναγνωρίζω. Τότε πώς πήδηξες το μπάζο, sorry κιόλας?)…..», πήγαινε τότες! (Το είπε με ύφος τύπου-ζήλεψε-τώρα-να-για-να-μάθεις!) και έφυγε ευτυχώς…. Δε γλιτώνω από δαύτον φέτος!!!

            Ήπια κάπου στα 100 κιλά Rossini ( περίπου. Δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Μπορεί να ήταν και 150….) και σηκώθηκα να πάω τουαλέτα (κατουρήθηκα με τόσο πιοτί….). Στέκομαι στην ουρά και νιώθω να με παρακολουθούν από πίσω. Γυρίζω και φυσικά ο ακατονόμαστος…. Δε μιλάω, κυρία. «Άρωμα δεν άλλαξες βλέπω, το ίδιο φοράς…..», ούτε εσύ μυαλό παρόλα τα χρόνια που κουβαλάς στην πλάτη σου πλέον…. «Τώρα εσύ είπες κακία, γιατί δε θυμάμαι να σε πείραζαν τα χρόνια μου παλιότερα?», παλιότερα, όπως το είπες. Τώρα με ενοχλούν και τα χρόνια σου και η φάτσα σου. Γιατί έρχεσαι συνέχεια κάθε Σ/Κ? Δε βαριέσαι το πέρα δώθε? «Όχι! Θα μου απαγορεύσεις την είσοδο στο νησί?», αν μπορούσα θα το έκανα, αλλά δεν είναι στο χέρι μου βλέπεις…. «Τόσο μανιάτικο μου το κρατάς ρε πούστη μου?! Αλλά τι περιμένω….Μισή Αρβανίτισσα είσαι! Και άλλη μισή Παγουρού! Πιο τέλειο συνδυασμό δε μπορούσα να πετύχω ποτέ στη ζωή μου.», γι’ αυτό έφυγα, να σε αφήσω μόνο να ηρεμήσεις κι εσύ επιτέλους….. Όσο για το μανιάτικο, ναι βλέπεις δεν ξεπερνιέται το κέρατο. Συμπάθα μας κιόλας που στο χαλάμε. «Μια φορά έγινε, σου είπα!!!!», μη φωνάζεις μέσα στο αυτί μου!!!! Ενώ άμα είχε γίνει 2, τότε έπρεπε να σε αφήσω. Θεοί, τι ακούω?! Ουφ, ευτυχώς ήρθε η σειρά μου, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα ότι στο άκουσμα μαλακίας κατουριέσαι πιο πολύ. Μπαίνω…..

            ……και τη στιγμή που βγαίνω δεν κατάλαβα τι με βρήκε! Ένα αντρικό χέρι (δεν είχα προλάβει να βγω για να δω φάτσα….) με σπρώχνει μέσα ξανά στην τουαλέτα με δύναμη και έπεσα πάνω στο τοίχο με φόρα. Ο ακατονόμαστος το παίζει άντρας, θα τρελαθώ…. Τι θέλεις δαίμονα από τη ζωή μου φέτος?! «Εσένα ρε πούστη μου!!! Τόσες φορές σου στέλνω μήνυμα, mail, ό,τι σκατά τέλοσπάντων, δεν απαντάς, σε παίρνω δεν το σηκώνεις, σε παίρνω στο σπίτι σου μόλις με ακούσεις το κλείνεις με φόρα, γράφεις μαλακίες στο blog σου (μίλα καλύτερα για το blog μου!!!!!! Μη σου χέσω καμιά ναυτιλία!), αλλά χέστηκα γι’ αυτό (μπα?! Μας έχεις χεσμένους εκεί πέρα? Τον ακούτε παιδιά? Μας διαβάζει, αλλά μας έχει και χεσμένους….), έρχομαι σχεδόν κάθε Σ/Κ στο Ασπρονήσι (δεν το είπε έτσι, εγώ το λέω….μη χαλάω την παράδοση και το πνεύμα του blog.) για σένα, ναι μη με κοιτάς έτσι, γιατί σου έχω πει ότι αυτό το υφάκι σου πάντα με ενοχλούσε (βγάλε τη σκούφια σου και βάρα μας….), προσπαθώ να σου μιλήσω, μου απαντάς άσχημα, σου ζητάω να πάμε για φαγητό να μιλήσουμε, με αγνοείς επιδεικτικά (είμαι καλή σε αυτό, μου το αναγνωρίζω!), τι άλλο πρέπει να κάνω για να καταλάβεις ότι έκανα μία μεγάλη μαλακία και έχω μετανιώσει πολύ?! Ρε πούστη μου, κολλάς άσχημα, με τον εγωισμό σου μέσα! Ήταν μία μαλακία. Δε μου άρεσε η γκόμενα (αλλά την πήδηξες….Μία φορά….), αλλά δεν ξέρω πώς το έκανα! Μου τριβόταν συνέχεια στη δουλειά, μου έλεγε μαλακίες, είχα πιει και τρία ουισκάκια να χαλαρώσω εκείνη την ημέρα (σωστά, μην είσαι και σφιγμένος όταν το κάνεις…Καλά έκανες! Θέλουν ηρεμία αυτά και συγκέντρωση!) για να τελειώσω αυτό που έκανα (για να «τελειώσει» αυτό που έκανε…), είχε πάει η ώρα 11 το βράδυ (και έγινες βαμπίρ και την έφαγες, πονηρούλη…), αυτή ήταν ακόμα εκεί και μου πήγαινε τον κώλο πέρα δώθε μέσα στα μούτρα (ε και είπες, δεν το πιάνω ο μαλάκας?!), μετά μπήκε ξανά μέσα χωρίς να φοράει τίποτα (σαν ταινία ακούγεται!!!! Αδημονώ για τη συνέχεια….) ε και έκανα μαλακία….. Και την ίδια στιγμή το μετάνιωσα (το καημένο, ξενέρωσε….). Συνέχεια το σκέφτομαι και μετανιώνω. Δε θα το ξαναέκανα (μία φορά κερατού, πάντα κερατού…..Μετά το ποπ, δεν έχει stop, φίλε μου!) και νόμιζα ότι δε θα το μάθεις ποτέ και θα ήταν όλα καλά (νόμιζες! Έλα όμως που το μάτι του Βούδα τα μαθαίνει όλα, μα όλα!). Και το έμαθες γιατί πήρε η μαλακισμένη σπίτι, θα το βρήκε από τη δουλειά (ή από τον κατάλογο, δεν είναι δύσκολο αν ξέρεις ανάγνωση και γραφή…) και μίλησε έτσι επίτηδες στο ακουστικό, μου είπε τι σου είπε (ω είπε! ), για να στην σπάσει και να τσακωθούμε (πού να φανταστεί ότι εμείς θα χωρίσουμε κιόλας…). Και σου λέω ήταν μόνο μια φορά ρε Audrey…. Τόσο δύσκολο είναι να με συγχωρέσεις πια (εεεεεεεεε…..Ναι.)?!»………………………………………

