Αφήνοντας την Μύκονο…

                       ��

           Ανησυχώ…. Ανησυχώ γιατί με γυροφέρνει γρίπη πάλι. Την τύχη μου μέσα! Με το που πάτησα το ποδάρι στο γραφείο χτες, να σου και οι κομμάρες. Αλλά δεν ξέρω, αν οι κομμάρες είναι λόγω εξάντλησης τετραημέρου ή λόγω δουλειάς που με περίμενε και με περιμένει (είπαμε… Δεν τελειώνει ποτέ η δουλειά του ελεύθερου επαγγελματία… Είναι ευέλικτα και ελεύθερα αν θέλουμε τα ωράριά μας, αλλά η ποσότητα κυμαίνεται σε φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα. Εποχή δηλώσεων ξαναλέμε…)…. Γέρνω προς την πρώτη απάντηση, γιατί μπορεί κόσμο το Ασπρονήσι να μην είχε πολύ (καλά δε μας έλεγες και άδειους…), αλλά η Audrey κοινώνησε με ουίσκι και νερό. Στο μπαρ το Ναυάγιο, στο Caprice, στο Galleraki…. Παραέξω δεν πήγα, όχι. Δεν είχα το σθένος να φτάσω παρά μόνο μέχρι το αυτοκίνητο. Κάτι το ποτό, κάτι τα ποδαράκια από τους χορούς που έριχνα, ε δε θέλω και πολύ, μεγάλη γυναίκα….

            Τελικά είχε δεν είχε, μας ακούμπησε η οικονομική κρίση. Όχι, αυτή η παγκόσμια… Όχι. Αυτή είπαμε, το Ασπρονήσι δεν το πειράζει… Η άλλη, όμως, του νεοέλληνα μας ακούμπησε για τα καλά. Το νησάκι κόσμο πολύ δεν είχε. Και όταν λέω κόσμο, δεν εννοώ τον κόσμο στην περατζάδα, αλλά τον κόσμο που θα ερχόταν για να αφήσει λεφτά σε φαγητά, ποτά, ψώνια…. No! Κόσμο για περατζάδα και χάζι, είχαμε πολύ. Βέβαια, για να πω την απόλυτη αλήθεια σε εσάς (γιατί στους Ασπρονησιώτες δεν τα πολυέλεγα, γιατί με κοιτούσαν με μισό μάτι τύπου μας γρουσουζεύεις….), ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο τα 2/3 ήταν ντόπιοι που απλά και επειδή δεν είχαν ανοίξει ακόμα τα ξενοδοχεία τους και τα μαγαζιά τους, είχαν άπλετο χρόνο για χαλάρωση. Σε αυτό το σημείο να προσθέσω ότι επίσης τα 2/3 των ξενοδοχείων του νησιού δεν είχαν και δεν έχουν ανοίξει ακόμα. Άρα? Δε μπορούμε να μιλήσουμε για πληρότητα με αυτά τα δεδομένα ως νησί… Τα μόνα μαγαζιά που άνοιξαν ήταν αυτά της Χώρας και πάλι όχι και όλα.

            Δε θέλω να πω αυτό που φώναζα όλες αυτές τις ημέρες… Δε μου αρέσει το «καλά να πάθουν», γιατί πρόκειται για το μέρος που μένω και που εν πάσει περιπτώσει είναι και η δουλειά μου. Το είπα πολλές φορές, η αλήθεια είναι….και κυρίως πάνω στο θυμό μου όταν έπρεπε να πληρώσω λογαριασμούς σε φαγητά και ποτά λες και έτρωγα και έπινα στο «Ιούλιος Βερν» στον Πύργο του Άιφελ… Τα πόνεσα τα λεφτάκια μου αυτές τις ημέρες. (Θα μου πεις μην πίνεις! Ε δε γίνονται αυτά τα πράματα….) Ειδικά ένα βράδυ που πήγα για φαγητό με φίλο μου και για δύο κυρίως πιάτα, μία σαλάτα και ένα ουίσκι πληρώσαμε 75 ευρώ χαριστικά επειδή με ήξεραν, ένιωσα μία σκοτοδίνη. Δηλαδή, αν παίρναμε μπουκάλι κρασί, αν παίρναμε κι άλλα ουίσκι, αν παίρναμε και πιάτα με κρεατικά (γιατί τα κυρίως ήταν ζυμαρικά…. Νηστεία…) και αν δεν μας κερνούσαν τα γλυκά, τι θα πληρώναμε δύο άτομα?!!! 150,00 έουρος….? Και βάλε? Σε μπαρ που μπήκα πλήρωσα για δύο Bacardi Breezer 16 έουρος (ήταν το απεριτίφ, μην τρομάζετε…Μετά ήπια κι άλλα ποτά!!)! Και μετά απορούν γιατί δεν έχουν κόσμο ή γιατί ο κόσμος που περνάει δεν μπαίνει καν να κοιτάξει το χώρο?!

