Αφήνοντας την Μύκονο…

                           ��

           Κάθομαι ήσυχη και σοβαρή μπροστά από τον υπολογιστή μου. Εργάζομαι. Η αλήθεια είναι ότι από όταν γύρισα, έπεσε αρκετή δουλειά. Καταραμένη κοινωνία……. θα έλεγε κάποιος που δεν είχε έναν ολόκληρο μήνα διακοπές. Αλλά εγώ επειδή είχα, συνεχίζω αγόγγυστα την εργασία μου. Δεν παραπονιέμαι. Δε βγάζω κιχ. Μέχρι που χτυπάει η πόρτα. Περάστε….. «Γεια σας!!! Καλή χρονιά να έχετε!!!», (θα δείξει… Είναι νωρίς ακόμα για συμπεράσματα…ήθελα να πω διακαώς! Αλλά…) καλή χρονιά και σε εσάς! Και κάθεται ο άνθρωπος να τον εξυπηρετήσω. Ο εκτυπωτής αρχίζει και εκτυπώνει, εγώ τη μία κοιτάζω χαμογελώντας τον πελάτη, την άλλη κοιτάζω τον εκτυπωτή, την παράλλη το παράθυρο και λέω από μέσα σου «δε μπαίνω να δω τα mail μου αντί να γυρίζω τα μάτια σαν βλαμμένο?». Όχι μη φοβάστε….Δεν έστειλε mail ο ακατονόμαστος. Μετά την προχθεσινή μας τηλεφωνική μάχη, νομίζω θα μας αφήσει στην ησυχία μας επιτέλους.… Ελπίζω…

            Αρκετούτσικα mail….βρε για το Θεό! Λες και είχα να μπω από πέρυσι! Τι να πρωτοανοίξω…..Α! Θα ανοίξω το mail που μου έστειλε μία φίλη μου. Στέλνει κάτι καλά τελευταία……Δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη σκέψη μου και πέφτω πάνω σε ένα mail που μου προκάλεσε καταιγίδα αποριών, ανάμεικτων συναισθημάτων και παραλίγο αναφιλητών. «Ο οργασμός των γουρουνιών», λέει το mail, «συγκεκριμένα των αρσενικών, διαρκεί 30 ολόκληρα λεπτά!», !!!!!!!!!!!!!!!!!! Τι λέτε ρε παιδιά?! 30 ολόκληρα λεπτά της ώρας?! Μισή ώρα, δηλαδή….. Δε θα κάτσω να ασχοληθώ ούτε με αυτόν που έκανε το πείραμα, ούτε και με τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο έβγαλε και το πόρισμα. Θα σταθώ στο γεγονός ότι ο κόσμος προσπαθεί να πηδηχτεί για 30 λεπτά (ίσως και λιγότερο…) και τα γουρούνια (τα γουρούνια!!!) «τελειώνουν» επί 30 λεπτά σερί! Πόση αδικία υπάρχει διάχυτη σε αυτόν τον πλανήτη πια?

            «Αργούμε? Γιατί πρέπει να προλάβω και το ΙΚΑ…», η φωνή του πελάτη με επαναφέρει….στην τάξη. Όχι, τώρα «τελειώνω», παραλίγο να πω, αλλά το έσωσα τελευταία στιγμή. Του δίνω το χαρτί, ο άνθρωπος προσφέρεται να μου δώσει 10 ευρώ για να πιω έναν καφέ (έτσι είναι στη επαρχία…), τον ευχαριστώ θερμά (ο καφές μου είναι ούτως ή άλλως στην αμοιβή του γραφείου…), αρνούμαι ευγενικά, εκείνος δεν προβάλλει αντίσταση (φυσικά…), η καθιερωμένη χειραψία και γεια σας…. Κλείνει η πόρτα κι εγώ μετέωρη να σκέφτομαι των οργασμό…..των γουρουνιών. Αν το ήξερε αυτό ο σεναριογράφος «της Αγελάδας», θα γύριζε με άλλο τίτλο το έργο…. 30 ολόκληρα λεπτά…… Όχι, σίγουρα κάποιο λάθος έγινε κατά την πληκτρολόγηση. Σηκώνω το ακουστικό, παίρνω τη φίλη μου και την ρωτάω αν μου κάνει πλάκα. «Όχι, το είχα ξανακούσει αυτό και σε ντοκιμαντέρ!!! Κουφό?», δε σε ακούω συγγνώμη…. πιο δυνατά! Και κλείνει η γραμμή μου.

            Δε μπορώ να αντιληφθώ το μέγεθος του οργασμού αυτού. Δεν το συλλαμβάνω, συγγνώμη… Των αντρών άντε να διαρκεί και 10 δευτερόλεπτα. Των γυναικών, όταν και αν συμβεί, να διαρκεί περίπου τα ίδια? Ε ναι. Δηλαδή ποιος Θεός προίκισε τα αρσενικά γουρούνια με 30λεπτο οργασμό? Διαφορετικός από τον δικό μας? Και γιατί μόνο τα αρσενικά γουρούνια? Αυτό μου προκαλεί άλλο ένα ερωτηματικό…..

            Παρόμοιο ερωτηματικό μου προκαλεί και ο σύγχρονος Έλληνας αγρότης. Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ μπερδεμένη (γιατί θα μου πείτε πού κολλάει ο οργασμός του γουρουνιού με τους αγρότες στις Εθνικές Οδούς?! Πουθενά! Εγώ, όμως, τα συγχέω με τη δύναμη του Εξκάλιμπερ! Σε αυτό το blog, στον έρωτα, στην αγάπη και στον αγώνα όλα επιτρέπονται!) και δεξιών πεποιθήσεων, ρωτώ: αυτοί οι (εξοργισμένοι, δεν αντιλέγω…. Και αδικημένοι, αν θέλετε….) Έλληνες πλάστηκαν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση διαφορετικού Θεού από τον δικό μας? Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει μία μερίδα ανθρώπων (μικρή ή μεγάλη) να κλείνει και να κόβει τους δρόμους της Ελλάδας. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη μόδα που επικρατεί σε φορτηγατζήδες και αγρότες, να τραβάνε τα οχήματά τους και να κλείνουν την Εθνική Οδό. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί νιώθουν περισσότερο αδικημένοι από τον οποιοδήποτε εργαζόμενο πάνω στην Ψωροκώσταινα. «Μας αγοράζουν το λάδι 0,10 λεπτά το κιλό και το πουλάνε 8 ευρώ!!!», ωραία δικαιολογία για να κλείσεις έναν εθνικό δρόμο που χρησιμοποιείται πρώτα από τους πολίτες που τον πληρώνουν και μετά από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση!

