Αφήνοντας την Μύκονο…

          ��

                          ��

……..Πώς μπορώ να μη βάλω στον έρωτά μου μία φωτό? Πώς μπορώ να τον προσπεράσω έτσι απλά σήμερα? Πώς μπορώ να τον ξεχάσω…? Πώς μπορώ να μην αναφερθώ σε εκείνον έστω για λίγο….? Πώς μπορώ?! Όλο μου το blog για πάρτη του σήμερα!! Στάχτη και μπούρμπερη το κάνω!!!!! 

          ��

Φεύγει ο άντρας μου….Πάει έξω. Βέβαια η φωτό είναι λίγο μελλοντική καθώς τραβήχτηκε την ημέρα που ΘΑ φεύγει για Βερολίνο! Προφητική, σαν τον Νοστράδαμο…. Δε μπορείτε να πείτε, όμως. Νοικοκυρά είμαι….Όλα τακτοποιημένα στις βαλίτσες του τα έχω. Και βγάλε σου έχω πει αυτόν τον δαίμονα από τα αυτιά!! Όταν σου μιλάω δε με ακούς και αναγκάζομαι να στα λέω τρεις φορές!!! Κανόνισε πάλι να κάνεις τα ίδια έξω μαζί με τους υπόλοιπους και να μας βγάλετε την Παναγία μέχρι να κερδίσετε….Στο λέω! Πάλι γιουβαρλάκια θα σου φτιάξω να φας που δε σου αρέσουν και θα έχεις και το σεξ κομμένο για ένα μήνα. Και μη μου λες εμένα θα πας με άλλες, γιατί θα στα κόψω τα χέρια και μετά να δω πώς θα παίζεις μπάσκετ…. Άντε…..Ρουφηχτά γλωσσόφιλα, μωρό μου, και μην τυχόν και σε δω με καμία βρωμιάρα εκεί έξω. Θα κοιμηθείς στο καναπέ όλο το καλοκαίρι και χωρίς κλιματιστικό. Συν που θα σε στείλω στο λιμάνι να μαζεύεις τουρίστες για rooms to let….Κανόνισε!!!

Σε όλους τους υπόλοιπους, βάζελους και μη…., κίσιζ πολλά!!!!