            Δε μπαίνει και ούτε θα μπει. Ούτε στο Ασπρονήσι, ούτε σε κανένα άλλο νησί (αν και άκουσα ότι με τις προσφορές που έκαναν Πάρος και Κέρκυρα, βούλιαξαν! Έτσι είναι αυτά. Ό,τι δίνεις, παίρνεις…). Οι τιμές σε πολλά μέρη της Ελλάδας, και κυρίως σε αυτά τα μέρη που χαρακτηρίζονται κοσμοπολίτικα και περιζήτητοι προορισμοί, έχουν αγγίξει όρια εξωφρενικά. Και ρωτάς, δε βλέπουν γύρω τους τι γίνεται? Και τι νομίζουν? Ότι ο κόσμος βγαίνει για να φάει και να πιει, επειδή πεινάει και διψάει? Όχι! Βγαίνει για να περάσει καλά. Αλλά πώς θα περάσει καλά, όταν τους λες το σύνολο στο τέλος (ή και από πριν που έκατσε, γιατί είδε και απόειδε και σε έκρινε τον φθηνότερο…)? Εγκεφαλικά απανωτά παθαίνει και μετά απλά και όμορφα δεν θα ξαναέρθει. Γιατί να χαλάσει τη ζαχαρένια του? Δεν υπάρχει λόγος…. Θα σε κράξει παντού και δε θα ξαναέρθει. Και κάπως έτσι τον βάζεις στη διαδικασία να ψάξει αλλού και για άλλα μέρη και πατρίδες… Να κάνει έρευνα αγοράς με απλά λόγια. Δεν είναι κακό να κάνεις έρευνα, όχι. Ίσα ίσα αποκτάς και άποψη. Αλλά συνήθως σε θέματα διασκέδασης ο άνθρωπος δεν κάνει τέτοιου είδους έρευνες. Σου λέει διασκέδαση, χαλάρωση… Πάμε εκεί που πάνε και οι άλλοι. Κάτι καλό θα έχει μάλλον…. Και πάνε. Και βλέπουν ότι ‘νταξει…. Δεν είσαι και κάτι τόσο το εξεζητημένο, αλλά κάτι απλά όμορφο και γραφικό. Τέλος. Οπότε βλέπουν τις τιμές σου, τους τσούζουν γιατί δεν είμαστε χώρα πλουσίων αλλά ψωμολύσσων και δανειόπληκτων…, και αρχίζουν να συγκρίνουν και τότε? Την πάτησες, μεγάλε… Γιατί μελάκι υπάρχει κι αλλού και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας.