            Κατά καιρούς (και μάλιστα συχνούς το τελευταίο διάστημα) διάφορες ομάδες ανθρώπων διαδηλώνουν και απεργούν για τις όποιες αδικίες αισθάνονται ότι βιώνουν στον τομέα τους. Απεργία. Και στην απεργία δεν πληρώνεσαι. Τη μέρα που χάνεις με τη βούλησή σου από τη δουλειά, αυτή την ημέρα δεν την πληρώνεσαι. Ίσως οι μέρες να γίνουν πολλές. Δε θα τις πληρωθείς. Έτσι, είναι οι απεργίες, έτσι είναι οι αγώνες γενικότερα. Σίγουρα και πάλι, κάποιες ομάδες πολιτών να ζημιώνονται από αυτές τις απεργίες. Όταν απεργούν π.χ. τα ταχυδρομεία, δε στέλνονται έγγραφα, δέματα, γράμματα κλπ (αν δεν τα στείλουν με courier…). Όταν απεργούν οι γιατροί, δεν εξετάζονται παρά μόνο τα επείγοντα περιστατικά. Όταν απεργούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, δε γίνονται μαθήματα. Και όταν όλοι αυτοί κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, κλείνουν προσωρινά οι δρόμοι, προκαλώντας το απόλυτο χάος στους υπόλοιπους δρόμους.

            Όταν, όμως αγαπητέ αγρότη (και αγαπητέ φορτηγατζή….. γιατί καλά φωνάζεις «χάνουμε τα μεροκάματα εμείς!», αλλά να σου θυμίσω ότι εσύ έκανες μόδα το κλείσιμο των Εθνικών Οδών, όταν τραβούσες τις νταλίκες σου στη μέση του δρόμου για πρώτη φορά…) κλείνεις το εθνικό δίκτυο, τότε ποιες ομάδες ανθρώπων ζημιώνεις? Μην απαντάς….Θα σου πούμε εμείς. Όλες. Έτσι απλά. Ενοχλείς όλο τον κόσμο που προσπαθεί να περάσει από εκείνο το σημείο που εσύ αποφάσισες μέσα στην (δικαιολογημένη, δε λέμε όχι…) αγανάκτησή σου να μπλοκάρεις. Θα μου πεις αγρότισσα είμαι και γνωρίζω τα προβλήματά σου? Όχι, αλλά τα προβλήματα τα οποία ξαφνικά συνειδητοποίησες εσύ, εμείς τα έχουμε δει εδώ και καιρό……γιατί εμείς πληρώνουμε 8 ευρώ το λάδι… Όμως, θεωρώ ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι να διαμαρτυρηθείς από το κακό αυτό συνήθειο να κλείνεις τους δρόμους, που στην τελική δεν τους έχουμε μόνο για εσένα και το τρακτέρ σου! Δεν έχει σημασία αν ο άλλος επείγεται να περάσει γιατί έχει κανονίσει συνάντηση με γιατρούς, διευθυντές, φίλους. Δεν έχει σημασία αν ο άλλος θέλει να περάσει τα προϊόντα του. Δεν έχει σημασία αν ο άλλος πάει να δώσει εξεταστική. Δεν έχει σημασία καν αν ο άλλος πάει κάπου για βόλτα. Ενοχλείς! Κλείνεις τον δρόμο μας! Δεν είναι μόνο δικός σου…….Και όταν εμείς επειγόμαστε για τον α και β λόγο να περάσουμε, σαφώς και δε θα μας απασχολήσει το πρόβλημά σου (όπως δε σε απασχολεί το δικό μας…)! Είσαι πολύ εγωιστής, φίλε αγρότη…. Λυπάμαι που στο λέω, αλλά κοιτάς μόνο τον κώλο σου!

            Θα μου πεις, αφού σου φωνάζω, γιατί δε σου λέω έναν από τους τρόπους διαμαρτυρίας. Δεν ξέρω πολλούς προσωπικά γιατί δεν είμαι αγρότισσα, αλλά μπορώ να φανταστώ ενδεικτικά μερικούς….. Όπως για παράδειγμα να μην τροφοδοτήσεις με αγροτικά προϊόντα την αγορά. Τίποτα, μηδέν φρούτα, μηδέν λαχανικά, μηδέν όσπρια, βαμβάκια, λάδια, ό,τι έχεις εκεί τέλος πάντων! Για να μη σου πω να τα καταστρέψεις όλα μπροστά στις κάμερες. Αλλά τι λέω….Μαλάκας είσαι να χάσεις τη σοδειά. Όχι, βέβαια. Δεν είσαι μαλάκας, σαν τους άλλους που όταν απεργούνε, χάνουν μέρος του μισθού τους. Μόνο οι μαλάκες τα κάνουν αυτά σε αυτό το κράτος. Οι έξυπνοι απλά αράζουν σε ένα δρόμο 352 μέρες…. Κρατάνε τη σοδειά και περιμένουν και τις ενισχύσεις της κυβέρνησης! Έτσι…. Μπορείς, επίσης, φίλε αγρότη, να μη στείλεις τα προϊόντα σου στους χονδρέμπορους και στα εργοστάσια. Τίποτα, μηδέν κι εκεί. Αλλά δεν το κάνεις. Τα κρατάς στην αποθήκη. Καλά κάνεις. Μαλάκα είσαι να τα πετάξεις… Κι εδώ θα έρθεις και θα μου πεις βουλώνοντάς μου το στόμα, το κράτος, οι χονδρέμποροι και τα εργοστάσια, θα κάνουν εισαγωγές μετά και θα βολευτούνε και αυτοί και μάλιστα φθηνότερα. Οπότε κι εσύ κλείνεις τον δρόμο και τελείωσε το παραμύθι και όλοι οι άλλοι να πάνε να γαμηθούνε. Στην τελική, θα μου πεις και θα μου βουλώσεις ξανά το στόμα, ας πάρουν αεροπλάνο όσοι θέλουν να μετακινηθούν……(όπως είπες αγρότης live on camera…)

            Και τους στέλνεις και ένα φιλί ρουφηχτό, μεγάλο και με φρουτένια γεύση και σκολάει το θέμα! Γιατί τι σκατά αγρότης είσαι, αν το φιλί σου δεν έχει φρουτένια γεύση? Κίσιζ πολλά πολλά!          �

Υ.Γ.1: Μετά από όλα αυτά που έγραψα, ακόμα δε μπορώ να χωνέψω το μέγεθος του οργασμού του γουρουνιού…… 30 ολόκληρα λεπτά?! Τι λέτε ρε παιδιά….! Ποια λάδια και ποια όσπρια! Εδώ υπάρχουν ζωντανοί οργανισμοί που καλοπερνάνε κι εμείς κλείνουμε τους δρόμους?!

Υ.Γ.2: Ψιτ? Αγόρια της αγροτιάς? Έχουν μείνει τα λιμάνια ανοιχτά. Μην κάνετε καμιά μαλακία και τα κλείσετε, γιατί θέλω να επισκεφτώ την Αττική! Σας καθάρισα! Εκτός και αν βρείτε τρόπο να τα κλείσετε μέσω απαγορευτικού…..Εκεί δε μπορώ να πάρω θέση.

Υ.Γ.3: Δε μπορώ να ακούω τους Κρητικάκηδες άλλο…..Δεν έχω κάτι με την Κρήτη! Αλλά δε μπορώ να ακούω μαλακίες…. Πλιζ! Απαλλάξτε τους….

Υ.Γ.4: Όταν αποκαλούμε έναν άντρα αδίστακτο γουρούνι, εννοούμε δηλαδή ότι είναι πολυοργασμικός? Ή λάθος κατάλαβα τελικά…?

Υ.Γ.τελευταίο μάλλον….: Κύριε Σιδηρόπουλε να σας πω (ως γυναίκα που την γοητεύουν οι γκριζομάλληδες άντρες…) ότι μου αρέσετε περισσότερο με καζάκα και πουκάμισο, παρά με αγωνιστικό αγροτικό μπουφανάκι ξου διαλογής!!!Πολύ καλύτερα σήμερα….. 

