Αφήνοντας την Μύκονο…

……23 του Οκτώβρη
(καλύτερα…) να περνάς. Παντού γύρω στον
μπαξέ ερωτηματικά. Ερωτηματικά και
απορίες. Τόσες που λες μπα…. Χάζεψε ο
κοσμάκης. Ή εγώ ως επίπεδο πλέον και
ρηχό άτομο, δεν αντιλαμβάνομαι τους
προβληματισμούς της κοινωνίας. Οικονομική
κρίση, λένε όλοι. Και ποιος δεν το
περίμενε? Όχι, δεν είμαι από εκείνα τα
απαισιόδοξα άτομα που παντού βλέπουν
μαύρο. Που παντού βλέπουν διαπλοκή. Το
μαύρο και η διαπλοκή υπάρχουν σε μικρές
και μεγάλες δόσεις και το βλέπουμε όλοι
μας, απαισιόδοξοι και αισιόδοξοι. Η
οικονομία παραπαίει. Κι αυτό το βλέπουμε….

Όχι, η οικονομία
δεν παραπαίει απλά. Η οικονομία παραπαίει,
γιατί κάνει τον κύκλο της. Η οικονομία
δεν έχει μόνο ανοδική ή καθοδική πορεία.
Η οικονομία δεν είναι μία ευθεία γραμμή
με κλίση. Η οικονομία ακολουθεί κυκλική
πορεία. Ήταν από τα πρώτα μαθήματα στην
Πάντειο…. Η οικονομία κάνει κύκλο από
την ύφεση στην παρακμή και από την
παρακμή στην άνθηση και την ακμή. Ήταν,
όντως, το πρώτο που μάθαμε στην Πάντειο
στο μάθημα της (μαντέψτε!!!) Οικονομίας.
Μόνο που δεν περίμενα να αντικρίσω ποτέ
στη ζωή μου την παρακμή. Το σημείο εκείνο
που καλύπτει η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια
και το άγνωστο.

Άγνωστο. Κανείς
δεν ξέρει τι θα γίνει «τελικά».
Δείκτες, θεωρίες, μετρήσεις, στατιστικά,
λύσεις του «ποδαριού», πτωχεύσεις,
εγγυήσεις, γνώμες, γνώστες επί παντός
επιστητού, ανίδεοι, πανικόβλητοι του
κερατά, άσχετοι, εικασίες, λαμόγια που
θα κάνουν (όπως όλα δείχνουν…) τη μπάζα
του αιώνα (μήπως, λέω…μήπως να σκεφτούμε
κι εμείς σοβαρά κάποια κομπίνα?! Λέω
εγώ…. Αφού κάποιοι θα φάνε χοντρά, γιατί
να μην είμαστε κι εμείς μέσα σε αυτούς?
Αθάνατε Ελληνάρα!!!!! Ήρθε η ώρα σου…),
λουκέτα, και ξανά μετρήσεις, αναξιοπιστία,
φόβοι, αδιαφορία, θεωρίες συνωμοσίας
και συνωμοσίες (χωρίς θεωρία…),
κυβερνήσεις/ οργανισμοί/ ενώσεις/
συμμαχίες σε κατάσταση αμόκ και αναζήτησης
λύσης και ρωτάω εγώ ως απλή απόφοιτος
οικονομικού τμήματος Παντείου και
πολίτης που παρακολουθεί τα γεγονότα
(καλά, όχι και με κομμένη την ανάσα. Εδώ,
μάνα μου, έχουμε και άλλα προβλήματα
εκτός από τον δείκτη οικονομικής
κρίσης!): όταν μας βάζατε να διαβάσουμε
στην Οικονομία όλα αυτά περί κύκλου,
όταν μας βάζατε (δεν εννοώ με το ζόρι,
φυσικά…) να μάθουμε όλες αυτές τις
θεωρίες, όταν μας βάζατε να κάνουμε
κτήμα μας οικονομικές έννοιες που εσείς
μας τις εξηγούσατε, δεν φανταστήκατε
πρώτα εσείς που σκεφτήκατε και αποδείξατε
τις θεωρίες και μετά εσείς που τις
αντιγράψατε στα βιβλία και στις μελέτες
σας, ότι θα έρθει η γαμημένη στιγμή της
ύφεσης και της παρακμής? Τι δηλαδή? Όλα
θα παρέμεναν σε μία μόνιμη, αέναη, αιώνια
άνθηση? Και επιτρέπεται με τόσες γνώσεις,
μελέτες, αποδείξεις και παπάρια, να μην
είμαστε προετοιμασμένοι για το χειρότερο
και να κάνουμε τώρα τους έκπληκτους και
τους ταλαίπωρους? «Μα πώς έγινε…?»,
ε έγινε! Θα γινόταν κάποια στιγμή. Εσείς
μας το μαθαίνατε επί 4 χρόνια! Και τώρα
σοκ παντού σε όλο τον πλανήτη….

Περιμένω και
ανησυχώ για το τι θα γίνει. Δεν τους έχω
εμπιστοσύνη, η αλήθεια είναι… «Θα
δείξει…», όπως μου είπε κάποιος. Δεν
έχει φιλί σήμερα. Διανύουμε εποχή
λιτότητας. Με φειδώ τα φιλιά….

Υ.Γ.1: Άντε
καλά….Κίσιζ!!!!!

Υ.Γ. 2: Περιττό
να σας πω ότι έχω ξεμείνει από
internet……Μετάβαση από ALTEC
σε FORTHNET μας είπαν….Ο Θεός
μαζί μας. Κάποια στιγμή απόψε ή αύριο
θα καταφθάσω στην πρωτεύουσα. Αν πέσουν
τα 7-8 μποφόρ, ίσως….. Αλλά ότι σας φιλώ,
σας φιλώ! Είναι γεγονός! Κι ας περνάει
δύσκολες στιγμές ο πλανήτης! Κι ας έχασε
χτες η ομαδάρα….Δεν πειράζει. Συνηθισμένα
τα βουνά από χιόνια….

                         ��

         Τι γίνεται φέτος ρε σεις? Τι γάμος και κακό! Πολλή αγάπη έπεσε ξαφνικά σε αυτό το κράτος και δε μου αρέσει…. Σαν πολύ ερχόμαστε εις γάμου κοινωνία. Και να φανταστείτε ότι με το που μπήκε το 2008, όλες οι γκόμενες ξενέρωσαν, γιατί λέει ότι «είναι δίσεκτο το έτος και τώρα θα πρέπει να περιμένουμε άλλον ένα χρόνο μέχρι να παντρευτούμε». Ρε προβλήματα που έχει ο κοσμάκης στο δίσεκτο 2008… Καλά ότι ήταν δίσεκτο και μας πήγε γαμιώντας, ήταν, τι να λέμε. Ο πατερούλης έπαθε έμφραγμα και παραλίγο να τον χάσω, η μαμά της κολλητής είναι άρρωστη σοβαρά αλλά ίσως και να τα καταφέρει, αρκετοί αρρώστησαν σοβαρά στο νησί σε γενικότερο επίπεδο, η γιαγιάκα μου δεν είναι καλά και αυτή (γεράματα…. 87 χρονών.), τσακωμοί μεταξύ ανθρώπων δίχως προηγούμενο, τα γκομενικά όλων (συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου, φυσικά!) πάνε από το κακό στο χειρότερο….. Οι γάμοι μας μάραιναν!

Ευτυχώς, οι μπίζινες μου πάνε καλά, πολύ καλά. Κάτι είναι κι αυτό. Βασικά για μένα στην παρούσα φάση (που δεν έχω και με πολλά να ασχοληθώ και ούτε και έχω όρεξη με τους αναποφάσιστους και τους παρανοϊκούς που με περιτριγυρίζουν…) με κόφτει πάρα πολύ αυτό το κεφάλαιο, γιατί είμαι μία (μεγάλη, βέβαια….Αλλά είμαι…) ανάσα από τον στόχο: AfinontastinMykono, μην ξεχνιόμαστε! Καλά δεν πατάω και πάνω σε ροδοπέταλα ούτε και στα σύννεφα, σίγουρα. Θα ήμουν τουλάχιστον ανόητη, αν πίστευα ότι όλα είναι εύκολα και άνετα, επειδή «έκλεισα» κάποιες καλές δουλειές σε Αττικό έδαφος. Κάθε άλλο! Ένα ξένο επαγγελματικό έδαφος (δεν έχω δουλέψει ποτέ στην Αθήνα. Πάντα διακοπές έκανα εκεί είτε ως φοιτήτρια είτε ως επισκέπτρια Σ/Κ!), ένα πολύ δύσκολο και κουραστικό έδαφος, ένα άκρως απαιτητικό έδαφος. Δε με νοιάζει. Δε φοβάμαι. Δηλαδή, φοβάμαι και μάλιστα πολύ, ειδικά τώρα που και ο πατερούλης δεν είναι στα φόρτε του (καλά είναι, αλλά μετά από ένα έμφραγμα, δε μπορείς να πεις ότι είσαι και περδίκι. Δεν είναι γρίπη το έμφραγμα….), αλλά δε μασάμε ρε! Ό,τι και να γίνει, δε μασάμε και στην τελική δε θα πέσουμε και στο μηδέν. Όσο υπάρχει ψωμί και γραφείο πίσω στο νησί (δε θα το κλείσουμε…Υπάρχει σχέδιο και για αυτό!), δεν κωλώνουμε! Έτσι είναι, κακά τα ψέματα….. Όταν υπάρχει καβάτζα, αλλιώς τα βλέπεις τα πράματα. Κρατάς, βέβαια, και μία πισινή, γιατί ποτέ δεν ξέρεις, αλλά έτσι είναι. Είναι εντελώς διαφορετικά να ξεκινάς από το μηδέν και σε περίπτωση αποτυχίας, να γυρίζεις και πάλι στο μηδέν. Δεν το έχω νιώσει ποτέ, αλλά από συζητήσεις με φίλες και φίλους που ξεκίνησαν κυριολεκτικά από το μηδέν, γιατί δεν είχε κάποιος γονιός τους έτοιμη δουλειά, φαντάζομαι περίπου πώς νιώθουν και τι ανασφάλεια τους πολιορκεί. Anyway, άλλο ήθελα να πω και φυσικά ως γνήσια γλωσσοκοπάνα, αλλού πήγα!

Πήγα το λοιπόν σε ένα γάμο Ασπρονησιώτικης φύσεως. Ο Χριστός κι η μάνα του….. Ή μάλλον όχι! Ο Χριστός, ο Διάολος ΚΑΙ τα παιδιά του!!! Πάντα είχα απορία γιατί στους γάμους οι γυναίκες βάζουν όλο τους το είναι στο ντύσιμο. Προφανώς υπάρχει ένας άγραφος νόμος που λέει ότι  «η καλύτερη κερδίζει Χρυσό Φασόλι», δεν εξηγείται αλλιώς… Ό,τι τούλι δεν φόρεσε η νύφη, το φόρεσε το σόι. Ό,τι φόρεμα δεν ανέβηκε στην πασαρέλα και στα Fashion Weeks παγκοσμίως, κυκλοφόρησαν στο Ασπρονήσι. Ό,τι πίπουλο δεν έχω ματαδεί σε τσάντες, το είδα! «Είναι μόδα τα πούπουλα φέτος!», αναφώνησε Ασπρονησιώτισσα (μου έμαθαν και τη μόδα…) και ήμουν μία ανάσα να της πω ότι τα πίπουλα ήταν μόδα πέρυσι το χειμώνα και ότι φέτος είναι μόδα μόνο τα πίπουλα παγωνιού! Αλλά λέω άσε να πάει στο διάολο…. Α και μιας που είπα Διάολο, επανέρχομαι και λέω ότι κάπου εκεί στο μυστήριο έκανε και την εμφάνισή της η κόρη της Οικογένειας Adams. Αφού σκέφτηκα ότι μάλλον γούσταρε κάργα τον γαμπρό και βγήκε έξω σαν την Αστέρω σε μαύρη έκδοση…. Πωωωω….. Εύχομαι και ελπίζω κάποια στιγμή να περάσει με νόμο και να ιδρυθεί Αστυνομία Μόδας και όχι δεν εννοώ τους στυλίστες στις διάφορες εκπομπές. Ποιος τους χέζει και αυτούς, που αν τους αφήσεις να ντύσουν άνθρωπο, καταλήγουν να σε περιφέρουν σαν το τραγί έξω… Και να σου κοτσάρουν και μία μπουτονιέρα κάπου στο ρούχο και να θυμίζεις μετά τραγί με ζαρντινιέρα!

Τελέστηκε το μυστήριο, βγάλαμε τη μπέμπελη όλοι μας και, κυρίως, όλες όσες ήταν ντυμένες με όλη τους την προίκα, πήραμε τις μπουμπουνιέρες μας (αυτό το πράμα, νέοι άνθρωποι να έχουν μπουμπουνιέρες που ούτε η μάνα μου στα 50 της δε θα έπαιρνε αν ξαναπαντρευόταν, δε μπορώ να το χωνέψω! Πόση κακογουστιά πια….. Τις κοιτούσα και κατέβαλλα υπεράνθρωπη προσπάθεια να μην κάνω αρνητικές σκέψεις άλλο. Μάταια…. Όσο την κοίταζα τόσο ξενέρωνα. Μία μπουμπουνιέρα ρε παιδιά, που να δείχνει ότι είσαι νέος άνθρωπος και γουστάρεις που παντρεύεσαι και είσαι μέσα στην απόλυτη ευτυχία…. Αυτή φαινόταν τόσο πρόχειρη, τόσο μαμαδίστικη, τόσο κρίμα! Καλά θα μου πείτε από τις μπουμπουνιέρες έβγαλες πόρισμα, εσύ που ούτε γκόμενο δεν έχεις….. Ε καλά τώρα! Πείτε ό,τι θέλετε! Αλλά μου έβγαλε μία μιζέρια…) και πήγαμε στα αυτοκίνητα με προορισμό το ξενοδοχείο όπου θα γινόταν το τραπέζι.

Μαζί μου πήρα και κάποιες κοπέλες που δεν είχαν αυτοκίνητο. Τι το ‘θελα…. «Το αγόρι σου πού είναι?», (το δικό σου πού είναι, μωρή χλαπάτσα?!) δεν έχω αγόρι. «Πλάκα κάνεις?!!!!», όχι….. Σοβαρά μιλάω (κοιτάζοντάς την με έντρομο βλέμμα…Ηρέμησε κοπελιά. Αγόρι δεν έχω, όχι περίοδο!)! «Και το παιδί που σε είχα δει τις προάλλες (πέρυσι εννοούσε…..) να τρώτε στο Τάδε εστιατόριο (κοίτα μνήμη ρε….Εγώ ούτε που το θυμόμουν!)? Χωρίσατε?», ναι. Μόλις φάγαμε και το γλυκό, αποφασίσαμε να χωρίσουμε. «Έλα μην κοροϊδεύεις…», ε μη λες μαλακίες…. Χωρίσαμε. «Έλα ρε!!!! Και μοιάζατε τόσο πολύ….», ναι……Αφού στο δρόμο μας μπέρδευαν πολλές φορές. Εννοείς ταιριάζαμε μάλλον? «Ναι…. Έλα ρε!!! (Αν το πεις άλλη μια φορά, θα πας στον Καλαφάτη με τα πόδια….) Ωραίος άντρας ήταν…..», σου άρεσε? «Ε καλά δεν εννοώ μου άρεσε ως γκόμενος, αλλά ήταν έτσι ωραίος άντρας και φαινόταν άντρας, ρε παιδί μου!!!», σιγά, μάνα μου! «Ε, τι? Πού θα βρεις άλλον τέτοιον τώρα?», (κι εδώ τρώω τη χλαπάτσα από την χλαπάτσα!!!!) ε όλο και κάπου θα ψάξω. Όλο και κάτι θα βρω…. Δεν απελπίζομαι ακόμα. Ίσως μετά τα 50 να αρχίσω… «Ναι καλά. Είσαι ήδη 24. Τι ήδη δηλαδή, τα έκλεισες τα 24…..Μεγάλωσες!», (ρε άει στο διάολο!! Κατέβα κάτω!!!) όχι τα κρατάω ακόμα ανοιχτά εγώ τα 24 μου, μην ανησυχείς. «Κανόνισε να βρεις άντρα πριν τα 30, γιατί μετά πάει…..», θα βρω γυναίκα? «Όχι, ρε Audrey!!! Εννοώ πάει μετά, σχόλασε ο γάμος…..», α εννοείς δε θα περνάει η μπογιά μου? «Ε ναι!!! Εγώ θα παντρευτώ του χρόνου μάλλον ή το 2010.», πού είναι ο δικός σου, γιατί δε σε συνόδευσε (πάρ’ τα μωρή χλαπάτσα!!!!)? «Είχε πολλή δουλειά….», αφού έκλεισε το ξενοδοχείο (πάρ’ τα ξανά!!!). «Εεε…. Ναι, αλλά ξέρεις τώρα είναι στα μαζώματα (μαζέματα είναι καλύτερα, κοπελιά…) και τρέχει.», ναι κατάλαβα… (…ότι σε έκλασε και σε έστειλε μόνη σου. Μην εκπλαγείς αν πηδάει άλλη τώρα. Εδώ το κάνει στις τουαλέτες στα μπαρ και τον βλέπει ο κόσμος, τώρα θα κωλώσει? Αλλά δε τα λες έτσι αυτά και ας σε τρώει η γλώσσα σαν πουτάνα….Το σκέφτεσαι και αρκεί!!!)…. Δεν πειράζει, είμαι σίγουρη ότι θα ήθελε πολύ τώρα να ήταν μαζί σου στο τραπέζι, αλλά υποχρεώσεις, τι να κάνεις…Είναι τώρα αυτές οι μέρες που είναι όλοι στα κλεισίματα. «Ναι…», (το ναι σου μου αρκεί….Και η φρεσκάδα με την οποία το είπες!)