            Πιστεύω, και αν κρίνω από πηγαδάκια ντόπιων, ότι έβαλαν μυαλό, έστω και αργά… Το θέμα είναι να μην είναι πολύ αργά. Γιατί το ότι είσαι Ασπρονήσι και το ότι μαζεύεις και θα μαζεύεις κόσμο, δε σημαίνει ότι ο κόσμος σου ότι είναι και καλός. Καλός με την έννοια πάντα του κέρδους. Καλοί όλοι μας είμαστε, αλλά δεν έχουμε και μεγάλες τσέπες…. Άρα δε θα αφήσουμε μεγάλους λογαριασμούς. Δε κατακρίνω αυτή την τσέπη, απλά λέω ότι ένα νησί και γενικά ένα εποχιακό θέρετρο δεν επιβιώνει μόνο με πολύ κόσμο. Επιβιώνει με κόσμο που αφήνει μάνεϊ…. Κακά τα ψέματα…. Αλλά μάνεϊ πάντα σε λογικά επίπεδα που προϋποθέτουν λογικούς τιμοκαταλόγους. Θα δούμε…. Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι το Σεπτέμβρη που θα γίνει και ο απολογισμός. Νεκροψία μόνο να μη γίνει…..

            Βέβαια και ανεξάρτητα από όλα αυτά (για να πούμε και τα δικά μας…. Πήξαμε στη φιλοσοφία πάλι σήμερα…), σελέμπριτιζ στο Ασπρονήσι δεν ήρθαν. Τουλάχιστον όχι αυτοί που περιμέναμε και όχι στις ποσότητες που περιμέναμε… Ξενερώσαμε… Πάσχα χωρίς αυτούς, νόημα κατανυκτικό δεν έχει! Κάτι δεύτερες γκόμενες ήρθαν, που δηλώνουν μοντέλα πολυτελείας (μόνο που οι μισές ξέχασαν να φάνε και οι άλλες μισές να γυμναστούν λιγάκι… Μέση λύση καμία!), κάτι χαμένα που τους είπαν να λένε προς τα έξω ότι είναι διάσημοι, το STAR φυσικά, ο Αλβέρτης δεν ήρθε ούτε αυτός, αλλά ήρθε ο Γαλακτερός με νέα συνοδό με μαλλί οξυζενέ φυσικά, Χρουσαλά με αρραβωνιάρη από ό,τι πρόλαβα να δω, κάποιοι άλλοι που ούτε το όνομα δε θυμάμαι, αλλά αναγνώρισα τη φάτσα τους στο Κέντρο Υγείας που έδεναν τα χέρια με γάζες, προφανώς σαβουριάστηκαν μέσα στην…κατάνυξη που τους βρήκε, ο Τσέλιος φυσικά, κανέναν άλλο δεν είδα……  Τώρα να μου είχαν κρυφτεί για να μην τους δω, αυτό δε μπορώ να το ξέρω. Δυο μάτια έχω….

            Και μιας που μιλάω για τα γαλάζια μου μάτια, να σας πω ότι τζίφος…. Νέκρα…. Ένας ωραίος άντρας δεν πέρασε από μπροστά μου! Ή μάλλον πέρασαν μερικοί, αλλά οι μισοί ήταν γνωστοί και «αγκαζέ» (μας τους πρόλαβαν άλλες….Τι να κάνουμε, τα έχει αυτά η άδικη ζωή…), κάποιοι άγνωστοι αλλά καθόλου φανατικοί του είδους (του δικού μας εννοώ…) και κάποιοι γνωστοί και «φτου κακά και μακριά από εμάς!». Ναι, ο γνωστός ακατονόμαστος… (έλα! Παράπονο δεν έχεις…. Σου είπα Καλό Πάσχα…Παρεμπιπτόντως, ωραία γυναίκα…)… Δεν πειράζει. Ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας, αλλά έχω την απορία: πού είναι οι ωραίοι άντρες?! Δε μιλάμε για Παπαδάκη, αλλά για έναν άνθρωπο που να βλέπεται τουλάχιστον και κυρίως με στρωτά παπούτσια να μας περνάει…. έστω και λίγο ρε παιδί μου! Δηλαδή, στο τακούνι, το έρεβος…? Πού να φτύσω να φυτρώσει άντρας?!