Subscribe Free
Add to my Page

                          ��

            Ως Audrey και μάλιστα ως Audrey του Ασπρονησιού, έχω κάθε δικαίωμα να κρίνω και να κατακρίνω τις ενδυματολογικές επιλογές αντρών και κυρίως γυναικών. Γιατί θα με ρωτήσετε, με την οργή να βράζει μέσα σας. Και ποιος σου δίνει αυτό το δικαίωμα? Κανείς δε μου το δίνει και θα έπρεπε να θυμάστε ότι η Audrey του Ασπρονησιού δε χρειάζεται κανενός την άδεια για να σχολιάσει το ο,τιδήποτε.Ούτε καν την προσυπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας…… Φυσικά και δεν είμαι ενδυματολόγος, αλλά και ενδυματολόγος να μην είσαι, καταλαβαίνεις ότι η άσπρη μπότα είναι γροθιά στο στομάχι και μαχαιριά στην καρδιά εν έτει 2009….. Μη με κοιτάτε με απορία. 25^η Μαρτίου είχαμε και το χωριό κατέβηκε σύσσωμο στο γιαλό να θαυμάσει την παρέλαση, να πιει τα ούζα του και να σχολιάσει ό,τι του κάνει κλικ. Σαν εμένα καλή ώρα…..
            Μόνο που πιστέψτε με, με 8 μποφόρ Νοτιά μόνο όρεξη για κους κους δεν είχα στις καφετέριες….. Γενικά δεν είχα καν όρεξη να κατέβω στο γιαλό μόλις ξύπνησα. Και για να το κάνω πιο γενικό…..δεν έχω καθόλου όρεξη για τίποτα τον τελευταίο καιρό. Μη ρωτήσετε γιατί. Η πληθώρα των απαντήσεων δεν είναι ευνοϊκή για εσάς που διαβάζετε και για εμένα που τα ξανασκέφτομαι. Είναι μεγάλο το εύρος….επαγγελματικά, γκομενικά, οικονομικά, ψυχολογικά, οικογενειακά, φιλικά και πολλά ακόμα ζητήματα με εκνευρίζουν απιστεύτου τις τελευταίες εβδομάδες. Μπορεί ακόμα και να εκνευριστώ και με το πέταγμα της μύγας δίπλα μου και να στήσω καβγά μαζί της. Αγαμίες, θα πεταχτεί ο έξυπνος της παρέας, αλλά όχι και για να σε ξενερώσω φίλε μου που βιάζεσαι να κατακρίνεις μία γυναίκα υστερική ως αγάμητη, όχι, δεν είναι αγαμίες. Μη σου πω με αυτές θα ήμουν πιο ήσυχη και πιο ήρεμη…. Αλλά και για να κλείσω το γενικό της όλης υπόθεσης, βρίσκομαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και μέσα σε μια φάση τραγική. Είμαι ένα τσακ από τον βρόντο. Ένα τσακ από το να τα βροντήξω όλα και να μη με ξαναδείτε ποτέ και πουθενά. Όχι, δε σκοπεύω να αυτοκτονήσω, έλεος… Με γουστάρω πολύ για να το κάνω. Εννοώ να σηκωθώ να εξαφανιστώ για μερικά χρόνια μέχρι να χάσετε τα ίχνη μου και να ησυχάσουμε όλοι μας.
            Πάει φρίκαρε κι αυτή, σκέφτεστε και μην πείτε όχι, γιατί ακούω και τις σκέψεις τελευταία….Ο Χαρδαβέλας δεν κατάφερε να το ερμηνεύσει, αλλά εγώ ξέρω ότι είναι η δύναμη του Εξκάλιμπερ που λέμε καμιά φορά μεταξύ μας. Δε φρίκαρα, απλά όλοι οι γύρω μου προσπαθούν με χίλιους δυο τρόπους, συνηθισμένους ή πρωτοφανείς, να με φρικάρουν και να μου γαμήσουν την ψυχολογία. Σε όλους αυτούς εγώ λέω απλά να πάνε αυτοί να γαμηθούν μπας και στρώσουν ποτέ ή μπας και μας αδειάσουν τη γωνιά και μας ξεφορτωθούν δια παντός. Τα έχω πάρει με όλους….. Μα με όλους! Ό,τι βρίσκεται σε ακτίνα βολής προσπαθεί να με φρικάρει. Το νιώθω και το βλέπω, αλλά κάνω τον μαλάκα…… Γιατί? Ούτε κι εγώ δεν ξέρω. Μάλλον έχω κωλώσει λιγάκι τελευταία και δεν λέω τα πράματα με το όνομά τους. Είτε για να μην στεναχωρήσω τους άλλους, είτε για να μην στεναχωρήσω εμένα. Τελικά μόνο εμένα στεναχωρώ και κανέναν άλλο…
           Έχω κωλώσει και έχω κολλήσει άσχημα σε μια κατάσταση που με κουράζει κάθε μέρα και πιο πολύ. Δεν ξέρω από πού να αρχίσω τις αλλαγές και πού να τις τελειώσω. Γενικά…..Το λέω πριν σηκωθεί το φρύδι πονηρά τύπου «αυτή για γκόμενο θέλει να μας μιλήσει…». Δε πα να γαμηθούν κι αυτοί με τις μαλακίες τους….. Εκπαίδευση τέλος και υπομονή κομμένη. Η πόρτα ανοίγει για τους διαθέσιμους και τους εντάξει τύπους και κλείνει στους μαλάκες και μάλιστα με θόρυβο και επιδεικτικά. Αυτά τα λίγα για να σβήσουμε απορίες και να κλείσουμε το γκομενικό ζήτημα. Δε σκάω για κανέναν όπως δε σκάει κανείς για εμένα. Απλά, όμορφα, ξηγημένα και σταράτα. Ίσως και τσουβαλάτα…. Αυτό είναι και το τελευταίο που με απασχολεί βέβαια, καθώς όταν γουστάρω το σεξ μου το κάνω και με τους δικούς όρους και όταν γουστάρω ηρεμία κλείνω ο,τιδήποτε έχει σχέση με την τεχνολογία κι έτσι κανείς δε με βρίσκει για να μου γκρινιάξει και κανείς δε μου χαλάει τη σιέστα μου. Εδώ έχουμε άλλα πιο σοβαρά θέματα να λύσουμε….. Τα τελευταία πάνε ήσυχα και όμορφα εκεί που τους αξίζει, στο τέλος.
           Ε μα τι θέλεις να λύσεις τότε, θα με ρωτήσετε. Δε μπορώ να σας πω…..Τουλάχιστον όχι ακόμα. Το κυριότερο είναι ότι θέλω να φύγω από εδώ όχι σε ένα χρόνο, αλλά σε λιγότερο. Δεν τους αντέχω άλλο. Όλους. Μου ρουφάνε την ενέργειά μου και δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα, ούτε ακόμα και στη δουλειά μου. Μπορεί να είμαι με τις ώρες στο γραφείο και να δουλεύω, αλλά κάνω πολλά λάθη. Δεν υπάρχει συγκέντρωση σε κανένα επίπεδο. Έκανα τρεις ολόκληρες ημέρες να κλείσω ισολογισμό σε Α.Ε.!! Το λέω με τέτοιο ύφος, γιατί μέχρι πέρυσι δεν έκανα παραπάνω από μισή μέρα με τις εκτυπώσεις μέσα……Βέβαια, λείπει και η συνεργασία η σωστή. Όταν πρέπει να λες κάτι στον πελάτη παραπάνω από τρεις φορές για να το κάνει, καταλαβαίνετε ότι υπάρχει πρόβλημα μεγάλο στο επίπεδο της συνεννόησης. Τα θέματα πρέπει να λέγονται και να εξηγούνται μία φορά, άντε δύο. Μετά το κουράζουμε και μάλλον κατά 98% θα γίνει κάποιο λάθος. Επίσης, θα πρέπει ο πελάτης να ξέρει τι οφείλει και να μη θεωρεί δεδομένο ότι κάποια πράματα γίνονται τζάμπα. Το τζάμπα πέθανε εδώ και χιλιάδες χρόνια, όχι το 2009…. Θα πρέπει να ξέρει να κλείνει τις εκκρεμότητές του χωρίς να χρειάζεται στην ουσία να σε προσβάλλει ο άλλος…..Να σέβεσαι τον κόπο, τη δουλειά και κυρίως την ώρα ενός ανθρώπου, πόσο μάλλον ενός νέου ανθρώπου που προσπαθεί με χίλια γκάζια, κυρίως γιατί ανέλαβε μία μεγάλη «κληρονομιά» και ένα μεγάλο όνομα στο χώρο του, καλώς ή κακώς…. Είμαι εντάξει στη δουλειά μου και απαιτώ να είναι εντάξει και οι άλλοι μαζί μου, γιατί οι υποχρεώσεις μου τρέχουν απλά και όμορφα….δυστυχώς. Έχω σταματήσει να ζητάω χρήματα από τους γονείς μου από όταν ανέλαβα τη δική μου πελατεία. Απλά αναρωτιέμαι μερικές φορές γιατί είμαι υποχρεωμένη να το εξηγώ κάθε φορά σε αυτή μου την πελατεία….
            Είπα κάτι για όνομα και κληρονομά πριν. Είναι μεγάλο πακέτο, ναι. Είναι κάτι που αυτοί που δεν έχουν έτοιμη και δική τους δουλειά δε θα καταλάβουν ποτέ. Αυτοί που κουνάνε κοροϊδευτικά το κεφάλι εννοώντας «τι ανάγκη έχεις εσύ? Τα βρήκες έτοιμα….». …..  Ναι, μεγάλε, τα βρήκα έτοιμα και δε χρειάστηκε και μάλλον δε θα χρειαστεί να φιλήσω κατουρημένες ποδιές ή να κάνω τον μαλάκα προκειμένου να μου δώσουν μια δουλίτσα. Δε θα χρειαστεί από ό,τι φαίνεται να ανοίξω την εφημερίδα να ψάξω για δουλειά. Ούτε να κοιτάω τις προκηρύξεις του Δήμου ή των Υπουργείων. Ούτε να μου δίνουν λεφτά οι γονείς μου ή κάποιοι άλλοι δανεικά. Ούτε θα κάνω εκπτώσεις στη δουλειά μου δουλεύοντας σε κάποια ευκαιριακή δουλειά προκειμένου να κερδίσω ένα μισθό για να μην πεθάνω της πείνας. Όχι, από ό,τι φαίνεται……Η ζωή είναι περίεργη, αλλά από ό,τι φαίνεται δε θα χρειαστεί ποτέ. Όμως, θα χρειαστεί να είμαι εντάξει σε μια ηλικία που εσύ ή κάνεις μεταπτυχιακό ή ψάχνεις για δουλειά ή είσαι φρέσκος στη δουλειά ή φαντάρος ή φοιτητής ακόμα ή ανειδίκευτος εργάτης και υπάλληλος. Εμένα δε μου επιτρέπεται να είμαι ανειδίκευτη!!! Δε μου επιτρέπεται να μην γνωρίζω μετά από τρία χρόνια στο γραφείο.
            Μη με ρωτάτε πού το στηρίζουν, δεν ξέρω…. Ξαφνικά όλοι έχουν την απαίτηση να κάνω αυτά που θα έκανε κάποιος με προϋπηρεσία 20 χρόνια στο χώρο μου. Ξαφνικά στο πρώτο λάθος με κάνουν ρόμπα και με ξεχέζουν. Αλλά μόλις κάνω κάτι περίεργο, μαγικό, πρωτοφανές, πιασάρικο, πουτανιάρικο, αμέσως να πούνε «κοίτα το πιτσιρίκι? Πού το ξετρύπωσε? Αααα….οι νέοι διαβάζουν και αφομοιώνουν καλύτερα από εμάς. Πιάνουν τις πονηριές καλύτερα από εμάς…». Τελικά μήπως είναι καλύτερα να αποφασίσουμε? Είμαι πιτσιρίκι ή λογίστρια που πρέπει να απορροφά αμέσως σαν σφουγγάρι τα πάντα, να τα αφομοιώνει και να βγάζει λαγούς από τα καπέλα? Τα έχω μπερδέψει λιγάκι…. Γιατί ως πιτσιρίκι έχω περιθώρια βελτίωσης και φυσικά μπορώ να έχω και αυτό το χτυπηματάκι στην πλάτη τύπου «μωρέ μπράβο!». Αλλά ως λογίστρια που πρέπει να απορροφά, να αφομοιώνει και να κάνει θαύματα, μάλλον δεν έχω και πολλά περιθώρια….. παρά μόνο στα καντήλια. Δεν το παίζω κατατρεγμένη, όχι. Αλλά δε μπορώ να αποδώσω κατά έναν περίεργο τρόπο τις τελευταίες εβδομάδες (αλλά ούτε και να κάνω εμφάνιση δυναμική στο blog μου μπορώ….Δεν έχω οίστρο. Μην κοιτάτε σήμερα που με έπιασε γλωσσοκοπανιά…).
            Μπαίνω στο γραφείο στις 9, βγαίνω για φαγητό στις 3, ξαναμπαίνω μετά από μισή ώρα και φεύγω το απόγευμα. Πιλάτες, γιόγκα προς το παρόν κομμένα, γιατί πλάκωσε και δουλειά. Από τον άλλο μήνα….. Και γυρίζω σπίτι κομμάτια και το μόνο που έχω ακούσει όλη την ημέρα είναι μερικά τηλέφωνα από κάποιους που ζητάνε απεγνωσμένα ενημερότητα για να βγάλουν – τι άλλο…? -  δάνειο, καντήλια γιατί όλο και κάτι δεν αφομοίωσα σωστά ή και καθόλου «και δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση! Πότε θα μάθεις?!», μαλακίες από φίλους και γνωστούς που δεν έχουν με τίποτα πιο σοβαρό να ασχοληθούν εκτός από το facebook και τους γκόμενους/ες και τίποτα άλλο. Δε γύρισε ένας μαλάκας να με ρωτήσει τι κάνω και να το εννοεί. Δε γύρισε ένας μαλάκας να με πάρει τηλέφωνο να δει αν ζω. Αν με δουν online καλώς, είναι καλά η Audrey. Αν όχι, δεν κάνουν τον κόπο….. Ενώ όταν τους πάρω εγώ η πρώτη αντίδραση είναι «πού είσαι ρε γαϊδούρα που δε μας παίρνεις τηλέφωνο?!». Τι να τους πεις τότε….? Ότι δεν ξύνω το μουνί μου όπως εσείς? Ότι δεν είμαι ακόμα φοιτήτρια όπως οι περισσότεροι από εσάς? Ότι εκτός από το γαμήσι και τους καθυστερημένους γκόμενους, υπάρχουν και κάποια άλλα θέματα που γυρίζουν τη γη? Τι να τους πεις όταν έχουν της πούτσας τον χαβά?! Θα σε πάρουν και για μαλάκα που έχει όρεξη για καυγά. Θα στην πούνε κιόλας κοινώς και κλείνοντας το ακουστικό θα πούνε «η υστέρω και η ειδήμονας…». Σε εμένα, όμως, έρχονται όλοι να μου πουν το πρόβλημα και περιμένουν με τα μάτια ορθάνοιχτα να ακούσουν τη λύση. Ρε σεις αν είχα τη λύση, κυρίως στα γκομενικά, θα είχα πιο ανοιχτά τα μάτια μέχρι τώρα….Αλλά ένας δε με ρώτησε, «εσύ καλά είσαι? Δε σε βλέπω καλά τελευταία…». Δε με βλέπεις γιατί δε με προσέχεις. Δεν είμαι πάντα γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ειδικά τον τελευταίο καιρό είμαι τελείως άδεια. Πρώτη φορά το παθαίνω. Αισθάνομαι ότι κάτι πάω να κάνω, αλλά θα μου βγει λάθος στην πορεία. Και αυτό φαίνεται, αν κάποιος με ξέρει. Αλλά προφανώς θα το ξεπεράσω «γιατί είμαι δυνατό κορίτσι….». Προφανώς….
            Ανέβηκα την περασμένη Πέμπτη στην Αθήνα και ήταν η πρώτη φορά που δεν πήρα σβάρνα τα μπαρ. Ποια? Εγώ!!!! Που δεν άφηνα ποτήρι για ποτήρι όρθιο και γεμάτο. Αν σας πω ότι βγήκα μόνο Σάββατο, το ξέρω ότι δε θα το πιστέψετε. Κι όμως….Οι καφέδες δε μετράνε έχουμε πει. Είναι σαν απεριτίφ. Βγήκα μόνο μία μέρα βράδυ. Δεν είχα όρεξη ούτε για αυτό. Ήμουν και ολομόναχη στο σπίτι και βρήκα ευκαιρία να το καθαρίσω (με έπιασε υστερία…Με την καθαριότητα έχω ένα θέμα δύσκολο!!!), να το περιποιηθώ, να μαγειρέψω (κι όμως….Μόνο σίδερο δεν έκανα!) και να αράξω στην καναπεδιά μου, σε αυτή τη θέση που είχα μόνο για μένα μέχρι πριν τρία χρόνια. Τρία χρόνια ε? Πώς στον διάολο πέρασαν έτσι?! Ησυχία σε όλο το σπίτι. Έβαζα όποτε γούσταρα τη μουσική μου, άνοιγα όποτε ήθελα τα παράθυρα, άραζα ακόμα και στις 4 τη νύχτα στο σαλόνι με το ποτό μου και χωρίς τηλεόραση και μαλακίες, κυκλοφορούσα με το βρακί σε όλο το σπίτι πρωί και μεσημέρι, ήρθε η κομμώτριά μου και με κούρεψε (κουρεύτηκα!!! Δε σας το είπα…..Είπαμε, δεν είμαι καλά και θέλω αλλαγές, ακόμα και στα μαλλιά. Ένα θα σας πω….. Όταν βγήκα από το καράβι και πήγα προς τη μαμά μου που με περίμενε πίσω στο νησί, δε με γνώρισε. Δε γνώρισε το ίδιο της το παιδί!!), με χτένισε, έκανα ντουζ 5 φορές την ημέρα (δεν ξέρω γιατί….), γενικά δεν έστεκα. Θα μου πεις, περιορισμένη σε είχαν στο Ασπρονήσι? Όχι, αλλά ο σαλεμένος άνθρωπος κάνει σαν αγρίμι όπου κι αν τον βάλεις…. Ούτε για κάμακι δεν είχα όρεξη. Ναι, ναι, κι όμως…..
            Σε αυτό το σημείο πρέπει να σας ζητήσω συγγνώμη. Συγγνώμη γιατί σαν παραπλάνησα. Ξεκίνησα θέλοντας να σχολιάσω αρνητικά τις ενδυματολογικές επιλογές των κατοίκων του Ασπρονησιού και κατέληξα ξαπλωμένη σε εκείνη την καρέκλα να σας εξηγώ γιατί απουσιάζω τόσο καιρό από το βλόγι μου…. Δεν είχα όρεξη να γράψω. Τη βρήκα κάπως….αλλά είναι παροδικό. Αύριο που θα ξυπνήσω, θα μου έχει φύγει πάλι. Και θα έχω ένα τόνο δουλειά…. Και μέσα σε όλα αυτά κάθομαι ανήμερα 25^η Μαρτίου στο γιαλό να πιω το ούζο μου σαν μπεκρής άνθρωπος και βλέπω μπροστά μου τσάντα Louis Vuitton με μπότα Bozikis…. Ε δε γίνονται αυτά, μάνα μου!!!! Κάποια υποδήματα δεν ταιριάζουν με κάποιες τσάντες. Το σετ είναι: τσάντα LV και μπότα Alexander McQueen, πώς να το κάνουμε δηλαδή? Δε θα ανατρέψουμε και τους νόμους της φύσης!!!!! Επίσης, πάει πέρασε και πίσω δε γυρίζει το ρητό που έλεγε «κορίτσια, ταιριάξτε χρωματικά την τσάντα με τη ζώνη και το παπούτσι!!». Κι αν το κρατάμε ακόμα, τότε απαγορεύεται να ταιριάζουμε λευκή τσάντα με λευκή ζώνη (Θεέ μου….) και λευκό παπαούτσι (Θεέ μου, βάλε το χέρι σου!!). Νύφη να το πηγαίναμε το συγκεκριμένο κορίτσι πιο λευκό δε θα πετυχαίναμε στα αξεσουάρ. Για πιο λευκά λευκά, που λέει και η διαφήμιση του Εύρηκα, αν δεν απατώμαι. Το ίδιο ισχύει και για το κόκκινο χρώμα. Εκεί τιμωρείται με ποινή αποκεφαλισμού όποια ακολουθήσει το ρητό…. Χάθηκε ο κόσμος νέες κοπέλες να φορέσουν κάτι απλό? Πολύ φασαρία και το αποτέλεσμα μηδέν στο τετράγωνο. Επίσης, το ότι είναι 25^η Μαρτίου, δε σημαίνει ότι πρέπει το Ελληνικό Έθνος να σε δει με αυτό το μαλλί….. Τον Αγώνα γιορτάζουμε όχι το μαλλί σου, μάνα μου, και το έβγαλες σε επετειακό τεύχος! Και αμάν πια με αυτή τη λακ που μέσα έχει στρας. Κάτι πιο κιτς δε βρήκαμε? Λακ με στρας?! Έλεος…. Θα αλλάξω πλανήτη. Λάμπεις χωρίς να βάλεις λακ με στρας. Για σκέψου το….. Με απλό ντύσιμο. Εξάλλου πρωί είναι. Το ότι είναι γιορτή, δε σημαίνει ότι πρέπει να κατέβεις σαν την Παναγία την Τουρλιανή!
           Το ξέρω ότι είμαι κουτσομπόλα και κακιά. Αλλά δε μπορώ να βλέπω τέτοια ντυσίματα. Και καλά τα έβαλε η μάνα σου που είναι μεγάλη και δεν της κόβει να ντυθεί καλύτερα, γιατί δεν έχει δει και καμία συνομήλική της να ντύνεται καλύτερα. Εσύ που έχεις δει και που διαβάζεις τόσα περιοδικά μόδας (γιατί σε έχω δει να τα αγοράζεις…), γιατί κυκλοφορείς σαν το τάμα? Το πρωί απαγορεύεται να βγαίνουμε σαν λατέρνες…..Με το φως του ηλίου κάνει πολύ δεύτερο ακόμα και το πιο ακριβό φόρεμα ή σακάκι ή μπλούζα. Μη βάλεις και τζιν αν δε θέλεις. Αλλά μη βάλεις και αυτά που φορούσες σήμερα….Έννοια σου. Όλο και κάποιος γάμος θα γίνει και θα τα βάλεις να τα ευχαριστηθείς. Αλλά όχι πρωί πρωί… Υπάρχει και η αστυνομία μόδας που παραμονεύει…. Για αυτό βγάλε τη λακ με τα στρας, ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου… Εθνικά κίσιζ!!!!!      �

