Αφήνοντας την Μύκονο…

                          ��

        Χάσαμε που χάσαμε τον οίστρο μας και τη μπάλα, δε μπαίνουμε να δούμε κανένα σοβαρό άρθρο, σκέφτηκα…. Μπααα. Ας τον αφήσω στην ησυχία του αυτόν τον ανθρωπάκο. Τον έχω κάνει ρέτζελο. Δεν τολμάει να γράψει (καμιά μαλακία…) κι εγώ τσουπ! Σχολιάζω την κάθε του φράση… Μα τι Κατίνα είμαι. Δηλαδή ώρες ώρες απορώ με τον ίδιο τον εαυτό. Τόσο Κατίνα είσαι? Όχι, μάνα μου, γιατί αν ήμουν τώρα θα είχε γίνει χαμός. Δυστυχώς δεν το έχω στο βαθμό που θα ήθελα. Δεν πειράζει….Ο αγαπημένος μου, όμως, έχει θέμα! «Κέρδισε πόντους με όλους!», ώπα λέω, τι πόντοι είναι αυτοί? Δεν πιστεύω να εννοείς αυτό το φαντάστηκα? Επιμήκυνση πέους ας πούμε? Α, όχι…..Δεν εννοείς αυτό. Απλά το δικό μου το μυαλό τριγυρίζει εκεί, σαν την μύγα στα σκατά (ουπς, sorry…. Διόλου σικ!).

            Με μια γρήγορη ματιά, είδα ότι ο αγαπημένος μου εννοεί τους πόντους που θα ήθελε ένας άντρας να κερδίσει από τους ανθρώπους της γκόμενάς του. Κατά πόσο, δηλαδή, θα τον χωνέψει ή όχι ο κύκλος της. Και φυσικά ως έμπειρος και γνώστης (πλέον….Ε ‘ντάξει. Διδακτορικό έχει πια!), πήρε την ευθύνη πάνω του και αποφάσισε να πει δυο συμβουλές. Δυο λέξεις, βρε αδερφέ, για να μη βρεθούν οι άντρες αδιάβαστοι και προ εκπλήξεων. Για να δούμε, λοιπόν, με μία αργή ματιά τώρα τι πρέπει να κάνει ένας άντρας για κερδίσει πόντους…..

            «Οι δικοί της άνθρωποι», λέει, «θα σε γνωρίσουν» κάποια στιγμή και «θα θεωρήσουν υποχρέωσή τους να σε σχολιάσουν». Έτσι…. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. «Πρέπει να τους κερδίσεις, χωρίς όμως να θυσιάσεις τον cool χαρακτήρα σου (ωχ…). Στο κάτω κάτω, εκείνη για αυτό σε αγάπησε (ωχ…πήρε φόρα…)», μάλιστα. Τι προτείνεις, καλέ μας και έμπειρε φίλε? Πες μας και άλλο σε αγωνία μην κρατάς τα αγόρια!

1. Ο πατέρας της (ο στρατηγός!!!).

«Σε βλέπει σαν άλλον έναν άντρα που απλώς δεν πρόκειται να προσφέρει στην κόρη του τη ζωή που της αξίζει», μεταξύ μας, κορίτσια και αγόρια, σωστός ο πατερούλης. Άχρηστοι οι περισσότεροι και φυσικά με μηδαμινές πιθανότητες να κάνουν μία γυναίκα ευτυχισμένη. Να φοβάστε ιδιαιτέρως τους άντρες που δηλώνουν «σε αγαπάω και το εννοώ αυτό». Αυτοί είναι και οι χειρότεροι και οι πιο άχρηστοι πάνω στο θέμα της (γυναικείας) ευτυχίας. Όχι, δεν είναι καημός….. Δεν το λέω για μένα. Ο άντρας της ζωής μου ούτως ή άλλως είμαι εγώ και από πάντα. Για άλλους χτυπάει η καμπάνα… Στο θέμα μας. «Το σχέδιο δράσης.», ωχ…. «Πρέπει να δείξεις ότι έχεις την οικονομική άνεση να της παρέχεις ό,τι χρειάζεται…..», κάτσε δυο λεφτά, «…..χωρίς να αραδιάσεις τα μηδενικά του μισθού σου. Αυτό θα έδινε την εντύπωση ότι είσαι ανασφαλής.», κάτσε, βρε μάνα μου! Ερώτηση πρώτη: το τι χρειάζεται διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα. Εγώ, ας πούμε, τη δεδομένη στιγμή, χρειάζομαι σεξ. Θα μου πληρώνει τα γαμησιάτικα, δηλαδή? Η άλλη, π.χ., χρειάζεται ασφάλεια (ατάκα γυναικεία: «θέλω να νιώθω ασφάλεια».). Θα της πληρώνει σεκιουριτά (εννοείται ότι η γυναίκα δεν μιλάει για τέτοια ασφάλεια σε έναν άντρα….)? Η άλλη χρειάζεται μόνο τα απαραίτητα, ψωμί, ελιά και νερό. Μόνο αυτά θα τις παίρνει? Η παράλλη χρειάζεται Gucci, Versace, Armani και δε συμμαζεύεται. Θα τρέχει ο μαλάκας στο Κολωνάκι και στην Κηφισιά να παίρνει αβέρτα? Σου ξαναλέω, διαφέρει…. Είναι σαν το γεωγραφικό πλάτος, τα θέλω της γυναίκας… Διαφέρουν! Ερώτηση δεύτερη: όταν λες μηδενικά εννοείς μετά την υποδιαστολή ή πριν? Γιατί προσωπικά, εδώ στο Ellada, αλλά πλέον και σε όοοοολο τον κόσμο, ξέρω ότι υπάρχει ένα θέμα με τα μηδενικά στους μισθούς. Δηλαδή, οι Έλληνες, πώς να το πω…… Δεν έχουν και τόσα μηδενικά στον μισθό τους. Η πλειοψηφία πάντα, έτσι? Γιατί, εσύ μάνα μου, γράφεις άρθρο για τον απλό, καθημερινό και αληθινό Έλληνα άντρα. Τώρα αν μιλάς και αν σε διαβάζει ο Αγούδημος, ‘νταξει…. Να μιλήσουμε για μηδενικά. Αλλά στα 800,00 έουρος, μόνο 4 μηδενικά βλέπω. Δύο πριν και δύο μετά την υποδιαστολή…. Πόσα πράματα να φέρουν στην κόρη του μπαμπά? Και στην τελική, ο μπαμπάς έχει κασέρι και έχει και απαίτηση από τον γαμπρό….? Να μια απορία όμορφη. «Μπορείς να ζητήσεις τη γνώμη του για το χρηματιστήριο. Εκτός του ότι θα ανέβεις στην εκτίμησή του, θα έχεις στείλει το μήνυμα ότι είσαι άνθρωπος που σχεδιάζει το μέλλον του», με το χρηματιστήριο θα το πετύχεις αυτό? Καλά κρασά….. Ζεις σε αυτόν τον πλανήτη ή σε κάποιον άλλο που όλα είναι ρόδινα, ανθηρά και παραδεισένια στην οικονομία και τίποτα μα τίποτα δε ρίχνει τον Ντάου Τζόνι? Πας καλά από εδώ ή χάθηκες? Μάλλον, χάθηκες……Ελληνική νοοτροπία. Αθάνατο χρηματιστήριο!!! Δύσκολα τα πράματα….. Δε μπαίνει εύκολα μυαλό στον Έλληνα με τίποτα…. Μίλα εσύ για το χρηματιστήριο, όμως. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται…..

2. Η καλύτερή της φίλη (ο υπαρχηγός!!).

«Σε βλέπει σαν άλλο έναν άντρα. Δηλαδή ένα τύπο χωρίς μέλλον μαζί του.», άδικο έχει το κορίτσι? Εμένα η κολλητή μου προχθές κουφάθηκε με αυτά που της έλεγα. Δηλαδή κουφάθηκε σε μία δόση στην Αθήνα λίγο πριν επιστρέψω στο Ασπρονήσι και προχθές έφαγε άλλο ένα στραπάτσο γερό. Πού να βρει εμπιστοσύνη σε γκόμενό μου ξανά? Δε μιλούσε καν….Μόνο άκουγε. Είμαι σίγουρη, ότι ήταν και ανέκφραστη από το σοκ που έπαθε κι ας μην την είχα μπροστά μου. Σαν να την βλέπω….. Ακίνητη, αλλά με το στόμα κλειστό και το τσιγάρο στο χέρι να καίγεται. Το μόνο που μπόρεσε να πει μετά από 15 ολόκληρα λεπτά ασταμάτητης πάρλας μου ήταν: πρέπει να πλύνω τα πιάτα πριν έρθει η μάνα μου. Έχασε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Εγώ? Εγώ δεν παθαίνω τίποτα. Χτενίζω μόνο, ξέρετε τι….Μην τα ξαναλέμε! Έχω αντοχές εγώ, δε με φοβάμαι. «Το σχέδιο δράσης», άντε πάλι…. «Προσπάθησε να την πλησιάσεις και να κερδίσεις τη συμπάθειά της», χμμμμμ….. Εγώ θα σε συμβούλευα αν με πιάσεις γκόμενα ποτέ, να μην πλησιάσεις την κολλητή μου. Μετά τα τελευταία γεγονότα στη ζωή μου, δεν ξέρω πώς θα αντιδράει πλέον στους γκόμενούς μου, παλιούς και νέους. Ειλικρινά…. Την φοβήθηκε το μάτι μου προψές! Κράτα αποστάσεις καλύτερα… «Αν μιλάει με τη δικιά σου για κάποιο προσωπικό πρόβλημα, μπες κι εσύ στην κουβέντα και πες τη γνώμη σου», καλή ιδέα…. Σαν τσουτσού! Π.χ., πες ότι λέει τώρα η κολλητή στη δικιά σου «ρε συ έχει κι άλλες! Έχω στεναχωρηθεί που μου είπε ψέματα….», εσύ πρέπει να απαντήσεις «έλα μωρε….Άντρας είναι. Λογικό το θεωρώ….» και μετά εκείνη θα σε λατρέψει για πάντα!!!!! �

3. Ο πρώην που έχει γίνει κολλητός (ο υπονομευτής…)

«Σε βλέπει σαν τον νέο που ήρθε να βγάλει από τη μέση τον παλιό», έλα? Γιατί? «Αργά ή γρήγορα θα τον βγάλει από το μυαλό και τη ζωή της και αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος του.», μισό. Παρένθεση. Ποτέ, μα ποτέ δεν κατάλαβα πώς είναι δυνατόν να πιάσεις κολλητό τον πρώην σου. Γίνεται, το ξέρω…. Απλά δεν το συλλαμβάνω. Εννοείται ότι τον ενοχλεί η παρουσία οποιουδήποτε άντρα δίπλα σου, ακόμα και αν σε έχει ξεπεράσει, κοπελιά. Που δε σε έχει….Γιατί αν σε είχε, θα το θεωρούσε και αυτός αδιανόητο να τα λέτε σαν κολλητοί. Βέβαια, ίσως είμαι και μονόπλευρη, δεν ξέρω…. Αλλά δεν είναι φυσιολογικά και υγιή πράματα αυτά. Στο θέμα μας, όμως. Έστω ότι ισχύει, λοιπόν, κάτι τέτοιο, εννοείται ότι θα νιώσει να απειλείται, αλλά δεν μας είπες το σχέδιο δράσης βρε συ? «Το σχέδιο δράσης», α γεια σου! «Αν τον στραβοκοίταξες και μόνο που άκουσες ότι κάνει παρέα με τον πρώην της, έπεσες στην παγίδα», αχά! «Προσπάθησε να το σκεφτείς αλλιώς.», ε ναι ρε φίλε. Στο 2008 είμαστε, για το Θεό! Τι οπισθοδρομικοί άνθρωποι…. Και πώς να το σκεφτεί δηλαδή? «Το γεγονός ότι έχει κρατήσει τόσο καλές σχέσεις με έναν προηγούμενο εραστή της, δείχνει ότι είναι εξαιρετικά ώριμη (!!!!! Ναι ε?).», α….. «Αν εσύ φανείς καχύποπτος, θα σκεφτεί εκείνη ότι είσαι ζηλιάρης και ανασφαλής», κατάλαβες? Και μαλάκας και έξυπνος, αλλά και προοδευτικός. Ένας έξυπνα προοδευτικός μαλάκας! «Μπορείτε να του στέλνετε τα χαιρετίσματα κάθε φορά που μιλάνε στο τηλέφωνο», καλή ιδέα. «Χαιρετίσματα στον μαλάκα τον παλιοαρχίδι!!!», θα του δώσω, λέει το άλλο ζώον, περήφανη και ώριμη πλέον που κατάφερε να συνδυάσει και νυν και πρώην. «Ή μπορείς να του προτείνεις να πάτε μαζί για μπάλα», σωστός ο παίκτης! «Πες του θα πάμε για μπάλα το απόγευμα και θα τον θερίσω τον μαλάκα τον παλιοαρχίδι. Θα του δείξω εγώ…… Δε θα του μείνει καλάμι για καλάμι!!!!!!!!!!!!!», τι είπες αγάπη μου? «Τίποτα μωρό μου. Πες του μαλάκα ότι θα πάμε για μπάλα το απόγευμα.», ok!!!!   �

4. Ο γάτος της (????????????!!!!!!!!!!!)

«Τον βλέπεις σαν μία διαρκή ενόχληση στα πόδια σου.», ξέρετε ε? Και όταν δεν κοιτάμε, του τραβάνε κλωτσίδι…. «Όταν τα φτιάξετε, μην της πεις ότι σιχαίνεσαι τις γάτες», το νου σου…. «Το σχέδιο δράσης», λύσσαξες πια με τόση στρατηγική. «Άσε το ζώο να σε πλησιάσει μόνο του…..», αν είσαι μαλάκας, μην περιμένεις. Τα ζώα έχουν καλύτερο ένστικτο από τους ανθρώπους. Ανεπτυγμένο, θα έλεγα… «…..να σε μυρίσει και μετά χάιδεψε απαλά κάτω από το πηγούνι του. Το πιο δοκιμασμένο κόλπο είναι να του δίνεις λιχουδιές.», έτσι….Γαλίφηδες ακόμα και στα ζώα….. Ξέρω και μία άλλη λέξη, αλλά δεν την λέω. Την αποθέωσα στο προηγούμενο post!!!!! «Οι γάτες (και οι γυναίκες….. Σαν γάτες αντιδράμε! Γάτες με πέταλα….) δεν ξεχνούν ποτέ αυτόν που τις κερνάει και θα σε ανταμείψει με ένα γουργούρισμα.» (καλά, η γυναίκα θα σε ανταμείψει με άλλο τρόπο….), να προσθέσω επίσης ότι οι γάτες και οι γυναίκες δεν ξεχνάνε, επίσης αυτόν που τις γελάει (ταιριάζει με το κερνάει….). Το πώς θα τον ανταμείψουν διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα και από γάτα σε γάτα.

            Και μετά από όλο αυτό έχεις κερδίσει, αγαπημένε άντρα μας, την εύνοια όλων των παραπάνω και φυσικά και τους 12 βαθμούς. Σίγουρα πράματα. Βέβαια…… Ο τύπος δεν στα λέει τυχαία. Ξέρει και τα λέει. Δοκιμασμένα και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Σαν τα λάστιχα της Μισελέν….

