Αφήνοντας την Μύκονο…

                        ��

           Φυσικά και δεν σας ξέχασα! Αλλά βρίσκομαι σε Αττικό έδαφος και ουρανό, κυρίως το τελευταίο….. Νομίζω, αν εξαιρέσουμε ελάχιστες ώρες και στιγμές, ότι από την Πέμπτη μέχρι και τώρα που κάθομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, δεν έχω σταματήσει να πίνω – τι άλλο…? – ουίσκι! Αλλά την παλεύω. Απορώ οι εξετάσεις αίματος που έκανα τι θα δείξουν αύριο…Είμαι πολύ περίεργη…. Σίγουρα θα δείξουν έναν σίδηρο κάτω χαμηλά στα Τάρταρα, αλλά από αλκοόλ, όχι! Παράπονο ο γιατρούλης δε θα έχει!!!! Μη σας πω θα πάρω και παράσημο….
           Μόλις γύρισα σπίτι (επιτέλους, μαζεύτηκα….) απόλυτα χαρούμενη, απόλυτα ευτυχισμένη, απόλυτα ευχαριστημένη (απόλυτα μεθυσμένη….Αλλά δε μασάμε εμείς!), απόλυτα χορτασμένη!!! Μου αρέσει εδώ…. Είμαι ο εαυτός μου εδώ! Καλά γενικά είμαι παντού ο εαυτός μου, δεν κολλάω, αλλά εδώ είναι η έδρα μου! Είμαι εντός!            
           Βγήκα έξω από το εστιατόριο (επιτέλους…Παραλίγο και θα μου κολλούσαν και ένσημα! 6 ώρες είναι κάτι παραπάνω από ημιαπασχόληση…) και αρνήθηκα να πάρω ταξί επιτόπου. Θα περπατήσω…. Μόνη μου!!! Εξάλλου μου αρέσει αυτός ο πεζόδρομος. Μου αρέσουν οι βιτρίνες του. Μου αρέσουν τα ζευγαράκια που περπάτανε σε αυτόν (και κοιτάνε τις βιτρίνες με γυναικεία αγκομαχητά και…. «Καλά μωρό μου? Δεν είναι φανταστικό?». Μωρό μου? Το ‘πιασες έτσι…?!). Μου αρέσουν τα αδέσποτα που κοιμούνται τεντωμένα στο πάτωμα (και τα οποία δεν κάνουν καν τον κόπο να σε κοιτάξουν…Είναι μοσχοαναθρεμμένα, οπότε σε κλάνουν κανονικά και κοιμούνται του καλού καιρού!). Δεν μου αρέσουν τα σκουπίδια που βλέπω κάτω…. Για το Θεό… Δίπλα είναι ο γαμημένος κάδος! Τα μαζεύω….. Σαν την Μαλάμω, γραφική…. Μου αρέσουν οι οδηγοί των αυτοκινήτων που περνάνε και κατεβάζουν τα παράθυρα βγάζοντας ένα παρατεταμένο «πωωωωωω….!!!!». Σιγά αγόρια….. Άνθρωπος στη θάλασσα! Τους στέλνω φιλί αλά Audrey! Ε, ‘νταξει… Ολόκληρο «πωωωωω…!!!» έκαναν… Κρίμα! Κοίτα μπροστά σου, μάνα μου!!!!! Είναι κρίμα να τρακάρει το Πορσικό. Τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε. Αντί να αλλάζεις μάσκα, δώσ’τα εκεί. Ξέρεις πόσα θα χορτάσουν?! Μου αρέσουν τα πιτσιρίκια που πέφτουν και «σκοτώνονται» με τα πατίνια, αλλά ζητάνε «συγγνώμη» που σου έκοψαν το δρόμο. Μου αρέσουν αυτές οι γόβες……. Κολλάω τα χεράκια μου στο τζάμι, όπως τα παιδάκια στη τζαμαρία του ζαχαροπλαστείου. Μου αρέσουν και αυτές οι γόβες πιο μέσα…. Γαμώτο…. Τιμή? Δε βλέπω….. Α!!! Α…. 650 ευρώ…. Ωραία! Πάντα το μάτι μου στα φθηνά πέφτει…. Τι τύχη κι αυτή!!            
            Συνεχίζω….. Βαριέμαι να μπω μέσα να τις αγοράσω (εεεε….. Είναι Κυριακή! Ε και? Τα καλύτερα ψώνια τότε γίνονται!!! Τις Κυριακές!! Ξέρεις πόσες γόβες έχω αγοράσει εγώ τις Κυριακές?), άλλη φορά… Ωπ!!! Ντόνατς!!!! Τώρα έπρεπε να είχα ένα γκόμενο να του πω με γατίσια φωνή «μωρό μου…? Ντόοοοονατς….», αλλά δεν έχω. Αλλά θα βρω σύντομα. Όχι τώρα, όμως. Βαριέμαι…. Άλλη φορά…. (Επ! Είπες την απαγορευμένη λέξη βαριέμαι!!!!)…. Συνεχίζω. Α! Αγόρια με ποδήλατα!!! Βοήθεια… Στα καταφύγια! Και το ένα μαλακισμένο, όπως περνάει μου αρπάζει το φουλάρι που είχα ρίξει χαλαρά στο λαιμό!!!! «Ευχαριστώ!!!!», παρακαλώ!!! Τι να του πεις τώρα…. Άσ’ τον χέσ’τον. Ας το πάρει. Ίσως αυτό το φουλάρι να έπρεπε να φύγει από το λαιμό μου. (Γαμώ τα σκηνικά, βέβαια….. Υπό άλλες συνθήκες θα τον έπιανα και θα τον σάπιζα στο ξύλο! Αλλά άλλη φορά…..).

            Το ταξί με αφήνει στο σπίτι (σφίγγω τα δόντια να μιλήσω σταθερά και να βγω από το ταξί επίσης σταθερά. Ήπια λιγάκι μωρέ….). Επιτέλους….. Κρεβατάκι….μου! Σας γράφω δύο «κυριολεκτικά» λέξεις και την πέφτω….. Έννοια σας…. Και θα ακολουθήσει post με λεπτομέρειες! Κίσιζ πολλά όμως……�

                        ��

           Ήρεμη ήρεμη στο σπιτάκι μου. Έλυνα σκανδιναβικά……Μη με κοιτάτε! Σας έχω πει, αυτό το Sudoku δε μου αρέσει. Με κάνει και νιώθω πιο ηλίθια από όσο είμαι. Εξάλλου δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να κυνηγάω και να συνδυάζω αριθμούς. Μου αρέσει καλύτερα να σπάω το κεφάλι μου για να βρίσκω τη σωστή λέξη και στην τελική να ανοίξω και κανένα λεξικό (στα μεγάλα κέφια έτσι? Στα πολύ μεγάλα….Μην τρελαίνεστε!). «Άφωνη…θυσία», Θ-Σ. Χτυπάει κινητό. Ώπα οιωνός, μετά τη λέξη θυσία! Απόκρυψη….. Ε, βέβαια….. Έτσι είναι. Όταν δε θέλεις να δούνε ποιος είσαι, βάζεις απόκρυψη. Όταν ξέρεις ότι έχεις πολύ καλές πιθανότητες να παραμείνεις μία αναπάντητη ως αριθμός γνώριμος, βάζεις απόκρυψη. Ε, βέβαια….. Χτύπα, μου αρέσεις όταν χτυπάς, κινητό μου. Σου έχω βάλει και γαμώ τους ήχους, Rihanna, αμπρέλα! Α τώρα που κοίταξα το κινητό μου, να θυμηθώ να αλλάξω κινητό. Για πόσο καιρό πια θα κυκλοφορώ με το δώρο του πρώην, έλεος πια…. Μεγάλωσα, έγινα ολόκληρη γυναίκα, πρέπει να αλλάξω κινητό. Αλλά μου αρέσει αυτό το ροζ κινητούλι, τόσο κοριτσίστικο…. Καλά θα δω τι θα κάνω. Θα πάω από τη Vodafone να τους πω να μου δώσουν ένα πιο σοβαρό, είμαι και ελεύθερος επαγγελματίας πια! Α, σταμάτησε να χτυπάει, φτου δεν το πρόλαβα με τόσες σκέψεις, χεχεχε….

            Για να είμαι ειλικρινής, αγαπητέ αναγνώστη της ναυτιλίας, νόμιζα ότι ήσουν εσύ, καθώς πέρασε τόσος καιρός και νέα σου δεν είχα, ούτε καν στο mail. Ζεις? Είσαι και σε περίεργη ηλικία τώρα… Μη μου πάθεις τίποτα, σου έχω και αδυναμία (ναι….) και άλλωστε τόσες γραμμές post χαλάσαμε για σένα, μη μας εγκαταλείπεις τώρα. Είσαι ο οίστρος μας, μεγάλε ναυτίλε!! Αλλά δεν ήσουν εσύ τελικά, γιατί ήρθε μήνυμα ωραιότατο και άκρως ρομαντικό, από αυτά που σιχαίνομαι…καθότι διόλου ρομαντική γυναίκα! Καλά δε θα μπω σε λεπτομέρειες περί του μηνύματος, αλλά ομολογώ ένα σφίξιμο στην καρδιά το είχα όταν έκλεισα το πορτάκι του κινητού μου. Αχ…… Έλληνας μαλάκας με 6 γράμματα στο επίθετο και άλλα 7 στο όνομα? Χμμμμ…… Με BMW? Jeep? (Όχι, νησί δεν έχει. Ένα jeep έχει, το πάει και το φέρνει και καμαρώνει κιόλας.) Χμμμ….. Δε μου έρχεσαι τώρα, γι’ αυτό θα συνεχίσω τα σκανδιναβικά. «Αλλιώς η κατσίκα», Α-Ι-Γ-Α. Χτυπάει το κινητό. Α, η φίλη μου, κι άλλος οιωνός μετά την αίγα…. Allô? Qui est_a l’ appareil? «ΈΛΑ!!!!!», ναι. «Κάθεσαι?», ναι. «Είσαι καλύτερα τώρα, γιατί αυτό που θα σου πω, είναι τουλάχιστον συγκλονιστικό?», ναι. «Έχει ανέβει ο σίδηρός σου?», ναι, ναι. «Μόνο ναι, θα λες?», ναι. «Έλααα….», ναι. «Audrey?!», λέω ένα δυνατό ναι, γιατί διαισθάνομαι τη μαλακία να έρχεται με δρασκελιές και να με καθηλώνει πάλι στο κρεβάτι. Λέγε…..και να είσαι περιεκτική, παρακαλώ πολύ. «Λοιπόν, άκου.», ναι….. «Έχει άλλη!», ναι. «Α, το ήξερες!!!!!», ναι. Ποιος? «Τι ποιος ρε χαζή?! Ο Έτσι!!!», α ναι….

            «Audrey, είναι τουλάχιστον σοβαρό αυτό που επισκιάζει τη σχέση μου κι εσύ λες μόνο ένα ναι?», ναι. Πες μου μία άλλη λέξη για την καταιγίδα? «Δεν το πιστεύω? Λύνεις σταυρόλεξο?», σκανδιναβικό για την ακρίβεια. Πες….. Έχω κολλήσει τώρα. «Κάτσε δυο λεπτά, γιατί θα με τρελάνεις. Σου λέω ότι έχει άλλη κι εσύ μου απαντάς μόνο ναι?», όχι. Σε ρώτησα μία άλλη λέξη για την καταιγίδα. «Α, καλά…..», ξέρεις τι συνειδητοποίησα? «Ότι πρέπει να χωρίσω?», ναι. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι και τις προάλλες που συζητούσαμε για το κέρατο, πάλι σκανδιναβικό έλυνα!!!! Δεν είναι υπέροχο? Τέτοια σύμπτωση….. «Audrey….Δεν είσαι καλά ε?», χρόνια τώρα, αλλά σκέφτηκες κάτι? «Για αυτό που σου είπα? Όχι ακόμα…..Δεν ξέρω τι να κάνω ρε συ….», όχι. Για τη λέξη…. «AUDREY!!!», ναι? «Έχει ΆΛΛΗ!!!!!», ε τον πούστη…. Μπράβο του! «???????», ε τόσα χρόνια το ίδιο μουνί…., ήρωας! Και αστακό να τρως, κάθε μέρα, μάνα μου, τον βαριέσαι όσο ξύλο και αν έφαγες από τη μάνα σου για να μάθεις να τον τρως. Έτσι είναι αυτά. Πόσο μάλλον όταν τρως κονσέρβα ζβαν…. Και άργησε, το παλικαράκι σου…. «Αυτό μόνο έχεις να πεις? Είσαι η καλύτερή μου φίλη….», δυστυχώς…. «και αντί να μου σταθείς, εσύ του λες μπράβο και με λες κονσέρβα ζβαν?!», ναι. Είσαι υστερική? Πες μου, μην ντρέπεσαι, μεταξύ μας τώρα. Είσαι? «Όχι.», εγώ νομίζω πως ναι…… Μισό……να πιάσω άλλο στυλό γιατί αυτός δε φτουρεί άλλο…. Έλα! Εσύ δε μου έλεγες τις προάλλες που βρεθήκαμε στην Αθήνα, ότι είστε πάρα μα πάρα πολύ καλά? «Ναι….», ναι. Τότε? «Είδα μήνυμα στο κινητό του…», ιιιιιιιιιι!!!!!!! ΚΑΤΙΝΑ!!!!! ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΕΣ, ΑΝΗΘΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ?!!!!! Καλά έκανες…. Τα κινητά εκτός από τα τηλεφωνήματα, είναι και για να αποθηκεύουν πληροφορίες, αποδείξεις και δεδομένα, μαχητά βέβαια, το ξέρεις αυτό? «Ε? Μαχητά?», μαχητά? Μπορεί να αποδείξει κάποιος ότι δεν είναι κι έτσι? Επίσης, μαχητά, μπορεί να κάνεις λάθος? Επίσης, μαχητά, αν τα χρησιμοποιήσεις εναντίον του, κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς τιποτένια και κατίνα από τον εξίσου τιποτένιο και άθλιο πηδήκουλα….? Μαχητά, μάνα μου…..άνοιξε το βιβλίο του δικαίου που είχαμε τα παλιά τα χρόνια στην Πάντειο…. Τι είδες, δηλαδή?

            «Γιατί δεν το σηκώνεις όταν σε παίρνω?», αυτό…? «ΝΑΙ!», α πα πα….. Η πρόστυχη…. Βέβαια, έχει σχήμα οξύμωρο εδώ, το αισθάνεσαι φαντάζομαι….. «Ε? Τι λες!?», λέω ότι το οξύμωρο είναι το σημείο εκείνο που λέει «γιατί δεν το σηκώνεις όταν σε παίρνω», δηλαδή δεν γίνεται από τεχνικής απόψεως να τον παίρνεις ενώ δε σηκώνεται, μάνα μου. «Δε σε πιστεύω……Εσένα μωρέ πήρα να πω τον πόνο μου?!», ποιον πόνος σου, μάνα μου, μη με τρελαίνεις!!! Μπορεί να μην είναι αυτό που φαντάστηκες. Remember, μαχητές αποδείξεις…. Μπορεί να είναι κάτι άλλο. «Όπως? Έλα ρε, Audrey. Δε μπορεί να τα λες εσύ αυτά!», κι όμως…..(λέω και μαλακίες καμιά φορά, τι να κάνω, προκειμένου να κατευνάσω την οργή μιας φίλης αδερφικής και να σώσω τον σίδηρό μου….). Μπορεί ρε συ, να τον παίρνει αυτή και εκείνος να μην το σηκώνει, γιατί δε θέλει να κάνει τίποτα. «Αυτό πιστεύεις?», όχι….. Αλλά δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι. «Και πού βρήκε το νούμερό του? Της το έδωσε αυτός!!!!», όχι απαραίτητα. Εμένα τόσοι άντρες έχουν το νούμερό μου, αλλά δεν τους το έδωσα εγώ και ενώ δεν το σηκώνω ποτέ, εξακολουθούν να παίρνουν. Άρα? «Άρα, λες βλακείες. Σίγουρα έχει άλλη. Τόσα χρόνια τα έχουμε, με βαρέθηκε!», ουφ……Καλά κάνω εγώ και απέχω από τον θεσμό…. «Ποιον θεσμό?», της ΔΕΘ….. Της μακροχρόνιας σχέσης, μάνα μου! Να κάτι τέτοια δεν τα μπορώ καθόλου, όμως.

            «Είναι επειδή δε σου έχει συμβεί ποτέ….», ναι, σωστά…. Είμαι η μοναδική γυναίκα στον πλανήτη που δεν την έχουν κερατώσει. What a lucky girl!!!!!!! Σωστά…. «Α, ναι…», νερό κι αλάτι!!!! Κάτσε, κάτσε, γιατί έχω αναλαμπή, όραμα, εικόνα. Εσείς οι δύο δεν κοιτάτε ο ένας τα κινητά του άλλου? Τι μαλακία κι αυτό….. «Ναι. Και ΔΕΝ είναι μαλακία, Audrey. Τόσα χρόνια τα έχουμε!», ωραία, τότε κοίτα και τις καταθέσεις του στην τράπεζα, το Ε9 του, την κάρτα για το service του αυτοκινήτου του, τα κοινόχρηστά του, τις εξετάσεις αίματός του, την κάρτα αιμοδοσίας του, την πιστωτική του (κυρίως!) να δεις αν είναι σε ισχύ, τα ένσημά του, πήγαινε σε εξουσιοδοτημένη αντιπροσωπεία αυτοκινήτου να διαβάσεις τον εγκέφαλο του αυτοκινήτου του, το εισιτήριο διαρκείας του και ό,τι άλλο κρίνεις ότι πρέπει να εξεταστεί αν είναι έτσι. ΜΑ-ΛΑ-ΚΙ-Α είναι!!!! Προσωπικά δεδομένα, you know?! Προσωπικά?!! Εμού του ιδίου?! «Ναι, καλά. Τα λες αυτά γιατί έχεις κάνει τις μαλακίες σου κι εσύ στο παρελθόν….», ναι σίγουρα, αλλά είναι το κινητό ΜΟΥ! Και στην τελική μπορεί να γίνει μαλακία, χωρίς να υπάρχει λόγος. Γιατί μπορεί κάποιος ή κάποια, είτε παλιό αίσθημα είτε ανύπαρκτο είτε λάθος της στιγμής είτε παλαβιάρης, να στείλει ένα μήνυμα μαλακία ή να πάρει τηλέφωνο σε ώρα που δεν πρέπει και να γίνει μαλακία, φιλενάδα!! Και εσύ να μην φταις καθόλου. Άντε πες μετά ότι δεν είσαι ελέφαντας που χορεύει στις μύτες των ποδιών του, όταν ο άλλος ή η άλλη θα ουρλιάζει πάνω από το κινητό ΣΟΥ…. Μου έχει συμβεί και αυτό και τα είχα παίξει. Αν κάτι δε μπορώ, αυτό είναι η γκρίνια. Και μάλιστα η άσκοπη και όταν δε φταίω!!! «Γιατί πότε σου συνέβη μωρέ?», με τον πρώην, μαρή. Δεν είχα μπει να κάνω μπάνιο και ήρθε μήνυμα από τον ακατονόμαστο (ναι, φίλε μου, ναυτίλε. Ναι, εσύ! Μου γάμησες το βράδυ τότε. Το τι άκουσα, η γυναίκα….Κάλλιο να είχα μπει σε Ησυχαστήριο, που είναι και μόδα τώρα.)? «Και το είδε?», ναι, ο άχρηστος, άνοιξε το κινητό ΜΟΥ…. Άντε τώρα εγώ να πω ότι δε θέλω να μου πιάνουν το κινητό ΜΟΥ…. Θα έτρωγα σφαλιάρα και άντε να βρω το δίκιο μου με μήνυμα φωτιά στο κινητό ΜΟΥ. «Και?», της πουτάνας έγινε, χέσ’ το….