            ��

           Σας το έχω ξαναπεί και στο παρελθόν….. Δεν είμαι φυσιολογικός άνθρωπος εγώ. Δεν ξέρω καν αν είμαι άνθρωπος, βασικά! Οι απόψεις εντός και εκτός της παρέας διίστανται. Καλά, δε θα το ψάξουμε τώρα αυτό…. Ούτε οι ειδικοί δεν έβγαλαν άκρη μαζί μου, και θα βγάλετε εσείς? Για το όνομα του Θεού πια… Αλλά με τρόμο συνειδητοποιώ ότι όλα σχεδόν τα κάνω λάθος ή τα αντιμετωπίζω με λάθος τρόπο ή τέλος πάντων συντελούνται προς λάθος κατευθύνσεις…. Το κυριότερο όλων, που πιστεύω ότι είναι και η πηγή των δεινών, είναι το βουνό. 24 χρόνια δίπλα στο γαμημένο θαλασσινό νερό και το αποτέλεσμα ποιο? Να φοβάμαι μέχρι αηδίας τη θάλασσα (σε σημείο παράνοιας και τα χέρια πισθάγκωνα, όχι αστεία…), να μην κολυμπώ πέρα από εκεί που βρέχεται το στήθος, να μην μπαίνω σε πλοίο αν έχει πάνω από 6 μποφόρ, να μην πλησιάζω μαύρα φύκια γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει….. αλλά! Οτιδήποτε έχει σχέση με το βουνό όχι απλά δεν το φοβάμαι, αλλά το λατρεύω ιδιαιτέρως.
            Κάνω σκι πολλά χρόνια, σχεδόν από όταν άρχισα να έχω μνήμες ολοκληρωμένες. Το αγαπώ το σκι σε σημείο, επίσης, παράνοιας. Το πιστεύω ότι μία μέρα θα ξεχαστώ, θα κλείσουν τα λιφτ και θα μείνω εκεί όλο το βράδυ με τους λύκους…. Τώρα ποιος από τους δυο μας κινδυνεύει περισσότερο – η αγέλη ή εγώ… – είναι ένα άλλο θέμα που έρχεται και συμπληρώνει την πρώτη παράγραφο και το γεγονός ότι είμαι επικίνδυνη και ανισόρροπη (καλά τα έλεγε μια ψυχή….). Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη τα ψυχολογικά. Εξάλλου με αυτά θα κλείσω….. Λατρεύω οτιδήποτε έχει σχέση με το βουνό. Νιώθω ότι θα μπορούσα να μείνω πιο άνετα σε ένα χωριό πάνω σε κάποιο βουνό, παρά σε κάποιο νησί (ας είναι και το Ασπρονήσι…). Για την ακρίβεια θα ήθελα αφήνοντας την Μύκονο, και αφού χορτάσω την Αθήνα μου με όλα τα καλά και τα σκατά της (μην τα ξαναλέμε, δε μου αλλάζετε γνώμη, τέρμα!), να γίνω βουνίσια γυναίκα. Σπιτάκι ξύλινο (όχι πολύ μεγάλο, θα χρειάζεται όλη την ώρα καθάρισμα…. Παστρικιά θα γίνω?!) και όμορφο, περιποιημένο και ελαφρώς glam (ε, η Audrey είμαι, μην ξεχνιόμαστε…), εγώ αραχτή και light, να δουλεύω μέσω laptop και net (από αυτό σας γράφω τώρα. Άντε να πουλήσω και λίγο μούρη, μην νομίζετε ότι έπαθα και τίποτα…) ή να μη δουλεύω και καθόλου με την προϋπόθεση να έχω λεφτά να τρώω και να πληρώνω τις κάρτες του σκι…. Γιατί θέλω να κάνω πολύ σκι στη ζωή μου. Δεν έχω χορτάσει ακόμα και ούτε πρόκειται!
           Μου αρέσει το χιόνι. Λίγο ή πολύ, μου αρέσει. Έτσι μου αρέσει το νερό. Στερεοποιημένο… Αλλιώς δε το θέλω. Ίσως μόνο όταν ζεσταίνομαι λιγάκι το καλοκαίρι, αλλά και πάλι δεν κόφτομαι ιδιαίτερα. Αλλά τη στέρεή του μορφή την εμπιστεύομαι. Αν και είναι το ίδιο επικίνδυνη, ίσως και λίγο παραπάνω, δεν την φοβάμαι καθόλου. Μου αρέσουν οι off road εκδρομές με jeep τους χειμερινούς μήνες και σε μέρη με πολύ χιόνι. Σε τέτοιο βαθμό που να χρειάζεται κάθε τρεις και λίγο να βγαίνουμε να δένουμε τα αμάξια με τους εργάτες, με ιμάντες, με ότι υπάρχει εύκαιρο τέλος πάντων. Και να βουτιέμαι μέχρι την κοιλιά σχεδόν μέσα στο χιόνι. Θυμάμαι μία εκδρομή πιο παλιά που είχε ένα τόνο χιόνι έξω κι εμείς σαν τα κατσίκια εκεί μέσα. Ομάδα οργανωμένη, βέβαια, με καθοδηγητές, αλλά οι οδηγοί ήταν παιδιά της παρέας. Τα αμάξια ως απάνω μέσα στο χιόνι να μουγκρίζουν. Δίπλα μας από την δεξιά μεριά το απόλυτο κενό, η απόλυτη χαράδρα. Και όλο πετούσαν κώλους τα αμάξια όταν μπούκωναν μέσα στο χιόνι. Και δε φοβήθηκα ποτέ…. Ίσως μόνο μερικές φορές, αλλά δεν ήταν φόβος ακριβώς. Κάτι σε ανησυχία περισσότερο μη και χάσουμε την εκδρομή, αν φύγουμε από κάτω! Παλαβιάρα, το ξέρω… Για αυτό με γουστάρετε, όμως.
           Μου αρέσει να μένω ψηλά σε κάτι κωλοχώρια που αν ρίξει λίγο χιονάκι, κλείνουν όχι μόνο οι δρόμοι, αλλά και οι αυλές και δε μπορείς να βγεις από το σπίτι να πας να φέρεις ξύλα από την αποθήκη. Έχω μείνει σε κάτι τέτοια κάπου κοντά στα Γιάννενα. Και ξυπνούσαμε το πρωί και αφού καταφέρναμε να ανοίξουμε την πόρτα, αν έχουμε στο Θεό μας, παίρναμε τις πλαστικές καρέκλες του γύφτου, τον καφέ, τα τσιγάρα οι καπνιστές (αμάν πια… ούτε στη φύση δεν βρίσκουμε ησυχία εμείς οι αντικαπνιστές!!!!), τη μαλακιά που μας έδερνε και καθόμασταν μέσα στο χιόνι. Ενίοτε οι παλαβοί της παρέας έπαιρναν τις σανίδες τους και κατέβαιναν μέχρι το δρόμο, αλλά όχι από τον φυσιολογικό δρόμο, αλλά από πίσω από τον κήπο, μέσα από κάτι ξύλα, κοτρόνια, χιόνια, ο Θεός κι η ψυχή τους δηλαδή! Σανιδιάρηδες…. μη και δεν τους δουν οι γύρω τριγύρω να κάνουν φιγούρα….. Μέχρι το τέλος της ημέρας κατά πάσα πιθανότητα, θα έχουν πεθάνει από τη θλίψη που δεν τους είδαν να κάνουν αυτό το φανταστικό άλμα που στη συνέχεια, φυσικά, οδηγούσε σε σκίσιμο της κεφαλής ή του ποδιού…. Ε, από εκεί μέσα που κατέβαιναν δεν ήταν μέρος για χιονοδρομίες! Ούτε κατσίκια δεν περνάνε με καλοκαιρία. Αλλά εγώ κυρία….. Όχι, μάνα μου…. Δε σηκωνόμουν να σκουπίσω κανενός τα αίματα κι ας με έλεγαν αναίσθητη. Εγώ καθόμουν ήσυχη μέσα στη φύση χωρίς να την ενοχλώ… Δε φέρω ευθύνη. Παρακαλώ πολύ! Σιλάνς να ακούσουμε τους ήχους της φύσης….
          Μου αρέσει το σκι. Σας το είπα, αλλά δεν επαναλαμβάνομαι. Μπορώ ακόμα και να μείνω άνεργη προκειμένου να πάω για σκι. Όπως σήμερα για παράδειγμα…. Καλά δεν έμεινα άνεργη από την ίδια μου τη δουλειά, αλλά ένα χέσιμο το έφαγα από τον μπαμπά που δεν κατέβηκα Ασπρονήσι «που πήζουμε!!!». Έλα μωρέ…… Οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ…. Ενώ το χιονάκι? Κάποια στιγμή θα λιώσει μέχρι τα μέσα Απριλίου. Να μην κάνουμε τις τελευταίες κατεβασιές με τα κορίτσια μου άρχισαν θερμά φέτος τις χιονοδρομίες και που τόσα χρόνια τις παρακαλούσα?!!!!! Να τις κάνουμε! Πήγα Παρνασσό σήμερα. Είχα αρκετά χρόνια να πάω και σχεδόν δε θυμόμουν τίποτα από αυτό το βουνό. Βασικά, αποφεύγω το σκι στην Ελλάδα (πόσο μάλλον στον Παρνασσό…) όπως ο διάολος το λιβάνι….. Να κάνεις σκι στο εξωτερικό να σου φύγει όχι η μαγκιά, αλλά η φωνή ολόκληρη. Ίσως και με τα ίδια ή με λιγότερα λεφτά από ό,τι θέλεις εδώ στα «υπερσύγχρονα» χιονοδρομικά μας.
           «Καλά είναι κι αυτά που έχουμε εδώ, σώπα!», μου λέει φίλος πάνω στο βουνό σήμερα. «Μια χαρά είναι.», σωστά….. Με αυτή τη λογική και ο βόθρος καλύτερος είναι από το να πετάμε τα «εσωτερικά» από το λεκανάκι στους δρόμους, όπως βλέπουμε σε κάτι ταινίες εποχής….. Αλλά μία αποχέτευση πιστεύω θα ήταν σωτήρια και δε θα χρειαζόταν να παίρνουμε κάθε τέλος της εβδομάδας τηλέφωνο το βοθρατζή για να μας σώσει….. Σωστά? Ο φίλος δεν απάντησε. Και γιατί να απαντήσει? Αν δε σκεφτόμασταν όλοι μας έτσι, θα ήταν πολλά πράματα πολύ διαφορετικά σε αυτό το κράτος, όχι μόνο τα χιονοδρομικά μας. Καλά είναι μωρέ…. Όχι ρε μαλάκα!! Δεν είναι καλά. Δεν είναι καλά όταν είσαι πανάκριβος και με βάζεις να τρώω παστέλι… Σόρι κιόλας δηλαδή. Πληρώνω και δώσε μου αυτό που πρέπει. Αλλά καλά είναι κι αυτά μωρέ…. Αφού πάμε σαν μαλάκες και κάνουμε πως μας αρέσει κιόλας και δεν τα χώνουμε ποτέ και σε κανέναν, καλά είναι. Αφού πήγαμε, μας είδαν, τους είδαμε, κατεβήκαμε και κάνα δυο φορές, βρήκαμε και το κορμί πατριώτη, ε τι άλλο θέλουμε? Σάμπως πάμε για χιονοδρομίες πάνω στα χιονοδρομικά? Μην τρελαθούμε κιόλας…. Για μούρη πάμε. Καλά είπε κάποιος κάποτε ότι λογικό είναι που το τένις δεν έγινε μόδα στην Ελλάδα όπως το σκι και το snowboard. Η ρακέτα δεν μπαίνει πάνω σε σχάρες…. Σωστός….. και σοφός!
          «Ε δεν είναι ακριβά τις καθημερινές ρε συ.», πετάχτηκε άλλο μέλος της παρέας. Για ξαναπές τη μαγική λέξη….. Τις καθημερινές. Ναι, όντως. Αν είσαι φοιτητής, άεργος, άνεργος που δε σκας κιόλας, καλοταϊσμένος, ή ελεύθερος επαγγελματίας που μπορεί και μια φορά να την κάνει στα κλεφτά (που και πάλι θα ακούσει και κάτι από κάποιον…), ναι καλά είναι. Καλά είναι 18 ευρώ τις καθημερινές η κάρτα. Ουουου! Τζάμπα μη σου πω. Αλλά όταν είσαι υπάλληλος και πρέπει τις καθημερινές να πηγαίνεις πάντα στη δουλειά εκτός και αν είσαι σε άδεια? Τότε πας Σ/Κ, θα μου πεις. Σωστά. Και πληρώνεις και μία κάρτα 30 ευρώ, έτσι γιατί είμαστε και πολύ μπροστά και, κυρίως, πανέξυπνοι και οικονομικά μυαλά σε αυτό τον κόσμο. 30 ευρώ για πόσες? 8 πίστες? Άντε 10 για να μην είμαστε σκληροί? Και για τι μέγεθος ουράς μιλάμε στα λιφτ? Μεγάλη ε? Έλα μωρέ…. Και πάλι καλά να λες που έχουμε βουνό. Όχι χιονοδρομικό! Που έχουμε βουνό….