            Τελείωσες? Πλάκα κάνεις? Δεν έχει άλλο? Γιατί…….? Πάνω που είχα γλυκαθεί και θα με έριχνες…… Ήταν ωραίο το μονόπρακτο. Και σε συνδυασμό με την μυρωδιά της τουαλέτας και τα χτυπήματα στην πόρτα έδιναν έναν τόνο παράνομο, αισθησιακό. Αχού τώρα…… Έλα πες κι άλλα! «Με δουλεύεις? Μιλούσα τόση ώρα και με δουλεύεις? Τουλάχιστον άκουσες τίποτα από όλα αυτά ή με έγραφες στη μουνάρα σου (ε! Μουνάκι…?)?», και σε άκουσα και σε έγραψα σε αυτό το πώς το είπες, δε το βάνω στο στόμα μου. «Και δεν έχεις να πεις τίποτα?!», όχι δεν έχω. Τι να πω? Ότι από όλες τις μαλακίες που είπες, η καλύτερη ήταν τη στιγμή που παραλίγο να μου περιγράψεις και πώς το κάνατε? Ή να σου πω ότι είσαι μαλάκας και καραγκιόζης? Ή να σου πω ότι με αυτά και με εκείνα κατουριέμαι πάλι? Με εμπνέει το περιβάλλον, βλέπεις…… Ή να σου πω ότι τρόμαξα όταν με έσπρωξες μέσα, γιατί δεν είχα δει ποιος ήταν? Ή να σου πω να πας να βρεις κανένα θύμα μπας και παντρευτείς κιόλας, γιατί σε πήραν και τα χρόνια? Αλήθεια, δεν είχες παρέα εσύ? «Στα αρχίδια μου η παρέα αυτή…. Για σένα ήρθα εδώ. Πόσες φορές θα στο πω επιτέλους?!», μπορείς και καμία, δεν έχει σημασία. Κάνεις τώρα πέρα να βγω, γιατί θα ξεράσω εδώ μέσα….Μου έρχεται άσχημα στα αλήθεια. Κάνω να βγω και μου πιάνει τα χέρια με το ένα του χέρι και με το άλλο κρατάει το κεφάλι μου και με φιλάει (δηλαδή προσπάθησε…). Αφού κατάφερα να ελευθερώσω τα χέρια μου, τρώει μία μπάτσα βασιλική, που σίγουρα δεν είχε ξαναδεί! Άσε με, ρε πια!! Δε σε θέλω! Δε σε συγχωρώ! Δε μου αρέσεις! Δε μου τη δίνεις, πώς το λένε ρε παιδί μου! (Μεταξύ μας τώρα, άρχισε να μου καλαρέσει το σκηνικό….. Ε, γυναίκα μεθυσμένη ήμανε, πράσινα μάτια μελαχρινού τύπου αντίκριζα, σεξ είχα καιρό να κάνω, ε μου καλάρεσε το σκηνικό….. Εσύ μη γελάς! Θα φτάσω και στο τέλος.). Και ανεξάρτητα αυτού που έγινε με εσένα και αυτήν, δέξου ότι μπορεί και να μην αρέσεις σε κάποια γυναίκα. Αμάν πια. Δε σε θέλω!!! «Νομίζεις!», κοίτα που έχει και αυταπάτες…. Εσύ νομίζεις ό,τι σε συμφέρει. «Σε αγαπάω….», εγώ όχι! «Στο έχω ξαναπεί άλλη μία φορά και το εννοούσα. Και τώρα το εννοώ. Δε μπορώ να προχωρήσω, σε αντίθεση με εσένα που άλλαξες 10 γκόμενους από τότε! Μην ανησυχείς και τα μαθαίνω!», μπράβο αστυνόμε Σαΐνι, μόνο που δε σε πληροφόρησαν καλά φαίνεται….. «Α συγγνώμη ήταν λιγότεροι…..», δε θα σου δώσω και αναφορά! «Συγγνώμη σου είπα……..Μία φορά έγινε…….», κόλλησε…. Δε σε συγχωρώ! Και επιτέλους άνοιξε την πόρτα και βγήκε με νεύρα…….   �

            Ουφ αέρας καθαρός! Σίγουρα θα έπαθα τύφο εκεί μέσα και χολέρα… Τι είπε το άτομο? Αλλά κι εγώ μνήμη φοβερή. Σας το έχω πει. Είμαι από τις γυναίκες που παραγράφουν τα λεγόμενα μετά την 15ετία. Οπότε παραστατικότατη αναφορά. Δε θα σας πω πού πήγα και τι άλλο έκανα, δεν έχει ενδιαφέρον, αλλά θα καταλήξω στο καυτό θέμα της βραδιάς. Και θα καταλήξω λέγοντας ότι μετά από τόνους αλκοόλ και συζητήσεων που συνεχίστηκαν στο επόμενο κλαμπ που πήγα και που εμφανίστηκε με όλη την παρέα του (είχαν τραπέζι…. Ήταν όντως τυχαίο.), βρεθήκαμε σπίτι μου να φιλιόμαστε, σκοπός? Sex φυσικά, τι άλλο…….Κάπου πήγα να χάσω το παιχνίδι, κάπου λύγισα, κάπου μέθυσα, κάπου μου άρεσε, κάπου θυμήθηκα τα παλιά (τα πιο παλιά, πριν το κέρατο…), κάπου θυμήθηκα να είμαι γυναίκα και όχι τραμπούκος και κάπου θυμήθηκα ότι έχω να κάνω sex από τον καιρό του Νώε, και ότι ένα κρεβάτι με γνώριμο άντρα και δη 30άρη δε θα ήταν κακό. Μόνο που………

            …………….sex δεν είχαμε τελικά, γιατί πέρασε μία σκέψη από το μυαλό μου και κόλλησα. Όχι, δεν ήταν το κέρατο, ούτε το μπάζο, ούτε ότι είχαμε αφήσει την γκόμενα που έσερνε μαζί του πίσω στο κλαμπ (ακόμα θα ψάχνει….) με την υπόλοιπη παρέα. Ήταν μία μαλακία που με κατατρέχει καιρό τώρα ξανά. Σκέφτηκα, ποιον άλλο, τον άντρα της ζωής μου…….και κόπηκε κάθε διάθεση για sex. Σαν να έπεσαν διαφημίσεις και όλο αυτό το έργο να έκοψε τον τηλεθεατή στη μέση. Σηκώθηκα, έβαλα το πάνω μέρος της φόρμας (ευτυχώς μόνο αυτό είχα βγάλει…), άρπαξα τα κλειδιά του αμαξιού μου και του είπα «όταν γυρίσω να έχεις φύγει. Δεν το κάνω επίτηδες. Απλά είμαι αλλού.», και βγήκα έξω. «Τι εννοείς αλλού?! Είσαι με άλλον?!», όχι, αλλά βλέπω κάποιον που γουστάρω πολύ και τον γούσταρα πριν σε γνωρίσω. Είναι μάλλον the one, τι να πω…. Πάντως κατάλαβα ότι δεν έχει να κάνει με εσένα τόσο πολύ τελικά. Τράβηξε την πόρτα φεύγοντας και βάλε το κλειδί στην γλάστρα μου. Και έτσι απλά μπήκα στο αμάξι μου και έφυγα. Πήγα στην αγαπημένη μου παραλία, που ευτυχώς είχε μόνο ένα ζευγάρι (που πηδιόταν. Λογικό….Το χάραμα….) που δεν φάνηκε καν να ενοχλείται με την παρουσία μου, άνοιξα το πακέτο με τα κρουασανάκια (ζεστά ζεστά…Μόλις είχαν βγει από το φούρνο!), ξάπλωσα στην νωπή από την υγρασία ξαπλώστρα και έφαγα μέχρι που έσκασα και που με πήρε ο ύπνος για καμία ώρα περίπου. Όταν γύρισα ευτυχώς είχε φύγει, αλλά με σημείωμα πάνω στο τραπέζι μου: «Δε μπορώ να σε καταλάβω ειλικρινά. Όταν θελήσεις να με δεις, έχεις το νούμερό μου. Σου ξαναλέω ότι σε σκέφτομαι κάθε μέρα σχεδόν και μου λείπεις όλα αυτά τα χρόνια.», γλυκό αλλά το μυαλό μου κολλημένο ακόμα σε εκείνη την γαμημένη σκέψη (που μου στέρησε την απόλαυση! Γαμώτο!). Ξεβάφτηκα, έβαλα το βρακί του ύπνου, το τραγούδι που ακούω κολλημένα αυτή την εποχή ("You do something to me"…..Όνομα και πράγμα!) στο cd και κοιμήθηκα μέχρι την άλλη μέρα το μεσημέρι………..      �

                        ��

           Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν ανήκω σε εκείνη την μερίδα Ελλήνων που υποστηρίζουν (με σθένος, θα έλεγα…) την άποψη ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες πρέπει να γίνονται στη χώρα που τους «γέννησε». Δεν είναι, μάνα μου, η Ψωροκώσταινα για συχνές γιορτές και πανηγύρια. Εδώ μία έκθεση κάνουμε στη Σαλλονίκη (δεν τολμώ να την πω συμπρωτεύουσα…. Με χέσανε την τελευταία φορά!) κάθε χρόνο και ένα Καρναβάλι στην Πάτρα (άντε και Ξάνθη και Μοσχάτο…) και το κοσκινάμε ολημερίς και οληνυκτίς. Με το που τελειώνουν, λέει, αρχίζουν τις ετοιμασίες για την επόμενη χρονιά. Φαντάσου, λοιπόν, να μπουν στην παρέα και οι Ολυμπιακοί. Αγώνες, έτσι…. Τους άλλους αφήστε τους, σκέφτονται Λε Μπρον τώρα. Βρήκαμε ασχολία για το υπόλοιπο του καλοκαιριού.

            Στάσου βρε Audrey, θα μου πείτε. Άσχημα περάσαμε πριν 4 χρόνια? Όχι, αγόρια και κορίτσια, ήταν φανταστικά! Υπέροχα! Μαγευτικά! Ονειρικά! Εξαίσια! Παραμυθένια! Ειλικρινά παραμυθένια, όμως… Μόνο που…..εμ…..the end! Τέλος και βγήκαν τα σκατά στην επιφάνεια. Λογικό…. Είναι πιο ελαφριά από το νερό άλλωστε. Σαν το λάδι. Α είπα λάδι και θυμήθηκα το λάδωμα. Πσσσς…….. Έπεσε λάδωμα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το 2004 όσο δεν πάει. Τύφλα να έχει το ορυκτέλαιο…. Μισό, μισό! Να κάνω επαναπρογραμματισμό, γιατί υπερφορτώθηκα με τόσα δεδομένα και σαν να τα συγχέω. Μισό….

            ‘Ντάξει τώρα! Είμαι καλά κάνοντας reset. Συνεχίζω, αλλά συναντώ απορία στα βλέμματα. Χμμμμ….. Φυσικά και μας έμειναν υπέροχα και χρήσιμα έργα. Όχι τέχνης, αλλά υποδομής, Δρόμοι, μετρό, αεροδρόμια, γήπεδα, γήπεδα, γήπεδα, α και γέφυρες. Αλλά κυρίως γήπεδα που τώρα τα περισσότερα είναι τουλάχιστον εγκαταλελειμμένα. Αυτό, λοιπόν, που έλειπε από το Ελληνικό Κράτος και που το ΠΑΣΟΚ φρόντισε να του «χαρίσει» απλόχερα ήταν τα γήπεδα. Καθότι ο Έλληνας γνωστός αθληταράς (στους πρώτους στην παχυσαρκία μαζί με Ιταλούς και Ισπανούς. Ένδοξη μεσογειακή δίαιτα. Την κάνεις τη δουλειά σου και την κάνεις καλά…) ήθελε οπωσδήποτε γήπεδα. Ε και άπαντες σκέφτηκαν: «Να μια καλή ευκαιρία για να φτιάξουμε γήπεδα και να προωθήσουμε το Ελληνικό Αθλητικό (Αθάνατο) Πνεύμα. Θα κάνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες!!» (= «Θα κάνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες. Να μια καλή ευκαιρία να τα πάρουμε από τους ρομαντικούς μαλάκες!! Τώρα που μπορούμε, γιατί μετά θα τα πάρουν οι μπλε….»). Και όλοι μαζί, με τη ρομαντική μαλακία (ή το μαλακισμένο ρομάντζο…) που μας διακρίνει  ενώσαμε τα χέρια φωνάζοντας: «Πνεύμα Αθάνατο!»!!!! Και φάγαμε στην μάπα έργα σε δρόμους, ανακατασκευές, μελέτες, σκόνη, βαβούρα, ουρές και μετά…..heaven!

            Και λέω heaven, γιατί ναι πήγα σε κάποια αγωνίσματα. Φυσικά και με είχε συνεπάρει το ρομάντζο (ή η μαλακία…). Κι έτσι συγκινημένη, όπως ήμουν (και 20 χρονώ τότε…..)πήρα το δρόμο για το ΟΑΚΑ. Τα πάντα στην εντέλεια. Μα δε μπορεί, σκεφτόμουν. Ιούλιο ήμουν ακόμα Αθήνα, διάβαζα για εξεταστική, παντού γύρω η Κοσμογονία και τώρα στρατιωτάκια? Α ρε Πνεύμα Αθάνατο, όταν θέλεις είσαι μέσα….και deadlines δε χάνεις! Κοιτούσα γύρω μου και μόνο που δεν τραβούσα φωτογραφίες σαν Γιαπωνέζα! Έτσι θα είμαστε από εδώ και πέρα? Στη σειρά? Με τάξη? Τσιμπήστε με, μυρίζει μαλλί της γριάς!!!!

