Αφήνοντας την Μύκονο…

           ��

           Είμαι ένας πάρα πολύ κακός άνθρωπος. Το ομολογώ. Χωρίς φόβο και χωρίς κανένα πάθος. Βάζω το χέρι στην καρδιά από γαϊδουράγκαθα (που έχω μαζέψει) και το φωνάζω. Είμαι ένας κακός άνθρωπος. Δε ντρέπομαι να το παραδεχτώ, γιατί έτσι είναι. Έχω κάνει μερικά πολύ κακά πράματα στη μέχρι τώρα ενήλικη ζωή μου…. Π.χ. έχω φάει τόνους φιστικοβούτυρο μετά τις 12 το βράδυ. Έχω φάει σουβλάκι μετά το Pilates (ε, από πάνω είναι το σουβλατζίδικο!). Έχω πάει με γκόμενο άλλης. Έχω φάει βατραχοπόδαρα στο νησάκι στα Γιάννενα. Έχω φάει ολόκληρο οικογενειακό παγωτό Σκάνταλ με σοκολάτα, κομματάκια σοκολάτας και μπράουνις ένα ζεστό και υγρό βράδυ κάποιου Αυγούστου. Καλά σοβαρεύομαι…. Δεν είναι αυτοί λόγοι για να χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου κακό άνθρωπο, θα μου πείτε. Και θα έχετε δίκιο.

            Οπότε και θα σας πω όλη την αλήθεια. Μετά, και αν θέλετε, μπορείτε να με στήσετε στον τοίχο ή να με σταυρώσετε. Δε θα βγάλω κιχ! Αλλά να έρθουμε στην αλήθεια…… Πλήγωσα πολύ άσχημα κάποιους άντρες που πέρασαν από τη ζωή μου. Συγκεκριμένα πλήγωσα δύο άντρες που με αγάπησαν και με αγαπούν πάρα πολύ ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις εξομολογητικές γραμμές. Ο πρώτος είναι ο πρώην μου. Ναι αυτό το παιδί που τράβηξε τα πάνδεινα από εμένα και τις περίεργες απαιτήσεις μου (καλά…με έπαιρνε ο διάολος όταν έλεγα μαλακία, αλλά στο blog μου και για να μην εκτεθούμε, θα το παίξω σκληρή.). Άκουσε σκληρά λόγια μερικές φορές. Συγκεκριμένα δύο φορές 2 χρόνια περίπου που τα είχαμε….

            Η πρώτη φορά γυρίστηκε σε ένα άκρως ειδυλλιακό τοπίο/ background/ σημείο/ βάλτε ό,τι ταιριάζει στην περίσταση τέλος πάντων, δεν είμαι καλή στις λέξεις. Βλέπαμε dvd, «The Godfather» (εγώ το είχα διαλέξει!!!!!!!! Αγαπώ Δον Κορλεόνε-Μάρλον!!!!!!!!!!! Όσες φορές και αν τον δω, τον αγαπώ για αυτό τον ρόλο…..και όχι για το ρόλο με το βούτυρο…..). Είχα πάρει αγκαλιά τα ποπ κορν που εκείνος μου είχε ψήσει (τι καλός….μωρέ…..) αφού είχα φάει δύο σουβλάκια που εκείνος μου είχε παραγγείλει και πληρώσει, είχα αράξει πάνω του κανονικά (δε με βόλευαν ποτέ οι καναπέδες του, ρε παιδί μου!), είχα βάλει και τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού (δε μου έφερνε το υποπόδιο!!!! Βαριόταν να ξεβολευφτεί…. Άκου τώρα…), προηγουμένως του είχα αρνηθεί σεξ γιατί πεινούσα πάρα πολύ και έβλεπα ήσυχη ήσυχη την ταινία (πράμα σπάνιο για εμένα. Στις ταινίες ή μιλάω που σημαίνει ότι τις βαριέμαι, ή κοιμάμαι μετά τους τίτλους της αρχής που σημαίνει ότι ή βαριέμαι ή νυστάζω).

         Κι έτσι όπως ήμανε ήσυχη ήσυχη, χωρίς ανάσα, χωρίς κουβέντες, χωρίς γκρίνια (εκείνος. Εγώ σιχαίνομαι την γκρίνια!), με κοιτάζει (βλέπω, δηλαδή, την κίνηση με την άκρη του ματιού μου και λέω από μέσα μου «ωχ….Σεξ θέλει πάλι. Το θυμήθηκε φαίνεται…», το κορόιδο εγώ.) και μου λέει: «Σ’ αγαπάω… Στο έχω πει?», εεεεεε…..Όχι….απαντάω τάχα μου αδιάφορη και περιμένω έντρομη να πέσει η επόμενη στάνταρ ερώτηση-φυσικό επακόλουθο «Εσύ?», οπότε και ξανακάνω το κορόιδο (σκέφτηκα να του πω ότι τώρα θέλω σεξ, αλλά μετά το ξανασκέφτηκα και λέω «άσε να μη νομίζει ότι θέλω να κάνω έρωτα…ως γκόμενα που της είπαν την πολυπόθητη φράση!»). «Δε στο έχω πει ποτέ ε?», εεεεεεεε, όχι…….. «Σ’ αγαπάω….» κι εγώ αντί να πω κάτι άλλο, έστω «κι εγώ», απάντησα «σ’ ευχαριστώ» κοιτώντας τον στα μάτια με όλη την ειλικρίνεια που μου ξεφεύγει σε στιγμές που δεν πρέπει. Εκείνη τη στιγμή ο Δον Κορλεόνε τρώει τις σφαίρες στο μανάβικο….. Σωστό timing είχαμε….. Ο πληγωμένος της υπόθεσης? Ε, όπως ήταν λογικό και φυσιολογικό, ξενέρωσε απίστευτα. Εμ….Ποιος σου είπε να σταματήσει να πάρεις λίγα φρούτα? Έκανα διάφορες μαλακίες τύπου «έλα, σε πειράζω. Κι εγώ σ’ αγαπάω.», αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν έπιασαν. Το περίεργο είναι που δε με σούταρε……Μάλλον με αγαπούσε…

Η δεύτερη φορά ήταν και η μαχαιριά. Γιατί πες στην πρώτη, θα σκέφτηκε «με τον καιρό θα με αγαπήσει» (να δώσω μία πιο Άρλεκιν νότα…). Πάλι ειδυλλιακό τοπίο whatever κι εμείς, το ζευγάρι της υπόθεσης, τρώγαμε στο αγαπημένο μου εστιατόριο. Η αλήθεια είναι ότι μέρες πριν δεν ήμουν και τόσο καλά. Κάτι ήθελα, κάτι μου έφταιγε, περίοδο είχα, δε θυμάμαι. Πάντως δεν ήμουν στα πάνω μου. Έκανα σκέψεις περίεργες, άσχημες, οδυνηρές. Είχα παραγγείλει φιλέτο με λευκή σως και λιαστή ντομάτα. Για συνοδευτικό είχα ζητήσει πατάτες τηγανιτές. Δεν είχα όρεξη να φάω ρύζι εκείνη την ημέρα…. Εκείνος δε θυμάμαι τι έτρωγε, αλλά αυτό που θυμάμαι έντονα ήταν το βλέμμα του. Τόσο τρυφερό και τόσο γλυκό. Να προσθέσω και αυτό που είχα πει σε παλαιότερα post, ψηλός, μελαχρινός, όμορφος, με μηχανή (και αμάξι, νταξει…), αλήτης. Θα μου πείτε «τι σκατά ήθελες?», ε γυναίκες….δεν τις ξέρεις τώρα…. Με τίποτα δεν ευχαριστιούνται!

Με κοιτούσε και αισθανόμουν κάτι να έρχεται κατά πάνω μου με δρασκελιές, αλλά δεν ήξερα τι. Κάτι ετοιμαζόταν να μου πει…. Κάτι ετοιμαζόμουν να του πω κι εγώ, αλλά σταματούσα, γιατί έλεγα «άσε, τρώμε τώρα…».  Άφησε κάτω το πιρούνι και το ποτήρι της μπύρας (ναι….Δεν ξέρω πώς τα έκανε και τα δυο ταυτόχρονα. Μπύρα και μπουκιά!), «Θέλω να σου πω κάτι….», μμμμ…. (μπουκωμένη τάχα μου. Βασικά κοντυλιάστηκα. Λέω πάει…..Θα βγει κουτάκι…Ετσι όπως τα λέει!). Πες μου, τάχα μου χαλαρή η Audrey. «Θέλω να μείνουμε μαζί….»,………………………………………(παύση πολλών δευτερολέπτων. Πολλών, όμως…)…………………………………………………… Θέλω να χωρίσουμε (ή τώρα ή ποτέ!!! Σκέφτηκα αφού κατάπια με τα χίλια ζόρια….)! Ήθελα καιρό να στο πω, συγγνώμη… Πρέπει να τον τσάκισα χειρότερα από την ευχαριστήρια απάντηση που είχε πάρει μπροστά στον Δον Κορλεόνε τότε. Προσπάθησε να μου πει ότι αν είναι να τρομάζεις με τέτοια βήματα, το ξεχνάμε αμέσως αυτό που έπεσε στο τραπέζι. Του εξήγησα κι εγώ ότι θέλω να χωρίσουμε. Του εξήγησα? Δε θυμάμαι, βέβαια, να είπα και όλη την αλήθεια (όχι, δεν τον είχα κερατώσει αυτόν ποτέ!!!! Με sex εννοώ…), αλλά είπα περίπου μερικές λέξεις λιγότερο βαριές από ότι θα ήθελα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν είπα (ευτυχώς…..) αυτό που σκεφτόμουν. Αλλά αυτό που επεξεργάστηκα καλά μέσα σε μερικά λεπτά…… Ευτυχώς. Για μία φορά στη ζωή μου ήμουν άνθρωπος, έστω και κακός….

Ο δεύτερος άντρας που πλήγωσα πάρα πολύ ήταν ο Theo. Εξού και η φωτό…. Μπας και τον καλοπιάσω. Ναι, ναι, τον στεναχώρησα και μάλιστα μετά από τη νίκη του. Κατά λάθος χαιρέτισα τον Πρίντεζη μπροστά του (μιας και που μου θύμισε η starlet το άλλο μωρό, γιατί εγώ το είχα ξεχάσει… Τίποτα άλλα, τα θυμάμαι! Τα καλά ξεχνάω….), οπότε και με ρώτησε από πού τον ξέρω. Ωχ, τη γαμήσαμε, λέω από μέσα μου! Τι λέμε τώρα….. Την αλήθεια! Με πάτησε σε γνωστό μπαρ κατά λάθος (του το τόνισα αυτό, μην πάει και του πει, φίλε έκανες μαλακία!) ε και συγγνώμη στη συγγνώμη, συστηθήκαμε. Αυτό μόνο. Φυσικά δε με πίστεψε, γιατί διέκρινε, λέει, οικειότητα στα βλέμματά μας, που σημαίνει ότι κάτι «παίχτηκε» (έτσι κάνει. Όταν εκνευρίζεται, μου μιλάει με μπασκετικούς όρους….). «Και σου είπα, γαμώ την πουτάνα μου!!!!!!! Δε θέλω να πηγαίνεις με βάζελους και με συμπαίκτες μου!!! Δεν το καταλαβαίνεις?!», άντε τώρα να του πω ότι μου την έπεσε και ο Γιασικεβίτσιους (it’s true….. Έτσι δεν τον λένε αυτόν τον ακριβό που έκαναν σαν παρανοϊκοί όλοι οι βάζελοι πέρυσι? Κακάσχημος είναι. Πού στο διάολο με βλέπουν εκεί κάτω που είμαι και μέσα στο πλήθος? Όχι δεν είναι μπηχτή ότι τάχα μου λάμπω….. Έχω αληθινή περιέργεια!!!!!! Και οι φίλες μου το ίδιο…) και ότι ο Ντιόγκο μου έδωσε το λουλούδι εκείνο που βρήκε στην τσάντα μου….. Αλί μου…… (Παραέγινα αθλητικός πόλος έλξης….Προσγειώνομαι! Εξάλλου έχω μάτια μόνο για έναν….Ναι αυτόν με την ωραία μύτη!)

         Και αφού μαλάκωσε το post (με αληθινά και τα γεγονότα της από πάνω παραγράφου. Με εξαίρεση τον τσακωμό μου με τον Theo! Ποτέ δε με μαλώνει, ποτέ δε μου χαλάει χατίρι….), γιατί το βαρύναμε στην αρχή σήμερα, σας δίνω ένα μόνο φιλί, γιατί ο Theo ζηλεύει. Με θέλει όλη δική του…… Τι να κάνω κι εγώ. Συμβιβάζομαι με ό,τι μπορώ… Σας αφήνω τώρα, γιατί όπως είπα και στο blog  του alexandrou πρέπει να πάω να δουλέψω για να βγάλω το ψωμάκι μου. Έχω και έξοδα από Παρασκευή. Θα έχω πάλι άδεια και θα γυρίζω στην Αττική!!!!!!!!! Να καρναβαλιστώ…. Και να πάω και στο γήπεδο να δω το μωρό μου, γιατί πολύ είχε στεναχωρηθεί τις προάλλες στο Κύπελλο που δεν πήγα. Μάλλον για αυτό χάσανε….. Τι να πω….   

Υ.Γ.: Κίσιζ!!!! Σιγά μη σας δώσω μόνο ένα φιλί! Και ας θυμώσει ο Theo! Ωχού! Εγώ του λέω γιατί μαζεύει τα στρινγκ που του πετάνε οι γκόμενες από τις κερκίδες?! Δεν του λέω….. Αυτό μας έλειπε τώρα!              

                   �

                        ��

Κουφαλίτσα……Τα κατάφερες πάλι και μας την έφερες…..Για σήμερα περίμεναν τα πλήθη την πρεμιέρα του Prison Break….,χτες μας την έκανες. Δεν προλάβαμε να κάνουμε κιχ, να πάρουμε λίγο πασατέμπο, λίγη μπυρίτσα….τίποτα! Να μην ξαναγίνει παρακαλώ πολύ….Εκθέτεις και τον ΑΝΤ1! Άιντε!
(Πάρε και κάτι τελευταίες οδηγίες…….http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=938356)
Αν και είσαι ο ήρωάς μου…..έχω θυμώσει μαζί σου. Για απόψε ήταν!!!! Κίσιζ!!! 