          Και μετά σκέφτεσαι ότι τον Γενάρη πλήρωνες 34 ευρώ την ημέρα την κάρτα σε πανάκριβα και πασίγνωστα χιονοδρομικά της Ιταλίας και που ήθελες χάρτη για να μη χαθείς μέσα στις πίστες….. Πού ήθελες χάρτη για να δεις πόσα βουνά περιλαμβάνει η κάρτα σου….. Και πόσες πίστες περιλαμβάνει το κάθε βουνό που περιλαμβάνεται στην κάρτα σου. Και μετά σκέφτεσαι ότι για να κάνεις την Sella Ronda (όλα τα βουνά του Dolomiti Superski στην Ιταλία που δημιουργούν ένα μεγάλο κύκλο) πλήρωνες την ημέρα 39 ευρώ….. Και κοιτάς τα λιφτ που πετάγονται σαν καριόλες και χωρίς να κόβουν ταχύτητα έτοιμα να σου σπάσουν τα πόδια από την πίσω μεριά, να σου σπάσουν τα μπατόν, τις μπότες (γιατί δεν τα έχουν κάνει και λίγο ψηλά. Τους είπανε ότι ο Έλληνας δεν είναι ψηλός άνθρωπος και το έφτασαν στο πάτωμα… Μερμήγκι ανεβαίνει πια, όχι μόνο άνθρωπος….) εκτός και αν φιλοτιμηθεί ο υπάλληλος που υποτίθεται πληρώνεται και τις καθημερινές για να μειώσει την ταχύτητα ή να σε βοηθήσει….. Και κοιτάς αυτά τα κακορίζικα λιφτ και σε πιάνει μια κατάθλιψη, έστω παροδική και μέχρι να αφεθείς στα πέδιλά σου ή στη σανίδα σου, αν είσαι από τους φανατικούς και ευαισθητοποιημένους του αθλήματος. Αυτά τα κακορίζικα λιφτ που με το ζόρι γυρίζουν γύρω γύρω ακόμα και σκέφτεσαι «θα την βγάλω ως απάνω? Ή μπα?».
          Με τις δυο θεσούλες….. Με τις δυο γαμημένες θεσούλες, άντε τρεις. Που δε χωράς αν είσαι ένα κιλό υπέρβαρος από αυτό που ορίζει το ύψος σου. Κάθισα με ένα αγόρι στην καρέκλα την διπλή και όχι απλά ακουμπούσαμε ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά και λόγω του ρουχισμού, είχαμε σφηνώσει. Θα μου πεις το κάνουν για να έρθουν πιο κοντά οι νέοι και να αναπτύξουν δεσμούς αγάπης… ’Νταξει δίκιο έχεις. Έτσι σκέφτηκε και ο σανιδιάρης δίπλα μου και άρχισε να μου την πέφτει στα καπάκια, μη χάσει καμιά οξεία, κανένα λεπτό της ώρας και με πρώτη ερώτηση «πού μένεις?». Όχι «πώς λένε? Εμένα μαλάκα και βλαμμένο.», αλλά «πού μένεις?». Γιατί ρε μεγάλε? Θα περάσεις να πιούμε καφέ μετά το σκι? Είσαι του après ski εσύ φαίνεται… Του είπα ότι μένω κάπου κοντά στα Σούρμενα. Μην του πω Ασπρονήσι και ξενερώσει… Χαιρετηθήκαμε με την υπόσχεση να γίνει άνθρωπος κάποια στιγμή και άντρας όταν μεγαλώσει. Εκείνος πήγε δεξιά, εγώ κέντρο. Ε του ΠΑΣΟΚ είμαι, πού θα πήγαινα? Και έφτασα μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου πάλι στο κακορίζικο λιφτ….
            Όχι, δε θα ανέβω πάλι στο ίδιο. Θα πάω πιο δίπλα στο τριπλό. Αυτό φαίνεται πιο καλό. Πάει αργά και ηδονικά. Σαν γόνδολα. Σαν ρομαντικός περίπατος με γκόμενο, μόνο που στο τριπλό γύριζε κάπως σε παρτούζα το σκηνικό. Δεν πειράζει. Μπήκα με κάτι κορίτσια. Η μία κόντεψε να κάτσει με το ένα κωλομέρι στην καρέκλα από την ταχύτητα. Την τράβηξα όπως όπως μη σπάσει κανένα πόδι στο χιόνι, γιατί είπαμε ο Έλληνας δεν είναι ψηλός. Εξού και τα χαμηλά λιφτ….. Αντίδραση? «Τι τραβάς μωρή?», σε καυλάντιζα σε όλο το βουνό και ήθελα να έρθουμε πιο κοντά. Σε ακολούθησα…. Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα?! Άντε γαμήσου, πέσε και σκοτώσου κωλόζωο! Φυσικά τσακωθήκαμε για το μωρή….. Της μάνας σου το μουνί, της είπα και το πήρε προσωπικά…… Ε αφού φταίει που σε γέννησε, τι να λέμε τώρα?! Στο τέρμα φυσικά έπεσε χτύπησε στο χιόνι και την χτύπησε και η καρέκλα κάπου στη μέση πέφτοντας. Αντίδραση? «Εσύ φταις που με σύγχυσες!!», ναι έχεις δίκιο, συγγνώμη….. Είμαι εκνευριστικός άνθρωπος. Συγγνώμη ε? Εμ δε φταίνε μόνο τα λιφτ….. Την εικόνα την ολοκληρώνει και ο μαλάκας της υπόθεσης….. Στην προκειμένη περίπτωση όλοι μας εκεί πάνω. Όχι μόνο ένας….
           Στην τέλος της τελευταίας κατεβασιάς έκατσα να περιμένω τις υπόλοιπες να μαζευτούν να φύγουμε. Πάλι το μάτι μου έπεσε σε αυτά τα κακορίζικα λιφτ….. Δε μπορώ ρε πούστη μου!!!! Δαιμονίζομαι!!!! Δαιμονίζομαι να βλέπω τα παλαιού τύπου λιφτ να μπαίνουν και να βγαίνουν με τις πάντες από το σημείο εκκίνησης! Και όλοι μα όλοι να παίρνουν αυτό τον μορφασμό του πόνου. Αποσυμπλεκόμενο λιφτ ρε μαλάκες!!! Δεν τα έχετε ακουστά? Κοστίζουν? Στα αυτά μας όλοι!! Γιατί σας πληρώνουμε? Επειδή είστε ωραίοι? Ή επειδή το βουνό είναι γεμάτο πίστες? Ή επειδή είστε ο Παρνασσός? Δίπλα μου κάτι αγόρια με σανίδες έπεσαν σαν τα σακιά από την κούραση. «Μαλακία ρε συ! Ήταν κλειστός σήμερα ο Ηρακλής!», ε πείτε το τόση ώρα! Για αυτό έχει αυτή την εικόνα το χιονοδρομικό σήμερα? Ήταν κλειστός ο Ηρακλής…… Μαλακία. Αν ήταν ανοιχτός, θα φυσούσε νέος αέρας εδώ πάνω. Αυτό μας πείραξε, δηλαδή? Που ήταν κλειστή μία πίστα? Και καλά, δε λέω. Μπορεί να μην έχεις πάει παραέξω να δεις τι έχουν φτιάξει οι υπόλοιποι. Εσύ, σαν χιονοδρόμος ρε φίλε, δεν ενοχλείσαι με αυτή την μίζερη εικόνα? Με αυτές τις τιμές καθημερινές, Σ/Κ, γιορτές, όλα μέσα!? Δεν ενοχλείσαι που 10.30 το πρωί ο δρόμος με ένα εκατοστό χιόνι παγωμένο (όχι πάγο που έλεγαν όλοι οι ειδικοί…. που σταματούσαν στη μέση του δρόμου να βάλουν αλυσίδες!!! Ναι ρε μεγάλε…. Εδώ σου καύλωσε, κι εδώ βάλ’τες!) ήθελε αλυσίδες για να βγει το αμάξι στις στροφές?!!!!!!! Ένα μικρό εκατοστούλι, ίσως και χιλιοστό….., και τα αυτοκίνητα πήγαιναν σαν καριόλες με αποτέλεσμα να κόβουν όλους τους υπόλοιπους που ξέρουν να το δουλεύουν το γκάζι με χιόνι και πάγο και που στην τελική θα βγαίνανε ως απάνω?! «Χιόνιζε το βράδυ….. μωρέ….», ε και?!!! Σε αυτά τα μέρη που ανέφερα πιο πάνω χιονίζει σχεδόν κάθε βράδυ! Αλλά το πρωί ο δρόμος εκτός από αλάτι, έχει και χαλίκι για να σπάει το παγωμένο νερό που λιώνει από το αλάτι! Τι θα πει χιόνιζε το βράδυ? Το βράδυ. Τώρα είναι 10.30 το πρωί. Πάνω οι πίστες άστρωτες, αλλά τα 18 ευρώ τα δώσατε και βρήκατε και τον Ηρακλή κλειστό, αγόρια. Στο εξωτερικό όταν χιονίζει και όταν το επιτρέπει ο αέρας και το κλίμα, τα γκρέιντερ δουλεύουν όλη τη νύχτα!!! Τα ακούω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου πάνω στο βουνό όλο το βράδυ!! Κι εδώ βγήκε το μηχάνημα μέσα στον κόσμο πρωί πρωί……. για λίγο…. μην κουραστούμε κιόλας.
            Κρίμα….. Κρίμα, γιατί η Ελλάδα έχει βουνά. Έχει βουνά και μάλιστα ωραία βουνά που θα μπορούσαν να τραβήξουν τους καλύτερους σκιέρ και σανιδιάρηδες του κόσμου και μεγαλύτερα έσοδα. Και το μόνο αρνητικό μας θα έπρεπε να είναι ο αέρας που σηκώνει από τη μια στιγμή στην άλλη και ίσως μερικές φορές η ποιότητα του χιονιού…… Και αντί αυτού, πάμε και δημιουργούμε ένα σωρό μειονεκτήματα στην ίδια μας τη διασκέδαση και στις ίδιες μας τις δραστηριότητες. Τόσο χρήμα πέφτει σε αυτά τα χιονοδρομικά εδώ πέρα! Δε μπορείτε να τα φτιάξετε για να ΕΙΝΑΙ χιονοδρομικά?! ΡΕ άχρηστοι? Ντροπή σας….. Είχα πολύ καιρό να κάνω σκι στην Ελλάδα. Και θυμήθηκα γιατί. Θυμήθηκα γιατί πηγαίνω με σχεδόν τα ίδια λεφτά, ίσως και λιγότερα στα καλύτερα χιονοδρομικά της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας…. Γιατί είστε άχρηστοι ως προς τις ιδέες και κουτοπόνηροι ως προς τη διαχείριση. Όχι ευρώ! Ούτε ρόχαλο δε σας αφήνω ξανά! Τίποτα!! Όλα έξω και όλα στους ξένους για να δω μετά αν είστε έξυπνοι εσείς και όχι εμείς που σας πληρώνουμε και μας δουλεύετε, με τη θέλησή μας σίγουρα, αλλά μας δουλεύετε.
           Αλλά το θέμα είναι να ξυπνήσουν και όλοι αυτοί που σας τιμάνε συνέχεια και συνέχεια με την παρουσία τους και σας τα ακουμπάνε χοντρά και να σας τραβήξουν ένα εμπάργκο άνευ προηγουμένου. Εκεί μετά να σας δω, κάτοχοι και φροντιστές των χιονοδρομικών. Μπουρτζόβλαχοι….. Και οι άλλοι έξω χωριανοί ήταν, αλλά όταν έπεσε το χρήμα το αξιοποίησαν, αξιοποίησαν τις όποιες επιδοτήσεις προκειμένου να τραβήξουν μεγαλύτερα εισοδήματα….. Και τους βλέπεις τώρα και είναι τα μεγαλύτερα τουριστικά θέρετρα στον κόσμο, όχι στην Ελλάδα που θεωρείτε εσείς τον εαυτό σας. Κουνήστε λίγο το κεφάλι σας και κοιτάξτε να δείτε αν ερχόμαστε…… Μύκονος του χειμώνα λέει η Αράχοβα. Έχεις πάει, μάνα μου, στις παραλίες της Μυκόνου καλοκαίρι και το λες αυτό? Δε μιλάω για τις τιμές που ναι είναι υψηλές, αλλά μιλάω γενικά για τη παροχή υπηρεσιών. Γιατί εγώ ήρθα στο χιονοδρομικό σου και φεύγοντας δεν άφησα ούτε τη ροχάλα μου….. Είσαι η Μύκονος του χειμώνα ως προς τον κόσμο και τα ufo που τραβάς. Για όλα τα άλλα είσαι για τα πανηγύρια…. Σόρι κιόλας, αλλά έχεις δρόμο. Δρόμο πρώτα για να βγεις από τη μιζέρια που καλύπτει ένα ολόκληρο χωριό και μετά ένα χιονοδρομικό. Όχι, μάνα μου….. Το Ασπρονήσι μίζερο το καλοκαίρι δεν είναι. Μπορεί να μαζεύει σαβούρα, αλλά αν κι εσύ ο ίδιος ως επισκέπτης δεν είσαι σαβούρης, θα βρεις τα καλύτερα μαγαζιά, τις καλύτερες και πιο καθαρές παραλίες της Ελλάδας και κυρίως, η παροχή υπηρεσιών είναι παροχή. Δεν είμαι και δε θα γίνω ποτέ υποστηρικτής του Ασπρονησιού κι ας μεγάλωσα εκεί. Λέω αυτό που βλέπω….. Και είσαι πολύ πίσω ως προς το Ασπρονήσι, και καλά χέσ’ το αυτό, αλλά είσαι πίσω από όλα τα χιονοδρομικά του κόσμου, εσύ και τα περισσότερα εδώ στην Ελλάδα (για να μην πω όλα, γιατί δεν έχω πάει σε όλα…). Κρίμα…… και συμμόρφωση, τόσο για εσένα όσο και για εμένα.
            Σε όλους τους υπόλοιπους κίσιζ πολλά και χιονισμένα, γιατί όπως είπα το λατρεύω το χιόνι και ο,τιδήποτε έχει σχέση με αυτό. Πονάω και ζηλεύω φοβερά όταν βλέπω την παροχή υπηρεσιών έξω από την Ελλάδα…… Ζηλεύω πολύ. Αλλά σε εσένα μεγάλε, τα ευρώ μου δεν τα ακουμπάω ξανά….. Άντε να στρώσεις καμιά πίστα απόψε γιατί μεθαύριο είναι η 25^η Μαρτίου και θα έχεις κόσμο να γδάρεις….