            «Και τι? Έτσι τελείωσε?», όχι φυσικά. Μετά δεν κρατήθηκα κι εγώ, με ξέρεις, γλωσσού, και απάντησα και χέστηκε το θέμα….. Γι’ αυτό σου λέω. Μαλακία να πιάνεις τα ξένα κινητά. Μαλακία!!!! Κακό!! Τζιζ!! Γιατί να που βλέπεις κάτι που καμιά φορά όχι απλά δεν ισχύει, αλλά είναι και κουλό. Πιο παλιά, με τον άλλο, ξέρεις που ζήλευε σαν τρελός (Χόλι Μάδερ….Τι ήταν κι αυτό?), είχα βάλει ήχο στο πορτάκι, όταν το ανοίγει να ξέρω τι γίνεται. Και είχα βάλει και τον ήχο στο φουλ. Αφού άνοιγα το κινητό σε τράπεζες και υπηρεσίες και τρόμαζε όλη η ουρά! Ε και μια φορά πάλι είχα μπει στο μπάνιο και άκουσα τον γνώριμο ήχο. Φυσικά, βγήκα έξω με τα νερά και επιτέλους είχα βρει την αφορμή για να χωρίσω. Το έπαιξα βαρύ πεπόνι….και εγώ δεν ανέχομαι να μου πιάνουν τα πράγματά μου και τέτοιες μαλακίες. Καλά χεσμένο τον είχα αυτόν, ούτως ή άλλως, αλλά για το story. Ε, από τότε και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω μήνυμα στο κινητό ΜΟΥ! Δεν υπάρχει! Τα διαγράφω όλα, μόλις τα διαβάσω. Ακόμα και το «γεια» το δικό σου, το σβήνω. Συνήθεια πλέον…. Μόνο εκείνο το γαμημένο βράδυ, δεν πρόλαβα. Αλλά γενικά μου τη σπάει να βλέπω ζευγάρια να ανοίγουν ο ένας το κινητό του άλλου. Λες και αυτό θα σώσει τη σχέση σας, τρομάρα σας… «Ναι ρε σιγά! Εσύ δεν έχεις ανοίξει κινητό γκόμενου?», φυσικά και έχω! Για το Θεό, μάνα μου…. Γυναίκα είμαι… Αλλά μόνο σε γκόμενους που με ενδιέφεραν και όχι σε όλους, τώρα που το σκέφτομαι…. Μαλακία… Ίσως να είχα ξεστραβωθεί πιο νωρίς…. Τέλοσπάντων. Αλλά ναι. Βέβαια, δε βρήκα τίποτα σπουδαίο. Αυτός που έχει χεσμένη τη φωλιά του, φροντίζει και θάβει τα σκατά σαν γάτα, μάνα μου…μην ανησυχείς. Αλλά θα μπορούσε να υπήρχε ένα μήνυμα άσχετο που ο άλλος να μην έχει ιδέα ή να μην συνερίζεται και απλά να μην το έσβησε και κάποιες σαν εσένα να το δουν και επειδή – άκου τώρα κριτήριο!! – τα έχουν χρόνια με αυτόν, να αρχίσουν τις υστερίες…..

            Και στην τελική, και επανέρχομαι σε αυτό που ξεκίνησα να λέω για τα κινητά, αφού κοιτάτε ο ένας το κινητό του άλλου και δε σας χωρίζουν τέτοιες ντροπές και κατινιές, ρώτησέ τον ευθέως τι είναι αυτό εδώ, όπως σε είχε ρωτήσει και εκείνος πέρυσι για το μήνυμα εκείνου του βλαμμένου… «Ω ρε!!! Πού το θυμήθηκες αυτό? Μπράβο!!!!», ε μάνα μου….. Παραγράφω μετά την 15ετία και μόνο ό,τι με συμφέρει, σημαντικό αυτό να αναφερθεί. Ρώτα τον! Κατά μέτωπο επίθεση! Αν είναι να σωθεί η σχέση σου και να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο έχει πέσει… «Μην κοροϊδεύεις!», ε δε μπορώ αυτές τις υστερίες των μακροχρόνιων σχέσεων. Αυτές που κάνετε δεν είναι σχέσεις….Χέσεις είναι, sorry κιόλας! Κοίτα εμένα…. Ξέρω τι έχω και κυρίως, ξέρω τι δεν έχω. Δεν έχω γκόμενο. Δεν έχω sex, εκτός από περιστασιακό. Δεν έχω τέτοιες σκοτούρες με κινητά, μηνύματα, κέρατα, σκατά. Δεν έχω μία αγκαλίτσα όταν βλέπω τον Ολυμπιακό… «Αγκαλίτσα με τον Ολυμπιακό ρε μαλάκα?!», ε ναι. Μπορεί να μου αρέσει η μπάλα, αλλά είμαι και γυναίκα. Θέλω και την αγκαλιά μου όταν χάνει… Την παρηγοριά μου…. Επίσης, και μη με διακόπτεις όταν κάνω απογραφή, δεν έχω συνεχείς τηλεφωνικές επαφές, κοινώς σώθηκε ο εγκέφαλός μου από τον όγκο που θα του προκαλούσε πιθανότατα το κινητό. Δεν έχω άγχος για εγκυμοσύνη. Μια φορά ήρθε ο κρίνος, τα παλιά τα χρόνια. Αλλά και πάλι, παίρνω πάντα τα μέτρα μου… Δεν έχω μαλάκα να ροχαλίζει το βράδυ δίπλα μου. Δεν έχω άντρα να θέλει πρωινό sex και κυρίως πίπα! «???? Τι λες??!!», σιχαίνομαι το πρωινό sex. Καλά την πίπα τη σιχαίνομαι γενικότερα…. Αλλά το πρωινό sex! Νιώθω ακριβώς όπως εκείνη τη γαμημένη στιγμή που χτυπάει το ξυπνητήρι για να πάω στο γραφείο! Το πρωί είναι πρωί! Τέλος, δεν κάνω sex. Θέλω να ξυπνήσω χωρίς άγχος και κυρίως, χωρίς αγώνα! Και τέλος, να πω ότι….

            «Καλά, θα τον παρακολουθήσω…. Αυτό θα κάνω, το σκέφτηκα καλά….Θα τον παρακολουθήσω να δω πού θα πάει….», ναι……αυτό να κάνεις, πώς δεν το σκεφτήκαμε πιο νωρίς? Ψάξε, επίσης, μία άλλη λέξη για την καταιγίδα. Είναι επίκαιρη, αισθάνομαι! Και σε εσάς όλους, φιλιά από την Audrey που έχει σηκώσει τα χέρια και τα πόδια ψηλά με τη μακροχρόνια σχέση της φίλης της……Ρε καλά κάνω εγώ και δεν έχω «σχέσεις με σκοπό τη συμβίωση και τον γάμο»… Άντε παρατήστε με ήσυχη, μαλάκες όλοι σας…. Θα πάω σε Ησυχαστήριο, τέλος! Είναι και μόδα….   

                        ��

          Είπα κι εγώ να αναρρώσω. Μετά και την πρόσφατη αδιαθεσία μου, σκέφτηκα ότι θα ήταν σωστό και φρόνιμο να αναρρώσω. Πλησιάζει, βλέπεις, και η Madonna και πρέπει να είμαι σε ετοιμότητα. Έκατσα, λοιπόν, στα 33 τετραγωνικά μου, τα καθάρισα (ε, δηλαδή έλεος…..Πόση βρωμιά, σκόνη και αράχνη να χωρέσει σε μία γκαρσονιέρα?!), τα περιποιήθηκα, έβαλα τα κόκκινα τα μπουρδελέ σεντόνια μου (όχι πως περίμενα παρέα, αλλά έτσι είπα να φτιάξω ατμόσφαιρα…), πήρα γνωστό γυναικείο περιοδικάκι και άραξα στην υπέρδιπλη (και άδεια ακόμα….) κρεβατάρα μου. Προσπερνώ με απάθεια τα περιεχόμενα και το κορίτσι του εξώφυλλου (άλλη μία γλάστρα, για το Θεό πια, που θα της κάνουμε και αφιέρωμα ρωτώντας την «αν στον έρωτα τα δίνει όλα?». Ναι, μάνα μου, μόνο εσύ μία! Κάνε μας τη χάρη….), προσπερνώ κάτι μαλακίες γυναικείας φύσης (αμάν πια αυτές οι ανασφάλειές μας!) και φτάνω στην Κήπο της Εδέμ….

            «Πόσο σοβαρά βλέπει τη σχέση σας? Δεν χρειάζεται να σου το πει με λόγια.», ωχ….. Ωχ, ωχ….. Η γυναίκα σκέφτεται. Η γυναίκα σκέφτεται και όχι μόνο σκέφτεται, αλλά αποφασίζει να μεταφράσει το αντρικό είδος. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό ε? Αγόρια, σε εσάς το λέω…. Σημαίνει ότι και το κλάσιμό σας, θα γίνει σενάριο. Σενάριο? Σαν αυτά που συζητούσαμε σε εκείνο το post για το μυαλό της γυναίκας? Ε, τέτοιο θα γίνει. Θα πιάσει τώρα η γυναίκα μία μία τις κινήσεις σας και ο Διάολος που σας πήρε….Σκέψη, σενάριο, συνδυασμοί, μεταφράσεις, πιάσε ένα αυγό και ξεκίνα να το κουρεύεις από τώρα. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που άρχισε η γυναίκα να εξωτερικεύει δυνατά τη σκέψη της (πάντα σκεφτόταν. Αυτό είναι δεδομένο. Απλά φοβόταν να το πει τα παλιά τα χρόνια….), ζορίστηκε ο πλανήτης. Ως και ο Βόρειος Πόλος έγινε νησί…πια… Τώρα θα βάλει κάτω τη σχέση σας, θα πάρει χαρτί και μολύβι και θα αρχίσει να παίζει Taboo με σκίτσα. Κάτσε και θα δεις σε λίγο…

            1. «Μιλάει συγκεκριμένα». ……………..Δηλαδή εννοείς, κοπελιά, ότι συλλαβίζει λέξεις? Συντάσσει προτάσεις? Τι κάνει, πες μας! «Όταν το “Ναι, να πάμε κάπου”, γίνεται “Κοίταξα αν έχει δωμάτια στην Τζια (στην Τζια?! Ε, καλά ρε κοπελιά, δε σου είπε και στον Μαυρίκιο, ηρέμησε…) για το τριήμερο”, σημαίνει ότι έχει αρχίσει να σε θεωρεί κομμάτι της ζωής του». Ααααα…..περίμενε, μην πεις τίποτα!!!! Κοπελιά, έχω εικόνα!!!! Δηλαδή, μου λες (κι εγώ τώρα το συνδυάζω που μου το λες!) ότι ο πρώην μου όταν κανόνιζε εβδομάδα ολόκληρη (πρόσεξε! Όχι τριήμερο! ΕΒΔΟΜΑΔΑ!) στους Παξούς πέρυσι, μου λες ότι είχε σοβαρό σκοπό? Κάτσε, μάνα μου, γιατί έχω και άλλη εικόνα στα καπάκια! Γι’ αυτό ρε συ, μου ζήτησε να μείνουμε μαζί (για όταν ανεβαίνω Αθήνα, εννοούσε και όταν κατεβαίνει αυτός Ασπρονήσι. Μάλλον….Άλλη μετάφραση δε μπορώ να αποδώσω στο εν λόγω εγχείρημα του πρώην έρωτα…) 2 μήνες μετά? Έχει δίκιο, κοπελιά…… Έτσι, όπως τα είπες είναι. Βέβαια, που να φανταστεί ο καημένος ότι αντί για Ναι ή Όχι, θα άκουγε «θέλω να χωρίσουμε»….. Είμαι και απρόβλεπτη γυναίκα, δεδομένη δε με λες, όχι! Με ζόρισες? Έφυγα χτες! Αλλά στάσου, μάνα μου, μην παίρνεις εμένα ως παράδειγμα. Στάσου να σου πω κάτι.

            Αυτό που είπες, σαφώς και δείχνει ένα ενδιαφέρον. Αλλά…..τι? Γιατί με διακόπτεις? «Το να κάνει σαφή σχέδια για το πώς θα περάσετε χρόνο μαζί, σημαίνει ότι θέλει να είσαι κοντά του και στο μέλλον. Το σημαντικότερο? Δε φοβάται να στο πει», ναι ρε μάνα μου. Αλλά εκτός από βαθύ ενδιαφέρον, μπορεί να μη θέλει να κοιμηθεί με στέγη του τα άστρα στην Τζια και πήρε να ρωτήσει, να το σιγουρέψει πριν πάτε. Μπορεί να σε θεωρεί ελαφρώς ακατάλληλη για συντονισμό ταξιδιών. Πολλές γυναίκες, παρόλη την οργανωτική σκέψη που χαρακτηρίζει το είδος μας, δεν είναι ικανές να κανονίσουν ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι συνεπάγεται εισιτήρια, δωμάτια, αυτοκίνητο ή μηχανάκι, προκαταβολές και πολλά ακόμα. Μπορεί, επίσης, να νιώθει καλύτερα όταν τα κανονίζει εκείνος. Κι εγώ νιώθω καλύτερα όταν κανονίζω εγώ όλες τις λεπτομέρειες του ταξιδιού, χωρίς να σημαίνει ότι βλέπω στα μάτια του τον πατέρα των παιδιών μου. Μέχρι να φτάσω Παξούς και να δω ότι όλα ήταν όντως κανονισμένα, μου βγήκε η ψυχή. Δεν ήξερα τι θα αντικρίσω…. Γι’ αυτό σου λέω. Αλλά αν θέλεις, κράτα και τη σκέψη σου. Δεν είναι κακή…

            2. «Κάνει τον ψυχολόγο», όλοι οι άντρες, μάνα μου, κάνουν τον ψυχολόγο και τον μάντη ενίοτε, προκειμένου να καταλάβουν τι θέλουμε, τι σκεφτόμαστε και τι κάνουμε. Αλλά, συγγνώμη….Ολοκλήρωσε τη σκέψη σου, μη χάνεις τη σειρά σου. «Όταν περνάς δύσκολα, παρατήρησε τις αντιδράσεις του. Αν κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει, το πιθανότερο είναι ότι έχει ήδη επενδύσει στη σχέση σας, γιατί νοιάζεται για σένα.», ναι καλά…. «Αν πετάει ένα σκέτο “Έλα μωρέ!” ή “Θα σου περάσει.”, μάλλον δεν έχει και πολλή όρεξη να ασχοληθεί με την περίπτωσή σου». Κοίτα, κοπελιά. Ένα δίκιο θα στο δώσω. Όχι γιατί είμαι γυναίκα, αλλά γιατί τέτοια γεγονότα έχω και μάλιστα φρέσκα. Ο πατέρας μου στην εντατική, εγώ σε στιγμές κατάθλιψης, ο άντρας της ζωής μου (ναι, ο γνωστός πια…) με είχε συνδέσει με τα αρχίδια του με μία φράση τύπου «μην ανησυχείς» και ούτε σημάδι ζωής για 3 ημέρες (άρα χέστηκε. Κάπως έτσι το μετέφρασα τότε, και σύμφωνα πάντα με τον κ. Ζαμπούνη και το savoir vivre του….) και ο πρώην μου, ναι μεν δε γινόταν ενοχλητικός τέτοιες ώρες, αλλά ήταν εκεί να με στηρίζει δε. Αποκορύφωμα η εμφάνισή του στο Ασπρονήσι. Έχω αναφερθεί σχετικά σε παλαιότερο post…

            Ναι, σίγουρα μάνα μου, έχει μία βάση αυτό που σκέφτεσαι και λες. Αλλά, σκέψου επίσης ότι υπάρχουν και άντρες, ή καλύτερα άνθρωποι γενικότερα, που δεν νιώθουν άνετα με καταστάσεις υποστήριξης. Θέλεις λόγω ευαισθησίας, θέλεις λόγω ανασφάλειας, θέλεις λόγω αποσυντονισμού, θέλεις λόγω τακτ, τα χάνουν και απλά δηλώνουν παρόντες με έναν δικό τους ιδιαίτερο (και απόμακρο) τρόπο. Θα μου πεις, μπορεί και ο άντρας της ζωής σου γι’ αυτό να μην ήταν εκεί. Όχι, μάνα μου… Επειδή τον ξέρω πια, γι’ αυτό και αποδίδω τη συμπεριφορά του απέναντι μου στον Σταρχιδισμό και όχι στην πιο πάνω κατηγορία. Αλλά σε γενικές γραμμές, μέσα πέφτεις. Αλλά μη μου λες αυτά τα «έχει επενδύσει στη σχέση σας», γιατί θέλω να σε μουντζώσω και με τα πόδια……

            3. «Σε συστήνει στο αφεντικό του». Ναι αυτό είναι ένα τεράστιο βήμα. Μετά από αυτό και σύμφωνα με τις ευλογίες του αφεντικού, η σχέση σας περνάει στο επόμενο βήμα και μπορείτε πλέον να συζήσετε. «Αν θαυμάζει το αφεντικό του ή θέλει κάποια στιγμή να βρεθεί στη θέση του (Ιζνογκούντ….), δεν υπάρχει περίπτωση να του συστήσει κάποια που δεν τη βλέπει σοβαρά.», να τέτοια σκέφτεσαι και μετά κάθε φορά που βάζει το χέρι του στην τσέπη στο σακάκι, περιμένεις σαν την Μαλάμω να βγάλει βελούδινο κουτάκι Vildiridis…. Φυσικά, ανόητη, βγάζει στην καλύτερη κινητό, αλλιώς ένα χρησιμοποιημένο μυξομάντηλο. Αλλά κάτι ήθελες να πεις και σε διέκοψα. «Θα θέλει να του δείξει ότι έχει δίπλα του μία γυναίκα που αγαπάει και για την οποία είναι περήφανος.». Μάνα μου, και γυναίκα που δεν την αγαπάει να είσαι, αν έχεις αναλογίες μοντέλου, θα σε συστήσει σε ολόκληρη τη Γενική Συνέλευση των Μετόχων… Θα είναι περήφανος για σένα και θα καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι, αλλά για τους….προφανείς λόγους και όχι γι’ αυτό που σκέφτηκες. Κοινώς, μην τρελαίνεσαι. Στο αφεντικό σε γνώρισε, όχι στην μάνα του. Στο αφεντικό! Σήμερα είναι υπάλληλός του, αύριο μπορεί να μην είναι.