          Εσύ, όμως, επειδή είσαι πονηρεμένος από τη φύση σου και δεν επαναπαύεσαι σε 4 τυχαίες συμβουλές, ακολουθείς και τον χαρακτήρα σου και το ταπεραμέντο σου και όπου σε πάει. Στην τελική και να μη σε χωνέψουν, τι έγινε? Δε μπορείς να έχεις και το κορίτσι και το βασίλειο και τους αυλικούς? Αυτά μόνο στις ταινίες….. Κάποιος πρέπει και να σε υπονομεύει. Πώς θα γίνει? Να έχει λίγο σασπένς! Λίγο άγνωστο! Να μην ξέρεις τι μπορεί να συμβεί από τη μία μέρα στην άλλη. Όπως στα σενάρια του Παπακαλιάτη. Που όλοι τα έχουνε με όλους, αλλά κανείς δεν το ξέρει μέχρι εκείνη τη στιγμή που μπαίνει μουσική από την Καμεράτα των Φίλων της Μουσικής. Ωπ, τι σκέφτηκα τώρα…. Σκέφτηκα σενάριο για τον Παπακαλιάτη που θα κάνει και τους πιο αναίσθητους να ανατριχιάσουν. Όχι, δε θα σας το πω….. Τι? Να μου κλέψετε την ιδέα?! Όχι….. Δε λέγονται αυτά έτσι σε ένα blog. Αυτά θέλουν χώρο για τα γυρίσματα, χρόνο για αλλαγές και κυρίως πρόσωπα να πρωταγωνιστήσουν. Καλά δε λέω…? Κίσιζ!!!!! Πολλά πολλά κίσιζ!!!! Από τα γνωστά μας, ξέρετε εσείς….Τα πονηρά μας! Να χαθείτε, ανήθικοι…..δεν ντρέπεστε. Ποταπές σκέψεις σε αυτό το blog?! Ποτέ…..

Υ.Γ.: Ε ναι υστερόγραφο! Τόσα άφησα χτες….. Καλά τι νομίζατε? Ότι ένας γκόμενος θα μου χαλούσε τον οίστρο?! Σας παρακαλώ… Μπορεί να έχουμε να ψυχολογικά μας (από πάντα τα είχαμε, βέβαια!), αλλά πάντα υπάρχει θέμα που χρειάζεται επειγόντως ανάλυση. Τόσο μεγάλη όσο ένα post της Audrey!!!! Σας αφήνω εγώ βρε? Ε κουτούτσικα? Σας αφήνω? Π Ο Τ Ε!!!!!!! Κίσιζ!!!!!!!!
Υ.Γ2: Όλως περίεργως, η φωτό είναι σχετική τόσο με το post όσο και με το πνεύμα των ημερών….. Κάνω πράξη αυτό που είπε ο Saint. Μια εικόνα, 1000 λέξεις. Σκέφτηκα να μην πω και άλλα. Κρίμα είστε…. 

                         ��

          Πάντα, από μικρό παιδί, μου άρεσε η έκφραση «εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται». Καλά ναι….. Ήμουν ιδιαίτερο παιδί, η αλήθεια είναι. Δε με λες και καθημερινό. Ούτε και χθεσινό, όμως…. Τι έπαθες, βρε Audrey, με κοιτάτε όλοι (μα όλοι…) με απορία. Τι ΔΕΝ έπαθα θα ρωτάτε από εδώ και πέρα. Έπαθα μια ελαφριά μορφή μαλάκυνσης. Οι άνθρωποι, συνήθως, την παθαίνουν κάπου στα γεράματα, στα βαθιά ή ρηχά. Εγώ, η Audrey, την έπαθα στα 24 (19 θα έλεγα, αλλά άσε….Αφού έκανε λάθος το ληξιαρχείο τότε, άντε να βρω εγώ το δίκιο μου το 2008!!!) και δε νομίζω να υπάρχει επαναφορά. Ένα κουμπάκι reset κάπου πάνω μου…. Ψάχνω ψάχνω, αλλά δε βρίσκω. Μόνο μία χτένα….

            Αλλά πώς πλατειάζω πάντα! Στο θέμα μου…..Μιλούσα για τον κόσμο, το μουνί και την χτένα. Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται. Είναι γεγονός….. Και θα σας πω γιατί.

            Ο κόσμος. Εμείς και ο κόσμος μας! Από μικρά παιδιά άλλωστε προσπαθούσε το ελληνικό κράτος να μας «εγκλιματίσει» στον κόσμο. Τι είναι ο κόσμος? Όχι δεν είναι ερώτηση τύπου «πού πάμε?», όχι….. Δεν έχω εγώ τέτοιες ανασφάλειες. Ξέρω πού πάμε….. Κατά το άπειρο και ακόμα παραπέρα. Αλλά τι είναι ο κόσμος ρε σεις? Μια γειτονιά…. Yes, indeed! Γυρνάς από τη μία, βλέπεις γνωστό. Γυρνάς από την άλλη βλέπεις άλλο γνωστό. Και μετά όλοι μαζί γνωρίζεστε μέρα με τη μέρα. Γνωρίζεις εκείνον, γνωρίζεις γεγονότα, καταστάσεις, αλήθειες που φυσικά αγνοούσες, γνωρίζεις τον κόσμο τέλοσπάντων. Έτσι είναι αυτά…. Όχι, σύμπτωση δεν υπάρχει τελικά στον κόσμο. Αρνούμαι να το πιστέψω. Υπάρχει μόνο η χτένα!!!! Χτενίζει τα πάντα. Σαν εκείνο το χτενάκι, το θυμάστε? Που είχε η μαμά μας για τις ψείρες? Δεν έμενε τίποτα στο κεφάλι μας…. Όλα κάτω. Ψείρες, κόνιδες, τρίχες, όλα ένα και στο πετσετάκι! Στο πετσετάκι, όμως….Όχι όπου να ‘ναι. Στο πετσετάκι για να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται…. Είναι ψείρα? Είναι ένα απλό ζουζούνι που μπλέχτηκε στα μαλλιά με τον αέρα? Είναι κόνιδα? Ή μήπως είναι απλά πιτυρίδα? Όλα στο πετσετάκι. Σαν κόσκινο, ένα ένα και στην επιφάνεια έμεναν μόνο τα καλά….. Τα γεμάτα ζωντάνια θέματα!

            Αλλά τι ανόητη που είμαι?! Πέρασα κατευθείαν από τον κόσμο στην χτένα! Ε, όχι….. Υπάρχει ακόμα το κάψιμο και το μουνί στο ενδιάμεσο. Ξέρω τι λέω, μην ανησυχείτε. Δεν το έχασα τόσο ακόμη. Είπαμε μαλάκυνση, αλλά σε φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα!

            Καίγεται!!! Ο κόσμος καίγεται! Ανέκαθεν έπαιρνε φόκο…. Το θέμα είναι κατά πόσο μας ενοχλεί ο φόκος και η κάπνα ύστερα. Αν σε πνίγει. Σε πνίγει? Σημαίνει ότι τον πήρες χαμπάρι (τον φόκο έτσι, μην μπερδεύεστε….) και σε ενοχλεί, γιατί τι λέει το άλλο ρητό? Καπνός χωρίς φωτιά, δεν υπάρχει…. Άρα τι κάνεις, λοιπόν, αν τον πάρεις χαμπάρι? Απλά ακολουθείς την κάπνα να δεις πού οδηγεί. Ναι, στον φόκο… Τον σβήνεις? Αν θέλεις, ναι…. Αν δε σε ενοχλεί, τον αφήνεις. Αν απλά δε σε ενοχλεί να καίει και αλλού, τον αφήνεις. Και τι έγινε? Εσύ να μην αρπάζεις, και οι άλλοι ας κάνουν ό,τι θέλουν με τη φωτιά. Λάθος!!! Με αυτή τη λογική, αν δεν καίγεται το σπίτι σου, δε θα σκάσεις και για ένα δάσος που πήρε φωτιά!!! Μα όχι, μάνα μου…. Δε μιλάμε για δάση εδώ. Έχει αλληγορική σημασία η φωτιά και ο κόσμος. Καίγεται ο κόσμος μου….. Στάχτη και μπούρμπερη που λένε! Πήραν φωτιά τα μπατζάκια μας και πυροφάνι…..αλλά!!!

            Το μουνί χτενίζεται….. Ναι, ναι…. Το μουνί! Αυτό το άτιμο πράμα που κάνει τον πλανήτη να γυρίζει. Νομίζατε ότι η κίνηση της Γης, τόσο γύρω από τον Ήλιο όσο και γύρω από τον άξονά της, νομίζατε (αν είναι ποτέ δυνατόν…..) λέω, ότι οφείλεται σε ελκτικές δυνάμεις ή στο κέντρο βάρους της ή σε όλα αυτά που λένε οι επιστήμονες? Ρε πάτε καλά ρε?! Και ποιοι είναι οι επιστήμονες που ξέρουν πώς γυρίζει η Γη….. Αν είχαν ανακαλύψει το μουνί (εννοείται πως δε γαμεί ο επιστήμονας….. Πού χρόνος! Μην κοιτάτε που άλλοι τον έχουν άπλετο και προς κατανάλωση, παντός τύπου και βεληνεκούς…. Ο επιστήμονας δεν έχει χρόνο. Σώζει τη Γη! Κλαρκ Κεντ….), αυτό θα φώναζαν περίτρανα και όχι τις παπαριές αυτές που δεν καταλαβαίνει ο λαουτζίκος. Η κινητήριος δύναμη της Γης είναι το μουνί. Ποια καράβια και ποια βαπόρια σέρνει?! Εδώ μιλάμε γυρίζει τη Γη. Ορίζει το πλανητικό σύστημα μη σου πω (βλέπε Σεξογήινη – Κιμ Μπάσιντζερ…. Άσχετο τώρα. Στάνταρ αυτή η γυναικάρα ήρθε από αλλού! Επανέρχομαι, όμως….). Τα σέρνει όλα πίσω του…. Όλα, όμως! Δεν αφήνει τίποτα και για τους άλλους. Όλα δικά του, εκεί να τα σέρνει. Μη φύγει τίποτα από το κοπάδι…. Για το Θεό! Το μουνί χαζεύει. Τέλος. Τρελαίνει. Έτσι δεν είναι? Δεν ξέρω κιόλας. Δε μου αρέσει, αλλά δεν το έχω δοκιμάσει και ποτέ. Για την ώρα μου φαίνεται άκρως αηδιαστικό.

Αλλά τα αγόρια να μας πουν. Χαζεύει όντως? Ορίζει μυαλό και σώμα? Πείτε μας να βγάλουμε ένα πόρισμα. Αφήστε τα καράβια και τις μαλακίες περί Γης, ok. Αλλά πείτε μας με το χέρι στην καρδιά, έτσι σαν κατάθεση ψυχής (που λέει και ο Καραφώτης. Μην ρωτήσετε ποιος είναι…. Ο τραγουδιστής των Pink Floyd….Άσχετο! Αυτό το τούβλο στον τοίχο που έλεγαν, πολύ διαχρονικό. Για τον καθένας μας με την ερμηνεία του…. Επανέρχομαι, όμως….), σας προκαλεί κάτι σαν……πώς να το πω………μαλακία δε θέλω, αυτό το ξέρουμε ότι προκαλείται στη σκέψη και στη θέα του μουνιού, αλλά…..πώς να το πω……..να πείτε λόγια που δεν τα πιστεύετε, πάλι δε θέλω….εννοείται ότι για να γαμήσετε λέτε ό,τι μαλακία σας κατέβει, ακόμα και τις ίδιες (‘νταξει, αφού μας αρέσει να τα ακούμε κι εμείς, τι να λέμε…), αλλά…….πώς να το πω……..τέλοσπάντων, δεν βρίσκω λόγια. Πείτε μας, όμως, εσείς τη σωστή λέξη και συμπληρώστε την στο κενό. Σαν multiple choice από την Audrey. Το μουνί μου προκαλεί………….(βάλτε την κατάλληλη λέξη – 10 βαθμοί και το μουνί πακέτο για το σπίτι σας έτσι? Σας αφήνω εγώ έτσι? Μόνο με 10 βαθμούς? Για το Θεό…..)……………… �

Έλα, όμως, που το άτιμο (το μουνί ντε….) είναι και στην καρακοσμάρα του! Δεν πάει να καίγεται ο κόσμος, δεν πάει να γίνεται κατακλυσμός, αυτό θα χτενιστεί! Τελειωμένα πράματα…… Αυτό θέλει πάντα να είναι όμορφο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να προκύψει. Χτενίζεται με τις ώωωρες και με το πάσο του. Χτενίζεται, κάνει κοτσιδάκια, τα ξαναλύνει και δώσ’ του πάλι χτένισμα από την αρχή.

Και κλείνω το άθλιο τούτο post (το νιώθω ότι είναι από τα χειρότερά μου…..Δεν υπάρχει οίστρος, αγαπημένοι μου. Χάθηκε και ανησυχώ ότι δε θα ξαναέρθει. Τουλάχιστον όχι σύντομα…. Εσείς, βέβαια, χαίρεστε κατά βάθος και κατά πλάτος, γιατί δε θα εμφανίζεται αυτό το τεραστίων διαστάσεων κείμενο απειλητικά μπροστά από τον υπολογιστή σας. Χεχεχε….Προσωρινό είναι. Όταν με ξαναβρώ και έρθω στα καλά μου, θα σας φτιάξω εγώ!!!!!! Θα διαβάζετε 6 μέρες σερί και δίχως ανάσα…..Το παραμυθάκι που λέγαμε…..) λέγοντας ότι: μπορεί έξω να αλλάζει ο κόσμος μου και αυτά που είχα για δεδομένα (δεδομένα?! Μεγάλη κουβέντα….Εννοώ αυτά που πίστευα……και δεν εννοώ τον Βισνού και την Σίβα!), μπορεί ο κόσμος μου να καίγεται, αλλά το μουνί μου θα το χτενίζω!!!!!!! Στον δικό μου χρόνο και όποτε γουστάρω…..

Κίσιζ λέμε!

Υ.Γ1.: Όχι , δεν χάζεψα ακριβώς. Λίγο μαλάκας νιώθω μόνο……..Θα το ξεπεράσω! Θνητό είναι, μου είπε κάποια σε ανύποπτο χρόνο και σε παλαιότερο post.

Υ.Γ.2: Πάντως από χτες αμφιβάλλω αν η Γη είναι σφαιρική, σας το λέω. Ναι, με την Γη τα έχω βάλει, καλά καταλάβατε….

Υ.Γ.3: Γράψτε λάθος. Νιώθω πολύ μεγάλος Μ Α Λ Α Κ Α Σ!!!!! Με κορώνα…ΝΑ! Βασιλική….

Υ.Γ.4: Πήξαμε στο υστερόγραφο σήμερα….Μας έφαγε το μουνί πιο πάνω και τα λέμε στα υστερόγραφα!

Υ.Γ.5: Κίσιζ ρε παιδιά…..Τα ξέχασα τις προάλλες και τώρα σας τα δίνω μαζεμένα. Κίσιζ και ξερό ψωμί, ρε πούστη….

Υ.Γ.6: Συγγνώμη για το λεξιλόγιο…. Από μικρό παιδί, αυτό ήταν τελικά το πρόβλημά μου.

Υ.Γ.7: Και το γεγονός ότι με έπιασαν μαλάκα. Μη με ρωτήσετε για ποια φορά ακριβώς…… Δε θυμάμαι. Γράψτε για πολλοστή φορά εσείς και αφήστε το έτσι να χαθεί.

Υ.Γ.8: Πάω σιγά σιγά κι εγώ να την πέσω. Πέρασε η ώρα εποικοδομητικά. Σήμερα μιλήσαμε για το μουνί και τον ρόλο που παίζει στον κόσμο (καλά κάθεται και αυτό…. Αφού χτενίζεται, είπαμε.). Την επόμενη φορά θα φροντίσω να επισκεφτώ το αγαπημένο μου site να σας γράψω για το πέος…. Ξέρετε, η αγαπημένη μου ασχολία με τον αγαπημένο μου αρθρογράφο. Αντρικά προβλήματα και τα ρέστα. Οι άντρες ρωτάνε και άλλα παρόμοια…..

Υ.Γ.9: Κίσιζ!!!!!!! Πολλά κίσιζ!!!!!!!!    �

Ένας άντρας, ΡΕ παιδιά!!!! Ένας άντρας να μας αφιερώσει αυτό το τραγουδάκι…..