Υ.Γ.: Τα βουνά στη φωτό ονομάζονται Sassolungo και είναι οι πιο όμορφες και οι πιο αγαπημένες μου βουνοκορφές στους Δολομίτες!!!! Ανάμεσα από τα δύο βουνά υπάρχει, αυτή η «γλώσσα» χιονιού είναι πίστα, με απάτητο χιόνι μεν, αλλά πίστα. Φυσικά δεν το έχω τολμήσει ακόμα….

 �

                            ��

           Σας ξέχασα μωρέ….Συγγνώμη…..Είμαι απαράδεκτη, τουλάχιστον. Αλλά για να πω την αλήθεια, δε σας ξέχασα ακριβώς. Γίνεται λίγο της πουτάνας στο γραφείο αυτή την εποχή, οπότε και πρέπει λίγο να απέχω από τις παραδόσεις του blogging….. Ευτυχώς που μου το θύμισε κάποιος σήμερα, όμως. Να ΄ναι καλά…. Το έβαλε και με μεγάλα γράμματα μήπως και δεν το πιάσω το νόημα…. Λάθος! Μα είναι ποτέ δυνατόν? Η Audrey να αφήσει τίποτα ασχολίαστο (τουλάχιστον…) ή να πέσει κάτω? Jamais! Οπότε του στέλνω το φιλί μου (όχι τα δικά μας, τα ιδιαίτερα…τα άλλα, του blog….) και τον ευχαριστώ που μου το θύμισε….

            Το πιστεύω…..Το πιστεύω ότι μία από αυτές τις ημέρες θα με βρείτε θαμμένη κάτω από τόνους αποσβέσεων, ισολογισμών, λογαριασμών γενικής εκμετάλλευσης, αποτελεσμάτων χρήσεως και πρακτικών Δ.Σ…….. Είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι θα συμβεί, για αυτό και σας προετοιμάζω. Η ποσότητα της δουλειάς και των πελατών πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αισθάνομαι, που λέει κι ο Ρουβάς. Την ώρα της αμοιβής καλά είναι, αλλά την ώρα της σύνταξης των ισολογισμών υπάρχει ένα θέμα.

Στην Ελλάδα έχει παρατηρηθεί το γνωστό φαινόμενο των Α.Ε.. Των Ανωνύμων Εταιρειών για όσους δεν ασχολούνται με θέματα εταιρειών και λογιστικής. Ο Ελληνάρας θεώρησε τον εαυτό του κάποια στιγμή στον παρελθόν πανέξυπνο και παμπόνηρο και αποφάσισε να κάνει άπειρες Ανώνυμες με απώτερο σκοπό την «μεταφορά» της ακίνητης περιουσίας σε αυτές. Ο απώτερος απώτερος απώτερος στόχος (x3 και πάλι…) ήταν να μπορούν να την χρησιμοποιούν οι μέτοχοι, δηλαδή στην Ελλάδα τα παιδιά, ο σύζυγος και η σύζυγος ή αλλιώς η φαμίλια. Φυσικά, αφήνω έξω τις σοβαρές Ανώνυμες Εταιρείες…..που είναι πραγματικά Ανώνυμες και είναι πραγματικές εταιρείες με πραγματικούς μετόχους και με πραγματικά Δ.Σ….. Σε αυτόν τον Έλληνα, όμως, ξέχασαν να πουν ότι τα λεφτά που θα πληρώσει σε πρόστιμα, παραβάσεις και ό,τι άλλο μπορεί και δε μπορεί να φανταστεί, αγγίζουν ίσως τα λεφτά που θα πλήρωνε σε κάποιο φόρο μεταβίβασης ή αποδοχής κληρονομιάς ή ακίνητης περιουσίας και που θα πλήρωνε μια φορά στη ζωή του. Δεν πειράζει…. Όποιος δεν ξέρει και κυρίως, όποιος δε ρωτάει, τα πληρώνει… και μάλιστα κάθε χρόνο.

Αυτά τα λίγα, μιας που σήμερα είναι η μέρα που μαθαίνω σε κάποιους ανθρώπους που με το ζόρι τελείωσαν το νηπιαγωγείο, ορισμένα θέματα που αφορούν αυτό που λέμε…..ψιλά γράμματα. Φυσικά, για όλα όσα έχουν σχέση με τα λεφτά σε αυτή τη ζωή, φταίει ο λογιστής που δεν βγάζει λαγούς από τα καπέλα και δεν κρύβει αγελάδες μέσα σε αυτά. Να τονίσω, επίσης, ότι ο πανέξυπνος Έλληνας αυτής της χώρας, ΘΕΛΕΙ να έχει υψηλό εισόδημα για να μπορεί να βγάζει δάνεια (κυρίως…είπαμε θέλουμε δάνειο ακόμα και για το χέσιμο…) ή να κάνει αγορές, αλλά να ΜΗΝ πληρώνει φόρο. Τώρα αν κάποιος ξέρει έναν τρόπο να πετάξουμε το κλειδί μέσα στο συρτάρι ενώ ταυτόχρονα το κλειδώνουμε, ας κοπιάσει, γιατί νιώθουμε τουλάχιστον βλαμμένοι….

Γκρινιάζω ε? Το ξέρω…..Και μάλιστα όπως έχω προειπεί, σιχαίνομαι την γκρίνια. Για αυτό σταματώ……και αποφασίζω να κάνω μία λίστα. Ευτυχώς:

1. που βρέχει σαν καριόλα έξω μπας και γεμίσει το φράγμα του Ασπρονησιού, γιατί δε μας βλέπω καλά φέτος. Μαλακές που πιθανότατα θα έρθετε στο Ασπρονήσι το καλοκαίρι, ΜΗΝ ξοδεύετε αλόγιστα το νερό. ΔΕΝ υπάρχει αρκετό. Πώς αλλιώς να το εξηγήσουμε, ρε παιδί μου…? Καλά κάνανε τα παλιά τα χρόνια και πλένονταν με κανατάκι…..Α ρε παππού, πόσο δίκιο έχεις!

2. που θυμάμαι να αγοράζω τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου. Έχουν μέσα φοβερές ταινίες. Φυσικά εννοώ τις παλιές……Χτες είδα παρέα με την μανούλα το γουέστερν «Και οι 7 ήταν υπέροχοι» και κατάλαβα ότι ο Brinner ήταν κούκλος….έστω και με ξυρισμένο κεφάλι. Ήταν αγριάντρας, τι να λέμε…. Μία άλλη φορά πριν μερικές εβδομάδες είδα την ταινία «Μερικοί το προτιμούν καυτό» και συνειδητοποίησα ότι η Μέριλιν είχε τα παχάκια της και τα πιασιματάκια της στο στομαχάκι, και αφού ένας Πρόεδρος και δη Πλανητάρχης το ενέκρινε, γιατί να μην τον εγκρίνω κι εγώ. Άρα? Καλά κάνω και τρώω χάμπουργκερ στις 11 το βράδυ!!! Να σημειώσω το Σάββατο 23.40 έχει, στο MEGA νομίζω, την ταινία «Τζίλντα» με την Ρίτα Χέιγουρθ. Μία Audrey δεν το χάνει….

3. που βάζω μισή ώρα πιο μπροστά το ξυπνητήρι μου τελευταία. Αντί για 8 που το έβαζα, το βάζω 7.30 και έτσι έχω ολόκληρη μισή ώρα μπροστά μου για χουζούρι κάτω από το πάπλωμά μου!!!!!! Λατρεύω το χουζούρι……Για αυτό και σιχαίνομαι το πρωινό σεξ. Ε όχι δηλαδή?! Μια αθώα ώρα υπάρχει μέσα στην μέρα? Να την μαγαρίσουμε και αυτή?! Όχι και μακριά μου!!!!!

4. που το καινούριο laptop μου αντικαταστάθηκε από την εταιρεία με επίσης καινούριο!! Πότε επιτέλους θα πάψουν τα Vista να «χτυπάνε» με τα άλλα προγράμματα, τα οποία είναι απαραίτητα για δουλειά?! Και πότε θα φέρουν πίσω τα XP?!!! Απαίσια, κακά Vista, να φύγετε! Να πάτε αλλού!!! Ο κόσμος έχει δουλειά στην Αθήνα και χρειάζεται το laptop του! (Βασικά μούρη πουλάω…. Να σας πω δηλαδή ότι πήρα laptop και ότι τώρα στην Αθήνα κυκλοφορώ με τεχνολογία ανά χείρας…. Επίσης, αθάνατο remote!!! Δε χρειάζεται να εγκαταστήσεις τα προγράμματα και να «φας» μνήμη από το laptop!!! Μη με κοιτάτε έτσι? Τώρα το ανακάλυψα εγώ….)

5. μου αρέσουν όλα τα κομμάτια της νέας σεζόν!!! Περισσότερες ώρες στα μαγαζιά….(περισσότερα λεφτά πιθανότατα…..Αλλά και τι να κάνεις σε αυτή τη ζωή? Να μείνεις γυμνός?!), περισσότερες ώρες μπροστά στον καθρέφτη πριν τα ραντεβού (ε αφού μας πάνε όλα?! Πρέπει με υπομονή και επιμονή να διαλέξουμε το καλύτερο και κυρίως αυτό που θα τονώσει τη θηλυκή μας πλευρά!), περισσότερη ντουλάπα πρέπει να φτιάξουμε….μάλλον….

6. που έρχεται εκείνο το σωτήριο Σ/Κ πριν την 25^η!!!!!!!!!!!!!!! Θα πάω για σκι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Με τα κορίτσια μου…..μόνο ένα θα λείπει, αλλά ίσως καταφέρουμε και το πείσουμε μέχρι τότε…..θα δούμε. Το τελευταίο σκι πριν μας βρει η άνοιξη στο Ασπρονήσι και εκείνο το Πάσχα που χάνει η μάνα το παιδί εδώ πέρα…..