                           ��

            Ναι, το δηλώνω όπως το έχω δηλώσει και άλλες φορές. Έχω αδυναμία….. Αδυναμία στο αντρικό φύλο. Μακάρι αυτή μου η αδυναμία να συνοδευόταν από αχαλίνωτο κάθε φορά σεξ, αλλά άλλες έχουν την τύχη σε αυτή τη ζωή… Εμείς στην επόμενη! Τα έχουμε ξαναπεί αυτά….. Έλεγα, λοιπόν, ότι έχω αδυναμία στους άντρες (και τελευταία και στους νεότερους!!! Ναι…. Μάλλον απέκτησα άσχημο κουσούρι… Τέλος πάντων!) Υπάρχουν μερικές καταστάσεις να το πω, εκφράσεις να το πω, συνήθειες να το πω, λέξεις να το πω, στιγμές να το πω, δεν ξέρω πώς να το πω…..που όταν τις συναντώ με κάνουν και λατρεύω ακόμα περισσότερο τους άντρες. Τους άντρες έτσι…..Το τονίζω….

            Το αγαπημένο μου από όλα είναι η πίπα. Έτσι, έτσι…..Γουρλώστε τα μάτια, δε με νοιάζει. Αλλά δεν είναι αυτό που καταλάβατε. Ναι, εννοώ την πίπα την γνωστή σε όλους (όχι του ναύτη…), αλλά δεν εννοώ ότι τρελαίνομαι εγώ. Μπορώ να πω ότι την αποφεύγω κιόλας όπως ο διάολος το λιβάνι (το «είδα» αυτό το σήκωμα του φρυδιού από μερικούς….Ξέρουν ποιοι είναι αυτοί…). Εννοώ, όμως, γενικά την πίπα ως γεγονός σεξουαλικό. Ανέκαθεν οι άντρες νόμιζαν ότι οι γυναίκες κάνουν σαν τρελές για πίπα. …………. (παύση μερικών δευτερολέπτων)……… Το γιατί φυσικά το έχουν κιόλας απαντήσει στο μυαλό τους, χωρίς καν να μας ρωτήσουν αν όντως ισχύει. Τόσο σιγουριά! Κάτι έχει πάρει το αυτί μου, κατά καιρούς……αλλά δεν απάντησα για να μην τους κόψω τη φόρα και την όρεξη. Κρίμα είναι κι αυτά…. Αφήστε τα να φαντασιώνονται, δεν είναι κακό.

            Κακό, όμως, είναι να επιμένεις. Κακό είναι να χάνεις τον έλεγχο. Κακό είναι να τη θεωρείς δεδομένη. Τι ποια?! Την πίπα! Για την πίπα μιλάμε…..

Γιορτινές μέρες, κι εγώ βγήκα…..(όχι να πάρω μία πίπα, αλλά) για να συναντήσω φίλες σε καφετέρια του κέντρου. Φτάνω, φιλιόμαστε, αγκαλιαζόμαστε (λες και είχαμε να τα πούμε από πέρυσι. Το προηγούμενο βραδύ μαζί γυρνούσαμε…), τραβάμε τις καρέκλες, ακουμπάμε τους κώλους και κοιταζόμαστε στα μάτια. Έτσι καταλαβαίνουμε ποια έχει να πει το σημαντικότερο νέο της ημέρας. Εγώ δεν είχα κάτι συνταρακτικό από χτες, οπότε και το μάτι μου το έμπειρο έπιασε τον προβληματισμό που πλανιόταν στον αέρα…… Όχι, δεν επρόκειτο για την Γάζα. Οποιαδήποτε προσπάθεια συζήτησης, έπεφτε στο κενό, οπότε και μείναμε στα δικά μας, τα κοινά. Κοιτάζω τη φίλη μου βαθύτερα στα μάτια και τη ρωτάω «μα τι συμβαίνει τέλος πάντων?!». Δεν απαντάει και σκύβει το κεφάλι…. Ωχ, βγάζω αναστεναγμό και την ώρα εκείνη ο νεαρός σερβιτόρος μου προκαλεί και δεύτερο αναστεναγμό. Με συγχωρείτε κορίτσια, έχουμε κι εμείς τις ανάγκες μας…και ο νέος είναι ωραίος. «Αμάν…», συγγνώμη… Στο θέμα μας…. Τι συμβαίνει, ανησυχώ!!!

«Audrey….Θέλω να σε ρωτήσω κάτι περίεργο.», δηλαδή? Πόσο περίεργο…? Και γιατί πρέπει να απαντάω εγώ σε όλα τα περίεργα?! «Θα σου φανεί κάπως, πώς να το πω…..», περίεργο? «Ναι!», ok…. (περίεργο…..αυτή η φίλη μου, συνήθως, δε ρωτάει μαλακίες, ούτε έχει γκομενικά προβλήματα. Τι έγινε τώρα? Νέο φρούτο στη ζωή μου?)…. «Λοιπόν. Τσακωθήκαμε χτες με τον Έτσι. Μετά που με αφήσατε πήγα σπίτι του….», συμβαίνουν κι αυτά. Σου έχω πει να μένεις στο δικό σου σπίτι! «Έλα ρε Audrey!! Δεν τσακωθήκαμε για ζήλιες και τέτοια. Ούτε λόγω καιρού.», ναι, έχει χαλάσει λιγάκι ο καιρός. Ώρα του ήταν…. «Εννοώ που είμαστε καιρό μαζί!!!!», αααα…. Τότες? Προς τι ο τσακωμός?