Δεν πάω καλά. Το ξέρετε αυτό εδώ και καιρό που "γνωριζόμαστε"…..Εκτός του ότι δεν πάω καλά, είμαι μία άρρωστη γκόμενα με βήχα, πυρετό, μύξες, τάση για εμετό….Επίσης, είμαι από τους ανθρώπους που βοηθάνε τους άλλους ακόμα και με γρίπη. Παράδειγμα, χτες το απόγευμα προσφέρθηκα να βοηθήσω να στρώσουμε τα χαλιά στο σπίτι μιας φίλης μου και μετά έστρωσα και το χαλί στην γκαρσονιέρα μου. Ε, χειμώνιασε….Τι χειμώνιασε, δηλαδή, που έβαλε Νοτιά 10 μποφόρ και έφερε και ζέστη και σκάσαμε πεθάναμε σε αυτό το νησί. Ρε πούστη, όλα ανάποδα εδώ πέρα….? Αλλά στο θέμα μας! Προσφέρθηκα το λοιπόν να στρώσουμε τα χαλιά σε μία φίλη. Ε και μου "έπεσε" η μέση…. Οπότε σήμερα, εκτός από άρρωστη γκόμενα με όλα τα παραπάνω (μην τα ξαναπώ….Δεν είναι σικ για μία Audrey!), κυκλοφοράω (όχι κυκλοφορώ…Θα το πω σωστά. Μόρτικα!) σαν τον Κουασιμόδο τον καμπούρη…..

Όχι, πείτε μου!!!! Πώς να με θέλει μετά άντρας εμένα έτσι?! Αρρωστη, καμπούρα και κουτσή (δεν ξέρω γιατί κουτσαίνω….Μάλλον από την υγρασία με έπιασε το γόνατο που είχα χτυπήσει στο σκι. Οου…Σικ…)!!!!! Ο Χριστός κι η μάνα του πια…. Δε μου έφταναν όλα τα άλλα, δε μου έφτανε το ψυχολογικό σοκ που βίωσα (ναι, ναι, το γνωστό…Η ήττα που λέγαμε. Ε τι? Έτσι ξεπερνιούνται οι ήττες? Από την μία μέρα στην άλλη? Α πα πα…..), μαζεψα και τις υπόλοιπες πληγές του Φαραώ! Στην καμπούρα μου……

Να προσθέσω ότι το Σ/Κ ξεκίνησα να φτιάχνω puzzle 1000 κομματίων. 'Νταξει…..Καθένας με ό,τι μπορεί ασχολείται, έχουμε πει…. Και το θέμα είναι ότι το πήρα για να γίνω πιο ήρεμος άνθρωπος. Αμ δε….. Τα νεύρα μου στο full!!!! Παλεύω με τα κομμάτια…. Πήρα δύσκολο θέμα. Δεν έπαιρνα εκεί ένα της πλέισκουλ να τελειώνω και να το καμαρώσω και σύντομα….Ήθελα πολλούς βαθμούς δυσκολίας!!! Ε φάτα τώρα Audrey…..

Α και για να μην ξεχνιόμαστε….Ένας άντρας, ΡΕ παιδιά!!!! Να μας αφιερώσει αυτό το τραγουδάκι……Υπάρχει? Κι αν ναι, πού στα σκατά είναι? Πάντως στο puzzle δεν είναι…..Τα έβαλα όλα τα κομμάτια στη σειρά και δεν τον βρήκα πουθενά!!!!!!!

Subscribe Free
Add to my Page

                         ��

(To σημερινό post είναι τουλάχιστον άκυρο και άσχετο με τη διάθεσή μου. Και επειδή η διάθεσή μου είναι τουλάχιστον σε άσχημο επίπεδο, προτίμησα να μην γράψω τίποτα. Δε μπορώ κιόλας να γράψω κάτι, δεν μπορώ να σκεφτώ – καλά ούτε και πριν μπορούσα. Φανταστείτε τώρα…..! –  και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό. Έφαγα ήττα άσχημη και τραυματική – ρε αγόρια, για το Θεό!!!! Μη κοροϊδεύετε τα ηλίθια κοριτσάκια. Αφού τα βλέπετε…Είναι ηλίθια! Αφήστε τα να πάνε στην ευχή ή όπου αλλού τα φωτίσει ο Θεός. Θεέ ακούς? Σήμερα έχεις την τιμητική σου!!!!. Αλλά επειδή έλειψα πάλι αρκετά από το blog μου, είπα να κάνω μία guest star εμφάνιση με ένα post που είχα γράψει πριν καιρό, ένα βράδυ που καθόμουν μόνη στην γκαρσονιέρα μου – ξέρετε, αυτή με τα 33 τ.μ. Μόνο η φωτό είναι σχετική με όσα συνέβησαν…..)

         Η επαρχία, όπως σας έχω ξαναπεί, κάθε άλλο παρά ποιότητα ζωής προσφέρει. Όπως κάθε κατάσταση, σίγουρα έχει και τα θετικά της, αλλά όταν είσαι νέος άνθρωπος, δυστυχώς τα αρνητικά υπερτερούν. Πόσο μάλλον όταν είσαι νέος και ελεύθερος άνθρωπος και δη γυναίκα. Αν και αισίως στο σωτήριο 2008, στην επαρχία η γυναίκα εξακολουθεί και λογοκρίνεται λίγο περισσότερο από ότι ένας άντρας. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και σε μία πόλη, αλλά σε μία πόλη είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων, οπότε μέσα στα τόσα προβλήματά σου, δεν κάθεσαι να ασχοληθείς με τον κάθε περαστικό. Στην επαρχία, όμως, υπάρχει θέμα. Και αν δεν υπάρχει, φτιάχνουμε εμείς ένα.

            Η αιώνια ασχολία του επαρχιώτη, το πιο αναζωογονητικό χόμπι: το κουτσομπολιό. Λογικό εν μέρει…. Όταν δεν έχεις και πολλά πράματα να κάνεις, τότε τι σου μένει? Να ασχοληθείς με τον διπλανό σου είτε μεταδίδοντας κάτι που άκουσες από «έγκυρη πηγή, σου λέω!», είτε «φτιάχνοντας» ένα γεγονός.

            Είναι άκρως παρορμητικό. Στον οποιοδήποτε μπορεί να συμβεί. Ακόμα και σε εμένα που αυτή τη στιγμή το κατακρίνω. Ίσως όχι στο βαθμό της παράνοιας, βέβαια. Δε θα έφτιαχνα ποτέ ένα κουτσομπολιό, ακόμα και αν δεν χώνευα κάποιον ή κάποια. Είναι τουλάχιστον αξιολύπητη κίνηση. Αλλά το κουτσομπολιό συμβαίνει. Όταν περπατάς με τη μαμά σου στο δρόμο, όταν κάθεσαι για φαγητό σε γνωστό εστιατόριο του νησιού με τη φίλη σου, όταν πίνεις Κυριακάτικα τον καφέ σου στο γιαλό (Κυριακάτικα = όλο το νησί κάτω με τα καλά του, άρα άπλετο θέμα!), όταν αγοράζεις την εφημερίδα σου από τον Τύπο, όταν ψωνίζεις στο σούπερ μάρκετ. Μπορεί να σου χτυπήσει την πόρτα ανά πάσα ώρα και στιγμή είτε με τη μορφή του δέκτη είτε του πομπού…. Συμβαίνει. Κακό, αδιάφορο ή ανεπιθύμητο, συμβαίνει.

            Δε μπορώ να πω ότι αυτός που κουτσομπολεύει ασύστολα ότι είναι κουτσομπόλης από γέννα. Όχι, μάνα μου. Κουτσομπόλης δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Είναι, κυρίως, άτομα που στερούνται ενδιαφέροντος. Για το ο,τιδήποτε. Εκτός από θέματα όπως γάμος, παιδιά, αποκατάσταση, βολή, καλή δουλίτσα, πλούσιος/ πλούσια, σπίτι. Όχι, φυσικά, δεν εννοώ ότι όποιος θέλει να κάνει οικογένεια ότι είναι και κουτσομπόλης. Σε καμία των περιπτώσεων. Εννοώ, όμως, ότι τα άτομα (και κυρίως η καμπάνα χτυπάει για τις γυναίκες…) που έχουν ως μόνο και απαραίτητο χόμπι την αποκατάσταση, ναι sorry, αλλά πιστεύω ότι στερούνται γενικότερου ενδιαφέροντος. Η ζωή δεν είναι μόνο οικογένεια, παιδιά και ένας καλός σύζυγος. Η ζωή το 2008 είναι πολύ περισσότερα από ένα όμορφο σπιτικό. Και είναι σαφέστατα πιο δύσκολη από ότι παλαιότερα και με περισσότερες απαιτήσεις, τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες. Κινδυνεύω να εκτοξευθώ αλλού με αυτά που γράφω, γι’ αυτό και επανέρχομαι και λέω: ο άνθρωπος που έχει ενδιαφέροντα, που έχει με τι να ασχοληθεί πέρα από το σπίτι του και τη δουλειά του (ξαναλέω, η ζωή δεν είναι το σπίτι και η δουλειά μόνο…) δεν κουτσομπολεύει ούτε καν στην επαρχία. Δεν κάνει τρόπο ζωής την αγωνία να προλάβει να μάθει και να ακούσει. Και, φυσικά, δεν εννοώ να ακούσει και να μάθει τις τελευταίες παγκόσμιες εξελίξεις…. Εννοώ τις τελευταίες εξελίξεις στη ζωή της Νίτσας «της πουτανίτσας» (λέει το κουτσομπολιό….).

            Θα με κοιτάτε με απορία. Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που με κοιτάτε έτσι, θα σας απαντήσω και θα σας πω ότι όταν δεν έχεις με τι να ασχοληθείς γυρίζοντας σπίτι, είναι λογικό να προσπαθείς να σκεφτείς κάτι κακό ή να προσπαθείς να μάθεις κάτι κακό για κάποιον, γιατί κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι «’ντάξει μωρέ. Υπάρχουν και χειρότερα…» ή το πολύ όμορφο «καλά να πάθει». Είναι νοοτροπία αυτό. Σπάνια ο άνθρωπος είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει. Και όταν ξέρει ότι αυτά που έχει είναι ένα σκαλί πιο πάνω από τα σκατά, τότε είναι που τρώγεται με τα πόδια του και αναμένει τις τελευταίες εξελίξεις.

            Έχω πιάσει τον εαυτό μου πολλές φορές στην καφετέρια που ας το πούμε συχνάζω εδώ στο νησί, να ετοιμάζεται να κάνει σχόλιο στη θέα μίας κοπέλας (κυρίως αυτές που δε χωνεύω….) ή στη θέα μιας εικόνας γενικά. Ευτυχώς σταματώ πριν βγει η λέξη από το στόμα μου, αλλά για πόσο? Ανησυχώ για εμένα, γιατί το μοναδικό κουτσοπολιό που έκανα με τις φίλες μου στην Αθήνα αφορούσε την κακογουστιά σε ρούχα, τσάντες και παπούτσια. Α! Και μαλλί… Και τώρα? Είμαι πανέτοιμη να πετάξω το σχόλιο. Συν που υπάρχουν επίσης πολλές φορές που δεν σταματάω κάποιον (όπως συνήθιζα να κάνω παλαιότερα…) και τον αφήνω να τελειώσει την «είδηση», αφήνοντας φυσικά και το προσωπικό μου σχόλιο στο τέλος. Χωρατιά….. Το ξέρω. Γι’ αυτό και ανησυχώ!!!!! Στερούμαι ενδιαφέροντος εδώ πέρα, όχι γιατί είμαι μαλθακό και ανιαρό άτομο, αλλά γιατί ΔΕΝ υπάρχει τίποτα εδώ εκτός από τον πελεκάνο που εξακολουθεί να φωτογραφίζεται από τους λιγοστούς τουρίστες, τα λιγοστά εστιατόρια που παρέμειναν ανοιχτά, τα ελάχιστα μπαράκια και τις ελάχιστες καφετέριες, τις εφημερίδες που ευτυχώς μας μεταλαμπαδεύουν τα γεγονότα του έξω κόσμου (καλά είμαι υπερβολική, το ξέρω….), την τηλεόραση (ναι, υπάρχει ηλεκτρισμός και το χειμώνα!!!!!), το net, το γυμναστήριο που πηγαίνω και οι μύλοι. Εγώ, όμως, δε μπορώ να ζήσω μόνο με εφημερίδα, τηλεόραση, internet, καφέ και φαγητό. Θέλω να κάνω όλα αυτά που έκανα στην Αθήνα. Σίγουρα αν δούλευα δε θα είχα τον άπειρο χρόνο. Όχι! Ειδικά ως ελεύθερος επαγγελματίας που είμαι Αλλά θα μπορούσα, γαμώ την πουτάνα μου (δεν κρατήθηκα….sorry…Αφού με ξέρετε!), στον ελεύθερο χρόνο μου, να κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι από αυτά που μου άρεσαν και μου αρέσουν, κάτι που θα γεμίσει τον γαμημένο ελεύθερο χρόνο μου εποικοδομητικά, κάτι που όταν θα ξαπλώσω να κοιμηθώ το βράδυ θα με κάνει να το σκεφτώ και είτε να μετανιώσω που το έκανα είτε να κοιμηθώ ευχαριστημένη. Σιχαίνομαι να πέφτω για ύπνο κάθε βράδυ και να εύχομαι να είχα κάνει μέσα στην μέρα το α, το β, το γ, αλλά δεν τα έκανα, όχι γιατί δεν πρόλαβα λόγω δουλειάς, αλλά γιατί δεν υπήρχαν πάνω σε αυτό το κοσμοπολίτικο κωλόνησο! Ψαροχώρι…..σκέτο!

            Ξέρω γιατί με κοιτάτε έτσι. Όχι, μάνα μου, δε φταίει που δεν έχω γκόμενο μόνο. Γιατί και γκόμενο να είχα εδώ κάτω, πάλι θα ήθελα τα χόμπι μου και τις ασχολίες μου που άφησα πίσω. Ο γκόμενος είναι γκόμενος και δεν τον θεωρώ ασχολία. Ούτε κατάσταση, Είναι ένα πρόσωπο στη ζωή μου. Δεν είναι ασχολία. Δεν αλλάζει την απουσία ενδιαφέροντος. Να καθόμασταν και σπίτι, σας λέω, αγκαλιασμένοι με τις ώρες (υποτίθεται ότι θα ήταν έρωτας δίχως προηγούμενο έτσι. Ας μην πάρουμε μία χλιαρή κατάσταση…), να κάναμε sex με τις ώρες, να βλέπαμε DVD με άλλες τόσες ώρες, να μαγειρεύαμε, να ξαναπηδιόμασταν και ξανά αγκαλιά, άντε και καφέ στον γιαλό, μετά από κολασμένο sex. Ναι, αλλά αυτό ξαναλέω. Δεν έχω μόνο αυτά τα ενδιαφέροντα. Μου αρέσει να κάνω πολλά. Μου αρέσει να κάνω αυτά που έκανα όταν έμενα στην Αθήνα, μου αρέσει να γεμίζω το χρόνο μου και με πολλές πολλές πολλές ασχολίες πέρα από φαγητό, καφέ, τηλεόραση, sex, αγκαλιά και και και…. Και κουτσομπολιό. Εδώ μέχρι και οι άντρες κουτσομπολεύουν ασύστολα (καλά ότι είναι οι μεγαλύτερες κουτσομπόλες, είναι γεγονός!!!!), κάτι που με προωθεί στη σκέψη ότι ούτε αυτοί έχουν και κανένα σπουδαίο ενδιαφέρον. Και πού να το βρουν, θα μου πείτε…….