7. που υπάρχουν πουτάνες. Καλά τα λέει ο Βασίλης…. Για να μάθουν μερικοί να κάνουν τους έξυπνους, τους όμορφους και τους τεράστιους. (Να πούμε και μία μικρή κακία…….Τόση καλοσύνη, θα νομίζετε ότι γράφει άλλη σήμερα και όχι η Audrey σας!) Άλλη φορά, προσοχή στις απομιμήσεις, αγόρια…..

8. που πάχυνα λιγάκι. Είχα γίνει σαν τον Άγιο Φανούριο…..(έτσι με λέει η μανούλα. Και ρωτώ: ο Άγιος Φανούριος ήταν αδύνατος?)….ή τουλάχιστον έτσι με φώναζαν. Τώρα τι έγινα? Άνθρωπος…..

9. που θυμήθηκα την ατάκα που πέταξα χτες στις φίλες μου. Τους το είχα πει και στον παρελθόν, αλλά μάλλον με έγραφαν, μην πω πού…. «Θέλω έναν άντρα να με αγαπήσει για αυτό που είμαι. Τι είμαι?»…. Αφήνω ελαφρώς ασχολίαστο το γεγονός ότι μου ήρθε μήνυμα που ρωτούσε αν αυτό το λέω εγώ ή είναι γρίφος. Όχι δεν ήταν κορίτσι της παρέας, αλλά το θέμα είναι ότι ήταν ξανθό κορίτσι. Ήλπιζα το γυναικείο ξανθό είδος να μην κάνει πια τέτοιες ερωτήσεις….αλλά έμεινα με την ελπίδα. Τελικά (προσπερνώ τον ξανθό άγγελο…) μέσα από κάποιες ερωτήσεις έμαθα ότι είμαι πάνω από όλα άνθρωπος. Εξού και λίγο πιο πάνω σας ανέφερα ότι έγινα άνθρωπος. Όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά…

10. που δεν αλλάζω με καμία δύναμη τελικά!!!!!!!!!! Ο ίδιος άνθρωπος με το ίδιο μυαλό. Γιατί αν δε λέγαμε και καμία μαλακία, πώς θα περνούσε η μέρα μας? Α, θα το πω! Τη σοβαρότητα σε όλο το μεγαλείο της, δεν την αντέχω. Αν δεν πέσει και η μαλακία, πώς θα καταλάβεις ότι είσαι πλάσμα και μάλιστα θνητό? (Κάτι αποφεύγω τώρα εγώ, αλλά δεν ξέρω τι…….. Οψόμεθα….)

Κίσιζ……..

Subscribe Free
Add to my Page

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τη φίλη μου που έστειλε το τραγούδι σήμερα. Κάτι ήθελε να μου πει μάλλον…..

                          ��

          Κι επειδή είμαι η Audrey και θυμάμαι ό,τι μου κατέβει από το κεφάλι, σήμερα αποφάσισα να θυμηθώ τον πρώτο μου έρωτα/ γκόμενο. Αρνούμαι να τον αποκαλέσω σκέτο γκόμενο, καθώς υπήρξε κάτι παραπάνω από γκόμενος. Ήταν το πρώτο αγόρι!!! Για την ακρίβεια και για να εξηγηθώ από την αρχή, δεν το θυμήθηκα έτσι απλά σήμερα ή νοστάλγησα στιγμές και πρόσωπα. Όχι, καμία σχέση. Απλά τις τελευταίες μέρες παρατηρώ ένα ξεσκόνισμα αναμνήσεων εντός και εκτός AV (μέχρι και στην παρέα έφτασε!), οπότε μοιραία ξεσκόνισα κι εγώ αναμνήσεις του (πολύ…) παρελθόντος. Και ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που μας έρχεται στο μυαλό? Το φως και τα χέρια του γυναικολόγου, θα πουν οι ψυχροί της παρέας. Όχι, είναι το πρώτο αγόρι (κορίτσι για αγόρια), κακά τα ψέματα….

            Γενικά και παρόλο που απέκτησα εμφάνιση κοπέλας κάπου στις αρχές του Λυκείου (ξέρετε, μάκρυνε το μαλλί, μπήκε λίγο μάσκαρα και τονίστηκαν τα γαλάζια μάτια, τσουπώθηκε ο κώλος ή καλύτερα τα αγόρια άρχισαν να τον παρατηρούν πιο έντονα…, ήρθαν τα πρώτα τακούνια – εκτός σχολείου φυσικά! -, τα βυζιά δυστυχώς παρέμειναν ίδια μέχρι σήμερα, γλύκανε το προσωπάκι κλπ….), αποφάσισα να γίνω κοπέλα κανονική μετά το Λύκειο. Μέχρι το τέλος της Γ’ Λυκείου θεωρούσα ότι αυτός που γουστάρουμε πρέπει να το μάθει μόνο μέσω της σφαλιάρας. Οπότε και σφαλιάριζα τα αγόρια που μου έκαναν κλικ…. Φυσικά, το θέμα δεν έπαιρνε διαστάσεις παραπέρα κι εγώ παρέμενα μπουκάλα. Φυσικά… ‘Ντάξει…. Τα είχα φτιάξει με κάποια αγόρια, κυρίως εκτός σχολείου (πάντα είχα μία κλίση στους μεγαλύτερους…μην κοιτάτε τώρα που ανακαλύπτω και τον μικρότερο κόσμο…), αλλά ήταν «φτιάξιμο» και τίποτα άλλο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα αγόρι που τα είχα στην Γ’ Λυκείου που μου έσπρωχνε το κεφάλι κάθε φορά που φιλιόμασταν. Φυσικά δεν καταλάβαινα γιατί και κατέληξε να φάει σφαλιάρα για να το σταματήσει. Να μου εξηγήσει, βέβαια, γιατί το κάνει, ούτε λόγος….Φαντάστηκε ότι γνώριζα ήδη! Όταν αργότερα μου εξήγησε ο κολλητός, έμεινα με το στόμα ανοιχτό, καθώς νόμιζα ότι οι πίπες είναι «κακό πράμα και γίνονται μόνο από τις πουτάνες στις τσόντες». Πού να ήξερα…. ότι είναι απαραίτητη προϋπόθεση ευημερίας… Με αυτά και με εκείνα, φτάσαμε κάπου στα 18 μην ξέροντας τι έχουμε μέσα στο βρακί μας…. Ξέραμε πάνω κάτω, αλλά δεν το είχαμε κάνει πιο συγκεκριμένο ως τότε.

Άρχισα να το αντιλαμβάνομαι το καλοκαίρι που τελείωσα το Λύκειο, οπότε και ερωτεύτηκα σφόδρα. Σφοδρότατα συγκεκριμένα!!! Στην Σκύρο ακόμα πιο συγκεκριμένα…. Τι έκανα στην Σκύρο, θα μου πείτε. Ε, το είχαμε συνήθειο οικογενειακώς να πηγαίνουμε εκεί κάποιες μέρες του Αυγούστου, οπότε και η κατάσταση στο Ασπρονήσι δεν παλευόταν. Είχα πάει για μπάνιο με την οικογενειακή μας φίλη που ήταν κοντά στην ηλικία μου και που υπήρξαμε κώλος και βρακί τότε, σε μία παραλία (να την κάνει ο Θεός….Από τα βράχια πηδούσαμε!!! Κάτω? Το απόλυτο μαύρο χάος! Ναι, αυτά τα μαύρα φύκια στα πολύ βαθιά νερά. Μη με ρωτήσετε πώς το έκανα…Τη μπέμπελη είχα βγάλει με τόση ζέστη και βούτηξα εκεί μέσα!! Ήταν και η τελευταία φορά στη ζωή μου, βέβαια…) που υποτίθεται πήγαινε η νεολαία του νησιού. Αδιάφορη η νεολαία, λοιπόν, κι εγώ πλατσούριζα με τη φίλη μου και την παρέα της στο νερό. Ανεβαίναμε, κατεβαίναμε τα βράχια, τρώγαμε τα πόδια μας (πώς δεν ήρθε κανένας καρχαρίας από το αίμα….), χτυπούσαμε πάνω σε κάτι σανίδες που επέπλεαν στο νερό για να ανεβαίνουμε να ξαποσταίνουμε (τι ήταν κι αυτό!), γενικά δεν ήμασταν σε ησυχία. Πιο πέρα από εμάς ήταν κάτι αγόρια, αλλά επειδή ήταν αρκετά μεγαλύτερά μας (αρκετά τότε θεωρούσα τα +4 χρόνια από εμένα…) κι επειδή έπαιζαν πόλο σε κάτι τέρματα, δε δώσαμε σημασία. Εγώ, δηλαδή, γιατί οι άλλες είχαν ξελιγωθεί. «Κοίτα τον, κοίτα τον….», σίγα, μάνα μου! Θα πιεις νερό! Έλεγα…η ανυποψίαστη νεαρά…

Τα αγόρια κάποια στιγμή βαρέθηκαν με το πόλο και ήρθαν (πού αλλού…?) προς τα χαχανητά μας. Φυσικά… Η δύναμη του Εξκάλιμπερ που όλους τους ενώνει! Τα κορίτσια της παρέας τους γνώριζαν γιατί κι εκείνοι πήγαιναν κάθε καλοκαίρι εκεί διακοπές, οπότε και στήθηκε το κουβεντολόι (/καμάκι…). Εγώ αλλού αρμένιζα…. Κοιτούσα από κάτω «μην έρθει κανένα ψάρι ή καμία σμέρνα και μας φάει»…. Και ακούω τη φωνή….. «Πού κοιτάς?», και γυρίζω τάχα μου νευριασμένη (γιατί διέκρινα ειρωνεία στον τόνο της φωνής….Ε είπαμε, ήμασταν και είμαστε έτοιμες για μανούρα!) και… έμεινα με τα νεύρα…. Κεραυνοβολήθηκα!! Κανονικά και σύμφωνα με τις επιταγές του νόμου! Πρέπει να έμεινα κανένα 5λεπτο ακίνητη, αλλιώς δεν εξηγείται το αμήχανο βλέμμα του…. ‘Έρωτας κεραυνοβόλος, κορίτσια!! Από εκείνους τους ωραίους (έρωτες, εννοώ, όχι τύπους…Δεν ήταν δα και ο Τζόνι Ντεπ!) που δε μιλάς μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι χρειάζεσαι αέρα κάποια στιγμή στα πνευμόνια σου, αλλιώς θα γίνεις μωβ. «Με ακούς?», ναι, μίλα εσύ, ακούω (σκέφτηκα…). Και σε αυτό το σημείο ξύπνησα, μη μας πει και λιγούρια και έγινε και η…..ανταλλαγή ονομάτων. Κάτι άλλο δεν έγινε, γιατί υπήρχε κορίτσι στη μέση όπως πληροφορήθηκα αργότερα (την τύχη μου μέσα πια, δηλαδή!! Από τότε το είχα κουσούρι, φαίνεται, να γνωρίζω τον κατάλληλο άντρα την κατάλληλη στιγμή…), οπότε και πήρα τον πούλο και σε άλλη παραλία….

Τον κύριο τον έτρωγε από ό,τι φάνηκε τελικά (είπαμε, το κουσούρι, κουσούρι! Τέλος!) και βρήκε το τηλέφωνό μου (τι δύσκολο…). Το πληροφορήθηκα εγκαίρως (ε, γυναικεία αλληλεγγύη…), αλλά εκείνος εγκαίρως δεν μας πήρε. Μας έκαιγε, φυσικά, αλλά το ξεχάσαμε κάποια στιγμή. Είχαμε μάθει και τα ευχάριστα, ότι δηλαδή πέρασα Πάντειο και άρα πρέπει να ψάξουμε για σπίτι και άλλα παρόμοια, οπότε ο κύριος μπήκε για λίγο στον πάγο (εγκεφαλικά πάντα…). Μια που μπήκε και μια που βγήκε, γιατί μας τηλεφώνησε τελικά. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά…..Ραντεβού, ραντεβού, και ξανά ραντεβού, εγώ ήμουν κάτι παραπάνω από ερωτευμένη, εκείνος ήταν κούκλος (στα μάτια μου…Οι φίλες μου έλεγαν ότι ήταν γλυκούλης, αλλά όχι κούκλος. Ζήλευαν μάλλον….ε? Μάλλον…) ψηλός, με πανέμορφο χαμόγελο, ίσως το πιο γλυκό χαμόγελο που μπορεί να έχει ένας άντρας, πολίστας (όχι σε γνωστή ομάδα τύπου Ολυμπιακός ή Βουλιαγμένη, αλλά ήθελε να ασχοληθεί και να φτάσει μέχρι εκεί…έλεγε.) και αρκετά περιποιητικός, οφείλω τώρα πια να ομολογήσω. Δεν ήξερα να μαγειρεύω ακόμα και υπήρχαν φορές που όταν έμενε σπίτι μου, «έπρεπε κάτι να φάμε», όπως μου έλεγε. Να παραγγείλουμε, έλεγα εγώ, αλλά εκείνος ήθελε ντε και σώνει να με μάθει να μαγειρεύω. Όταν ήρθαν τα έπιπλα στο σπίτι (και επιτέλους πάψαμε να καθόμαστε, να βλέπουμε τηλεόραση, να τρώμε και να κοιμόμαστε στις κουβέρτες που είχα ρίξει στο πάτωμα… Ήρωας ε? Το ξέρω…Του το αναγνωρίζω!), ήρθε το ίδιο απόγευμα να «τα βάλουμε στη σωστή σειρά». Καλά έκανε, γιατί αν περίμενε από εμένα τότε, ακόμα στις κουβέρτες θα καθόμασταν…..