«Εδώ μπαίνει το περίεργο, Audrey.», ωχ, να το πάλι το περίεργο…. Πες μου ότι δεν είναι σεξουαλικής φύσεως? Πες το μου. «Είναι, ναι…», όχι, σε παρακαλώ. Διανύω, όπως και ο πλανήτης, εποχή λιτότητας. Να χαρείς… Μη με κολάζεις και τους πάρω όλους με τη σειρά, μαζί και το μανάρι που σερβίρει και είναι και μικρό παιδί! Κι επίσης, ξέρεις πολύ καλά και σας το έχω πει άπειρες φορές, ότι δε θέλω ούτε να σας λέω ούτε να μου λέτε λεπτομέρειες της σεξουαλικής σας ζωής. Έλεος….Θα βλέπω τους γκόμενούς σας και θα με πιάνουν γέλια! «Όχι, θέλω να σου πω, σε παρακαλώ, να μου πεις τη γνώμη σου!», ουφ… «Έχει ένα κακό συνήθειο. Όταν, ξέρεις, αρχίζουμε να…..ξέρεις….», μπαλαμουτιάζεστε, ξέρω…. Έχω γνώσεις περί μπαλαμουτιού, συνέχισε…. «Ναι, όταν αρχίζουμε λοιπόν…εεε…», τις διαδικασίες αναπαραγωγής…. «ναι… Τότε εκεί που φιλιόμαστε μου σπρώχνει το κεφάλι!», για να σταματήσετε να φιλιέστε? «Όχι, ρε Audrey!! Ξέρεις!!», για πίπα? «Ναι!», ωραία, συνεννοηθήκαμε. Όλο ξέρεις ξέρεις είσαι, και στον τόπο τα βιολιά. Τελείωνε!! Και τσαντίστηκες που σου σπρώχνει το κεφάλι και τσακωθήκατε αντί να βγάλετε τα μάτια σας…. «Όχι. Το προσπερνάω αυτό, αν και με τσαντίζει. Και κάνουμε….», φτάνει!!! Καταλάβαμε! Παρένθεση πρώτη: όλοι οι άντρες, μάνα μου, εκείνη τη στιγμή σπρώχνουν το κεφάλι. Το θέμα είναι κατά πόσο το ανέχεσαι και κατά πόσο του έχεις πει ότι σε ενοχλεί. ‘Ντάξει, δε φταίει κι αυτός. Στη φύση του είναι και να σπρώχνει το κεφάλι και να νομίζει ότι γουστάρεις που σπρώχνει το κεφάλι και να νομίζει γενικότερα ότι γουστάρεις τρελά που του παίρνεις πίπα. Δε φταίει αυτό σου ξαναλέω….. Επίσης, δε φταίει γιατί δεν του το είπες. Δεν είναι κακό, ούτε θα καταστραφεί η σεξουαλική σας ζωή, αν του πεις να μη σου σπρώχνει το κεφάλι γιατί εκνευρίζεσαι. Και εξάλλου, μωρέ, ασ’ το κι εσύ έτσι πρόστυχο. Ασ’ τον να σε σπρώχνει. Δεν το κάνει γιατί δε σε σέβεται, αλλά γιατί γουστάρει γαμήσι. Κάντο kinky κι εσύ, ρε παιδί μου. Sex κάνεις, όχι κατήχηση! Σπρώξε κι εσύ το δικό του σε εσένα. Καλά αυτά γουστάρουν κιόλα…αλλά αμάν πια! Αργότερα όταν σε σπρώχνει….. γενικότερα, δε λες όχι, όμως!

«Καλά καλά…..Μαλακίες λες…», ε εσύ με ρώτησες…. «Εγώ άλλο θέλω να πω και αλλού θέλω να καταλήξω.», κατέληξε γιατί θα καταλήξω εγώ στο τέλος. «Δεν τσακωθήκαμε επειδή με έσπρωχνε, αλλά επειδή μου ζήτησε κάτι περίεργο….», να το πάλι το περίεργο….. Έχει να κάνει με «μπουκαπόρτα και στεγανά»? «??????Ε?», πίσω πόρτα? «ΟΧΙ!!!!!», ΚΑΛΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ, μη φωνάζεις. «Αυτό δεν τον αφήνω να το κάνει ούτως ή άλλως…», καλά, δε σε είπαμε και ξεκωλιάρα, τελείωνε! Συνέχα! «Μου ζήτησε, εεεεεμμ……», να το κάνετε χωρίς προφυλακτικό? «Όχι, όχι…..Εεμμμμ….Ρε Audrey, δεν ξέρω πώς να το εκφραστώ…», με απλά λογάκια, σεξουαλικά κατά προτίμηση. Ή πες το με μελισσάκι και γύρη, ας πούμε. Ε τι πώς να το πεις! Με έσκασες…. Σου ζήτησε παρτούζα? «Όχι, όχι. Μη τα λες έτσι…..», σεμνότυφο κορίτσι εσύ! Σκόλα! «Μου ζήτησε να τα καταπιώ….», ποια? «Audrey!!!! Τι ποια?! Ξέρεις!», α ξέρεις, ξέρεις…. Είναι ένα θέμα αυτό, όντως. Παρένθεση δεύτερη: όλοι οι άντρες, μάνα μου, γουστάρουν να τα καταπίνεις. Δεν υπάρχει άντρας που να μη γουστάρει. Είναι γεγονός…. Το έχουν πολύ ψηλά στο μυαλό τους. Κάτι σαν την ολοκλήρωση της σχέσης. Εμείς ως γυναίκες, πιστεύουμε ότι οι ολοκληρωμένες σχέσεις είναι αυτές που περιέχουν τη λέξη sex. Γι’ αυτούς είναι κάπως πιο περίπλοκο, σύμφωνα πάντα με εμπειρίες και λεγόμενα. Για τους άντρες, η σχέση ολοκληρώνεται μόλις τα καταπιείς ή/και σε πάρουν από πίσω. Μετά από αυτά, τους ανήκεις, τέλος.

Είναι λεπτό το ζήτημα, φιλενάδα και είναι καθαρά στην κρίση της καθεμίας μας. Εμένα προσωπικά δε μου αρέσει καν η πίπα. Τη θεωρώ τουλάχιστον αγγαρεία. Εγώ, έτσι? Οπότε φαντάσου ότι το άλλο περί κατάποσης με αφήνει παγερά αδιάφορη και αποστασιοποιημένη. Συν που μου προκαλεί μία, πώς να το πω να μην ακουστεί και βαρύ, εεε…..αηδία. Είναι απαγορευτικό στο μυαλό μου. Άλλες πάλι το κάνουν και γουστάρουν. Άλλες πάλι το θεωρούν απαραίτητη κατάληξη του sex (εκτός από τις πορνοστάρ, το κάνουν κι άλλες ναι, μη φρικάρετε…Όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι.). Άλλες πάλι φοβούνται για το τι γεύση θα έχει. Ναι, υπάρχουν και τέτοιοι προβληματισμοί, όταν έχεις ξεπεράσει όλους τους προηγούμενους… Άλλες πάλι έχουν την περιέργεια. Τι να σου πω…. Είναι καθαρά προσωπικό θέμα, όπως και όλα τα σεξουαλικού τύπου. Δε θα σε πει κανένας σιχαμένη και πρόστυχη, αν το κάνεις. Το αγόρι σου είναι και με το σύντροφό σου από τη στιγμή που νιώθετε άνετα μεταξύ σας, δεν υπάρχει πρέπει, δεν πρέπει. Υπάρχει μόνο το μέχρι πού θα νιώσεις άνετα να φτάσεις. Και αυτό είναι το θέμα. Θα κάνεις πάντα αυτά που σε κάνουν να νιώθεις άνετα εσύ. Θα φτάνεις μέχρι εκεί που εσύ νιώθεις ok. Σίγουρα πρέπει να ξέρεις και τι ευχαριστεί και τον άλλο, αλλά δε σημαίνει ότι επειδή κάτι τον ευχαριστεί, πρέπει και να το κάνεις αν δεν θέλεις.