Φτάσαμε επιτέλους στην αίθουσα και για κακή μου τύχη μου πρότειναν να κάτσω μαζί τους, «αφού ήμασταν μόνο κοπέλες». Καθίσαμε, το λοιπόν, οι κοπέλες σε ένα τραπέζι και να σου στην είσοδο ο αγαπημένος μας…. Τι ποιος? Το παλικάρι εκείνο που μας έστειλε το mail κι εμείς του το στείλαμε πίσω διορθωμένο, δυο τρία post πίσω? Αυτό… Ο γαμπρός, όπως τον λέει η μάνα μου (κοροϊδευτικά, φυσικά!)….. «Γεια σας, κορίτσια!», (σιγά ρε αγόρι….), «γεια σου, Έτσι!!!!!!!!!», (σιγά κορίτσια…κοίτα τες πώς τον κοιτάνε…Θα χύσουν…). «Εσύ δε μας μιλάς……?(Με το ύφος που σκοτώνει…)», δεν πρόλαβα….Πετάχτηκε η χορωδία Τυπάλδου. Γεια σου, λοιπόν. «Σε θέλω μετά…..», (τι το είπε τώρα μπροστά σε αυτές!!!! Τι ζώον…. Θα μου σπάσουν τα νεύρα τώρα….), πολύ? «Πάντα….»,……. Φυσικά, τα βλέμματα των κοριτσιών δίπλα μόνο έκπληκτα δεν τα λες. Ο,τιδήποτε άλλο τα λες, και ειδικά αυτό το βλέμμα που έχουν μόνο οι δημοσιογράφοι του STAR, «βγάλαμε λαυράκι!!!!!». «Μίλα ΤΩΡΑ!!!», σιγά, μάνα μου!!! Με τρόμαξες. «Μίλα τώρα, τι κάνετε με αυτόν?», τίποτα και πάψε γιατί θα σε ακούσει αυτός πρώτα και μετά όλο το νησί! Γιατί είστε τόσο επαρχία? «Σιγά, πρωτευουσιάνα εσύ!!! Τι σε θέλει?», δεν ξέρω, αλλά και να ήξερα, εμένα θέλει, αν ήταν κάτι γενικό θα το έλεγε μπροστά σας. Μη με αυτώνεις τώρα (είμαι ήδη γκαζωμένη!!!!), να χαρείς. «Καλά…..», (σε έπεισα τώρα ε? Ρε πούστη, για χωριά!!! Εγώ φταίω μετά…).

Φάγαμε, σκάσαμε (καλά η χλαπάτσα κατέθεσε το είναι της…. Ο γάμος την μάραινε του χρόνου. Πού θα βρούμε, μάνα μου, τόπι για νυφικό έτσι όπως θα γίνεις?) και σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα να φρεσκαριστώ ως Audrey. Τι το ‘θελα, Θεέ μου! Ο «γαμπρός» από πίσω μου, που θα μας δει ο κόσμος και θα αρχίσει τα χωριάτικα σχόλια που απεχθάνομαι!!! «Τι ήταν αυτό που μου έγραψες?!», εσύ το έγραψες, εγώ το διόρθωσα…. «Με δουλεύεις?», ε αφού κολλάς και δεν καταλαβαίνεις, είπα να στο πω μεταξύ αστείου και σοβαρού μπας και το εμπεδώσεις! Και μη μου κάνεις εμένα νευράκια, όχι στην Audrey αυτά, μπορεί να σου ‘ρθει σφοντύλι κι ας είσαι 1.90 (εκτός από ωραίος, είναι και ψηλός….Αλλά δε τον θέλουμε! Μπαααα….Είμαστε δοσμένες αλλού! Είναι υποκειμενική η ομορφιά, άλλωστε…), δεν κωλώνω. «Υπάρχει άλλος έτσι δεν είναι?», βλέπεις κανέναν δίπλα μου εδώ ή στο τραπέζι? Όχι, άρα δεν υπάρχει. «Μη μου κάνεις εμένα τη χαζή, εννοώ στην Αθήνα που πας συνέχεια και γυρίζεις με τα μούτρα κατεβασμένα! Δε σε έχω δει, νομίζεις, πώς πετάς όταν μπαίνεις στο καράβι να φύγεις και πώς βγαίνεις όταν γυρνάς!!», σιγά ρε ντέντεκτιβ! Όχι! Ο λόγος που δε βγαίνουμε δεν είναι γιατί υπάρχει άλλος, αλλά γιατί δε σε θέλω. Sorry… Να το ξαναπώ? «Ok. Μία μέρα θα καταλάβεις όμως…»….και θα γυρίσω κοντά σου…… Άσε μας μωρέ! Και κόψε τις μαλακίες μπροστά σε όλο το χωριό, για να μη σε πάρει ο διάολος! Κανόνισε. Έδωσες ήδη δικαιώματα σε αυτές! Και αυτές θα τα πουν σε άλλες. Κακομοίρη μου, θα σε φάω με δάγκιες! Συν που θα το ακούσει ο πατέρας μου. Εκεί να σε δω μετά, μάγκα! Τρέχα από τώρα να χωθείς κάπου….

…..καλά δεν τσακίστηκε κιόλας. Συνέχισε τις μαλακίες του μέχρι αργά το βράδυ που γύρισα σπίτι. Αφού από ένα σημείο και πέρα δε διάβαζα καν τα μηνύματα που μου έστελνε. Καλά οι λέρες στο τραπέζι το έπιασαν το υπονοούμενο και είμαι σίγουρη ότι από βδομάδα θα έχουμε έκτακτο ανακοινωθέν. Όλα τα είχα εδώ στο Ασπρονήσι, ο αγαπητικός μου έλειπε! Ρε φίλε…. Αξιοπρέπεια λέγεται. Κοίτα και στο λεξικό! Αξιοπρέπεια. Μας φτύνει μία γκόμενα? Την φτύνουμε πανηγυρικά! Αυτό πια είναι τουλάχιστον αξιολύπητο… Κι εξάλλου αφού συγκαταλέγεσαι στους «περιζήτητους εργένηδες» (ουφ….) εδώ στο Ασπρονήσι? Τι κάθεσαι και ασχολείσαι με μία Audrey? Βγες έξω σαν κυνηγός και τουφέκισε την πρώτη μπεκάτσα που θα βρεις. Δε θα δυσκολευτείς κιόλας. Μη σου πω θα κάτσει και μόνη της στον στόχαστρο…. Άσε με εμένα, είμαι αλλού (καλά ότι είμαι ζώον, είμαι! Μην τα ξαναπούμε…..Το ότι θα χτυπάω μία μέρα το κεφάλι μου στον τοίχο κι αυτό το ξέρω! Αλλά…)….. Είμαι άλλού, ρε πούστη!!!! Νυφικό φιλί και λέω ότι τέρμα πια οι γάμοι. Δεν αντέχω άλλο….. Πρέπει να αγοράζω και συνέχεια ρούχα. Οι ίδιοι και οι ίδιοι είμαστε! Ε, μία Audrey δεν πρέπει να πηγαίνει με το ίδιο φόρεμα στην εκκλησία, ούτε με τα ίδια παπούτσια. Άντε να φορέσει και τα ίδια γάντια, αλλά φόρεμα και παπούτσι?! Jamais!!!!! Φιλί όμορφο και γλυκό!!!!!

                                 ��

Περιμένω………………….Δε θα γελάσω ακόμα. Ούτε θα μειδιάσω. Ούτα καν θα χαμογελάσω……………………. Απλά θα περιμένω το τελειωτικό χτύπημα με τα δαχτυλάκια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη μου ενώ με τα δόντια μου θα δαγκώνω τη γλωσσίτσα μου!!!!! Και θα περιμένω……………………………….Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2008. Ιντερλάγκος, Βραζιλία…………………..(Πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί! Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι του χρόνου θα κάνω τα πάντα για να είμαι εκεί με ή χωρίς παρέα…….Εκεί και στο Μόντε Κάρλο!)…….Κίσιζ χεσμένα από τη χαρά τους!!!!!

Subscribe Free
Add to my Page

             ��

          S.O.S.!! Η Audrey στέλνει σήμα κινδύνου….. Δεν πάω καλά. Το ξέρετε και έρχομαι κι εγώ να σας το επιβεβαιώσω. Δημιουργήθηκε θέμα σοβαρό στον εγκέφαλό μου (σε αυτόν που έχω τέλοσπάντων….). Πριν αποδώσω το θέμα στην περίοδο «ξηρασίας» που με διακρίνει αυτόν τον καιρό (τι ποια «ξηρασία»? Δεν εννοώ το νερό, φυσικά….), να σας πω ότι είμαι άνθρωπος λογικός καταρχάς. Ανέκαθεν ήμουν γυναίκα που δρούσε με τη λογική πρώτα (από ό,τι θυμάμαι, δηλαδή…..Έχω κάτι μεγάλα άσπρα κενά πού και πού, βέβαια.) και μετά με τα συναισθήματα. Σωστό ή λάθος, δεν ξέρω ακόμα. Όταν κάνω απογραφή κατά τα 70, θα ανεβάσω post και θα σας πω (ναι! Θα υπάρχω, μην παίρνετε αυτό το λυπημένο ύφος, δε μασάω….)….. Πάντως πρώτα τα σκεφτόμουν τα πράματα, για την ακρίβεια τα σκεφτόμουν τόσο που στο τέλος κατέληγα μόνη, και μετά έκανα ό,τι έκανα. Αλλά τώρα ομολογώ ότι ετοιμάζομαι να κάνω κάτι λάθος και το θέμα είναι ότι ήδη έχω ξεσηκωθεί. Και ξέρετε, αν ξεσηκωθεί η γυναίκα, τελείωσε μετά. Θα το κάνει…….εκτός και εμφανιστεί ο άντρας της ζωής μου στο προσκήνιο, οπότε και θα χεστεί το θέμα. Και ξανά μανά εγώ με στεναχώριες.

            Το θέμα ποιο είναι, Audrey, θα μου πείτε! Μας έσκασες! Εντάξει, σωπάστε να σας πω. Αν και μερικές το γνωρίζουν ήδη, καθώς δεν κρατήθηκα και μάζεψα απόψεις. Εδώ και αρκετές μέρες (μη σας πω από τον Αύγουστο, αλλά εγώ έκανα ή το κορόιδο ή αρνιόμουν πεισματικά να το δεχτώ, τι να πω….) με μαρκάρει στενά, στενότατα θα έλεγα, τεκνό ετών 22. Ναι, ναι….. Είχα κάποτε γράψει ένα post περί πιπινιών, αλλά αφορούσε την εξαδέρφη που είχε πάρει τότες σβάρνα ένα μικρό ηλικιακά target group. Τώρα φαίνεται ήρθε η σειρά μου, καθώς ο λαός λέει ότι «πάει σόι το βασίλειο»…

            Το τεκνό ετών 22, καταρχάς, μεγαλοδείχνει. Αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσω να τον κοιτάξω. Το γνώρισα κάποια στιγμή κοντά στο Πάσχα μέσω φίλου. Θέμα! Ο φίλος δεν είναι απλά φίλος, αλλά είναι φίλος της παρέας ετών 30 και τυγχάνει αδερφός του τεκνού…. Κοινώς θα μας πετάξει στην πυρά, μόλις μάθει ότι πάμε να διακορεύσουμε τον μικρό αδερφό του. Βέβαια, για να επιστρέψω στο πάτημά μου (ε κάπου πρέπει να πατήσω για να κάνω την κίνηση…. Δικαιολογίες ψάχνω, βλέπετε, να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα…) στο ότι μεγαλοδείχνει, είπα στον αδερφό του μόλις μου τον σύστησε «Αχα….ώστε έχεις όμορφο αδερφό και μας τον κρύβεις…..», για να πάρω την καλοπληρωμένη απάντηση «είναι μικρότερος από εσένα, Audrey. Δουλειά σου!»…….. Θέμα κορίτσια! Στην πύρα θα καταλήξω…. Ή θα στιγματιστώ ως μάγισσα μάλλον από την Ιερά Εξέταση της παρέας. Πάντως το αγόρι μας μεγαλοδείχνει και από ότι έμαθα τότε στις αρχές που κάπως ήμασταν πιο χαλαροί (γιατί τώρα το πιάσαμε το υπονοούμενο και κάπως πονηρέψαμε τα δυο μας…), ότι έχει συνουσιαστεί (ε καλά δε μου το είπε έτσι. Σχέσεις το αποκάλεσε, αλλά εμείς δε θέμε σχέση από το πιπίνι, άρα πάμε σε άλλο παρασύνθημα.) μόνο με μεγαλύτερες και κατά πολύ μάλιστα (όχι σαν εμάς που του ρίχνουμε μόνο 2 χρονάκια….Τι είναι 2 χρονάκια? Ούτε Ολυμπιάδα δεν το λες…) και που το επιβεβαίωσε και ο μεγάλος αδερφός λέγοντας «ε τον πούστη…». Δεν ξέρω αν είναι πούστης, αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι μεγαλοδείχνει το αγόρι μας, ε και εγώ μικροδείχνω (μην ακούσω….), οπότε εμφανισιακά δε μας λες και παράταιρους, βρε αδερφέ… Κλείνω τη μία δικαιολογία μου. Σαν να ένιωσα κάπως καλύτερα και προχωρώ!

            Πάω στο επόμενο θέμα. Το πιπίνι μας (σαν τζόβενο ακούγομαι!) είναι όμορφο, ρε γαμώτο…. Και ψηλό…. Και μελαχρινό….. Και στην Audrey αρέσουν οι μελαχρινοί άντρες. Καλά οι ψηλοί δε μπορώ να πω ιδιαίτερα, αλλά δε με χαλάει κιόλας να φοράω εκείνες τις 12ποντες γόβες που λέγαμε στο προηγούμενο post και πάλι να μην φτάνω να δώσω το γνωστό φιλί και να πρέπει να με πάρουν αγκαλιά για να φτάσω…. Αλλά είναι όμορφο το πούστικο…..Αποσυντονιστικό! Ειδικά αυτό το χαμόγελό του, νομίζω έχει αρχίσει και με κομπλάρει απίστευτα. Καλά μάλλον θα είναι επειδή έγινε το πέσιμο και τώρα ντρέπομαι λιγάκι. Ναι….Μην με βλέπετε έτσι τσαμπουκά. Όχι….. Στα γκομενικά, με εξαίρεση τις φορές που την πέφτω εγώ (οπότε και αποφασισμένη!), είμαι λίγο ξενέρωτο γκομενάκι….ντροπαλό….κομπλεξικό…..Κάτι, εν πάσει περιπτώσει. Αλλά τώρα εδώ, ντρέπομαι λιγάκι και όταν με πειράζει, γελάω σαν ηλίθιο καθυστερημένο 15χρονο….. Ποια? Εγώ! Κομπλάρω με το 22χρονο αγόρι….. Πού να το πω και να μη με πιστέψουν. Να φωνάζω «λύκος, λύκος» και να λένε «σώπα μωρέ….». Καλά, δεν τολμώ να το πω παραέξω….Θα φάω γιούχα από όλες τις φίλες μου καταρχάς, εκτός της εξαδέρφης, και μετά από τους άντρες της παρέας με αποκορύφωση τον αδερφό του τεκνού….!Αν και κάτι έπιασαν οι πιο πονηρεμένοι άντρες της παρέας, αλλά δεν το πολυφωνάζουν μη και μας πάρει χαμπάρι ο αδερφός! Ε και αυτό, δεν το κάνει διακριτικά (άβγαλτο μωρέ, τι περιμένεις…)….. Εκεί! Τα πειράγματα, μπροστά σε όλους. Συν που τελευταία, όταν βρίσκομαι Αθήνα, έρχεται και μας βρίσκει κάθε φορά που βγαίνουμε. «Παρέες δεν έχεις ρε μαλάκα?», του λέει ο αδερφός (ε άσε το παιδί να έρθει με τους μεγάλους. Αφού θέλει!), «μου αρέσει καλύτερα με εσάς….», απαντάει το μωράκι μας και μας κοιτάζει με νόημα. Και άντε εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα και μέχρι πρότινως να κάνουμε το κορόιδο.