                       ��

          Έχω ένα μεγάλο αίσθημα ευθύνης μέσα μου….. Πρέπει να το ομολογήσω μπροστά σε όλους τους Έλληνες, γιατί με βαραίνει….. Πρέπει να βροντοφωνάξω ότι είχα σαφείς ενδείξεις πώς ο Βασίλης Παλαιοκώστας σχεδίαζε την απόδρασή του. Ως ψυχολόγος των φυλακών του Κορυδαλλού, είχα βγάλει τα πορίσματά μου και αυτά μόνο καθησυχαστικά δεν ήταν. Έπρεπε να το πω στους φύλακες, στους φρουρούς, στην Πολιτεία…. Δίστασα… Ιατρικό απόρρητο, σκέφτηκα. Δεν πρέπει…. Ίσως να κάνω και λάθος και να μην συμβαίνει τίποτα και όλα να είναι κατασκευάσματα εντός προϊδεασμένου μυαλού. Κάπως έτσι σκεφτόμουν. Σκεφτόμουν πρώτα ως γιατρός, ως επιστήμονας και μετά ως άνθρωπος. Συγγνώμη…. Συγγνώμη Ελλάδα! Το παλιόπαιδο μας την έφερε πάλι….

            Παραθέτω την επιστολή…., την αργοπορημένη επιστολή-απάντησή μου στον Βασίλη Παλαιοκώστα. Μία επιστολή που σκοπό είχε να δώσει απαντήσεις στον ίδιο. Απαντήσεις που σκιαγραφούσαν τον ψυχολογικό του κόσμο… Ελπίζω να βοηθήσει τις Αρχές να βρουν την άκρη του νήματος.

 �

 
Βασίλη μου,                                                                                             19/02/2009  

            Μη φοβάσαι. Το ξέρω ότι οι δαίμονές σου σε κυνηγούν. Το ξέρω…. Είναι η φύση της δουλειάς μου τέτοια που μου επιτρέπει να βγάζω συμπεράσματα για τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων. Το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Κάτι ετοιμάζεις…. Τι είναι αυτό που σκέφτεσαι, Βασίλη? Τι είναι αυτό που σε έκανε να μου χτυπήσεις την πόρτα? Να ξαπλώσεις στην καρέκλα και να μου ανοίξεις την καρδιά σου? Τι είναι αυτό που σε έκανε να φτάσεις στην πόρτα του ψυχολόγου των φυλακών? Εσύ, ένας άνθρωπος λεβέντης και περήφανος? Τι σου συμβαίνει, Βασίλη? Μαζί θα το βρούμε…… Για αυτό είμαι εδώ….Μου μίλησες και μου είπες πως όταν ήσουν μικρός το αγαπημένο σου παιδικό στην τηλεόραση ήταν οι Τζιάιτζο (δεν ξέρω πώς γράφεται…. Δεν είναι της παρούσης.) και οι Τρανσφόρμερς. Σου άρεσε ο τρόπος που πολεμούσαν, ο τρόπος μου πετούσαν στον ουρανό. Αργότερα και όταν πλέον μεγάλωσες, εσύ και ο αδερφός σου δε χάνατε ποτέ καμία ταινία του Σταλόνε και του Ζαν Κλωντ Βαντάμ. Ειδικά, τα σημεία που έμπαινε στη σκηνή το ελικόπτερο μέσα από χιλιάδες πυροβολισμούς, καπνούς και βρισιές, ήταν από τα αγαπημένα σου. Αυτό με οδηγεί στο να σκεφτώ πολύ σοβαρά ότι διακατέχεσαι από έντονες τάσεις φυγής σε συνδυασμό με την εσωτερική πάλη της ψυχής σου. Μάχεσαι! Παλεύεις με τις δυνάμεις του Βασίλη και με τις δυνάμεις του Παλαιοκώστα…… Δεν ξέρεις ποιο δρόμο να διαλέξεις…. Του Μέγκατρον ή του Όπτιμους Πράιμ, όπως ο ίδιος τονίζεις. Δεν ξέρω, Βασίλη μου. Πρέπει μόνος σου να βρεις το δρόμο!
         Μου είπε ότι τα βράδια που κλείνεις τα μάτια σου βλέπεις δρόμους…. Σαν Εθνικές Οδούς σου μοιάζουν. Δεν είσαι σίγουρος…. Είναι, όμως, μεγάλοι. Μεγάλοι δρόμοι, ατελείωτοι. Τρέχεις πάνω σε αυτούς! Προχθές μάλιστα στα όνειρά σου προστέθηκαν και ταράτσες. Αυτό με προβλημάτισε…. Ο δρόμος στα όνειρά μας δηλώνει εσωτερικές τάσεις φυγής (το πόρισμα στο οποίο και πάτησα λίγο πιο πάνω…). Μέχρι εκεί ήμουν καλά. Αλλά, μετά μου είπες για τις ταράτσες και σάστισα. Η ταράτσα μπορεί να σημαίνει πολλά. Μπορεί να σημαίνει στασιμότητα, γιατί μετά δεν ξέρεις πού να πας. Μπορεί να σημαίνει τάσεις αυτοκτονίας, πηδώντας στο κενό. Μπορεί να σημαίνεις, όμως, και πάλι τάσεις φυγής. Να φύγεις, να πετάξεις μακριά σαν πουλί στον ουρανό. Οι τάσεις φυγής που λέγαμε…. Βασίλη μου, τα όνειρά σου με προβληματίζουν. Μην κάνεις καμία τρέλα….. Πρέπει και πάλι να βρεις μόνος σου το δρόμο!
         Μου είπες ότι τα βράδια κρυώνεις. Πολύ. Ζητάς κουβέρτες και σεντόνια, στις φέρνουν, αλλά και πάλι δε βρίσκεις τη ζεστασιά που αποζητάς. Ρίχνεις τη μία πάνω από στην άλλη. Τίποτα… Κρυώνεις. Ό,τι και να ρίξεις πάνω σου, κρυώνεις. Ώσπου αποφάσισες αντί να τις ρίχνεις τη μία πάνω από την άλλη, να τις δένεις κόμπο. Βρήκες ασχολία, μου είπες, για να ξεχνάς την παγωνιά. Εγώ πιστεύω ότι «κλείνεις» τα μάτια, Βασίλη! «Κλείνεις» τα μάτια , γιατί δε θέλεις να κοιτάξεις την αλήθεια. Και η αλήθεια, Βασίλη μου, είναι ότι η παγωνιά που νιώθεις πηγάζει από την ψυχή σου. Νιώθεις μόνος…. Κρυώνει η ψυχή σου και όχι το σώμα. Κρυώνει το είναι σου…. Είσαι μόνος…. Ούτε ο φίλος σου, ο Αλκέτ, δε μπορεί να καλύψει αυτό το κενό που νιώθεις τις ώρες που περπατάτε μαζί στο προαύλιο. Να το θυμάσαι. Και η απάντηση είναι μία στο γιατί που λυσσομανάει στη ψυχή σου. Σου λείπει το κορίτσι σου…. Αλλά και πάλι μόνος σου πρέπει να παλέψεις με τη μοναξιά. Ούτε εγώ, ούτε ο Αλκέτ μπορούμε να σε βοηθήσουμε, να το θυμάσαι…
        Μου είπες στην τελευταία επίσκεψη ότι ήθελες πάντα τα Χριστούγεννα ένα ελικοπτεράκι. Και ότι οι γονείς σου, επειδή δεν είχαν λεφτά, δε στο πήραν ποτέ. Εδώ θα πατήσω ελαφρά και θα σου πω ότι ίσως αυτό το απωθημένο σε οδήγησε να αποδράσεις με ελικόπτερο τις προάλλες….. Κάτι που δεν ήταν καθόλου σωστό, πρέπει να τονίσω. Να μην επαναληφθεί! Είναι επικίνδυνα πράματα αυτά. Σου μιλάω σαν άνθρωπος τώρα και όχι σαν γιατρός σωφρονιστικού ιδρύματος… Επιστρέφω ξανά στα παιδικά σου χρόνια. Περίμενες, μου είπες, τα Χριστούγεννα ένα ελικοπτεράκι. Όχι τηλεκατευθυνόμενο, γιατί αυτά δεν υπήρχαν στα χρόνια σου (εδώ διακρίνω και ένα μικρό κόμπλεξ με την ηλικία σου….). Ένα απλό ελικοπτεράκι, να το σηκώσεις στα χέρια σου και σαν παιδί να κάνεις τα όνειρά σου. Δε στο πήραν ποτέ… Δεν είχαν χρήματα. Περίμενες ξάγρυπνος το βράδυ των Χριστουγέννων και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να κατέβει ο Άγιος Βασίλης από την καμινάδα με το ελικοπτεράκι. Δεν ήρθε ποτέ….. Και αποφάσισες να γίνεις εσύ ο Άγιος Βασίλης, όταν μεγάλωσες. Έκανες, όμως, κάποιες αξιόποινες πράξεις. Εσύ δεν το βλέπεις, αλλά ο νόμος δεν είναι τυφλός (με εσένα…. Με τους άλλους, τους Βατοπεδινούς και λοιπούς…. είναι τουλάχιστον γκαβός!). Πιστεύω ότι αυτή σου η (δε θέλω να πω εγκληματική…..Δεν ταιριάζει σε έναν επιστήμονα…) περίεργη φύση προκλήθηκε από αυτό το ελικοπτεράκι που τόσο πολύ λαχταρούσες….. Μόνος πρέπει και πάλι να παλέψεις με τα θέλω σου!
          Τέλος, μου είπες ότι σου λείπει πολύ ένα καλό πιάτο φαΐ. Σου λείπει ένα ζεστό σαλόνι με τον ήχο αυτό από ξύλο που σκάει μέσα σε τζάκι. Σου λείπει η αγαπημένη σου σειρά που σε λίγες μέρες ξεκινάει στον ΑΝΤ1. Prison Break…. Πόσο σου αρέσει αυτή η σειρά. Αλλά «εκνευρίζεσαι με τον μαλάκα που προσπαθεί να αποδράσει και του παίρνει ολόκληρη σεζόν για να το κάνει!», είπες. Βασίλη? Δεν πιστεύω να ετοιμάζεις κάτι? Αν ναι, θέλω να μου το πεις τώρα για να σκύψουμε μαζί πάνω από το πρόβλημά σου. Σου λείπει μία αγκαλιά. Σου λείπει η δράση. Σου λείπει το οξυγόνο. Ο ουρανός. Η αδρεναλίνη. Σου λείπουν οι άνθρωποι και η αμεσότητα. Ναι…. Σου λείπουν πολύ οι άνθρωποι, μου είπες. Εκείνη τη στιγμή ένα ελικόπτερο πέρασε πάνω από τον ουρανό. Σταμάτησες να μου μιλάς και σκοτείνιασες…. Πάλι αυτό το ελικοπτεράκι κόμπλαρε τις σκέψεις σου. Αυτό το ελικοπτεράκι, νομίζω, τα κάνει όλα. Αυτό το ελικοπτεράκι που δε σου πήραν ποτέ……
       Αλλά ξέρω ότι δε φταίει αυτό, Βασίλη μου…. Ξέρω ότι υπάρχει κάτι άλλο μέσα σου που σε πνίγει και σε πονάει. Το ελικοπτεράκι ως απωθημένο αντικαθιστά κάτι βαθύτερο….. Κάτι πιο έντονο. Το ελικοπτεράκι είναι η μαμά σου. Σου λείπει η μαμά σου, Βασίλη…..

Με εκτίμηση,
Η ψυχολόγος των φυλακών
Dr. Audrey Love                        

          ��

          Ναι! Τρομοκρατήθηκα για την ακρίβεια!!!! Τι ποιος με τρομοκράτησε? Ποιος άλλος…. Ο αγαπημένος μου! Όχι, ο γκόμενος, αλλά ο άλλος, ο σύμβουλος αγάπης και ηδονής. Που κάθε φορά που τον διαβάζω, γίνεται και καλύτερος…. «5 τρόποι για να μετατρέψεις το κρεβάτι σου σε πεδίο ηδονής»…. Φανταστείτε τι έγραψε πάλι ο ανεκδιήγητος! Η τρίχα μου σηκώθηκε και μόνο στη σκέψη ότι θα πετύχω γκόμενο να μου τα κάνει….. Ευτυχώς, οι άντρες μου μέχρι τώρα ήταν φυσιολογικοί (ως προς το σεξ…). Για τους επόμενους φοβάμαι που θα τύχει να κάνουν πράξη τέτοιες συμβουλές….ηδονής!

1. Λάδι και κερί: Φάε λάδι κι έλα βράδυ καλύτερα…..Άντε να τον ακούσουμε…. «Άναψε ένα αρωματικό κερί. Το απαλό φως κολακεύει τη φιγούρα του σώματός της και προσδίδει ένα στοιχείο ρομαντισμού», όντως… Προσοχή, όμως, με το αρωματικό κερί να μην είναι πολύ….αρωματικό, γιατί υπάρχει κίνδυνος αναθυμιάσεων με ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Άσε, χέσε το αρωματικό. Βάλε ένα κανονικό κερί και για άρωμα κάνε ένα φσιτ με το άρωμά σου για να σε μυρίζουμε all over the place. Ένα φσιτ, έτσι….? «Έπειτα χρησιμοποίησε ειδικό αρωματικό λάδι για να της κάνεις απαλό μασάζ στην πλάτη.», ναι μόνο στην πλάτη θα της κάνει…. Εμένα προσωπικά μην τολμήσεις να μου κάνεις μασάζ. Σε σκότωσα! Βγάλε μου καλύτερα μία μία τις τρίχες των μαλλιών! Στις υπόλοιπες κάνε αν θέλουν…. Αλλά κι εκεί αρωματικό? Θα κάνουμε εμετό από το πολύ άρωμα, ρε παιδί μου, και μετά πάει ο ρομαντισμός, πάει και η ηδονή. Πάρε baby oil καλύτερα…. Κάνει δέρμα σαν κώλο μωρού.

2. Μουσική: Μουσική! Σωστά! Έχω ξεχάσει τα βήματα του ρομαντισμού…. 1 κεριά, 2 μουσική. Σωστά. «Φτιάξε μία playlist με απαλά κομμάτια από τους αγαπημένους σας καλλιτέχνες και βάλε τη να παίξει.», καλά… Αν μου βάλεις εμένα απαλά κομμάτια και σε συνδυασμό με το αρωματικό κερί, το πιο σίγουρο είναι ότι θα κοιμηθώ στα καπάκια και χωρίς πολλά λόγια. Γιατί δε βάζεις κάτι πιο sexy? Καλά μη βάλεις το τραγούδι you can leave your hat on….., αλλά βάλε κάτι άλλο, κάτι λιγότερο παιγμένο. Πάντως όχι πολύ απαλά….. Ηδονή είπαμε, όχι αγάπες…. �

3. Χρώμα δωματίου: Χρώμα δωματίου? Τι? Θα βάψουμε κιόλας? Sex δεν είπαμε να κάνουμε, ρε παιδιά?! Κάτσε να μας αναπτύξει το επιχείρημα του…. «Κάνε το άνετο κι εκείνη θα το κάνει πιο ζεστό…», μμμμμ, είσαι και προστυχάντζα! Έλα, τελείωνε… «Διάλεξε τα κατάλληλα χρώματα για το δωμάτιό σου, αρρενωπά και sexy. Προτίμησε τις αποχρώσεις του σοκολατί, του μολυβί και του μπρονζέ, που θα κάνουν αντίθεση.», συγγνώμη…. Είναι το μπρονζέ και το σοκολατί αρρενωπά χρώματα?! Μάλιστα…… Τι να πω, βρε αγόρια…. Βάψτε το μπρονζέ, μήπως και ανάψουμε! Ρε δεν κόβεις τις μαλακίες? Θα τα χαζέψεις με αυτά που λες! Εξάλλου ημίφως δε θα έχουμε? «Υπό το φως των κεριών» που λέγαμε? Τι χρώματα και μαλακίες τώρα…..Κάνε, παιδί μου, εκεί δουλειά και άσε τις μπογιές!