Αυτό ήταν δηλαδή? «Ναι…. Τι να κάνω?», ε κατάπιε τα κι εσύ τα τελειώνει το θέμα. Μην κάθεστε και χαλάτε την ατμόσφαιρα και τσακώνεστε, για πόσο? Ένα σφηνάκι σπέρμα?! Τι σκατά….Πού πήγε η αγάπη σου για εκείνον? Έλα, σε παρακαλώ, σοβαρέψου. Και κατάπιε το κι αυτό. Τόσα καταπίνουμε οι γυναίκες κάθε μέρα, αυτό μας ενόχλησε…… «Καλά σου λέει!!!», πετάγεται άλλη γκόμενα της παρέας. «Εμένα προχτές που πήγαμε να το κάνουμε…», ΤΟ ΚΑΝΑΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΕΙΠΕΣ (με ένα στόμα μια φωνή όλες…. Πάντα το λατρεύω αυτό σημείο που όλες μαζί τάχα μου δεν το περιμέναμε!! Κάποια τραπέζια μας κοίταξαν….Και ο σερβιτόρος μου…. Ε, αναγκάστηκα να του κλείσω το μάτι, ότι και καλά δε θέλουμε τίποτα….)?!!!!!!!! «Όχι (ύφος ξενερωμένο!), δεν του σηκωνόταν, αλλά αλλού θέλω να καταλήξω…..», ΑΛΗΘΕΙΑ (πάλι με ένα στόμα….. Αυτό δεν είναι από τα αγαπημένα μου σημεία…)?!!!! Πού θέλεις να καταλήξεις (εγώ, η πιο ψύχραιμη της παρέας επαναφέρω την κουβέντα σε λογικά επίπεδα….)? «Θέλω να καταλήξω ότι μου έσπρωχνε συνέχεια το κεφάλι και ενώ του εξήγησα ότι δε θέλω να του πάρω πίπα, εκείνος επέμενε!!! Και στο τέλος και αφού δεν του….», καταλάβαμε!!! «…..μου είπε «Τι το κοιτάς?! Φίλα το!!». Όχι το διανοείστε?!!»,……… (εγώ σιωπηλή…)…… Ε κι εσύ, βρε μάνα μου, «τι το κοιτούσες και δεν το φιλούσες»?! Να που δε μπήκε η κάλτσα στο συρτάρι…. (Κυρία διπλανού τραπεζιού γυρίζει και με κοιτάει…. «Με συγχωρείτε….Έχει και η φίλη μας τα προβλήματά της…Συγγνώμη…»……Κουνάει το κεφάλι και γυρίζει πάλι προς τις φίλες της. Μάλλον πρώτη φορά ακούει για «την κάλτσα και το συρτάρι», δεν εξηγείται αλλιώς……Πάντως για παρθένα δεν την έκανα…)…. �

Α να και ο σερβιτόρος μας!!!! «Να πάρω κάτι άδειο?», εγώ προσωπικά νιώθω πολύ άδεια, για τις άλλες δεν ξέρω……… Τι με κοιτάτε ρε κορίτσια?! Ψέματα να του πω? Δε το θέλω… Κίσιζ…..σε όλους!!!

Υ.Γ.1: Βρε αγόρια…..Be gentle! Είναι πράματα αυτά? «Τι το κοιτάς? Φίλα το!»? Θα γελάει κι ο κόσμος…. Αν θέλουμε, θα το φιλήσουμε, ξέρουμε πού πέφτει. Για το Θεό πια….. Μην γίνεστε αγενείς!!! Εσείς θα χάσετε (και μετά μάλλον κι εμείς….Ουφ!)…..
Υ.Γ.2: Βρε αγόρια Νο 2…. Αν θέλουμε να τα καταπιούμε, μην ανησυχείτε, ξέρουμε με ποιον τρόπο γίνεται. Σαν το νερό…. Θα σας ενημερώσουμε….. Για το Θεό Νο 2!
Υ.Γ.3: Τα πρόσωπα είναι υπαρκτά. Μαζί και ο σερβιτόρος…..Κίσιζ κορίτσια! Εσείς αγόρια τα πήρατε παραπάνω…..Μην τα θέλετε όλα δικά σας!

              ��

           Έλειψα. Έλειψα αρκετά. Αλλά υλικό (δυστυχώς για εσάς…) μάζεψα αρκετό. Και όταν λέω αρκετό, το εννοώ. Μου δημιουργήθηκαν πολλές απορίες κατά τη διάρκεια των διακοπών μου, αλλά κρατήθηκα με νύχια και με δόντια για να μην τις μοιραστώ ακόμα μαζί σας. Ήθελα να γυρίσω στο Ασπρονήσι πρώτα, να καθίσω αναπαυτικά μπροστά από τον υπολογιστή μου και να…ανθίσω. Σε ξένο υπολογιστή, οίστρο δε βρίσκω. Άσε που νιώθω βλέμματα γύρω τριγύρω. Όταν γράφω, θέλω να γράφω απερίσπαστη. Χωρίς να ανοίγουν πόρτες (μανούλα…), χωρίς να χτυπάνε σταθερά κινητά δονήσεις, χωρίς να ακούγεται η ηλεκτρική σκούπα (μανούλα…), χωρίς να χτυπάνε με καρφιά τους τοίχους (πατερούλη…), χωρίς να μου λένε «άντε σήκω από τον υπολογιστή μου» (αδερφούλη…). Θέλω κάλμα…. Το περισσότερο 3 μποφόρ κατά τόπους.

            Εδώ και αρκετό καιρό μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον μία διαφήμιση που τη συναντάω κάπου στα δεξιά της οθόνης στο facebook. Μέχρι τώρα δεν έχω ακόμα πατήσει πάνω της για να δω τι συμβαίνει (μπορεί να αλλάξουν τα πάντα στον πλανήτη με ένα πάτημα…Ποτέ δεν ξέρεις…), αλλά μου αρέσει πάρα πολύ ο τίτλος της και γενικά το όλο στήσιμο. Με το που εμφανίζεται στην οθόνη η εν λόγω διαφήμιση, ο χρήστης απολαμβάνει τη θέα της Μαρίας της Άσχημης με χαμόγελο μικρού παιδιού («μη με βλέπεις έτσι, είμαι καλό παιδί…»….) και 500 σιδεράκια να ξεχύνονται με ορμή. Δεν έχω τίποτα με τα σιδεράκια, καθότι φορούσα κι εγώ, αλλά φρόντιζα να μην τα δείχνω παραέξω…. Πάνω από το κεφάλι της Μαρίας γράφει με μεγάλα γράμματα «Είσαι μπάζο?», ενώ από κάτω της «Αν όχι, κάνε κλικ εδώ.». Φυσικά, επειδή αισθάνομαι μπάζο τελευταία, δεν έκανα κλικ…

            Αλλά κάθισα και σκέφτηκα ποιος θα μπορούσε να κάνει κλικ σε μία τέτοια διαφήμιση. Σκέφτηκα, σκέφτηκα, σκέφτηκα, και τότε μου ήρθε στη μνήμη ένας άντρας που γνώρισα μέσα στις γιορτές. Σταθείτε! Αμέσως να σκεφτείτε «γκομενάκι εννοεί….» κουνώντας το κεφάλι. Σταθείτε! Δεν είναι δικό μου το γκομενάκι, αλλά μίας φίλης που κατά καιρούς εμφανίζεται στην παρέα. Για το εν λόγω γκομενάκι είχα ακούσει τα «καλύτερα». Όποτε συναντούσα τη φίλη μας, σχεδόν πάντα ήταν ξενερωμένη ή στεναχωρημένη. Φυσικά ακολουθούσε ανάλυση (ε για γυναίκες πρόκειται…Δε θα ρωτούσαμε? Δε θα συμβουλεύαμε?) για το τι είχε συμβεί και τι έπρεπε από εδώ και πέρα να γίνει. Καλά εγώ την είχα την απάντηση, αλλά η ξαδέρφη μου πάντα με προγκούσε ότι «δεν είναι λύση ο χωρισμός!». Ε καλά τότε…πείτε τα εσείς, εγώ θα ακούω σιωπηλά.