            Σας είπα ότι είναι όμορφο και μελαχρινό ε? Ναι, σας το είπα παραπάνω…. Επαναλαμβάνομαι, sorry…. Αλλά είναι που μου τυχαίνει και πρώτη φορά να με διεκδικεί νιάτο… Κάτω από 4 χρόνια διαφορά (προς τα πάνω ε? Να εξηγούμαστε!), δεν έπεφτα ποτέ. Και μου το είπε και με θράσος, «θα τον ξεχάσεις τον δικό σου, έννοια σου… Θα σε διεκδικήσω ασφυκτικά και θα τον ξεχάσεις. Ο παλιός μπορεί να είναι αλλιώς, αλλά ο νέος είναι πάντα πιο ωραίος.», κάπου σε πρόσφατη τηλεφωνική συνδιάλεξη ακούγοντάς με ελαφρώς down (μη ρωτήσετε γιατί….Τα γνωστά!)…Θα μου πεις και πού ξέρει για τον άντρα της ζωής σου? Ε, καλά μη φανταστείτε ότι ξέρει, απλά στις αρχές που δεν είχα φανταστεί τι επρόκειτο να ακολουθήσει, του είχα απαντήσει περιεκτικά σε ερώτηση τύπου «πού πας?». Κάτι ψιλά είπα εγώ, κάτι θα πρόσθεσαν οι άλλοι όταν έφυγα, ε δε θέλει πολύ να καταλάβει κάποιος ότι είμαι κολλημένη εδώ και 5 χρόνια στο ίδιο άτομο. Αλλά είναι θρασύς! «Θα τον ξεχάσεις αυτόν, στο λέω. Αυτός σε κανά χρόνο θα γίνει 30 χρονών, έχει και την ίδια γκόμενα χρόνια τώρα (καλά όλα του τα πρόφτασαν οι άλλοι….?!!! Δεν άφησαν τίποτα στη φαντασία?), άρα θα παντρευτεί, θα κάνει και παιδάκι (αυτό πόνεσε, φίλε!) και, φυσικά, θα σε γράψει (καλά, μάνα μου, αν παντρευτεί και κάνει παιδάκι με άλλη, δε θα με γράψει. Απλά δε θα με ξαναδεί ποτέ!!!!! Κοινώς θα αυτοξεγραφτούμε μεταξύ μας…..Ήθελα να πω, αλλά το κατάπια. Λέω άσε, δεν είναι της παρούσης…). Αλλά και να σε διεκδικήσει, τον έχω άνετα…..να το ξέρεις….Πες του το κιόλας, να αρχίσει να κάνει πίσω και να μαζευτεί στα σίγουρα που έχει εκεί (ε καλά και προς τα δω σιγουρεμένα τα έχει….Αλλά το κατάπια κι αυτό!).», μεταξύ αστείου και σοβαρού. Γελούσα, βέβαια, με αυτά, αλλά σιγά ρε φίλε! Έπαρση. Ο παλιός είναι αλλιώς, μόνο σου το είπες….. Πρόσεχε….

            Τι άλλο δε σας είπα? Α ναι!!! Δε σας είπα ότι είχε έρθει και στο Ασπρονήσι το καλοκαίρι, αλλά φυσικά δεν είχα φανταστεί την εξέλιξη του θέματος. Με πείραζε και εγώ απλά γελούσα, χωρίς να πάει ο νους μου στο πονηρό. Λέω ‘ντάξει, μικράκι είναι, με τον αδερφό ήρθε και τους μεγάλους παρέα, το παίζει ίσα κι όμοια. Αλλά αυτός είχε άλλα στο μυαλό του και μας εκμυστηρεύτηκε ότι ήρθε για να μας δει, αλλά εμείς το κλάναμε (δεν κάνω τέτοια πράματα εγώ!!! Είμαι γυναίκα!!!) επιδεικτικά. Ε, τι να κάναμε, μάνα μου? Πού να φανταστούμε ότι θα ήσουν τα τυχερό μας προς τις κάτω ηλικίες. Και μας είπε ότι είχε θυμώσει και ένα βράδυ που «είχα πιάσει την καυλάντα (άκου εκφράσεις! Μα είσαι παιδάκι ακόμα….) με έναν εκεί στο μπαρ…», ε γκαύλες είναι αυτές. Δεν ορίζονται στο καμάκι… Να προσθέσω στο Ασπρονήσι μέρος, ότι έχει και ωραίο σώμα, καθότι πέρα από ψηλός είναι και γυμνασμένος. Όμορφα γυμνασμένος, ούτε σφίχτης, ούτε πατσές. Ωραίο κορμί……απλά! Στην παραλία το είδα. Μαυρισμένο κιόλας τότε….. Να! Μέσα στα μούτρα μου η μούντζα που τότε δεν πήρα χαμπάρι (ή είχα πάρει και απλά δεν ήθελα να κομπλάρει το κλίμα μεταξύ μας στην παρέα και το έπαιζα Γερμανία….) και έχασα μαυρισμένο, κολασμένο νεανικό sex. Να ξανά!

            Και έφτασα στο σημαντικότερο κεφάλαιο. Αν και διανύω περίοδο «ξηρασίας» (τι ποια ξηρασία? Η γνωστή….), δε μπορώ να πω ότι μου ξύπνησε και τρελή επιθυμία να περάσω σε αυτό το στάδιο με το τεκνό, καθώς δεν ξέρω τι με περιμένει…. Καταλαβαίνετε….Δεν είμαι καλή στην εκπαίδευση. Είμαι καλή όταν υπάρχει δάσκαλος, καθώς τα πιάνω στην παράδοση και δεν χρειάζομαι μετά διάβασμα στο σπίτι. Κοινώς, αν είναι καλός ο παρτενέρ, είμαι καλή. Μου βγαίνει ο καλός μου εαυτός, ρε παιδί μου. Αλλά εδώ δεν ξέρω τι θα αντικρίσω… Και όχι δεν εννοώ οπτικά (αμέσως πονηροί….). Αυτή την αγωνία την έχουμε όλες οι γυναίκες με όλους τους καινούριους γκόμενους. Εννοώ ότι δεν ξέρω τι με περιμένει από τεχνικής απόψεως. Θα είναι καλό το team, coach, ή να αρχίσεις μία προπόνηση και να σε βρω έτοιμο όταν έρθω? Επίσης, ένας πολύ σημαντικός και αξιοπρόσεκτος λόγος είναι και ο άντρας της ζωής μου που μου «πηδάει» το μυαλό όταν τον σκέφτομαι (γιατί τίποτα άλλο, μπα…. Πρέπει να ορίσουμε μήνες πριν ένα ραντεβού, καθότι δεσμευμένος και δη πολυάσχολος και ταξιδιάρης. Anyway….) και φυσικά δε μπορώ να λειτουργήσω… Ειδικά αυτή την εποχή που κάπως απομακρύνθηκα από εκείνον για λόγους άσχετους με το τεκνό. Τους οποίους και δε θα παραθέσω, γιατί δεν είναι της παρούσης και γιατί δε θέλω.

            Αλλά θα το κάνω κορίτσια! Θα βγω μαζί του για φαγητό, οι δυο μας, μακριά από τα βλέμματα της παρέας που είναι έτοιμα να πετάξουν το πονηρό σχόλιο. Εξάλλου μου το ζήτησε τις προάλλες που μιλούσαμε στο τηλέφωνο, ε δε μπορώ να του το αρνηθώ. Είναι μικρός! Μπορεί να κάνει καμία τρέλα! Και μετά να το έχω βάρος. Όχι, όχι….θα πάω. Καλά δε σας λέω για sex (που δε νομίζω να μου ξυπνήσει η όρεξη, στάνταρ….Πάντα ξυπνάει τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Όταν είμαι στο Ασπρονήσι….Στα ραντεβού με άλλον πέρα του γνωστού, κολλάει το σύστημα! Το κόλλημά μου μέσα, γαμώ!), αλλά θα πάω να δω πώς είναι και πώς συμπεριφέρεται με τις γυναίκες. Μπορεί να κάνουμε λάθος, κορίτσια! Μαλάκες νομίζετε είναι οι άντρες (καλά, μην απαντήσετε…Λέμε ρε παιδί μου!) που την πέφτουν στις μικρότερες? Όχι, κορίτσια, πρέπει να πάω. Να το κάνω για εμάς! Να βγούμε από την περιέργεια και μετά να σας γράψω post με τις εντυπώσεις μου. «Μια βραδιά με το τεκνό». Να ξέρουμε πώς και τι. Μην πάμε στα τυφλά από εδώ και πέρα. Εντάξει, εντάξει….Με πείσατε. Αναλαμβάνω χρέη πειραματόζωου ούτως ώστε να μας βγάλω από το σκοτάδι και το άγνωστο. Μην πείτε τίποτα άλλο. Εντάξει λέω! Θα το κάνω, σταματήστε να μιλάτε όλες μαζί. Είπα εντάξει! Και ναι, θα σας πω αμέσως εντυπώσεις. Αλλά υπομονή. Την άλλη εβδομάδα ανεβαίνω Αθήνα. Έχουμε μέρες να φτιαχτούμε και να κουράρουμε πρόσωπο και σώμα. Εσώρουχα καινούρια έχουμε (πήραμε για να τα δει άλλος, αλλά πού να προλάβουμε…..Έχει και δουλειές! Αστειεύομαι! Για τον κώλο μας τα παίρνουμε πάντα. Πάντα ο κώλος πρέπει να είναι σε καινούριο βρακί για να νιώθει όμορφος και άνετος!), ρουχαλάκια καινούρια έχουμε, παπούτσια έχουμε (τα ψηλά….Για να το φτάνουμε κάπως το πιπίνι. Να το πάμε! Μη μας πάει αυτό…), όλα στη θέση τους. Κι εμείς στη δική μας, γιατί άντε!!! Πολύ ξεσηκωθήκαμε και δε μου αρέσει….. Καλά ήμουν στην ησυχία μου. Τι με έβαλε ο διάολος να ανοίξω δουλειές με πιπίνια τώρα?! Φιλί μπερδεμένο, προβληματισμένο, περίεργο και κυρίως ξεσηκωμένο!!!!!!!!!               

�
          Πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα καταλήξω σε ένα ίδρυμα με ένα σωρό άστεγους γύρω μου….. Ναι, κοντεύω να το κάνω βίωμα πια, μπας και το έχω συνηθίσει μέχρι την ώρα που θα συμβεί. Έχω ένα πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που τολμώ να το αποκαλέσω γυναικείας φύσης. Δεν φτουράνε τα λεφτά σε τσέπη και πορτοφόλι. Δε μπορώ να νιώσω χρήματα πάνω μου, δίπλα μου, παντού. Αμέσως, τρέχω να ψωνίσω κάτι. Είμαι λίγο της νοοτροπίας ότι εκεί που θα πάμε όλοι μας κάποτε, δεν χρειαζόμαστε λεφτά…. Έτσι φαίνεται ότι σκέφτομαι, άλλη εξήγηση δε δίνω. Και όχι δεν είναι το ερωτικό κενό που με διακρίνει τον τελευταίο ένα χρόνο. Πάντα έτσι ήμουν. Ακόμα και όταν ξυπνούσα έχοντας κάνει όλο το βράδυ φανταστικό sex, ακόμα και όταν ο γκόμενός μου με λάτρευε, ακόμα και όταν ήμουν απόλυτα φυσιολογική γυναίκα, πήγαινα στο ναό της γυναίκας. Στα ψώνια!!!!!

            Μου αρέσει να ψωνίζω. Και το κουφό είναι ότι μου αρέσει περισσότερο να ψωνίζω δώρα παρά τόσο για μένα την ίδια, εκτός φυσικά και αν πρόκειται για τσάντα και παπούτσι. Εκεί ναι, καταθέτω ψυχή και σώμα. Αλλά θα αναφερθώ παρακάτω…. Ας μείνω στα δώρα. Μου αρέσει να κάνω δώρα στους αγαπημένους μου ανθρώπους και ειδικά σε αυτούς που αγαπώ πολύ, κάνω και καλά δώρα. Βέβαια, έχω μία απαίτηση από εκείνους. Να μου λένε τι είναι αυτό που θα ήθελαν «αυτό τον καιρό». Πάντα θεωρούσα ότι δεν είναι αγένεια ανάμεσα σε φίλους και φίλες και γκόμενο φυσικά, να λες τι είναι αυτό που θα ήθελες για δώρο. Ίσα ίσα που βγάζεις και τον άλλο από τον κόπο να ψάχνει και τελικά να σου παίρνει κάτι που δε σου αρέσει. Ξενερώνω απίστευτα όταν ανοίγω ένα δώρο και δεν είναι αυτό που θέλω. Για αυτό και πάντα όταν με ρωτάνε οι φίλες μου και οι δικοί μου άνθρωποι, δε λέω το ηλίθιο «την αγάπη σου μόνο, φτάνει….». Μαλακίες…. Αφού με αγαπάς ούτως ή άλλως και σε αγαπώ. Και αφού θα μου πάρεις δώρο, γιατί να ντραπώ να σου πω τι θέλω και ξέροντας πάντα μέχρι που θα φτάσει το πορτοφόλι σου? Έτσι, πάντα στους δικούς μου ανθρώπους λέω τι χρειάζομαι «αυτόν τον καιρό». Βέβαια, εκείνοι επιμένουν να λένε μερικοί «την αγάπη σου…» και να είμαι σε επαγρύπνηση μήπως και πιάσω κάποια κουβέντα περί ανάγκης…. Συνήθως τα καταφέρνω και δέχομαι αγκαλιές με επιφωνήματα «καλά ε? Ήθελα να πάρω ένα τέτοιο! Πώς το κατάλαβες?», ε μάνα μου….ας όψεται το αυτί μου!

            Το παπούτσι και η τσάντα. Είναι κεφάλαιο πιστεύω για το μεγαλύτερο μέρος του γυναικείου πληθυσμού. Το παπούτσι και η τσάντα!!!!!! Είναι status για μία γυναίκα. Είναι το στυλ της γυναίκας. Η αποκλειστικότητα της γυναίκας. Είναι αυτό που φωνάζει από μακριά το γούστο μία γυναίκας και τον βαθμό της κομψότητάς της. Το παπούτσι και η τσάντα! Δεν έχει σχέση η τιμή, όχι. Στο μόνο που κάνει τη διαφορά η τιμή, είναι ίσως στη συχνότητα της εμφάνισης του παπουτσιού ή της τσάντας. Γιατί σαφέστατα μία τσάντα των 800 ευρώ δε θα την δεις και σε δέκα μεριές και σε δέκα χέρια. Σαφέστατα. Το ίδιο ισχύει και για τα παπούτσια. Αλλά σίγουρα η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί τραγικό να δίνεις ένα μισθό για να πάρεις μία τσάντα. Κι εγώ το θεωρώ, αλλά επίσης θεωρώ τον εαυτό μου τραγικό ούτως ή άλλως και επίσης αν δε μου περίσσευαν, όχι μόνο δε θα έπαιρνα, αλλά δε θα το σκεφτόμουν καν. Καπιταλίστρια, θα σκέφτηκαν κάποιοι…. Ε ναι, μάνα μου! Τώρα πήρες εσύ χαμπάρι ότι είμαι καπιταλίστρια και ότι γενικά ο καπιταλισμός «συμβαίνει τώρα»? Για το Θεό… Κούνα το κεφάλι σου! Και σε αγνοώ! Αλλά ξαναλέω, η τιμή δεν έχει καμία σχέση με την όψη ενός παπουτσιού και μίας τσάντας. Και το κλείνω το κεφάλαιο τιμή.