4. Εσώρουχα: Μη φοβάστε. Δεν είναι αυτό που νομίζετε…. Είναι κάτι πολύ χειρότερο! «Δοκίμασε ένα εσώρουχο, όπως σχετικώς πιο εφαρμοστά παντελόνια πιτζάμας, που θα της επιτρέψουν να παρατηρήσει τον πισινό σου και τον μπροστινό σου.»,…………………(κενό)……………….. Μη με κοιτάτε! Αυτός το έγραψε!!!!! (Εγώ μη σας δω καν με πιτζάμα! Σας πέταξα έξω από το ίδιο σας το σπίτι……με την πιτζάμα! Σας το λέω για να μη μου πείτε «δε μας το είπες πιο πριν!»…..)

5. Αξεσουάρ: Ωχ…. Ποιος ξέρει τι σκέφτηκε πάλι! «Μία πολυτελής, μακριά (λιμουζίνα?) μεταξωτή κορδέλα (α…είπα κι εγώ…), για παράδειγμα, για να της δέσεις τα μάτια ή ο,τιδήποτε άλλο θα προσθέσει μυστήριο στο σκηνικό.», πόσο άλλο μυστήριο να βιώσει μία γυναίκα πλάι σου? Πόσο? Θα της έχει βάλει τα κεριά, θα εμφανιστείς με πιτζαμάκια σωλήνα αλά Kate Moss, θα της κάνεις μασάζ (φορώντας τα πιτζαμάκια….είπαμε, σου πάνε!), θα βάλεις μουσική, θα βάψεις το δωμάτιο με αρρενωπά χρώματα, δηλαδή τι άλλο μένει για να νιώσει ότι είσαι ένας μυστήριος τύπος?! Δε σου έφτασαν όλα όσα έγραψες? Πρέπει να σκεφτείς και άλλα?! Ηδονή ψάχνει, όχι τον Κλουζώ! Και κάτι τελευταίο…..

Είπες, είπες, είπες όλες τις μαλακίες στην αρχή και άφησες το καλύτερο για το τέλος. Γιατί, βρε αγόρι μου? Μια χαρά παιδί είσαι, γιατί σκέφτεσαι ανάποδα?! Και τα λες και στους άλλους που σε πιστεύουν με αποτέλεσμα να προσπαθούν να τα κάνουν και πράξη μπροστά στα μάτια μιας γυναίκας? Και στην τελική, αν δε λυπάσαι το φύλο σου, λυπήσου το δικό μας!!!!! Καλό σου Σαββατοκύριακο και σκέψου αυτά που σου είπα. Οι προθέσεις μου μόνο καλές είναι….. Όλοι οι υπόλοιποι πάρτε ένα φιλί φτιαγμένο για Σ/Κ!!!!!! Κίσιζ!!!!  �

              ��

         Τώρα εγώ θέλω να πω μία αλήθεια που σφίγγω μέσα μου….. Μα συγγνώμη είναι αυτή Τσικνοπέμπτη?!! Όχι, πείτε μου…. Ανεξάρτητα αν σέρνω ακόμα τον πυρετό και το βηχαλάκι της κωλογρίπης (ευτυχώς δε με έπιασε τίποτα άλλο…..!!!), θέλω κρέας. Βαρέθηκα το φιδέ, τη σούπα, την κοτόσουπα, τη γραμματόσουπα, τα μέλια με τα χαμομήλια και όλα αυτά τα χάπια που μόνο όρεξη να φάω δε μου φέρνουν. Θέλω κρέας!!! Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πολυγουστάρουν το κρέας γενικά. Μπιφτεκάκια, κιμά σε μακαρόνια, κανένα κοτόπουλο και σε μεγάλα κέφια παϊδάκια στη σχάρα. Ε θα μου πείτε τι δεν τρως από κρέας…. Δεν τρώω οποιοδήποτε κρέας είναι μαγειρεμένο σε φούρνο και κατσαρόλα, γιατί βγάζει μία απαίσια και αηδιαστική μυρωδιά που μόνο να με κάνει να το φάω, δε μπορεί…. Το κρέας το θέλω στη σχάρα, να μυρίζει καρβουνίδι. Ή πασαλειμμένο με σάλτσα αλά κρεμ. Ναι, είμαι απαιτητική γυναίκα. Τώρα το καταλάβατε? Τσικνοπέμπτη?

            Και επανέρχομαι με το δυνατό ερώτημα που κρύβω μέσα μου. Είναι αυτή Τσικνοπέμπτη?! Ήταν χτες αυτή παραμονή Τσικνοπέμπτης?! Πού ήταν το κρέας μετά τις 12 το βράδυ, όπου και σύμφωνα με την παγκόσμια ώρα, αλλάζει η μέρα? Το ξέρω ότι με περνάτε για λοξή τόση ώρα, αλλά θα σας πω τι εννοώ. Μα ήταν πράματα αυτά?! Ο κύριος «Αισθάνομαι» δεν έσκισε ούτε μπλουζάκι, ούτε πουκαμισάκι, ούτε φανελάκι!! Και περιμένετε να πάρουμε καλή θέση στη Eurovision?! Συγγνώμη, αλλά τα αρχίδια μας θα πάρουμε και αυτό θα είναι και το μοναδικό κρέας της βραδιάς….

            Είδα μία ταινία οσκαρικού τύπου στη nova και μετά ενθυμούμαι ότι είναι και βράδυ ελληνικού τελικού (όπου στη λέξη τελικός, βάζουμε τελικός τριών τραγουδιών του ίδιου ερμηνευτή…..Όχι τελικός ανάμεσα σε τρεις ερμηνευτές….π.χ.! Αφού τον βρήκαμε τον κορυφαίο…), οπότε και τρέχω κυριολεκτικά να αρπάξω το κοντρόλι από τα χέρια της μητέρας για να βάλω το κρατικό κανάλι… (Βλέπετε….Λέξη για την ομαδάρα δεν είπα….Αφήστε το να πάει στο διάολο!)…. Βάζω τελικά το κρατικό κανάλι και στην οθόνη μου εμφανίστηκαν τα παρτσακλά που κάποιος τους είπε ότι κάνουν και γαμώ το show (προφανώς….Αφού λέγεται ότι το μαγαζί που εμφανίζονται/ εμφανίζονταν/ δεν ξέρω, είναι φουλ…. Ε, καλά… Και στα πανηγύρια πάει όλος ο κόσμος από τα γύρω χωριά για να φάει γίδα βραστή…) με το να αλλάζουν εκατοντάδες κουστούμια και να κάνουν γκριμάτσες που μόνο την αδύνατη σιλουέτα τους δεν κολακεύει…. Δεν έχω κάτι μαζί τους και ούτε θα αποκτήσω, οπότε και κατόπιν προτροπής της μαμάς («Άλλαξέ τες μωρέ! Μου σπάνε τα νεύρα όταν κάνουν έτσι…»), αλλάζω κανάλι, γιατί έχουμε μέλλον μέχρι να βγει ο απόλυτος!

            Ωραία, σκέφτομαι συνέχεια από μέσα μου… Θα το τσικνίσω από σήμερα. Ε, όλο και κάτι θα βγάλει ο απόλυτος «Αισθάνομαι»…. Τις προάλλες έσκιζε πουκάμισα, φανέλες, σώβρακα, ό,τι είχε εκεί τέλος πάντων… Οπότε και με τη δύναμη της λογικής, κάτι θα βγάλει και απόψε, σκέφτηκα η ανόητη. Φευ… Περνούσε η ώρα, έμπαιναν έβγαιναν τα σκηνικά και τα χορευτικά στην οθόνη, ο απόλυτος άφαντος. «Στο τέλος θα βγει, να το δεις….», είπε η μητέρα. Ε ας περιμένουμε καρτερικά, μητέρα… Το καλό πράμα αργεί να γίνει! Έτσι είναι με τα όμορφα πράματα…. Αργούν να γίνουν και τελειώνουν γρήγορα. Οπότε ας περιμένουμε λίγο ακόμα. Φτάσαμε ως εδώ….Είδαμε σχεδόν όλες τις δεκαετίες της Eurovision για 100^η φορά… Θυμηθήκαμε τις κιτσαρίες, τον Τζόνι Λόγκαν, τις αδερφές Μαγγίρα, τώρα θα πάμε για ύπνο? Στο γλυκό? Τώρα βγαίνει το κοψίδι…. Τσικνοτετάρτη!! Πρόδρομος της Τσικνοπέμπτης!!

            Σκοτεινιάζει (φυσικά… Έτσι προκαλείται το δέος στο λαουτζίκο…) η σκηνή και κάπου αχνοφαίνεται η κοψιά του απόλυτου. Ε ναι, σίγουρα αυτός είναι στο μισοσκόταδο. Η απολλώνια κορμάρα εξάλλου καταμαρτυρά το τι θα ακολουθήσει…. Ξεκινάει το πρώτο τραγούδι. Με φόρα και σχετική ορμή. Το μπαλέτο λικνίζεται και αυτό μαζί με τον «Αισθάνομαι». Τέλος πρώτου τραγουδιού. Χωρίς ανάσα, ο απόλυτος ετοιμάζεται για το δεύτερο κομμάτι. Μπαλάντα. Η κάμερα ζουμάρει (σβήνω…) στο πρόσωπό του. Παναγιά μου και Χριστέ μου!!! Το παιδί ίδρωσε! Μα αφήστε το να πάρει μία ανάσα….Θα πάθει τίποτα! Είναι και πατέρας πια… Αμαρτία… Αρχίζει, με εκφράσεις στο πρόσωπου που μαρτυρούν το πόσο «αισθάνεται» το κομμάτι στις φλέβες του. Καλούτσικο…. το κομμάτι, γιατί ο απόλυτος απλά δε μπορεί να σχολιαστεί χωρίς κραυγή! Αλλά έχω αρχίσει και νιώθω μία ανησυχία….. Δεν έχει καν τραβήξει τον κάβαλο του παντελονιού του! Δεν έχει καν τραβήξει λίγη μπλούζα! Τι συμβαίνει? Όλα άλλαξαν? Ήρθαν τα πάνω κάτω το 2009?

            Τελειώνει…..και το δεύτερο κομμάτι. Παίρνει (ευτυχώς, το παιδί…) μία ανάσα και ετοιμάζεται για το τρίτο και τελευταίο κομμάτι της βραδιάς. Το κομμάτι μπαίνει δυναμικά!!! Μπαλέτο και απόλυτος χτυπιούνται χωρίς προηγούμενο! Ο απόλυτος δε χοροπηδάει, κοπανιέται, τρέχει πάνω κάτω, υψώνει τις γροθιές του ψηλά στον ουρανό, κυλιέται στα πατώματα, τραβολογιέται με τους χορευτές, κοιτάζει λάγνα την κάμερα φωνάζοντας «ναι, το γουστάρω αυτό το κομμάτι!» (από μέσα του…) κι εμείς όλοι από κάτω τραβάμε τα μαλλιά μας, γιατί ξέρουμε ότι αυτό το κομμάτι του ταιριάζει έτσι απλά και ήρθε η ώρα της κορύφωσης. Ο οργασμός είναι κοντά….Δε μπορεί, κάτι θα βγάλει τώρα δα! Οι γυναίκες θα δικαιωθούν και θα λυτρωθούν και απόψε…..μερικές ώρες πριν την Τσικνοπέμπτη! Ε? Τέλος κομματιού? Κάτσε δυο λεφτά….Πάτα το rewind, σε παρακαλώ…. Α είμαστε live, δε γίνεται. Σίγουρα δεν έβγαλε κάτι? Και σου είπα ρε μάνα, όταν βλέπω μπάλα και «Αισθάνομαι», δε θα μιλάς! Χάσαμε το καρέ της γδύμνιας! Ρε πούστη μου….

            Κινητό…μισό. «Μαρή τι έγινε?», ξέρω κι εγώ, μάνα μου… «Τίποτις?», στην πείνα… «Ούτε λίγη ρωγίτσα?», ούτε ρωγίτσα, ούτε τσαμπί, ούτε στέρνο….. «Και με αυτόν θα πάμε στην Ρωσία?», ντα… «Σίγουρα, κάποιες σκηνές κόπηκαν….Σίγουρα!», αυτό λέω κι εγώ! Δε μπορεί η ΕΣΣΔ (από τις πετυχημένες διαφημίσεις του κόνεξ!) να πάει χωρίς κρέας έξω! Και στην τελική έχει αλλάξει η μέρα και θα έπρεπε να βάλουν λίγο κρέας για το καλό! Πήξαμε στη σούπα εδώ μέσα…. «Σκούρα τα πράματα….. Η Χαντισέ βγάζει μπουτάκι….», και βυζάκι θα βγάλει αν της το πει το Κοράνι και η Τουρκία, αλλά εμείς τι κάνουμε? «Μήπως να βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα? Μπορεί το χορευτικό που θα στείλουμε να έχει λίγο….», σκίζα? Ναι, μπορεί…..Αλλά χέστηκα για την Eurovision. Εγώ να δω κρέας ήθελα απόψε! Χέστηκα για την Eurovision!! Μου λείπει ο καλός μου, έχασε η Θρυλάρα, έχω 39 πυρετό και ήθελα μία διέξοδο λυτρωτική στη μέρα μου!!! Και αντ’ αυτού, βλέπω έναν απόλυτο, ντυ-μέ-νο! Όχι, με συγχωρείτε…. Κάποια πράματα είναι πέρα από τη λογική και το συναίσθημα….

            Παρακαλώ πολύ, δεν ξέρω αν φταίει η γρίπη που τριγύριζε και τον απόλυτο αυτές τις ημέρες, δεν ξέρω αν του έβαλε χέρι η συμβία, δεν ξέρω αν του έβαλε χέρι κάποια ανώτερη δύναμη, αλλά πρέπει να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας όλοι και να του κάνουμε μία μεγάλη παρατήρηση…. Αισθάνομαι ότι πρέπει να δράσουμε γρήγορα. Η ώρα της Ρωσίας είναι κοντά και αν θέλουμε ένα καλό αποτέλεσμα, θα πρέπει ο απόλυτος να συμμορφωθεί με τις επιταγές της εποχής. Τώρα τον έπιασαν οι ντροπές?! Χαράματα Τσικνοπέμπτης?! Παρακαλώ πολύ… Ή θα το τσικνίσουμε ή όχι! Μισές δουλειές δεν κάνουμε σε αυτή τη χώρα! Κίσιζ!!!!