            Καλά δε φτύνω, πλάκα σας κάνω… Όπου κι αν φτύσω ακόμα και τώρα, θα φυτρώσει Chivas! Και όχι μόνο…. Ακόμα δε μπορώ να εξηγήσω τι παιχνίδια μου έπαιξαν οι Μοίρες όταν γεννήθηκα? Φάω, δε φάω, το πιοτί δε με πιάνει! Απόρησαν αυτή τη φορά και οι άντρες της παρέας…. Ε δεν ξέρω ρε αγόρια τι γίνεται!!! Φταίει που το πίνω αργά αργά… Αλλά πρέπει να αποτοξινωθώ! Από το φαγητό (και νηστεία που έκανα, νηστική δε με έλεγες…. Κρεατάκι μόνο δεν τρώγαμε. Τα άλλα, ζωή να έχουμε, τα καταφέρναμε!), από το αλκοόλ (κυρίως….. κυρίως….), από το ξενύχτι (μου αρέσει που μόλις πάει η ώρα 4, όλο φεύγω και όλο στις 6 μπαίνω στο σπίτι…..), από τα κουλούρια, από τα γλυκά, από τα ούζα (αχ αυτό το ούζο… Βάλσαμο…), από τα σκάφη (για να μην ξεχνιόμαστε…. Μπορεί να μην πήγαμε σε βίλες στην Άνδρο εφέτο, αλλά και επειδή ο καιρός μας το επέτρεπε, τις βόλτες μας με σκάφη 20μετρα τις κάναμε…. Όταν μιλάμε για glamourιά, το εννοούμε! Τώρα μπορείτε να μουντζώσετε παρέα…), από τους άσχημους άντρες (ε δε μπορώ!! Ένας? Μα ένας?! Καλά να πάθω, αφού κοιτάω αλλού και δε χαίρομαι με αυτά που έχω….), από τις σάπιες γυναίκες (έλεος, μάνα μου…. Σε εκλιπαρώ! Πέφτω στα πόδια σου η δόλια Ασπρονησιώτισσα! Βγάλε τη γόβα από το καλντερίμι!! Δεν το ξέρεις το άθλημα…. Σαν παλιάλογο πας! Διάβασε ένα ποστ μου στις αρχές αρχές, για να καταλάβεις ότι η γόβα θέλει νάζι και όχι σμπαρίδι… Και δε θέλει και πολύ αλκοόλ!) και θέλω επίσης να αποτοξινωθώ από τα κομμωτήριο…. Από τότε που κούρεψα τα μαλλιά μου και πέρασα σε εποχή new look, πρέπει να χτενίζομαι κάθε 3 μέρες!!! Καλά όχι και σε τέτοιο βαθμό, αλλά…. θέλουμε να αρέσουμε, ρε παιδιά…  Είπαμε κι εμείς, θα δούμε κανέναν ωραίο γκόμενο αυτές τις ημέρες, αλλά ατυχήσαμε. Δεν πειράζει….

            Αυτό το blog τα αγαπάει τα αγόρια, έχουμε πει κι ας έχουν τρακάρει και με νταλίκα…. Οπότε δίνουμε πρώτα στα ασχημούτσικα αγόρια δυο φιλιά και μετά σε όλους εσάς από ένα. Μόνο…. Καιρός να αποτοξινωθούμε και από τα φιλιά! Καλοκαίρι έρχεται… Έχουμε χρόνο να φιλιόμαστε, ουουουου! Κάθε μέρα…. Κίσιζ!!  

Υ.Γ.: Έρχεται ποστ με…αδυναμίες σύντομα!! Αγόρια? πάλι μαλακία είπατε…. Για αυτό και είμαι εδώ εγώ. Για να την κάνω ποστ…..   �

          ��

            Αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο με το Ασπρονήσι είναι άξιο περιέργειας… Το Όρος Σινά, το Άγιο Όρος και η Ιερουσαλήμ τόσο κόσμο τις Άγιες Μέρες δε μαζεύουν. Μόνο ίσως το Βατικανό μπορεί να μας κοντράρει κάπως… Πού και πάλι αμφιβάλλω. Βγήκα από το γραφείο σήμερα για κάτι δουλειές του ποδαριού και ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή! Την κίνηση που συνάντησα…. Ουρές στους δρόμους και έλεγα από μέσα μου κηδεία θα είναι… Φτου κακά και μακριά από εμάς, αλλά λες από Μεγάλη Τετάρτη αποκλείεται να είναι ο Έλληνας τουρίστας! Κι όμως….. Ήταν ο Έλληνας τουρίστας. Κατέφθασε στο Ασπρονήσι πανέτοιμος για την πρώτη κατάνυξη της σεζόν! Κατανυκτική ατμόσφαιρα…. Το λέω εγώ για να  προλάβω όλα τα κανάλια που θα μας σπάσουν τα αρχίδια με την…… «κατανυκτική ατμόσφαιρα»….
              Δεν ανησυχώ…. Όχι, αλήθεια σας λέω. Δεν ανησυχώ καθόλου για το Ασπρονήσι. Ο Έλληνας τις διακοπές του θα τις κάνει στο Νησί των Ανέμων κι ας έτρωγε το σκατό του για παξιμάδι όλο το χρόνο… Με τους άλλους, βέβαια, απορώ. Που ανησυχούν επειδή λέει «χτύπησε τον πλανήτη η οικονομική κρίση». Βρε μάνα μου, τον πλανήτη χτύπησε η οικονομική κρίση, όχι το Ασπρονήσι!! Εδώ είμαστε άλλος πλανήτης και άλλος Θεός. Γενικά η Ellada είναι άλλος πλανήτης. Βρίσκεται σε οικονομική κρίση τα τελευταία 500 με 600 χρόνια, κάπου εκεί μετά την πτώση του Βυζαντίου και παρόλα αυτά τις διακοπές της δεν τις χάνει με τίποτα. Ο κόσμος να καίγεται, το μουνί να χτενίζεται, τα αύριο να είναι ένα βήμα πριν την κατάρρευση, αλλά! Τις διακοπές στο Ασπρονήσι θα τις κάνει. Τελειωμένα πράματα! Και καλά θα κάνει. Εδώ έχουμε κατανυκτική ατμόσφαιρα 24 ώρες το 24ωρο. Εδώ παλαιότερα ερχόταν το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα με ελικόπτερο ύστερα από μεσολάβηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (όχι του κουρασμένου…. Του θείου του.). Άναβε το Φως και σχεδόν αμέσως έμπαινε στο ελικόπτερο, προφανώς με φαναράκι κι όχι με λαμπάδα φαντάζομαι…., και ερχόταν στο Ασπρονήσι. Τώρα δεν ξέρω. Μάλλον με αναπτήρα… χωρίς να παίρνω και όρκο βέβαια.