            Από μικρό κορίτσι ακόμα (κάπου στα 14 αν θυμάμαι καλά. Πέρασα και δέκα χρόνια από τότες…) λάτρευα το παπούτσι και την τσάντα. Πάντα τα παρατηρούσα, πάντα φορούσα τα παπούτσια της μαμάς μου (τα ακριβά, στα κρυφά!), πάντα χάιδευα τις τσάντες της. Αυτή η αίσθηση του κροκό (eliaz μη φωνάξεις σε παρακαλώ!!!!!! Θέλω να με αγαπάς!!!!! Σε παρακαλώ! Μία έχω, στο υπόσχομαι!!!), η αίσθηση του δέρματος, η μυρωδιά τους, το καπιτονέ υλικό, οι αλυσίδες, οι ραφές….. Μου άρεσε να τις αγγίζω. Ακόμα και σήμερα, όταν μπαίνω σε κατάστημα για να κάνω έρευνα αγοράς ή για να αγοράσω μία τσάντα, ποτέ μα ποτέ δεν ακούω τι λέει η χαζή πωλήτρια (χαζή, γιατί συνήθως έχουν ύφος, το οποίο φροντίζω και «κατακρεουργώ» σε κλάσματα δευτερολέπτου με την πλήρη αδιαφορία μου προς αυτές. Μάνα μου, προς τι το ύφος? Αν ήταν δικό σου το μαγαζί, δε θα δούλευες υπάλληλος…. Come on. Φέρσου φυσιολογικά, όπως εγώ. Μη με δαιμονίζεις και σε βάλω να κατεβάσεις όλη την ντουλάπα και φύγω μετά χωρίς γεια!!!!! Ναι καριόλα…. είμαι! Αλλά μόνο εκεί που με προκαλούν. Στους καλούς, είμαι κάτι παραπάνω από καλή. Και φυσικά, πάντα μα πάντα, ξαναγυρίζω! Κανόνας του shopping….). Ποτέ! Μόλις μου την κατεβάσει και την πιάσω στα χέρια μου, μηδέν. Κενό. Την αγγίζω παντού. Στις ραφές της, στα φερμουάρ της, στο δέρμα της, στα λουριά της, παντού παντού! Υπάρχουν φορές που τις μυρίζω κιόλας, με έκπληκτα φυσικά βλέμματα γύρω μου. Τι κοιτάτε ρε βόδια? Το καλό το δέρμα με τη μυρωδιά φαίνεται, όχι με την τιμή και τον οίκο…. Αλλά τέτοια ζώα είστε μερικοί. Προκειμένου να αγοράσετε μία τσάντα logo, περνάτε τη δερματίνη για δέρμα….. Αλλά οι τσάντες μου!!!! Πόσο μου αρέσει να τις κοιτάω. Καλά δεν έχω και πολλές, αλλά ούτε και λίγες. Έχω ειδική ντουλάπα στο Ασπρονήσι με αφυγραντήρα μόνο για αυτές και τα καλά μου παπούτσια. Έχουμε πολλή υγρασία εδώ πέρα και είναι κρίμα να τις τρώει το νερό…. Χαλάει και το δέρμα τους συν που μυρίζουν άσχημα μετά.

            Όχι δεν είμαι τρελή. Καλά μπορεί να είμαι λιγάκι, αλλά δεν είμαι και τελείως. Και στην τελική, η τρέλα μου δε θα διαπιστωθεί μέσα από τις τσάντες και τα παπούτσια μου. Τόσα post έχω γράψει! Αχ τα παπούτσια μου….. Αχ τα παπούτσια γενικότερα. Θεωρώ το παπούτσι πολύ σημαντικό στην εμφάνιση ενός ανθρώπου. Εκεί φαίνεται η αρχοντιά του και η κλάση του. Και όχι, πάλι δεν εννοώ την τιμή. Βγάλτε την τιμή για λίγο από το μυαλό σας. Δεν μιλάω ούτε για ακριβά ούτε για φθηνά παπούτσια. Μιλάω για τα παπούτσια. Το παπούτσι πρέπει να είναι προπάντων καθαρό! Τι θα πει έβρεχε χτες (δε λέμε να βρέχει τη στιγμή που μιλάμε, ok….)? Χτες! Σήμερα γιατί είσαι ακόμα με τις πιτσιλιές και τις λάσπες πάνω? Επίσης, το παπούτσι πρέπει να είναι καλοδιατηρημένο, αν δε θέλεις να δείχνει παλιό. Βαφές για παπούτσια. Έχεις δερμάτινα παπά? Ε, κάποια στιγμή, μάνα μου, θα χαλάσει το αρχικό τους χρωματάκι. Πάρε, λοιπόν, ένα Camel Lux και άντε βάψ’ το και γίνε άνθρωπος. Τι το πας και το φέρνεις έτσι σαν την Παπαρήγα?

Και όταν βλέπουμε ότι δε φτουρεί άλλο, παίρνουμε και ένα καινούριο. Μη μου υψώνετε τη φωνή και μη με κοιτάτε έτσι. Τι θα πει ο κοσμάκης δεν έχει λεφτά? Ε περπάτα ξυπόλυτος τότε για να σου μείνει και καβάτζα! Δε σου είπα να πας στον Καλογήρου ούτε στον Μπουρνάζο. Τόσες βόλτες έχω κάνει σε τόσα μαγαζιά στο κέντρο, στην Καλλιθέα (που έχει μία πολύ καλή αγορά για όλες τις τσέπες), στον Πειραιά, και έχω συνειδητοποιήσει ότι και λεφτά να μην έχεις ένα δύο παπούτσια τη σεζόν κάπως μπορείς να τα βολέψεις και να τα πάρεις. Έχω δει όμορφα παπουτσάκια (και τσάντες, μην ξεχνιόμαστε!) σε πάρα πολύ καλές τιμές. Θεωρώ τα 20 και τα 30 ευρώ πολύ καλή τιμή για ένα παπούτσι. Και καμιά φορά είναι καλή και η φόρμα του…. Αλλά τις περισσότερες βέβαια είναι επώδυνο το πατούμενο, αλλά και τι θα κάνεις? Θα μείνεις σαν τον άστεγο με το ίδιο ζευγάρι χειμώνα καλοκαίρι, επειδή λέει είναι ανατομικό? Ε, πάρε τσόκαρα τότε…. από το φαρμακείο. Επίσης, ο ZARA έχει φτιάξει πάρα πολύ τις φόρμες των παπουτσιών. Τα περισσότερα καθημερινά μου παπούτσια είναι ZARA. Κομψά συνήθως, με ή χωρίς τακούνι, σε πολλά ευκολοφόρετα χρώματα και σε αρκετά καλές τιμές. Και οι περισσότερες στις δουλειές μας, δεν χρειάζεται να περπατάμε πολύ, οπότε δεν πειράζει και τόσο αν δεν είναι ανατομικό.

Παραμένω στο παπούτσι και λέω ότι πεθαίνω για τα τακούνια. Πάντα από μικρή μου άρεσε πολύ το ψηλό παπούτσι. Και όταν λέμε ψηλό, μιλάμε για ουρανοξύστη. Μπορώ να περπατήσω και την πιο ψηλή γόβα, ακόμα και στο Ασπρονήσι χωρίς να πηγαίνω σαν το παλιάλογο. Μου αρέσουν όλα τα τακούνια, σε όλα τα μεγέθη και στα πιο τρελά σχέδια (που να δείτε αυτό το τακούνι στη γόβα Chanel με το μαργαριτάρι στο τελείωμα…..λιποθυμώ!). Στο σχολείο, εντάξει, δε φορούσα ποτέ ψηλά. Πάντα με αθλητικά και αρβήλια (ήμουν και αλάνι τότε!). Τα Σάββατα όμως, όταν έβγαινα βόλτα φορούσα πάντα ψηλό παπούτσι και ψηλή μπότα. Ήμουν από τις μόνες τότε στο σχολείο που πήγαινα στις χοροεσπερίδες με ψηλή γόβα. Δεν ξέρω αν ήμουν σαν μικρομέγαλο….. Μπορεί και να ήμουν, αλλά πάντα ήμουν κομψά ταιριασμένη σε όλα μου! Στη σχολή έβαλα και ένα τακουνάκι 6 πόντους, μπαλαρίνες, μπότες, άντε και κανένα μποτίνι και σανδαλάκι τα πρωινά. Αλλά το βράδυ….. Όταν έβγαινα (που έβγαινα κάθε βράδυ τότε!!!!!) φορούσα πάντα από 8 πόντους και πάνω. Το 8 ήταν το χαμηλότερο, κυρίως όταν έβρεχε ή όταν έβγαινα με γκόμενο που δεν τον είχε προικίσει ο Θεός με μπόι….. Αλλά οι γόβες μου ήταν πάντα sexy και πάντα ψηλές. Πρέπει η γόβα να είναι ψηλή, κορίτσια!!!! Σηκώνει τον κώλο πρώτιστα, αλλά και σε αυτές που δεν έχουν, αναδεικνύει έναν (το βλέπω από την φίλη μου που είναι άκωλη…). Οι μπότες μου, επίσης. Και πάντα στις μπότες φρόντιζα να δίνω ένα ύφος πιο άγριο. Όχι, δεν εννοώ, πουτανέ, αγόρια… Για το Θεό! Μία Audrey δε βγαίνει σαν την φθηνιάρα έξω ΠΟΤΕ! Εννοώ ότι είχαν το στυλ το άγριο, το ζόρικο, Diesel, Replay, Killah, Miss Sixty. Δεν ήταν elegant με την έννοια του κλασικού ούτε του αυστηρού. Ήταν κομψές με έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, που φώναζε μακριά και μόνο ελάχιστες γυναίκες μπορούν αν το υποστηρίξουν. Με καμαρώνω για αυτό!

Κι εδώ θίγω ένα ακόμα θέμα SOS. Το παπούτσι, εκτός από καθαρό, φρεσκοβαμμένο, καινούριο και περιποιημένο, πρέπει να μπορούμε και να το υποστηρίξουμε. Το ίδιο ισχύει και για την τσάντα. Βλέπω κοριτσάκια γύρω μου (αλλά και γυναίκες) που επειδή τους έδωσε ο πατέρας τους κάποια παραπάνω χρήματα για αγορές ή επειδή μάζεψαν κάποια παραπάνω χρήματα, τρέχουν και αγοράζουν πανάκριβες τσάντες και παπούτσια και τις μοστράρουν δεξιά και αριστερά. Μόνο που από την πολλή αγωνία να τα δούνε όλοι, πάνε σαν τα παλιάλογα και σαν τα καθυστερημένα. Σαν στημένες. Το παπούτσι και η τσάντα δεν πρέπει να φοριούνται για μόστρα. Πρώτα και κύρια, τα φοράμε γιατί μας πάνε και γιατί μας αρέσουν. Και γιατί αντιπροσωπεύουν το στυλ μας και την άποψή μας για το τι θεωρούμε μόδα εμείς. Όταν τα φοράς για φιγούρα αποκλειστικά, σε φοράνε. Και εκείνα σε περπατάνε. Όχι εσύ…. Και δεν τα χαίρεσαι κιόλας. Συν που γελάει κι ο κόσμος με το στήσιμό σου. Ή γελάει γενικά με αυτά που κουβαλάς. Βλέπω σε περιοδικά και σε site κάτι τερατογενέσεις, που λέω μπα! Δεν είναι παπούτσι αυτό!!! Κάτι σε πύργο μου φέρνει…. Και μετά το βλέπεις και σε πόδια και γελάς με την ψυχή σου. Αλλά θα μου πεις, το στυλ του καθενός. Ναι, μόνο που για να φορέσεις παπούτσι ufo, πρέπει να είσαι και ντυμένος σαν ufo. Όλο το πακέτο να παραπέμπει σε εξωγήινο ον και όχι μόνο το πατούμενο…. Είναι το στυλ, γενικά.

         Ανοίχτηκα πάλι ε? Ε με τόσα παπούτσια ξεχάστηκα…. Παπούτσια έχω πολλά, το δηλώνω. Βέβαια, τα περισσότερα τα αγόρασα τα τελευταία χρόνια που απέκτησα δικά μου λεφτά. Γιατί παλαιότερα, τα καλά παπούτσια ήταν δώρο μία φορά κάθε σεζόν και αν. Δεν πειράζει…. Ξυπόλυτη δε με έλεγες κιόλας!!! Παράπονο δεν είχα. Ήταν καλά παπούτσια κι ας ήταν μια φορά στους 6 μήνες. Αχάριστες δεν είμαστε (ε?). Αλλά μου αρέσουν τα παπούτσια!!! Οι γόβες μου, πόσο μου αρέσουν. Οι πρωινές, οι απογευματινές, οι βραδινές (ναι τις έχω ξεχωρίσει!!!!!) για το κλαμπ, οι βραδινές για επίσημα γεγονότα….. Οι γόβες μου!!!!! Και τα πέδιλα! Είναι οι «γόβες του καλοκαιριού»…. Δε με νοιάζουν τόσο τα ρούχα. Εξάλλου το στυλ μου στα ρούχα είναι πολύ συγκεκριμένο και σπάνια ξεφεύγω σε extreme επιλογές, αλλά τα παπούτσια μου είναι ένα κι ένα. Ακόμα και τα πιο φθηνά μου, τα καθημερινά, θέλω πάντα να είναι ιδιαίτερα και πολύ πολύ κομψά. Και πολύ ψηλά, βέβαια… Μου αρέσει το ψηλό παπούτσι!!! Είναι sexy! Ε? Τι λέτε….? Είναι? Ανεβαίνω στις ψηλοτάκουνες γόβες μου, σας φιλώ δυνατά. Κίσιζ!!!                                  

       ��

         Κουκουλωμένη σαν το σαλιγκάρι κάτω από το παπλωματάκι μου. Έβαλε ψύχρα στο Ασπρονήσι. Σήκωσε 8 μποφόρ και πάγωσε η ατμόσφαιρα…..Αλλά μου άρεσε έτσι κουκουλωμένη νωρίς το πρωί (9.00….Όχι και τόσο νωρίς…) της Κυριακής. Είχα ξυπνήσει (αυτό το πράμα! Να μη μπορώ να κοιμηθώ τα Σ/Κ που κάπως δεν έχω δουλειά? Βιολογικό ρολόι πλέον….. «Χτυπάει» στις 7.30. Ενώ τις καθημερινές αρνείται πεισματικά, γιατί δεν ξέρω!!!!) και απλά χουζούρευα κάτω από το ροζ παπλωματάκι μου!!! Τη μια έκανα πως κοιμάμαι, την άλλη γυρνούσα και ζόριζα τον εαυτό μου να κοιμηθεί, την άλλη άνοιγα τα μάτια μου. Κοιμήσου!!! Κοιμήσου!!! Μπορείς…. Αχ και τότε κοιμήθηκα πάλι….

            Τηλέφωνο!!! Πωωωω…… Να δεις που θα είναι πελάτης και θα θέλει καμία μαλακία να μου πει που σκέφτηκε (αυτό το πράμα! Να σκέφτονται οι πελάτες…. Άσ’ το ρε μεγάλε να το κάνει ο λογιστής για σένα. Εσύ ΜΗ! Θα πάρουμε φωτιά….) Κυριακάτικο…. Το σηκώνω χωρίς να δω την αναγνώριση. Μέγα σφάλμα! «Τον αγαπώ…..», κι εγώ…..Χρόνια τώρα. Ποιος είναι? «Η ξαδέρφη σου είμαι!!!!! Δε με κατάλαβες?!», ουφ…..κοιμάται ο κοσμάκης….. Κυριακή! «Νόμιζα ότι είσαι στο γραφείο και δουλεύεις. Εσύ δουλεύεις και τις Κυριακές….», θα προτιμούσα βέβαια να κάνω sex, καλά όχι και το πρωί, καθότι δε μου αρέσει το πρωινό sex. Βάλε ελέφαντα να με πατήσει, αλλά μη μου βάζεις τίποτα άλλο και πουθενά, πλιζ… «Α καλά…. Εσύ πρέπει να βρεις γκόμενο αμέσως!!», κάτι έχω κατά νου. Θα δω….. «Τον αγαπώ…..», σου έχω πει 150.000 φορές ότι αυτή η γαμημένη έκφραση με εκνευρίζει! Ειδικά αυτή την εποχή!! «Γιατί? Τι εποχή είναι?», φθινόπωρο….φθίνουν οι οπώρες… Συγγνώμη, συγγνώμη… Πήρες να μου πεις ότι τον αγαπάς? Στις 9.15 το πρωί? Της Κυριακής? Γιατί, μάνα μου, και ήθελα να κοιμηθώ λιγουλάκι ακόμα και να πάω στο γραφείο σαν άνθρωπος…. «Τσακωθήκαμε…. Και μου είπε ότι χωρίσαμε. Πάει τέλος, έτσι μου είπε.» ε κάτι θα του έκανες…. «Μπράβο ρε!!! Με ποιον είσαι? Δεν είσαι με το αίμα σου?!!!», αν συνεχίσεις να φωνάζεις όχι. Θα παραμείνω στο πλευρό του μαχητικά! «Άκου….», ωχ…..Όποτε ακούω αυτή τη φράση, τρέμω με εσένα και την άλλη με την μακροχρόνια σχέση της. Χόλι Μάδερ….