 
Υ.Γ.1: Είναι τραγουδάκι πάντως για Eurovision, δε λέω…. Και του πάει. Είναι στο στυλ του πάνω κάτω… Αλλά βγάλε κάτι, μάνα μου! Έτσι θα προκόψουμε? Για το Θεό….
Υ.Γ.2: Άντε, κορίτσια….Πάρτε άλλη μία φωτό από τις καλές και ένδοξες εποχές….

      ��           �

                          ��

          Έλειψα πάλι αρκετούτσικα. Σε λίγο θα γίνουν περικοπές εδώ μέσα από τις πολλές απουσίες μου. Πρέπει λίγο να οργανωθώ, να μπω σε μία σειρά, να μην παραμελώ το blog μου….. Έχω όπως πάντα, πολλά θέματα να θίξω, προς πολλές κατευθύνσεις και με διαφορετική υπόσταση κάθε φορά. Έχω θέμα που θέλω να θίξω ως Dr Love (καθιερώθηκε πλέον από alexandro…..). Έχω θέμα ιατρικό (εδώ η επιστήμη μου κάνει πίσω και αναλαμβάνουν οι πολύ ειδικοί…) ως ασθενής. Έχω θέμα πουστιάς (όχι την κανονική, αλλά την άλλη….την πισώπλατη…) ως εξαπατημένη. Έχω θέμα γενικότερα σαν άτομο ανισόρροπο (που λέει και μια ψυχή….)…. Γνωστό, αλλά οφείλω κάθε φορά να σας το υπενθυμίζω. Βέβαια, σήμερα θα μιλήσω για δύο από αυτά τα θέματα….

            Τελικά με το «σκουληκάκι» μου δεν καταλήξαμε κάπου, γιατί όλες οι εξετάσεις μου ήταν καθαρές. Ήμουν από τις 9 το πρωί στο νοσοκομείο την περασμένη Δευτέρα μέχρι τις 2 το μεσημέρι….. Εξετάσεις, εξετάσεις, πιάσιμο αβέρτα κοντά στην περιοχή του πόνου, ξανά εξετάσεις, νερά, εξετάσεις…..της πουτάνας! Και το θέμα είναι ότι τρέμω τους γιατρούς! Τους τρέμω, έτσι απλά. Όχι, δε μου έχουν κάνει κάτι κακό, αλλά και μόνο που βλέπω αυτό το…….εξεταστικό ανέκφραστο βλέμμα που δε δείχνει κάποια απάντηση, μου αρκεί για να χεστώ πατόκορφα. Φοβάμαι τους γιατρούς, φοβάμαι τα νοσοκομεία, φοβάμαι τα μικρόβια, φοβάμαι τα πορίσματα, φοβάμαι απίστευτα τον πόνο. Δεν αντέχω τον πόνο…..Καθόλου. Κάντε μου ό,τι θέλετε, αλλά μη με πονάτε. Δε μπορώ, ρε παιδί μου! Δεν έχω υπομονή, σθένος και θάρρος, το δηλώνω ορθά κοφτά. Μπορεί να μη μασάω γενικότερα και με τίποτα, αλλά στους γιατρούς είμαι κότα…. Και ξεκινάμε με εξέταση στην περιοχή της κοιλιάς, μαλάξεις, πιασίματα (τζάμπα χούφτωμα, κορίτσια, οι γιατροί, ξέρω εγώ να πω…..Και καλά οι γηραιότεροι… Με τους νέους, ψηλούς και όμορφους τι κάνουμε? Σφυρίζουμε αλλού?), ξανά μαλάξεις (σιγά, μάνα μου……Είσαι και ωραίος, είσαι και ψηλός, με πιάνεις και χαμηλά,……ε άνθρωπος είμαι κι εγώ και λυγάω!) και να σου και η βελόνα. Ο μεγαλύτερός μου φόβος μέσα στα νοσοκομεία (και έξω από αυτά ενίοτε…) είναι η βελόνα!!!!! Αυτό το λεπτό πραματάκι που εισχωρεί στη φλέβα μου το τρέμω! Τι κι αν μου λένε «πάει πέρασε!», τι κι να μου λένε «μία βαθιά ανάσααααα…», τι κι να μου λένε «καλά, κλαίτε?! Είναι δυνατόν με μία βελονίτσα?»….. Ναι ρε μαλάκα!!!!! Είναι δυνατόν!!! Κλαίω!! Έχουμε κι εμείς τις αδυναμίες μας. Ο Αχιλλέας είχε τη φτέρνα του, εμείς τη «βελονίτσα»!�

            Και αφού μου ρούφηξαν το αίμα (εμένα έτσι μου φαίνεται πάντα!), με έβαλαν να πιω όλο το Βόσπορο για να «πρηστεί η κοιλίτσα» λέει «και να φαίνεται καλύτερα». Ήπια, ήπια, ήπια τόνους, αλλά τίποτα. Ούτε κατούρημα μου ερχόταν, ούτε ο διάολος που με πήρε. «Δεν πειράζει, κυρία Audrey (ε βέβαια…..I’m a lady!), περάστε να κάνουμε τις ακτινογραφίες και μετά τον υπέρηχο.», καλά…. «Ελάτε….Δε θέλω να σας βλέπω έτσι κατσουφιασμένη. Για καλό ήρθατε εδώ! Θα τα δούμε όλα σήμερα και μετά θα φύγετε!», ωραία (με απειλεί κιόλας!)… Κάνω και τις ακτινογραφίες (μέση και λεκάνη) ούσα κυρία και τις παίρνω και τις πάω στο εξεταστήριο να βρω τον ορθοπεδικό. Αμάν….. Τι γκόμενοι είναι όλοι αυτοί μαζεμένοι!!! Ούτε στο καλύτερο μπαρ τόσοι….. Α πα πα… «Γεια σας!!», (κατασκοτώθηκαν όλοι να με χαιρετίσουν…. Σκλαβωτική προθυμία, δε λέω…) γεια σας…. Αφήσαμε τις χαιρετούρες και περάσαμε στο παρασύνθημα και «όλα μια χαρά. Δε βλέπω κάτι.», όμορφα…. Τώρα? «Νιώθετε πίεση?», ε? «Θέλετε να ουρήσετε?», α! (Μίλα ελληνικά, μάνα μου…) Όχι δεν κατουριέμαι ακόμα…. Όταν αρχίσει να κατεβαίνει το νεράκι να τρέξω στον υπέρηχο? «Μάλιστα.», όμορφα…. Μετά από κανένα δεκάλεπτο μου έρχεται η όρεξη να «πάω προς νερού μου» (μη πω πάλι «να κατουρήσω»…Δεν είναι σικ!), οπότε και πάω στους υπερήχους. Πακέτο έφαγα κι εκεί!!! Πριν από εμένα και παρόλο που ήταν το χαρτί της σειράς μου μέσα στον γιατρό, ήταν κάμποσα γεροντάκια που λιανοκατουριόντουσαν και αυτά! Α πα πα, λέω από μέσα μου! Τι να κάνω…..ως νεότερη και με τη δύναμη του Εξκάλιμπερ, κρατήθηκα…. μέχρι που έφτασα στο αμήν και όρμησα κυριολεκτικά στο εξεταστήριο φωνάζοντας «Θα σκάσω παιδιά!! Στην άκρη!!». Άκουσα μερικούς να γελάνε έξω, αλλά και τι να κάνω? Είχα αρχίσει να βλέπω χρώματα και σχεδιάκια περίεργα από το κατούρημα…. Τίποτα κι εκεί, καθαρή. Ε τι σκατά έχω, ρε πούστη μου, να φωνάζω μέσα στα εξεταστήρια. Και οι αιματολογικές καθαρές, τα ούρα καθαρά ούτε νεράκι να ήταν, κάτι άλλες εξετάσεις σούπερ. Αλλά ρε παιδιά, πονάω! Δε μπορεί να μην έχω κάτι….

            Έφυγα κάποια στιγμή από το νοσοκομείο (επιτέλους!!!), έφαγα και έναν νοστιμότατο λουκουμά με ζάχαρη και πήγα στη γυναικολόγο μου να κάνω και μία φουλ γυναικολογική εξέταση. Σούπερ κι εκεί όλα. Γονιμότατη και έτοιμη για αναπαραγωγή. Πατέρα των παιδιών μου και άντρα να με αγαπάει να βρω και όλα καλά. Αλλά εκεί δόθηκε και το πόρισμα. «Είναι», λέει, «αντανακλαστικός πόνος στο έντερο. Πιθανότατα από κάποια σύγχυση που πέρασες ή κάποιο άγχος που σου δημιουργήθηκε. Πέρασες καμία μεγάλη στεναχώρια τον καιρό πριν σε πιάσει ο πόνος?», όχι καλέ….μην τρελαθούμε κιόλας. Ποιος να με στεναχωρήσει εμένα? Ποιος να με αγγίξει? Σωπάστε τώρα…..Θα γελάει κι ο κόσμος. «Άγχος τίποτα?», μπααα….ούτε από αυτό έχουμε….. «Υπάρχει ένα σύνδρομο που προκαλείται από την στεναχώρια και το άγχος και επηρεάζει το έντερο. Να το κοιτάξεις.», παρακαλώ πολύ!!!! Μακριά από το έντερό μου!!! «???Καλά…», α πα πα!

            Έφυγα και από τη γυναικολόγο με ωραιότατο πόρισμα στην τσάντα μου και πήγα προς την Κηφισιά να χαζέψω τις βιτρίνες. Γιατί πού πάει μία γυναίκα όταν βρίσκεται σε σύγχυση? Στις βιτρίνες!!! Πρέπει να στάθηκα σε μία βιτρίνα με (πανάκριβες….πού αλλού θα έπεφτε το μάτι μου? Στα φθηνά? Ποτέ, για το Θεό!) τσάντες πάνω από 10 λεπτά. Τις λάτρεψα όλες και καθεμία ξεχωριστά!! Τις πόθησα όλες!!!!! Αλλά τελικά αγόρασα μόνο μία, γιατί η τιμή της ήταν σαν 10 τσάντες μαζί…. ‘Ντάξει….Δε μπορούμε να τα έχουμε και όλα σε αυτή τη ζωή. Και έντερο καταπονημένο και τσάντες…..Κάπως πρέπει να γίνει η μοιρασιά….. Πήγα πιο πάνω (άφραγκη πλέον…) και κόλλησα τα δαχτυλάκια μου και τα μουτράκια μου πάνω σε μία δεύτερη βιτρίνα με παπούτσα!!!! Α πα πα…. Νοτίστηκε το τζάμι, αλλά δεν μπήκα μέσα. ΌΧΙ! Δε θα μπω!!! Και δεν μπήκα, αλλά έμεινα κάμποση ώρα κολλημένη στο δαχτυλιασμένο πλέον τζάμι….. Χτυπάει το κινητό. Ωχ, σκέφτηκα….Μόνο για καλό δε θα είναι. Α! Το κοριτσάκι μου!!!!! Έλα!!! «Εδώ είμαι!!! Εγώ σου κόρναρα μαρή!!! Το παίζεις και δύσκολη….», εσύ? Φτου….Καμάκι νόμιζα ότι ήταν….ενώ περνούσα το φανάρι. Πού πας? «Ήρθα να δω βιτρίνες και να ψωνίσω αν τύχει….», μα πώς ταιριάζουμε? Έχουμε την έκτη αίσθηση, παιδί μου….. Πού είσαι? «Μόλις πάρκαρα!!», κι εγώ μόλις ψώνισα μία τσάντα παρουσία συμβολαιογράφου… «Πώς το έπαθες εσύ….Πού είσαι?», χαζή είσαι? Την ίδια ερώτηση έκανα πριν 10 δεύτερα! «ΑΑΑΑΑΑ!!», τι? «Πίσω σου είμαι. Κοίτα!», και κάναμε σαν ηλίθιες γκόμενες που ενώ έχουν να μιλήσουν από χτες βράδυ, έπεσαν η μία πάνω στην άλλη λες και είχαν χαθεί κάπου στον Εμφύλιο…. «Έχω να σου πω νέα…», ωχ…. «Γιατί ωχ?», αν κρίνω από το βλέμμα που τα λέει όλα…. «Δηλαδή? Τι λέει?», ότι κάποια έκανε απαίσιο σεξ χτες βράδυ….. «Ναι όντως…. Φαίνεται?», όχι χαζή! Απλά σε ξέρω χρόνια και μπορώ να σε μυριστώ πριν καν βρωμίσεις! Για πε….

            «Τι να πω?! Από πού να αρχίσω?!», (ώπα! Αυτή είναι ατάκα της Audrey όταν έχει πολλά να πει και δεν ξέρει πώς να τακτοποιήσει τις σκέψεις της….), από τα προκαταρκτικά…. «Έλαα…», ε τι να σου πω! «Καταρχάς να σου πω ότι πήγαμε για ποτό.», το ξέρω αυτό, αφού μιλούσαμε πριν βγείτε, χαζή! Πάμε στο επόμενο βήμα. Α! Παρένθεση. Για φαγητό δε σε έχει πάει ποτέ? «Όχι….», ωραίος 30ρης… που θέλει και να γαμήσει (sorry, αγόρια, αλλά κι αυτό μετράει στις μέρες μας….. Άλλη περιποίηση δείχνει το δείπνο μέσα ή έξω από το σπίτι, τι να λέμε τώρα, ψέματα?). «Γάμησε…», σώωωπα…. Καλός καλός?!! «Ρε συ ξενέρωσα….», από ποια σκοπιά? «Όχι δεν εννοώ μέγεθος και τέτοια….», πάλι καλά…και εννοείς? «Εννοώ ότι είπε κάτι πολύ ξενέρωτο πριν το κάνουμε…», και παρόλα αυτά το κάνατε…. «Ναι. Είπα θα είναι καλό και ότι αυτό που είπε θα του ξέφυγε πάνω σ…», καταλάβαμε όλες (και όλοι…)! Τι είπε? Να του βάλεις δάχτυλο? «Έλα ρε Audrey πια!!!!», καλά ντε! Στο λέω γιατί μπορεί να συμβεί στις μέρες μας! Να είσαι προετοιμασμένη…. Τι είπε, λοιπόν? «Κοίτα….», ωχ…. Ακολουθεί σεξουαλική διαφήμιση…..