            Ναι, φυσικά και πήγα και τα έσκασα. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να συνεχίσω να ζω αν δεν στήριζα πρώτα τα αγόρια στο πόλο (και τώρα τα στηρίζω! Οι σκέψεις μου, οι πιο αγνές κορίτσια, είναι μαζί τους εκεί στα ξένα!!!!)? Πώς θα ζούσα χωρίς το πριν και το μετά? Μετά?! Μπογντέλ….. Οικείο, αλλά μπογντέλ (το γράφω στα ελληνικά αλλά με γαλλική προφορά, μη και διαβάζουν μικρά παιδάκια…). Και παρατήσαμε τα γήπεδα ( ε ξεκωλωθήκαμε 4 χρόνια! Τενοντίτιδα πάθαμε….), τους δρόμους, βγήκαν στην επιφάνεια σκάνδαλα (σώπα?! Το ΠΑΣΟΚ? Μα πώς?!) και τα σκατά που λέγαμε πιο πάνω. Ε είναι πιο ελαφριά από το νερό….. Άνωσις…. Que faire!

            Γι’ αυτό σας λέω. Δεν είμαστε εμείς και για πολλά Αθάνατα Πνεύματα. Στο τέλος θα αποδημήσουμε για τον Κύριο! Θα μας βγει το Πνεύμα αν αρχίσουμε ξανά μανά…. Και δώσ’ του έργα, δώσ’ του μίζες, δώσ’ του νεύρα και ξανά μίζες. Άσε…. Δεν έχουμε και το ΠΑΣΟΚ. Είναι λίγο ντεφορμέ τώρα τελευταία και η ΝΔ δε λέει. Δεν της πάει. Δεν το έχει. Σκάνε τα σκάνδαλα πριν ολοκληρωθούν. Δεν έχει πλάκα…. Μπαμ το κάνει, τσαφ και βγαίνει! Άνωσις 200%! Ένα μέρος του χάνεται στο διάστημα σαν το άζωτο… Ενώ με το ΠΑΣΟΚ ήταν αλλιώς. Ήταν όμορφα. Ήταν σαν μπαλαμούτι. Ήταν όπως ο άντρας και η γυναίκα στο μπαλαμούτι. Σε πλησίαζε, σου έλεγε παραμύθια, εσύ γούσταρες, μετά το γυρνούσε σε ερωτόλογα, εσύ έπεφτες, πιο μετά σε προστυχόλογα, εσύ καύλωνες, έσταζες, σε πετούσε στο κρεβάτι (ή όπου πρόσταζε η φαντασία κάθε φορά. Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε τέτοιες περιστροφές…), σου πετούσε τα μάτια από το παράθυρο, εσύ τελείωνες 4-5 φορές και μετά σηκωνόταν, έβαζε το παντελόνι (δε φορούσε ποτέ εσώρουχο! Ήθελε πάντα να είναι σε ετοιμότητα, χωρίς πολλές καθυστερήσεις.), άνοιγε την πόρτα και σου έλεγε απλά: «Δε νιώθω έτοιμος να μπω σε μία σχέση τώρα. Θέλω να βρω τον εαυτό μου» και μετά έβαζε για αρχηγό τον «γιο του Αντρέα» (the Messiah…) και άλλαζε διεύθυνση. Άντε βρες το τώρα… Πάει για άλλα! Γυρίζει (πάλι…) σελίδα. Και ρωτώ: πόσες σελίδες έχει αυτό το βιβλίο πια? Κλείνω λέγοντας ότι οι Ολυμπιακοί σκέφτονται Λε Μπρον. Βρήκαμε ασχολία, ωραία….. Φιλί Ολυμπιακών διαστάσεων και προδιαγραφών!!!!

Υ.Γ.1: Καλή Επιτυχία στην Ελληνική Αποστολή!!!! Και στο πόλο, και στο πόλο, especially…. Ε, αδυναμίες είναι αυτές!

Υ.Γ.2: Παραμένω ΠΑΣΟΚτζού παρά το παραλήρημα. Μόνο που στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ δεν ισχύει η παροιμία «αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, αλλά το αντίθετο. Όταν το παινεύεις, σε πλακώνει. Όταν του τα χώνεις, θυμάται να βάλει το κλειδί στη μίζα και ίσως και να το γυρίσει. Καλορίζικο (και καλοτάξιδο…..) το νέο-όπου-να’ναι-σπιτικό. Θα είναι λέει ένα κτίριο πιο προσιτό στον κόσμο. Sorry ρε παιδιά, αλλά τα πιο προσιτά κτίρια στην Ελλάδα είναι για τους άντρες τα μπουρδέλα και τα γήπεδα (ως οικοδομήματα) και για τις γυναίκες το Attica και το Mall, το καθένα για τους δικού τους λόγους. Στην Ιπποκράτους τι το προσιτό υπάρχει? Οψόμεθα….. Κοντός ψαλμός…  �

          Και αφού όλα πηγαίνουν καλά σε γραφείο και σπίτι (ευτυχώς ο μπαμπάκας είναι πολύ καλά και η δουλειά όλως παραδόξως τσουλάει ήρεμα και τακτοποιημένα!), είπα «δεν ξαναδιαβάζω καμιά μαλακία να περάσει η ώρα στην έρημη γκαρσονιέρα?» και μπαίνω στο αγαπημένο μου πλέον αντρικό site…….για να ασχοληθώ με την αγαπημένη μου πλέον δραστηριότητα: τον σχολιασμό των σχολίων τους. Γιατί μπορεί τα πράγματα πριν μερικές μέρες να μην ήταν όμορφα στη ζωή μου, δεν χάνουμε όμως τον οίστρο μας και την ιδιότητα της κουτσομπόλας (της κατίνας την απέβαλλα. Βαρέθηκα να ασχολούμαι, το πήρα απόφαση νομίζω…Ε πια!). Και αφού δεν βρήκα κάτι ενδιαφέρον να «μάθω για το πέος τους», μπήκα να δω τίποτα tips πεσίματος. Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά να ξέρω τι θα μου ξημερώσει στην επαφή μου με το αντίθετο φύλο. Ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω και βρίσκω νομίζω κάτι ενδιαφέρον…..που λέει…μμμμμμ…για να δω…..α ναι! «5 βήματα για να γίνεις πιο ελκυστικός και να την ρίξεις γρήγορα στο κρεβάτι», ο Χριστός κι ο Διάολος! Σαν απειλή ακούστηκε αυτό το γρήγορα…. Όχι, μάνα μου, εγώ θέλω το χρόνο μου, τα προκαταρκτικά μου, το παραμύθι μου, δεν πάω έτσι στα τυφλά. Αλλά ας τον αφήσω να μας πει αυτά που έχει σκεφτεί. Μπορεί να αξίζουν τον κόπο, βρε αδερφέ….!

            Τρόποι, λοιπόν, για να αυξήσεις τη γοητεία σου, άντρα αναγνώστη και φίλε και να μειώσεις κατά πολύ το χρόνο αντίστασής μας (τώρα εγώ γιατί νιώθω σαν κάστρο απόρθητο με αυτές τις αντρικές εκφράσεις….? Πάρε με! Α συγγνώμη, αφαιρέθηκα με αυτά και με εκείνα…).

Παίξε μαζί της. Όπως λέει και το παλιό εκείνο άσμα της Δέσποινας (της κυρίας ΑΕΚ ναι…) «Παίξε μαζί μου»! Παίξε, όμως, ερωτικά? Παίξε με τα νεύρα μου? Παίξε με το σώμα μου? Παίξε γενικά? Πες μου, μη με κρατάς σε αγωνία! Α ώπα…..μαλακία θα πει κορίτσια…. «Είναι γνωστό το πόσο αγαπάνε οι γυναίκες τα παιδιά (τι αδικία πια! Ενώ οι άντρες καθόλου….?). Μπορούν να τους κάνουν τρελίτσες όλη μέρα (ναι…..). Το Πανεμιστήμιο της Καλιφόρνιας (όχι αστεία έτσι?!) αναφέρει ότι έρευνες έδειξαν ότι οι άντρες που ενδιαφέρονται για τα μικρά παιδιά ελκύουν τις γυναίκες. Το να κερδίσεις πόντο στον βαθμολογικό της πίνακα (ναι κρατάμε τεφτέρι…) είναι τόσο εύκολο όσο να δώσεις μία καραμέλα σε ένα μικρό κοριτσάκι.»……………. Τώρα εγώ με τι λόγια να μιλήσω, τι να πω? Αυτό ήταν τελικά. Αν σε δούμε να παίζεις με τα παιδάκια, θα μας ανέβει η λίμπιντο και θα μας φύγει πάνω από το κεφάλι. Τόσο που δε θα κρατιόμαστε. Είναι δυνατόν να τα παίρνει κανείς στα σοβαρά? Δηλαδή από όλη την έρευνα του Πανεπιστημίου, κρατήσαμε το ένα πόρισμα και χτίσαμε πάνω του τη μαλακία. Αν σε δούμε να δίνεις καραμέλα σε ένα μικρό κοριτσάκι το σίγουρο είναι ότι θα καλέσουμε την αστυνομία, ανώμαλε! Μαζί μας παίξε, όχι με τα παιδιά….. Για το Θεό! Καραμελίτσα κανείς?