            «Άκου!», ναι….. «Γυρίσαμε σπίτι μετά τη δουλειά. Ήμασταν μια χαρά. Όλα τέλεια.», μην τολμήσεις και μπεις σε σεξουαλικές λεπτομέρειες. Σεβάσου την κατάστασή μου…. «Την οποία μόνη σου διαιωνίζεις!!!», παρακάτω! Ό,τι θέλω θα κάνω! «Ναι, κάτσε σαν τον ζώον να σε κοροϊδεύει. Μας το παίζεις και βαρύ πεπόνι και όλο λες τα βαριά σου….. Ό,τι θέλει σε κάνει!!! Ξύπνα!!! Έχει άλλη!!!! Χρόνια τώρα….αλλά εσύ πού……Τον πίστεψες!! Και σου είπε ότι σε αγαπάει και το πίστεψες και αυτό! Καλό ζώον είσαι κι εσύ μου φαίνεται και κάνεις και την ξύπνια (γράφω αυτά που άκουσα, μπας και τα συνειδητοποιήσω κι εγώ διαβάζοντάς τα….)», σκόλα και μπες στο παρασύνθημα! «Τέλοσπάντων, πού θα πάει…. Θα ξυπνήσεις κάποια στιγμή και από ό,τι φαίνεται πλησιάζει επιτέλους αυτή η στιγμή…Άιντε να δούμε! Λοιπόν, άκου!» ακούω! Είχαμε μείνει στο όλα τέλεια, μετά προφανώς κάνατε sex… «ναι!»….ωραία και μετά συζητήσατε… «όχι. Πέσαμε για ύπνο.», και πότε ακριβώς χωρίσατε, αν πάρουμε ως δεδομένο ότι γυρίσατε σπίτι στις 6, κάνατε sex πόση ώρα? «Καμιά ώρα…», αυτά είναι…. Κάνατε λοιπόν sex καμιά ώρα, άρα πήγε 7 η ώρα, να το κάνουμε 7.30 χοντρικά μέχρι και αν ξεβαφτείς να βγει ο στόκος από πάνω, πότε πέσατε για ύπνο, πότε ξυπνήσατε, πότε χωρίσατε και πότε πρόλαβες να με πάρεις τηλέφωνο στις 9.15?! Δε βγαίνει αν το πάμε χρονικά…… Τι γίνεται? Μηδενίσατε το χρόνο εσείς?! «Άκου.», ναι…

            «Χτυπάει το κινητό του μήνυμα κάποια στιγμή στον ύπνο μας…», μη συνεχίσεις, κατάλαβα…… «Τι κατάλαβες? Για πες μας κι εμάς, έξυπνη!!!», θα στο πω με δυο λόγια. Κοιμόσασταν, χτύπησε το κινητό του μήνυμα, εκείνος το είδε, εσύ ρώτησες ποιος ήταν 8 το πρωί, εκείνος σου είπε ένας φίλος, εσύ ζήτησες να δεις το κινητό του, εκείνος αρνήθηκε γλυκούτσικα στην αρχή και σου είπε «έλα ρε μωράκι μου να κοιμηθούμε τώρα, μην αρχίζεις….», εσύ ζήτησες ξανά να δεις το κινητό του γιατί δεν τον πιστεύεις, εκείνος τα ψιλοπήρε και σου είπε ότι ήταν ο Τάδε και «κόφτο τώρα» γιατί ήταν για δουλειά, εσύ επέμεινες και εκείνος όρθιος πλέον σου είπε ότι «δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση με τις ζήλιες και τα μυξοκλάματά σου και τις σκηνές σου και ότι τέλος χωρίζετε γιατί δεν αντέχει άλλο, πιέζεται!». «Ναι……δεν ξέρω τι να πω. Είσαι ανατριχιαστική…..», όχι. Είμαι η Κλώθω, η Λάχεσις και η Άτροπος. Ορίζω την μοίρα των ανθρώπων…. «Σου έχει συμβεί και εσένα ε?», όχι βέβαια!!! Δε θα ξυπνούσα για κανένα τηλεφώνημα πρώτον και δεύτερον αν είχα υποψίες για γκόμενα – γιατί για τέτοιο πρόκειται και σου έχουν μπει ψύλλοι στα αυτιά… – θα έβλεπα το κινητό του σε κάποια φάση που εκείνος δε θα με έβλεπε. Αλλά, όπως έχω ξαναπεί στην άλλη την προκομμένη, ο ένοχος θάβει τα σκατά όπως οι γάτες. «Λες?», να τα θάβει? Ναι ρε, τόσες γάτες έχω, τις έχω δει. «Όχι μωρέ! Να ήταν γκόμενα?», δεν ξέρω, μάνα μου. Από τη στιγμή που δεν του έστειλα εγώ, δεν ξέρω!

            Καλά σου έκανε και σου είπε να χωρίσετε – καλά του κώλου απειλές, βέβαια.!! Αλλά με ποιο δικαίωμα ζητάς να δεις το κινητό του? Δεν κατάλαβα? Ποια είσαι και απαιτείς να δεις το κινητό του? Για άραξε λιγάκι… Και στην τελική, μπορεί να ήταν όντως γυναίκα, μπορεί η πρώην του που τον γυροφέρνει, μπορεί καμιά γκόμενα που τον γουστάρει από τη δουλειά, μπορεί να ήταν μία γκόμενα που δεν του είναι, όμως, γκόμενα και απλά να μην ήθελε να δημιουργηθεί φασαρία χωρίς λόγο. Γι’ αυτό και δε σου έδινε το κινητό και γι’ αυτό έσβησε και το μήνυμα. Δε σημαίνει ότι κάθε φορά που στέλνει μήνυμα μία γκόμενα ότι εκείνος ενδίδει κιόλας. Αλλά δε σημαίνει ότι πρέπει και να το δεις. Καμιά φορά αυτά που μπορεί να δούμε, ίσως μας οδηγήσουν σε λάθος συμπεράσματα. Και ο άλλος ή ακόμα κι εσύ, προκειμένου να μη γίνει παρεξήγηση, σβήνει το μαλακισμένο μήνυμα ή δεν απαντάει στην κλήση. Έχει γίνει πολλές φορές αυτό? «Όχι….», τότε γιατί αντέδρασες έτσι? Κι αν ήταν όντως ο Τάδε και μετά πείσμωσε επειδή έκανες έτσι? Κι εγώ στη θέση του έτσι θα έκανα. Αν μου ζάλιζε τα βυζιά ο γκόμενος, από πείσμα και μόνο δε θα του το έδινα. Καλά δε θα του το έδινα ούτως ή άλλως και αν τολμήσει ποτέ γκόμενος να μου πει δώσε μου το κινητό σου να δω γιατί δε σε πιστεύω – όπως του έκανες εσύ!!!! – , τον έχω πετάξει έξω από το σπίτι με κλωτσιά και σφαλιάρα, εκτός και αν είμαι στο σπίτι του, οπότε ντύθηκα στο φτερό και έφυγα επίσης στο φτερό και δε με ξαναείδε ποτέ!

            Βρε κουτό, χαζό κορίτσι. Οι άντρες που έχουν γκόμενα παράλληλα με τη σχέση τους, συνήθως τα κλείνουν τα κινητά το βράδυ ή τα βάζουν στο αθόρυβο. Πολύ σπάνια τα αφήνουν έτσι αρίμπα ανοιχτά… Το ίδιο θα έκανες κι εσύ κι εγώ και όλοι μας αν είχαμε παράλληλη σχέση. Λογικό δεν είναι? «Ναι….Αλλά…», δεν έχει αλλά. Σε έχω δει και άλλες φορές που μόλις χτυπήσει το κινητό του, αμέσως πετάς μάτι προς τα εκεί για να δεις τι γράφει η αναγνώριση. Ναι ή όχι? «Ναι….», ε τότε καλά σου είπε ότι τον έπρηξες. Απορώ πώς δε σου είπε ότι του έπρηξες τα αρχίδια… «Του έχω πει να μη λέει κακιές λέξεις μπροστά μου.», σωστά, είσαι και του κατηχητικού…. Τρομάρα σου!!! Να το κόψεις αυτό το κακό συνήθειο. Είναι πολύ εκνευριστικό! Εδώ εκνευρίζομαι εγώ μερικές φορές που σε βλέπω να το κάνεις. Φαντάσου να μου το έκανες κιόλας! Θα σε είχα στείλει για ραδίκια… «Ναι, αλλά τον αγαπώ…», αχ, μη το λες αυτό, με ενοχλεί!!! «Γιατί? Αφού…», τον αγαπάς, ‘νταξει φτάνει!! Να το κόψεις κι αυτό. «Ποιο?», να αγαπάς όλους τους γκόμενούς σου και τους ανεβάζεις ψηλά στα μάτια σου. Για το Θεό…. «Τι εννοείς?», εννοώ ότι δεν περνάει ένας μήνας που είσαι με κάποιον και στην πρώτη μαλακία «τον αγαπώ…..», ε χέσε μας! Αν αγαπούσαμε όλοι έτσι…. Σταμάτα να αγαπάς αμέσως, φτάνει! «Μα…», σκάσε! Δύο μήνες τα έχετε, πότε πρόλαβες να αγαπήσεις εσύ? Αμέσως…. «Ναι αλλά αν χωρίσαμε?», χωρίσατε, τέλος. Αφενός αυτός έχασε, καθότι είσαι και κόμματος, αφετέρου θα βάλεις κι εσύ μυαλό και θα κόψεις τις μαλακίες με τα κινητά επιτέλους! Σπαστική! «Δε θέλω να χωρίσουμε, γιατί εγώ…», τον αγαπάς? «Ναι…», πολύ της μόδας έγινε η αγάπη τελευταία….. Νέα τάση. «Αγαπώ» φθινόπωρο-χειμώνας 2008/2009. Ρε σοβαρέψου ρε! «Αχ μισό, έχω δεύτερη γραμμή….αυτός είναι!!!!!», φυσικά δε πρόλαβα να πω να μιλήσουμε μετά, γιατί είχε ήδη κλείσει η γραμμή…

            Ουφ πάω να ρίξω νερό στη μάπα να ξυπνήσω σωστά. Και μόλις βρέχω τα χέρια, εκείνη την ευεργετική στιγμή, τηλέφωνο…. «Έλα!!!!! Έρχεται από το σπίτι μου!!!!», σπίτι του δεν είσαι? «Όχι, μόλις μου είπε ότι χωρίσαμε, πήρα το αμάξι και πήγα σπίτι μου!», τι Βουγιουκλάκη είσαι Θεέ μου….. «Έρχεται και μου φέρνει λουκουμά!!!!!», λουκουμά?!!!! Ωωωωωω……Θέλω κι εγώ, πες του!!!!! Φέρτε μου ένα λουκουμά και εμένα…..το φτωχό συγγενή….. Που παρεμπιπτόντως έχει του κόσμου τη δουλειά και σήμερα…… Ε ρε τι τραβάμε για να λείψουμε 6 μέρες στο τετραήμερο της 28^ης!!!! Μέχρι και τις  Κυριακές δουλεύουμε….. Α ρε εργατιά!!! (Πώς τα λέω η άτιμη….) Πάρτε από ένα φιλί αλά Audrey, έτσι παθιάρικο πρωινό και με γεύση από ελληνικό καφέ και πάω για δουλειά…..     

Subscribe Free
Add to my Page

Η Audrey θυμάται σήμερα…..και παράλληλα δουλεύει….

                         ��

          Επιστολή έστειλε, λέει, η Μπεζαντάκου στον Κώστα για να δεχθεί πίσω τον Δαϊλάκη. Έναν άνθρωπο που όπως η ίδια λέει, εκτιμά βαθύτατα. Δε θα το σχολιάσω…. Ο καθένας μας ας κάνει τον προσωπικό του σχολιασμό στο μυαλό του. Επιστολή Μπεζαντάκου…. Ακούς εκεί. Επιστολή Μπεζαντάκου. Το λες και αισθάνεσαι κάπως περίεργα. Δεν ακούγεται το ίδιο με το «Επιστολή Σαρκοζί στον πρωθυπουργό». Επιστολή Μπεζαντάκου στον πρωθυπουργό…. Το λες και το ξαναλές μέχρι να το συνηθίσει πρώτα το στόμα σου και μετά το μυαλό σου. Επιστολή Μπεζαντάκου στον πρωθυπουργό…. Κοιτάς πίσω από τον ώμο σου να δεις αν σε κοιτάνε και τα λάχανα. Μπα…. Επιστολή Μπεζαντάκου στον πρωθυπουργό. Για να δεχθεί πίσω τον Δαϊλάκη. Ρε τι γίνεται στον κόσμο, και εγώ εδώ στο Ασπρονήσι τα παίρνω χαμπάρι μόνο από το sport24.gr?! Στέλνει γράμμα στον πρωθυπουργό και εγώ ασχολούμαι με το Φ.Π.Α.!

            Επιστολή Μπεζαντάκου. Και τι του έγραψε? «Σαν μπλουζάκι κολλημένο σε φορώ και δε σε αλλάζω»?! Αυτό μόνο? Ή είχε και άλλο παρακάτω? Μπράβο της πάντως! Μπράβο της! Ειλικρινά….. Γιατί με αυτή την κίνησή της δείχνει αφενός ότι δεν απέχει από τα καθημερινά προβλήματα τόσο του Κοινοβουλίου όσο και του κοσμάκη, αφετέρου ότι δεν είναι γεννημένη μόνο για να τραγουδά. Μη με κοιτάτε έτσι…. Είναι γεννημένη επαναστάτρια! Και το έχει ανάγκη αυτό ο κοσμάκης εδώ στην Ψωροκώσταινα. Ψάχνει για έναν ήρωα. Τι κι αν το βρήκε σε ξανθό καλλίφωνο άγγελο? Θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε που κουβαλάει guts. Αλλά όχι, ο πρωθυπουργός από την Μπεζαντάκου βρήκε το δάσκαλό του! Γιατί τον καλλιτέχνη να τον φοβάσαι…. Να τον φοβάσαι, κύριε, γιατί μπορεί με έναν τραγούδι να σηκώσει κύμα διαμαρτυρίας, όπως ο Σφακιανάκης και η Δημητρίου. Βέβαια…. Ανυπομονώ να διαβάσω την επόμενη επιστολή. Από ποιον θα είναι άραγε? Τζούλια ή Έφη? Ανυπομονώ και, φυσικά, ανησυχώ…. Αλεξανδράτου ή Σαρρή? Νότης ή Άντζελα? Μεταξύ μας, προτιμώ τον Μπουγά. Τι σκατά Πλανητάρχης είναι?! Αν δε στείλει ο Πλανητάρχης επιστολή σε έναν πρωθυπουργό, ποιος θα στείλει? Επιστολή Μπεζαντάκου….

            Μιας και που είπα Τζούλια. Πήγε φίλος αδερφικός να την «ακούσει» (δεν ακούγεται το κορίτσι, μόνο βλέπεται….ok….καθείς στη μεριά του!) και έφυγε με το πουλί στο χέρι και δουλειά άπλετη για το σπίτι! Γιατί, μάνα μου? Μίλα μου!!! Εδώ, ανάσαινε! «Κάνει sex με την πίστα….», κάνει sex με την Πίστα? Ποια είναι αυτή? Λεσβιακό νούμερο στο Caramela?! «Όχι, ηλίθια!», αλλά? «Ο τρόπος που χορεύει είναι σαν να κάνει sex με την πίστα?», πάλι δε σε καταλαβαίνω…. Ποια είναι η Πίστα? Τρίτο όνομα στο μαγαζί? Αχ, σαν να μου τα λες μπερδεμένα…. Έλα, σταμάτα να παίζεις το πουλί σου και πες μου σοβαρά, τι εννοείς? «Είναι καύλα!!!», αααα….. Τώρα κατάλαβα…. Κάνει έτσι, να….πώς να το πω…. ολίγον πονηρό χορευτικό? «Ναι….. (ξελιγωμένο «ναι»…)….», α! Έτσι πες μου! Όχι κάνει sex με την πίστα! Θα σε περάσουν και για ζαβό…. Έτσι όπως το είπες είναι σαν να μου λες «Επιστολή Μπεζαντάκου στον πρωθυπουργό»! Για το Θεό πια….