«ΝΑΙ! Άκου…. Πήγαμε για ένα ποτό και μετά πήγαμε σπίτι του. Ε τόσα ποτά έχουμε πιει όλο αυτόν τον καιρό…» ε ναι, για το όνομα του Θεού πια! Αλκοολικοί θα γίνετε, όχι ζευγάρι… Καλά κάνατε και πήγατε σπίτι. «Ωραία. Μπαίνουμε σπίτι…», κλείνετε την πόρτα πίσω σας, βγάζετε το μπουφάν, λες εσύ ωραίο σπίτι ενώ ως γυναίκα δεν το εννοείς γιατί σκέφτεσαι ότι η λεκάνη αντρικού σπιτιού είναι βρώμικη (μπίου!!), κάθεσαι στον καναπέ, σου λέει να σου βάλω κάτι να πιεις, εσύ απαντάς ένα νεράκι, εκείνος σου βάζει ένα νεράκι (ενώ θέλει να σου βάλει κάτι άλλο…), σου δίνει το ποτήρι, παίρνεις το ποτήρι, λες ευχαριστώ, πίνεις για τους τύπους, βάζει μουσική (φυσικά…), ελέγχει το καλοριφέρ μη και κρυώνεις, σε ρωτάει κιόλας αν κρυώνεις, λες όχι νταξει είμαι, κάθεται ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δίπλα σου, μιλάει λίγο για τους τύπους, φιλί στο φιλί αρχίζει το μπαλαμούτι και ΤΙ ΕΙΠΕ ΤΕΛΙΚΑ?! «Μη φωνάζεις! Α πα πα….Δεν πας καλά….», όχι καλά είμαι. Απλά το έργο μέχρι εδώ είναι πάντα γνωστό και μας ενδιαφέρει το παρακάτω και συγκεκριμένα αυτό που σου είπε και ξενέρωσες….. «Ρε παιδί μου, φιλιόμαστε αρκετή ώρα και….», περιορίσου…. «ok…. Και σε κάποια φάση εγώ έχω ανάψει…», κι εμείς όλοι που σε ακούμε (και σε διαβάζουμε)….. «και του λέω ότι τον θέλω μέσα μου…», 666!!!!! Τι εκφράσεις είναι αυτές σε τούτο το blog, Θεέ μου! «Και μου λέει…… σε ποια από τις τρεις τρύπες…..», ………………(κενό)…………………..

«Με άκουσες?», ναι……..αλλά αδυνατώ να συλλάβω αυτό που ξεστόμισε την ώρα της καύλας και μάλιστα την πρώτη φορά που πήγατε να το κάνετε…….. «Μαλακία ε?», μεγάλη, εκτός και αν είπες κάτι αντίστοιχο, αλλά και πάλι ο άντρας οφείλει την πρώτη φορά να είναι λίγο προσεκτικός με τα λεγόμενά του, γιατί δεν υπάρχει και γαμώ την άνεση….. Τι να πω. Σφάλμα. Ετών? «35!», α μικρός δηλαδή…. «Και να πεις ότι είχε να γαμήσει από πέρυσι…» και εσύ πού το ξέρεις? Στο είπε και αυτό? «Όχι. Αλλά είναι πολύ ωραίος άντρας και γενικά έχει γκόμενες, ρε παιδί μου, αρκετές. Τα έπαιξα σου λέω…… Πρώτη φορά μου το λένε αυτό και μάλιστα από το πρώτο σεξ με γκόμενο.», ναι είναι αρκετά αποκρουστικό για πρώτη επαφή, ομολογώ. Εγώ θα του έλεγα να το βάλει στα αυτιά του και στις δύο τρύπες και να τρέξει να κρυφτεί…..Εσύ, όμως, το έκανες παρόλα αυτά. Η συνέχεια? «Χλιαρή. Περιμένεις αν μη τι άλλο κάποιος που μιλάει σαν πρωταγωνιστής σε τσόντα να είναι τουλάχιστον καλός. Αλλά αδιάφορος, ρε συ. Ίσως έφταιγα κι εγώ που είχα κομπλάρει. Είχα κομπλάρει σου λέω! Πάρα πολύ! Δεν μου το έχουν ξαναπεί έτσι. Ήταν πολύ…..πολύ…», ντεκαυλέ? «Ναι!», όντως…..Φάουλ και κόκκινη κάρτα εννοείται! «Αφού μετά ντύθηκα, είπα ότι έχω πολλές δουλειές το πρωί και έφυγα. Ούτε καν τον φίλησα. Ξενέρωσα πολύ ρε συ…», ε τι να έκανες? Αν κοιμόσουν εκεί, υπήρχε κίνδυνος να τον φας και από αλλού  και σύμφωνα με τα λεγόμενά του…..

Και το έχω πει χιλιάδες φορές, βρε αγόρια!!!! Αλλά θα το ξαναπώ, δεν πειράζει….. Για το καλό σας είναι και μετά για το δικό μας καλό! BE GENTLE!!! Δεν είναι εκφράσεις αυτές και μάλιστα από μεγάλο και έμπειρο άνθρωπο. Ντροπή…. Θα γελάει κι ο κόσμος και οι γυναίκες όλες μέσα και έξω από το blog τούτο! Το ακούσαμε κι αυτό…..Μάλιστα…..Ο επόμενος, παρακαλώ! Το θέμα είναι ότι εμένα δε μου έχουν τύχει τέτοια περίεργα σκηνικά. Θα ήθελα πολύ, γιατί έχω και τις κατάλληλες απαντήσεις κάθε φορά. Λειτουργώ καλύτερα από κοντά και σπάνια έως ποτέ δεν κομπλάρω…..Είμαι άμεσος τύπος γενικά. Αλλά τέτοια μαλακισμένα σκηνικά, δυστυχώς, ακόμα δεν έχω συναντήσει. Πού θα πάει….? Θα τον βρω τον μαλάκα μου κι εγώ, δε θα τον βρω….? Αλλά μέχρι τότε, σας δίνω από ένα μεγάλο φιλί, ροζ σαν φράουλα! Και…αγόρια? Be gentle…. Καλή και η σπηλιά, αλλά και το sex θα είναι ακόμα καλύτερο αν προσέξετε λιγάκι το στόμα σας. Κρίμα είναι να γελάμε μαζί σας και να μην ξέρετε το λόγο…..Be gentle! Κίσιζ!!! Πολλά κίσιζ!!!! 

Υ.Γ.: Φυσικά την παίρνει τηλέφωνο συνέχεια από τότε…..Εκείνη βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να μην βρεθούν. Λέει ότι θα του τηλεφωνήσει πίσω και δεν το κάνει ποτέ. Και εκείνος συνεχίζει μία φορά στις δύο μέρες να εμφανίζεται στο κινητό της….Ψιτ? Αγροίκε? Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες……this is χυλόπιτα. For sure! Ξύπνα και άντε βρες καμία τρύπα….. Ή μάθε να μιλάς αφού θέλεις να γαμάς! Ε ρε πούστη…..Τι ακούμε για ένα….sex….Μήπως να το κόψουμε και αυτό μπας και ηρεμήσουμε? Ε? Μάλλον….κίσιζ…..     �

              ��

         Μεσημεράκι Σαββάτου με εμένα να έχω φάει λες και το αύριο δε θα υπήρχε και να βρίσκομαι χυμένη κυριολεκτικά πάνω στον καναπέ μου…….Δηλαδή, στην εικόνα έχουμε έναν πράσινο καναπέ, πολλά μαξιλαράκια από εδώ και από εκεί και κάπου ανάμεσά τους εγώ και το πρησμένο στομάχι μου να αιωρείται πάνω από τον καναπέ. Κάπου στο ένα χέρι μου από ό,τι θυμάμαι είχα και αυτό το τηλεκοντρόλι αλλά ήταν ανενεργό. Το κρατούσα περισσότερο για μούρη…. Με είχε βρει η απίστευτη ντάγκλα και ήταν από τα μοναδικά μεσημέρια που έτεινα να κοιμηθώ (δε μπορώ γενικά το μεσημεριανό ύπνο. Πρέπει να είμαι πολύ κομμάτια…..ή να έχω φάει σαν ζώο…)…….. Πρέπει από το πολύ φαΐ να έβλεπα και χρωματάκια όταν έκλεινα τα μάτια…..αλλά σίγουρη δε με λες. Τέλοσπάντων έμπαινα στη φάση REM μάλλον…. Ησυχία…..απόλυτη….ούτε οικοδομές, ούτε δυνατά η τηλεόραση (είπαμε αυτή είχε ρόλο παθητικό εκείνη την ημέρα…), ούτε φωνές έξω από κανένα μαλάκα που δεν καταλαβαίνει ότι «μεσημέριασε πια!», ούτε κατσίκες να βελάζουν, ούτε αυτοκίνητα, τίποτα, τίποτα………..

            ……………….(zzzzzzzz……ξέρετε…..zzzzzzzz…….πόσο χαριτωμένη πρέπει να είμαι όταν είμαι ήσυχη και γαλήνια……έτσι μου έχουν πει τουλάχιστον όσοι με έχουν δει να κοιμάμαι……..zzzzzzzzz…….)………….Ώπα ώπα……Τι είναι αυτό που ακούγεται? ……….Τηλέφωνο…… Αλήθεια?! Αυτό το μεσημέρι που έκλεισαν τα ματάκια μου?! Αυτό το μεσημέρι που έφαγα τόοοοσο πολύ? Αυτό το μεσημέρι…….καλά καλά περίμενε!!! Επιμένει κιόλας…. Κοιτάω την αναγνώριση……Ωραία, θα με ζαλίζει πάλι για τον γκόμενο που γουστάρει και την γουστάρει «αλλά κανείς τους δε θέλει σχέση αυτή την εποχή», ναι μη ρωτάτε, ούτε εγώ τα καταλαβαίνω αυτά…..Με συγχωρείτε να σηκώσω το τηλέφωνο…..Παρακαλώ? «Έλα εγώ είμαι!!!!», έχω αναγνώριση….. «Έλαααα……Κοιμόσουν? Γιατί ακούγεσαι έτσι?», όχι δεν κοιμόμουν μέσα ΣΤΟ μεσημέρι. Έπαιζα τένις…. «Αλήθεια?!», είσαι και ζώον…..ΟΧΙ! Κοιμόμανε….. «Αφού εσύ δεν κοιμάσαι τα μεσημέρια…..», ε μεγάλωσα λιγάκι από ό,τι φαίνεται και αποζητάω μεσημεριανή σιέστα…..Τι τα θες…. «Audrey?», γιατί φοβάμαι όταν ακούω το όνομά μου σε στυλ ερώτησης? «Τι?», τίποτα….. «Audrey πιστεύεις ότι θα παντρευτούμε εμείς ποτέ?», ???????!!!!!!!!!!! 666!!!!!!! (εδώ το κεφαλάκι του πρωταγωνιστή γυρίζει και κοιτάει την οθόνη και τον τηλεθεατή με τα ματάκια να ανοίγουν σαν του Καπαμαρού..…… και ένα πελώριο ερωτηματικό βγαίνει πάνω από το κεφάλι………)??????!!!!!!!!

Όταν λες εμείς εννοείς? «Εννοώ εσένα, εμένα, την άλλη, την τρίτη της παρέας, την ξαδέρφη σου, εμείς ρε παιδί μου!», α…… Μεταξύ μας? Λεσβιακό κι έτσι? «ΌΧΙ!!!!! Σοβαρέψου! Ξέρεις τι εννοώ και μην αποφεύγεις τη συζήτηση!!!!!!!!», μπορώ να κάνω και αλλιώς……Τι πάθατε όλες και καυλώσατε με την παντρειά? Και οι άλλες όσες φορές βρεθήκαμε και από κοντά έλεγαν συνέχεια «να δούμε εμείς πότε θα προκόψουμε….» εννοώντας φυσικά το «φλέγον ζήτημα» – από ό,τι φαίνεται… – της ημέρας και όχι τα επαγγελματικά και τους μισθούς, ας πούμε…. «Ναι ρε συ γιατί τα χρόνια περνάνε…..», μισό μισό…… Μιλούσες με τη μαμά σου μήπως πριν πάρεις εμένα? «Ναι, αλλά τι σχέση έχει αυτό?», δηλαδή δε σου ανέφερε καθόλου τις λέξεις γάμος και ηλικία? «Τις ανέφερε…», α!, «….αλλά και μόνη μου το βλέπω, δε χρειάζεται να μου το πει η μάνα μου!», τι βλέπεις δηλαδή? Βλέπεις ράφι, ας πούμε? «Ναι, Audrey!!!!! Βλέπω ράφι!!!!!», ωραία…… Εγώ δε βλέπω πάντως καθότι είμαι κατά του γάμου, αλλά ο πατερούλης το είπε ξεκάθαρα και ευθαρσώς: «θα σου φτιάξω ένα ράφι εσένα και της ξαδέρφης σου, έτσι μεγάλο και πλατύ πλατύ για να ξαπλώνετε κιόλας όταν θα πιάνεστε τόση ώρα εκεί πάνω!», γαμώ ε? Έλα πες αλήθεια τώρα,……βλέπεις ράφι……?

        «Με κοροϊδεύεις. Κι εγώ πήρα τη λογική της παρέας να μιλήσω…..», δεν απαντώ στο λογική. Δε μιλάς για εμένα αισθάνομαι…. Αλλά θα απαντήσω στο ότι ναι σε κοροϊδεύω. Γιατί έφαγες τώρα τέτοια φρίκη? «Εσύ δεν τα σκέφτεσαι αυτά καθόλου? Με εκνευρίζεις αφάνταστα όταν το παίζεις και καλά δε με νοιάζουν εμένα αυτά….!», σε εκνευρίζω αφάνταστα όταν κάνω έτσι, αλλά με πήρες και τηλέφωνο μέσα ΣΤΟ μεσημέρι να το συζητήσουμε και ενώ ξέρεις την άποψή μου για τους γάμους? Μάλιστα…… Αν είμαι κάπου παράλογη, μίλα, μην ντραπείς! Εσύ ας πούμε που έχεις και το «πρόβλημα», πες μου πού εντοπίζεις το ράφι για να ξέρω να φέρω πανί να καθαρίσω….. «Καλά, άρχισες πάλι….», πες μου τις φοβίες σου ρε κουμπάρα…. «Έχω εδώ και πόσο καιρό να κάνω μία σχέση σοβαρή και κανονική.», ναι… «Ίσως έχω λίγο λιγότερο καιρό από εσένα, βέβαια…», η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας, παρακάτω….στο παρασύνθημα! «Αλλά τώρα θέλω μία σχέση!», γάμο δεν είπες ότι θέλεις, θα μας τρελάνεις?! «Ε πώς θα γίνει γάμος, αν δεν προηγηθεί σχέση ρε?», σωστό κι αυτό….. «Θέλω μία σχέση…», κανονική και σοβαρή, το κατάλαβα αυτό. Βέβαια, το κανονικό και το σοβαρό είναι ελαφρώς διαφορετικό για τον καθένα και δη ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες. «Ναι, αλλά….», θέλεις μία σχέση σοβαρή και κανονική. Μάλιστα. Κι εγώ θέλω, αλλά δεν την κάνεις παραγγελία. Τι να κάνουμε τώρα….. Συνήθως έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις ή αν το ψάξεις σε μέρη που συχνάζουν τύποι που σε ενδιαφέρουν, τι άλλο να σου πω….