Σεξ ε? Αυτό θέλετε να μάθετε….το ξέρω… Άργησε αρκετούτσικα. Για την ακρίβεια, κόμπλαρε κι εκείνος, μόλις έμαθε ότι δεν είχε χρησιμοποιηθεί το εργαλείο ποτέ και ή το καθυστερούσε (που αυτό είχα καταλάβει…) ή περίμενε να το ζητήσω εγώ. Κύριος, δε μπορώ να πω. Ούτε μια στιγμή δε με πίεσε, ούτε «μου έσπρωξε το κεφάλι» (χαχαχα!! Αυτό το σπρώξιμο του κεφαλιού ακόμα μου προκαλεί γέλια!!!), ούτε τίποτα. Απορώ, δηλαδή, πώς κοιμόταν δίπλα μου (όχι, επειδή είμαι γκομενάρα…όχι…) και δεν ορμούσε, ρε παιδί μου…. Στο τέλος και για το story «όρμησα» εγώ, γκρινιάζοντας κιόλας που δεν μου την «πέφτει ποτέ όταν μένει σπίτι μου». Άκυρο, I know… Αλλά νόμιζα τότε ότι οι άντρες χώνονται κυρίως. Εδώ ανοίγω παρένθεση και λέω ότι την πρώτη φορά κάπου στα πρώτα ραντεβού που ακούμπησα κατά λάθος το χεράκι μου κοντά στην τσέπη του (έτσι όπως με τράβηξε, πήγα να πέσω πάνω στο λεβιέ!!! Χωρίς πλάκα…) ρώτησα με το πιο ηλίθιο (πιθανότατα…) και το πιο ειλικρινές βλέμμα: «Καλά χαρτοπετσέτες έχεις βάλει στην τσέπη σου? Γιατί?». Ψόφησε στο γέλιο σε σημείο που να μη μπορεί να ξεκινήσει μόλις άναψε το φανάρι….κι εγώ κατάλαβα τι ήταν στην πραγματικότητα! Πάντως όχι χαρτοπετσέτες…. Ε και αφού κατάλαβα και αφού μου ξύπνησε η όρεξη (επιτέλους….δηλαδή!) κάποια στιγμή, έγινε και το θέμα. Μου άρεσε πολύ. Δεν του το είπα ποτέ, το θεωρούσα περιττό μάλλον, αλλά μου άρεσε πολύ. Γιατί ήμουν ερωτευμένη μαζί του, όχι μόνο γιατί ήταν ο πρώτος. Αυτό λίγο με απασχολούσε. Δεν ήταν απλά ο πρώτος, ήταν και ο έρωτας!! Μόνο που στο θέμα μας μπαίνει σφήνα ένα άλλο θέμα που σας είχα αναφέρει και στο παρελθόν. Παρθένα ναι, αλλά παρθενιά no. Την είχα χάσει σε εκείνο το γαμημένο παρκέ όταν γλίστρησα παίζοντας volley….και άνοιξαν τα πόδια, το ένα στη δύση και το άλλο στην ανατολή… Άντε τώρα να εξηγήσεις σε άντρα και μάλιστα 23χρονο ότι «δεν είναι αυτό που νομίζεις»….Ωωωω… Μου πέταξε και το πολύ όμορφο «μαλακίες μου έλεγες ε?» και τότε ομολογώ με πλήγωσε, αλλά σήμερα θα του έλεγα απλά να πάει να γαμηθεί που θα του δώσω και εξηγήσεις. Το ξεπεράσαμε, καθώς δέχτηκε τις εξηγήσεις μου (αθλητής ήταν, πειστικές του φάνηκαν….), αλλά δεν ξεπεράσαμε κάτι πιο σημαντικό… Την ηλικία μας και, κυρίως, τη δική του ηλικία.

Ήταν μικρούλης μωρέ….το ξέρω. Αν και με πλήγωσε πολύ τότε που χωρίσαμε και που τον είδα με άλλη, κατανόησα όμως ότι ήταν μικρός (το κατανόησα, βέβαια, λίγο αργότερα για να λέμε και την αλήθεια… Μετά το βρισίδι που του χρέωσα…). Και από τη στιγμή που δεν ήταν και ερωτευμένος, ήταν λογικό να θέλει να γυρίζει και αλλού και να «ανακαλύπτει» τον κόσμο γύρω. Απόλυτα κατανοητό. Τον ξεπέρασα, φυσικά. Με έναν χειρότερο τρόπο, βέβαια, που δεν είχα υπολογίσει τότε (ναι, πήρε άλλος σειρά και το Νο 2…), αλλά τον ξεπέρασα. Μου έχει αφήσει μόνο μία όμορφη ανάμνηση (παρόλο τον χωρισμό…..Μιλάω καθαρά για το ότι υπήρξε έρωτας και μάλιστα κεραυνοβόλος, με την πρώτη ματιά, που λένε! ) και ποτέ μα ποτέ δε μιλάω άσχημα για εκείνον.

Ψέμα….Μόνο τη φορά που τον πέτυχα ξανά έγραψα λίγο κοροϊδευτικά λόγια για εκείνον σε κάποιο post, η αλήθεια είναι…. Και η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι πάχυνε λιγάκι και του έπεσαν και μερικά μαλλιά. Ε, καλά… Δε γίνεται όλοι να ομορφαίνουμε σε αυτή τη ζωή! Ομόρφυνα εγώ, δε θα ομορφύνει και αυτός που στην τελική μας στεναχώρησε στα μικράτα μας!! Θεία Δίκη, λέγεται….Αστειεύομαι φυσικά! Μπορεί να τον έκραξα, καθότι με απογοήτευσε ελαφρώς η εμφάνισή του, αλλά πάντα τον σκέφτομαι με έναν όμορφο τρόπο. Αλήθεια… Και ξέρω ότι τα μαλλάκια του έπεσαν εξαιτίας του σκουφιού που φορούσε στο πόλο…. Το ξέρω. Γιατί γκρίνιαζε συνέχεια για αυτό!!! Χαχαχα!!! Με αφορμή το προηγούμενο post της γκρίνιας…. Κίσιζ πολλά!!!! Η Audrey θυμάται……και στέλνει φιλιά χαρούμενα!!!

Υ.Γ.1: Στέλνει φιλιά και σε εκείνο το αγόρι, όπου και αν είναι!

Υ.Γ.2: Ολίγον άσχετο, αλλά αυτό που μου άρεσε πολύ σε αυτόν, πάαααρα πολύ όμως, ήταν το αυτί του που μύριζε χλώριο. Γελάτε, το ξέρω….αλλά όταν ερχόταν σπίτι μετά την προπόνηση, μύριζε χλώριο η τσάντα με τα μπουρνούζια και τα αυτιά του!!!! Δεν του το έχω πει ούτε αυτό….Θα με περνούσε για ζαβό πιθανότατα….

Υ.Γ.3: Γράψτε κι εσείς για τον πρώτο σας έρωτα…..Ελάτε…..Χατιράκι για την Audrey!!! Αλλιώς φιλιά κομμένα…..          

                        ��

         ��

          Πάρα πολύ! Υπάρχει κάτι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη που με εξοργίζει στον ίδιο βαθμό που με εξοργίζει ένα σαξόφωνο σε solo διάθεση! (Ναι με ενοχλεί πάρα πολύ το σαξόφωνο. Βγάλτε μου καλύτερα τα νύχια ένα ένα παρά αυτός ο εκνευριστικός ήχος!) Η γκρίνια…. Αν με αγαπάς, αν θέλεις να με αγαπήσεις και κυρίως αν θέλεις να σε αγαπήσω, μη μου γκρινιάζεις. Ειδικά τα τελευταία 2 χρόνια….δε μπορώ να ανεχτώ ίχνος γκρίνιας. Αν γκρινιάζω εγώ? Φαντάζομαι….ως γυναίκα καμιά γκρίνια θα την έχω ρίξει, αλλά πάντα σε λογικά πλαίσια (και όχι σύμφωνα με τη γυναικεία λογική. Σύμφωνα με τη λογική της αντοχής τόσο της δικής μου όσο και του άλλου.) και πάντα ξέρω πού να σταματήσω. Καταθέτεις τα όπλα, μου λένε οι φίλες μου…. Σκατά καταθέτω τα όπλα. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στον πλανήτη που δεν υποχωρεί ακόμα και στο άδικο, αυτός είμαι εγώ. Αλλά σταματώ την γκρίνια εκεί που πρέπει και όχι γιατί μου σώθηκαν τα επιχειρήματα ή βαρέθηκα. Σταματώ στο σημείο που μου βουίζει το ίδιο μου το κεφάλι και άρα βουίζει και του «αντισυμβαλλόμενου»…λογικά. Αλλά αποφεύγω την γκρίνια όπως ο διάολος το λιβάνι! Προσπαθώ πολύ για αυτό…..και έχω την απαίτηση να το κάνει και ο άλλος.

            Και γιατί να γκρινιάξεις ένας άνθρωπος? Αν ο «αντισυμβαλλόμενος» καταλάβαινε, απλά δε θα έκανε αυτό που μας προκαλεί τον εκνευρισμό και κατ’ επέκταση την γκρίνια. Θα ένιωθε, ρε παιδί μου. Απλά τα πράματα. Άρα το κάνει, άρα δε νιώθει και άρα χαμένος χρόνος και χαμένη φωνή πάνω στην γκρίνια. Και άρα σκολάει το θέμα με συνοπτικές διαδικασίες. Στον άντρα πάντως θεωρώ ασυγχώρητη τη γκρίνια σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται. Ακόμα και αυτή του άνεργου. Είναι καθαρά γυναικείο προνόμιο, κατοχυρωμένο δικαίωμα και εν πάσει περιπτώσει, γυναικείο αξεσουάρ. Σαν το βραδινό τσαντάκι ή σαν το λιπ γκλος. Οπότε κύριος κάτσε! Πού πας και γκρινιάζεις και κυρίως πού πας μικρέ κύριε και γκρινιάζεις και ζητάς τι? Θα εξηγηθώ, μισό. Να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου.