            Από μία ηλικία και μετά, το χόμπι του κουτσομπολιού και της αποκατάστασης παίρνει τρομακτική μορφή στην επαρχία. Ναι θα παραμείνω στην επαρχία, γιατί έχω φρικάρει τον τελευταίο καιρό. Απουσία ενδιαφέροντος, τρομακτικά χόμπι (και χόμπιτ αν θέλετε….) ακολουθούν. Μετά από πολύ καιρό (ίσως και χρόνια…), αποφάσισα να βγω για καφέ και φαγητό με αγόρια και κορίτσια που τα γνώριζα από το σχολείο. Ξέρετε, πώς είναι αυτά. Σε πετυχαίνουν στο δρόμο ή στο net, σε αρχίζουν στο μπίρι μπίρι, εσύ προκειμένου να μην τροφοδοτήσεις κι άλλο τις φήμες που σε θέλουν σνομπ και ακατάδεχτη, αποφασίζεις να πας και να σου όμορφη και καλή στο τραπέζι πότε το ένα βράδυ και πότε το άλλο. Και μένω έκπληκτη, καθώς όταν άνοιγαν τα στόματα θα έβγαινε ή η φράση «το άκουσες το άλλο?!» ή η φράση «Αφού είσαι ελεύθερο κορίτσι, να σε δώσουμε στον Κώστα….» (μεταξύ αστείου και σοβαρού για αυτούς, μεταξύ σοβαρού για μένα που τα σιχαίνομαι αυτά τα προξενήστικα!). Ρε μαλάκες, μετά από τόσα χρόνια, το μόνο που έχετε να μου πείτε, είναι για το τι ακούσατε ότι έπαθε ο Τάδε? Εσείς ας πούμε τι κάνατε όλα αυτά τα χρόνια που έχω να σας δω?  Περιμένατε να δείτε τι θα πάθει ο/ η Τάδε? 5 χρόνια αυτό περιμένατε και αυτό έγινε στη ζωή σας? Δεν έχετε να πείτε κάτι που διαδραματίστηκε στη δική σας ζωή? Όσο μαλακία κι αν μου φανεί εμένα, δεν έχει σημασία, κάτι όμως που να κάνατε! Η σχολή, ας πούμε, που τελειώσατε, θεωρώ ότι είναι πιο σημαντική από το τι έπαθε η Τάδε, την οποία έχω και χεσμένη, δηλαδή!!!! Αν ήθελα εγώ να τα ρίξω στον Κώστα «που είναι και ελεύθερο παιδί όπως εγώ», δε θα το έκανα? Είναι άγνωστος ο Κώστας και περιμένω να μεσολαβήσετε εσείς που σας πήρε ο πόνος που είμαι ελεύθερη και μόνη? Κι εσύ ρε μαλάκα, που είσαι δεσμευμένος και αγκαζέ, και τι κάνεις? Πηδάς άλλες και το λες κιόλας και περιμένεις και μπράβο…

            Ενδιαφέρον, μηδέν από μηδέν ίσον μηδέν. Τι έκανε ο ένας, τι άκουσαν για τον άλλο, ποιοι είναι ελεύθεροι στο νησί (λες κι εγώ ρώτησα…), ποια θα παντρευτεί με ποιον και «για ποιο λόγο…» (σώπα ρε καλή εσύ?). Ούτε λόγος για ταξίδια, εκτός από το καθιερωμένο στην Ταϊλάνδη…Βέβαια! Όλο το νησί κάθε χρόνο Γενάρη με Μάρτη εκεί κάθεται. Όλο, όμως……!!! Ακόμα κι εκεί, κοπάδι ρε πούστη μου! Πάνε Ταϊλάνδη και νομίζουν ότι γύρισαν και τον πλανήτη. Να πάνε και πουθενά αλλού, ούτε λόγος, βέβαια. Ασπρονήσι, Ταϊλάνδη. Δύο κράτη έχει ο πλανήτης «πανέμορφα»! Ναι, ούτε Ελλάδα πάμε αλλού. «Πας καλά?!!!! Θα φύγουμε από το Ασπρονήσι και θα πάμε Πάρο/ Σαντορίνη/ Παξούς/ Άνδρο/ Νάξο/ Κρήτη/ Λευκάδα/ Σάμο/ Σίφνο?!!!!», ε όχι βέβαια, ρε φίλε! Ένα νησί έχει το καλοκαίρι η Ελλάδα. Το Ασπρονήσι… Για το Θεό που θα πάμε κι αλλού! Μας δίνουν γάιδαρο κι εμείς τον κοιτάμε σε δόντια και παπάρια…. Όχι, εδώ θα κάτσουμε στο ωραιότερο νησί του κόσμου. «Εδώ έρχονται από όλο τον πλανήτη, κι εμείς θα πάμε αλλού?!», όχι λέμε, μη βαράς. Εδώ θα κάτσουμε για πάντα! Αφού είναι πανέμορφο, γιατί να δούμε και τίποτα άλλο? Μαλάκες είμαστε?! Αχάριστοι?! Και το χειμώνα? Ταϊλάνδη? «Εννοείται!!!!! Πού αλλού?!», καλά, sorry, λέμε….. Ταϊλάνδη? Ταϊλάνδη! Είπαμε, δύο κράτη έχει ο πλανήτης: Ταϊλάνδη και Ασπρονήσι….

            Ούτε λόγος για δουλειές πέρα από τα καθιερωμένα. Ούτε λόγος για τις όποιες σπουδές έκαναν ή δεν έκαναν . Ούτε λόγος για χόμπι, ασχολίες, κάτι ρε παιδί μου που να ξεκινάει με τη φράση «μου αρέσει πολύ να….». Μηδέν. Κουτσομπολιό οι γυναίκες, κουτσομπολιό και οι άντρες. Κάπου, βέβαια, ανάμεσα σε κουτσομπολιό και μπουκιά, θυμούνται και να στην πέσουν «αφού είσαι ελεύθερο κορίτσι». Αλλά μηδέν. Ακόμα και το καμάκι είναι τουλάχιστον αξιολύπητο. Και με τι όρεξη να γυρίσεις να κοιτάξεις έναν άνθρωπο που τα μόνα ενδιαφέροντά του είναι αυτό που έπαθε η Τάδε, εσύ που είσαι ελεύθερο κορίτσι και πρέπει να τα φτιάξεις με τον Κώστα, η Ταϊλάνδη και το Ασπρονήσι (αυτό σε μόνιμη βάση, ξεκινώντας με τη φράση «ρε το Ασπρονήσι?! Τι λες τώρα….»….)? Έστω ρε παιδί μου, μίλα μου συνέχεια για τη δουλειά σου. Ούτε αυτή δε σε ενδιαφέρει? Κυρίως, από εκεί φαίνεται ένας άνθρωπος που έχει στόχους. Από τις συζητήσεις για τη δουλειά φαίνονται οι στόχοι, οι ανησυχίες, τα όνειρα, οι δυνάμεις….. Ούτε αυτό ρε παιδιά δε σας συγκινεί? Τους μιλάς τι γίνεται τώρα με τις δουλειές τους και πώς νιώθουν που η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο και στην καλύτερη θα σου απαντήσουν «έλα μωρέ τώρα κι εσύ…Με αυτά θα ασχοληθούμε?!» (Εεεεεε? Ναι? Όλοι ανησυχούν, εσύ γιατί είσαι άνετος?), ενώ στη χειρότερη θα ακούσεις το τρομερό «γιατί ρε? Τι έγινε?» και φυσικά συνεχίζεις να τρως κάνοντας τον μαλάκα και απαντώντας του ότι «έπεσε ο Ντάου Τζόνις…Μην ασχολείσαι…». Τους μιλάς για αθλητικά και σου λένε (νέα μόδα τώρα…) «δεν ασχολούμαι μωρέ…..», ok. Ή θα αρχίσουν τις κλασικές μαλακίες περί γαύρου και βάζελου και στημένης διαιτησίας. Ό,τι δηλαδή έλεγαν και πριν 5 χρόνια με τη διαφορά μόνο ότι τότε γνώριζαν τι γινόταν στα αθλητικά. Τώρα απλά αναμασάνε την κλισέ έκφραση «ήταν στημένο το παιχνίδι…» μη  ξέροντας καν ποιες ομάδες έπαιζαν χτες ας πούμε. Ok, ούτε αυτό σε κόφτει ιδιαίτερα.

            Ε τι σκατά σε κόφτει?!!!!!!!! Πότε θα βρω εγώ γκόμενο και πότε θα «πιάσουμε λαυράκι από έγκυρη πηγή»?  Μάνα μου!!!! Η πηγή δεν είναι ποτέ έγκυρη αν δεν το είπε η Λαμπύρη!!! Τέλος! Με στεναχωρήσατε…. Get a life!!!! Και κλείνω λέγοντας ότι θέλω πίσω τη ζωή μου όπως την είχα δρομολογήσει και μου άρεσε. Με τη μόνη διαφορά ότι θέλω να βάλω και τη δουλειά μου μέσα τώρα. Μου αρέσει η δουλειά μου, όπως μου αρέσουν πολλά πολλά πολλά που έκανα και μου γέμιζαν τη μέρα ή τον ελεύθερο χρόνο…. Και τα θέλω πίσω!!! Υπομονή……Όλα στην ώρα τους και με ηρεμία. Στέλνω ένα φιλί παραπονιάρικο σήμερα……            

                  ��

       Ναι, ανησυχώ! Για το πού πάει αυτός ο κόσμος και συγκεκριμένα αυτό το νησί. Θυμάστε την ιστορία με το φλαμίνγκο που το είχαν βιάσει? Τώρα ήρθε η ώρα ενός πελεκάνου μας (δεν έχουμε έναν, μην τα πιστεύετε αυτά. 3-4 έχουμε σε περίπτωση που ο ένας κοιμάται, οι τουρίστες να φωτογραφίζουν και να χαίρονται με τη θέα του άλλου….Μη ρωτάτε, πλιζ!) να βιαστεί. Φυσικά, προς τα έξω είπαν ότι τον έφαγαν κάτι αδέσποτα σκυλιά, αλλά η αλήθεια είναι ότι μας πήδηξαν και τον πελεκάνο αυτή τη φορά (είπαμε τις προάλλες δεν μας τον πήδηξαν. Της Τήνου βιάστηκε, όχι ο δικός μας τότενες!).

            Πόση αρρώστια πρέπει να υπάρχει σε έναν «ανθρώπινο» μυαλό για να κάνει κάτι τέτοιο? Πόση ανωμαλία πρέπει να έχει κάποιος μέσα του για να καυλώσει με ένα ζώο? Θα μου πείτε ο πελεκάνος στο Ασπρονήσι είναι ζώο φετίχ. Ok, αλλά και φετιχιστής να είναι κάποιος πρέπει να το πηδήξει το ζωντανό? Είναι σήμα κατατεθέν. Ok, αλλά πρέπει να το πηδήξουμε? Είναι το ζώο που φωνάζει «Ασπρονήσι». Αυτό και οι μύλοι. Δηλαδή, σε λίγο τι? Θα πηδάμε και τους μύλους?! Όχι, ανησυχώ. Και δεν έχει καθόλου πλάκα. Είναι πολύ σοβαρό και κυρίως, τρομακτικό.

            Τον βρήκαν, λέει, δίπλα στα γραφεία του ΟΑΕΔ (εκεί είναι η φωλιά τους, συνήθως. Εκεί λουφάζουν όλοι οι πελεκάνοι μας.) την ημέρα που έφευγα για Αθήνα, ψόφιο με αίματα (μη ρωτήσετε πού…) και δίπλα ένα προφυλακτικό. Ευτυχώς, ο ανώμαλος εραστής πήρε και προφυλάξεις. Μη και τον αφήσει και έγκυος, αλλά τον άφησε στον τόπο… Ρε φίλε, πάς καλά από εδώ ή χάθηκες? Ερεθίστηκες με ένα πτηνό? Ερεθίστηκες με ένα ζώο? Θα μου πείτε, υπάρχουν και κτηνοβάτες, ok. Δε μπορώ να το δεχτώ, sorry. Την οποιαδήποτε ανωμαλία στο κρεβάτι μπορώ, αν όχι να την φανταστώ, αλλά τουλάχιστον να τη δεχτώ ανάμεσα στα ζευγάρια. Αλλά δε μπορώ να βάλω στο μυαλό μου εκείνον τον «άνθρωπο» που δηλώνει κτηνοβάτης. Μα πώς? Πώς ερεθίζεσαι, ρε φίλε, στη θέα ενός ζώου?! Απλά δεν υπάρχεις. Ή μάλλον, υπάρχεις και κάνεις κακό. Μολυσματικέ άνθρωπε!

            Φυσικά, δεν κατάλαβα γιατί το αποκρύψαμε πάλι αυτό το γεγονός. «Μην τρομάξει ο κόσμος…», μα δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα εμείς οι άνθρωποι. Τα ζώα μας πρέπει να προσέχουμε από τον ανώμαλο. Δε θέλει να πηδήξει εμάς. Με τα ζώα έχει θέμα και βίτσιο, ο ανωμαλιάρης! Ρε φίλε, είσαι πολύ μπροστά…. Και αδυνατώ να σε ακολουθήσω. «Ε εντάξει, κρίμα το ζωντανό. Αλλά ευτυχώς έχουμε και άλλους…», ευτυχώς… Άλλοι αυτοί…. Το πρόβλημά μας είναι πού θα βρίσκαμε πελεκάνο να περιδιαβαίνει όσο έχουμε ακόμα κρουαζιερόπλοια ή ότι υπάρχει ανώμαλος κτηνοβάτης κάπου ανάμεσά μας?! Και πηδάει φλαμίνγκο, πελεκάνους και ποιος ξέρει τι ακόμα… Καλοί είμαστε κι εμείς! Ευτυχώς, όμως παιδιά, μην ανησυχείτε! Αν έρθετε στο Ασπρονήσι, μη ξενερώσετε. Έχουμε κι άλλους πελεκάνους, ζωή να έχουν κι αυτοί. Έναν θηλυκό και άλλους δύο ή τρεις αρσενικούς. Τον έναν πήδηξαν, όχι όλους! Για το Θεό….

            Αλλά εκεί που πιστεύω ότι έπρεπε να πέσει το γαμήσι, ήταν στις αγελάδες! Όχι, θα το πω και πριν με περάσετε για κτηνοβάτη, θα σας τεκμηριώσω αυτή μου την άποψη.

            Μία μέρα μετά την επιστροφή μου στο Ασπρονήσι, αποφασίζω το βραδάκι να βγάλω τον Τζόε βόλτα. Το καημένο από το πρωί είχε να πάει προς νερού του. Είχα κάργα δουλειά….τι να κάνω κι εγώ. Δυο χέρια έχω! Η γειτονιά μου έρημη. Εκεί που μένω είναι καθαρά τουριστική περιοχή γεμάτη ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και εξοχικά που, όπως καταλαβαίνετε, το χειμώνα είναι όλα κλειστά. Οπότε και μένουμε 4 σπίτια όλα κι όλα και αυτά 200 μέτρα απόσταση το καθένα. Ε, οι γειτονιές στην επαρχία είναι κάπως μεγάλες… Παίρνω, το λοιπόν, το σκυλάκο μου και πάμε να περπατήσουμε μέσα στις ερημιές. Εκείνο το βράδυ ήμουν εντελώς μόνη στη γειτονιά, καθώς οι γονείς μου και όλοι οι υπόλοιποι έλειπαν εκτός νησιού. Δε μπορώ να πω ότι φοβόμουν, αλλά ούτε και άνετα ένιωθα και κοιτούσα συνέχεια πίσω μου, δεξιά, αριστερά, μπροστά, γενικά ήμουν σε επιφυλακή, γιατί υπήρχε και σκοτεινή οικοδομή δίπλα στο σπίτι μου. Σε κάποια φάση ο σκύλος τεντώνεται και μένει ακίνητος με το βλέμμα κοκαλωμένο ευθεία μπροστά μας. Γρυλίζει ελαφρά. Φυσικά, εγώ ως γυναίκα, έχασα λιγάκι το θάρρος μου. Ώπα, λέω, μας την πέσανε… Ο μαλάκας να συνεχίζει να γρυλίζει σιγά σιγά. Ό,τι χειρότερο δηλαδή. Σημαίνει ότι ακόμα δεν έχει προσδιορίσει τι βλέπει ή τι αισθάνεται. Κι εμένα να μου κόβονται τα πόδια. Τι βλέπεις ρε? «Γρρρρρ!», μαλάκα τελείωνε, φοβάμαι! «Γρρρρρ!», τι να κάνω πάω προς τα εκεί που κοιτάζει και γρυλίζει (καλός μαλάκας είμαι κι εγώ…).