«Πες μου αλήθεια. Φοβάσαι?», τον γάμο? Πολύ…. «Όχι!!!!!! Να κάνεις μία σχέση?», ?????!!!!! Ρε κουμπάρα, τι έπαθες?! Για γάμο δε μιλάμε? Και συγκεκριμένα, μιλάμε για εσένα και όχι για εμένα. Άκου, έχω φάει σαν μουλάρα και αδυνατώ να σκεφτώ, άρα μη με μπερδεύεις, πλιζ. Εσύ έχεις πρόβλημα γιατί εντόπισες ράφι κάπου στη ζωή σου, σωστά? «Ναι.», ωραία. Έρχομαι, λοιπόν, και σε ρωτάω, είσαι 24 χρονών…… «θα γίνω 25 τον Απρίλη!!!!!!!», ωραία….είσαι 25 χρονών και αντί να ανησυχείς που ΔΕ βρίσκεις μία δουλειά της προκοπής, που ΔΕ μένεις σε δικό σου σπίτι και σε ταϊζει ακόμα η μάνα σου, που ΔΕΝ έχεις κάνει ακόμα εκείνο το μεταπτυχιακό που θα σου φέρει την επαγγελματική αποκατάσταση-τα αρχίδια πανε κι έρχονται, που επιθυμείς, που ΔΕΝ έχει μεστώσει ακόμα το μυαλό σου, που ΔΕΝ έχεις ζήσει πράγματα, καταστάσεις, εμπειρίες με ό,τι αυτό συνεπάγεται (γκομενικό, επαγγελματικό, ψυχολογικό….κλπ….), που ΔΕΝ έχεις ακόμα γνωρίσει τον γαμημένο κόσμο και πλανήτη, μου λες ότι αυτό που λείπει από τη ζωή σου και αυτό που σε τρομάζει πιο πολύ, είναι το γεγονός ότι ίσως δεν παντρευτείς επειδή δεν έχεις κάνει μία σχέση της προκοπής? «Ναι….», στα καταφύγια!!! Ρε πορδή του κώλου! Γνώρισε πρώτα τον εαυτό σου, τις αντοχές σου, τις επιθυμίες σου, τις φοβίες σου, τις αγωνίες σου, γνώρισε τους άντρες όσο μπορείς χωρίς να εννοώ να μαζεύεις πούτσες, γνώρισε τους ανθρώπους, γνώρισε τον κόσμο και μετά άντε να γνωρίσεις την οικογένεια. Τι είναι ρε ο γάμος και κατ’ επέκταση η οικογένεια (αλλιώς για ποιο λόγο να παντρευτείς, αν υποθέσουμε ότι για να κάνει κάποιος οικογένεια η απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ευλογία από δήμαρχο ή παπά…..), περιέργεια? Παιχνίδι για ανάκαλυψη? Ασχολία? Ή απαραίτητη ροή της ιστορίας? Ρε μάνα μου, τι πάθατε όλες σας και ανησυχείτε?

«Ξέρεις τι μου τη σπάει σε εσένα?», που τάχα μου, κατά τη γνώμη σου, το παίζω άνετη με αυτά? «ΝΑΙ!», ε αφού είμαι…… Ακόμα δεν έφυγα από το Ασπρονήσι που τόσο πολύ θέλω, ακόμα δεν έμαθα καλά καλά τη δουλειά μου, ακόμα δεν έβαλα δυο ευρώ στην άκρη, ακόμα δεν βρήκα εκείνη τη γκαρσονιέρα για να μείνω μόλις έρθω, ….. «ε?», ε δε θα μείνω στο σπίτι που μένει αδερφός, μάνα και πατέρας όταν ανεβαίνουν από το νησί κι ας είναι και δικό μου!!!! Σε κοινόβιο εγώ δε ζω!!! Με τους γονείς μου δε μένω πια εδώ και χρόνια. Άλλο δίπλα και άλλο στο ίδιο σπίτι. Γενικά δε μένω με κανέναν και για κανένα λόγο. Ακόμα δεν έφτιαξα το γραφειάκι μου στην Αττική. Ακόμα καλά καλά δεν ξεκίνησα τις μπίζνες στην Αττική, δεν έκλεισα ακόμα μήνα!! Ακόμα δεν ερωτεύτηκα, ……. μη με "κοιτάς" έτσι, δε μετράνε τα παλιά μετά το reset. Ακόμα δε μπορώ να ανεχτώ άντρα δίπλα μου, που είναι και το πιο σημαντικό…. «Μα……..», άσε αυτά που πάνε κι έρχονται τώρα, δε μετράνε. Η ώρα περνάει απλά και εποικοδομητικά, μη το ξαναλέμε! Ακόμα δεν αποφάσισα αν μπορώ ή όχι να ζήσω με έναν άνθρωπο κι εσύ μου λες αν φοβάμαι μη μείνω στο ράφι? Αν φοβάμαι που δεν έχω γκόμενο τώρα κανονικό (γιατί αυτό εννοείς….)? Αν φοβάμαι ότι δε θα με θέλει κανείς για σοβαρά? Και αν το παίζω άνετη? Είμαι, μάνα μου! Και χέστηκα! Όταν τελειώσω με όλα αυτά που σου είπα και όταν δε θα έχω τίποτα άλλο να προσφέρω στον εαυτό μου, τότε ίσως αρχίσω να σκάω, κυρίως για ένα παιδί και όχι για ένα μαλάκα που κατά 99% θα με έχει χεσμένη μετά από 5 με 10 χρόνια γάμου και στην πρώτη αφορμή θα τον φορέσει στο πρώτο τσουλάκι που θα του κάτσει για να νιώσει ότι περνάει η μπογιά του ως άντρας. Το ‘πιασες?! «Δεν είναι έτσι όπως τα λες τα πράματα…», μπορεί και όχι. Αλλά η πλειοψηφία των περιπτώσεων στον 20ο και στον 21ο αιώνα με επίσημα στοιχεία, άλλα δείχνει από αυτά που εσύ ονειρεύεσαι. Άλλες είναι πιο ρεαλίστριες και σκλήρές και άλλες καίγονται για αυτό το ζήτημα μη και περάσουν τα χρόνια…..

        Ρε συ κουμπάρα? Δε με λυπάσαι? Κι εσύ και οι άλλες?! Τι έχετε πάθει τελευταία….? «Βλέπουμε συνέχεια καροτσάκια…»???!!!!!!!!!! Αδυνατώ…. Και την πέφτω για ύπνο. Πέσε κι εσύ μήπως και δεις τον άντρα των ονείρων σου με καροτσάκι και το μωρό μέσα να κρατάει το κουτάκι με το δαχτυλίδι και να στο προσφέρει λέγοντάς σου ότι είσαι η μάνα των ονείρων του….. Τζίζας?! Γέιρ ιζ γιορ τζάστις? Πωωωω….Παραέφαγα…… Σας φιλώ όλους και απορώ: τι έπαθε η παρέα μου? Πού είναι η ανεμελιά που μας χαρακτήριζε μέχρι πρότινως όλες μαζί και όχι κάθε μια ξεχωριστά? Γιατί βλέπουν καροτσάκια και αναστενάζουν? Τι συμβαίνει στον πλανήτη? Αυτό το φαινόμενο του θερμοκηπίου φταίει…. Αλλού δεν αποδίδεται! Φοβάμαι……Στένεψε ο κλοιός γύρω μου!!!! Κίσιζ….  

Υ.Γ.: Επίσης φοβάμαι και για αύριο…… Η Audrey σας θα κάνει εξετάσεις για να δει αν αυτό που τελικά την πονάει τόσο καιρό, είναι σκωλικοειδίτιδα ή κάτι άλλο. Γιατί οι απόψεις των γιατρών διαφέρουν…. Και η άλλη μου λέει ότι φοβάται μη μείνει στο ράφι. Εδώ κουμπάρα φοβόμαστε τους γιατρούς, τις βελόνες και τα πορίσματα κι εσείς μας μιλάς για ράφια?! Χέσε μας ρε κουμπάρα….. Εδώ δε μπορέσαμε απόψε να αλητέψουμε στο Ροκ, να καμακωθούμε σαν άνθρωποι, να γνωρίσουμε νέους ανθρώπους και νέες κουλτούρες (το έκανα πιο κουλτουρέ…) κι εσύ μας μιλάς για γάμους?!! 666 πια!!! Πού είναι ο αγιασμός να ψεκάσουμε λιγάκι?

                                ��   

�
          Καμιά φορά με πιάνουν τα υπαρξιακά μου. Ποια είμαι, πού πάω, τι έχω, τι δεν έχω, τι θα ήθελα να έχω, τι κάνω, πώς και γιατί. Καμιά φορά, όμως….Από σπάνια έως καθόλου. Αλλά υπάρχουν και φορές που σκέφτομαι «σε τι κόσμο θα φέρω τα παιδιά μου?!». Σε αυτό ακριβώς το ερώτημα έχω τρεις κατευθύνσεις. (α) Να είναι κορίτσια, (β) να είναι αγόρια (που είναι και το επιθυμητό….Είπαμε είμαι αγορομάνα εγώ!) και (γ) να μη φέρω τίποτα στον κόσμο μήπως και σωθεί τελικά. Ανοίγω την tv……και την ξανακλείνω γιατί σοκαρίστηκά με τις σκηνές που αντίκρισα!!!! Όνειδος!!!!

            Πέταξαν δακρυγόνα στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ?! Μα καλά τι ζώα είναι μερικοί……. Στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ?!!!!! Από τα άγραφα…. Τόσους αγρότες είχαν εκεί! Στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τα πέταξαν?! Τόσοι περαστικοί! Τόσοι άλλοι που ήθελαν να επιβιβαστούν στα πλοία! Να φύγουν έτσι για τη θάλασσα, να περάσουν σε άλλη πατρίδα, σε άλλη στεριά και να μην τους ψεκάσουμε λιγάκι, να ψοφήσουν κι οι ψείρες στην τελική? Έχετε δει τι μπορεί να κάνει μία ψείρα σε ένα πλοίο? Όχι, φυσικά! Ούτε κι εγώ….. Αλλά με έναν γρήγορο υπολογισμό και αν σκεφτούμε ότι μία ψείρα γεννάει χιλιάδες κόνιδες, ζήτω που χεστήκαμε μετά αν οι ψειρές είναι πολλές….. Για να μην υπολογίσω ψύλλους (που τρυπώνουν σε μάλλινα και βαμβακερά…) και κοριούς….. Οπότε καλά έκαναν και πέταξαν χημικά, αλλά όχι ρε παιδιά στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ! Είναι βλασφημία και θα πέσει φωτιά να μας κάψει από τα ουράνια (εγώ ξέρετε είμαι και  βαθιά θρησκευόμενο άτομο και αυτά τα υπολογίζω!)….. Μου γεννήθηκε μία απορία, τώρα μόλις. Εντελώς, όμως, συνειρμικά και χωρίς κανένα ίχνος υπονοούμενου….. Γιατί αν κάτι δε μου αρέσει είναι να πετάνε οι άνθρωποι δήθεν σπόντες για ένα θέμα που καίει ολόκληρη χώρα (ναι για τα δακρυγόνα μιλάω που έφαγε ο αυριανός πρωθυπουργός!!! Καρτερώ με ελπίδα κρυφή…) Μήπως ρε σεις το έκαναν επίτηδες για να «πάρουμε το βλέμμα μας» από τους αγρότες και την όλη κρίση που έχει ξεσπάσει με το θέμα τους? Ρωτάω και αν κάποιος έχει αντιληφθεί τι ακριβώς συνέβη στο λιμάνι του Πειραιά (εκτός από το πρωτάθλημα που θα φέρει ΠΑΛΙ η ομαδάρα……Καρτερώ κι εκεί αλλά με σιγουριά εντάσεως 0-1 μποφόρ…), ας επικοινωνήσει μαζί μου στο γνωστό νούμερο. Ε μα όλοι μιλάνε για αυτό πια, ξαφνικά από εκεί που μιλούσαμε μόνο για τους αγρότες. Όπως εντελώς ξαφνικά πέσανε τα δακρυγόνα….. Αχ Ελλαδίτσα…… Μια Πετρούλα θα σε βγάλει από το αδιέξοδο που έχεις πέσει! Κατά τόπους ισχυροί άνεμοι εντάσεως 10 μποφόρ…..

            Και έρχεται ξανά αυτή η υπαρξιακή σκέψη στο μυαλό μου. Σε τι κόσμο θα φέρω τα παιδιά μου? Θεοί, όποιοι κι αν είστε, δείξτε λίγο έλεος. Μη μας βλέπετε έτσι…Θα φτιάξουμε μέρα με τη μέρα. Τώρα που μπαίνουμε και σε πρόγραμμα επιτήρησης, εκεί να δεις τι Παναγίτσες θα είμαστε. Και θα περικόψουμε και θα περιδρομιάσουμε (οι γνωστοί….) και θα συμμορφωθούμε και μέχρι να φτάσουμε σε ηλικία παντρειάς, θα έχουμε γίνει τα καλύτερα παιδιά. Θα δείτε, Θεοί! Τα κεφάλια μέσα……(όχι στα σκατά. Το φαντάστηκα ότι αυτό θα σκεφτόσασταν οι περισσότεροι, αλλά τέτοιες λέξεις δε θα χρησιμοποιούσα ποτέ εγώ, η ντελικάτη Audrey του Ασπρονησιού. Παρακαλώ πολύ…)…..