              Εγώ τις φορές που επισκέπτομαι την Εκκλησία, που είναι και οι μοναδικές μέσα στο χρόνο με εξαίρεση φυσικά γάμους και βαφτίσια, είναι αποκλειστικά στο Μοναστηράκι λίγο πριν την Άνω Μερά. Είναι ένα μικρό μοναστήρι πάνω σε ένα λόφο και πραγματικά νιώθω πολύ όμορφα εκεί μέσα. Λίγο οι μαλάκες να κλείνουν τα κινητά και λίγο οι άλλοι μαλάκες, οι διάσημοι και καλά….. (διάσημοι στα μεσημεριανά βέβαια… μην ξεχνιόμαστε….), να κλείνουν για αυτή τη μισή ώρα που μπαίνουν σε Εκκλησία στη ζωή τους, το στόμα τους και θα ήταν ακόμα πιο όμορφα. Ήταν ένα πολύ ήσυχο μοναστήρι παλαιότερα, μάζευε ελάχιστο κόσμο, κυρίως ντόπιους (τώρα μαζεύει και κανένα σκατό….) και μπορούσες να ακούσεις και να συγκεντρωθείς για λίγο σε αυτά που διαβάζουν παπάδες και ψάλτες. Μ’ αρέσει να ακούω κι ας πιάνω ελάχιστα λόγω της καθαρεύουσας, νομίζω καθαρεύουσα είναι…..
              Θρησκευόμενο άτομο δεν είμαι με την βαρύγδουπη έννοια, απλά μου αρέσει να πιστεύω σε κάτι μόνο και μόνο για να μην νιώθω πάνω από όλους και από όλα. Κάνει καλό να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο από εσένα γιατί έτσι σε προσγειώνει ελαφρώς και σε συγκρατεί σε πολλά θέματα. Καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι και το «κέντρο του κόσμου» και ούτε η «πόρτα για το χειμώνα» κανενός παρά μόνο του ίδιου σου του εαυτού….. Και το πιστεύω ότι η πίστη σε ο,τιδήποτε σε συγκρατεί. Μπορεί να λέμε «πρόσεχε γιατί υπάρχει και Θεός…», αλλά εγώ δεν το εκλαμβάνω με την έννοια της τιμωρίας και του εκφοβισμού τύπου «θα έρθει ο Θεούλης και θα σε τιμωρήσει!», αλλά σαν ενέργεια που θα επιστρέψει σε εσένα σε μεγαλύτερη μορφή από όσο έδιωξες. Είτε αυτό είναι επιβαρυντικό, είτε ανακουφιστικό…
              Είναι εγωιστικό να πιστεύεις ότι είσαι εσύ ό,τι πιο ανώτερο υπάρχει στο Σύμπαν. Σίγουρα δεν πιστεύω όλα αυτά που λέει και ισχυρίζεται η Εκκλησία και μάλιστα με τον τρόπο που τα παρουσιάζει και τα στηρίζει. Αυτά είναι τουλάχιστον παραμύθια για τα μικρά παιδιά και τους αμόρφωτους ή όπως μου είπε κάποιος, είναι απόλυτα συμβολικά…. Αλλά θέλω να πιστεύω σε κάτι όχι μόνο για τις δύσκολες ώρες, αλλά και γενικά για να παίρνω μία μικρή ώθηση, ψυχικά τουλάχιστον. Και κάτι τέτοιες και άσχετες στιγμές – εκτός Πάσχα εννοώ – την ώρα που περνάω από κάποια Εκκλησία μπαίνω εντελώς χύμα και ανάβω ένα κερί. Χωρίς προσευχή, χωρίς φίλημα της εικόνας, χωρίς τίποτα. Έτσι απλά μπαίνω, ανάβω το κεράκι μου και βγαίνω. Δεν ξέρω γιατί το κάνω…. Ούτε και για να δείξω τίποτα, γιατί όταν το κάνω είμαι πάντα μόνη στο δρόμο εκείνη τη στιγμή χωρίς παρέα. Το Πάσχα δε όταν βρίσκομαι στην Εκκλησία, ειδικά την ημέρα του Επιτάφιου νιώθω πολύ ανακουφισμένη. Είναι οι μοναδικές στιγμές που φεύγουν λίγο τα νεύρα μου…. Μάλλον ο Θεός βάζει το χέρι του για λίγα λεπτά  πας και σωθεί κανείς δίπλα μου!