            Και άφησα το καλύτερο για το τέλος. Χτυπάει το κινητό σου. Εσύ αποφασίζεις (για τους δικούς σου λόγους, γκομενικούς, επαγγελματικούς, γκομενικούς και γκομενικούς…) να μην το σηκώσεις. Ο άντρας ρωτάει: «γιατί δε σηκώνεις το κινητό σου?». Η γυναίκα μεταφράζει την ερώτηση του άντρα: «Την έχω πατήσει στο παρελθόν και νιώθω ανασφάλεια»………. Έτσι! Γιατί πρέπει να την έχεις πατήσει πρώτα στο παρελθόν και μετά να απορήσεις και να κάνεις περίεργες σκέψεις όταν κάποιος δε σηκώνει ένα κινητό που χτυπάει….

            Αχ βρε κορίτσα….. Μα κάνουμε τελικά τέτοιες σκέψεις? Αδυνατώ να το πιστέψω! Όχι, δεν το δέχομαι. Είναι τουλάχιστον εφηβικές σκέψεις και αν. Και γιατί θα πρέπει να σκεφτόμαστε και να μεταφράζουμε κινήσεις και λεγόμενα άλλων? Μπορεί αυτό που ακούσαμε ή είδαμε, να ήταν της στιγμής (τα λέω για να τα ακούω κι εγώ…). Μιας στιγμής αδυναμίας, εκνευρισμού, αναισθησίας…..μιας στιγμής. Αλλά και της στιγμής να μην ήταν, και πάλι δε χρειάζεται μετάφραση. Ό,τι και να ‘ναι, ανήκει στον χαρακτήρα του άλλου. Ή δέξου το ή αδιαφόρησε γι’ αυτό.

Και στην τελική, κι εσύ δεν κάνεις ό,τι γουστάρεις (και αν δεν κάνεις, κακώς…)? Θα σου άρεσε, ο γκόμενος να πιάνεται από την κάθε σου λέξη και κίνηση και να βγάζει συμπεράσματα για τη σχέση σας?! Ουφ…. Σαν εξετάσεις. Ε, όχι! Δε θέλω να δίνω εξετάσεις και στα γκομενικά, αλλά ούτε και να βαθμολογώ άλλους. Μου κάνει αυτό που βλέπω? Καλώς! Δε μου κάνει? Έφυγα χτες! Χωρίς μεταφράσεις και περιττά λόγια. Και επιτέλους, δεν υπάρχουν «σημάδια» που να δείχνουν για το πού πάει αυτή η σχέση, εκτός και αν τον δεις να μπαίνει κρυφά στον Vildiridis (αλλά και πάλι μην είσαι σίγουρη…Μπορεί να μην πηγαίνει σε εσένα το «ακριβό», αλλά να μείνεις με τον λουκουμά…)…., τι να πω. Δεν υπάρχουν ενδείξεις. Είστε μαζί μια χαρά και ξαφνικά μαθαίνεις ότι υπάρχει και άλλη, Είστε μαζί χρόνια και ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι δεν έζησε πρώτα σαν άντρας πριν «μπει στο κλουβί». Παντρεύεστε, κάνετε παιδιά και συνειδητοποιεί ότι οι 20χρονοι κώλοι είναι καλύτεροι από τον πεσμένο πλέον δικό σου (ξεχνάει, βέβαια, ότι και οι αντίστοιχοι 20χρονοι αντρικοί είναι κλάσης ανώτεροι από τον δικό του…μαζί με το επίσης ανώτερο και πάντα σε ετοιμότητα, εχμ……καταλαβαίνετε…..μην μπαίνω σε λεπτομέρειες….). Come on…. Μην κουράζεστε και μην μεταφράζετε τίποτα. Ζήστε ό,τι έχετε χωρίς σκέψεις, γιατί σου έρχεται ο σεφτές από εκεί που δεν το περιμένεις….

            Φιλιά από την Audrey!!!!!!!!! Τα γνωστά μας….. τα πρόστυχα….. 

Υ.Γ.: Ενώ ξεκίνησα ορεξάτη, στην πορεία έπεσα περίεργα…..Γιατί? Μαλακία….Πάω μόνη μου στον Gavello! Σιγά μην κάτσω να σκάσω για ένα Vildiridis…. Στα διάλα πια!

 �

                        ��

           Εντάξει επέζησα! Γύρισα πίσω. Σιγά μην σας άφηνα έτσι…..Να το ξέρετε και να το θυμάστε, με το ένα πόδι στον τάφο θα είμαι, αλλά post τεραστίων διαστάσεων θα σας αφήσω φεύγοντας. Θα είναι τόσο μεγάλο που θα διαβάζετε 10 μέρες με διάλειμμα μόνο για κατούρημα. Ούτε καν για φαγητό…. Μιας και που είπα κατούρημα, με έπιασε πάλι ένα….. Ναι, έχω πάρει αγκαλιά (όσο μπόρεσα δηλαδή…) την τουαλέτα. Τόσους χυμούς και τόσα νερά με δυναμωτικά μέσα, με στέλνουν συνεχώς στα «βασιλικά διαμερίσματα»…. Νερό να ήταν, θα γέμιζα τον Μαραθώνα και θα είχα ανδριάντα στο Σύνταγμα! Τι έπαθα? Τίποτα μωρέ, μαλακίες…. Έτσι για να λέμε ότι και η Audrey είναι τρωτή. Αισθάνθηκα μία αδιαθεσία βαριάς μορφής, μην το κάνουμε και θέμα. Βέβαια, έβαλα κι εγώ το χεράκι μου σε αυτό, η αλήθεια να λέγεται.

            Την Παρασκευή αποφάσισα να μην πέσω ακόμα σε χειμερινή κατάθλιψη, αλλά να βγω έξω. Κι ας έχει μόνο ζευγαράκια και αδερφές τέτοια εποχή το Ασπρονήσι. Ναι είναι αυτό το παγκόσμιο συνέδριό τους ή κάτι τέτοιο, δεν το έχω ψάξει και ιδιαίτερα, δεν κόφτομαι…. Τι να κάνουν τα κορίτσια, μαζεύονται κι αυτά κάπου να τα λένε σαν φιληνάδες. Μην τρελαίνεστε οι πανταχού αδερφές. Δεν έχω πρόβλημα μαζί σας, το έχω ξαναπεί και σε παλαιότερο post. Όσο δεν προκαλείτε σαν αφορισμένες, δεν με ενοχλεί. Και όταν λέω προκαλείτε, τονίζω ξανά ότι δεν εννοώ να κυκλοφορείτε με τον δεσμό σας αγκαλιασμένοι. Όχι, φυσικά και δεν με ενοχλεί πια αυτό στο 2008, για το Θεό και δη όταν έχω μεγαλώσει στο Ασπρονήσι…. Έχετε κι εσείς τα δικαιώματά σας, κανείς δεν σας τα αρνήθηκε. Ε και αν λένε και καμιά μαλακία οι παλαιότερες γενιές, μην τρελαίνεστε πια τόσο και παίρνετε σβάρνα τα κανάλια φωνάζοντας «Λευτεριά στις αδερφές». Γράψτε τους και γυρίστε την πλάτη, όπως σας την γυρνάνε και αυτοί. Κοινώς, μην ασχολείστε. Θα έλεγα «στα αρχίδια σας», αλλά δε θέλω να σηκώσω κύμα οργής, οπότε, γράψτε τους στην μουνάρα σας.

Εννοώ, όμως, με τον όρο προκαλείτε, την κατάσταση αυτή που κράζετε χειρότερα από straight ζευγάρια, λες και είστε το πιο φυσιολογικό πράμα πάνω στον πλανήτη. Και το θέμα είναι ότι το κάνετε και επίτηδες «για να σοκαριστεί ο κόσμος». Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι πια, δεν το έχετε πάρει χαμπάρι? Μόνο κάτι γέροι και γριές ταράζονται και μη σου πω ούτε και αυτοί πια. Όλοι οι υπόλοιποι απλά γελάμε όταν κάνετε έτσι σαν τρελαμένες. Φερθείτε σαν άνθρωποι και ζήστε την όποια ιδιαιτερότητα έχετε φυσιολογικά μαζί με τον σύντροφό σας. Κανείς δεν σας το απαγόρεψε και ούτε είμαστε στην εποχή που γράφανε οι ταμπέλες στα μαγαζιά και στα καταστήματα «Αδερφές και φαντάροι ανεπιθύμητοι».  Αλλά και γενικότερα, μου τη δίνει απίστευτα, να βλέπω ζευγάρια (straight και gay) να κάνουν στο δρόμο σαν ζώα και να κρεμιούνται ο ένας πάνω στον άλλο και να είναι μία ανάσα από τη φάση της αναπαραγωγής…. Κι εμείς ερωτευτήκαμε και αγαπήσαμε και ποθήσαμε, αλλά δε βγάλαμε το πράμα μας παντιέρα. Έλεος, κορίτσια και αγόρια. Μαζευτείτε όλοι, αδερφές και straight, γιατί είστε αστείοι όταν κάνετε λες και μεγαλώσατε σε στάβλο.

Κλείνω την μεγάλη παρένθεση «οργής» και επανέρχομαι και λέω, ότι αποφάσισα να πάω κόντρα στην χειμερινή κατάθλιψη και αφού στολίστηκα (για ποιον θα μου πείτε….Ε όλο και κανένα αγόρι θα ήθελε να ξαναβρεί την ταυτότητά του μαζί μου, ποτέ δεν ξέρεις…Μπορεί να μην είναι φανατική αδερφή!), κατέβηκα στην Χώρα. «Πω πω υγρασία φιλενάδα….», γάμησέ τα…. Νοτιάς με υγρασία 98%! Πακέτο τρώγαμε επί 5 μέρες. «Τι έχεις εσύ? Σαν κομμένη μου φαίνεσαι.», ναι είναι οι δύσκολες γυναικείες μέρες και πρέπει να μου έχει πέσει και ο σίδηρος πάλι. «Ε δεν έπρεπε να βγούμε ρε!», δεν θα ‘σαι καλά, μάνα μου! Πάμε Caprice τώρα! Θέλω ένα Rossini επειγόντως! «Ένα?», ίσον κανένα, σωστά! Πάμε και βλέπουμε τι λογαριασμό θα κάνουμε….. «Κατάλαβα…», ακριβώς. Έχω όρεξη να καμακωθώ απόψε, «ναι, λες και εκμεταλλεύεσαι τα καμάκια σου, τρομάρα σου!», ό,τι θέλω θα κάνω! Φτάσαμε Caprice με αυτά και με εκείνα και….. α πα πα…… Κοιτάζω ξανά την ταμπέλα μήπως και από την υγρασία, μπερδεύτηκε το destinator μου. Σωστά ήρθα, Caprice…. Άδειο…. Τρία ζευγάρια που φιλιούνται, ωραία, και άλλα δύο ζευγάρια gay που επίσης φιλιούνται, ακόμα πιο ωραία. Μη με κοιτάς έτσι, δε σε φιλάω! «Α δεν πας καλά….», δύο Rossini….και ο Θεός βοηθός. «Κερασμένα από τα αγόρια εκεί στο τραπέζι», μπα? Υπάρχουν αγόρια εδώ μέσα και μάλιστα ελεύθερα? Πού? Πού? Α……ο μπάκακας….. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ Ε?! «Τι φωνάζεις παιδάκι μου έτσι σαν νταλικιέρης?», ε τι θέλεις να πάμε εκεί να τους το πούμε από κοντά? Θα πρέπει να κάτσουμε και μαζί τους μετά…. Προτιμώ να με κερνάει η αδερφή δίπλα μου, παρά αυτός! Α πα πα…..μάλλον ο κοντός εμένα γουστάρει, ωραία, τα έπιασα τα λεφτά μου. Ξέρεις τι λένε για τους κοντούς? «Ξέρω….», τουλάχιστον να πούμε ότι πιάσαμε συναγρίδα, αφού δεν έχουμε κάτι σε πεσκανδρίτσα… «Σταμάτα πια, θα με πνίξεις!», είναι από τον έρωτα που ένιωσα και από τον πεσμένο σίδηρο, νομίζω….. «Κορίτσια γεια σας!», γεια σας….αγόρια….. «Μόνες?», σαν τις ανεμώνες…. «Σ/Κ ήρθατε?», όχι, είμαστε ντόπιο πράμα, παπούτσι μπαλωμένο. «Εσύ είσαι η ετοιμόλογη της παρέας να υποθέσω?», είμαι το κουμπί εκτάκτου ανάγκης, μάνα μου, εκείνο το κουμπί που εκτινάσσει το κάθισμα σε περίπτωση εγκατάλειψης του αεροσκάφους. «Α….», τα έπαιξες ε? Μη φοβάσαι, πεσμένο σίδηρο έχω. Βασίλη, βάλε, μάνα μου, άλλο ένα Rossini. Και αυτή τη φορά σε καλό ποτήρι, όχι τρύπιο. Άιντε! Πώς τελειώνει έτσι αυτό το πιοτό? Νόμιζα ότι μόνο το ουίσκι τελειώνει έτσι, αλλά είναι και το Rossini άτιμο πράμα…. Πού είσαι εσύ αγόρι?

Μη φοβάσαι, όπως σου είπα, απλά δε νιώθω και πολύ καλά. Είμαι γυναίκα αυτές τις ημέρες και μάλιστα όχι έγκυος, κατάλαβες? «Ναι….», (ακίνητο το παλικαράκι…. ). Πώς σε λένε, λοιπόν, μεγάλε? «Εεεε……», Ευτύχη? «Όχι, Νίκο.», μάλιστα. Audrey, από το Hepburn. «Ναι….», είσαι προγραμματισμένος να λες μόνο ναι? Γιατί αν είσαι, τότε είσαι και ο άντρας των ονείρων μου και πιθανότατα ο πατέρας των παιδιών μου. Φυσικά, ως άντρας που σέβεται τον εαυτό του, στο άκουσμα της λέξης «παιδιών», την έκανε με δρασκελιές. Έτσι…..ξέρει η Audrey τι να λέει στους άντρες για να τους ρίχνει…..στον Καιάδα! Κύλησε η νυχτιά ήρεμα ως προς τις κατακτήσεις (άντρες πήγαιναν και έρχονταν, άλλοτε νόστιμοι, άλλοτε αδιάφοροι, άλλοτε παντελώς αδιάφοροι. Επίσης, να πω ότι αυτή την εποχή δηλώνω κενή γκόμενα και άντρες με έξυπνες ατάκες αλλά κακάσχημες φάτσες αποκλείονται με νόμο. Δεν έχω καμία μα καμία όρεξη για «συζητήσεις και ατάκες που κάνουν τη γυναίκα να παρατηρεί το μυαλό και όχι το σώμα ενός άντρα», το δηλώνω ορθά, κοφτά και αναιδέστατα. Είμαι σε φάση «εγκεφαλογράφημα ευθεία γραμμή» και θέλω ο γκόμενος που θα έρθει να μου μιλήσει να το σκεφτεί καλά πρώτα και να ζυγίσει τα υπέρ και τα κατά. Ξαναλέω, δεν έχω ώρα και όρεξη για συζητήσεις. Ευχαριστώ!), γιατί ως προς το πιοτί, μάλλον κύλησε ο τέντζερης και ξαναβρήκε τα καπάκια του!!! Ζωή να έχω….Να μην αβασκαθώ….

          Το Σάββατο μία αδυναμία την ένιωθα λίγο πιο έντονα. Αλλά λέω μπόρα είναι θα περάσει. Σκέφτηκα ότι θα είναι και το πιοτί, οπότε στολίστηκα και κατέβηκα Χώρα να παρευρεθώ σε βαφτίσια Καθολικών. Τι ωραίες εκκλησίες που έχουν οι «Δυτικοί»….  Όχι σας τους «Ανατολικούς», που τις έχουμε στολισμένες με χρυσάφια και πολυελαίους και…..ας μην κολαστώ μέρες που είναι, αλλά είναι που ακούω συνέχεια για το Άγιο Όρος, ε και κάνω περίεργες σκέψεις, ποταπές. Ας μην κολαστώ καλύτερα, ας μην….. Λιτές και απέριττες εκκλησίες, με ιδιαίτερα πλούσιο λόγο οι παπάδες τους. Και πλούσιο που τον καταλαβαίνει ο κοσμάκης, όχι λέμε για να λέμε και μετά τα γράφουμε στον κώλο μας. Αλλά ας μην κολαστώ…. Το μπεμπάκι (αγόρι στο επάγγελμα) μια γλύκα μωρέ και συνέχεια ήθελε να τρώει μπισκότα Digestive. Μόλις του τελείωνε το μπισκότο, έκλαιγε σαν κόρνα και του έδιναν πάλι. Το φαγητό, παρόλο που ήταν στην άλλη άκρη του νησιού, εξαίσιο και νοστιμότατο. Και συνειδητοποίησα ότι είναι καλύτερα να πηγαίνεις σε βαφτίσια παρά σε γάμους. Δεν ακούς αυτό το εκνευριστικό «και στα δικά σου». Συν που βλέπεις παντού μπεμπάκια. Βέβαια, αυτό για μια γυναίκα δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό….. Κάνει περίεργες σκέψεις μία γυναίκα όταν βλέπει μωρά, ειδικά όσο πλησιάζει στα πρώτα άντα… Δεν ξέρω….