            Δε βλέπω τίποτα. Πήχτρα σκοτάδι μπροστά μας. «Γρρρρρ!», γαμήθηκες! Πάω λίγο πιο κοντά. Μπας μπορούσα και να δω τίποτα. Είχε καεί η λάμπα του δήμου (100 τηλέφωνα πρέπει να κάνουμε για τη γαμημένη λάμπα!), οπότε το απόλυτο σκοτάδι. Ούτε τα μάτια δε συνήθιζαν…. «Γρρρρρ!», και ακούω ένα σύρσιμο. Ώπα! Ακίνητη εγώ, ακίνητος κι ο Τζόε. Πώς καταφέρνει το μάτι μου και πιάνει μέσα στο σκοτάδι κάτι μαύρο και τεράστιο να κουνιέται. Αλλά μιλάμε για πολύ τεράστιο. ‘Ντάξει, ο Οξαποδώ ήρθε να με πάρει, σκέφτηκα. Έκανα πολλές αμαρτίες αυτή τη χρονιά. Ήταν και δίσεκτη… Μου κόπηκε το αίμα, το γάλα, τα πόδια, έπαθα σοκ! Τι ήταν αυτό τώρα….? Ο μαλάκας ούτε γρ, ούτε ανάσα. Μπήκε πίσω από τα πόδια μου. Τζάμπα μάγκας είσαι. Για μούρη γαβγίζεις, μαλάκα! Το σύρσιμο έγινε πιο έντονο και σαν να μου φάνηκε ότι ήρθε πιο κοντά μου. Ε δεν άντεξα…. Ποιος είναι εκεί ΡΕ?! Το σύρσιμο σταμάτησε. Ρε πούστη… Τι είναι?! Και τότε σηκώθηκαν τρία άσπρα τεράστια κεφάλια και με κοίταξαν μασουλώντας. Αγελάδες…. Πού ζω?! Σε τυχαία επαρχία?! ΌΧΙ! Στο Ασπρονήσι! Πού είσαι ρε Κωστόπουλε να βάλεις την αγελάδα πρώτη μούρη στο Sol y Mar σε θέμα σαλόνι στο Nitro… Αυτά είναι! Καλό Λιβάδι, Ψαρού, Μικρή Βενετιά, Πάνορμος και αγελάδα! Αυτά είναι…. Ασπρονήσι! Γιατί μπορεί να σε χαρακτηρίζει ο κοσμοπολίτικος αέρας και ο αέρας γενικότερα, αλλά παραμένεις αγνό και παρθένο ως τις ρίζες.

            Έκτοτε τέσσερις τεράστιες αγελάδες με μαύρους κώλους και άσπρα κεφάλια και ένα μικρό μοσχαράκι που τρέχει σαν παλαβό, επισκέπτονται τη γειτονιά μου 10 με 11 τη νύχτα κάβε βράδυ να φάνε ό,τι απέμεινε κάτω από τα σπίτια. Τις χεσιές, βέβαια, που αφήνουν πίσω τους και που φυσικά ξεπερνάνε σε μέγεθος το κεφάλι μου και το κεφάλι σας μαζί, σίγουρα δεν τις έχετε αντικρίσει ποτέ. Και είναι όλες σε μία σειρά, η μία πίσω από την άλλη. Προφανώς για να μη χάνουν το δρόμο μέσα στη νύχτα…. Ακόμα δεν κατάφερα να μάθω από ποιο χωράφι το έσκασαν και σε ποιον ανήκουν. Αλλά αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι μου έκοψαν το αίμα εκείνο τα βράδυ, όπως και το επόμενο που αποφάσισαν να ξαναεμφανιστούν χωρίς να τις περιμένω. Απλά άκουσα ένα μουγκανητό εκεί που καθόμουν ήσυχη ήσυχη στο κρεβάτι μου με το παράθυρο ανοιχτό και πετάχτηκα ως απάνω! Σκύβω έξω από το παράθυρο και να σου η αγελαδάρα να μασουλάει και να κοιτάει προς τα πάνω, εκεί που έκανα εγώ θόρυβο από το παράθυρο. Ούτε από ξουτ έπαιρναν, ούτε τίποτα. Οπότε τις άφησα κι εγώ να περιδιαβαίνουν στη γειτονιά και να τρώνε ανενόχλητες ό,τι τρωγόταν. Εξάλλου μία βουκολική νότα στη ζωή μου την θέλω αυτόν τον καιρό…. Ή μένω στην επαρχία ή δε μένω! Μαλακίες δηλαδή? Μένω, αλλά πουθενά ένα επαρχιακό ζώο?! Ε, όχι…. Αγελάδες, μάνα μου! Αγελάδες!!!!      �

                         ��

         Από μικρή είχα συνδέσει τα αθλητικά με τους άντρες. Ήξερα ότι είναι ένα κομμάτι άρρηκτα συνδεδεμένο μαζί τους και όπως το σεβόμουν, το σέβομαι ακόμα και σήμερα. Οφείλω να ομολογήσω, με κίνδυνο να χαρακτηριστώ πεζή και γραφική, ότι ενοχλούμε ιδιαίτερα όταν ένας άντρας δηλώνει το πολύ εκνευριστικό «δεν ασχολούμαι…», όταν τον ρωτάς τι ομάδα είσαι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά θα με ενοχλήσει πολύ περισσότερο από το να μου πει «δε θέλω να πάω στο Μέγαρο να ακούσω την Αγνή Μπάλτσα!». Τι θα πει δεν ασχολείσαι? Τίποτα? Ούτε μία ξένη ομάδα δεν παρακολουθείς, αν υποθέσουμε ότι στην Ελλάδα είναι όλα στημένα (κλασική απάντηση αντρός που «δεν ασχολείται»…)? Όχι, αγόρια. Να ασχολείστε!

Βέβαια, στην πορεία του χρόνου κάτι παρόμοιο δημιουργήθηκε και στην δική μου ψυχοσύνθεση. Δεν ξέρω ποιος ακριβώς ήταν ο λόγος, ξέρετε αν ήταν οι στιγμές που έβλεπα τα αθλητικά με τον πατέρα μου ή οι στιγμές που έπαιζα μπάσκετ και βόλεϋ στο σχολείο με τα αγόρια ή αν ήταν γενικά η τάση μου να θέλω να κάνω ό,τι και τα αγόρια για να αποδείξω ποιος ξέρει τι, αλλά λάτρεψα από μικρή ακόμα τα αθλητικά. Λάτρεψα την μπάλα (ποδόσφαιρο!!!), λάτρεψα την formula, λάτρεψα το πόλο, λάτρεψα το βόλεϋ. Και το μπάσκετ μου άρεσε μικρή, αλλά μετά το ξεπέρασα (όταν σταμάτησε η Ολυμπιακάρα να τα πηγαίνει καλά. Κλασικός οπαδός…). Το άφησα κάπου σε εποχές Ρίβερς και Σιγάλα. Αλλά στα άλλα παρέμεινα πιστή. Καλά μη φανταστείτε ότι βλέπω ανελλιπώς όλους τους αγώνες και διαβάζω όλα τα σχετικά άρθρα και sites. Υπάρχει και η γυναικεία φύση μου που πολλές φορές δηλώνει απούσα από τα αθλητικά γεγονότα…. Βαριέμαι μερικές φορές να παρακολουθήσω αδιάφορους αγώνες.

            Αυτή η βαρεμάρα με έπιασε τα τελευταία 5 χρόνια. Από τότε δηλαδή που απέβαλα την ιδέα να παρακολουθήσω μαθήματα σε κάποιο εργαστήριο αθλητικής δημοσιογραφίας. Γιατί μέχρι τα 18 μου, ήθελα διακαώς να γίνω η επόμενη Βιβή Δρακά, αλλά μέσα στα γήπεδα. Πάντα με άφηνε παγερά αδιάφορη η τηλεόραση σχετικά με τις εκπομπές. Δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου το «γυαλί», αλλά πάντα σκεφτόμουν την παρουσία μου σε γήπεδα, συνεντεύξεις, ραδιόφωνα (ασχέτως αν η φωνή μου δεν κάνει για ραδιόφωνο….) και άλλα παρόμοια, αλλά μακριά από οποιαδήποτε παρουσίαση που σε παραπέμπει σε γλάστρα με χαμόγελο. Ώπα θα σκεφτεί κανείς, λεσβία το κοριτσάκι…., θέλει να τρέχει με τους άντρες μέσα στα γήπεδα (το άκουσα από γκόμενο στο παρελθόν… «Μήπως είσαι λεσβία ρε συ? Το σκέφτηκες?», ναι. Το βρήκες…. Πρόσεχε μόνο το βράδυ που θα κοιμόμαστε μη σε πηδήξω!)…. Όχι, μάνα μου, αλλά αθλητική δημοσιογραφία δεν είναι το «γυαλί», sorry. Αθλητική είναι αυτό που λέει η λέξη. Αθλητικά. Και τα αθλητικά δεν εμφανίζονται ως δια μαγείας στην οθόνη. Κάποιος τα στέλνει εκεί. Ε, ήθελα να ήμουν από εκείνα τα άτομα που στέλνουν τις εικόνες και τις ανταποκρίσεις. Anyway, γιατί άλλαξες γνώμη θα μου πείτε. Γιατί κώλωσες.

            Δεν κώλωσα. Απλά η περήφανη φύση μου (γιατί είμαι και περήφανος άνθρωπος και επίσης, δε σηκώνω και μύγα στο σπαθί μου, καθώς και ξένο χέρι χωρίς τη σύμφωνη βούλησή μου…) με σταμάτησε κάπως απότομα τις πρώτες μέρες μου ως φοιτήτρια στην Πάντειο. Είχα πάει μαζί με άλλους 2 συμφοιτητές μου να παρακολουθήσω μία διάλεξη κάποιων γνωστών αθλητικών δημοσιογράφων. Ήμασταν και οι τρεις φανατικοί του αθλητικού….είδους και των εν λόγω δημοσιογράφων. Ήταν μία ευχάριστη συζήτηση (ας μην την πω πάλι διάλεξη….), με όλους εμάς από κάτω που παρακολουθούσαμε να παίρνουμε τα μικρόφωνα και να κάνουμε τις δικιές μας ερωτήσεις και τα προσωπικά μας σχόλια στα διάφορα θέματα. Στο τέλος της διάλεξης, πήγα με τον ένα από τους δύο συμφοιτητές μου να ρωτήσουμε τους δύο δημοσιογράφους, αν «αξίζει τον κόπο» να γραφτούμε σε μία σχολή για να παρακολουθήσουμε μαθήματα, αν είναι κορεσμένο το συγκεκριμένο πεδίο, αν έχει καθόλου ψωμί, αν, αν, αν, αν… , γιατί γνωρίζαμε ότι διδάσκουν ήδη σε κάποια σχολή. Και προς μεγάλη μου έκπληξη ήταν κάτι παραπάνω από ειλικρινείς μαζί μου, κάτι που εκτίμησα ιδιαίτερα, γι’ αυτό και παραμένουν αγαπημένοι μου δημοσιογράφοι.

Θα πω με δυο λόγια ότι ο ένας από τους δύο μου απάντησε ότι ψωμί πολύ δεν υπάρχει ούτως ή άλλως αν δεν παίζει και γνωστός (κλασικά…Σε ποια δουλειά παίζει…?), αλλά για μία γυναίκα είναι «δύσκολη γειτονιά, δεσποινίς μου…». Εννοείτε την καζούρα? «Εννοώ φυσικά και αυτό, αλλά εννοώ επίσης ότι ακόμα και γι’ αυτό που θέλετε εσείς (τα γήπεδα εννοούσε, όχι την τηλεόραση… Του το είχα ξεκαθαρίσει όταν με ρώτησε.), αν δε δώσεις, δεν παίρνεις… Λαμβάνεις, φαντάζομαι?», λαμβάνω… «Το κύκλωμα είναι κύκλωμα και μπορεί εγώ να μην το προσκυνώ, μπορεί αυτός να μην το προσκυνά, αλλά πάντα υπάρχουν και αυτοί που είναι κομμάτι του και χρησιμοποιούν περίεργα μέσα για να το προωθήσουν. Το θέμα είναι μέχρι πού είσαι εσύ διατεθειμένη να το φτάσεις. Είναι όνειρο ζωής και θα έκανες τα πάντα για αυτό?», είναι, αλλά δε θα έκανα τα πάντα για αυτό με τον τρόπο που το εννοείτε. Ποτέ. Ακόμα και τα όνειρα έχουν αξιοπρέπεια και εγώ έχω πολύ περισσότερη από τα όνειρά μου, ξέρετε. «Και έτσι πρέπει. Είναι λίγο διαφορετικά για τις γυναίκες, όσο και αν σας ενοχλεί εσάς τις γυναίκες. Αλλά για να μιλάμε σωστά, θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τα δεδομένα που ισχύουν, σωστά?», σωστά…. «Μην πέφτεις, δεσποινίς μου. Έτσι είναι. Και φαίνεται ότι την πουτανιά δεν την έχεις, για να μιλήσουμε ακόμα πιο χύμα. Μόνο με μαγκιά και αναίδεια στα μάτια και στο στόμα και με γνώσεις αθλητικές και θέληση, οι γυναίκες σε αντρικές γειτονιές, δεν πάνε μπροστά. Λαμβάνεις?», λαμβάνω… «Στα λέω, γιατί με ρώτησες και θα ήταν πολύ κρίμα να δώσεις ένα σωρό λεφτά σε κάποια σχολή , να γεμίσεις ελπίδες και μετά να γράφεις το πολύ κανένα άρθρο σε κάποια δεύτερη εφημερίδα μία φορά το δίμηνο, γιατί δε σήκωσες μύγα στο σπαθί σου και στο μπούτι σου….», ναι… «Θα στην πέσουν, κοπελιά. Να το θυμάσαι. Είσαι νόστιμη γκόμενα και θα στην πέσουν. Δε συχνάζουν πολλές ωραίες γκόμενες στη γειτονιά μας… Δε συχνάζουν γενικά πολλές γκόμενες στη γειτονιά μας.».

Φυσικά δε συνέχισα την κουβέντα, καθώς όλα ήταν κατανοητά. Βασικά, κάτι παραπάνω από κατανοητά, αλλά μέχρι και σήμερα δεν ξέχασα την κουβέντα μας αυτή και ομολογώ ότι έχω μετανιώσει λιγάκι που δεν το προσπάθησα (αν και ξαναλέω, εκτίμησα βαθύτατα αυτή του την ειλικρίνεια.). Μπορεί και να μην γινόταν τίποτα άσχημο και στην τελική αν μου «την έπεφταν», θα έκανα πίσω. Τα πόδια σε μαλάκα για δουλειά, δεν τα ανοίγω, ούτε για τη μάνα μου, αλλά δε θα έχανα και τίποτα αν προσπαθούσα. Δε βαριέσαι… Πάει πέρασε αυτό, ούτως ή άλλως.

Πριν περάσω στην πρώτη μου live μπασκετική βραδιά, να σας πω ότι είμαι πολύ πολύ πολύ χαρούμενη που ο Χάμιλτον πήρε το πρωτάθλημα!!! Βέβαια, θα ήθελα να τον δω να κερδίζει μέσα στην Βραζιλία, αλλά δε μας έκατσε. Δεν πειράζει. Ας είναι. Για να μη φάει το μαράζι και τους Ferrarηδες…(χεχεχεχε!!! Γέλιο Δρακουμέλ!). Και τώρα ναι!!! Περνάω….