            Η φίλη μας, το λοιπόν, είναι τουλάχιστον γκομενάρα. Θα το πω κι ας κοκκινίσει. Είναι γκομενάρα, με κορμί πρώτο, μαλλί μακρύ και μοιραίο και ματάρες καταγάλανες. Προσωπάκι απίστευτα γλυκό και φωνή ηρεμότατη. Ελάχιστες φορές αυξανόταν η έντασή της, όταν έφτανε στο αμήν εξιστορώντας τα κατορθώματα του «καλού» της…. Χαζεύοντάς την από μακριά, έβλεπα μία γυναίκα με τον δικό της προσωπικό αέρα να μην περνάει απαρατήρητη πρώτα εξαιτίας της ομορφιάς της και μετά από το περπάτημά της. Σίγουρο βήμα. Μου αρέσει στους ανθρώπους το σίγουρο βήμα και δεν εννοώ να βλέπεις πού πατάς, αλλά να μην κολλάς, να μην κομπλάρεις όπου κι αν πατάς, όπου κι αν μπαίνεις, κυρίως σε μέρος που δεν γνωρίζεις ή σε παρέες που δεν γνωρίζεις. Το τελευταίο κρατήστε το, γιατί θα μας φανεί χρήσιμο παρακάτω….. Γενικά έχουμε έναν άνθρωπο όμορφο, άνετο, φιλικό, πρόσχαρο, με αίσθηση του χιούμορ, με τρόπους, με γλυκύτητα. Την φτύνουμε για να μην την ματιάσουμε και προχωράμε παρακάτω.

            Αν και δεν την έχω συναντήσει παρά ελάχιστες φορές, μου άρεσε η παρέα της. Κάτι στη φωνή της με ηρεμούσε. Ίσως ήταν και οι ήρεμες κινήσεις των χεριών της, ακόμα και όταν ήταν νευριασμένη (πώς το κάνουν αυτό μερικοί άνθρωποι? Απίστευτο….)! Αλλά όχι…..Παρόλο που δεν «είναι μπάζο», όχι! Δε θα «έκανε» ποτέ «κλικ» πάνω στη διαφήμιση.

            Το γκομενάκι της, όμως, είμαι σίγουρη 100% ότι θα «έκανε κλικ», αν το πρόσεχε ποτέ….. Έτσι είναι αυτά, δυστυχώς. Σε τέτοιες μαλακίες, πάντα «κάνουν κλικ», αυτοί που πιστεύουν ότι δεν «είναι μπάζα» (ενώ «είναι»). Για εκείνον ήξερα μόνο τα «καλύτερα», όπως σας ανέφερα πιο πριν, μιας που άκουγα μόνο παράπονα για εκείνον και τη συμπεριφορά του. Θα μου πείτε, άρα το πρόβλημα το είχε η φίλη σου που δεν έφευγε από εκεί. Όχι! Μπορεί κιόλας, αλλά μιλώντας με βάση εμπειρίες δικιές μου, λέω και κατανοώ ότι μερικές φορές είναι δύσκολο να ξεκολλήσεις από μία κατάσταση που τις περισσότερες φορές σε απογοητεύει. Θέλει κάποιο γερό χαστούκι συνήθως για να ξυπνήσεις… Επανέρχομαι, λοιπόν, και λέω ότι άκουγα για εγωιστική συμπεριφορά, για αυθάδη συμπεριφορά, για παράλογη συμπεριφορά, για συμπεριφορά παντογνώστη (ε, τα έχουν αυτά οι άντρες καμιά φορά. Τα ξέρουν όλα….), γενικά άκουγα για μία συμπεριφορά αντρός από εκείνους που έχουν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους (δε σημαίνει, όμως, ότι αυτή η ιδέα ότι είναι και υπαρκτή….). Στη δουλειά του ήταν αρκετά επιτυχημένος από ό,τι κατάλαβα, καθώς μίλησε με τα καλύτερα λόγια για εκείνον στο συγκεκριμένο θέμα. Μη με ρωτήσετε, όμως, τι δουλειά κάνει, γιατί μετά θα με πείτε και προκατειλημμένη… Απλά πετάξτε τον και αυτόν στη θάλασσα….. Φυσικά την προκατάληψη την απέκτησα κάτι παραπάνω από αμέσως, μόλις ενημερώθηκα σχετικά με το πεδίο δράσης του! Ώπα, λέω, εδώ είμαστε….Τα γνωστά…… Αλλά περίμενα να τον συναντήσω πρώτα από κοντά για να βγάλω πόρισμα. Από μικρό παιδί, μπορούσα σχετικά εύκολα να βγάζω συμπέρασμα για τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, χωρίς καν να αναπτύξω κάποια ιδιαίτερη συζήτηση μαζί του. Άρα βλέπουμε…πριν κρίνουμε έναν άνθρωπο.

            Ο άνθρωπος εμφανίστηκε κάποια στιγμή μπροστά μας και μάλιστα χωρίς να τον περιμένουμε, οπότε με έπιασε κυριολεκτικά στο φαγητό και άρα άκρως χαλαρή και διόλου προκατειλημμένη. Βράδυ καθημερινής κι εγώ απολάμβανα νοστιμότατο φιλέτο με μία σως περίεργη, με ξαδέρφη και μία φίλη, όταν έσκυψε μπροστά μου καλησπερίζοντάς με η προαναφερθείσα γκομενάρα φίλη μας. Φιλιά κακό εμείς όλες, να σου και άλλη μία γνωστή μας (την πάω κάργα και εκείνη. Όταν μιλάει, ο τρόπος της μου θυμίζει εμένα σε μεγάλα κέφια!!!), οπότε μαζευτήκαμε αρκετά γκομενάκια ξαφνικά σε ένα τραπέζι. «Είναι και ο δικός μου εδώ.», πού είναι καλέ? «Κάπου πιο πέρα, μιλάει με κάτι γνωστούς.», αχά. Άντε φέρ’ τον να τον γνωρίσουμε επιτέλους και συγκεντρώθηκα πάλι στο φιλέτο μου, μη μου κρυώσει και φυσικά αρχίζοντας – τι άλλο? – το κουτσομπολιό όλες μαζί αυτή τη φορά. Πότε ήρθε, πότε πέρασε, πότε κοντοστάθηκε και πότε έκατσε παραπέρα, ούτε που τον κατάλαβα. Αν δε μου έκανε νόημα η φίλη μας, χαμπάρι δε θα τον έπαιρνα. Και αναρωτιέμαι εγώ από μέσα μου: είπε «καλησπέρα σας»? Γιατί όταν μπαίνεις σε ένα μαγαζί, όταν φτάνεις σε μία παρέα όπου και θα καθίσεις στην πορεία, την ξέρεις δεν την ξέρεις, οφείλεις και σύμφωνα πάντα με το savoir vivre, να πεις μία στοιχειώδη καλησπέρα. Είπε και δεν τον άκουσα? Κάτσε αν μην το πάρουμε αμέσως από τα μούτρα! «Όχι δεν είπε….», απολογήθηκε η φίλη μας (τι να κάνει το κορίτσι?) και σηκώθηκα να αυτοσυστηθώ.