             ��

           Αλλά…. το Ασπρονήσι είναι το Νησί του Πάσχα. Αλήθεια…. Παραπλανητικό είναι το άλλο το νησί που δηλώνει Νησί του Πάσχα. Η αλήθεια κρύβεται στο Αιγαίο και μάλιστα λίγο μετά την Τήνο! Σημάδι από τον Θεό… Οπότε εγώ θα σας δώσω μερικούς λόγους για να επισκεφτείτε το Νησί του Πάσχα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
1.      Καταρχάς, ανοίξαμε και σας περιμένουμε!!! Όλα τα μαγαζιά μέσα στην πόλη άνοιξαν, τι άλλο θέλετε?! Τα ανακαίνιζαν όλο το πρώτο τρίμηνο του 2009…. Άρα?…….. Άρα κάποιος πρέπει να τα δει!!!
2.      Θα είναι ΌΛΟΙ εδώ…. Άρα?……… Άρα εσύ θα λείπεις ρε κακομοίρη?
3.      Άνοιξε ΤΟ Caprice!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Άρα? ……….. Άρα θα πιούμε το ΠΡΩΤΟ ROSSINI ΤΗΣ ΣΕΖΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!!!!! Και τι είπαμε ότι είναι το Rossini? Δεν είπαμε ότι είναι δροσιστικότατο cocktail με σαμπάνια και χυμό φράουλας? Αμάν!!!! Πέρυσι δε λέγαμε και τίποτα άλλο….
4.      Άνοιξε το Galleraki!!!!!! Άρα? ………………. Άρα θα πιούμε άπειρα σφηνάκια Katerinaki!!! (Και μετά θα πάμε δίπλα…. Στο Caprice…)
5.      Άνοιξαν τα Άστρα!!!! Άρα?…………… Άρα θα λυσσάξουμε στο χορό!!!! Και θα πιούμε και ένα σκατσάκι εκεί…. (Ένα…… Ντάξει… Ένα ίσον κανένα!)
6.      Άνοιξε το Άρωμα!!!!! Άρα?……… Άρα θα τρέξουμε να στηθούμε (σαν μαλάκες…) απ’ έξω μπας και μας τραβήξει εκείνη η γαμημένη κάμερα που κυνηγάμε όλο το χρόνο…. Και μπας και μας βγάλει το HELLO ή το OK! καμιά φωτό δίπλα σε κανένα κορμί διάσημο….. Α ρε καταραμένη διασημότητα! Μας έφαγες….
7.      Θα έρθει ο Γαβαλάς, ο Τσέλιος, ο Ασλάνης, ο Νίκος με τον Τάκη, ο Χατζηδούκας και πολλοί άλλοι μόδιστροι. Ίσως και ο Gaultier… Όχι δεν το ξέχασα τον άλλο μεγάλο μόδιστρο. Αυτόν τον έχουμε μόνιμο κάτοικο εδώ και στα μεσημεριανά για να μας τραγουδάει «Καλημέρα Ασπρονήσι!». Άρα?………. Άρα πρόσεχε!!!!!! Και ντύσου με τις δημιουργίες τους για να κάνεις αίσθηση….. Ντάξει? Μην τυχόν έρθεις, κοιτάξω το καρτελάκι σου και δεν γράφει το όνομά τους?! Σε έστειλα πίσω με το πρώτο καράβι!!!! Τ’ ακούς…?
8.      Θα έρθει η Βάνα Μπάρμπα, η Τζούλια Αλεξανδράτου, η Νταϊάνα Ιγροπούλου, ο Λέτο,     ο Γκαλέτι, ο Γκούμας, ο Μπασινάς, ο Νικοπολίδης, ο Αλβέρτης, ο Αφρουδάκης, η Ελένη Μενεγάκη, ο Πέτρος Κωστόπουλος, ο Χάρης Σιανίδης, πιθανότατα η Βίκυ Καγιά, ο Παπακαλιάτης, ο Λαζόπουλος, η Γωγώ (τι ποια Γωγώ?!!! Μετά του συζύγου φυσικά!), η Ζέτα Θεοδωροπούλου, ο Νίνης, η Ολυμπία Χοψωνίδου με τον Σπανούλη (φυσικά….), η Εύα Λάσκαρη, η Κατερίνα Στικούδη, η Λάτση (μάνα και κόρη εννοείται…), ο ΝΙΒΟ, με μία επιφύλαξη η Άννα Βίσση, ο Νίνο με την Δούκισσα, η Μαριέτα Χρουσαλά, η Ελεονόρα Μελέτη, ο Καμπουράκης μάλλον, ο Παπαδάκης (το μοντέλο. Μην μπερδεύεστε….), ακούστηκε κάτι για την Παπαρήγα, αλλά μάλλον μαλακίες είναι, ο Γιακουμάτος, ο Στυλιανίδης, ο Παπαχελάς, ο Τσουκάτος (φυσικά….), ο Σπαλιάρας, ο Αλέξανδρος Παρθένης, η Πρωτοψάλτη, η Θώδη είπαν, η Ποπάρα, η Όλγα Φαρμάκη, η Σάσα Μπάστα και -  κρατηθείτε! Θα είναι καυτό… – η Πετρούλα Κωστίδου. (Σταυρώνω τα δαχτυλάκια μου μπας και έρθει ο Τεό μου…. Και ξέρετε ε? Αν έρθει, εμένα ξεχάστε με!!!) Άρα?……… Άρα εσύ δε θα έρθεις ρε κακομοίρη, ξαναλέω?!
9.      Θα έχει καλό καιρό είπαν στα δελτία, είδα εγώ στο net και είπε η Πετρούλα. Άρα?………. Άρα θα φορέσουμε τα πιο ελαφριά μας ρούχα και τα πιο χρωματιστά μας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
10.  Βρε!!!!! Θα δεις την Audrey!!!! Άρα?…….. Άρα θα περάσουμε super!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 
             Τώρα πέρα από την πλάκα, να σου δώσω και μερικούς λόγους για να μην έρθεις? Ε τι? Μόνο τα καλά θα λέμε? Να μην κράξουμε και λιγάκι? Θα νομίζετε ότι έπαθα και τίποτα και έγινα καλός άνθρωπος….. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
1.      Θα γίνεται της πουτάνας παντού! Αν κρίνω από τα χρόνια που πέρασαν….
2.      Το parking στο παλιό λιμάνι δεν είναι όλο έτοιμο παρά μόνο το πάνω κομμάτι.
Τον δεύτερο λόγο να τον λάβεις σοβαρά υπ’ όψη σου, γιατί θα μας ενοχλήσει το αυτοκίνητό σου. Καταλαβαίνεις ε? Είμαστε ντόπιοι, έχουμε δικαιώματα, κλπ κλπ κλπ…., μη στα ξαναλέω. Δεν πρόκειται να κατέβω στην Χώρα με τα πόδια για να έρθεις εσύ στο Ασπρονήσι!!! Στο λέω!!!
              Λοιπόν σας δίνω ένα μεγάααααλο φιλί, το γνωστό το δικό μας και σας εύχομαι να περάσετε όλοι σας πολύ όμορφα αυτές τις ημέρες!!!!!!!! Και φρόνιμα ε? Μη μάθω ότι κάνατε τίποτα κακά πράματα? Μη μάθω ότι μεθύσατε? Μαύρο φίδι που σας έφαγε μετά…. Πολλά πολλά κίσιζ!!!!!!!