Πάντως επιμένω ότι θέλω να γίνω αγορομάνα! Τα αγοράκια πόσο καλόψυχα είναι….Και την ακούνε την μανούλα! «Γιώργο, έλα αγάπη μου στην μανούλα να φας και συνεχίζεις το παιχνίδι», και δώσ’ του τρέξιμο ο Γιώργος και να τον στην αγκαλιά της μανούλας. Πού να φάει….Εκεί αγκαλιά με την μανούλα και την κοιτούσε μέσα στα μάτια. «Γιάννη, Κώστα (δίδυμα στο επάγγελμα…Ολόιδια, Παναγία μου! Πώς τα ξεχωρίζει αυτή η μάνα? Με την μυρωδιά? ), ελάτε εδώ.», τσακίστηκαν ταυτόχρονα και τα δύο. Και να σου αγκαλιά, και τα δύο εκεί στην μανούλα. «Πήγαινε αγάπη μου στον μπαμπά εσύ.», όχι εκεί! Και αυτός την μανούλα ήθελε, πού να ξεκολλήσει. Αμπάριζα την μανούλα και τα δύο μαζί. «Ελένη, έλα να φας, καμάρι μου», ΟΧΙ! «Γιατί, αγάπη μου.», ΔΕ ΘΕΛΩ! (Ποτέ μη φας σκασμένο παλιοκόριτσο!) «Ειρήνη, έλα στον ίσκιο λιγάκι, θα πονέσει το κεφαλάκι σου.», ΑΣΕ ΜΕ! «Έλα να βάλεις καπέλο τουλάχιστον.», ……..(κενό)…..(κλάσιμο το Ειρηνάκι)….. «Γωγούλα, έλα εδώ στην μανούλα να φάμε μαζί τα ωραία φαγητά.», ΔΕΝ ΠΕΙΝΑΩ! Και φλαπ τραβάει φούσκο στον ταλαίπωρο Κώστα (τον δίδυμο που είχε τελειώσει το φαγητό) και δεν κατάλαβε τι τον βρήκε…. Και φλαπ άλλον έναν φούσκο στον Γιάννη, γιατί λέει έμοιαζαν και δεν ήξερε ποιος είναι ποιος. Σωστά, το καριολάκι! Και έδειρε και τα δύο για να το σιγουρέψει, μη της φύγει καμία οξεία! Καριολάκια….. Ενώ τα αγοράκια, τα καλόψυχά μου, είναι και πάντα χαριτωμένα. Αυτά τα καριολάκια, μόλις τραβήξουν τις κορδέλες και πασαλειφτούν, είναι κακάσχημα! Ενώ τα αγοράκια, ακόμα και με τα πουκαμισάκια έξω, ακόμα και με τα ματωμένα γόνατα, όμορφα είναι, αλητάκια!

Άσ’ τα τώρα αυτά. Θα έρθει και η ώρα τους. Μόνο μη μου τύχουν κορίτσια, μόνο αυτό δε θέλω! Αλλά ήρθα και έγινα κομμάτια. Χάλια, μέσα στη μύξα και το μαύρο χάλι. Γρίπη τρίτου βαθμού, σαν έγκαυμα ένα πράμα…..Ζαλάδα τρελή, να μη με σηκώνουν τα πόδια μου, με το που μπήκα σπίτι. Λέω πάει καλά……θα σβήσω, αλλά έσβησαν τα φώτα. Δύο ολόκληρες ώρες διακοπή του ρεύματος. Κάτι η υγρασία, κάτι η ζέστη, δούλευαν τα κλιματιστικά στο full σε όλο το Ασπρονήσι και να σου η διακοπή. Έπεσα για ύπνο, τι άλλο είχα να κάνω και έτσι όπως ήμουν, ύπνο, αμέσως ύπνο.

Ξεράθηκα σαν το βόδι και κάπως ήμουν καλύτερα Κυριακή πρωί. Και θεώρησα σωστό και φρόνιμο να πάω για μπάνιο. Να κάψω τα μικρόβια στο αλάτι. Έτσι θεώρησα. Τι κι αν φώναζε η μανούλα…..Το χαβά μου εγώ. Αντάρτισσα! Σαν τον Μιχαλολιάκο ένα πράμα, που φώναζε τις προάλλες στον Καμπουράκη ότι «εγώ είμαι αντάρτης, εγώ!!!! Και την γνώμη μου την λέω χωρίς να σκύβω το κεφάλι!». Και δώσ’ του κουνούσε τα χέρια και τα πόδια και το κεφάλι, και έλεγα να! Τώρα θα πει κάτι βαρύγδουπο, κάτι που θα τραντάξει Καραμανλή και σύσσωμη την ΝΔ. Και «εγώ είμαι αντάρτης, εγώ!», σιγά μεγάλε! Ηρέμησε….Τέτοιες ιδεολογικές μαλακίες, ούτε το ΠΑΣΟΚ δεν τις λέει πια. Τις έκοψε μόλις κατάλαβε ότι το πήρανε χαμπάρι τι κουμάσια θρέφει και αυτό. Αλλά….. «εγώ, είμαι αντάρτης, εγώ!», σιγά, μάνα μου! Άσε κάτι και για το Κόμμα του Λαού! Θα ξυπνήσεις την οργή της Αλέκας…. «Εγώ είμαι αντάρτης, εγώ! Και δεν συμφωνώ με το νομοσχέδιο (του Αλογοσκούφη, εννοούσε, ο σύντροφος Μιχαλολιάκος…)!», εύγε! Ούτε εμείς συμφωνούμε…. Νιώθω το αντάρτικο να έρχεται με δρασκελιές, έλεγα μέσα μου και…. «είμαι αντάρτης εγώ και δε φοβάμαι!», μπράβο, μάνα μου! «Αλλά θα το ψηφίσω!», παύσατε πυρ…. Άσκηση πυρκαγιάς ήταν, γυρίστε στις θέσεις σας με τάξη. Έτσι κι εγώ, επαναστάτησα μπροστά στην μανούλα. Αντάρτικο! Αλλά τι είπαμε? Κορίτσι, καριολάκι, δεν ακούει την μανούλα……

Έβαλα το μαγιώ μου και πήγα Πάνορμο να βρω κολλητή και φίλους που είχαν καταφθάσει από Αθήνα. Το νεράκι βάλσαμο και πεντακάθαρο. Να το ξέρετε και να το θυμάστε πάντα. Όταν στο Ασπρονήσι έχει Νοτιά, στον Πάνορμο να πηγαίνετε για μπάνιο και στον Άγιο Σώστη. Λόγω φοράς των ρευμάτων της θάλασσας, καθαρίζουν περισσότερο αυτές οι παραλίες, οι βορινές. Κολύμπησα ώρες. Έμπαινα, έβγαινα. Ηλιοθεραπεία μηδέν. Με τόσο συνάχι, μόνο τον ήλιο δε μπορούσα να ανεχτώ κι έτσι άραξα στην ομπρέλα με τόνους νερών. Αλλά το νεράκι της θάλασσας ήταν βάλσαμο. Δεν έχει και κόσμο τώρα το νησί και όπως καταλαβαίνετε η παραλία ήταν άδεια σχεδόν. Ήπια και τα ρακόμελά μου μετά στην ταβέρνα, ήρθα και έγινα αρχηγός. Αφού οδήγησα και αφού έφτασα και σπίτι μου χωρίς υλικές ζημιές και παράπλευρες απώλειες, πάλι καλά. Έπεσα ξερή!

Και το επόμενο πρωί, φυσικά, δεν μπορούσα να υπάρξω. Σηκώθηκα με τα χίλια ζόρια, ντύθηκα όπως όπως και κατέβηκα στο γραφείο. Ευτυχώς που ήταν ο πατερούλης εκείνη τη στιγμή μέσα, γιατί θα είχα σπάσει κυριολεκτικά το κεφάλι μου. Δεν ξέρω τι έπαθα, δεν θυμάμαι κιόλας, αλλά ένιωσα ξαφνικά να μην μπορώ να κρατήσω τα πόδια μου όρθια. Περίεργο συναίσθημα, στιγμιαίο. Χάνεις την ισορροπία. Δεν μπορείς να κρατηθείς. Δεν ακούει ο εγκέφαλος. Αυτό που λέω καμιά φορά, εγκεφαλογράφημα ευθεία γραμμή…. Και τέλος, πέφτεις. Ρε πούστη, πρώτη φορά λιποθυμώ. Από ότι μου είπε η μάνα μου μετά, ο πατέρας μου κόντεψε να ξαναμπεί εντατική από την τρομάρα του. Φώναξε αμέσως τον γιατρό (τον οικογενειακό, όχι μαλακίες!) και ήρθε στο σπίτι μου. Πώς με ανέβασε ο μπαμπάς πάνω, ένας Θεός ξέρει….. Γιατί ξύπνησα στο κρεβατάκι μου. Με τον γιατρό (τον οικογενειακό, όχι μαλακίες!) πάνω από το κεφάλι μου χαμογελαστό χαμογελαστό. «Λοιπόν, νεαρά, δεν τρώμε πολύ κρέας?», ε? «Δεν τρώει καθόλου, γιατρέ! Δεν ακούει τίποτα αυτό το κορίτσι!», (α η μανούλα….παραληρεί….), δε μου αρέσει το κρέας πολύ, η αλήθεια είναι. «Ναι αλλά δεν έχουμε σίδηρο καθόλου και δεν έχουμε και καλό αιματοκρίτη.», το γνωρίζω. Εδώ και πολύ καιρό το αισθάνομαι…. «Και γιατί δεν ήρθες να σου δώσω σίδηρο να παίρνεις?», δε θέλω….. « Έτσι κάνει συνέχεια! Δεν ακούει κανέναν! Το παίζει δύναμη μόνη της!», (η μανούλα….παραληρεί….), μάνα στην κουζίνα σου! Η αλήθεια είναι, doc, ότι ζαλίζομαι όταν σηκώνομαι από εκεί που κάθομαι εδώ και κανένα μήνα, αλλά λέω θα μου περάσει. «Να μην λες! Λοιπόν, θα πίνεις χυμούς πορτοκάλι, πολλούς, θα φας συκώτι…», δεν υπάρχει περίπτωση να φάω συκώτι, ο κόσμος να χαλάσει! «Μα πρέπει…», δεν τρώω συκώτι, κάντε μου ευθανασία! «Πάψε! Καλά φάε κρέας, πολύ κρέας όμως.», να κανιβαλιστώ δηλαδή? «ΝΑΙ! Και να παίρνεις κάθε μέρα αυτά τα χάπια σιδήρου που σου έγραψα. Και χυμούς! Και νερά.», γιατί αφυδάτωση έχω? « Όχι, αλλά έτσι πρέπει. Και προσπάθησε να φας λίγο συκώτι…», ΟΧΙ!!!!! «Και έχουμε και γρίπη…», και περίοδο….

«Α ωραία! Και πήγες για μπάνιο στη θάλασσα? Και βγήκες κιόλας, από ότι μου είπε η μάνα σου?», ε ναι λοιπόν, σταυρώστε με! Και βγήκα και ήπια και ξαναβγήκα και βούτηξα στο νεράκι – βάλσαμο, doc! – και ξαναήπια και ξεράθηκα…. «Γιατί δεν ακούς?», έτσι! «Κοίτα την, σαν παιδί κάνει!», (α η μανούλα……παραληρεί…..), μαμά να χαρείς, δεν έχω δυνάμεις τώρα….. «Λοιπόν, δεσποινίς!», κυρία παρακαλώ! «Κυρία μου, ξάπλα!», εντελώς? Να μη σηκώσω λίγο το ιατρικό κρεβάτι με τη μανιβέλα? «Μια χαρά είναι η κόρη σας, κυνική όπως πάντα….», ε doc δεν αλλάζει ο άνθρωπας ακόμα και με τον Χάρο πάνω από το κεφάλι του…. «Λοιπόν, αφήστε το κοριτσάκι μου, να ξεκουραστεί!», (α ο πατερούλης…..παραληρεί….) καλά είμαι, μπαμπά μου! Και με άφησαν μόνη στο σπιτάκι μου…….Ουφ…..Δε μου αρέσει η ξάπλα….Και κάνω να σηκωθώ και μου ήρθε μία σκοτοδίνη και λέω, γάμησέ το, ξάπλα λοιπόν! Και να ‘μαι η Audrey να πίνω χυμούς, χάπια σιδήρου, κάτι δυναμωτικά ροφήματα (πιθανότατα σιδήρου….), πονστάν για τη γρίπη, νερά, και πάλι χυμούς, και να οι μύξες να τρέχουν σαν καταρράκτες. Α πα πα….δε μπορώ το συνάχι. Δε μπορώ να αναπνεύσω και πνίγομαι στον ύπνο μου. Και αυτό το κατούρημα….ατελείωτο…. Με τόση κατάποση υγρών…. Ούτε στο Caprice δε με πιάνει τόσο! Και να μη μπορώ και να σηκωθώ, ζαλιζόμουν! Και λέω να! Τώρα θα σκάσει η μανούλα με την πάπια και θα μου έρθει ο θάνατος από τα νεύρα, αλλά ευτυχώς, ερχόταν, μου έφτιαχνε χυμούλη, φαγητό, μου έβαζε νεράκι, με κρατούσε πότε πότε να πάω για κατούρημα (σικ, sorry…Βιολογική ανάγκη είναι και αυτή όπως το sex!) και μου χάιδευε το κεφαλάκι. Good!! Κανάκεμα στον τετράγωνο, χεχε! Έχω κι εγώ καμιά φορά (καμιά λέω…) ανάγκη από στοργή, έτσι για να θυμάμαι ότι είμαι άνθρωπος τρωτός. Αλλά….

           ……..να ‘μαι πάλι!!!!! Με post πεντάστερο, μεγάλο σαν ξενοδοχειακή μονάδα στην Χαλκιδική και σύμφωνα πάντα με τις επιταγές του Κυρίου (τη λέξη επιταγές, χρησιμοποιήστε την όπως θεωρείτε φρόνιμο…). Μεγάλο όπως η Λίμνη Βιστωνίδα, ζωή να έχει…. Αλλά ας μην κολαστώ….. Δεν είναι η Κόλαση για μένα, όχι….Έχει θέσεις, αλλά όχι για μένα! Έχουν κάνει κράτηση άλλοι. Πρόλαβαν, βλέπεις, να πάρουν τις θέσεις-φιλέτα εκεί κάτω…… Αλλά για θυμίστε στην Audrey, γιατί δεν επιτρέπονται οι γυναίκες στο Άγιο Όρος είπαμε? Είναι μικρούλα και δεν ξέρει το γιατί….και δημιουργούνται απορίες μωρέ….. Γιατί μανούλα δεν μπορούμε να μπούμε κι εμείς εκεί πέρα, ενώ οι άντρες μπορούν? Γιατί? Τι λες ρε μαμά, δεν ακούω, έχουν βουλώσει τα αυτιά μου από το συνάχι! Γιατί είναι το Μεγάλο Ησυχαστήριο των αντρών? Τι είναι αυτό ρε μάνα, κλαμπ? Πώς λέμε Villa Mercedes? Ε, καλά, θα καθόμαστε ήσυχα οι γυναίκες και δεν θα ενοχλούμε κανέναν…… Για να μην κολάζονται οι άντρες εκεί που πάνε για προσευχή? Δεν τα καταλαβαίνω αυτά, ρε μανούλα…. Μου φαίνονται πολύ περίεργα…. Αλλά δε με νοιάζει, ας κάνουν ό,τι θέλουν. Εγώ θα πάω στο Μοναστήρι της Κερατέας που πάνε μόνο γυναίκες, για να μάθουν! Μανούλα? Τελευταία ερώτηση. Γιατί εγώ δεν έχω πνευματικό πατέρα να με καθοδηγεί? Γιατί κουνάς το κεφάλι, μανούλα….? Ααααα, με τόσες απορίες, νιώθω να ζαλίζομαι πάλι, οπότε και τις αφήνω στην άκρη. Αρκετά έλειψα! Φιλιά σε όλους!!!!!!! Παθαίνω τίποτα εγώ βρε? Παθαίνω? Δεν παθαίνω και να η απόδειξη, μόλις την διαβάσατε (ελπίζω…) ολόκληρη (sorry, αφαιρέθηκα πάλι….)! ΦΙΛΙΑ ΡΟΖ!!!!  

      �

                        ��

         �
           Επιτέλους άνοιξαν τα σχολεία. Ωραία!!!!! Τρέχω στο ένα και μοναδικό κατάστημα με σχολικά είδη, και αγοράζω σάκα με Barbie πάνω (φυσικά…Αλλά μεταξύ μας, θα προτιμούσα την άλλη, με το μονοθέσιο της McLaren, αλλά μου είπε η μανούλα ότι «αμάν πια! Φέρσου σαν κορίτσι!» και οφείλω να την ακούσω. Τι καταπίεση για τους φορμουλίστες….), τετράδια, μολύβια, γόμες (αυτές με τα αυτοκινητάκια πάνω…Χεχε, αφού δε πήρα σάκα με αυτοκίνητο!), χάρακα, μοιρογνωμόνιο, ξύστρες (παίρνω πολλές, πάνω από 4 γιατί συνηθίζω να τις πετάω στους συμμαθητές μου και μετά τις χάνω…), παγουρίνο (διψάω συχνά μιας που μιλάω συχνά!) και φυσικά ΚΑΣΕΤΙΝΑ!!! Πάντα θεωρούσα την κασετίνα το πιο ιερό σχολικό αντικείμενο. Δεν ξέρω γιατί μου είχε κολλήσει έτσι. Είχα και εξακολουθώ να έχω (τις κράτησα όλες!) πολλές κασετίνες: μία με Barbie, μία με την Sindy (πού τη θυμήθηκα αυτή τώρα….Άιντε 24 δεν έγινα? Ε βέβαια…), μία με την Sailormoon, μία με τον Batman, μία με τον Spiderman, μία με το Μικρό μου Πόνυ, μία με τα Αρκουδάκια της Αγάπης, μία με τα πώς λέγονταν-ρε Pro Wheels ή κάπως έτσι τέλοσπάντων, δύο με αυτοκινητάκια (μία με μονοθέσιο και μία με rally), μία με Transformers, συγκεκριμένα με τον Optimus Prime, μία από τα Body Shop και άλλη μία με την Άριελ, ξέρετε τη Μικρή Γοργόνα. Α, sorry, βρήκα και μία τελευταία με τον Βασιλιά των Λιονταριών και τέλος τέλος μία με τον Buzz Lightyear, από το Toy Story. Τις ξανακοιτάω…… Τελικά ήμουν περίεργο παιδάκι….. Αψυχολόγητο. Θα μου πεις από τις κασετίνες έβγαλες ιατρικό ανακοινωθέν? Ε όσο να ‘ναι, όταν είσαι κορίτσι, έχεις κοριτσίστικες κασετίνες και όταν είσαι αγόρι, αγορίστικες. Εγώ νομίζω είχα μπερδευτεί τότε. Προσπαθούσα να κατασταλάξω σε ποιο από τα δύο φύλα ανήκω. Τελικά έγινα ερμαφρόδιτο…