            Τράβα την από τη μύτη. Μισό, κορίτσια, μην τρελαίνεστε, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Κι εγώ στην αρχή το πήρα στραβά, αλλά διάβασα προσεκτικά το σχόλιο και όλες μου οι απορίες εξανεμίστηκαν με ένα παφ! «Θυμήσου πριν φύγεις από το σπίτι να μην αδειάσεις όλο το μπουκάλι με την κολόνια πάνω σου (Θου Κύριε! Δεν ήταν αυτονόητο αυτό τελικά…). Το ερευνητικό κέντρο Smell & Taste στο Σικάγο (όχι αστεία είπαμε!) προτείνει να χρησιμοποιούνται με μέτρο οι κολόνιες.». Σωστός ο Σικάγος. Έχω βρεθεί σε βαγόνι μετρό και κόντεψα να λιποθυμήσω και φως ηλίου να μην ξαναδώ εκεί κάτω στα έγκατα της γης. Τι ήταν αυτό, μάνα μου?! Κάτι αντίστοιχο με θανατηφόρο πυρηνικό ιδρώτα! Είχε βάλει προφανώς όσο άρωμα είχε μέσα ένα μπουκάλι των 75ml, αλλιώς δε μπορώ να το εξηγήσω. Πήγαινα προς το παράθυρο, ερχόταν κι αυτός. Γυρνούσα από την άλλη, κουνιόταν αυτός, αναδυόταν το άρωμά του….. Jesus λέω! Είναι μακριά η Εθνική Άμυνα ακόμα? Ναι. Είμαστε Σύνταγμα….. Ω Θεοί! Οπότε, αγόρια, δεν χρειάζεται υπερβολή. Ούτε άρωμα πολύ, αλλά ούτε και ιδρώτας φυσικά. Και δεν εννοώ να μην ιδρώνετε! Εννοώ αφού ιδρώσετε και πάτε σπίτι σας κάποια στιγμή, πλυθείτε και αλλάξτε την επόμενη μέρα μπλουζίτσα, γιατί ούτε αυτό παλεύεται. Ε και ιδρώνετε κομματάκι εύκολα εσείς, ναι?

            Μπες στην κουζίνα. Α ναι! Όλα κι όλα. Μας αρέσει το sex στην κουζίνα (ποιος άλλωστε είναι και ο σκοπός της? Πάντως όχι για να μαγειρεύω…. Το σιχαίνομαι!). Αλλά όχι….άλλο εννοεί. «Ο έρωτας περνάει από το στομάχι (εμένα πάντως από τα μάτια…). Μελέτη του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον (όχι αστεία! Εμπεριστατωμένη άποψη!) απέδειξε ότι οι άντρες που μπορούν να κάνουν πράγματα στην κουζίνα (εξηγήσου! Πράγμα είναι και το sex!) αυξάνουν κατά πολύ τη γοητεία τους προς το αντίθετο φύλο. Οι άντρες που δεν έχουν πρόβλημα να μοιραστούν τις δουλειές του σπιτιού με τη σύντροφό τους όχι μόνο τη χαλαρώνουν, αλλά της δείχνουν έμμεσα ένα σημάδι της αγάπης τους. Αυτό αυξάνει τη γοητεία τους και μαζί τη σεξουαλική διάθεση.». Δηλαδή, ο ποιητής μας λέει ότι για να μας πηδήξετε πιο εύκολα, θα κάνετε την Εβονζελί? Ως πού θα φτάσει πια η μαλακία…… Το φεγγάρι πάει το ανακαλύψαμε, το πατήσαμε, το περάσαμε. Σειρά, λοιπόν, έχει ο Δίας? Ακούστε τώρα, γιατί κάπου τα έχετε παρεξηγήσει τα πράγματα. Φυσικά και μας αρέσει να κάνετε δουλειές. Φυσικά και δεν μας αρέσει να κάνουμε δουλειές. Φυσικά και δεν σας αρέσει να κάνετε δουλειές. Φυσικά και λέγεται μαλάκας αυτός που του αρέσει να κάνει δουλειές. Αλλά! Δουλειές είναι και πρέπει να γίνουν. Δεν είναι θέμα αγάπης, ούτε sex, ούτε έρωτα, ούτε πάθους! Για το Θεό…. Μην κάνεις τις δουλειές για να μας ξεκουράσεις. Μην κάνεις τις δουλειές για να μας πηδήξεις. Θα μας πηδήξεις ούτως ή άλλως (Θεέ……ακούς?!)…. Κάνε τις δουλειές για να ζεις σαν άνθρωπος. Κι εμείς γι’ αυτό τις κάνουμε. Μαγειρεύουμε για να τρώμε, καθαρίζουμε για να μην πιάσουμε σκουλήκια, πλένουμε τα ρούχα μας για να είναι καθαρά και να έχουμε βρακί να αλλάξουμε. Και από τη στιγμή που αποφασίζετε να συγκατοικήσετε μαζί μας, θα κάνετε τις δουλειές θέλετε δεν θέλετε γιατί είναι και δική σας υποχρέωση μέσα στο σπίτι. Πόσο δύσκολο είναι πια…? Δεν σας το είπε η μάνα σας όταν σας κανάκευε?! Και ξαναλέω, θα μας πηδήξετε ούτως ή άλλως και χωρίς να κάνετε δουλειές, γιατί θέλουμε κι εμείς sex, όχι μόνο εσείς…..Απλό!