            Μπαίνω να τσεκάρω τα mail μου. Παναγία μου…. Δεν τολμώ να κάνω 3 ώρες να μπω, δεν τολμώ να κάνω ένα Pilates σαν άνθρωπος, πλακώνουν και στέλνουν mail. Τι να πρωτοανοίξω δεν ξέρω….. Διαφημιστικά για προγράμματα λογιστών, ok, πήραμε! Notifications στο facebook, ok και από αυτό πήραμε. Παρένθεση, δεν τολμώ να μπω…. Αρχίζει η καυλάντα!!!! Αυτό το πράμα πια…. Δεν τολμάς να κάνεις add ένα γνωστό από το νησί, αμέσως εκείνος εκλαμβάνει αυτή σου την κίνηση ως κρυφό φλερτ, συναίσθημα που ποτέ δεν βγήκε στην επιφάνεια, έρωτα, δεν ξέρω…. Τα έχω χαμένα με τα χαμένα εδώ πέρα! «Γιατί δε με θες κυρά μου?», επειδή είσαι ψαράς ρε!! Βρε βλάκα, αν σε γούσταρα όλα αυτά τα χρόνια, δε θα το είχες καταλάβει?! Το social networking (το είπα επιστημονικά! Καθώς πρέπει!) περίμενα?! Με έχεις για ντροπαλή? Ίσως είμαι και ο μοναδικός άνθρωπος πάνω σε τούτο το νησί που δεν ντρέπεται να βρίσει και να ρίξει χυλόπιτα και εσύ νόμιζες ότι σε γουστάρω? Πάρε τώρα τη χλαπάτσα για να γουστάρεις κι εσύ….. Βλάκα! Σε ξέρω από μωρό παιδί, σε έχω δει με τις μύξες σου, σε έχω δει με τα παντελονάκια σου τα παιδικά, σε έχω δει να καπνίζεις κρυφά το πρώτο σου τσιγάρο στις βρύσες, σε έχω δει σαν ανάποδο γαμώτο (που δυστυχώς, παραμένεις…. ‘Ντάξει… Άλλος ο Θεός τους έπλασε και άλλους τους έκλασε, τι να κάνεις κι εσύ!), σε έχω δει να βγαίνεις πρώτο ραντεβού με γνωστή μου στο σχολείο και πιστεύεις, αν είναι ποτέ δυνατόν, ότι μπορώ και να σε ερωτευτώ?! Για το Θεό, μάνα μου….. Σοβαρέψου λίγο. Που σε βλέπω και η πρώτη μου κουβέντα είναι «Πού είσαι, ρε μαλάκα? Καλημέρα!!! Τον είδες τον Θρύλο χτες? Γάμησε πάλι!», λες και είμαστε κολλητοί. Όχι φαντάσου μας να κάνουμε sex, σε παρακαλώ πολύ, φαντάσου μας και μετά αν τα καταφέρεις (που θα τα καταφέρεις, γιατί οι άντρες δεν νιώθετε και πολλά…. Όλα ίδια τα έχετε! Μην ακούσω μαλακία από αντρικό στόμα….. Να ακούσω, αλλά με τεκμήρια μόνο!), έλα να μου την πέσεις σαν άντρας, όχι από το facebook…. Ψαρά…

            Ουφ, με σύγχυσε ο Ασπρονησιώτικος αντρικός πληθυσμός…. Περνιέται και για πολύ γαμάω. Καλά το έχουν αυτό οι περισσότεροι κάτοικοι στην επαρχία που τυγχάνουν και κάπως εύποροι (θα μου πεις, αυτό το έχουν όλοι οι άντρες που είναι κάπως φραγκάτοι, ναι μάνα μου! Αλλά ο χωριάτης ο άνθρωπος είναι δυο φορές χειρότερος…. Του λείπει και αυτό το ευγενικό του playboy. Είναι χωριανός, δε φταίει…). «Τον βλέπεις αυτόν?», ναι…. «Αααα, είναι περιζήτητος εργένης εδώ ρε συ. Όλες τον θέλουν….», ναι…. «Αλλά εκείνος δε θέλει τώρα δεσμεύσεις, λέει. Και μου αρέσει και εμένα ρε συ….», ναι…. «Εσένα σου αρέσει?», ΟΧΙ! Κοίτα τον πώς είναι…. Λες και τον έχουν φτύσει με τοξικά… Τι ακριβώς είναι περιζήτητο πάνω του? Η μύτη του? Τα σημάδια του? Τα μάτια του που είναι σαν μαύρες τρύπες και θα μας ρουφήξουν? Το κακογυμνασμένο σώμα του? Η σβελτάδα του? Ή τα αυτιά του που είναι σαν λαγάνες? «Ρε συ!! Έχει ξενοδοχείο ο μπαμπάς του!», ναι… Αν είναι να σε πηδάει με το ξενοδοχείο που είναι πανέμορφο και πεντάστερο, ok. Αλλά αν είναι να σε πηδάει αυτός, καλύτερα υστερική αγάμητη…

            Προσπερνώ το Ασπρονήσι και πέφτω σε mail Ασπρονησιώτη. Είπα κι εγώ…. Τόσο εύκολα θα ξεφορτωνόμουν αυτό το νησί…. Αδύνατον! Τι θέλει και αυτός πάλι….? Τουλάχιστον αυτός είναι και ωραίος, βέβαια από μυαλό….ωραίος…Είναι από αυτούς τους άντρες που λες «α! Είναι ωραίος! Κούκλος είναι!» και μένει εκεί η πρόταση. Δεν υπάρχει μετά. Κάποιες από εδώ, κολλάνε και τη φράση «και πλούσιος!» φυσικά με περισσότερη χαρά από ότι στο ωραίος…. Αλλά εμείς ας μείνουμε στο ωραίος. Τουλάχιστον, αφού δε θέλουμε τα λεφτά του, ας τον παρατηρούμε….από μακριά!!! Τα πολύ κοντινά πλάνα, δε τα θέλω… Για τους λόγους που είπαμε παραπάνω. Καλά ίσως όχι και τόσο με αυτόν. Είναι κάπως μεγάλος, οπότε δεν πήγαμε μαζί σχολείο. Αλλά τι θέλει κι αυτό το ζώον?! Πατάω να δω… Θα μου έστειλε πάλι κάρτα με λουλούδια (ψηφιακά. Αλλά μου έχει στείλει και κανονικά. Βέβαια…. Είμαστε από τις δύσκολες γκόμενες εδώ πέρα, βλέπεις… «τις ακατάδεχτες και τις ψηλομύτες», σύμφωνα με τα λεγόμενα μερικών. Εμ, δεν ξέραμε, να κάτσουμε να μας πηδήξουν κι εμάς!)….. Α, όχι! Α πα πα…. Είναι ζαβό…και αυτό! «Αισθάνομαι ότι υπάρχεις άλλος! (κοιτάζω πίσω μου να δω αν όντως υπάρχει και κάποιος άλλος μέσα στο γραφείο μαζί με εμένα, αλλά δεν υπάρχει….) Υπάρχει άλλος και με κοροϊδεύεις! (ξανακοιτάω πίσω μου να σιγουρευτώ. Όλα ok, μεγάλε…) Γιατί εγώ σε γουστάρω και το ξέρεις (α πα πα…. Δεν τα μπορώ αυτά! Κομπλάρω….ακόμα κι εγώ, ναι!). Αλλά εσύ αδιαφορείς και κάθε τρεις και λίγο τρέχεις στις Αθήνες, ποιος ξέρει σε ποιον…. (εεεεεε…….Με έπιασε…..Τι να κάνω τώρα…..? Ευτυχώς που καταργήθηκε αυτό το κακό συνήθειο που μπούκαρε μέσα ο απατημένος σύζυγος με τον εισαγγελέα, γιατί για να αποδειχθεί τα παλιά τα χρόνια η μοιχεία έπρεπε να σε πιάσουν επ’ αυτοφώρω με εισαγγελέα…..Βέβαια…)…. Και ποιος ξέρει και τι κάνεις (τα κλασικά, μη φανταστείς και τίποτα extreme. Είμαι συνηθισμένη γυναίκα, τα ίδια και τα ίδια….) κιόλας!!! Εγώ σίγουρα δε θέλω να ξέρω (όχι, θα με ακούσεις! Δεν είναι αυτό που νομίζεις!!!)…. Αλλά δε μπορώ να καταλάβω γιατί τόση αρνητικότητα απέναντί μου τη μία και την άλλη με θέλεις? (Μα πριν λίγο δεν είπες ότι σε κοροϊδεύω? Αποφάσισε! Σε θέλω ή δε σε θέλω?! Να ξέρω! Περιμένει και ο άλλος στις Αθήνες….) Τη μια δέχεσαι να πάμε για ποτό (εεεε? Συγγνώμη που σε διακόπτω, αλλά δεν ήμασταν οι δυο μας, γι’ αυτό ήρθα και δε σου αρνήθηκα ευγενικά. Ήμασταν τουλάχιστον 8 άτομα στην παρέα…) και την άλλη μου λες όχι γιατί προφανώς με παίζεις (εεεε….Και πάλι συγγνώμη που σε διακόπτω, αλλά προφανώς αρνούμαι ευγενικά να βγω μαζί σου, να βγούμε οι δυο μας! Μήπως…..Δε σε παίζω. Δε σε θέλω καν…. Sorry, έτσι….). Δε σε καταλαβαίνω….. (Ούτε κι εγώ με καταλαβαίνω πολλές φορές. Αλλά με εσένα ειλικρινά έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά… Τι να πω…Είσαι χειρότερος από εμένα, εσύ!) Ούτε και με αφήνεις (επιτέλους!!! Το κατάλαβες!!! Προς τι όλες αυτές οι παπαριές?!)…. Το ξέρω ότι δεν είσαι ερωτευμένη μαζί μου (βουλωμένο γράμμα διαβάζεις…. Μήπως είμαι η Μπεζαντάκου?! Και στέλνω επιστολές βουλωμένες?), αλλά μπορώ να σε κάνω να με ερωτευτείς (μη μπεις σε λεπτομέρειες, να χαρείς την ομορφιά σου!!!!!!!!!) και να περάσουμε πολύ όμορφα μαζί (φτάνει…..Θα κάτσω! Θα κλείσω και τα μάτια, μόνο σκάσε!!!). Αλλά θέλω να ξέρω (το σιγούρεψες δηλαδή ότι σε γουστάρω?), υπάρχει άλλος? (ΟΧΙ. Μόνον εσύ…. Αλλά φεύγω για Αθήνα, sorry…. Θα τα πούμε από Δευτέρα που θα γυρίσω, έτσι? Κίσιζ!!!! Πολλά κίσιζ!!!!).

Υ.Γ.: Είτε το πιστεύετε είτε όχι, έκανα copy paste το γράμμα στο Word, έκανα ακριβώς τα σχόλια που βλέπετε στις παρενθέσεις (για την ακρίβεια έχτισα το post μου σε αυτό το γράμμα…. Το βουλωμένο…) και το έστειλα πίσω στον αρχικό αποστολέα του διορθωμένο. I’m a bitch, aren’t I?! Βέβαια, υπήρχε στο πρόγραμμα η Αθήνα, αλλά ο καιρός δε μας βοήθησε……Θα βάλει 8 μποφόρ, οπότε μαζευόμαστε στη φωλιά μας. Άλλη φορά, αλλά το mail το στείλαμε πίσω…… Όχι θα τον άφηνα έτσι τον Ασπρονησιώτη «γαμπρό»…. Άντε ρε αφήστε με ήσυχη!!!!! Όταν φύγω του χρόνου, δηλαδή, τι θα κάνετε? Θα πεθάνετε από το μαράζι….? Για το Θεό, βρείτε άλλη. Εγώ δεν είμαι διαθέσιμη αυτόν τον καιρό!!!! Έχω τα δικά μου…. Στα διάλα πια, καθένας με την γκαύλα του εδώ κάτω. Πες κι εσύ κάτι ρε switterz!!! Σε τι γκόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας?! Επιστολή Μπεζαντάκου….. Ποιες καταθέσεις και ποιες εγγυήσεις, εδώ η Μπεζεντάκου πήρε χαρτί και μολύβι!      �

           Λείπει η κολλητή από το Ασπρονήσι…. Τι να κάνω κι εγώ, το έχω ρίξει στην εργασιοθεραπεία. Ανοίγω δουλειές από εκεί που δεν υπάρχουν και τις ξανακλείνω. Κάπως περνάει η ώρα. Βέβαια, σε μερικές μερούλες που θα πλακώσει πάλι ο τυφώνας (λέγε με Φ.Π.Α. και ΙΚΑ) εδώ στα λογιστικά γραφεία, να δω τι παράπονα θα έχω να λέω…. Κάτι θα βρω πάλι. Δεν ξεμένω εγώ από γκρίνια, ειδικά τις τελευταίες ημέρες που όλα μου φταίνε και όλα με εκνευρίζουν (μην το πείτε! Ξέρω…. Ξέρω πριν από εσάς, ναι… Το έχω στο νου μου, το έχω!!! Κάτι θα κάνω και για αυτό όπου να ‘ναι….). Λύνω και κανένα σκανδιναβικό, αλλά έχω και το νου μου μη και με πάρει η άλλη φίλη από Αθήνα να μου πει πάλι για την μακροχρόνια σχέση της. Νομίζω ότι κάθε φορά που λύνω σκανδιναβικά, με παίρνει για ένα νέο (σύμφωνα με το μυαλό της πάντα…) πρόβλημα που επισκιάζει τη σχέση της. Αν ξανασυμβεί, τέλος. Θα αρχίσω να λύνω Sudoku κι ας το θεωρώ μαλακία.

            Σκέφτηκα μέσα στην απόλυτη ησυχία της ζωής μου, να βγω να ψάξω κανέναν γκόμενο, αλλά τι είναι ο γκόμενος για να τον ψάξεις? Ζώο? Οπότε και κάθομαι στο σπιτάκι μου. Αυτό μου έλειπε τώρα, να ανοίξω και έρωτες στο Ασπρονήσι…. Τόσους έχω αφήσει στο Αττικό έδαφος και δε μπορώ να τους μαζέψω και να τους βάλω σε μία σειρά, αν ανοίξω κι εδώ, πάει…. Έφυγα για Κόκκινο Πλανήτη (που παρεμπιπτόντως είδα και τις νέες φωτογραφίες που έστειλε αυτό το μηχάνημα που έστειλαν εκεί. Ανατριχιαστικό…. Λέτε να υπάρχει ζωή κάτω από τους πάγους του? Λέτε να προέρχομαι από εκεί ή μήπως ανήκω τελικά σε άλλο πλανητικό σύστημα? Δεν ξέρω….) και δε με ξαναείδατε ούτε με διαβάσατε. Καλά αφήνω τις εξωγήινες απορίες μου και περνάω στο παρασύνθημα. Αποφασίζω το λοιπόν να ασχοληθώ με την αγαπημένη μου ασχολία. Τους άντρες!!!!!!! Και μπαίνω, φυσικά, στο αγαπημένο μου αντρικό site. Καιρό είχα….Μου έλειψε…. Μπαίνω! Θέμα ημέρας: «Βγες από την ανωνυμία. Μάθε πώς να εντυπωσιάσεις 5 γυναίκες που πάντα ήθελες να γνωρίσεις.». Χμμμμ…… Αντριάννα Λίμα…… Ζιζέλ….. Αμπρόζιο….. Τζένα Τζέιμσον…. Audrey…. Α, όχι περίμενε! Δεν εννοείς εμάς τις πέντε. Κάτσε γιατί μυρίζομαι μαλακία…. (διαβάζω…..και) Εντάξει! Δεν εννοεί εμάς, ο αγαπημένος μου. Άλλες εννοούσε. (Είπα κι εγώ… Έβγαλαν εγχειρίδιο για να με γνωρίσουν? Ας μου το ζητούσαν, βρε αδερφέ! Και βλέπαμε…. Ουφ!)

1. Η Βασίλισσα του γυμναστηρίου: Είναι η θεά με το εφαρμοστό κολάν, που όμως γίνεται καπνός μόλις τελειώσει το πρόγραμμά της.

Μάλιστα…. Άρα πάλι δε μιλάει για εμένα, γιατί μπορεί να είμαι μια θεά και να φοράω εφαρμοστό κολάν, αλλά δε γίνομαι και καπνός! Παίρνω πρώτα μιαν ανάσα, πίνω νεράκι, αλλάζω κολάν (ε δε θα βγω έξω με το ιδρωμένο…. Θα κρυώσω, αγόρια…) και μετά και αφού πω καληνύχτα, την κάνω. Άρα για άλλη μιλάει….. τι προτείνεις, φίλε μου? Πες μας…. «Ξεκίνα μεθοδικά. Στην αρχή χρησιμοποίησε ως πάτημα κάτι που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή – π.χ. σχολίασε τον τύπο με το γελοίο σορτς (αρκεί να μην είσαι εσύ αυτός….), το τραγούδι που παίζει, τη μονοτονία του προγράμματος.», stop!!! Περίμενε, μάνα μου, πήρες φόρα και δε σε φτάνω πάνω στο διάδρομο, μισό! Βρε βλάκα!!!! Ναι, σε εσένα μιλάω!!! Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τύπος με γελοίο σορτς μέσα και δεν είσαι εσύ, αν τον σχολιάσεις πολύ απλά θα επαληθεύσεις τον κανόνα που λέει ότι οι άντρες είναι οι μεγαλύτερες κατίνες στον πλανήτη! Και δε το θέλουμε αυτό. Είπαμε, να την ρίξουμε θέλουμε, όχι να μας κοιτάει λες και είμαστε ufo…. Για το Θεό, γελοίε…. Επίσης, αν της πεις για το τραγούδι που παίζει, θα εννοήσει ότι της την πέφτεις και θα σε έχει για τον πέφτουλα του gym. Άκυρο και αυτό, λοιπόν! Αν της πεις για την μονοτονία του προγράμματος, θα γυρίσει και θα σου πει πολύ απλά να πας για αερόμπικ ή να πας να γαμηθείς. Έτσι είναι τα γυμναστήρια, μάνα μου. Έχουν στάνταρ προγράμματα. Πόσο διαφορετικό να είναι ένα όργανο την επόμενη μέρα? Άρα, μην το πεις, βλάκα! «Επόμενο βήμα: (α….έχει και από τέτοιο?) ζήτα τη γνώμη της για ένα εστιατόριο ή μία ταινία. Θα το εκτιμήσει και παράλληλα δε θα νιώσει να απειλείται.», τώρα να σε μουντζώσω? Δε ρωτάνε για εστιατόρια και φαγητά μία γυναίκα μέσα σε γυμναστήριο….. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε αυτό? Γυμναστήριο = δίαιτα + φόρμα + κορμί θανατηφόρο + υγιεινή διατροφή (έστω για τις μέρες που πάμε…). Επίσης, ταινία? Πού είσαι ρε μεγάλε, σε ομάδα ανάγνωσης βιβλίου ή σε βραδιά σινεφίλ? Για το Θεό…. Κλείνει η παράγραφος για τη βασίλισσα του gym λέγοντάς μας ότι είναι «Χρήσιμο και για… συνεπιβάτες σε μέσα μεταφοράς, συμμαθητές σε τάξεις ενηλίκων, μέλη συλλόγων.», ο Θεός κι η ψυχή του…. Αν καταλάβατε και το λόγο, παρακαλώ παραθέστε τις απόψεις σας σε 10 γραμμές.