            Γράφω σε όλα μου τα τετράδια το όνομά μου και το σχολικό έτος, αλλά όχι! Μάθημα δεν γράφω, γιατί δεν ξέρω ακόμα τι βιβλία θα έχω στην Τετάρτη Δημοτικού, οπότε περιμένω. Ανοίγω την κασετίνα μου (αχ η κασετίνα μου!!!!!!! Αγαπάω κασετίνα!!!!), η οποία φυσικά και είναι από αυτές με το φερμουάρ (απέφευγε η μανούλα να μου αγοράζει μεταλλικές. Η μία που έχει πάνω τον Batman είχε κάποτε εκσφενδονιστεί στο κεφαλάκι ενός αγοριού. Κρίμα το καημένο….Ακόμα το θυμάμαι. Έκλαιγε σε δύο διαλείμματα. Ας πρόσεχε, όμως, και ας με έπαιζε και εμένα μπάσκετ! Τι θα πει «είμαι κορίτσι?», ποτέ δεν το δέχτηκα στη σχολική μου ζωή… Στην μετέπειτα, νομίζω πως ναι!) και φυσικά είναι και «διώροφη». Μη κοιτάτε περίεργα. Διώροφη, δηλαδή είχε 2 πάτους. Στον πρώτο βάζω με τάξη και σύνεση τα μολύβια και πάντα ανάλογα με το χρώμα και τις εικόνες που είχαν πάνω: πρώτα η Barbie και μετά ο Batman και τα αυτοκινητάκια. Έχω και ένα στυλό, έτσι για να το παίζω ιστορία. Δίπλα βάζω τις γόμες, 2 παίρνω μη και πετάξω καμία σε κανέναν, και πιο κάτω τις ξύστρες. Στο δεύτερο πάτο βάζω τους χάρακες όλων των ειδών: απλός, τρίγωνος, μοιρογνωμόνιο, με γραμματάκια μέσα, με σχεδιάκια μέσα και άλλος ένας που έχει πάνω ένα μονοθέσιο, αλλά αυτόν δεν το πειράζουμε ποτέ μη λερωθεί, γιατί είναι συλλεκτικός (ακόμα άθικτος είναι! Τρομερό παιδί….). Α, επίσης, έχω και έναν του Ολυμπιακού, για να κάνω χαστουκάκια στους βάζελους συμμαθητές μου. Η καλύτερή μου να κάνω χλατς με το χάρακα στα μούτρα όταν μου λένε μαλακίες. Μετά αφήνει και γαμώ τα σημάδια! �

            Πιάνω τη σάκα μου. Την κοιτάζω και συνειδητοποιώ ότι είμαι και πολύ μούρη στο σχολείο. Έχω και γαμώ τις σάκες! Η Barbie σκιέρ! Μα καλά πόσο μπροστά είμαι, ρε πούστη? Τουλάχιστον 4 μήνες μπροστά! Έχουμε ακόμα για να χιονίσει και να πάμε να επιδοθούμε σε χειμερινά σπορ….Αλλά η σάκα μου είναι απλά αξιοζήλευτη. Σίγουρα θα σκάσει αυτή η αφορισμένη. Και αν πει και τίποτα, θα της ρίξω ξύλο. Όπως πέρυσι που μου είπε ότι δεν αρέσω στα αγόρια γιατί τα δέρνω. Ακούς εκεί…. Ε όχι και δεν αρέσω στα αγόρια. Κάτσε λίγα χρόνια και θα δεις…..Promise (τελικά αυτή κατέληξε να παντρευτεί το γιο του σκουπιδιάρη μας επειδή την άφησε έγκυος κατά λάθος. Ε τι τα θες…Η Θεία Δίκη…και το κουτσομπολιό της επαρχίας.)! Α να θυμηθώ να δείρω και τον άλλον που πέρυσι με τράβηξε και με έβγαλε από τη σειρά μου στο κυλικείο λέγοντάς μου ότι πρώτα τρώνε οι μεγάλοι. Έννοια του και του τη φυλάω. Μεγάλωσα πια. Θα τον περιμένω από την πίσω μεριά της αυλής, εκεί που δεν έχει επιτήρηση και θα του ρίξω ξύλο. Ή είμαι αρχηγός ή δεν είμαι στην τάξη μου. Πρέπει η ιεραρχία να τηρείται πιστά! Θα του στείλω τα χαιρετίσματα με χαρτάκι στην τάξη του. Έτσι, θα κάνω. Θα πάω ως το ΣΤ3 και θα στείλω χαιρετίσματα και ραντεβού θανάτου….Θα τον κανονίσω φέτος…. (Τελικά τότε τις έφαγε και με το πόδι μου στο θώρακά του, μου ζήτησε συγγνώμη μπροστά σε όλα τα ΣΤ και στην τάξη μου….Πιο μετά, το 2005, μου ζήτησε να βγούμε για ποτό. Χυλόπιτα….Τι τα θες, Θεία Δίκη…)…. Α!!!! Να μην ξεχάσω να πάρω καινούργια μπάλα μπάσκετ, γιατί τα ηλίθια τα αγόρια έχουν μία παλιά. Και δε παίζεις μπάσκετ με παλιά μπάλα και δη του βάζελου (από αυτές που δίνουν δώρο τα περιοδικά)…..Πφ…. Θα πάρω μία Spallding εγώ για να τους μπω και στο μάτι! Αυτό θα κάνω, αύριο κιόλας θα πάω στο Mykonos Sport (Ακόμα την έχω…Βέβαια, θυμίζει περισσότερο mini αερόμπαλα πια, καθώς έχει χάσει τον αέρα της…. Αργότερα στη ζωή μου απέβαλλα το μπάσκετ – ο Θρύλος τα πήγαινε σκατά… – και κράτησα μόνο τον Παπαλουκά στα συν του αθλήματος…..Πού είσαι Θοδωρή μωρό μου? Φιλάκια!!!! Θα σου ‘ρθω φέτος!!! Να με περιμένεις…)!

            Βάζω μέσα στη σάκα μου ένα τετράδιο. Αυτό που πάντα χρησιμοποιώ για πρόχειρο. Μπορεί να χρειαστεί να κρατήσω κάποια σημείωση που θα πει η δασκάλα. Αχ μακάρι να έχουμε πάλι δασκάλα φέτος….. Την κυρία Βάσω, αλλά άκουσα πέρυσι ότι θα φύγει. Θα δείξει… Πάντως δε θέλω τον διευθυντή. Καλός είναι, αλλά με πάει συνέχεια στο γραφείο και παίρνει τηλέφωνο τον μπαμπά μου και μετά ο μπαμπάς μου στο σπίτι μου φωνάζει ότι «δεν είμαι παιδί» εγώ, «αλλά γιαγκούλας!». Το έχει κάνει ήδη 4 φορές και μάλλον θα συνεχίσει να το κάνει «αν δεν ηρεμήσω» είπε. Δε μπορεί να καταλάβει, όμως, ότι το σχολείο είναι ζούγκλα και πρέπει να επιβιώσει ο δυνατότερος! Δεν το εννοεί…. Τέλοσπάντων, άσ’ τον τώρα αυτόν. Άλλο με τρώει. Να κάτσω με την Βαγγελίτσα φέτος ή με τη Στέλλα? Ουφ, δεν ξέρω….Με ρώτησαν και οι δύο όταν πήγαμε στις μπασκέτες χτες. Εγώ από πάντα κάθομαι με την Βαγγελίτσα, αλλά δε θέλω να θυμώσει η Στέλλα, γιατί είμαστε φίλες (μετά η ζωή τα έφερε στραβά…..Τι τα θες…). Και τώρα που είπα μπασκέτες, τι θέλει συνέχεια αυτός ο Δημήτρης και με πειράζει? Να δεις που θα θέλει να τα φτιάξουμε….. Και δε τα μπορώ αυτά, είναι αηδία. Μου είπε η Ματίνα ότι τη φίλησε ο Γιάννης στο στόμα. Μπλιαχ!!!! Κι αν έχει μικρόβια? Κι αν ο Δημήτρης θέλει να με φιλήσει? Α θα τον δείρω (τελικά πήγε να με φιλήσει και τον σάπισα στο ξύλο….Ακόμα το θυμάται και μου το κοπανάει!)….Δεν υπάρχει περίπτωση. Καλά που το σκέφτηκα, να έχω το νου μου… Εγώ δεν κάνω σαν κοριτσάκι, είμαι κι ο πρώτος μάγκας εγώ. Κάνω παρέα με τα αγόρια. Αυτό έλειπε να αρχίσουν να με κοροϊδεύουν και να μη με παίζουν μπάσκετ στο διάλειμμα! Α όχι!!!! Δεν τα φτιάχνω με κανέναν. Ορίστε μας….

            Τι άλλο πρέπει να ετοιμάσω…? Α! Λοιπόν, θα πω στη μαμά μου, τέλος! Φέτος να μου δίνει λεφτά να παίρνω μπουγάτσα από το κυλικείο που μου αρέσει και όχι να μου βάζει σαντουιτσάκι λες και είμαι κανένα βλαμμένο και να αναγκάζομαι να το τρώω κρυφά στην πίσω αυλή! Και με είδε πέρυσι ο Κώστας, αλλά του είπα ότι αν πει μαλακία, θα τον τσακίσω μπροστά σε όλους. Να θυμηθώ, επίσης, να περιορίσω τη λέξη «μαλακία», γιατί συνέχεια με στέλνει η δασκάλα του άλλου τμήματος (η δική μου ποτέ!!!!) στο γραφείο να πω τι είπα στον διευθυντή. Ε δε μπορώ αυτό το αστείο, πρέπει να τελειώσει. Θα την λέω κρυφά. Και στην τελική, αφού ο μπαμπάς μου δεν έχει πρόβλημα, τι πρόβλημα έχει ο ξένος κόσμος? Εγώ θα την λέω και ας πηγαίνω και γραφείο. Δε με νοιάζει! Και θα πω στο διευθυντή να μη με σηκώνει να λέω την προσευχή με το μικρόφωνο το πρωί, γιατί αυτά τα κάνουν οι φλώροι! Ας πω ένα τραγούδι καλύτερα (δε με θέλανε στη χορωδία του σχολείου ποτέ κι ας πήγαινα συνέχεια να πάρω μέρος. Λέγανε ότι και καλά είχα βαριά φωνή. Και καλά… Φωνή με προσωπικότητα την λέω εγώ!), αλλά όχι την προσευχή, έλεος πια! Βλέπω τους άλλους από κάτω να γελάνε και θέλω να πετάξω το μικρόφωνο στο κεφάλι τους. Θα του το πω, τέλος. Να σηκώνεται η Φλώρα ή ο Γιώργος που πάνε και κατηχητικό. Εγώ δε θέλω. Και μετά με φωνάζουν στην ομάδα παπαδοπαίδι… Ποια εγώ?! Ε όχι, θα του το πω κι ας φωνάξει. Θα του πω, επίσης, να με απαλλάξει από επιμελήτρια, γιατί δε θέλω καμία μέρα της εβδομάδας να κάθομαι να προσέχω την τάξη στο διάλειμμα. Εγώ θέλω να παίζω μπάσκετ με τα αγόρια. Ε δε μπορεί να χαλάει την ομάδα μας. Είναι κανονισμένες οι θέσεις. Και μετά στη θέση μου βάζουν τον μαλάκα τον Δημήτρη (που θέλει και να τα φτιάξουμε σίγουρα…) που τελευταία παίζει καλά και στο τέλος θα μου φάει τη θέση! Α, όχι! Θα του το πω. Να βάζει τα φυτά που στο διάλειμμα κάθονται σε ένα παγκάκι σαν καθυστερημένα και μόνο τρώνε και έχουν γίνει σαν φώκιες! Εγώ παίζω μπάσκετ. Δεν έχω χρόνο να φυλάω την τάξη…..

Πώς ανοίγεις έτσι την πόρτα ΡΕ μαμά?! «Κανόνισε φέτος να σκίσεις πάλι όλες σου τις φόρμες? Θα σε αφήσω με τα μπαλώματα στο λέω!!!», ……….ρε μαμά! Αφού πέφτω όταν παίζω μπάσκετ και με σπρώχνουν τα αγόρια της άλλης ομάδας! «Να μην παίζεις μπάσκετ με τα αγόρια, Audrey!!! Να παίζεις με τα άλλα κορίτσια! Σαν αγοροκόριτσο κάνεις! Τα άλλα κορίτσια γιατί δηλαδή, δεν παίζουν μπάσκετ και δεν σκίζουν τις φόρμες τους και μόνο εσύ γυρίζεις σαν τον άστεγο σπίτι?! Λοιπόν, κανόνισε! Θα σε στέλνω με τα μπαλώματα στο σχολείο!», φρόντισε να μην έχουν πάλι πάνω πεταλούδες και λουλούδια, μαμά! «Αυτές θα βάζω μπας και βάλεις μυαλό!», α καλά, δε θα τις φοράω, θα παίζω με τα τζιν! Θα δεις…. «Γιατί τσακώνονται τα κορίτσια μου πάλι?», δε με αφήνει να παίζω μπάσκετ, μπαμπά! Θέλει να κάθομαι σαν καθυστερημένο στα παγκάκια με τις άλλες!  Πες της! «Σκίζει συνέχεια τις φόρμες της!», ε και? «Άσε το παιδί να παίζει, σε παρακαλώ πάρα πολύ!», πες της! Ακούς εσύ? «Παίξε, ομορφιά μου εσύ!», θα παίζω, μπαμπά μου. Είμαι σε ομάδα τώρα! «Μπράβο, το κοριτσάκι μου το αθλητικό!!» Να μου πάρεις μία Spallding……πατερούλη μου……(χτυπάω τα βλέφαρα…. Πάντα θυμόμουν να ήμουν θηλυκό εκεί που έπρεπε….Να ρίξω έναν άντρα, δηλαδή….), «είναι ακριβές αυτές μωρέ…. (δεν είχαμε πολλά λεφτά τότε…)», καλά………… «Κάτι θα γίνει, όμως ε?» ναι!!!!!!!!!!!!!!!! «Ναι πάρ’ της μπάλα να σκίσει όλα τα ρούχα της! Ίδια με εσένα την έχεις κάνει… (η ατάκα που πάντα σκοτώνει, είπαμε, σε επανάληψη!)», σώπα εσύ! «Άσε το παιδί να παίζει, είπα! Θα σου βάλω και μπασκέτα έξω στην αυλή, καμάρι μου!», μπαμπά μου…..!

            Δίνω φιλί στο μπαμπά μου μεγάλο, πολύ μεγάλο! «Τι έπαθες, παιδάκι μου?», τίποτα μπαμπά μου, κάτι θυμήθηκα…. «Α καλά τότε, δώσε μου κι άλλο!», πάρε πιο μεγάλο!!!! Δίνω και σε εσάς ένα, μόνο ένα σήμερα, γιατί όλα τα άλλα πήγαν στον μπαμπά…..και κάθομαι στο γραφείο μου. Αλλά θα ήθελα και ένα θρανίο τώρα….εκείνο το παλιό το πράσινο που έγραφε πάνω (αχνά, αχνά ε? Δε γράφαμε πάνω στα θρανία ποτέ! Ε….?) Audrey Δ4…..Γαμώ τη! �

           «Οι μπουλντόζες μπήκαν στον Βοτανικό και το όνειρο χιλιάδων οπαδών του Παναθηναϊκού φαίνεται να παίρνει σάρκα και οστά.», ουφ επιτέλους…. Επιτέλους τα παιδιά! Όχι, αλήθεια σας λέω τώρα και δεν κοροϊδεύω. Αν κάτι δε μπορώ, αυτό είναι τα ματς χωρίς στέγη. Οπότε τώρα παίρνω μία μεγάλη ανάσα και αδημονώντας πίνω μία γουλιά από τον καφέ μου (ο οποίος είναι και μάπα σήμερα. Αν δεν έχω οίστρο πάνω από το γκαζάκι….) σκεπτόμενη το πράσινο μέλλον. Αχ πώς θα είναι το γήπεδο του βάζελου? Έχω δει τη μακέτα στην τιβί, αλλά είναι αλλιώς να το βλέπεις από κοντά και πανέτοιμο για την οποιαδήποτε δράση. Ξέρουμε εμείς οι γαύροι, γι’ αυτό σας λέω. Την έχω νιώσει αυτή τη χαρά, βάζελοί μου, και οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν κάτι ανάλογο με τον τοκετό. Όχι δεν έχω γεννήσει ποτέ, από τα λεγόμενα μανάδων τα εννόησα όλα. Έτσι γέμισε, όμως, το στήθος μου περηφάνια και χαρά και ήρθα και φούσκωσα και έγινα σαν μπαλόνι και μετά άκουσα μία περίεργη λέξη τύπου «Ντιόγκο» και ήρθα και έσκασα η γυναίκα…. Άλλα περίμενα, Ντιόγκο άκουσα, δε βαριέσαι…Ο βάζελος να ‘ναι καλά τώρα. Ετοιμάζεται για νέο σπιτικό, καλά θα περάσουν χρόνια, βέβαια….αλλά ας μην αποθαρρύνουμε τα παιδιά ακόμα δεν ξεκίνησαν. Οπότε, βάζελοι, σκάψτε!!! Σκάψτε βαθιά!!!! Μέχρι να βρείτε γήπεδο…. Εγώ προς το παρόν σας ζεσταίνω θέση σε καναπέ και ΟΥΕΦΑ….μην έρθετε και κρυώσετε και πάθατε και μητρικά τέλη Οκτώβρη. Ξέρει ο γαύρος…

            Και μιας και που είπα μπουλντόζα, εντελώς συμπτωματικά (όχι, δεν έχω άλλες συμπτώσεις να αναλύσω….. Νομίζουν με έπεισαν περί των συμπτώσεων, αλλά η Audrey τι είπαμε ότι έχει? Γυναικείο μυαλό!! Κοινώς δεν εγχειρίζεται, άντρες φίλοι μου…) μου ήρθε στο μυαλό μου ο γάμος του ξάδερφού μου. Όχι, δεν είχαμε μπουλντόζες να περιμένουν την νύφη, ούτε ήρθε η νύφη με μπουλντόζα στην εκκλησία. Κάθε άλλο. Στολίσαμε το αμάξι του μπαμπά μου και ήρθε. Κούκλα ήτανε και ωραίο νυφικό, αλλά αυτή η ώρα στο Μικρολίμανο, μάνα μου, δεν παλευόταν. Επτά ακριβώς με ήλιο σχεδόν ντάλα. Εγώ ως γυναίκα φτιαγμένη από την κορυφή ως τα νύχια (ε, ξάδερφο παντρεύαμε, πώς θα γίνει…), μαλλί θανάτου κομμωτηρίου, βάψιμο ευτυχώς ελαφρύ (δεν θα άντεχα με ρουζ να στάζει στα πέδιλά μου…), φόρεμα Zinas haute couture του θανατά επίσης και φυσικά πέδιλο, ναι, ναι…του θανατά, τόσο στην όψη όσο και στην τιμή….. Παραλίγο να πάρω πίσω τα λεφτά από τον ταμία και να αρχίσω να τρέχω για παπούτσι στον Ντέτσικα, αλλά όχι! Μία Audrey μόνο με ασημί Jimmy Choo πάει στις εκκλησιές! Και θέλω να καταλήξω στο ότι η εμφάνισή μου, αλλά και η εμφάνιση άλλων γυναικών (ευτυχώς δεν είδα σκηνές άπειρης μπουμπουνιέρας….Ξέρετε, ντυσίματα μανάδων και νεαρών κορασίδων σε δυνατό συναγωνισμό μπουμπουνιέρας!), προκαλούσε απανωτά κύματα ζέστης εις τα ενδότερά μας….. Κοινώς είχα ιδρώσει μέχρι το στρίνγκ! Και να σου οι μπουλντόζες….