            Συστηθήκαμε, λοιπόν, και διέκρινα αδύναμη χειραψία. Γιατί, φίλε μου? Έτσι κάνεις χειραψία και με τους εν δυνάμει πελάτες σου? Καλά κρασά… Στο χώρο σου αν είσαι έτσι νερουλιαστός, θα σε φάνε λάχανο. Θα μου πείτε, από τη χειραψία κατάλαβες τι άνθρωπος είναι και πώς δουλεύει? Όχι, αλλά να θυμόμαστε ότι η χειραψία είναι η πρώτη εντύπωση! Φοβισμένη χειραψία, φοβισμένος άνθρωπος. Το ίδιο ισχύει και για την απαξιωτική χειραψία, τύπου «άντε χάρηκα» που μάλλον προς τα εκεί έγειρα μαζί του…. Ο φίλος του πιο δίπλα κοινωνικότατος και με εγκάρδια δυνατή χειραψία. Δε συγκράτησα τι δουλειά κάνει, αλλά μου ήταν αρκετά συμπαθής και φυσικά λαλίστατος μέχρι εκεί που έπρεπε. Αργότερα θυμηθήκαμε και οι δύο ότι είχαμε συστηθεί παλαιότερα, αλλά δε μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Το θέμα μας είναι το παιδί που τόσα είχαμε ακούσει. Ανύπαρκτος…..Γιατί? Υποτίθεται ήθελε πάντα να αισθάνεται πιο πάνω από εκείνη και να της θυμίζει ότι «είναι μικρή και δεν ξέρει». Μήπως ήμασταν πολύ μικρές για συζήτηση? Δεν ξέρω. Καλά δε θα αναλύαμε και σοβαρά ζήτημα της ζωής ούτε της δουλειάς του και της δουλειάς μας, αλλά έχω την απαίτηση από έναν άντρα να υπάρχει στο χώρο που κινείται.

            Τι εννοείς, Audrey, όταν λες να υπάρχει? Εννοώ να μην περνάει απαρατήρητος. Και δεν εννοώ από θέμα ομορφιάς. Και όμορφος να είσαι, αν είσαι φελούκα, απαρατήρητος θα περάσεις! Έχω την απαίτηση από έναν άντρα που συνοδεύει εμένα, τις φίλες μου ή γενικά έναν άγνωστο άντρα (πόσο μάλλον όταν έχουμε ακούσει τόσα για τη συμπεριφορά του και περιμένεις τουλάχιστον να πατάει βροντερά στο έδαφος!), έχω την απαίτηση να κάνει αισθητή την παρουσία του. Να εγκλιματίζεται στην παρέα, και δη όταν η ηλικία του είναι τέτοια που δε χωράνε ντροπές και κόλπα. Δε θα λύναμε το Κυπριακό. Αλλά μία όμορφη συζήτηση θα μπορούσαμε να κάνουμε. Δεν κατάλαβα ακριβώς αν μας απέφευγε λόγω απαξίωσης ή λόγω κόμπλας, αλλά το θέμα ήταν ότι έκατσε πέρα μακριά από το τραπέζι, λες και είχαμε χολέρα. Δεν πειράζει….. Του λέμε τώρα ότι δεν είχαμε γιατί είχαμε εμβολιαστεί πρωτύτερα….. Ποτέ δεν είναι αργά. Αλλά την επόμενη φορά φρόντισε να μην προσβάλεις την γκόμενά σου και να είσαι πιο κοινωνικός με την παρέα της, όπως απαιτείς να είναι εκείνη με τη δική σου!

            Επίσης, το μάτι μου (αυτό το μάτι μου…..Κάλλιο να το βγάλω!) έπιασε φάουλ. Και μάλιστα κόκκινη κάρτα και αποβολή του παίκτη. Δεν επιτρέπεται ΠΟΤΕ σε έναν άντρα να κάνει σκηνή (για το οποιοδήποτε θέμα) στην γκόμενά του μπροστά σε κόσμο και δη στις φίλες της ή στους φίλους του! Δε ρώτησα και δεν ήθελα να μάθω τι έγινε. Κάτι θα έγινε. Είτε με το μυαλό του, είτε στην πραγματικότητα. Κάτι θα έγινε. Ό,τι και να έγινε πάντως, δεν κάνεις ΠΟΤΕ σκηνή στη γκόμενά σου μπροστά σε κόσμο. Η σκηνή φτιάχτηκε και στήθηκε μόνο για τις γυναίκες και αν…. Και εκεί υπάρχουν συγκεκριμένες κατηγορίες γυναικών που το κάνουν. Δε θα αναφερθούμε σε αυτές, δε μας νοιάζουν! Αλλά ένας άντρας τα προσέχει αυτά. Ένας άντρας που το παίζει παντογνώστης, «κακό παιδί», περπατημένος, πετυχημένος και άντρας, αυτά τα προσέχει. Sorry φίλε μας, κόκκινη κάρτα και η οθόνη έγραψε «misses next match» με μεγάλα γράμματα…. Και ξαναλέω, φρόντισε να μην προσβάλεις την γκόμενα που δηλώνεις πως αγαπάς.

            Και εδώ επανέρχομαι στη διαφήμιση. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και είναι πολλοί (είχα την τιμή να γνωρίσω από πολύ κοντά έναν-δύο…ίσως για αυτό με στεναχωρεί το γεγονός που η φίλη μου είναι δίπλα του), δυστυχώς. Νιώθουν τουλάχιστον τεράστιοι και είναι πεπεισμένοι ότι μπορούν να «κάνουν κλικ» στη διαφήμιση για να δουν τι θα συμβεί (μιας που δεν «είναι μπάζα»…), αν και μέσα τους είναι σίγουροι ότι θα φάνε πόρτα. Αν ήταν όμορφος? Έχει σημασία? Καλός ήταν, αλλά πιστεύω θα μπορούσε να φανεί ομορφότερος αν έκανε αισθητή την παρουσία του γοητεύοντας την γκόμενά του και τις φίλες της. Αλλά το θεώρησε περιττό μάλλον. Δεν πειράζει….Στην επόμενη ζωή και αυτός θα μάθει πώς γίνεται ο καλός σεφτές (αν δεν το μάθει σε αυτή…κρατήστε μία πισινή…). Αγόρια?! Δεν είναι κακό όταν είστε σίγουροι για τον εαυτό σας, να το δείχνετε κιόλας. Σε εμάς τις γυναίκες τουλάχιστον αρέσει. Στους άλλους, δεν γνωρίζουμε… Να υπάρχετε όταν μας συνοδεύετε, όταν μας μιλάτε, όταν μας κοιτάτε, όπου και αν είστε, τέλος πάντων. Στη δουλειά σας, στο σπίτι σας, στο δρόμο, στο μπαρ, στις παρέες, σε νέες άγνωστες παρέες που προσπαθούν να σας εγκλιματίσουν (δε λέω να τρώτε και πόρτα…’ντάξει!), γενικά. Δεν είναι κακό και δε μαζεύετε κίτρινες και κόκκινες κάρτες….. Κίσιζ σε όλους. Ακόμα και σε εκείνα τα αγόρια, δεν πειράζει…….Another time, another place…..