……στην πρώτη μου live μπασκετική βραδιά. Τι εφιάλτης (τραβάτε με κι ας κλαίω!)…. Ολυμπιακός – Μάλαγα κι εγώ πήρα το συνδεσμιακό μου διαρκείας (τονίζω τη λέξη συνδεσμιακό! Όχι μαλακίες…) και πήγα στο ΣΕΦ. Δε μου αρέσει το μπάσκετ. Το έχω ξαναπεί. Μη με ρωτήσετε ξανά γιατί έβγαλα διαρκείας. Γιατί είμαι γυναίκα της παρόρμησης και δε το λογαριάζω εγώ το χρήμα, γι’ αυτό! Πάει τελείωσε αυτό το θέμα, το εξαντλήσαμε! Αλλά τι εφιάλτης (τραβάτε με κι ας κλαίω…)….. Έφτασα με έναν φίλο από τη σχολή και αφού βρήκαμε την θύρα που έγραφε το εισιτήριό μας (το συνδεσμιακό ε?!), περάσαμε από το μηχάνημα. Οι μπάτσοι τον έψαξαν, αλλά εγώ τίποτα…. Sorry κοπελιά! Πρέπει να με ψάξεις! «Ε δε χρειάζεται. Φαίνεσαι καλό κορίτσι εσύ (φλωρούμπα εννοούσε, μάλλον…).», α δεν ξέρεις ποτέ τι είναι ο άλλος. Μπορεί να είμαι ζωσμένη με εκρηκτικά και εν πάσει περιπτώσει, είναι η πρώτη μου φορά σε γήπεδο και αγώνα μπάσκετ και πρέπει να με ψάξετε για την χαρά της πρώτης φοράς. Ψάξτε με! «Καλά, λοιπόν….», και έκανε δήθεν ότι με ψάχνει. Ε, όχι ρε κοπελιά! Τι σκατά συνδεσμιακό πήρα? Για να με περνάς και πάλι για φλωρούμπα?! Ε, όχι…

            Αφού περάσαμε με επιτυχία τον έλεγχο (του κώλου…), κατεβήκαμε στις κερκίδες να βρούμε τις θέσεις που μας είχαν φυλάξει «τα παιδιά» (παιδιά = συνδεσμίτες υψηλόβαθμοι…). Ερώτηση φλωρούμπας πρώτη (εμού…): δε θα κάτσουμε στις θέσεις που λένε τα νούμερά μας? Φυσικά με κοίταξαν όλες οι κερκίδες με ερωτηματικά. «Χεχε, είναι η πρώτη της φορά, ρε μαλάκα… Όχι, Audrey. Ο άγραφος νόμος των οργανωμένων λέει ότι καθόμαστε όπου γουστάρουμε.», α… Χαιρέτισα «τα παιδιά» ένα ένα και ο συμφοιτητής μου με σύστησε σε μερικούς από αυτούς. Κάποιοι πήγαν να κάνουν καμακοσχόλια, αλλά ένα βλέμμα ενός «παιδιού» αρκούσε για να μη ξανακοιτάξουν καν προς το μέρος μου. «Είναι μαζί με τον Έτσι ρε! Σε γαμήσω!», καλά δεν πειράζει, δεν είπε και τίποτα, μην τσακώνεστε κιόλας. «Όχι, κοπελιά. Εδώ υπάρχουν νόμοι.», εδώ εδώ? «Εδώ εδώ (πέθανε στα γέλια!)! Τις γυναίκες των άλλων δεν τις πειράζει κανείς! Είσαι η γυναίκα του Έτσι, σκόλασε το θέμα!», είμαι ε? Τα ακούς εσύ? Κορώνα στο κεφάλι θα με έχεις από εδώ και πέρα. «Ναι….Μόνο μην έρθω σε κανέναν αγώνα με το πραγματικό μωρό μου και έχω θέμα….», ε θα σε περάσουν για πολύ οργανωμένο αγόρι…! Ερώτηση φλωρούμπας δεύτερη: ρε συ έτσι βρωμάει στα γήπεδα? Σαν χαλασμένο κοτόπουλο? Μπάνιο no?! Κανείς?! «Ψιτ, κοπελιά?», ωχ…(ακούστηκα) …ναι? «Μπάφος είναι, όχι κοτόπουλο.», α… «Κάνουμε κανένα τσιγαράκι να χαλαρώσουμε εδώ πέρα…», κάνε δουλειά σου, μάνα μου. Σαν να μην υπάρχω (τι το ‘θελα και το είπα αυτό…. ). Ερώτηση φλωρούμπας τρίτη: αυτά τα χαρτόνια στο κάθισμα είναι για να μη σκονιζόμαστε όταν καθόμαστε? «Όχι, ρε Audrey!! Πάψε πια!», καλά…. «Μη μαλώνεις το κορίτσι ρε μαλάκα! Αυτά είναι για να τα σηκώσουμε όταν μας κάνει σήμα ο «αρχηγός» και να κάνουμε σχέδιο στις κερκίδες για τον Θρύλο ρε!!! Γαμώ είναι!!!», α… Να μου πείτε και εμένα γιατί δεν ξέρω πότε. «Θα μας κάνει σήμα αυτός εκεί κάτω.», αυτός με την ντουντούκα? «Ναι αυτός! Είναι ο Τάδε και οργανώνει την κερκίδα των οργανωμένων.», α…

            Και τότε τα πάντα σταμάτησαν γύρω μου…… Τα πάντα έσβησαν…. Τα πάντα χάθηκαν….. Έμεινα μόνη στο γήπεδο….. Εγώ και ο Θοδωρής!!!!! Έπαθα αμόκ! Ο ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ!!!!!!!! Βγήκε για ζέσταμα. Σβήνω….Χάνομαι! Μου αρέσει πολύ!!! Τον θέλω κολασμένα, αγόρια! «Σου αρέσει αυτός? Έχει άσχημη φάτσα!», πρέπει να κοίταξα «το παιδί» με τόσο μίσος που αν και οργανωμένος, φοβήθηκε ότι θα τον πλακώσω στις μπάτσες. «Καλά sorry…», α! Ναι, λοιπόν, ήρθε η ώρα να σας κάνω μία αποκάλυψη που όλοι περιμένατε. Αυτός είναι ο άντρας της ζωής μου που σας λέω τόσο καιρό. Αυτός….

Αυτός που περιμένω. 2 μέτρα άντρας! Πάρτε με από εδώ να μην τον βλέπω. Τελικά μου αρέσει το μπάσκετ…..κορίτσια! Θα μείνω ως το τέλος!

            Από κάτω ο τύπος μας έκανε νόημα να σηκώσουμε τα χαρτόνια. Εγώ τρελάθηκα από τη χαρά μου και με χαμόγελο παιδιού που το πάνε πρώτη φορά σε τσίρκο, σήκωσα το κόκκινο χαρτόνι μου όσο ψηλά μπορούσα. Όλοι, όμως, γύρω μου ήταν πιο ψηλοί από εμένα (σαν ντουλάπες ήταν όλοι τους…), οπότε και ανέβηκα στο κάθισμά μου για να φαίνομαι και ούρλιαξα κι εγώ το σύνθημα που φώναζαν οι άλλοι γύρω μου. Ένα με τη μάζα και το κοπάδι!!!!! Μου αρέσει!!!!! Μου αρέσει το γήπεδο!!!!! Πετάξτε όλη μέρα μέσα σε ένα γήπεδο να φωνάζω και να πηγαίνω πάνω κάτω!!! Ξαφνικά ένιωσα να σκοτεινιάζει από τα αριστερά μου. Δεν είχα δει το τεράστιο πανό που περνούσε από πάνω μας. Αφήσαμε όλοι τα χαρτόνια κάτω και το περάσαμε πάνω από τα κεφάλια μας. Όταν έφυγε από πάνω μου, μπόρεσα να δω στην απέναντι μεριά της κερκίδας τους υπόλοιπους οπαδούς να περνάνε ένα δεύτερο πανό πάνω από τα κεφάλια τους. Και μετά κατάφερα να διακρίνω ποιο ήταν το κόνσεπτ των δύο πανό. Ήταν ζωγραφισμένο ένα χέρι με παρατεταμένο τον δείκτη στο κάθε ένα όπου θα ενώνονταν στη μέση του πέταλου, τύπου τοιχογραφία Μικελάτζελο στην Καπέλα Σιξτίνα, αυτή που ενώνονται και καλά το χέρι του Θεού με του ανθρώπου (ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων…) και από κάτω έγραφε Θρύλος Θύρα 7. Βλέποντάς το από την τηλεόραση, δε σε πολυκόφτει και δεν του δίνεις και καμία σημασία, αλλά από κοντά και μέσα στο πέταλο, νιώθεις πολύ περίεργα. Γενικά, όπως σας είχα πει ξανά και στο post με την Μαντόνα, δε φανατίζομαι εύκολα και γενικά δεν κάνω σαν πωρωμένη, αλλά ένιωσα πολύ περίεργα. Ήθελα να γελάω συνέχεια και να φωνάζω τα συνθήματα που προλάβαινα να ακούσω και να «απορροφήσω». Ήταν τόσο τέλειο το συναίσθημα. Αυτό το συναίσθημα του γηπέδου, που δεν ήθελα να τελειώσει και ούτε να αρχίσει ο αγώνας, γιατί όλα αυτά τα «εφέ» γίνονται πριν τον αγώνα.

            Βγήκαν και οι μαζορέτες (καλά για τον π….. ήταν κανονικά….Ούτε συγχρονισμός, ούτε ο διάολος που τους πήρε. Έτσι για να δείξουνε τον κώλο μόνο…), παρουσιάστηκαν οι παίκτες των δύο ομάδων (Παπαλουκά σε θέλω!!!) και ο αγώνας ξεκίνησε. Δεν είχε βάλει τον Παπαλουκά από την αρχή, οπότε εγώ βαριόμουν ήδη…. Και ξαφνικά μου έρχεται ένα σύννεφο μπάφου μέσα στα μούτρα. Δεν κατάλαβα τι με βρήκε! Ερχόταν από παντού, σαν επιδρομή ακρίδας! Ο Χριστός, ο Διάολος και τα παιδιά του!!!! Στα καταφύγια!! Δεν είχα κάνει μπάφο ποτέ στη ζωή μου….. Ε, εκείνο το βράδυ τους έκανα μαζεμένους! Χόρτασα για το υπόλοιπο της ζωής μου, πιστεύω…. Αφού κάπου στο τρίτο δεκάλεπτο, άρχισα να ζαλίζομαι και να γελάω σαν ufo, έτσι χωρίς λόγο. Και φυσικά οι γύρω γελούσαν μαζί μου, γιατί κατάλαβαν τι είχα πάθει. Σε κάποια φάση δεν ένιωθα καν το πάνω μου σαγόνι. Το λέω στον φίλο μου. «Μην ανησυχείς. Απλά σε πείραξε λιγάκι!», θέλω να κάνω εμετό….. Και γύρισαν όλοι προς το μέρος μου. «Είσαι καλά κοπελιά?!», όχι….. «Ρε μαλάκα! Μην το φυσάς μέσα στα μούτρα της!»,………. «Δε το φυσάω, ρε μαλάκα. Μόνο του πάει!!!». Ερώτηση φλωρούμπας τέταρτη: μήπως μπορείτε, κύριε, να μην το καπνίσετε όλο τώρα? Είναι το τρίτο που κάνετε στη σειρά….. Πάω έξω, δε μπορώ άλλο. «Όχι, ‘ντάξει. Το σβήνουμε. Θα το κάνουμε έξω. Εξάλλου σε λίγο θα τελειώσει ο αγώνας. Με είπε κύριο, ρε μαλάκα. Είναι μικρούλα ρε…. Να την πας άλλη φορά πιο αριστερά. Θα πέσει κάτω αυτό. Δεν ξέρει…. », (δεν απαντώ)…….

            Να συνέλθω, φυσικά, δε μπορούσα, αλλά κατάφερα να δω το υπόλοιπο του αγώνα (εξάλλου το είχα υποσχεθεί στον Θοδωρή. Δεν γινόταν να φύγω έτσι στα ξαφνικά…. Τι θα του έλεγα μετά? Με πείραξε ο μπάφος? Δε λέγονται αυτά….) και φυσικά έκανα κάτι που όταν το κατάλαβα, ένιωσα κάπως περίεργα. Ένας (μαύρος, αν θυμάμαι καλά…) παίκτης της αντίπαλης ομάδας έκανε ένα πολύ ωραίο κάρφωμα στην μπασκέτα μας με το ένα χέρι κι εγώ ασυναίσθητα άρχιζα να χειροκροτώ. Φυσικά, γύρισαν όλοι και με κοίταξαν με απορία, αλλά και τι να έκανα? Αφού ήταν πολύ καλό! Με συνεπήρε το κλίμα και πωρώθηκα και στην τελική πρέπει να επιβραβεύεις και τις προσπάθειες των άλλων όταν είναι καλά οργανωμένες κι ας μην είναι της ομάδας σου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, κάποιοι γύρω μου και αφού με κοίταξαν με απορία στην αρχή, χειροκρότησαν και αυτοί. Ε, ναι βρε αγόρια! Έτσι πρέπει! «Τι άτομο είσαι εσύ ρε κοπελιά?», φλωρούμπα, μάνα μου! Χειροκροτώ και τους ξένους…. Ε ήταν καλό! «Ναι, ήταν όντως….», έτσι!

            Φυσικά η Ολυμπιακάρα κέρδισε και κατευθύνθηκα επιτέλους προς την ελευθερία!!! Οξυγόνο, μάνα μου! Οξυγόνο!!! Στεριά!! Καθαρός αέρας, χωρίς καπνούς και ιδρώτα. «Ε κοπελιά, να σε ρωτήσω κάτι τώρα που τελείωσε ο αγώνας και χωρίς παρεξήγηση, βέβαια…», παρακαλώ. «Φοράς άρωμα? Γιατί παρ’ όλους τους μπάφους εκεί γύρω, μύριζε κάτι πολύ όμορφα. Εσύ ήσουν?», ε ναι, φοράω άρωμα αλλά δε νομίζω να ήταν τόσο έντονο. Για μύρισέ με, αυτό ήταν? «Ναι!!! Όχι, ρε φίλε!!! Φοράει άρωμα στο γήπεδο!!!!!! Να ξαναέρθεις, κοπελιά!!!», ε? «Μαλάκα!!! Η γκόμενα ήταν τελικά, όπως τα έλεγες. Φοράει άρωμα, ρε μαλάκα, στο γήπεδο!!!», ε sorry φιλαράκο μου, αλλά πάντα φοράω άρωμα, πριν βγω από το σπίτι, από μικρό κορίτσι ακόμα. «Να ξαναέρθεις. Ήταν η πρώτη φορά που η κερκίδα μύριζε γαμάτα!! Εσύ και οι τζιβάνες!!! Σε πάω πολύ. Και τώρα ξέρεις και δε θα κάνεις χαζές ερωτήσεις… Δηλαδή, όχι πως έκανες πριν, αλλά ήταν που δεν ήξερες….Κατάλαβες ε? Δεν εννοούσα…», κατάλαβα!! Όχι, τώρα ξέρω!!!

            Και θα ξαναέρθω, αγόρια!!! Και με το άρωμά μου….. Μόνο, πλιζ! Μην καπνίζετε αυτά τα πράματα του διαβόλου, πλιζ! Αν με αγαπάτε και με θέλετε κοντά σας, μη…. Αλλά θα ξαναέρθω! Το υποσχέθηκα άλλωστε στον Θοδωρή. Με περιμένει….. Κίσιζ!!!! Αθλητικά κίσιζ!!!           

                         ��

          Πάντα νόμιζα ότι οι γυναίκες ήταν αυτές που είχαν πρόβλημα με τον χρόνο. Ξέρετε, ποτέ δεν είναι έτοιμες στην ώρα τους, ποτέ δεν κάνουν γρήγορα, ποτέ δε φτάνουν έγκαιρα σε γάμους και ραντεβού και όλοι τους περιμένουν με ανυπομονησία και νεύρα ενίοτε. Και γενικά νόμιζα ότι οι γυναίκες χάνουν πολύ πιο εύκολα την επαφή με τον χρόνο (και με το χώρο). Και να που έφτασα σε μία ηλικία που συνειδητοποιώ ότι το πρόβλημα το έχουν οι άντρες. Ok, είναι πάντα (εκτός απρόοπτου) στην ώρα τους σε ραντεβού και deadlines. Είναι πάντα στην ώρα τους για φαγητό (αυτό δεν το χάνουν με τίποτα!!). Είναι πάντα στην ώρα τους για μπάλα, μπάσκετ και γενικά ο,τιδήποτε έχει σχέση με τον αθλητισμό (του καναπέ και της κερκίδας, φυσικά….Μην ξεχνιόμαστε. Παραμένουμε χώρα με μεγάλα ποσοστά παχυσαρκίας!). Είναι στην ώρα τους ακόμα (αν είναι ποτέ δυνατόν!) και στην εκκλησία! Αλλά έχουν ένα θεματάκι με το χρόνο στη σχέση…..

            Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την έκφραση: «θέλω το χρόνο μου». Σας τον αρνηθήκαμε ποτέ? Κι εγώ, μάνα μου, θέλω το χρόνο μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τις περάσω με τις φίλες μου, σε κάποιο spa κάνοντας κούρες και μάσκες ομορφιάς, στιγμές που θέλω να δω το Sex & the City χωρίς εσένα δίπλα μου να σχολιάζεις τα ρούχα και τα παπούτσια που θεωρώ εγώ καταπληκτικά και φυσικά χωρίς να σχολιάζεις την τιμή τους (σε ρώτησα?! Σου ζήτησα χρήματα?!), στιγμές που θέλω να βγω μόνη (με τις φίλες μου, φυσικά!) να «καυλαντίσω» (το ότι σε αγαπάω, δε σημαίνει ότι απαρνιέμαι και το καμάκι! Στη δίαιτα το κοιτάζεις το menu. Να τρως δεν πρέπει ορισμένα παχυντικά κομμάτια από αυτά που λέει…..), στιγμές που θέλω να βγω για ψώνια και να χαθώ για πάντα σε Καλογήρου, Gucci, Prada, Chanel, Dior, Carouzos, Mall, Attica, στιγμές που θέλω να μείνω μόνη να κλάψω γιατί κάτι δε γουστάρω στη ζωή μου ή γιατί έτσι ρε παιδί μου θέλω να κλάψω, στιγμές που θέλω να τις περάσω στην τουαλέτα (άνθρωπος είμαι κι εγώ, απλά θέλω το χρόνο μου εκεί χωρίς να είσαι κάπου εκεί γύρω, αγάπη μου…), στιγμές που θέλω να κυκλοφορήσω με φιούμπα τα μαλλιά στο κεφάλι, άβαφη, απεριποίητη, με τρύπιο βρακί και χαλαρωμένα λάστιχα στις πυτζάμες και στιγμές που απλά δε θέλω να σε βλέπω μπροστά μου!

            Ας σοβαρευτώ λιγάκι (όσο μπορώ, δηλαδή…). Με το που πατάω το πόδι στην Καλλιθέα, ντριν τηλέφωνο. Ωραία, λέω από μέσα μου, θα βγούμε το βράδυ. Αμ δε που θα ήταν τόσο εύκολο. «Θέλω να έρθεις αμέσως από το σπίτι μου. Δεν είμαι καλά…. (μέσα σε λυγμούς και αναφιλητά)», γιατί αγαπάκι μου? «Μου είπε ότι θέλει το χρόνο του….», γκόμενα έχει. «Σταμάτα! Αμέσως να πεις κακία!», ρε ξαδέρφη, χαζή είσαι?! Όχι. Τότε γιατί τα λες αυτά? «Αφού μου είπε ότι με αγαπάει….Αποκλείεται να έχει άλλη.», ουφ, καλά. Έρχομαι από εκεί αφού σου είπε ότι «σε αγαπάει»….Μα τι ζώα είμαστε οι γυναίκες καμιά φορά. Το έχω καταλάβει εγώ. Πλέον οι άντρες κατάλαβαν ότι η λέξη-κλειδί είναι η έκφραση «σ’ αγαπάω» για να ηρεμήσουμε και το έχουν βρει τώρα ως εύκολη λύση. Μόλις γκρινιάξουμε ή μόλις μουτρώσουμε λιγάκι και δουν ότι δεν υποχωρούμε εύκολα με μία αγκαλιά ή με μία γαλιφιά, τσακ! Στο πετάνε μέσα στη μάπα: «σ’ αγαπάω και το εννοώ αυτό!». Σου πετάνε και ένα «το εννοώ αυτό!» για να το κάνουν έτσι λίγο πιο σοβαρό, τύπου «δεν ακούω κουβέντα. Σ’ αγαπάω! Τέλος! (Σταμάτα να γκρινιάζεις τώρα. Αφού στο είπα…Τι άλλο θέλεις δηλαδή?)». Νομίζω ήταν πολύ καλύτερα τότε που «φοβόντουσαν» να το πουν. Τουλάχιστον, όταν το έλεγαν το εννοούσαν πραγματικά. Μπορεί να στο έλεγαν μία φορά ή μπορεί και καθόλου, αλλά όλες οι κινήσεις τους, ό,τι έκαναν, το φώναζαν….. Αγόρια, μη το λέτε έτσι φόρα παρτίδα. Τώρα τρομάζει εμάς αυτή η έκφραση, sorry. Μία γυναίκα ξέρει πότε την αγαπάνε. Να το θυμάστε αυτό… Και όταν καταλαβαίνουμε ότι το λέτε έτσι για να το πείτε για να αποφύγετε ενδεχόμενη γκρίνια και φασαρία, μας πονάει περισσότερο από το να μη το λέτε καθόλου. Πριν το πείτε, σκεφτείτε το καλύτερα. Όπως τα παλιά τα χρόνια που το σκεφτόσασταν και δυο και τρεις φορές πριν αποφασίσετε να το πείτε…. Μην αλλάζετε όλους τους ρόλους. Η έκφραση «σ’ αγαπάω» είναι δική μας καραμέλα και πάει πακέτο με την άλλη πολύ ωραία φράση «εσύ μ’ αγαπάααας?». Εσείς πρέπει να είστε οι σκληροί της υπόθεσης, είπαμε. Κομμένες οι μαλακίες και αυτές οι απότομες φράσεις από εκεί που δεν το περιμένουμε…. Δε μασάμε!

            Η ξαδέρφη, όπως και άλλες γυναίκες της παρέας, αντιμετώπιζαν τη δεδομένη στιγμή που αποφάσισα εγώ να ανέβω Αθήνα να χαλαρώσω λιγάκι, το «σύνδρομο του αντρικού χρόνου». Κοινώς, οι γκόμενοί τους «ήθελαν τον χρόνο τους». Εννοείται ότι πρόκειται για άλλη γυναίκα, δεν το συζητάω καν αυτό. Ένας άντρας πάντα θέλει το χρόνο του όταν υπάρχει ή όταν εμφανίζεται γυναίκα (κυρίως, παλαιού τύπου…..) στο προσκήνιο. Και ναι, σας προλαβαίνω όλους, είμαι απόλυτη σε αυτό και κάθετη. «Μα ρε συ μπορεί να είναι κάποιο πρόβλημα στη δουλειά του…?», μην είσαι ζώον!!! «Μου είπε ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα στη δουλειά τελευταία και έχει τρεξίματα και γκρίνιες…», ξαναλέω, μην είσαι ζώον!! Εννοείται ότι μπορεί να είναι κι αυτό. Ποιος άνθρωπος πάνω σε ελληνικό έδαφος δεν έχει προβλήματα με τη δουλειά του? Εννοείται ότι έχει και προβλήματα με τη δουλειά του, αλλά θα μπορούσε απλά να έχει νεύρα και να σου ζητούσε να μην τον πολυφορτώνεις κι εσύ με τα δικά σου. Απλό. Ποιος έχει προβλήματα με τη δουλειά του και χωρίζει? Τότε θα έπρεπε όλοι να είμαστε χωρισμένοι. Ακόμα και οι παντρεμένοι θα έπρεπε να χωρίζουν. Λέγεται γκόμενα απλά.

            «Είσαι σκληρή και απόλυτη.», εννοείται. Τέτοιες καταστάσεις με σκληρότητα πρέπει να τις αντιμετωπίζεις και όχι με νιαουρίσματα και κλάματα. «Θέλει το χρόνο του» πολύ απλά για να τον δώσει αλλού. «Μου είπε ότι θέλει να σκεφτεί…», ωραία. Ας πάει σπίτι του όσες ώρες θέλει κι ας σκεφτεί. Εσύ πού διακόπτεις τη σκέψη του, δεν καταλαβαίνω? Από τη στιγμή που θα σου εξηγήσει τι είναι αυτό που συμβαίνει -  αν υποθέσουμε ότι είναι επαγγελματικό… -, τότε αφού κι εσύ τον αγαπάς, θα δείξεις κατανόηση. Γιατί θέλει σώνει και ντε να μείνει και μόνος του? Δε σου κάνει κάτι σε πονηρό αυτό? Μόνο σε εμένα, δηλαδή, κάνει? Σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Πάντα οι εξαιρέσεις είναι και αυτές που επιβεβαιώνουν έναν κανόνα. Αλλά στην πληθώρα των περιπτώσεων που έχω δει, μου έχουν πει και που η απλή λογική σε οδηγεί, όταν ένας άντρας «θέλει τον γαμημένο χρόνο του», τότε αυτός ο χρόνος είναι άλλη γυναίκα. Υπάρχει, βέβαια, και το πολύ φορεμένο τελευταία από τους άντρες που σου πετάνε δήθεν «θέλω το χρόνο μου και να μείνω μόνος μου», αφήνοντας τις ημέρες να περνάνε, αφήνοντας εσένα να εκνευρίζεσαι και τελικά να φτάνεις εσύ να του ζητάς να χωρίσετε γιατί αυτός ή δε θέλει να στο πει γιατί «δεν του πάει η καρδιά» (ενώ να θέλει το χρόνο του, του πάει….) ή και, αφού θέλει να μείνει μόνος του, να γυρίζει μετά να διατυμπανίζει ότι «αυτή με χώρισε και καλά της κάνω τώρα που γυρίζω με άλλη». Βέβαια….. Υπάρχει σχέδιο από τη μεριά τους, κορίτσια, και το θέμα είναι ότι αυτό το τελευταίο το συναπαντάς σε μεγάλες ηλικίες και εκεί είναι που τρελαίνεσαι! Γιατί λες, ολόκληρος μαλάκας, δε μπορεί να μου ζητήσει να χωρίσουμε και περιμένει εμένα να του το πω?! Ναι, μάνα μου, εσένα περιμένει, τι τα θες….. Διώξ’ τον να πάει στο διάολο! (Πού θα βρει καλύτερα από εσένα? Εσύ αυτό θα σκέφτεσαι και θα πετάς στα σύννεφα….Επίσης, μια πολύ καλή ιδέα είναι να βρεις έναν ωραιότατο γκόμενο να ανανεωθείς!!!)

            Φυσικά, δεν άργησα για μία ακόμα φορά να επιβεβαιωθώ. Ο γκόμενος της ξαδέρφης είχε θέμα γιατί εμφανίστηκε στο προσκήνιο η πρώην του «που τα είχαν χρόνια και νιώθει μπερδεμένος…» (ok…φιλαράκο. Κάτσε με την πρώην, λοιπόν! Αυτή σου αξίζει.), οι υπόλοιποι «ήθελαν χρόνο» και εθεάθησαν με νέες γκόμενες κάπου αλλού. Αυτό το μάτι μου πια! Του Βούδα! Τόσα είδα αυτές τις ημέρες, τόσα έπιασα. Ούτε ξόβεργα να πιάνω πουλιά… Φυσικά δε χάρηκα ούτε με αυτά που είδα, αλλά ούτε και με αυτά που άκουσα. Σαφέστατα και προτιμούσα να διαψευστώ προκειμένου να μη στεναχωριέται η ξαδέρφη μου….. Αλλά έλα που ενώ οι τύποι «θέλουν το χρόνο τους», κάνουν και σκηνές ζηλοτυπίας και τηλεφωνήματα τύπου «πού είσαι? Πάλι έξω? Αμάν, δε μαζεύεσαι από όταν ήρθε η ξαδέρφη σου από το Ασπρονήσι…». Ναι, μάνα μου, δεν ξέραμε να σε παρακαλάμε και να κλαίμε πάνω από τα τηλέφωνα! Όχι, μάνα μου….. Τα κορίτσια μπορεί στο σπίτι να κάθονται να αναλύουν με τις ώωωωωρες (ωχ, Παναγία μου….. Ούτε λεξικό να ήμουν!) αυτά που εσείς μας είπατε, να κλαίνε, να στεναχωριούνται, να σκέφτονται ενδεχόμενες κατινιές που θέλουν να κάνουν (ε, γυναίκες είμαστε. Το μυαλό πάει πρώτα στο πονηρό και στην κατινιά!!! Τι να λέμε τώρα….Μαλακίες?!), να βλέπουν ταινίες με δραματικό περιεχόμενο, να τρώνε σαν μουλάρες (μόνο στην ξαδέρφη δεν κατέβαινε μπουκιά κάτω. Εγώ πάλι, όταν έχω γκομενοστεναχώριες, τρώω σαν ζώον!! Σταματημός δε με πιάνει!) αλμυρά, γλυκά, ξινά, πικρά, ό,τι σκατά τέλοσπάντων τρώγεται…, αλλά!

Όταν πάει η ώρα 12, τα κορίτσια σταματάνε τα κλάματα, βάζουν (βγάζουν καλύτερα…) τα καλά τους, ανεβαίνουν στις πιο sexy γόβες που μπορεί να υπάρξουν στο Λεκανοπέδιο, φοράνε το ωραιότερο και το πιο πονηρό χαμόγελο, μπαίνουν στο αμάξι (ή και σε δύο αμάξια, αν είναι ολόκληρο γυναικοκοπάδι όπως ήμασταν εμείς!) και κάνουν τη νύχτα άκρως καλύτερη για τους ελεύθερους και διαθέσιμους άντρες που ίσως τύχει να περάσουν από δίπλα τους!!!! Στην τελική, αυτοί που «ήθελαν τον χρόνο τους» θα χάσουν, όχι τα κορίτσια…. Γι’ αυτό, αγόρια, την επόμενη φορά που θα έχετε πρόβλημα με τον χρόνο και πριν τον ορίσετε όπως εσείς νομίζετε καλύτερα ή αποφασίσετε να τον δώσετε αλλού, σκεφτείτε την γκόμενά σας να κυκλοφορεί όπως σας ανέφερα παραπάνω. Σκεφτείτε το πολύ καλά, γιατί μάλλον εσείς θα χάσετε…. Κίσιζ!!!!�

  Υ.Γ.: Τι σκύλα είμαι…. Κάτι τέτοιες στιγμές με γουστάρω πολύ!!! Είμαι γεννημένη κακιά γυναίκα! Μ’ αρέσω…!  

Υ.Γ.2: Δεν εχω να κάνω κανένα σχόλιο για το χτεσινό ντέρμπι. Ίσως μόνο ένα. Βαρεμάρα….. 

          Το ξέρω, το ξέρω…. Ελάτε, μην παραπονιέστε. Αφού πλέον είναι γνωστό. Λείπω αρκετές μέρες και μετά επιστρέφω καλύτερη από ποτέ. Για εμάς το κάνω. Για να κρατήσω τη φλόγα της σχέσης μας δυνατή και κατακόκκινη. Για να σας αφήνω να κάνετε και ένα μεγάλο διάλειμμα όσο μεγάλα είναι και τα posts μου. Να πάρετε μία ανάσα, βρε αδερφέ κι εσείς σαν άνθρωποι. Αλλά τώρα γύρισα στο Ασπρονήσι και είμαι πανέτοιμη να σας ξαναγράψω τις γνωστές μαλακίες μου. Καλά μη φανταστείτε ότι έγινε και τίποτα το συνταρακτικό στην Αθήνα, όχι… Τα ίδια και τα ίδια! Ίσως με λίγο περισσότερο αλκοόλ αυτή τη φορά. Ίσως….Δεν είμαι και σίγουρη. Έτσι όπως τα πίνω τα Chivas, χάνω και το λογαριασμό. Στα συν των νυχτερινών εξόδων, οφείλω να ομολογήσω, ανήκει και το γεγονός ότι αν είσαι γυναίκα μπορείς να πιεις τα πάντα χωρίς καν να έχεις πορτοφόλι πάνω σου φεύγοντας από το σπίτι. Ίσως να πάρεις μόνο την ταυτότητα από το πορτοφόλι (μήπως και στη ζητήσουν στις εισόδους των κλαμπ, αν σε περάσουν για ανήλικη….. Μην ακούσω κουβέντα!). Βρε αγόρια….Γιατί δεν είστε πονηρεμένα? Δε φεύγει ο παράς από την τσέπη αν δε σιγουρέψουμε το γκομενάκι πρώτα. Κεράστε ένα ποτό, το δεύτερο και το τρίτο τι το θέλετε αν δε βλέπεται φως κάπου στο τούνελ (δηλαδή τηλέφωνο. Απλά τα πράματα…)? Εμείς σας το λέμε ευγενικά, αλλά εσείς επιμένετε συνέχεια. Ε δε θα κάτσουμε και να τσακωθούμε μαζί σας κάτω από τα ηχεία για ένα ποτάκι, βρε αδερφέ…. Εμείς το παίρνουμε από ευγένεια κι εσείς παίρνετε κάτι άλλο στο τέλος της βραδιάς, αφού δεν κόβει το ρημάδι!