            Και μιας που μιλήσαμε για κεφάλια μέσα (όχι σε σκατά, είπαμε… Για το Θεό!), έμαθα κάτι και έμεινα ολότελα άναυδη. 100 χρόνια ΠΑΟ…… Τρελάθηκα και μόνο στη σκέψη ότι ο βάζελος έκλεισε έναν αιώνα ύπαρξης και με έπιασαν πάλι τα υπαρξιακά μου!!! Θεοί?! Σε τι κόσμο θα φέρω τα παιδιά μου?!!!!!!!!!! Αν οι βάζελοι κλείνουν 100 χρόνια, τότε δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας πια πουθενά σε αυτή τη χώρα. Πάνε όλα τα όνειρα χαμένα…. 100 χρόνια Παναθηναϊκό Τριφύλι! Όχι αυτό είναι περιοδικό (ή εφημερίδα…..Δεν ξέρω τι είναι βασικά. Φυλλάδες του διαβόλου δεν πιάνω στα χέρια μου! Μπορεί να φέρουν γρουσουζιά στο λιμάνι!)….. Αλλά εν πάσει περιπτώσει, το ίδιο μου κάνει. Και τρέμω και μόνο στη σκέψη ότι θα γεννήσω παιδιά και δη αγόρια, και θα βρεθεί μία γυναίκα ή ένας μαλάκας και θα μου τα κάνει βάζελους πριν προλάβω να κάνω κιχ. Και τι θα κάνω η δόλια?! Να τα σκοτώσω? Δε θα μπορώ, αφού θα τα αγαπάω…. Να τα αποκληρώσω? Πάλι δε θα μπορώ, αφού θα τα αγαπάω. Να τα διώξω από το σπίτι για μερικές μέρες? Πάλι δε θα μπορώ γιατί θα τρέμω στη σκέψη ότι θα μου τα σπιτώσει καμία παστρικιά. Άρα τι μου μένει? Να παντρευτώ τον Παπαλουκά και να ζήσω για πάντα ευτυχισμένη δίπλα του κι ας γίνουν τα κωλόπαιδα και ΑΕΚ (χεχεχεχε…..)….. Ε δε θα σκάσω κιόλας! 100 χρόνια ΠΑΟ…… Δε μπορώ να το χωνέψω. Ήπια 100 Σουρωτές και 12 συνεχόμενα ουίσκι μπας και συνέλθω!!!! Τίποτα…. Αλλά…τι αγενής που είμαι Θεέ μου…Πράσινα αγόρια, να κεράσουμε κάτι? Έχουμε και λαγό στιφάδο, αλλά θα μας πέσει βαρύ για πρωινό…. Πάρτε συκαλάκι. Καλύτερα….. Πιο α…λαφρύ!(Άκουσα μία φωνή να φωνάζει παστέλι. Όχι….. Είναι μπανάλ στις μέρες μας…)

            Και μετά σκέφτηκα ότι οι μέρες πέρασαν και δεν είναι ώρα για στεναχώριες και υπαρξιακές ανησυχίες!! Πρέπει να φτιάξω τη βαλίτσα μου…….Έχω ταξίδι μπροστά μου!!!! Κίσιζ!!!! Πολλά πολλά κίσιζ!!! 

Υ.Γ.: Η φωτό είναι άσχετη με το θέμα (και σχετική με τον τίτλο!). Απλά αισθάνομαι ότι έχω παραμελήσει το μωρό μου τελευταία….Όλο γκρίνια μου είναι….Μπορεί να είναι αγχωμένος. Ποιος ξέρει….Εγώ οφείλω να τον ανεβάσω λιγάκι!!!!    

                           ��

          Βραδάκι. Κατά τις 9. Ήσυχο βραδάκι…..Ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε γκρίνιες, ούτε φασαρίες, ούτε δουλειά, ούτε ο διάολος που μας πήρε. Ανάβω το τσιγαράκι μου (βάλσαμο είναι….Μη με κοιτάτε έτσι. Είπαμε όταν έχουμε σεβντά, ανάβουμε τσιγάρο. Το είπαμε και στο γιατρό phantom….), βάζω το ουισκάκι μου και σκέφτομαι «μαλακία, δεν πήραμε DVD πριν που βγήκαμε από το σπίτι. Άτιμη επαρχία……Ακόμα και για DVD, πρέπει να πάρεις το αμάξι. Πού είσαι Καλλιθεάρα με το dvdάδικο κάτω από το σπίτι?! Την τύχη μου….», οπότε αράζω ξανά στον καναπέ μου, χωρίς περιττές σκέψεις, πίνω μία γερή γουλιά και ετοιμάζομαι να ρουφήξω τον απολαυστικότατο καπνό (θα με κάψουν οι αντικαπνιστικές καμπάνιες…στάνταρ…) και ξαφνικά…….εμφανίζεται μία γυμνή στην οθόνη μου!!!!!!!!!! 666, λέω από μέσα….. Κι άλλη γδυμνή (γδυμνή = γυμνή στα Ασπρονησιώτικα….) στην tv?! Και το παίρνω ευθύς αμέσως πίσω, γιατί παρατηρώ ότι η γυμνή είναι μία καταρτισμένη νεαρά σε δελτία καιρού…. Τι κι αν είναι ντυμένη ελαφρά για την εποχή? Τι κι αν σφίγγει τα μάτια προσδίδοντάς τους sexy βλέμμα? Τι κι αν φουσκώνει τα χείλη προκαλώντας απανωτούς αντρικούς συνειρμούς που συνεπάγονται εγκεφαλικά? Το κορίτσι είναι το κορίτσι του καιρού!!!!!

            Την παρατηρούσα καθώς έδειχνε τον καιρό της Ελλαδίτσας. Κουνούσε απαλά τα χέρια σαν να διηύθυνε την Καμεράτα των Φίλων της Μουσικής. Πέταγε μπούτι σαν να ήταν προβολή του Καραγκούνη. Τίναζε το μαλλί σαν άλλη Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Αρχόντισσα και στο Παλικάρι. Αναστέναζε σαν γατούλα που την έχουνε τρελάνει στα χάδια….. Αχ Ελλαδίτσα…… Τι σε βρήκε πάλι….Ποιος θα το περίμενε ότι μετά τα (συνεχόμενα…) κόρτε των αγροτών, θα έλεγε του καιρού σου τα γυρίσματα ένα γυμνό κορίτσι? Ένα γυμνό κατάξανθο κορίτσι. Δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη σκέψη μου και χτυπάει το κινητό. Παρακαλώ, λέω αφηρημένη ενώ το μάτι μου ανεβοκατέβαινε στο γυμνό μπούτι που πήγαινε πότε αριστερά όταν έδειχνε τη Σαλονίκη και πότε δεξιά όταν άγγιζε την Αττική και τις Κυκλάδες…. Τα είχα ολοκληρωτικά χαμένα…. «Πετρούλααααααα………», λάθος κάνατε, κλικ. Έλα Χριστέ μου….

            Ρουφάω ακόμα μία δόση απολαυστικού καπνού και συνεχίζω να περιδιαβαίνω το βλέμμα μου πάνω στην……Ελλαδίτσα…. Ωπ, πάλι το κινητό χτυπάει. «Πετρούλαααααααα…….», ακούω πάλι την ίδια ξελιγωμένη αντρική φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής. Λάθος κάνατε σας είπα! Δεν είναι 090, μάνα μου! Σας παρακαλώ, νυχτιάτικα! Πετάω εξαγριωμένη πλέον το κινητό στο τραπεζάκι του σαλονιού και πιάνω το ποτήρι. Όρεξη που έχουν μερικοί για πλάκα μέσα στη νύχτα….. Α, το γυμνό κορίτσι!!! Τι? Θα δείχνει και τον παγκόσμιο καιρό? Α, αυτό θα πει πρωτοπορία του καναλιού…. Μόνο για την Ευρώπη μας έλεγαν, ενώ την υδρόγειο γενικά την είχαν χεσμένη τόσο καιρό! Να μην ξέρω αν θα λιώσουν οι πάγοι? Να μην ξέρω αν στη Γη του Πυρός έβαλε αέρα? Ααααα, άντε πάλι. Να δεις που θα είναι αυτός ο μαλάκας που ψάχνει αυτή την Πετρούλα… Παρακαλώ λέω! «Πετρούλααααααα……», ακούω πάλι την ξελιγωμένη αντρική φωνή, αλλά αυτή τη φορά ακούω και έναν άλλο ήχο από την άλλη άκρη της γραμμής….. Τι είναι αυτό? Ιιιιιιιιιιιιι! Καλά ρε φίλε?! Την παίζεις?! Θα καείς στην κόλαση, το ξέρεις? Το ξέρεις ότι ο αυνανισμός είναι αμαρτία?! Άσε που θα κουφαθείς κιόλας! Έχεις κάνει λάθος σου ξαναλέω! Δεν είμαι η Πετρούλα που ψάχνεις, είμαι η Audrey! Ποιος σε έβαλε να μου κάνεις πλάκα? «Πετρούλααααααα……», καλά?! Ακόμα την παίζεις?! Θα τρελαθώ νυχτιάτικα…..

            Δεν προλαβαίνω να κλείσω το κινητό και να δώσω ένα τέλος σε αυτή την κακοστημένη φάρσα, όταν ακούω από τον δέκτη της τηλεόρασής μου «……ήταν το δελτίο καιρού, εγώ ήμουν η Πετρούλα και…..μόλις τελείωσα (με φωνή όλο υποσχέσεις…)…..», ?????!!! Και τότε κατάλαβα….. Κατάλαβα τι είχε συμβεί….. Η Πετρούλα….. «Κι εγώ τελείωσααααα…..», ωραία. Άσε τώρα το κ…..οντρόλ από το χέρι και πες μου ποιος είσαι! «Μια στιγμή να συνέλθω…..», παρακαλώ…. Μαζέψου, αν θέλεις πήγαινε να πλυθείς στο μπάνιο και ξαναγύρνα. «Ναι, μισό λεπτό…..», παρακαλώ… Ανάβω και δεύτερο τσιγάρο, το ζητάει η περίσταση άλλωστε, πίνω μία γουλιά, κοιτάζω να δω τι ταινία θα βάλει τώρα το κανάλι μετά τον καιρό, ίσως και αν κρίνω από την ΕΜΥ, θα βάλει το  «Όσα παίρνει ο άνεμος»….. και περιμένω τον φίλο μας να μας πει το όνομά του. «Έλα ρε! ‘Ντάξει είμαι τώρα. Τι κάνεις?», πολύ καλά, σας ευχαριστώ, ποιος είστε (τελικά)? «Χαζή είσαι?», ίσως…..από ό,τι έχουν δείξει οι τελευταίοι μήνες. «Ο Έτσι είμαι!», μαλάκα εσύ είσαι? (Ο κολλητός μου……ο μαλάκας….) «Ναι ρε ufo!», συγγνώμη που δε σε κατάλαβα, αλλά σε έπιασα σε στιγμή αδυναμίας. «Α ναι ναι!!! Σκέφτηκα να σε πάρω να δω τι κάνεις και που μου χάθηκες, αλλά εκείνη τη στιγμή άρχισε το δελτίο καιρού και….καταλαβαίνεις….», κατάλαβα πολύ καλά, αν και στην αρχή σε πέρασα για ανώμαλο που παίρνει τηλέφωνα με το πουλί στο χέρι…..αλλά μετά κατάλαβα ότι βλέπαμε το ίδιο κανάλι. «Ναι είναι η αγαπημένη μου εκπομπή!», γιατί άραγε….. «Είναι κόμματος ο κορίτσαρος. Αλλά λίγο χαζούλα….δεν πειράζει…», ε καλά, δε θα την βάλουμε να κάνει και πολιτικό ρεπορτάζ δίπλα στον Χατζηνικολάου…. Φτάνει που έμαθε τον χάρτη της Ελλαδίτσας και της Γης. «Πω πω…..ακόμα καυλωμένος είμαι……», ΚΛΙΚ!!

            Φυσικά έκλεισα το κινητό και το απενεργοποίησα κιόλας, γιατί κάπως…..έτσι καταστρέφονται οι μεγάλες φιλίες!! Έκλεισα την tv, ε δεν είχε τίποτα άλλο αξιόλογο, στρώθηκα στο χαλί μου, άνοιξα τα υπόλοιπα κομμάτια του puzzle (νέο puzzle φυσικά! Μην τρελαθούμε κιόλας….) και εντελώς ξαφνικά έκανα έναν περίεργο συνειρμό. Πόσο μοιάζει το δελτίο καιρού που μόλις παρακολουθήσαμε (ζωντανά κιόλας…) με το λιμάνι του Πειραιά. Κατά τόπους θυελλώδεις άνεμοι εντάσεως 9-10 μποφόρ…. Ποιος θα περίμενε ότι τρακτέρ και αλωνιστικές μηχανές θα όργωναν και θα αλώνιζαν στο λιμάνι? Ποιος δεν περίμενε την κούπα να έρθει και πάλι στο λιμάνι? Κίσιζ…..Πολλά αποτελειωτικά…..κίσιζ!!!!!        �

                           ��

         Μετά από χιλιάδες γράμματα και εκατομμύρια (και λίγα λέω…) τηλεφωνήματα αναγνωστών, αποφάσισα να σκύψω κι άλλο πάνω από τα αντρικά προβλήματα και τις αντρικές απορίες παντός τύπου, αλλά κυρίως σεξουαλικού και φαλλικού. Το ξέρω ότι μπορεί να φανεί σαν κοροϊδία. Το ξέρω ότι μπορεί κάποιος να αισθανθεί ότι γελάμε με το πρόβλημά του. Το ξέρω….. Αλλά έτσι είναι. Γελάμε με το πρόβλημά του, αλλά παράλληλα και πέρα από τα γέλια, είμαι εδώ, εγώ και όποιος άλλος το επιθυμήσει, για να βγάλουμε από το σκοτάδι τα τόσα αγόρια που δεν ξέρουν ότι ένα και ένα ίσως κάνει και δύο.  Έχω επηρεαστεί με τόσα που διαβάζω! Μα στα αλήθεια, στο σωτήριο 2009, υπάρχουν τέτοια προβλήματα? Αρνούμαι να το πιστέψω και προετοιμάζομαι ψυχολογικά για την επανάσταση του πέους (ε, με τόσα που ακούει και αυτό, πώς να δουλέψει ανενόχλητο? Κάποια στιγμή θα ξεσηκωθεί…..πού θα πάει!).

            Σίγουρα πολλοί ειδικοί πήραν πένα και πληκτρολόγιο και βάζοντας κάτω την αστείρευτη γνώση τους και ίσως και τα πτυχία τους, απάντησαν στην οποία απορία παρουσιάστηκε. Φευ….. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν τουλάχιστον ανειλικρινείς και μαλακοί… Γιατί το λέω αυτό? Γιατί «προσβάλλω» τους ειδικούς? Μα γιατί, δε μπορείς να λες στον ταλαίπωρο Γιάννη π.χ., ότι δεν τρέχει και τίποτα που είναι σαν μπάμιας. Φίλε Γιάννη?! Ενοχλείς! Τέλος. Γιατί να σου πούμε ψέματα? Γιατί να στο κρύψουμε πίσω από ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά? Δε θέλουμε καν να σε αγκαλιάσουμε, όμορφε Γιάννη!!! Θέλουμε απλά να μη σε γνωρίσουμε ποτέ!!!!!!! Τι κι αν είσαι όμορφος? Δεν έχει σημασία….. Όταν ο Θεός μοίραζε «ομορφιά», εσύ ήθελες εξωτερικό κόσμο. Παρ ‘τα τώρα! Για αυτό, κάνε μας τη χάρη και σταμάτα καταρχάς να κάνεις ερωτήσεις που και ένα μωρό παιδί, θα ήξερε να σου απαντήσει. Θέλουμε δύσκολες ερωτήσεις εδώ! Θα το κάνουμε Trivial για δυνατούς λύτες! Θέλουμε πραγματικά προβληματισμένους άντρες, γιατί ο σκοπός μας είναι καθαρά φιλανθρωπικός. Για να βρω το τσουβάλι των διακοπών με τις απορίες τους…..