            Όπου στη λέξη μπουλντόζες βάλτε θείες, γιαγιά, μανούλα (την συνεπήρε το κλίμα από τις άλλες….Τι να κάνει κι αυτή. Γυναίκα είναι!), παντρεμένες ξαδέρφες και άλλες εκτός συστήματος, να παίζουν μπάλα τουλάχιστον επιθετικά. Πρώτη μπουλντόζα (γιαγιά από Γιάννενα…): «Πού είναι το παιδί? Γιατί δεν ήρθε?». Γιαγιά μου, ζεσταίνεσαι καθόλου? «Όχι, μωρ μάνα μου….Καλά είμαι. Έχω βάλει και μία μάλλινη φανελίτσα να τραβάει τον ιδρώτα και είμαι καλά…», μάλλινη φανελίτσα? Ο Χριστός κι η μάνα του, γιαγιά! (Ευτυχώς η κουβέντα πήγε αλλού…). «Πού είναι το παιδί, ΛΕΩ!», (ανέβηκε η φωνή….άσχημο αυτό…Περνάω στην αντεπίθεση, μόνο έτσι ξεμπλέκεις με το σόι μου!) ΠΟΙΟ παιδί, γιαγιά? «ΤΟ ΠΑΙΔΙ!», κατάλαβα….Να το ξαναπώ, γιαγιά μου? «?», θα το πω για τέταρτη φορά μέσα στο 2008…. Με το παιδί έχω χωρίσει εδώ και πάααρα πολύ καιρό και στο έχω πει. Και ξαφνικά τα χείλη της έγιναν μία γραμμή και λέω πάει, θα κλάψει…. Γιαγιά, στέκεις? «Αυτός σε παράτησε?», όχι, γιαγιά μου, αλλά δεν έχει σημασία ποιος παράτησε ποιον. Δεν τα έχουμε πια, εντάξει….? «ΟΧΙ!», ωχ….πιο σιγά, γιαγιά μου, όμως ε? «Δεν έπρεπε να σου βάλει χέρι, τότε….!», καλά πόδι μου έβαλε, πάψε τώρα γιατί θα αρχίσω να σε δέρνω (ήθελα να πεθάνω στα γέλια στο άκουσμα της λέξης χέρι!)! Τι βλακείες λες, ρε γιαγιά? «Δεν έπρεπε να σου βάλει χέρι! Εμένα (ο παππούς σου θα πει τώρα…), 4 χρόνια, ο παππούς σου (έεεετσι!) δε με άγγιξε και ήμασταν και αρραβωνιάρηδες», μπράβο, γιαγιά αρραβωνιάρα. Σώπαινε τώρα! Εμένα μου έβαλε! Έτσι είμαστε τα κορίτσια σήμερα. Πρώτα τους δοκιμάζουμε και μετά αποφασίζουμε αν θα τους πάρουμε ή όχι, γιαγιά μου.

«Τι λες, παιδί μου, στη γιαγιά σου?!», τίποτα μητέρα…..Σταματήστε κι εσείς! «Κορόιδευε εσύ…», μανούλα! «Αλλά δεν έχει και άδικο η γιαγιά σου…», μανούλα? Μόνη σου μιλάς? «Όχι, σε εσένα τα λέω να ξεστραβωθείς!», (χτύπημα πέδιλου στις πλάκες της εκκλησίας…) μανούλα….άρχισες κι εσύ τώρα? «Ξέρεις ότι είσαι 24 πια ε? Το ξέρεις ε?», ναι με γιόρτασα προψέ… «3 γυναίκες μόνες βγήκατε. Εσύ, δηλαδή, η ξαδέρφη σου – άλλη αυτή η προκομμένη….(δεν άντεξε!) – και η φίλη σου έχουν αγόρια…..Αλλά εσύ, το παίζεις επανάσταση….», αχ μανούλα….σ’ αγαπάω μ’ ακούς? «Ναι, λέγε εσύ. Αλλά δεν ξέρεις πώς περνάνε τα χρόνια…. Για πότε θα φτάσεις 30 ούτε κι εσύ δε θα το καταλάβεις. Γι’ αυτό ξεστραβώσου!», μάλιστα μητέρα. «Καλά, κορόιδευε εσύ. Για το καλό σου τα λέω. Πότε θα έχεις αγόρι, πότε θα παντρευτείς, πότε θα κάνεις παιδιά? Όλα θέλουν τη σειρά τους. Αλλά εσύ το παίζεις άγρια και καριέρα.», μανούλα καλύτερα αυτές οι κουβέντες να αποφεύγονται και αν δε μπορούμε να τις αποφύγουμε, να τις κάνουμε στην έδρα μας, στο σπίτι. Παιδιά θα κάνω, τα είπαμε. Μαλάκα δεν παντρεύομαι να βάλω στο κεφάλι μου και να δέσει το γάιδαρό του δίπλα μου.

«Ναι μωρέ, μόνο εσύ μία δε θέλεις. Εμείς…», εσείς το επιλέξατε και μιλάμε για το 2008 και βάλε πλέον. Γάμος = οικονομικά συμβόλαια, μανούλα, πια!. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να παντρεύονται οι άνθρωποι, τι αλλάζει? Αγαπιέσαι περισσότερο με τον άλλο? Ή μήπως σε σέβεται περισσότερο ο άλλος? Γι’ αυτό τα διαζύγια και οι προβληματικοί γάμοι είναι δεκαπλάσιοι από τους γάμους? «Ναι καλά τις ξέρουμε αυτές τις απόψεις σου…», και παραμένω σταθερή. Η γυναίκα ανέκαθεν επιδίωκε τον γάμο για αποκατάσταση τόσο οικονομική όσο και κοινωνική τότε. Σήμερα καμία που έχει τη δουλειά της δεν έχει ανάγκη κανέναν να την «κάνει κυρία τάδε» για να έχει εξασφαλισμένη τη θέση της και για να «μη μιλάει ο κόσμος». Δεν έχω να πάρω και να διεκδικήσω τίποτα από κανέναν στα χρόνια που θα έρθουν και φυσικά ούτε και να δώσω, καθότι αρκετά αποκαταστημένη κι εγώ. Πλέον, ξέρεις, αντιστράφηκαν οι ρόλοι, μανούλα. Ζητάνε και οι άντρες αποκατάσταση…Και εν πάσει περιπτώσει, γιατί πρέπει να μου «ευλογήσει η εκκλησία» κάτι που εγώ και ο όποιος είναι δίπλα μου θεωρούμε όμορφο? Ποια είναι η εκκλησία που θα ορίσει την ευτυχία μου μέσα από ευλογίες και λιβάνια? Δε θέλω τη γνώμη κανενός για το τι θεωρώ εγώ όμορφο και ηθικό. Και, επίσης, δε θέλω τη γνώμη σου πάνω σε τέτοια ζητήματα. Ένα άντρα γνώρισες, τον αγάπησες, σε αγάπησε, περάσατε και περνάτε ακόμα όμορφα. Εγώ γνώρισα πόσους από τους οποίους παραπάνω από τους μισούς ήταν σκάρτοι. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να τραβολογιέμαι μεθαύριο που κατά μαθηματική ακρίβεια και βάλε, θα αρχίσει τις μαλακίες γιατί ως γνωστόν οι άντρες είναι χειρότεροι ως προς την επιβεβαίωση από τις γυναίκες? Εμείς τραβάμε εκεί ένα μπότοξ και μία πλαστική για να αρέσουμε στους άντρες μας, να πω ότι θέλαμε και να αρέσουμε σε κανένα γκόμενο νεότερο, πάει στο διάολο, ενώ αυτοί τραβάνε ένα πούτσο σε μία άλλη γυναίκα για να δείξουν αφενός ότι ακόμα μετράνε και αφετέρου επειδή βαρέθηκαν τα ίδια και τα ίδια. Λες κι εμείς δε βαρεθήκαμε να βλέπουμε την ίδια κοιλιά και την ίδια φάτσα…… Αλλά «εγώ μωρό μου εσένα αγαπάω. Η άλλη δεν ήταν τίποτα…» και το θέμα είναι ότι το πιστεύουν κιόλας. Ε, όχι ρε μάνα, εγώ τα κόμπλεξ του κάθε μαλάκα δε θα τα ανεχτώ και ούτε θα τρέχω για διαζύγια και διεκδικήσεις. Με κεράτωσες? Έφυγες χτες. Στον άντρα που θα επιλέξω να είναι ο πατέρας των παιδιών μου, δε θα συγχωρήσω ποτέ το κέρατο και πίστεψέ με, θα το μάθω αν το κάνει. «Καλά δεν έχεις και άδικο, αλλά δεν είναι όλοι έτσι….. Ο μπαμπάς σου ποτέ δε με άφησε μόνη μου και ούτε γύριζε ποτέ….», καλά δεν ξέρεις και τι έκανε όταν πεταγόταν κάπου. Αλλά σίγουρα δεν έδωσε ποτέ αφορμή και πάντα μα πάντα ήταν στο γραφείο. Το 90% έτσι είναι, όμως. Εσύ ήσουν τυχερή, τι να πω. Εγώ έχω το ποδαράκι του λαγού, οπότε την ξέρω την τύχη μου…. Και σου έχω πει, αυτές οι κουβέντες μου χαλάνε τη διάθεση. Ό,τι γουστάρω θα κάνω! Και με όποιον γουστάρω. Ο μπαμπάς το έχει αποδεχτεί, εσύ δούλεψέ το λιγάκι, ε? «Κάνε ό,τι νομίζεις….», και έτσι η μαμά μπουλντόζα (όχι δεν είναι χοντρή, η μαμά. Γκομενάρα είναι, αλλά εννοώ ότι τα σαρώνει όλα ως μανούλα…).

Αλλά «να η νύφη έρχεται» επιτέλους…..νόμιζα θα σκάσω με τόσο κουβεντολόι….και…. «Ε βέβαια… Οι δικιές μας οι κόρες που να βρουν γαμπρό, έχουν άλλες δουλειές…», θεία μπουλντόζα τρία! «Και καλά εσύ, πες είσαι κάπως μικρή, αν και μεγάλωσες κι εσύ (σιχτίρι….), οι δικιές μου που φτάσανε 30 και φεύγα?», θα φύγουν λοιπόν, σώπαινε θεία….. «Εσύ δεσμό έχεις?», όχι, θεία. «Γιατί? Τι σου λείπει? Άσε μην απαντήσεις. Θα σου πω εγώ! Μυαλό!!!», α γεια σου….. Θεία μου? «Ναι?», σ’ αγαπάω μ’ ακούς? «Να βρεις δεσμό. Και το παιδί που είχες, καλό ήτανε, όμορφος άντρας, ψηλός, να ως απάνω, θυμάμαι εγώ, μελαχρινός (να κάνω ξανά την ερώτηση «γιατί τον χώρισα» ή την θυμάστε από προηγούμενα post?), εργατικός, φιλότιμος, λεφτά είχε?», όχι, θεία μου, τιμημένη εργατιά ήτανε (είπα να το κάνω κι εγώ κομουνιστικό…), «δεν πειράζει, σε αγαπούσε, μέσα στα μάτια σε κοίταζε (ε βέβαια, αφού δεν έχει λεφτά, το πήγαμε αλλού…), αλλά εσύ ποιος ξέρει τι έψαχνες…», την αγάπη, θεία…. «Κορόιδευε…», ε τι να κάνω ρε θεία?! Χέσε με, να χαρείς. «Να τα ξαναβρείτε!», καλά. «Αφού κι εσύ τον αγαπάς.», φυσικά, αλλά με τέτοια αγάπη, καλύτερα να βρει κάποια να τον μισεί…. «Τι?», τίποτα, θεία μου, ναι τον αγαπώ! «Ξέρω εγώ γιατί δεν είστε μαζί….», ξέρεις? «Επειδή είσαι στο νησί….», α ξέρεις τελικά (τι σας είπα? Μπουλντόζα! Δεν έχει σημασία τι θέλουμε να σκάψουμε. Το σηκώνουμε όλο το χώμα!)….. «Ε, ναι!», ε βέβαια….

Στην εκκλησία μέσα χανόταν ο Θεός….. Ε, συγγνώμη, παιδί? «Μάλιστα?», ερ κοντίσιον (το είπα με ελληνική προφορά, να το καταλάβει το παπαδοπαίδι….)? «Τώρα τα ανάψαμε. Είναι extra χρέωση 100 € και μόλις μας τα έδωσε ο κουμπάρος. Οπότε σε λίγο θα δροσίσει.», …………………………(κενό εγώ)……………. Κατάλαβα (βρίσκω τη φωνή μου…). Έτσι είναι στον Οίκο του Θεού. Το ερ κοντίσιον κάνει 100 €, extra χρέωση. Δεν πάει μαζί με τα καντήλια και τον ψάλτη….. Για το όνομα του Θεού…. Μα τι ανόητη είμαι. Δε μας το έλεγες πιο νωρίς, μάνα μου, να βγάλω το τρατάρισμα παχύ παχύ? Μέχρι να δροσίσει, θα σχολάσει ο γάμος. Σιγά τα ρύζια εκεί πίσω, δεν είμαι εγώ η νύφη!!!! «Ε γιατί να ‘σαι εσύ η νύφη? Μην πάθεις και τίποτα, δύσκολη γυναίκα…», καλώς την τέταρτη μπουλντόζα! Θεία, πέτα ρύζι και μη μιλάς. Είναι δύσκολη στιγμή τώρα. Άλλος παντρεύεται και άλλος την τρώει! Πέτα ρύζι και μη μιλάς! «Να δω τι θα κάνετε εσύ και οι ξαδέρφες σου, να δω!!!!», θεία, σ’ αγαπάω μ’ ακούς? Ρε πούστη….. «Κανόνισε να μείνεις αστεφάνωτη….κι εσύ….», θα κανονίσω, θειά! «Εμείς να μη χαρούμε λιγάκι…», α για σένα θέλεις να παντρευτώ? Ε πες το ρε θεία, να κάνω έναν εικονικό γάμο, να γουστάρεις! Ό,τι θέλεις μέσα, κλαρίνα, τρομπέτες, βιολιά, μπουζούκια, κουφέτα, ρύζια, ό,τι γουστάρεις, αλλά ειδοποία ότι θέλεις γάμο και τον θέλεις τώρα! Να κάνω τα κουμάντα μου. «Καλά καλά, μικρή…», μικρή? Επιτέλους!!!!

Ευτυχώς στην αίθουσα είχε ερ κοντίσιον, και φυσικά η γιαγιά μπουλντόζα έσπευσε να πει σε σερβιτόρο να το κλείσουν «μωρ μάνα μου, γιατί θα κρυώσω…». Κάτσε κάτω τώρα!!!! Εμείς πεθάναμε εκεί μέσα, λέμε να γυρίσουμε πίσω στη ζωή κι εσύ θέλεις να μας αποτελειώσεις. Μην την ακούτε, κύριε, το ‘χει χαμένο. Γιαγιά, κάτω! «Θα κρυώσω.», θα σου δώσουμε πονστάν! Μάζεψε τη μάνα σου, σε παρακαλώ μπαμπά μου! «Α πού είσαι? Πες της να παντρευτεί και να αφήσει τις δουλειές και τις σπουδές!», τίποτα, μπαμπά μου, κάθισε κι εσύ, η μαμά σου βλέπει οράματα. Το γήρας, τι τα θες…. «Πες της! Που αλλάζει τους γαμπρούς συνεχώς!», ε? «Πες της, λέω!», αχ γιαγιά μου, το χαβά σου! «Άσε την κόρη μου ήσυχη. Ό,τι θέλει θα κάνει!», πες τα ρε πατερούλη! Με ζάλισαν σήμερα και η γυναίκα σου, επίσης…. «Μην τις ακούς, καμάρι μου. Κάνε εσύ ό,τι θέλεις, καμάρι μου, ομορφιά μου!!», μπαμπά μου!!!!! Σ’ αγαπάω!!! «Κι εγώ ματάρες μου! Τι κόρη έκανα εγώ?», (δε μιλάω, καθότι ευχαριστημένη από τα κοπλιμέντα του πατερούλη!!!). «Τι ωραία παιδία, έκανα ο άτιμος? (έλα φτάνει τώρα…Γίναμε ρεντίκολο, ακουγόμαστε…) Ε βέβαια, το θέμα είναι πώς τα κάνεις! Ε βέβαια…», αχ πατερούλη, όταν γίνεσαι πρόστυχος, μου αρέσεις…. «Ε βέβαια…. Κάνε εσύ, καμάρι μου, ό,τι θέλεις! Και όποιος σε πειράξει, τον έχω τελειωμένο.», και καλά θα κάνεις, πατερούλη μου. Αυτό έλειπε να με στεναχωρούν. «Θα τους εξαφανίσω!», πατέρα μου!!!! Φυσικά γίναμε θέαμα πατέρας και κόρη…. «Πες της να βρει κανένα αγόρι, που είναι όλο μόνη της.», ωπ, επέστρεψε η μανούλα μπουλντόζα. «Όσους γκόμενους θέλει θα έχει!», μπράβο μπαμπά μου! Καλά τα λες! «Ε βέβαια….. Από πού θα έμοιαζε. Ίδια με τον πατέρα σου είσαι….», (πάντα η ατάκα που σκοτώνει….) μάλιστα μητέρα!

Περιττό να σας πω ότι χόρεψα κιόλας. Ναι, ναι κι όμως. H Audrey χόρεψε κλαρίνο. Πατούσα ανάλαφρα πάνω στα Jimmy Choo πέδιλα (γλιστρούσε κάτω, γάμησέ τα!) και έδωσα λίγα ρέστα ως παγουρού. Δε θα σηκωνόμουν, αλλά άκουγα συνέχεια «έλαααα, ο ξάδερφός σου παντρεύεται σήμερα!», ε και σηκώθηκα να χορέψω 3 ολόκληρους χορούς! Άθλος για μένα. Έριξα και τη ζεμπεκιά μου. Αυτά ναι, να τα χορέψω, αλλά τα άλλα τα κουνήματα δεν τα μπορώ. Τα γατήσια, sorry, είμαι βαριά γυναίκα εγώ. Έφαγα ελαφριά, μάπα τα φαγητά (πάντα στους γάμους…), αλλά το γλυκό ήταν φοβερό. Τρία πιατάκια έφαγα, ζωή να έχω! Και να την κάνουμε σιγά σιγά, μην κουραστεί και ο μπαμπάς μας. Δεν είναι και για πολλά πολλά ακόμα. Άιντε, μάνα, άσε τους χορούς (λύσσαξε. Κώλο δεν έβαλε κάτω!) και πάρε τσάντα και πασμίνα (γιατί την πήρες? Αφού έκανε ζέστη?) και πάμε. Καλά ήταν….. «Φεύγετε?», ναι θεία. «Άντε και στα δικά σου εσύ!» (σκούντημα τύπου «κανόνισε, όπως είπαμε!»…), μάλιστα. «Την επόμενη φορά που θα σε δω…», θα έχω γκόμενο, εντάξει. «Δεσμό εννοώ. Κανονικό. Όχι τα άλλα, τα σέξια (εννοεί σεξ μάλλον…)…τα πρόχειρα.», με σοκάρεις, θεία, πάψε. «Ναι, όταν τα κάνετε, δεν ντρέπεστε.», θεία, στο τραπέζι σου, γρήγορα όμως!