            Από πού να αρχίσω….. Στο πού θα τελειώσω ξέρω. Αλλά δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Όχι, μην τρομάζετε. Δε θα τα γράψω όλα σε ένα post, για το Θεό…. Ούτε εγώ δε με μπορώ έτσι! Να αρχίσω από το γεγονός ότι δεν είχα internet στο γραφείο για 5 μέρες πριν φύγω για πρωτεύουσα. Ένιωθα λες και μου είχαν κόψει τα χέρια. Καλά δεν ήταν τόσο από την εξάρτηση του internet, όσο γιατί πίεζαν οι ημερομηνίες. Βλέπεται το internet χρησιμοποιείται και για λογιστικές εργασίες (εκτός από τη μαλακία που με βαράει…). Και έτρεχα σαν την Μαλάμω στα internet café. Εγώ και άλλα 4-5 τελειωμένα παιδάκια (ολόκληρα γαϊδούρια ήταν βασικά…..), από αυτά που πιθανότατα κοιμούνται εκεί μέσα καλωδιωμένα με αυτά τα διαδικτυακά παιχνίδια. Επαφή με το περιβάλλον μηδέν…. Κάτι μου έπεσε κάτω και έκανε απίστευτο θόρυβο και ούτε καν αναπήδησαν από το κάθισμα. Ούτε καν κοίταξαν, τίποτα. Κάτι που να δηλώνει «είμαι ζωντανός άρα υπάρχω». Για τέτοια κατάντια μιλάμε. Ούτε καν το πουλί τους δε θα παίζουν. Πολύ κρίμα…

            Αψήφησα τον δυνατό αέρα (ε μα λύσσαξε πια! Όποτε είναι να φύγω, τα λυσσακά του τρώει!), πήρα την αμαξάρα μου και επιβιβάστηκα. Και για να δείτε και πόσο αλάνι είμαι, έκανα Ραφήνα – Καλλιθέα μισή ώρα και με το παρκάρισμα μέσα. Έκανα κόντρες σαν καθυστερημένο παιδάκι στο δρόμο με δύο κάγκουρες… Shame on me, το ξέρω! Αλλά όταν μου μαρσάρουν στα φανάρια και με κοιτάνε με βλέμμα τύπου «σε έχω!», κάτι αισθάνομαι μέσα μου. Και το βγάζω στο γκάζι. Με λες και καλή, όμως, με λες και καλή… Ευτυχώς ο πατερούλης δεν ήταν στο σπίτι να με δει, γιατί θα άρχιζε τα γνωστά τα μπαμπαδίστικα «μην τρέχεις σαν παλαβή!». Και τι να του πεις μετά, ότι από εσένα από πήρα? Δε λέει… Ήταν με την μανούλα στο χωριό. Θα χτίσουμε εξοχικό εκεί (μη με κοιτάτε λες και είμαι ufo. Φυσικά και θα χτίσουμε εξοχικό στο χωριό, στην Αρβανιτιά, και όχι στο Ασπρονήσι, όπως με ρώτησε κάποιος με έκπληξη… Στο Ασπρονήσι είναι το σπίτι μας! Εξοχικό δεν έχουμε, όμως και επειδή σε λίγο καιρό θα με έχετε μόνιμα κοντά σας, ως μόνιμη κάτοικος Αθήνας που σέβομαι τον εαυτό μου, θα πρέπει να έχω και το κοντινό εξοχικό μου. Μισή ώρα από τον Παρνασσό. Θα κάνουμε και το σκι μας τους χειμώνες. Θα πίνουμε και τα κονιάκ μας δίπλα στο τζάκι. Καλά, ας μην προτρέχω… Όταν και αν γίνει, θα τα πιούμε αυτά τα κονιάκ.) και, φυσικά, τον Νοέμβρη «θα μάσουμε και τις ελιές»…. Βέβαια! Εμ τι σας λέω!!! Έχω προίκα εγώ, όχι μαλακίες. Βγάζουμε κάθε χρόνο τόσο λάδι που μας φτάνει για 365 μέρες και βάλε. Όχι μαλακίες! Μόνο που τα προηγούμενα χρόνια το έκανε ο παππούς. Παππούς, όμως, πια δεν υπάρχει, οπότε «ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο». Φυσικά, εγώ θα κάνω τον κοτζαμπάση και θα δίνω εντολές κάτω από ένα δέντρο. Όχι, μάνα μου…… Δε θα βάλει η Audrey τα χεράκια της στην ελιά. Τι είμαι? Γεωργός?! Fashion icon είμαι. Όχι μαλακίες….

            Εννοείται ότι δεν πρόλαβα να πατήσω το ποδάρι μου σε Αττικό έδαφος και το βράδυ βγήκα. Ε ναι, ‘ντάξει….. Έπρεπε. Έπρεπε και δεν ακούω κουβέντα. Πριν σας πω ότι πήγα σε Sea Satin και Villa και, και, και, και λύσσαξα, θέλω να κάνω μία παρένθεση. Πειράζει που τα μαγαζάκια που είναι στην Πανόρμου δε μου αρέσουν καθόλου? Πειράζει? Γιατί μόλις με πήγαν εκεί και εξέφρασα τη δυσαρέσκειά μου (αφού ερωτήθηκα! Λες και περίμεναν διαφορετική απάντηση από εμένα…. Τι να λέμε τώρα!), με κοίταξαν όλοι με ένα ύφος λες και με είχαν ανεβάσει στο Everest και έπρεπε εγώ τώρα να είμαι και ευγνώμων για το θέαμα…. Sorry, μωρέ μάνα μου, αλλά δεν είναι του στυλ μου, όπως εσένα δεν είναι του στυλ σου αυτά που πάω. Ας πιούμε ένα ποτάκι, εξάλλου δε θα τα αγοράσουμε κιόλας τα μαγαζιά, εσάς ήρθα να δω, ας πούμε δυο κουβέντες που είχαμε και καιρό και ας πάμε ο καθένας στην ευχή που θέλει. Μην το κάνουμε και θέμα. Δεν είμαι τόσο ανατρεπτική και άνετη όσο τα μαγαζιά της Πανόρμου, sorry… Είμαι κομπλεξική που συχνάζει σε μπαράκια του Κολωνακίου. Και πάλι sorry…. Ο καθένας όπως επιθυμεί!

            Και εδώ οφείλω να κάνω μία δήλωση που απλά την άφησα ως σχόλιο στο τελευταίο post μου. Στους άντρες αρέσουν οι γυναίκες με γυαλιά! Ναι, ούτε εγώ το πίστευα ώσπου το ανακάλυψα μόλις μπήκα στο Sea Satin. Είχα ξεχάσει τους φακούς επαφής πίσω στο Ασπρονήσι, καθώς μέρα νύχτα κυκλοφορούσα με τα (καινούρια μου!!!!!! Super!) γυαλιά λόγω των 8 μποφόρ. Δεν μπορείς ούτε το μάτι να ανοίξεις με τόσο αέρα, όχι να δεις κιόλας! Τι να κάνω, να κάτσω σπίτι δε γινόταν, είπαμε έπρεπε να βγω, με περίμεναν (αλλιώς δεν ήθελα να σας πω την αλήθεια….Με το ζόρι πήγα…), βάφτηκα, ντύθηκα (του θανατά φυσικά! Είπα να βγάλω λίγο κοιλίτσα έξω. Κάπως ήταν περίεργη αυτή η μπλούζα. Δε μπορώ να την περιγράψω ειλικρινά, μόνο την τιμή μπορώ να σας πω. Ακόμα τη θυμάμαι!!! Αλλά είπα να ξεντυθώ από τη μέση και πάνω. Ε τι σκατά, μόνο η Κάρι Μπράντσω έχει κοιλιακούς? Όχι, μάνα μου, έχουμε κι εμείς!), φόρεσα τα γυαλάκια μου (τα οποία έχουν περίεργους χρωματισμούς σε καφέ αποχρώσεις και με στρασάκια στο πλάι που γράφουν D&G) και βγήκα. Παρόλο που ξεντύθηκα, όπως σας είπα, από τη μέση και πάνω, οι άντρες όλως περιέργως δεν κοιτούσαν ούτε την πλάτη μου, ούτε την κοιλιά μου, καλά το στήθος μου ούτως ή άλλως δεν το βλέπουν, αλλά κοιτούσαν τα γυαλιά μου. Κοίτα να δεις, είπα από μέσα μου, ότι ξεντύθηκα για να υπερκαλύψω τα γυαλιά και τα γυαλιά υπερκάλυψαν την γδύμνια (από το Ασπρονησιώτικο γδυμνός…) μου! Περνούσα ανάμεσα από άντρες για να καταφέρω να φτάσω στην παρέα μου και δώσ’ του σχόλια: «Ωραία μάτια πίσω από ωραία γυαλιά…», «Σου πάνε τα γυαλιά…(οι τελίτσες υποδεικνύουν το λάγνο της υπόθεσης σε βλέμμα και τόνο φωνής…)», «Σου δίνουν ωραίο στυλ τα γυαλιά, δεσποινίς μου…», «Μου αρέσεις, κοπελιά! Έτσι με τα γυαλιά…», ο Χριστός κι η μάνα του, αγόρια!!!

            Μα πόσο ανώμαλοι είναι? Πόσο έκφυλοι πια? Αντί να κοιτάνε το κρέας μου, κοιτούσαν τα γυαλιά μου! Και το επόμενο βράδυ που τα ξαναφόρεσα (Κυριακή….Τα οπτικά ήταν κλειστά.), πάλι τα ίδια. Ο πιο λιγούρης: «Σε θέλω τρελά με τα γυαλιά….», 666!!! Φύγε μακριά μου, δαίμονα! Ως και το πιπίνι (ε δε θα έφτανα εκεί? Ετσι θα το άφηνα το δείπνο? Χωρίς γλυκό?) έπαθε κάτι περίεργο μόλις τα είδε. Σαν να πήρε ένα θάρρος παραπάνω και δε σταματούσε το καμάκι. Ναι βγήκαμε μία φορά (μόνο!! Ε δεν ήταν για παραπάνω…. Είμαι και μεγάλη γυναίκα πια!) για φαγητό, αλλά η κουβέντα μας ήταν ιδιαίτερα περιορισμένου πεδίου. Καλά θα μου πείτε, για την οικονομική ύφεση ήθελες να μιλήσετε. Όχι, αλλά είναι και αυτό ένα θέμα που μας αφορά στις μέρες μας, τι να λέμε! Περιοριστήκαμε στο καμάκι και στα τετριμμένα περί σχολής και σχέσεων. Του ζήτησα ευγενικά να κόψει τα σχόλια για τον άντρα της ζωής μου (που δεν είναι πια της ζωής μου. Αποφάσισα να «κόψω το κάπνισμα», το δηλώνω. Ε δεν πάει άλλο και γενικά δεν πάει πουθενά! Θα τα πούμε άλλη ώρα αυτά…Δε θέλω να πέσω σήμερα στα Τάρταρα! Αρκετά στεναχωρήθηκα όλες αυτές τις ημέρες για διάφορα, παράλληλα με τις χαρές μου. Πώς το κάνω αυτό, μου λέτε? Είμαι πραγματικά ένα ufo τελικά…), γιατί σαν να το παράχεσε όταν μιλούσαμε για σχέσης και κλάματα και παρόμοια και ευτυχώς το κατάλαβε ότι δεν παίζουμε με αυτό το θέμα που πονάει. Ε και μετά φιλιόμασταν μπορεί για καμία ώρα (δε θυμάμαι, κορίτσια, συγγνώμη….. Ένα πάθος το είχα, καθώς και απώλεια μνήμης!) στο αυτοκίνητο σαν 18χρονα! Και μου άρεσε για να είμαι ειλικρινής. Ήταν αυτό που σας είπα. Μου αρέσουν τα φιλιά και ειδικά στη φάση που είμαι τα προτιμώ 1000 φορές από ότι το sex. Αν ο άντρας ξέρει να φιλάει τέλεια, είναι τέλειο το θέμα. Όχι, όχι….. Δεν κάναμε αυτό που ρωτάτε. Όχι. Δεν ήθελα. Ίσως άλλη φορά, θα δούμε. Αλλά ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα «για αναψυκτικό».

            Τις επόμενες μέρες τον είδα ελάχιστες φορές, όταν εμφανιζόταν στο άσχετο στην παρέα (και καλά…), αλλά είπαμε ο αδερφός καραδοκούσε, οπότε και ήμουν φρόνιμο κορίτσι. Μόνοι μας δεν ξαναβγήκαμε. Αν και ζήτησε αρκετές φορές, αλλά δεν είχα και όρεξη. Γενικά είχα πολύ περίεργη διάθεση, μου έτυχαν και διάφορα ιατρικά που δεν τα είχα υπολογίσει (αλλά ξεπερνιούνται. Δε μασάμε! Αλλά φοβάμαι τους κωλογιατρούς, ρε πούστη και τις βελόνες!) και κάπως έπεφτα σε ανύποπτο χρόνο. Ήταν και οι φίλες μου σε κωλαφάση και αυτές (ε αμάν βρε αγόρια!!!! Τι θα πει «θέλω το χρόνο μου…»? Πάρε ένα Sheiko Kinetic! Στο διάολο πια!) και γκρίνιαζαν συνέχεια και έκλαιγαν και μούτρωναν, αλλά! Το βράδυ ήταν βράδυ!!!! Τα πάντα ξεχνιόντουσαν! Τα πάντα έσβηναν! Έπεφτε στόκος στα μούτρα, «έβγαιναν» τα ρούχα, λίγο ουίσκι σε χαμηλό κατά τη διάρκεια του στοκαρίσματος….., και όλες μαζί σε φάση επιδρομής, τη μία να βρίσκουμε τα αγόρια της παρέας και την άλλη να βγαίνουμε μόνες μας σε 45°, Rock, Ten και Villa!

Καλά ε? Το καμάκι το απόλυτο βιώσαμε! Ανέβαινε η ψυχολογία 500 ορόφους πάνω! Γινόμασταν ξανά άνθρωποι. Και δώσ’ του κι εμείς να τα θέλει ο κώλος μας, ενώ πειράζαμε τα πεζά αγόρια όσο ήμασταν στο αμάξι. Α, όλα κι όλα! Μπορεί να οδηγάω, αλλά το καμάκι είναι απαραίτητο στο ελληνικό τιμόνι. Σοφερίνα καμακατζού! Και με γυαλιά! Και ναι, eliaz! Η απάντηση είναι ναι!!! Φόρα τα γυαλιά σου! Αρέσει!!!!! (Βάλε κι εκείνη τη φούστα που έλεγες…..Αλλά να ξέρεις, τα γυαλιά θα κοιτάνε, οι ανώμαλοι!)!!!! Ποιος ξέρει…. Μάλλον οι άντρες έχουν φαντασίωση με βιβλιοθηκάριο, τι να πω. Ξέρετε, αυτό που λέγαμε. Κοντή φούστα, ανεβασμένη σε σκάλα και να ρωτάς με νάζι μέσα από τα γυαλιά: «αυτό το βιβλίο μου είπατε, κύριε?»….. Χμμμ….Τι ανώμαλοι είστε!!! Λοιπόν, ανωμαλιάρηδες?! Φιλί ροζ ροζ ροζ, χωρίς γυαλιά, γιατί τα βαρέθηκα τόσες μέρες… �

  Υ.Γ.: Αγαπημένοι, μη με ψάχνετε. Δεν έχω ακόμα internet…. Αν είναι ποτέ δυνατόν!!! Στην εποχή της τεχνολογίας και του Ομπάμα, εγώ δεν έχω internet!!!! Από βδομάδα, πιστεύω να έχω πάλι! Αναθεματισμένε server…. Αλλά το φιλί, φιλί! Τέλος!