* Αφιερωμένο σε εκείνο το πανέμορφο κορίτσι που λέγαμε πιο πάνω! Δε στα είπα όταν έπρεπε και όταν με ρώτησες. Ίσως επειδή δε γνωριζόμαστε και τόσο καλά και δεν έχουμε την απόλυτη άνεση, να θεώρησα ότι δεν πρέπει. Άλλαξα γνώμη, όμως…..Κίσιζ ιδιαίτερα σε εσένα!!!!!                �

                         ��

       �
        Και τη νέα χρονιά, η Audrey σας γυρεύει!!!!! Με μία μικρή καθυστέρηση μόνο… Είχα προειδοποιήσει, βέβαια, για να μη με ψάχνετε και (κυρίως!!) για να μην ανησυχήσετε. Γιατί ξέρω πόσο αγωνιάτε μερικοί να μάθετε νέα μου… Μα? Τι κάνω?!! Για τον Θεό…. Κ Α Λ Η   Χ Ρ Ο Ν Ι Α!!!!!!!! Το μόνο που θέλω να ευχηθώ σε εσάς και σε εμένα είναι υγεία. Όλα τα υπόλοιπα αφήστε τα έτσι όπως είναι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά να…. Να έχουμε να ασχολούμαστε το νέος έτος και, φυσικά, σε κουβέντα να βρισκόμαστε. Και τώρα που είπα κουβέντα, γλώσσα δεν έβαλα μέσα στις γιορτές! Σωθήκατε όλοι όσοι με διαβάζετε και την πάτησαν όλοι οι υπόλοιποι! Ήταν, όμως, ένα δυνατό crash test για εκείνους, για εμένα και τη φιλία μας! Όσοι μείνανε, απλά τους στέλνω τα φιλιά μου. Όχι τα δικά μας εδώ πέρα, όχι….Άλλα, καθημερινά. Εμείς εδώ το φιλί το έχουμε κάνει επιστήμη!

            Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω! Δεν ξέρω…. Είναι και πολλά και πρέπει να τα ταξινομήσω με τρόπο τέτοιο ώστε να μην χαρακτηριστώ γραφική…. Ένας μήνας ήταν αυτός! Ένας ολόκληρος μήνας μακριά από το blog. Λέτε να κύλησε έτσι ήρεμα? Για εμένα πρόκειται, την Audrey. Σε ησυχία δε θα βρεθώ ποτέ. Τι έχουμε, λοιπόν…. Χμμμ…. Έχουμε βραδιές (απογεύματα, πρωινά, μεσημέρια….Όλες τις ώρες της ημέρας!) με φίλες. Εκεί συνειδητοποίησα πόση ανάλυση «χωράει» σε ένα θέμα (γκομενικό, φυσικά…..Μην με κοιτάτε με μάτια που κλαίνε!). Άπυρη! Έχουμε βραδιές διασκέδασης. Άπυρες, καθότι «σπιτόγατα»! Ζωή και λεφτά να έχουμε και…..βιταμίνη C! Έχουμε γκόμενους. Ε καλά, όχι και άπυρους, αλλά κάτι έχουμε…. Στους γκόμενους σφήνα έχουμε και ναυτιλία. Βέεεεεβαια…. Ε τι? Φτουράω εγώ χωρίς αυτήν? Δε φτουράω! Δε ζω! Τέρμα…. (Είχα, όμως, μια μικρή ελπίδα ότι θα την απέφευγα, αλλά δε……Με έχουν φτύσει και με έχουν δέσει με ναυτικό κόμπο…..). Μην ανησυχείτε, όμως, δεν εννοώ (πάλι!) τον ακατονόμαστο. Νέες αφίξεις….

            Τι άλλο έχουμε? Α! Παραλίγο επανασύνδεση με το πρώην αγόρι μας, αλλά το σώσαμε τελευταία στιγμή… Τι κακό κι αυτό! Εκεί που μας φτύνουν, καθόμαστε κι εκεί που μας κοιτάνε μέσα στα μάτια, κοιτάμε αλλού…. Ευτυχώς που ορκίστηκε ο Ομπάμα και θα αλλάξουν όλα τώρα! Ακόμα και ο τρόπος σκέψης των γυναικών…. Έχουμε ταξίδι στα Γιάννενα και στα Ζαγοροχώρια. Απύρως φανταστικό! Έχουμε ταξίδι στην χιονισμένη Βόρεια Ιταλία και συγκεκριμένα στην περιοχή Val di Fassa. Μέσα σε αυτό το ταξίδι έχουμε άπυρο σκι! Και άπυρο λουκάνικο με πατάτες τηγανιτές…..Δε θα επεκταθώ τώρα, όμως! Και έχουμε νέα αρχή με έναν νέο πελάτη σε αττικό έδαφος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ίσως από όλα, για εμένα το καλύτερο είναι το τελευταίο. Για αυτό και το κράτησα για το τέλος. Άντε, αισθάνομαι δεν απέχω και τόσο πολύ από εκείνο το λογιστικό γραφείο που θέλω μακριά από το Ασπρονήσι. Όχι, όχι…..Ασπρονήσι δεν υπάρχει καθόλου μέσα σε αυτόν τον ένα μήνα και ευτυχώς! Την ερημιά και τον Χάρο τους ξέρετε? Όχι? Ελάτε Δεκέμβρη μήνα στο Νησί των Ανέμων……

            Διακρίνω έντρομα βλέμματα….Ναι, τα διακρίνω….. Όχι βρε!!! Δε θα τα αναλύσω όλα τώρα. Μα είναι ποτέ δυνατόν?! Για εμένα είναι, αλλά για εσάς έχω τις αμφιβολίες μου. Δε λέω….Έχετε φανεί συνεπέστατοι σε τεραστίων διαστάσεων κείμενα, αλλά νομίζω ότι τα θέματα που χρήζουν θιξίματος είναι πάρα πολλά και δε μπορούν να αναλυθούν σε ένα post. Ε για τον Θεό δηλαδή….. Είμαι σαδίστρια, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό! Ο τόμος με τα γεγονότα του μήνα θα παρουσιαστεί σπασμένος σε τεύχη, όπως στην DeAgostini. Πρώτο τεύχος με τιμή γνωριμίας (πήρε το μάτι μου αφίξεις εδώ μέσα!) μόνο 4.90. Ένα ένα τα θέματά μας για να έχουμε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να ανταλλάσσουμε σκέψεις, απόψεις, ιδέες και πιθανές λύσεις του προβλήματος. Ένα ένα, να τα μαθαίνετε καλά εσείς και να τα ξαναθυμάμαι εγώ! Αλλά τώρα και πριν κλείσω (κι όμως!!!!!! Δεν έχει άλλο για σήμερα! Μπίζινες……Sorry… Ένα μήνα μακριά από το γραφείο, καταλαβαίνετε ότι «κάτι» έχει μαζευτεί!) αυτό το post θέλω να κάνω κάτι που μου έχει λείψει…….

            ΤΟ  Φ Ι Λ Ι  ΜΑΣ, ρε παιδιά!!!! Γαμώ το κέρατό μου, δηλαδή! Ένα μήνα μακριά σας, ένα μήνα δίχως φιλί……. Όχι, θα φιληθούμε και θα φιληθούμε τώρα! Κίσιζ!!!!!!!!!!!!!!! Πολλά κίσιζ!!!!!!!!!!! Κίσιζ της νέας χρονιάς!!!!!!!!! Πού θα μας πάνε, δε γνωρίζω…….αλλά δε γαμιέται! Ας φιληθούμε και ό,τι θέλει ας γίνει!

Κ Ι Σ Ι Ζ!!!!!!!!!!!!!!!