2. Η μοιραία συνάδελφος: τη βλέπεις κάθε μέρα, πράγμα που βέβαια θα εξακολουθήσει να συμβαίνει ακόμα κι αν τα κάνεις θάλασσα (ωραίος…. Σου λέει ότι θα σου δώσει συμβουλές, αλλά άμα γίνει μαλακία εκεί έξω, είσαι μόνος σου….Ωραίος….).�

«Δείξε συναδελφική αλληλεγγύη (στην γλώσσα των αντρών αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κοπιάσεις για να γαμήσεις συναδελφικά…). Απόδωσέ της τα εύσημα για την επιτυχία του κοινού σας project. Αυτό δίνει αυτοπεποίθηση….», ακόμα και αν τα έχει κάνει σαν τα μούτρα της…. «…..κανονίζετε με τους συναδέλφους για ποτό? Κάλεσε και εκείνη.», και την Τρίτη για μπαλίτσα (αν παίζει ακόμα ο βάζελος στο Champions League….αλλιώς την Πέμπτη….) και μπυρίτσα. Τι λες ρε βλάκα?!…….Τι λες?! Για το Θεό…. Δε θα το καταλάβει λες? Ότι από όλες εκεί μέσα, εσύ κάλεσες εκείνη…? Πες της το ευθέως καλύτερα. Να ξέρεις μια ώρα νωρίτερα….. «Απόφυγε να βάλεις κάποιο συνάδελφο σε ρόλο προξενήτρας (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! Πάλι καλά που το κατάλαβες και αυτό….). Για περισσότερη ιδιωτικότητα κατέφυγε στα e-mail. Αν δεις ότι δεν ανταποκρίνεται, υποχώρησε διακριτικά (όπως διακριτικά της την έπεσες…).», από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω δεν ξέρω…. Εννοείται δε βάζουμε συνάδελφο να πάει να της πει, να του πει, ωωωω είπε! Θα σε περάσει για βλαμμένο και όχι για άντρα και δε το θέλουμε αυτό… Και e-mail? Γιατί να στείλεις mail και τι να πεις? Θα καταλήξεις να είσαι ο γραφικός που κάθε πρωί της αφήνει στο mail ένα μήνυμα τύπου «είσαι πανέμορφη σήμερα (όπως και κάθε μέρα άλλωστε). Δεν άντεξα να μην στο πω….. (οι τελίτσες είναι απαραίτητες. Δηλώνουν πόθο…..)»….. Γι αυτό σου λέω…. Κάτσε στα αυγά σου και σταμάτα να κάνεις τον αγαπητικό στη δουλειά! «Χρήσιμο και για γιατρούς, πελάτισσες», ……μην ρωτάτε….Ακόμα δεν κατάλαβα.

3. Η sexy σερβιτόρα: είναι φιλική και περιποιητική μαζί σου, αλλά μήπως απλώς το κάνει για το φιλοδώρημα? (Σώωωωπα….Και αν έχεις Πόρσε, για να μπει το βράδυ στην Πόρσε…. Τι ζώα είστε μερικές φορές! Και κάνετε και τους έξυπνους….αυτό είναι που με τρελαίνει!!!!)

«Προσπάθησε να ξεχωρίσεις ανάμεσα στους υπόλοιπους πελάτες (ωχ…). Άρχισε να πηγαίνεις συχνά εκεί που δουλεύεις και συγκεκριμένα στο πόστο της και βγάλε τον καλύτερό σου εαυτό (ωχ…..). Μην αφήνεις υπερβολικό πουρμπουάρ. Θα φανεί ότι προσπαθείς να την εξαγοράσεις.», ……..τώρα εγώ πρέπει να σου απαντήσω? Δηλαδή για να γαμήσεις, θα πρέπει να σου στοιχίσει ο κούκος για αηδόνι…. Αυτός μας λες έτσι? Άλλη ερμηνεία δε μπορώ να δώσω, sorry…. Ε και γιατί δεν τα φτιάχνεις και με την barwoman να πίνεις και τσάμπα? Θα πληρώσεις που θα πληρώσεις, θα γαμήσεις που θα γαμήσεις, τουλάχιστον ας κάνεις και παρτούζα….. Για το Θεό…. «Χρήσιμο και για αεροσυνοδούς, barwomen, κομμώτριες (?!)»…… αρνούμαι!

4. Η κοπέλα στο καφέ (ε?): η προσοχή της είναι στραμμένη στη μηχανή του εσπρέσο και οι μόνες λέξεις που έχεις καταφέρει να της πεις είναι οι εξής τρεις: «ένα φρέντο μέτριο»! (επίσης σκέφτηκες να της πεις και κάτι άλλο, αλλά προτίμησες να πάρεις δουλειά…..για το σπίτι….).

«Δείξε ενδιαφέρον. Πέρνα κάποια στιγμή μετά την ώρα αιχμής, όταν θα είναι χαλαρή και ρώτα την αν ήταν δύσκολη η μέρα της (για να σε ρωτήσει «και τι σε κόφτει εσένα?»…). Χτίσε μία επικοινωνία σιγά σιγά (ωχ…). Έπειτα μπορείς να της πεις ότι αυτά τα 5΄ καθημερινής κουβεντούλας είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα μέσα στη μέρα σου και ότι ανυπομονείς να ξεκλέψεις λίγο χρόνο για να τα πείτε….», και μετά άσε μία πεταλούδα να μπλεχτεί στα λυτά της μαλλιά…. Τι λες ρε μαλάκα?! Αυτά διαβάζετε, Θεέ μου και έχετε χαζέψει οι περισσότεροι από εσάς?! Για αυτό δε γαμάει ο κόσμος? «Απέφυγε να την αποκαλέσεις με το μικρό της όνομα που είδες γραμμένο στη μπλούζα της, αν δεν έχετε συστηθεί. Επίσης, σεβάσου το ότι βρίσκεται στο χώρο εργασίας της, οπότε δεν πρέπει να την ενοχλείς ενόσω έχει άλλους πελάτες…», και γενικά μην ενοχλείς τους πελάτες. Ούτε αυτοί είναι υποχρεωμένοι να ακούνε τις μαλακίες σου…. Για καφέ μπήκανε, όχι για καυλάντα… Άντε σπίτι σου, σε παρακαλώ πολύ!!! «Χρήσιμο και για υπαλλήλους βιβλιοπωλείων, ρεσεψιονίστ γιατρών (όχι ξενοδοχείων!), υπαλλήλους ξενοδοχείων (εδώ ναι!)…», άντε σπίτι σου είπα!

5. Η γυναίκα με το λουρί (???!!!!! Πώς λέμε το κορίτσι και το άλογο?): φαίνεται φιλική, τουλάχιστον μέχρι ο σκύλος σου να καβαλήσει το πόδι της (κι εσύ αυτή!).

«Να συμμεριστείς τον ενθουσιασμό της για τετράποδό της, όσο απεχθές κι αν σου φαίνεται με τα φιογκάκια. Ρώτα τη ράτσα είναι, τις ικανότητές του και πού το βγάζει συνήθως βόλτα (ρώτα, επίσης, αν έχει ζευγαρώσει ποτέ). Πρότεινέ της να ξανασυναντηθείτε και να βγάλετε μαζί τα σκυλιά σας βόλτα», και μετά πρότεινέ της να βγάλετε κάτι άλλο…… «Απέφυγε να φερθείς άσχημα στο δικό σου σκύλο. Εκείνη θα μετρήσει το πώς του φέρεσαι…», για αυτό αν το κάνεις και μόνο, για κανέναν άλλο λόγο…., « και μην αφήσεις το πίτμπουλ σου να ξεμαλλιάσει το κανίς της. Αν δε μπορούν να συνυπάρξουν τα σκυλιά σας, το πιθανότερο είναι να σκεφτεί ότι δεν μπορείτε να συνυπάρξετε κι εσείς…», ναι έτσι…. Αν δεν ταιριάξει η Τσόκο και ο Λόσκυ, λυπάμαι….αλλά το sex σας δε θα είναι ποτέ καλό. Οπότε μην χάνεις και το χρόνο σου αν κάνει τέτοιες ηλίθιες σκέψεις! «Χρήσιμο και για νταντάδες, γειτόνισσες…», μη ρωτάτε είπα….Απλά είναι χρήσιμο.

            Βρε μάνα μου….. Γιατί πρέπει ντε και σώνει να την πέσεις σε μία από τις παραπάνω κατηγορίες? Και γιατί θέλεις να εντυπωσιάσεις αυτές τις 5 γυναίκες? Τόσες υπάρχουν έξω! Εσύ αυτές θέλεις? Εντάξει δε λέω, γυναίκες είναι και αυτές. Έχουν ανάγκη από συντροφιά στα κρεβάτια τους, αλλά γιατί θα πρέπει για παράδειγμα, να μπλέξεις τα μπούτια σου στη δουλειά? Είναι απαγορευτικές οι σχέσεις στη δουλειά! Κανόνας!!! (Θα μου πεις είναι για να τους παραβαίνουμε…) Γιατί να μπλέξεις? Άσε που θα μαθευτεί. Τι θα κάνεις μετά? Θα αλλάξεις δουλειά? Όχι…. Ή στο γυμναστήριο. Άλλο πάλι και τούτο. Μάθε ότι όταν οι γυναίκες πάνε στο γυμναστήριο, πάνε πραγματικά γυμναστήριο. Δε θέλουμε να μας ενοχλούν καθόλου!!!!! Πάμε για ένα σκοπό εκεί, άσε που νιώθουμε απεριποίητες, οπότε και δε θέλουμε να μας κοιτάτε έτσι ιδρωμένες, αχτένιστες και άβαφες. Άρα ένα κόμπλεξ το έχουμε. Οπότε τι ψάχνεις κι εκεί? Να σε αποκαλούμε ο «πέφτουλας του gym»? Αυτό θέλεις? Ή μήπως θέλεις η κοπέλα στο καφέ ή η σερβιτόρα κάθε φορά που θα σε βλέπει να δυσανασχετεί? Όχι, δε θέλεις αυτό! Αν μία γυναίκα γουστάρει, αφήνει σημάδια. Χαμόγελα, πειράγματα, αγγίγματα, βλέμματα. Πιάσ’ το από εκεί. Μην πας έτσι στα τυφλά. Θα μου πεις, εσείς οι γυναίκες δε λέτε να είμαστε κυνηγοί? Ναι, μάνα μου, το λέμε. Να είστε, αλλά στα σωστά σημεία. Στο δρόμο, στο μπαρ (όχι εκεί που δουλεύει. Δεν εννοώ αυτό…Στις άλλες πήγαινε!), στο κλαμπ. Εσύ πρέπει να βγάλεις τον Ταρζάν που κρύβεις στη δουλειά σας ή στη δουλειά της ή στο γυμναστήριο? Για το Θεό… Σε αυτά τα μέρη, άσε τα μιλήσουν τα σημάδια, όχι εσύ, γιατί θα τα κάνεις σκατά, αν ακολουθήσεις τις οδηγίες του αγαπημένου μου… Λογικέψου, σε παρακαλώ πάρα πολύ! Μεγάλο παιδί είσαι πια….

            Κορίτσια διαφωνείτε? Άδικο έχω? Όχι πείτε μου!!! Να κάτι τέτοια διαβάζουν και έχουν χαζέψει… Και καλά τα διαβάζουν. Τα κάνουν και πράξη μετά. Και απορούν τι στράβωσε…. Και μετά τους φταίμε εμείς που δεν ξέρουμε τι θέλουμε!!! Να είστε λογικοί, σοβαροί και άντρες χωρίς εγχειρίδια!! Ευχαριστούμε! Με εκτίμηση, Audrey και γυναίκες……Δε σας δίνω φιλί σήμερα. Με συγχύσατε!   

                        ��

           Κάτι περίεργο συμβαίνει στον πλανήτη. Δεν ξέρω αν το αισθάνεστε κι εσείς. Αλλά καιρό τώρα νιώθω ότι κάτι περίεργο και απαισιόδοξο συμβαίνει. Αισθάνομαι ότι γυναίκες και, κυρίως, κορίτσια βαδίζουν σε έναν περίεργο δρόμο. Κι εγώ βαδίζω σε έναν περίεργο δρόμο. Αλλά μερικά κορίτσια κάπου χάνουνε και το νόημα. Εγώ ελπίζω να μην το έχω χάσει ακόμα….

            Τι εννοώ….. Εννοώ ότι κάπου χάνουμε το μέτρο. Χάνουμε τη θηλυκότητα. Εννοώ όλες αυτές τις λέξεις, όλα αυτά τα γεγονότα, όλη αυτή την καθημερινότητα, που σε βγάζουν από τον όρο γυναίκα. Λέξεις που λες δε μπορεί να τις ακούω στην πραγματικότητα. Και σκέφτεσαι να ξυπνήσεις, αλλά μετά λες μπααα… Θέλω να δω και τη συνέχεια. Δεν ξέρω….. Δε μεγάλωσα δα και τόσο, για το Θεό. Μόνο 24 είμαι, αλλά αισθάνομαι ότι τα πράγματα δεν γίνονται με τον σωστό τρόπο. Δεν υπάρχει καμάκι, παιχνίδι, έρωτας, γαμήσι στον βαθμό που τους αρμόζει. Δεν γίνονται όλα με τη σωστή σειρά και στη σωστή ηλικία. Παρόλο που ανήκω στη νέα γενιά έτσι (μην ακούσω μαλακία….σας γάμησα!), θεωρώ ότι η κάθε σεξουαλική, γκομενική, ερωτική (βάλτε όποια λέξη σας ταιριάζει καλύτερα) κατάσταση θα πρέπει να υπάρχει και στη σωστή ηλικία. Δε μπορεί στα 18, στα 20 και στα 25 να έχεις την ίδια σεξουαλική σκέψη. Δε μπορεί στα 25, στα 30 και στα 40, να έχεις την ίδια σεξουαλικότητα και την ίδια ωριμότητα. Απλά δε γίνεται, ρε πούστη! Δε γίνεται κοριτσάκια 18 χρονών να μιλάνε σαν γυναίκες 26 και 30 χρονών. Λες και τα έζησαν όλα στον έρωτα και στο γαμήσι! Δηλαδή, στα 30 σου ρε κοπελιά, τι θα νιώθεις? Ότι είσαι γριά? Για το Θεό…. Δεν ξέρω…

Ε, τότε θα μου πείτε, τι σκατά έχεις ρε Audrey και τρώγεσαι? Έχω! Σκατά! Γιατί βλέπω κορίτσια στο δρόμο και συμπεριφέρονται σαν τις μεγαλύτερες πουτάνες. Με ενοχλεί αυτό. Με ενοχλεί να βλέπω κορίτσια 18-20 χρονών να μιλάνε για άντρες λες και τα ξέρουν όλα πια επειδή πήραν 10 πίπες και ίσως να πηδήχτηκαν και με 10 διαφορετικούς. Και όταν λέω πηδήχτηκαν εννοώ ότι της πήδηξαν οι άλλοι, γιατί καμία μα καμία γυναίκα δεν ξέρει να πηδιέται καλά σε αυτές τις ηλικίες και ας έρθει να μου πει ό,τι θέλει. Την Κομανέτσι να έκανε, δε με πείθει. Το Κάμα Σούτρα να πέτυχε όλο, πάλι δε με πείθει. Γαμήσι δεν είναι μόνο οι στάσεις και τα κατάλληλα «ανοίγματα» μικρά κορίτσια… Ούτε οι πίπες… Το να κάνεις ό,τι σου ζητάει ένας άντρας, μεγαλύτερος ή όχι (δεν έχει σημασία), δε σημαίνει ότι είσαι και καλή στο sex. Κωλόζωο είσαι που δεν κάνεις πρώτα αυτό που ευχαριστεί εσένα και μετά αυτό που ευχαριστεί τον άλλο. Γιατί αν δεν έχεις καλή διάθεση, πώς μετά θα ευχαριστήσεις και τον σύντροφό σου? Αν δεν κάνεις αυτά που αρέσουν πρώτα σε εσένα, με τι όρεξη θα κάνεις αυτά που γουστάρει ο άλλος? Πώς θα φτιαχτείς? Πώς θα «τελειώσεις»? Που μου έμαθαν τα σκατά του κώλου τώρα και τον οργασμό….. Έμαθε η άλλη τον οργασμό από τα 18… Σώπα ρε κοπελιά! Κρίμα, έπρεπε και εμάς να μας πηδήξει ο ίδιος άντρας που πήδηξε και εσένα τότε. Κρίμα….. Δηλαδή, ακούω κάτι μαλακίες στο δρόμο, στις καφετέριες, σε μαγαζιά (ναι δεν κρατάμε το στόμα μας κλειστό, οι γυναίκες…), και θέλω να τις πιάσω από το μαλλί και να τις αρχίσω στα χαστούκια.