        Τι σας είπα? Μπουλντόζες στον Βοτανικό, μπουλντόζες και στο Μικρολίμανο. Οι μεν σκάβουν να βρουν γήπεδο, οι δε να βρουν γαμπρό. Άθλοι και τα δύο, αλλά δεν πειράζει. Η προσπάθεια είναι που μετράει. Φιλώ βάζελους και εσάς όλους, παθιασμένα και κολασμένα και τρέχω να βρω γαμπρό. Βασικά, να δουλέψω πρώτα και μετά θα δω. Ίσως ψάξω αν δε βαριέμαι. Θα δω….. Ελπίζω οι ευχές τους να μην πιάσουν, γιατί μπορεί να μην υποκύπτω στο ζυγό προς το παρόν, αλλά πες πες, στο τέλος θα τον φάω τον χουρμά….. Φιλιά ροζ, έντονο ροζ, γαμήλιο ροζ……. Ροζ της Audrey!            

          �

             �

           Φεύγω αύριο. Είναι γεγονός!!! Ανεβαίνω στον πολιτισμό, να πάρω τη δόση μου για το μήνα Σεπτέμβρη. Αλλά πριν φύγω, αποφάσισα να σας πω κάτι. Κάτι που πολλοί από εσάς ξέρετε ήδη. Θέλω να σας πω κάτι για το γυναικείο μυαλό. Αλλά πριν συνεχίσω, να κάνω μία μικρή παρένθεση. «Τι να πουν οι άλλοι για ήττες σε Ευρώπη…», σιγά ρε Πατέρα, μας έκανες τα μούτρα κρέας. Κάτι μας είπες τώρα….. Σε χτυπάω με το γάντι Chanel στο πρόσωπο, μπας και συνέλθεις γιατί μετά την ήττα της ΑΕΚ, ένα σοκ το πάθατε. Καλά κρασά…. Τον Οκτώβρη στον καναπέ θα είμαστε εμείς, θα σας δούμε. Και κλείνω τον μονόλογο αυτόν, γιατί πρέπει να ξαναβάλω τα γάντια μου. Έχω κάτι να πω και χωρίς γάντια δε μπορώ να γράψω. Με αυτά νιώθω σαν χειρούργος!

            Θέλω να σας πω κάτι για το γυναικείο μυαλό, το λοιπόν. Η δομή του γυναικείου μυαλού είναι εντελώς διαφορετική από του αντρικού. Φυσικά, δεν εννοώ από ιατρικής και επιστημονικής απόψεως. Σε αυτό θα ζητήσω τη γνώμη του γιατρού phantom κάποια στιγμή και ελπίζω να μου μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του, ούτως ώστε να έχω μία ολοκληρωμένη άποψη. Εννοώ αυτή τη λεπτή, που λένε κάποιοι (εγώ την λέω τριχιά….) γραμμούλα που χωρίζει το αγόρι από το κορίτσι. Το κορίτσι σκέφτεται πολύπλοκα. Δηλαδή, θέλει π.χ. να πάει από την Χώρα του Ασπρονησιού μέχρι το Καλό Λιβάδι για μπάνιο, καμάκι και φαγητό. Το σίγουρο είναι ότι θα αποτελέσει τον πρώτο άνθρωπο στη Γη που θα σκεφτεί έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο από αυτόν που υποδεικνύουν οι πινακίδες και σίγουρα έναν δρόμο εντελώς καινούριο για τα δεδομένα του νησιού. Ενδέχεται, μάλιστα, να πάει και μέσω Τήνου. Το αγόρι, απλά, θα ακολουθούσε τις πινακίδες και αν μπερδευόταν (ε, τι να κάνει, τα έχουν αυτά οι πινακίδες των νησιών…), θα ρωτούσε. Κι έτσι, σε δέκα λεπτά από τη στιγμή της αναχώρησής του από το ξενοδοχείο, θα κολυμπούσε κιόλας στο Καλό Λιβάδι. Το κορίτσι θα έφτανε, εμφανώς καταϊδρωμένο, με 3 ώρες καθυστέρηση τουλάχιστον.

            Επίσης, το κορίτσι φτιάχνει σενάρια. Αληθινά ή μη, δε μας νοιάζει. Το αληθινό για τη γυναίκα, είναι σχετικό. Αλλά φτιάχνει σενάρια. Συνεχώς. Π.χ. βλέπει ένα ζευγάρι στα σοκάκια του Ασπρονησιού να φιλιέται με μανία. «Κοίτα την πουτάνα τι κάνει μέσα στη μέση του δρόμου? Σίγουρα θα έχει φάει πόσους πούτσους από τη μέρα που ήρθε….συν που θα είναι μεθυσμένη και ποιος ξέρει και τι ακόμα…..Τσικ τσικ τσικ….», και απαξιωτικό βλέμμα…. Το αγόρι απλά θα σκεφτόταν «ε τον πούστη θα γαμήσει!» ή το πολύ απλό και άκρως Ελληνικό «τον μαλάααακα…ήρθε Ασπρονήσι με την γκόμενα, ρε μαλάαακα…» και θα τελείωνε εκεί η οποιαδήποτε σκέψη. Το κορίτσι το πιο πιθανό είναι να συνεχίσει την κουβέντα με τις φίλες της μέχρι το αμάξι όπου και θα χωρίσουν, λέγοντας «πού πάει η κοινωνία?».

            Το κορίτσι συνεχίζει να φτιάχνει σενάρια. Και ξαναλέω, αληθινά ή μη (γιατί με τόσα που ακούμε από τους άντρες, παίζεται και αυτό….) θα το συμπεριλάβω παρακάτω, φτιάχνει με ιδιαίτερη μαεστρία. Δηλαδή, ακούει κάτι, κάτι που της λένε, κακοπροαίρετο ή μη, πάλι δεν έχει για την ώρα σημασία. Της λένε, λοιπόν, κάτι π.χ. για τον γκόμενο που γουστάρει, άσχημο. Και αρχίζει και συνδέει τα γεγονότα του παρελθόντος ένα προς ένα. Το κορίτσι έχει την μαγική ιδιότητα σε όλο το σύμπαν, να ανακαλεί με κάθε λεπτομέρεια συζητήσεις, τσακωμούς, λόγια, εικόνες και γεγονότα που «τώρα που το ξανασκέφτεται καλύτερα, χμμμμ, έτσι είναι!». Και εκεί είναι το θέμα. Το ξανασκέφτεται. Και καλά κάνει. Δε θέλει να την πιάνουν και μαλάκα. Αλλά, έλα που αρχίζει ο νους και καλπάζει. Από την πολλή τη σκέψη περνάει σε ιδιαίτερη νιρβάνα και κάνει σενάρια πέρα από κάθε φαντασία. Κι εδώ έρχομαι και προσθέτω το εξής: από τα πολλά σενάρια και από την επιτηδευμένη μαεστρία χρήσης του λόγου από αρκετούς άρρενες, χάνει τη μπάλα. Το ένα σενάριο μπαίνει μέσα στο άλλο και δε μπορεί να βγάλει το αληθινό από το ψεύτικο. Δε φταίει πάντα εκείνη, το ξαναλέω και το τονίζω. Υπάρχουν αγόρια που μπορούν να αντικρούσουν την οποιαδήποτε λέξη και κουβέντα. Τρομερό, ναι! Κι εγώ νόμιζα ότι μόνο ένα κορίτσι (σαν κι εμένα!!!!) είναι ικανό για αυτό, αλλά φευ…. Μπορεί και το αγόρι. Ειδικά όταν το κορίτσι είτε δεν θέλει να την βγάλουν τρελή (γιατί ξέρει να ξεχωρίζει τις συμπτώσεις από τις οργανωμένες «συμπτώσεις» εντός και εκτός Αργοσαρωνικού…..Δεν είναι τόσο μαλάκας, λοιπόν….) είτε δε θέλει να αρχίσει έναν κυκεώνα συζητήσεων που μόνο κλάματα θα μπορούσε να φέρει και βωμολοχίες, δε μιλάει και δε λέει αυτό που πραγματικά σκέφτεται, μπερδεύεται. Το κορίτσι όταν είναι σίγουρο για αυτό που είδε, αλλά την προλαβαίνει άλλος και την προσπερνάει και μάλιστα από τα δεξιά, δε μιλάει…..Κρατάει τα σενάρια για την πάρτη της και τα μαζεύει. Τα μαζεύει, γιατί ξέρει τι είδε και κυρίως, ξέρει τι συνέβη πραγματικά στα χρόνια που πέρασαν, αλλά δε μπορεί να μιλήσει γιατί υπάρχει έτοιμη απάντηση και μάλιστα αποστομωτική, τόσο ώστε να ανατρέψει όλα της τα σενάρια.

            Το κορίτσι, επίσης, μπορεί να μπερδευτεί από μία και μόνο φράση. Από τη φράση εκείνη που όλα τα κορίτσια όταν την ακούνε για πρώτη φορά από εκείνον που γουστάρουν σε επικίνδυνο βαθμό, τα ρίχνει ξερά (εξού και το επικίνδυνο του θέματος…). Υπάρχουν κορίτσια, όμως, που δε νιώθουν ανακούφιση όταν την ακούνε, γιατί δεν ξέρουν αν είναι τη στιγμής ή αν εννοείται πραγματικά. Και φυσικά πάλι σκέψεις-σενάρια κατακλύζουν το μυαλό της και ανεβαίνει στο δωμάτιό της μη και την δουν στο γραφείο να κλαίει… Σενάρια πάλι που οφείλονται στην ιδιαιτερότητα της δομής του μυαλού τους. Γιατί σκέφτεται το κορίτσι «ρε μπας μου το λέει έτσι, για να γλιτώσει ενδεχόμενη μουρμούρα ή και ήττα?» και το πολύ καλό επίσης που φοριέται τελευταία (κάπου το άκουσα και μου άρεσε!) «ρε μπας το λέει έτσι για να με ρίξει? Τα αγόρια ξέρουν ποια είναι η φράση-κλειδί για την πλειοψηφία των κοριτσιών….Χμμμμμ…..Λες να είναι έτσι? Μάλλον….» και σκέφτονται να πάρουν τα άλλα κορίτσια-φίλες να ρωτήσουν, αλλά ευτυχώς μερικά (ανάμεσά τους κι εγώ!!! Και είμαι περήφανη γι’αυτό!) δε θέλουν άλλα μπλεξίματα. Δε θέλουν και δε μιλάνε, γιατί βάλτε την φράση-κλειδί που αποσυντονίζει, βάλτε και τις υποθέσεις-σενάρια των φίλων, πάει σχόλασε ο γάμος…. Το κορίτσι θα είναι για Δαφνί με τα χέρια πισθάγκωνα! Ήδη το χάνει το κάπου κάπου από τα πολλά σενάρια..

            Γι’ αυτό τα γουστάρω τα αγόρια!!!!!! Σας το λέω ευθαρσώς! Τα γουστάρω, ναι!!! Δε σκάνε από την σκέψη, όχι. Είτε άσχημο είτε όμορφο γεγονός, λένε εκεί μια κουβέντα και τελείωσε. Δεν κάθονται να το αναλύσουν. Και ό,τι χρειάζεται ανάλυση, το γράφουν και στα αρχίδια τους. Αχ, γιατί να μην έχω αρχίδια…….. Μου αρέσει η έκφραση «στα αρχίδια μου!» με την απαραίτητη και πρέπουσα κίνηση των άκρων…..Γιατί…. Δε θέλω αναλυτική σκέψη, δε θέλω σας λέω!!!!! Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι σε σχέση με παλιά, έχω κάνει μία πρόοδο. Με κάποια φρεναρίσματα, αλλά έχω κάνει. Δε σκοτίζομαι και πολύ. Νομίζω έχω αναισθητοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό. Καλά κάνω, αλλά στο τέλος με λένε ΚΑΙ αναίσθητη, κατάλαβες? Τη μία με λένε υπερβολική και την άλλη αναίσθητη. Δε τους πιάνεις από πουθενά….. Γιατί, θα μου πεις, πιάνονται τα κορίτσια? Όχι, αυτά κι αν  δεν πιάνονται! Άλλο σκεφτόμαστε, άλλο λέμε, άλλο σχεδιάζουμε και τελικά άλλο κάνουμε. Είναι, βέβαια, πικάντικο αυτό δε λέω. Έτσι, πώς να το πω….Αβέβαιο. Περικλείει έκπληξη! Δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει. Δεν πειράζει, αγόρι. Γι’ αυτό σου αρέσουμε, όμως. Σε έχουμε σε εγρήγορση. Δεν ξέρεις τι σκέφτομαι, τι λέω (όχι αυτό το ξέρεις, αφού στο λέω….) και τι κάνω όταν δεν είμαι μαζί σου! Χα! Καλά σου κάνω. Μόνο εσύ θα με ταλαιπωρείς, είπε το κορίτσι στο αγόρι. The end!

            Βγάζω τα γάντια μου, τελείωσε η εγχείρηση και φυσικά πέτυχε. Αν είναι ποτέ δυνατόν, να μην πετύχει με την Audrey. Σοβαρέψου…. Α! Τώρα που είπα εγχείρηση! Αν μπει κάτι στο μυαλό του κοριτσιού, αληθινό ή όχι, είτε το έχουν αντικρούσει είτε όχι, είτε το κορίτσι είπε εντάξει είτε όχι (το πιο πιθανό είναι να είπε εντάξει, για να τελειώσει μία κουβέντα και που δεν της αρέσει και που δεν αντέχει γιατί στεναχωριέται και δε μπορεί να κάνει και κάτι γι’ αυτό….), δεν της το βγάζεις ούτε με εγχείρηση! Ό,τι και να πεις. Τέλος…..Αγόρια, έτσι είναι. Αν σκεφτούμε κάτι και αν γράψουμε και σενάριο γι ‘αυτό, τέλος. Έτσι είναι! Γιατί το κορίτσι, πέρα από μυαλό και μάτι, έχει και ένστικτο, που εσύ αγόρι στερείσαι από τη φύση σου. Έχει πονηριά και πουτανιά, το τελευταίο εδώ όχι με την κυριολεκτική σημασία. Ό,τι και να πεις, ό,τι και να σκεφτείς, ό,τι και να παρουσιάσεις, ό,τι και να ρίξεις στο φιλότιμο, το κορίτσι από τη στιγμή που έχει στα χέρια της και κυρίως στο μυαλό της γεγονότα είτε πρόσφατα είτε παλιά (πολύ παλιά….Δεν έχει σημασία το πεπαλαιωμένο της υπόθεσης!) που της δίνουν τη δυνατότητα να τα συνδέσει με καταστάσεις, τελείωσε. Δεν εγχειρίζεται ο ασθενής. Το μόσχευμα δεν είναι συμβατό. Αλλά θα κάτσει και θα τα ακούσει. Καμιά φορά ψάχνει κάτι να πιαστεί για να μη ρίξει αμέσως κόκκινη κάρτα, γιατί μπορεί αγαπάει. Πόσο θα μαζεύει, όμως, σενάρια δεν ξέρει….Το κορίτσι έχει μυαλό!!!!! Και το αγόρι έχει, απλά είναι κάπως πιο……απλό. Επίσης, το κορίτσι έχει και άλλη μία δυνατότητα: να πιάνει λέξεις που ξεφεύγουν από το αγόρι. Λέξεις που υποδεικνύουν ότι το αγόρι γνωρίζει. Λέξεις όπως «καθόμουν απέναντι στο μπαρ εκείνο το βράδυ.……Δε σε είδα. Πού καθόσουν?», απέναντι από ποιον, όμως? Το τοπικό επίρρημα «απέναντι» για να χρησιμοποιηθεί, πρέπει να γνωρίζουμε τον τόπο….. Αλλά, ξεχάστηκα πάλι. Είδατε? Σενάρια και αναλύσεις…… Audrey, για αυτό μου αρέσεις. Γιατί είσαι λέρα…..Απλά είσαι μικρή ακόμα και ας έχεις γενέθλια αύριο. Είσαι μικρή και δεν ξέρεις να γυρίζεις τις λέξεις μπούμερανγκ την κατάλληλη στιγμή. Ή δε θέλεις. Το γιατί, μόνο εσύ το ξέρεις, Audrey…..

            Φεύγω! Έρχομαι στην πρωτεύουσα να πάρω αέρα αφενός και αφετέρου γιατί έχω ένα σωρό γυναικείες ετοιμασίες. Παντρεύεται ο ξάδερφός μου και πρέπει να είμαι μια ΘΕΑ!!!! Δεκτά θα γίνονται μόνο τα ΧΡΟΝΙΑ σας ΠΟΛΛΑ. Εκφράσεις τύπου «και στα δικά σου», απαγορεύονται ρητά με νόμο. Επειδή ακριβώς είναι τα «δικά μου», παρακαλώ να περιοριστείτε στα κοινά. Δε θέλω κατάρες παραμονή και ανήμερα των γενεθλίων μου. Μια φορά γίνομαι 18! Μια φορά ενηλικιώνομαι!!!! Επιτέλους 18!!!!!!!!!!!Θα μπαίνω στα μπαρ!!!!!! Θα πίνω αλκοόλ χωρίς να μου ζητάνε ταυτότητα!!!!!!! Ας μη μιλήσουμε για γάμους και μαλακίες, πλιζ. ΚΙΣΙΖ από την Audrey που βρίσκεται σε κατάσταση περίεργη…..ΚΙΣΙΖ!!!!!!! ΠΟΛΛΑ ΚΙΣΙΖ!!!!! ΡΟΖ ΚΙΣΙΖ!!!!!! 

Y.Γ.: 24 γίνομαι….Τώρα το είδα στα επίσημα χαρτιά. Φτου…..Μπορώ να μπαίνω στα μπαρ εδώ και χρόνια και δεν το ήξερα…..            �

                         ��

          Είμαι απογοητευμένη…..Ναι, ναι! Όπως το διαβάζετε. Είμαι απογοητευμένη. Από τους άντρες, από τις γυναίκες, από τα παιδιά, από τα ζώα, από τους ανθρώπους, από την πλάση όλη! Είμαι απογοητευμένη. Θα προτιμούσα να ήμουν γοητευμένη, αλλά δυστυχώς είμαι απο-γοητευμένη! Όπου κι αν ρίξω το βλέμμα μου απογοητεύομαι. Όπου κι αν σταθώ, απογοητεύομαι. Όπου κι αν περπατήσω απογοητεύομαι. Ό,τι κι αν διαβάσω, με απογοητεύει. Τι σκατά έπαθε ο Πλανήτης Γη? Γιατί είστε όλοι τόσο απογοητευτικοί? Γιατί βαριέστε και με κάνετε να σας βαριέμαι κι εγώ?