            Βγάλε το σωλήνα από τη ναφθαλίνη. 666!!!! Τι υπονοούμενα είναι αυτά?! Ξαναβάλ’ τον μέσα, σε βλέπει ο κόσμος! Α δεν εννοείς αυτό τον «σωλήνα»…..(μη μου κλείνεις εμένα το μάτι πονηρά…Κομπλάρω!)? Αλλά? «Το γεγονός ότι δε φοράς φούστα στη δουλειά (????????????????????Γιατί πού φοράς? Μωρή Τιτίκα?!) και δεν δείχνεις τα πόδια σου στο γυναικείο κοινό (????????? Κόβετε και εισιτήριο όταν τα δείχνετε?), δε σημαίνει ότι αυτομάτως οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονται για την εμφάνισή τους. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Wroclaw (όταν μιλάμε, μιλάμε δίχως αστεία!) απέδειξε ότι το μήκος των ποδιών (εγώ sorry, αλλά για άλλα μεγέθη είχα ακούσει από τη γιαγιά μου….Μάλλον δε μου τα είπε σωστά!) μπορεί να αυξήσει το ποσοστό επιτυχίας στα ραντεβού που βγαίνεις. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις –για όλα τα υπόλοιπα έχει φροντίσει η φύση (πάλι καλά…)- είναι να αναδείξεις το μήκος των ποδιών σου με το κατάλληλο ντύσιμο (και το άλλο μήκος με το κατάλληλο γδύσιμο, βέβαια, αλλά αλλού θέλει να καταλήξει το κείμενο…). Διάλεξε σκουρόχρωμα τζιν, κατά προτίμηση στενά ή στη χειρότερη περιορισμένου φάρδους.». Να σας δω με skinny jean D&G σε blue black και ας πεθάνω….. Το ότι τα αρχίδια σας θα πεθάνουν εκεί μέσα, δε σας ενοχλεί? Αρκεί να μας τραβήξετε στο κρεβάτι σας. Ναι, μόνο που δεν πηδάτε με τα πόδια….  Οπότε είτε τα βγάλετε, είτε τα βάλετε, ένα είναι το θέμα. Αν εμείς είμαστε 2 μέτρα γυναίκες (που είμαστε…) κι εσείς 2 εκατοστά μπάκακάς, ό,τι και να βάλετε δε θα έχει διαφορά. Οπότε για άλλα μεγέθη να αγχώνεστε και όχι για το μήκος των ποδιών σας. Το μόνο που κοιτάμε στα πόδια, αφού επιμένετε, είναι να έχετε περιποιημένα άκρα (δεν εννοώ να κάνετε και πεντικιούρ, αλλά μία απλή περιποίηση από μόνοι σας. Όχι παίρνουμε νυχοκόπτη και κόβουμε στο Θεό!) και καθαρά παπούτσια που να ταιριάζουν με το ντύσιμό σας. Αν και για να πω την αλήθεια, αν σας γουστάρουμε, όπως και να είσαστε δε θα το προσέξουμε πριν το sex….

            Άλλαξε χρώμα. Πήγαινε να τριφτείς πάνω στα βράχια σαν τις σαύρες και άλλαξες και δέρμα, αν μπορείς. Έτσι, σίγουρα θα μας τραβήξεις την προσοχή. (Μα τι τίτλοι είναι αυτοί?!) «Πάντα είχες την υποψία ότι το σκούρο δέρμα αποτελεί αφροδισιακό παράγοντα για πολλές γυναίκες, αλλά δε μπορούσες να το αποδείξεις. Για σένα δούλεψε το Πανεπιστήμιο του Μισούρι στην Κολούμπια (είδες? Δεν αστειευόμαστε εδώ?), αφού ύστερα από έρευνες έβγαλε την επιστημονική απόφαση (είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικό…) ότι μία ελαφρώς ηλιοκαμένη απόχρωση στο δέρμα του προσώπου στον άντρα αυξάνει τη γοητεία του και την επιρροή του στο αντίθετο φύλο.». Μην κουράζεστε………Οι μελαψοί και μελαχρινοί άντρες είναι για τις γυναίκες ό,τι και οι ξανθιές για τους άντρες. Πόθος. Με δυο λόγια. Τέλος.

            Κοιτάζω ξανά την οθόνη μου. Δε μπορεί….. Δε μπορεί να πιάνονται από μία κουβέντα και να φτιάχνουν θεωρίες. Βρε σεις! Δεν είναι δύσκολα τα πράγματα. Γιατί τα κάνετε? Μας αρέσετε, σας αρέσουμε, γίνεται παιχνίδι, κατάληξη κρεβάτι! Τέλος. Δε μπορεί…… Δε μπορεί να έγραψα πάλι τόνους και τόνους? Κι όμως….Sorry……Συνεπάρθηκα! Αλλά σταματάω…..Δεν έχω κάτι άλλο να πω, για την ώρα βέβαια. Όλο και κάτι θα βρω. Υπάρχει άπλετο υλικό, ζωή να έχω εγώ να γράφω! Φιλί ροζ και πάω να μαγειρέψω, γιατί λείπει η μανουλίτσα και έχει πέσει λόρδα σε αυτό το τετράγωνο. Μα να μην είχα ένα άντρα τώρα να μου κάνει πράγματα στην κουζίνα? Κι ας του καθόμουν μετά, δε βαριέσαι….. Θα την έβρισκα την όρεξη, αν πρόκειται να τα βρω όλα έτοιμα. Φιλί ξανά και πάω……(Κοτόπουλο ρολό με πατάτες στο φούρνο αποφάσισα να κάνω!)         �

                