            Καταρχάς να πω ότι στο παρελθόν είχα έναν γκόμενο που θεωρούσε ότι όλα τα πράματα πρέπει να γίνονται με γκρίνια. Ίσως να έφταιγα κι εγώ….λιγάκι. Δηλαδή σίγουρα έφταιγα κι εγώ, αλλιώς γιατί να γκρινιάζει ο άνθρωπας? Όσο βαρεμένος να είναι κάποιος, πρέπει να του δίνεις και πάτημα για να κάνει το κομμάτι για το οποίο είναι πλασμένος. Ω ναι… Ήταν πλασμένος για να γκρινιάζει και φυσικά βρήκε και την κατάλληλη γυναίκα και τα έδωσε όλα. Καλημέρα και…. γκρίνια γιατί το βράδυ κλωτσούσα (συμβαίνουν και αυτά, καλέ μου, όταν είμαι στρεσαρισμένη και γενικά… καθότι η συνήθεια του να κοιμάσαι σε υπέρδιπλο κρεβάτι μόνος, είναι κάτι παραπάνω από γεγονός…σεβαστό από τον οιονδήποτε! Και Συνταγματικό δικαίωμα….μη σου πω.) ή γιατί είχα πάρει όλο το πάπλωμα (ε τι? Θα αφήσεις γυναικάκι να κρυώνει άντρας πράμα? Πού πάμε ρε…?!). Μεσημεριανό και…γκρίνια γιατί δε μαγειρεύω ποτέ (ποτέ όμως…. Πρέπει να είμαι τουλάχιστον ερωτευμένη μαζί σου. Δεν του το είπα, αλλά αν το έλεγε άλλη μία φορά, έτοιμη ήμουν τότε!) ή γιατί «δε ντύνομαι να πάμε έξω που έχει ωραία μέρα, αντί να βλέπουμε φόρμουλα» (sorry, έπεσε σε αντρογυναίκα και επίδοξη – τότε… – αθλητική δημοσιογράφο! Sorry ε?). Απόγευμα και…γκρίνια γιατί είμαι συνέχεια με τις φίλες μου και γυρίζουμε (ψιτ? Και το βράδυ μαζί τους θα είμαι…) από μαγαζί σε μαγαζί, αντί «να κάτσουμε αγκαλίτσα ή να πάμε κάπου σαν άνθρωποι» (γιατί σου είπα εγώ ότι είμαι άνθρωπος?). Βραδιάζει και…γκρίνια γιατί δε μπορεί αυτά τα κλαμπ που κοπανάει η μουσική σαν δαιμονισμένη (ε….Ας μην ήθελες γκόμενα πιπίνι…Τι να σου κάνω! Sorry και πάλι.) ή «γιατί βγαίνω με τα κορίτσια, γκόμενο ψάχνετε» (ναι. Και που να μην γκρινιάζει, βασικά…)? Τι τον κρατούσες, θα μου πείτε. Ε, υπάρχει κάτι που γυρίζει τη Γη γύρω από τον άξονά της και αυτό δεν είναι το κέντρο βάρους της….

            Βέβαια, το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και η Audrey, οπότε πήρε το καλό του sex και πήγε αλλού, γιατί δεν παλευόταν τόση γκρίνια, ρε αδερφάκι μου. Είπαμε, «θέλεις να κάνουμε σχέση» που λέει και το λαϊκό άσμα, αλλά μέχρι ενός σημείου. Μετά αγγίζει τα όρια της τρέλας. Με τρελαίνει η γκρίνια!!!!!!!!! Μπορώ ακόμα και να σκοτώσω άνθρωπο που γκρινιάζει και μετά να τον τεμαχίσω στην μπανιέρα. Έτσι, ψυχρά. Δε θα τον θάψω. Θα καλέσω τη μαμά του να τον μαζέψει….. και να ενώσει τα κομμάτια του.

Κι έτσι σκέφτηκα αντί να φτάσω στο φόνο και να φάω τα νιάτα μου, τα πλούτη μου και την ομορφιά μου στη φυλακή (δεν είναι όλοι Παλαιοκώστηδες για να την κάνουν άνετα και γρήγορα…), σκέφτηκα το λοιπόν να τα ρίξω σε εκείνα τα μικρά αγόρια που λέγαμε τότε σε ένα post. Βασικά για ένα αγόρι μιλούσαμε, αλλά το ζουμί ήταν «to do or not to do», απλά το αγόρι άλλαξε. Του ντου λοιπόν, γιατί δεν είμαστε και για πολλούς σεβντάδες τώρα τελευταία και κυρίως, δεν είμαστε για γκρίνιες. Γιατί σκέφτεσαι…….για ποιο λόγο να γκρινιάξει ένας 20άρης (θέλετε ηλικία ε? Ας πούμε 21 εμείς….αυτή τη φορά…)? Για το μάθημα που δεν πέρασε? Χέστηκε, αν πληρώνει ο μπαμπάς ή γενικά αν ανήκει σε…επιδοτούμενο πρόγραμμα (κάτι σαν το ΤΕΜΠΕ που υποτίθεται θα δώσει άτοκα δάνεια για 3 χρόνια…..Και Μπορέλι, παιδιά…Περιμένετε όλοι! Και στη σειρά…). Για τον υπολογιστή που κόλλησε ιό? Δίνω πολλές πιθανότητες, καθότι αποβλακωμένα από την πληροφορική. Για την γκόμενα που τον παράτησε? Και πάλι χέστηκε, γιατί θα βρει άλλη (συγκεκριμένα μία ελαφρώς μεγαλύτερη…και λίγο πιο έμπειρη από την 17χρονη. Σωστά?). Για το ότι δε βρήκε τραπέζι στο Venue στο πριβέ? Ίσως….Είναι ένα πρόβλημα αν είσαι 20ελαφρώς+. Για την Πανάθα που έχασε (κρίμα….ε? Άλλη μέρα η εμπειρία στο ΣΕΦ και άλλη μέρα ο Πανσερραϊκός. Σήμερα μιλάμε για την γκρίνια.)? Και αυτό παίζει, αλλά παλεύεται. Ανήκει στα εικονογραφημένα κλασικά…. (sorry ε? Τσούζει, το ξέρω…Το έχω βιώσει κι εγώ ως γαύρος. Τι τα θες?) Και άλλα τόσο σοβαρά προβλήματα που χρήζουν γκρίνιας. Σιγά τη γκρίνια θα μου πείτε……Έτσι σκέφτηκα κι εγώ και «το επιχείρησα», που λέει και η διαφήμιση του ΟΤΕ….

            Όχι, δε θα πω εντυπώσεις, για το Θεό!!! Τι είμαστε? 090? Όχι, για αυτό και όσες έχετε την περιέργεια, δοκιμάστε. Ούτε χάνετε τίποτα, αλλά ούτε και κερδίζετε. Πιο πολύ προς εκπαίδευση τείνει (ναι, για το σεξουαλικό μιλάμε…Τι άλλο?), παρά σε απόλαυση. Βέβαια, αν ο εκπαιδευόμενος τα πιάνει στην παράδοση και δεν χρειάζεται διάβασμα για το σπίτι, καλώς. Τότε και κερδίζετε. Το δικό μου το παιδί, ανήκει στην κατηγορία «τα παίρνω εύκολα» (γενικά…Μπράβο, παιδί μου!) ευτυχώς. Αλλά βιάστηκα…. Βιάστηκα να σκεφτώ ότι θα αποφύγω τον μεγάλο μου φόβο. Το γρουσούζεψα προφανώς, μόνη μου…. Με γλωσσόφαγα!! Άλλη εξήγηση δε δίνω. Δεν γκρινιάζουν είπα ε? Λάθος γράψτε. Από ένα σημείο και μετά γκρινιάζουν και αυτά. Και απαιτούν….. Τι έγινε ρε σεις? Από την άλλη γυρίζει πια ο πλανήτης? Άλλαξαν αυτά που ήξερα. Οι μεγάλοι γκρινιάζουν, οι μικροί γκρινιάζουν, δηλαδή στην αγαμία μόνο βρίσκεις ησυχία? Κρίμα…. Γιατί και η αγαμία δεν είναι λύση. Μετά σαλεύεις εσύ και γκρινιάζεις, όπως οι ενοχλητικοί εκείνοι τύποι. Μαλακία, κορίτσια….Αδιέξοδο και πάλι! Τοίχος! Τι θα πει γιατί πάω μόνη μου στο σινεμά? Γιατί τις περισσότερες φορές γουστάρω πολύ να πηγαίνω μόνη μου σινεμά, χωρίς κανένα γνωστό δίπλα μου για παρέα. Τι θα πει πού πάω στο γήπεδο με τους άντρες? Είμαι αντρογυναίκα και γουστάρω αντρίλα να βρίζει το «μουνί της μάνας» (κρίμα αυτή η μάνα πια….Τι χρωστάει βρε αγόρια των γηπέδων?!)! Τι θα πει γιατί δε θέλω να είμαστε μαζί? Γιατί την πρώτη δημοτικού την έκανα και πήρα Α σε όλα! Επίσης, τέλειωσα και το πανεπιστήμιο με 6.75 Λίαν Καλώς (πήρα τον πάπυρο προψέ….Συγκινήθηκα ομολογώ, αλλά επέστρεψα στην πραγματικότητα μόλις μπήκα στο γραφείο Τετάρτη πρωί…) και επίσης, αν θέλω σχέση δε θα την κάνω μαζί σου που τα είπαμε αυτά τα γιατί……(και καλά την ψυλλιάστηκα εγώ αυτή τη χαλαρότητα του και καλά «ναι ρε συ, να βρισκόμαστε όποτε γουστάρουμε. Καλύτερα έτσι…», καλά την έπιασα….Δεν τα έχω κάνει κι εγώ? Τα έχω, οπότε κάτι ξέρω από άνεση σεξουαλικής απελευθέρωσης….Αλλά…δεν πρόσεξα ούτε τώρα!).

            Το τελευταίο πράμα που περίμενα από 21χρονο αγόρι είναι να ζητάει σχέση διακαώς και με το στανιό…..(τώρα συνειδητοποιώ τα λάθη του παρελθόντος! Ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους κυρίους που τους έκανα το ίδιο…) Είπα κι εγώ, θα υπάρχει ησυχία εδώ πέρα. Φευ… Κάτι του έριξε μάλλον η μάνα στο φαγί και άρχισε και αυτός την γκρίνια. Τουλάχιστον, τα παλιά τα χρόνια, τα 20something boys δεν γκρίνιαζαν. Ειδικά αν η γκόμενα δεν ήθελε σχέση και απλά «ραντεβού στα τυφλά», ήταν πανευτυχή. Αυτά εδώ τι έπαθαν? Ευαισθητοποιήθηκαν? Και γιατί…? Και γιατί τώρα, που αναισθητοποιήθηκα εγώ??!!! Του έκανα και χοντρή πλάκα τις προάλλες, βάζοντας στο facebook (ναι…έχω είπαμε και από αυτό…) in an open relationship μπας και ξενερώσει, γιατί οι νεότεροι το παίρνουν πολύ στα σοβαρά αυτό το πράμα και ειδικά τα relationship status….. Ξενέρωσε, όπως το περίμενα, αλλά αντί να με γράψει στα αρχίδια του και να αρχίσει να κάνει add ό,τι μουνί υπάρχει μέσα στον κυβερνοχώρο (κλασική αντίδραση σπασίματος…), με πήρε τηλέφωνο εν μέσω εργασίας να μου ζητήσει τα ρέστα γιατί λέει τον έκανα ρόμπα στους φίλους του. Μάνα μου, ας μην έλεγες μαλακίες στους φίλους σου….. Αθώα η κατηγορουμένη ούτως ή άλλως και από την αρχή εξηγημένη (με όποιο δάσκαλο καθίσεις, λένε…). Φυσικά του το έκλεισα στη μάπα, γιατί μερικοί δουλεύουν (πότε πότε…) και τελείωσε η περίοδος χάριτος που απλά πήγαιναν στη σχολή (για καφέ φυσικά…τι άλλο?).

            Ναι με ξαναπήρε πίσω, αλλά ευτυχώς το βράδυ. Άντε, λέω….Δε γαμιέται. Ας μην του φέρνομαι τόσο σκληρά, κρίμα είναι το παιδί και στην τελική μπορεί και να ερωτεύτηκε. Ή να του αρέσουν τα άλλα κόλπα. Τέλος πάντων…..Όποια και αν είναι η εξήγηση, το θέμα είναι ένα: γκρίνια! Σε όλα τα μήκη και πλάτη τελικά…. Τι κι αν έγιναν εξηγήσεις πάλι από την αρχή, η γκρίνια αισθάνομαι ότι είναι πλέον δεδομένη και στην «πρώτη» ηλικία. Γιατί, βρε αγόρια….? Με τίποτα δεν ευχαριστιέστε πια?! Σαν τις γκόμενες γίνατε κι εσείς…..Τίποτα δεν είναι αρκετό. Και στο σημείο αυτό σκέφτομαι να κάνω ένα διάλειμμα από τη δουλειά και να πεταχτώ στο Hondos Center για ένα υπέροχο ταξίδι ομορφιάς μπας και βρω τη γαλήνη ανάμεσα στα μπουκαλάκια και στα γκλος….. Αφού ούτε στο sex δεν την βρίσκεις πια, τι μου μένει ως γυναίκα? Το υπέροχο ταξίδι ομορφιάς….. Ε? Μάλλον…. Κίσιζ πολλά πολλά!!! Τα γνωστά μας….παλιόπαιδα!

Υ.Γ.: ΜΗΝ γκρινιάζετε…… Καταστρέφετε το περιβάλλον με τις γκρίνιες σας! Δεν το βλέπετε, άντρες (πλέον…δυστυχώς…) γυναίκες? Ουφ….�

                   