            Σταθείτε να τα πάρω με τη σειρά που τους αξίζει, γιατί κάπου σαν να απογοητευτήκατε κι εσείς, αισθάνομαι…. Γιατί απογοητεύτηκες, Audrey, θα με ρωτήσετε? Τι έγινε? Τίποτα συγκεκριμένο. Απλά άκουσα τη λέξη «βαριέμαι» από 500 στόματα μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες. «Βαριέμαι», ο ένας, «Βαριέμαι» ο άλλος….. Σταθείτε, ρε παιδιά? Γιατί βαριέστε? Και αφού βαριέστε, γιατί περπατάτε και δεν κάθεστε σπίτι σας να γίνετε διπλάσιοι από όσο διπλάσιοι είστε? Ε? Γιατί εξαπλώνετε τη βαρεμάρα και στο υπόλοιπο ανθρώπινο είδος γύρω σας? Άει στα σκατά πια!

            Παρασκευή βράδυ. Φτιάχνομαι, στολίζομαι, θα βγω! Βάζω το ωραιότερο φορεματάκι μου (απόψε, είπα, θα κάνω ανελέητο καμάκι. Έτσι να μου φύγει η ξενέρα του περασμένου Σ/Κ…..Άτιμο πράμα η γνώση!), φτιάχνω τον κότσο μου, παίρνω τα κλειδιά και βάμος! Μουσικούλα καλή στο cd, έτσι μπιτάτη, να ανέβει η αδρεναλίνη, γκάζι και να ‘μιαιστο parking. Όχι, λέω από μέσα μου, δε θα απογοητευτώ. Ας έχει κίνηση μέσα και έξω όση θέλει. Είμαι ντόπια, έχω δικαιώματα στο Ασπρονήσι, άρα θα παρκάρω ως άλλη αναιδέστατη Αυτοκράτειρα στο parking των ξενοδόχων (υποτίθεται εκεί παρκάρουν μόνο τα λεωφορειάκια που περιμένουν τον κόσμο στο λιμάνι. Καράβι τέλος για απόψε, άρα μπαίνω!). Και να με γράψουν, θα πετάξω την κλήση στο νεράκι να λιώσει να μην την βρω ποτέ και ίσως να έχω βρεθεί στην άλλη ζωή μέχρι να μου στείλουν ειδοποίηση από το Λιμεναρχείο.….. Πάνω στην ώρα παρκάρει και η φίλη μου, αλλά στην άλλη μεριά της πλάσης…..Ας πρόσεχε! Κατεύθυνση? Caprice φυσικά για (τι άλλο?) Rossini!!! «Βαριέμαι ρεεε….»………… «Με ακούς?», ναι αλλά δεν απαντάω ποτέ στην φράση βαριέμαι, το θεωρώ γρουσουζιά….. «Μήπως να μην βγαίναμε?», κοιτάζω γύρω μου να δω από πού φτύνουν. Εεεεε? Συγγνώμη, καλή, καλή μου φίλη, γεια σου! Είμαστε Χώρα! Άρα βγήκαμε…. «Ναι, αλλά μήπως να γυρίσουμε?», ναι μωρέ, καλά λες…..Μαλακία. Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε, πήραμε τα αμάξια, έτσι για να δούμε αν γύρισε ο βοριάς και αφού γύρισε, πάμε σπίτι καλύτερα. Πας καλά? Ήρθα ως εδώ για να μου πεις να μην βγούμε? Εκτός και αν το κινητό σου χάλασε και το ταχυδρομικό σου περιστέρι δεν πετάει μετά τις 12.30 το βράδυ, οπότε και δεν είχες πώς να με ειδοποιήσεις…? «Άντε καλά πάμε.», ουφ……(δε μπορώ τους ανθρώπους που βαριούνται!!!!!)…….

            Το Caprice μας ελαφρώς άδειο (ε μπήκαμε στο τέλος της σεζόν πια….Ασπρονήσι καλό ήσουν. Του χρόνου πάλι!), αλλά καλύτερα. Βρήκα και τραπέζι. Διπλανή παρέα 30 something γυναικών και αντρών: «ρε σεις βαριέμαι…», «κι εγώ, ρε μαλάααακα…». Γυρίζω, τους κοιτάζω με αναίδεια περισσή και θέλω να βγάλω το γάντι να τους χτυπήσω στα μούτρα να συνέλθουν ώσπου,……. «οοοοαααααα…..», κλείσε θα σε πάρω αργότερα….. Τι χασμουρητό ήταν αυτό, μάνα μου?! Τρόμαξα! Λέω, πάει….θα με καταπιεί! «Sorry, ρε φιλενάδα, είναι που βαριέμαι λιγάκι απόψε…», sorry φιλενάδα, αλλά και χτες βαριόσουν, και προχθές βαριόσουν και αντιπροχθές βαριόσουν και στις Σπέτσες βαριόσουν. Ακόμα και στην κωλοβάρκα μου είπες ότι βαριόσουν να πάμε απέναντι, αλλά ήταν πλέον αργά….Με είχες τραβολογήσει να μπω, remember….? «Σου ζήτησα 1000 φορές συγγνώμη για αυτό που έγινε….», δε θέλω να καταλήξω εκεί ούτως ή άλλως. Απλά από το σοκ, παραμιλάω ακόμα…. Θέλω να πω ότι βαριέσαι συνεχώς. Τρέμω μήπως και ανήκεις σε εκείνη την καταραμένη γενιά και μερίδα ανθρώπων που βαριούνται σαν τα ζώα συνεχώς…. Πες μου, ανήκεις?

            Απάντηση φυσικά δεν πήρα, καθώς βαρέθηκε και να μου απαντήσει και άναψε απλά τσιγάρο (ανήκει επίσης σε εκείνη την γενιά που θα καρκινιάσει από το τσιγάρο…..). Σιχαίνομαι αυτή την καταραμένη λέξη. Τη σιχαίνομαι. Και ξέρω το λόγο…..Εξαιτίας του Κωλονησιού!!!! Ο χειμώνας είναι τόσο βαρετός στην επαρχία, μα τόσο βαρετός, ειδικά στα μέρη που χαρακτηρίζονται ως τουριστικά, αλλά καλοκαιρινού τύπου…. Μέσα στο χειμώνα που μας πέρασε, με έπιασα πολλές φορές να λέω τη λέξη βαριέμαι ή να σκέφτομαι ότι βαριέμαι. Αλλά, είχα λόγο. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα να κάνω εκτός από μοναχικές βραδιές dvd, ανάγνωση βιβλίου, καφέ, φαγητό, γυμναστήριο. Τίποτα! Ακόμα και ο κωλοσινεμάς έπαιζε τον Ελ Γκρέκο 4 μήνες μετά την κυκλοφορία του σε dvd….Τα είπα και σε παλαιότερο post, ας μην αναφερθώ πάλι. Μία συναυλία είχαμε από το Μέγαρο (αθάνατη Καμεράτα!!!!!!) και μετά the end…. Και βαριόμουν. Και σιχαίνομαι στην ηλικία που είμαι, με τόση ζωντάνια και ενέργεια μέσα μου, να βαριέμαι. Η βαρεμάρα είναι χαμένος χρόνος από την πολύτιμη ζωή μου, από την πολύτιμη ζωή μας, ρε πούστη μου!!!! Γι’ αυτό, ανόητη φίλη μου, μην ξανακούσω αυτή τη λέξη….. «Άντε, πάμε σπίτι. Βαρέθηκα….», τι περίεργο? Έτσι ξαφνικά? Αφού πριν ήσουν μια χαρά (και δυο τρομάρες…)…. Άντε πάμε, με αυτά και με εκείνα, νύσταξα. Τόση ώρα το στόμα δύο οργιές, με κόλλησες χασμουρητό και εμένα. Άντε στα σκατά, πάμε….Βαριέσαι…… Τι βαριέσαι?

            Την άλλη μέρα και αφού πήραμε τα κρουασανάκια μας, κατευθυνθήκαμε προς το Καλό Λιβάδι για μπάνιο. Βάλσαμο το νεράκι, ο κόσμος την έκανε σιγά σιγά από το Ασπρονήσι, άρα και καθαρό νεράκι, πεντακάθαρο, ξαπλώστρα, κρουασανάκι και καφές. Α και ήλιος καυτός. Τα κορίτσια μαυρίζουν τώρα, ησυχία εκεί πίσω! «Πώ πω ρε μαλάαακα, βαριέμαι λέμε…», ησυχία λέμε εκεί πίσω!!!! «Κι εγώ, ρε φίλε. Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει….», γυρίζω και βλέπω δύο ωραιότατα αγόρια να βαριούνται…. Γιατί, μάνα μου? Γιατί βαριέσαι? Κοίτα γύρω σου. Μουνί και κακό, ημίγυμνο θαρρώ! Κι εσύ βαριέσαι….Άνοιξε τα στραβά σου μπας και πάψεις να είσαι μπακούρι! Άνοιξε τα στραβά σου και κλείσε πονηρά το μάτι στο πρώτο μουνί που θα σου αρέσει! Μπας και σταματήσεις να βαριέσαι, δηλαδή. Αμάν πια, κακό κι αυτό. Και να σε βάλουμε να πηδήξεις, πάλι θα βαριέσαι…… Και εντελώς μοιραία, θυμήθηκα έναν γκόμενο που είχα φαντάρο. Ο δεύτερος στη σειρά….Μία εποχή μάλλον με είχαν φτύσει και έπεφτα σε φαντάρους. Αλλά ομολογώ αυτός ήταν καλός, βολικός, δε με έπαιζε. Οπότε κι εγώ ηρεμότατη γυναίκα, επιδόθηκα σε sex. Και μάλιστα σε καλό sex, αλλά έλα που βαριόταν συχνά να κάνει…..

            Δε νομίζω να ήταν gay, όχι…..Όταν το έκανε, το έκανε καλά. Αλλά είχε ένα θεματάκι με τον ύπνο και τη βαρεμάρα. Και να πεις ότι τον κουράζανε στο φυλάκιο που ήταν…Όχι. Βίσμας γερός! Έξυνε τα αρχίδια του πρωί μεσημέρι βράδυ και όταν δεν τα έξυνε, μιλούσαμε και στο τηλέφωνο (αλί μου….Έφαγα ακτινοβολία εκείνη την εποχή……Μακριά από φαντάρους, κορίτσια!!! ) ή κοιμόταν. Είχα πάρει σαφείς εντολές να μην παίρνω σε ώρες κοινής ησυχίας, δηλαδή σχεδόν μόνιμα κοιμόταν. Τον έπαιρνα και άκουγα φωνή ταύρου που μόλις είχε ξυπνήσει. Α ρε Ελληνικά Στρατά, καληνύχτα…. Και ερχόταν να τον φιλοξενήσω και δώσ’ του ύπνο και βαρεμάρα. Μόνο αν του έλεγες να πάμε σε κλαμπ ή μπουζούκια, πεταγόταν και έφτανε στο ασανσέρ πρώτος με διαφορά! Και το sex του άρεσε, τουλάχιστον έτσι έδειχνε, τι να σας πω, ήμανε και μικρή, μπορεί να μην έπιανα τα σημάδια…αλλά βαριόταν να το κάνει!!!!! Τρομερό, ξέρω. Προτιμούσε να κοιμόταν. «Έχω ανάγκη από ύπνο ρε μωρό μου…», τι ύπνο ρε μαλάκα? Από το φυλάκιο δεν έρχεσαι? Σκοτώθηκες στη δουλειά, τι να σου πω…. Και δώσ’ του ύπνους βασιλικούς και καραμέλα η λέξη «βαριέμαι». Πάμε αγορίνα μου, σινεμά? «Βαριέμαι, ρε μωράκι…», μάλιστα. Πάμε αγορίνα μου να φάμε έξω? «Βαριέμαι ρε μωράκι…..», μάλιστα. Πάμε αγορίνα μου για καφέ? «Βαριέμαι ρε μωράκι….», μάλιστα. Πάμε αγορίνα μου στην αγορά που θέλω να ψωνίσω και που ήθελες κι εσύ να ψωνίσεις κουστούμι και παπούτσια για τη δουλειά (όταν θα έβγαινε. Κόντευε…)? «Βαριέμαι ρε μωράκι….. Άσε θα κοιμηθώ.», κοιμήσου εσύ μαλάκα (και η τύχη του δούλεψε τότες….Ε τι να κάνω? Μικρό κορίτσι, είχα ορέξεις συχνές και διόλου βαριεστημένες!)!

            Και ίσως αυτός ο άντρας να ήταν άλλος ένας σοβαρός λόγος να σιχαθώ τη λέξη «βαριέμαι». Φυσικά, δε βαρέθηκα καθόλου να τον σουτάρω. Μου πήρε λίγο καιρό, αλλά έγινε το πράμα σωστά. Αν βαριέσαι, μάνα μου, βρες μία γκόμενα που θα βαριέστε μαζί και πεθάνετε μέσα στη βαρεμάρα και στη βαρετή ζωή σας. (Εντελώς τυχαία, μέσα από κοινό γνωστό, έμαθα ότι η γκόμενά του είναι η πιο βαρετή της Θεσσαλίας και είναι ένα «βαρετό ζευγάρι. Χεχεχε…», κακέ φίλε….Σώπαινε!) Εγώ θέλω να ζήσω έντονες στιγμές εντός και εκτός κρεβατοκάμαρας….. Ατάκα του βαρετού γκόμενου και κλείνω με αυτόν: «Έλα ρε μωρό…Πάλι? Πριν λίγο το κάναμε. Βαριέμαι…..», ok, αγαπημένε! Εγώ, όχι…..Χεχεχε….

            Το στενάχωρο είναι ότι αυτή τη λέξη την ακούς πλέον και από μικρά παιδάκια. Άκουσα τον τελευταίο καιρό πολλά παιδάκια σε παραλίες και σε δρόμους να λένε αυτή την απαίσια λέξη. Και όχι μόνο να την λένε, αλλά να παίρνουν και εκείνο το αξιολύπητο ύφος, το βαριεστημένο. Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου, παρόλο που στη γειτονιά μας δεν υπήρχαν παιδάκια και ήμασταν μόνο εγώ και ο αδερφός μου, να λέω τη λέξη «βαριέμαι». Έπαιζα, ανακάλυπτα, περιεργαζόμουν, έκανα τρέλες, ζαβολιές, σκαρφάλωνα σε δέντρα και έφτιαχνα «αρχηγεία» (ναι ήμουν αρχηγός από μικρή….) με σανίδες και νάιλον, κυνηγούσα τις γάτες, τις κατσίκες και τα πρόβατα της γειτονιάς (eliaz, όχι με σφεντόνες και με πέτρες. Απλά τις κυνηγούσα για να τρέχουν….Promise….), διάβαζα κανένα Μίκι Μάους ή βιβλίο για παιδιά, ζωγράφιζα, έπαιζα με κούκλες, γενικά δε βαριόμουν ποτέ. Αυτά εδώ γιατί βαριούνται? Και με τόσες επιλογές, όχι μόνο παιχνιδιών, αλλά και πολλών δραστηριοτήτων? Γιατί αυτοί οι γονείς δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους να τα αφυπνίσουν λίγο? Δε δουλεύουν μόνο αυτοί! Και οι δικοί μας οι γονείς δούλευαν και μάλιστα σε δύο δουλειές ο μπαμπάς μου, αλλά μας έμαθε να μη λέμε ποτέ τη λέξη «βαριέμαι» υποσυνείδητα. Τι να πω….

            Τελευταία και ο σκύλος μου βαριέται. Καλά, θα μου πεις, είναι και λόγω ηλικίας, αλλά βαριέται να σηκωθεί να πάει βόλτα. Πάω να τον λύσω και ανοίγει μόνο το ένα μάτι, ξεφυσάει και σηκώνεται με βαριά καρδιά. Ναι, ρε μεγάλε, αλλά αν δε σε πάω τώρα, μετά που εσύ θα κλαις και θα θέλεις πιπί θα είναι η ώρα 2 τη νύχτα κι εγώ θα κοιμάμαι. Ή θα λείπω. Και θα μου λερώσεις και την αυλή. Γι’ αυτό, Τζόε μου, σήκω. Και μη με απογοητεύεις κι εσύ. Να! Μέχρι τη γωνίτσα θα πάμε και θα γυρίσουμε, άντε που μου βαριέσαι σήμερα. Και μόλις κατουρήσει, τσουπ περνάει μία γάτα και ξυπνάει ο Τζόε!!!!! Και να ΄μαι εγώ με παρατεταμένο το χέρι να κυνηγάμε τη γάτα…..Δηλαδή εγώ τον Τζόε που με τραβάει σαν δαιμονισμένος και ο Τζόε την γάτα. Μετά πού να μαζευτεί. Εκεί να παραμονεύει να έρθει ο «κλέφτης»! Έλα, λέω, πάμε……Είναι που βαριόσουν πριν….

            Αλήθεια σας λέω. Δε θέλω να βαριέμαι!!! Δε θέλω να βαριέσαι!!! Δε θέλω να βαριόμαστε!!! Θέλω να είμαστε ζωντανοί, alive, πώς το λένε. Θέλω να θέλουμε να κάνουμε τα πάντα. Γιατί όταν είσαι νέος, νιώθεις πώς θέλεις και μπορείς να κάνεις τα πάντα. Αχ μη βαριέστε…σας παρακαλώ…. Ζήστε μωρέ. Μη βαριέστε, γιατί με απογοητεύετε και μετά μελαγχολώ. Αφού πλέον με ξέρετε. Είμαι ευαίσθητη γυναίκα. Σκληρή, αλλά και ευαίσθητη. Είμαι ευαίσθητα σκληρή και δε θέλω να βλέπω κυρίως νέους ανθρώπους να βαριούνται. Αν βαριέστε, κάντε κάτι που θα σας ξεσηκώσει. Ξεκινήστε ένα άθλημα, μία δραστηριότητα, ένα χόμπι, κάτι τέλοσπάντων! Ο,τιδήποτε θα σας κάνει να μην βαριέστε. Κάντε sex! Ή βγείτε έξω και περπατείστε, ακόμα και μόνοι σας στην τελική. Αλλά μη βαριέστε. Είπαμε πολλές φορές ότι η ζωή είναι ωραία, ακόμα και με τα άσχημά της, είναι ωραία. Δεν είναι κρίμα να χάνεις έστω και ένα λεπτό? Ένα λεπτό κρατάει η σκέψη και η έκφραση της λέξης «βαριέμαι». Αυτό το γαμημένο λεπτό, δε θέλω να το σπαταλήσω. Γιατί δε μου αρέσει να μετανιώνω για κάτι, σας το έχω ξαναπεί! Λοιπόν!!!! Όποιον ακούσω να λέει τη λέξη «βαριέμαι», θα τον εξορίσω στο Βασίλειο της Βαρεμάρας. Kingdom of boredom και δε θα υπάρξει επιστροφή, σας το λέω! Δε σας στέλνω φιλί, γιατί νιώθω απογοητευμένη…..

Υ.Γ.: Άντε καλά. Ίσως ένα μικρούλη φιλάκι….. Και καλό μήνα να έχουμε!!!!Άντε, άντε, ξεκινάνε και οι εργασίες για τις υποψηφιότητες Χρυσά Φασόλια Σεπτέμβρης 2008!             