            Ανοίγω τον πρώτο φάκελο………….Μμμμμμ….Μυρίζει αντρική κολώνια!!!!! Αχ…….Azzaro……Συγγνώμη, αφαιρέθηκα…….

 Μπορεί να σου φαίνεται απλό αλλά δεν είναι. Πως μπορείς να καταλάβεις αν πραγματικά γουστάρεις να είσαι με γυναίκα;Μπάμπης  Μπάμπη. Μη τρελαίνεσαι. Είναι πολύ απλό κι ας μην τον βλέπεις (ούτως ή άλλως δε θα μπορέσεις να το δεις….). Βάλε δάχτυλο. (Σε εσένα έτσι….?)

 Έχω μεγάλο πρόβλημα. Την έχω πολύ μεγάλη και οι γκόμενες με φοβούνται. Τι να κάνω; Κώστας «Την έχεις πολύ μεγάλη», ποια ρε μεγάλε Κώστα? Μίλα μας απλά και με λέξεις προσιτές και άσε τα υπονοούμενα….. Εννοείς αυτό που όλοι καταλάβαμε? Τη μαλακία που σε δέρνει? Γιατί αν εννοείς το πέος σου, ένα έχω να σου πω: χέσε μας, ρε Κώστα κι εσύ και το πουλί σου! Από εκεί μέσα βγαίνει μισό μέτρο άνθρωπος, το πουλί σου θα φοβηθούμε τώρα που πλησιάζουμε τα 30?! (Ψιτ?! Μη τα λες αυτά….Ακούει ο όμορφος Γιάννης….Κρίμα είναι! Θα αρχίσει πάλι τα κομπλεξικά του και δε μπορώ….Α και για να μείνω στον Γιάννη…..Ο Γιάννης ας πούμε την έχει μικρή και πάλι φοβούνται οι γυναίκες, τι να κάνουμε τώρα δηλαδή?!)  

Είμαι 19 χρονών και όταν η κοπέλα μου έμαθε ότι αυνανίζομαι καθημερινά, έκανε ολόκληρη σκηνή. Τι να κάνω για να σταματήσει να μου πετάει σπόντες για το θέμα; Ηλίας Και λέω εγώ τώρα ως δικηγόρος του διαβόλου…..Φαντάσου να σε πιάσει με άλλη, τι έχει να γίνει….Φαντάσου! Τίποτα άλλο δε σου λέω!!! Σοβαρεύομαι…Καλύτερα να χωρίσεις, φίλε Ηλία. Πρόκειται για μία πάρα πολύ ζηλιάρα γυναίκα που το μόνο που θέλει είναι να ασχολείσαι συνέχεια μαζί της. Ε, όχι ρε συ Ηλία! Έχεις πολύ πιο σημαντικά πράματα να κάνεις και εξάλλου μια χαρά τα πας με τον εαυτό σου και μάλιστα σε καθημερινή βάση. Τι την θέλεις την μαλακισμένη….? Άσ’ την να πάει στα σκατά την κομπλεξική! 

Πώς ξέρεις ότι μια φίλη σου σε γουστάρει;Γιάννης Εσύ, Γιάννη μου, μπορείς να είσαι κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι δε σε γουστάρει μια φίλη σου….Μην τα ξαναλέμε…. Πάμε παρακάτω! Υπάρχουν κι άλλα χόμπι εκτός από το σεξ που σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις. Χρόνο χάνεις και είναι κρίμα…. Έλα, Γιάννη μας!!! Προχώρα!!! (Να! Είδες τώρα τι έκανες ρε Κώστα με τις απορίες σου?! Άρχισε τα υπαρξιακά του πάλι….) 

Εσύ που απαντάς είσαι άντρας ή γυναίκα; Για να ξέρουμε από ποια πλευρά το βλέπεις και αν πρέπει να σε παίρνουμε στα σοβαρά;Άγγελος  Καλώς τον Άγγελο! Τι έγινε Άγγελε, δε σου άρεσε η απάντησή μας τις προάλλες και τώρα μας την λες δηλαδή? Γυναίκα είμαι 100% (άσχετα αν παραλίγο να γεννιόμουν αγόραρος!)! Το ξέρω ότι η αλήθεια πονάει, Άγγελε……Αλλά πάνω σε θέματα που είναι για το…πέος…. μόνο μια γυναίκα μπορεί να σου απαντήσει ειλικρινά. Λυπάμαι….. 

Τα έχω με την τωρινή και σκέφτομαι την πρώην. Όταν κάνω σεξ, όταν τρώω, όταν κοιμάμαι. Είμαι καλά; Ή απλά με τον καιρό θα το ξεπεράσω;
Παλαβός  Παλαβέ (?!) μας. Πρόσεξε, άκου και σκέψου καλά αυτό που θα σου πω και μετά μου απαντάς αν θέλεις. Όταν πας τουαλέτα, ποια σκέφτεσαι? Την τωρινή (?!) ή την πρώην? Για να ξέρουμε ποια από τις δύο έχεις κυριολεκτικά χεσμένη, έτσι ώστε να την αποκλείσουμε….. 

Είμαι 20 χρονών και είμαι αρκετό καιρό μόνος μου. Δεν είμαι και ο πιο όμορφος άντρας στον κόσμο αλλά έχω πολλά από τα χαρακτηριστικά που θα ήθελε μια γυναίκα σε έναν άντρα. Απλά δεν ξέρω πως να πλησιάσω μια κοπέλα και να της μιλήσω διότι φοβάμαι την απόρριψη και είμαι λίγο ντροπαλός. Μπορείς να μου πεις τι να κάνω;Διονύσης  Διονύση……..Διονύση, Διονύση….. Λυπάμαι….. Αλλά πέρα από την ομορφιά που δεν έχεις (όπως μας λες…..) και που είναι υποκειμενικό ξαναλέω (ούτε εμείς είμαστε γεννημένες Αμπρόζιο….Μην ανησυχείς!), δεν έχεις και τα δύο πιο σημαντικά χαρακτηριστικά που θα ήθελε μια γυναίκα από έναν άντρα: θάρρος και λέγειν. Θάρρος για να πας μέχρι εκεί, θάρρος για να πεις «καλησπέρα!» και λέγειν για να πας και παρακάτω από το «καλησπέρα!». Άρα! Πες μας, Διονύσιε…..ΠΟΙΑ είναι αυτά τα χαρακτηριστικά σου που θα ήθελε μια γυναίκα? (Μεταξύ μας, Διονύση! Εδώ δεν τα ξέρουμε εμείς, εσύ πού τα έμαθες? Από τις πολλές συζητήσεις με τις πολλές γυναίκες που γνωρίζεις καθημερινά? Σύνελθεεεεε…..)  

Με γουστάρει μια 16χρονη. Όλη η φάση έγινε μέσω Ίντερνετ και γουστάρει να κάνουμε έρωτα. Το κακό είναι ότι είμαι παντρεμένος και δεν γουστάρω να απατήσω τη γυναίκα μου, αλλά η περιέργεια με σκοτώνει. Τι θα με συμβούλευες;
Νικόλας Νικόλα……..(Αν υποψιαστώ ότι είσαι ο Νίκος του προηγούμενου post με τις αδυναμίες μου, θα το κλείσω το blog!!!!)………. Μέχρι στιγμής δεν έχω βρει τον τρόπο να είμαι με κάποιον (και δη παντρεμένη….), να γουστάρω έναν άλλο και να θέλω να πάω μαζί του, χωρίς αυτό θα θεωρηθεί κέρατο. Αν κάποιος εδώ μέσα (και έξω….δε μας πειράζει….Μπορεί κάποιος από έξω να την έχει βρει την άκρη, βρε αδερφέ!), έχει βρει το κόλπο, παρακαλώ πολύ να μου το πει για να το μεταλαμπαδεύσω με τη σειρά μου στον (παντρεμένο!) Νικόλα. Και επανέρχομαι….. 16 χρονών? Φίλε Νικόλα, αν δεν κάνω λάθος είναι ανήλικη έτσι? Χμμμμμμ………Κι εσύ ένας ώριμος, μεγάλος και παντρεμένος άνθρωπος έτσι? Χμμμμμμμ…… Ίσως και πατέρας έτσι? Χμμμμμμ…..Κακό αγόρι…..Που θέλεις να «κάνεις έρωτα» με την 16χρονη….. (Παρακαλώ πάαααααρα πολύ, όταν μιλάμε για γαμήσι, μη χρησιμοποιούμε την έκφραση «κάνω έρωτα». Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ξεράσω……Γενικά μην την χρησιμοποιούμε, γιατί νιώθω σαν την Βουγιουκλάκη στην Αρχόντισσα και στον Αλήτη…. Φτάνει πια με τον «έρωτα»! Όταν ακούω και την ξαδέρφη μου να το λέει, είμαι ικανή να πετάξω μακριά!) 
 
Όταν λένε 15 εκατοστά πέος, εννoούν σε κατάσταση ηρεμίας ή σε στύση;
Γιάννης …………………………………………..(Τα βλέπεις, Κώστα? Αυτά ήθελα να αποφύγουμε σήμερα! Αλλά εσύ είχες της π…. τον χαβά!)…………… Βρε Γιάννη μου…..Τι σε νοιάζουν εσένα τα 15 εκ. είτε όρθια είτε «ξαπλωμένα»? 12 δεν είναι το δικό σου, είπαμε? Διόρθωσέ με αν κάπου έχω λάθος!!!!! Τότε τι σε νοιάζει?! Και στην τελική δεν είναι ΚΑΙ λεπτό? Όλα εμείς θα στα θυμίζουμε? (Α ρε μαλάκα Κώστα!)  

Με την κοπέλα μου είμαστε 6 χρόνια μαζί και σκεφτόμαστε να παντρευτούμε. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κάνουμε σεξ όσο συχνά θα ήθελα (περίπου 1-2 φορές το μήνα) και ταυτόχρονα μου την πέφτει και μία άλλη.. ΣΟΣ τί να κάνω; Της το χω συζητήσει αλλά πάντα σωπαίνει..Γιώργος  Γιώργο? Μία είναι η λύση. Από τα μαλλιά και στην σπηλιά ΤΩΡΑ! Χωρίς ευγένειες και ερωτήσεις! Το σεξ δε θέλει «γάντι». Χέρι θέλει….. Άντε αγόρι μου. Που μου έμαθες κι εσύ την παράνομη γκόμενα αμέσως…..Σώσε τη σχέση σου!!! Εδώ σκέφτεστε να παντρευτείτε κιόλας! (Αυτός ο δικηγόρος του διαβόλου μέσα μου πια, ησυχία δεν έχει! Φαντάσου, λέω εγώ τώρα, μία σκέψη κάνω…….φαντάσου να παντρευτείτε κιόλας. Σεξ που είναι σκατά πριν το γάμο, λυπάμαι, αλλά……κιοφτές για βραδινό θα παραμείνει, Γιώργο μου….. Βέβαια, άντρας είσαι! Θα την βρεις εσύ την «άκρη»…..και όλα μια χαρά. «Ο Γιώργος είναι πονηρός»…. Έχετε τον τρόπο σας οι άντρες να τα βάζετε σε μία σειρά τα πράματα. Να τους δίνετε την πρέπουσα σειρά προτεραιότητας. Η επίσημη, η παράνομη, η άλλη παράνομη, η παράλλη παράνομη, η τέταρτη παράνομη, το παιδί, η δουλειά, το σπίτι, οι διακοπές….Έχετε χάρισμα, έχουμε πει, μοναδικό και αξιοζήλευτο πάντα! Μπράβο σας, ειλικρινά….)

H κοπέλα μου φοράει συνεχώς κάτι ξενέρωτα εσώρουχα, παρότι συχνά της αγοράζω σέξι σετ. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Ανέστης  Γιατί σε βαρέθηκε, ΡΕ μαλάκα!!!!!! Επίσης, το sexy σετ προϋποθέτει sexy συνέχεια, Ανέστη μου….. Κάτι δεν ανασταίνεις καλά μάλλον. Για δούλεψέ το…

Τα είχα 5 μήνες με μια 20χρονη η όποια ήταν τρελά κολλημένη μαζί μου κι όλα ήταν μια χαρά. Στην συνέχεια όμως επειδή την «έγραφα», χωρίσαμε.
Μετά από μήνες, αδιαφορούσε για μένα, ενώ «τραβιόταν» και με άλλους. Η ιστορία αυτή κρατάει 4 χρόνια, όπου καμιά φορά τα ξαναβρίσκουμε και μου λέει ότι με θέλει για σοβαρή σχέση (κι εγώ το ίδιο) , αλλά πολλές φορές εξαφανίζεται με αποτέλεσμα να τα χαλάμε και πάλι. Τι πιστεύεις ότι τρέχει; Δεν της φέρθηκα ποτέ άσχημα κι έχω μάθει από τις φίλες της ότι είμαι η τρελή της αδυναμία. Πιστεύεις πως η σοβαρή σχέση που θέλω είναι κάτι ακατόρθωτο πλέον; Πώς να κινηθώ; Ευχαριστώ.Γιώργος  Ώπα, Γιώργο…..πήρες φόρα! Εδώ εγώ αποχωρώ. Δε μπορώ να πάρω θέση….. Δε θα είμαι αντικειμενική, κατάλαβες Γιώργο μου? Συγγνώμη ε?

Καλησπέρα και από μένα. Με λένε Μάνο και είμαι 20. Έχω πρόβλημα με το μόριο μου. Είναι 15 εκατοστά και νομίζω είναι πολύ μικρό και για αυτό το λόγο δεν έχω κάνει σοβαρή σχέση αν και είχα πολλές ευκαιρίες. Εσύ τι λες; Μήπως είναι της φαντασίας μου;Μάνος  Τι να πει κι ο Γιάννης, ρε Μάνο!!!! Μια χαρά είσαι. Στα όρια…. της φαντασίας σου. Άντε πια με το «μόριό» σας, δηλαδή….. Αυτό σας ενόχλησε τους άντρες και δεν κάνετε σοβαρή σχέση? Το πουλί σας? Και λέγαμε τόσα χρόνια, τι συμβαίνει με αυτά τα παιδιά…….και δε μπορούν να κάνουν μία σχέση της προκοπής…. Το μόριο έφταιγε!              

          Τελειώσαμε για σήμερα. Εξουθενώθηκα που λένε… Σεξ να έκανα, τόση κούραση δε θα είχα. Είναι αυτή η επιστημονικότητα της σκέψης και της απάντησης που βαραίνει σώμα και ψυχή. Μα τόσα προβλήματα εκεί έξω? Για αυτό δε φτουράνε οι ανθρώπινες σχέσεις? Βγήκε το πόρισμα: για ΟΛΑ φταίει το μόριο και όχι τελικά αυτό που σέρνει το καράβι! Κίσιζ…..προβληματισμένα…..