            «Τέλειωσα μπορεί και 4 φορές….», 18χρονο…. Την κοιτάζω μία. Λέω μπα…..Θα μικροδείχνει. «Ήταν φανταστικά…..4 φορές!!! Και να φανταστείς το κάναμε μία φορά!!! 4!!! Να 4!!! (κάνει νόημα με τα δάχτυλα…)», την ξανακοιτάω και δεύτερη. Και λέω μπα…. Ιδέα μου είναι. «Α κι εγώ με τον Έτσι τελείωσα και τις 4 φορές που το κάναμε.», δεν ξανακοιτάω….(σκέφτομαι απλά ότι το 4 είναι μαγικός αριθμός, είναι η ημέρα των γενεθλίων μου, η φανέλα του Παπαλουκά – το μωρό μου έτσι?! Κουβέντα! – , είναι ένας οιωνός, κάτι τέλοσπάντων)….. Περιμένω την επόμενη ατάκα. Ναι, ναι… Στήνω αυτί κανονικά και η συζήτηση που ακολούθησε (ναι, άφησαν για λίγο τον Ασκητή…) με παρέπεμψε σε 18χρονα. Υπάρχουν κάποιες στάνταρ εκφράσεις και λέξεις και κάποιες στάνταρ συζητήσεις ανά ηλικία. Και, φυσικά δεν άργησα να επιβεβαιωθώ. Μόλις είχαν περάσει σε κάποια σχολή και όπου να ‘ναι θα έφευγαν. 18 το λοιπόν. Και διερωτώμαι: πότε ξεπαρθενιάστηκε, πότε έμαθε να κάνει sex και πότε τελείωσε 4 φορές με μία φορά sex? Και μαθηματικά να το πάμε, δε βγαίνει. Πρέπει να έχει αρχίσει «δουλειά» χρόνια πριν για να φτάσει στο σημείο να ξέρει να ζητάει αυτό που την «τελειώνει» στα 18. Και χρόνια πριν ήταν ένα παιδί. Το γυναικείο σώμα ναι μεν ωριμάζει νωρίς και μπορεί και να τεκνοποιήσει, αλλά στην εφηβεία δεν έχουν αναπτυχθεί όλες εκείνες οι ορμόνες που σε καθιστούν σεξουαλικά ώριμο. Καλά το έχεσα λίγο το θέμα. Το πήγα σε γυναικολογικό επίπεδο. Αλλά απορώ και σκέφτομαι (και μπράβο δηλαδή και στο παλικάρι έτσι!), είσαι σίγουρη ρε κοπελιά ότι αυτά τα 4 ήταν οργασμοί? Μήπως ένιωσες κάτι άλλο? Σκέψου το λίγο….. Μήπως ήταν μία φορά έστω? Ξανασκέψου το λίγο…. Μήπως ζαλίστηκες?

            Όχι, δεν είμαι ανοργασμική υστερική γυναίκα. Φυσικά και ξέρω τον οργασμό και φυσικά δεν τον γνώρισα στα 18. Για το Θεό…. Στα 18 (κάπου στο τέλος τέλος…) έχασα ό,τι πολυτιμότερο είχα…. Η αλήθεια είναι ότι το είχα χάσει πιο νωρίς, στο παρκέ τότε – που λέγαμε σε εκείνο το post περί της καταγωγής μου από άλλο πλανητικό σύστημα… – στο volley, αλλά εγώ δεν το ήξερα. Μετά τα συνέδεσα τα γεγονότα, αφού μπήκε η «κάλτσα» του κυρίου στο «συρτάρι» μου… Τον οργασμό τον συνάντησα, όχι πολύ αργότερα βέβαια, αλλά είχα και καλό παρτενέρ, όχι και ιδιαίτερα έμπειρο, ήταν σχετικά μικρός, αλλά ταιριάζαμε σεξουαλικά πολύ. Ναι, ναι…… Ο άντρας της ζωής μου που λέω κατά καιρούς…. Αλλά το είχαμε ψάξει λιγάκι το θέμα οι δυο μας. Όχι μπαμ γνωριστήκαμε, μπαμ πηδηχτήκαμε, μπαμ και οι 4 οργασμοί! Νισάφι… με αυτές τις μαλακίες, κορίτσια! Ψάχνεις λιγάκι τι αρέσει σε εσένα, τι αρέσει στον άλλο και μετά όλα βρίσκουν το δρόμο τους. Βέβαια, για να πω ότι έφτασα στο σημείο των 4 οργασμών, όχι… Δεν τολμώ να το πω. Ναι υπήρξαν φορές που ήταν πάρα πολύ καλό το sex και πολυοργασμικό, αλλά όχι…. Δεν τολμώ ακόμα και στα 24 να πω ότι είμαι και δασκάλα του sex, όπως βλέπω τα σκατά έξω και ανοίγουν το στόμα τους και η μία μαλακία διαδέχεται την άλλη. Αν υποθέσουμε ότι μία γυναίκα ωριμάζει σεξουαλικά στην δεκαετία των πρώτων άντα, έχω λίγα χρόνια ακόμα για να δασκαλέψω. Καλά ούτε και αυτή την άποψη την ασπάζομαι, αλλά σίγουρα σε αυτή την ηλικία ξέρεις ακριβώς τι θέλεις (φτάνει να μην είσαι κωλόζωο έτσι…), ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και τέλος. Και σίγουρα δεν κάθεσαι και να σκας. Γιατί ξέρεις. Θα δείξει….όπου να ‘ναι θα διαβώ το κατώφλι. (Όπου είπα έτσι….μην παίρνουμε και φόρα!).

            Και πολλά πολλά πολλά άλλα…. Ο οργασμός ήταν ένα από αυτά, μιας και που έτυχε να ακούσω την νεαρά να μιλάει για 4 οργασμούς στη σειρά. Το μπράβο, όμως, θα το δώσω στον κύριο, κορίτσια και sorry. Αλλά κουπί αυτός θα τραβούσε και όχι το μυξιάρικο. Αυτό καμιά πίπα θα πήρε και θα βόγκηξε και λίγο παραπάνω. Αλλά ο κύριος παίρνει τα συχαρίκια! Μεγάλε?! 4 οργασμούς? Με μία τουφεκιά?! Come on…. Είσαι τουλάχιστον Θεός και σε θέλω κολασμένα!!! Έλα στην Audrey, τώρα που κάπως νιώθω πιο ώριμη. Γιατί μέχρι πρότινος ένιωθα και ήθελα δηλαδή να νιώθω μικράκι. Έλα να ανακαλύψουμε μαζί τα «κρυφά μονοπάτια» και άσε το 18χρονο. Έλα εδώ!!!! Στο πρώτο τέταρτο του αιώνα….(ε στα 25 βαδίζω πια, ας το πάρω απόφαση να «τελειώσω» καμιά φορά!!!)……

            Και επειδή έχει τύχει να τα συζητήσω πρώτα με άντρες πριν πάρω το θάρρος να θάψω το δύσμοιρο κορίτσι που το μοναδικό του έγκλημα ήταν να «τελειώσει» 4 ολόκληρες φορές, έρχομαι και λέω και το εξής: ούτε σε εκείνους αρέσει να το παίζουν οι πιτσιρίκες μικρομέγαλα. Σίγουρα την ώρα που τις πηδάνε τους αρέσει, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τους αρέσει επειδή ακριβώς είναι μικρές. Κοινώς τους αρέσει το πιπίνι για άλλους λόγους. Και σαφώς τις κάνουν ό,τι θέλουν εκείνη την ώρα. Αλλά, και αυτό είναι γκαραντί από αντρικά στόματα, τους αρέσει περισσότερο μία γυναίκα που ξέρει και ζητάει και κάνει εκείνη ό,τι θέλει εκείνη την ώρα βλέποντάς την να το γουστάρει. Και, επίσης γκαραντί από αντρικά στόματα, τους αρέσει περισσότερο να γουστάρουμε εμείς παρά αυτοί. Με την έννοια ότι φτιάχνονται όταν κάνουμε αυτό που γουστάρουμε επειδή το γουστάρουμε μαζί τους. Ναι είναι περίεργα όντα…. Όντως! Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Κορίτσια, δεν τους αρέσει να μεγαλοφέρνουμε πριν την ώρα μας. Το σχολιάζουν αρνητικά και κοροϊδευτικά. Ξενερώνουν και, επίσης, όταν είμαστε μικρές κυρίως, καταλαβαίνουν πότε προσποιείσαι και σε έχουν για Καραγκιόζη μετά. Σε πηδάνε όταν γουστάρουν μόνο και μετά δίνουν το καλύτερό τους αλλού. Γιατί σου λέει, να! Η μικρή γουστάρει και «τελειώνει» 4 φορές με μία προσπάθεια ή τουλάχιστον έτσι δείχνει. Άρα να, την ξεπέταξα γρήγορα αυτή και στα αρχίδια μου. Η άλλη, όμως, που δεν…..θέλει κόπο και τρόπο…..Και άρα θέλει ψάξιμο και περιπέτεια……

            Ουφ, κορίτσια….ηρεμήστε! Ηρεμήστε να δούμε τι θα κάνουμε, γιατί και καλά εσείς σαλέψατε, εγώ? Η προσωποποίηση της λογικής? (Σουτ είπα…Ακούω τα πάντα ακόμα και από το Ασπρονήσι!) Τι έπαθα? Δηλώνω τουλάχιστον τραγική γυναίκα. Ναι, ναι…..Θα το πω! Είμαι τραγική! Δε μπορείτε να φανταστείτε τι αγόρασα…. Μην πείτε δονητή, όπως είπε ένας φίλος μου, έχω. Η γυναίκα που κυρίως σέβεται τον εαυτό της και μετά την ηρεμία των γύρω, φροντίζει και έχει δονητή. Όχι, λοιπόν, δεν πήρα δονητή. Άλλο, σκεφτείτε…. (Δεν το βάνει ο νους…..σας το λέω….Εδώ ο δικός μου ακόμα να το πιστέψει!!!!). «Εεε…. Ζαχαρωτό εσώρουχο!!!», ναι και μία Μαντόνα να μου τραγουδάει την ώρα που θα κάνω στριπτίζ με τη ζάχαρη στο αυτό μου…. Όχι και από αυτό έχω αγοράσει (μην κοιτάτε που φαγώθηκε στην πορεία….Ε, αυτή ήταν η δουλειά του! Μη γίνεστε περίεργοι….), άλλο….Σκεφτείτε! «Σκυλάκι Γιορκσάιρ που ήθελες!!», όχι, άλλαξα γνώμη. Κρίμα είναι να ψοφήσει από ασιτία… Άλλο, άλλο! (Δεν το βάνει ο νους σας, λέω! Ο δικός μου ακόμα παραμιλάει….) «Πήρες επαγγελματική στέγη στην Αθήνα!!!! Και έρχεσαι του χρόνου!!!!!», ναι βρε μάνα μου, θα γίνει κι αυτό. Στα σκαριά το έχουμε με επιδοτήσεις. Όλα στην ώρα τους…. Άλλο! «Νυφικό?», ναι…. Το βρήκες ηλίθια…. Πάμε τώρα να βρούμε και μαλάκα να με παντρευτεί! (Από τις πιο ηλίθιες απαντήσεις που έλαβα…). Άλλο! «Ε πες μας!!!», ας το πάρει το ποτάμι….. Αγόρασα εισιτήριο διαρκείας στον Ολυμπιακό…. Στο μπάσκετ….

            Μη με κοιτάτε έτσι….. Καλά βλέπετε…. Ufo είμαι!! Στο μπάσκετ? ΔΕ μου αρέσει το μπάσκετ!!!!!!!!! ΔΕΝ πήρα στο ποδόσφαιρο. ΔΕΝ πήρα στο πόλο. Και πήρα στο μπάσκετ?! Ο Χριστός κι η μάνα του…. Τότε γιατί το πήρες, Audrey…? Ε γιατί με συνεπήρε το γηπεδικό κλίμα…. Έτσι να…πώς να το πω…. φανατίστηκα ένα βράδυ στην Αθήνα τις προάλλες που ανέβηκα και έκανα την επένδυση της χρονιάς… Μη με κοιτάτε έτσι, ντρέπομαι για λογαριασμό μου! Συνεπάρθηκα, σας λέω! Φωνές από εδώ, φωνές από εκεί, βάζελοι στα πρόθυρα αναπαραγωγής με γαύρους, κάτι οι μεταγραφές μας (που γαμάνε έτσι? Από ό,τι μου είπαν οι γνώστες του αθλήματος….εγώ δεν κατέχω. Μόνο Παπαλουκά αγαπώ και θέλω κολασμένα!!!!), κάτι ο Παπαλουκάς που του υποσχέθηκα ότι θα έρθω οπωσδήποτε φέτος σε έναν τουλάχιστον αγώνα, αλλά ήταν όλα sold out, ε……. γυναίκα με πάθη είμαι, γυναίκα του πολύ είμαι, γυναίκα της παρόρμησης είμαι, γυναίκα του κεφιού και του γλεντιού είμαι, έσκασα 150 έουρος και να ‘μαι ως οπαδός φανατικός πανέτοιμη για τον πρώτο μου live αγώνα μπάσκετ (ο Χριστός κι η μάνα του, ξαναλέω!!!!!!)….. Και σκέφτομαι και λέω τώρα εγώ: πού θα πάω με την καπελιά, τα γάντια και τις γόβες Chanel στο πέταλο? Α δε σας είπα και το καλύτερο…. Έβγαλα διαρκείας στο πέταλο με τους οργανωμένους…. Βέβαια… Ή το κάνεις ή δεν το κάνεις! Ή είσαι οπαδός ή δεν είσαι! Πού θα πάω εγώ να περπατήσω με την γόβα Alexander McQueen (ε δε φοράω μόνο Chanel. Στους ευρωπαϊκούς αγώνες θα φορέσω Alexander και Louboutin!!!! Επίσημα πράματα….)? Πείτε πού? Πού θα πάω εγώ με το φουλάρι Hermes που θα νομίζουν οι τραμπούκοι ότι είναι βαζελικό και θα σκίσουν φουλάρι 500 έουρος και θα με πετάξουν στο καλάθι? Πού Χριστέ μου…? Πού πάει μία Audrey?!!!!! Τους μπάφους που δεν κάπνισα ποτέ στη ζωή μου, θα τους κάνω όλους μαζεμένους σε έναν και μόνο αγώνα! Αλί μου…. Αλλά όχι!!! Δεν κωλώνουμε!!! Θα πάρουμε την παρέα μας που είναι και οργανωμένη και θα πάμε γήπεδο φέτος! Τέλος…. Εξάλλου έχω τυπώσει και στρινγκ με το τηλέφωνό μου πάνω να το πετάξω στον Θοδωρή!!!

            Είδατε? Είδατε τι κάνει μία Audrey για έναν Παπαλουκά? Είδατε τι μπορεί να κάνει μία γυναίκα που ποθεί? Αγοράζει διαρκείας…. Είδατε πού μπορεί να φτάσει μία γυναίκα για τον άντρα που αγαπά? Μέχρι το πέταλο με τους οργανωμένους…. Αλί μου! Φιλιά κόκκινα (ε σαν τον γαύρο…) και φανατικά!!!! Η Audrey πάει γήπεδο φέτος (μα στο μπάσκετ? Χάθηκε μία μπαλίτσα σε χλοοτάπητα? Μα στο παρκέ….? Δε μου αρέσει….)!!!!!!!

Υ.Γ.: Μη με κοιτάτε έτσι, σας παρακαλώ. Δεν τον αντέχω τον χλευασμό….. Πλιζ…. Μόνο φίλια θέλω! Όχι τέτοιο βλέμμα….