            ��     

Υ.Γ.: Σας βάζω και δύο παραδοσιακά τραγούδια από την Έφη Θώδη. Ε… μέρες πού είναι…… το ζητάει η περίσταση. Μόνο μην τα βάλετε δυνατά στο γραφείο και σας περάσουν για βλάχους.
http://www.youtube.com/watch?v=2f4oMQJiIj4
http://www.youtube.com/watch?v=efmhbl8rM4s
Καλά να περάσετε…..

                          ��

           Ναι κι όμως! Βρήκα τον παλιό κακό μου εαυτό! Γιατί τον έχασες, με κοιτάτε με απορία…. Ναι τον είχα χάσει κάπου μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, αλλά νομίζω αυτό το Σ/Κ τον ξαναβρήκα. Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά τον ξαναβρήκα. Θέλετε οι μέρες πριν την Μεγαλοβδομάδα, θέλετε η ψυχολογία μου, θέλετε η κατανυκτική….. ατμόσφαιρα που παραμονεύει στο Ασπρονήσι….. αλλά the old me is back! Το ξέρω, τρέμετε. Αλλά όχι, δε θα γράψω κανένα τεράστιο ποστ σαν αυτά που γράφαμε παλαιότερα. Όχι…. Δεν έγινε και κάτι συγκλονιστικό που αξίζει να συγκλονίσει και εσάς, οπότε θα μείνουμε στα τετριμμένα…. Ένα θα σας πω. Αφού έζησα και αυτή την Κυριακή, μη φοβάστε τίποτα για εμένα. Τέλος.
           Τέλος…. Μια κουβέντα είναι σε αυτό το blog. Δεν τελειώνει τίποτα έτσι απλά. Όπως και τα καραφάκια στο Κυριακάτικο τραπέζι στον γιαλό…… Ένα παίρναμε, τέσσερα έρχονταν. Γεωμετρική πρόοδος σε αυτό το τραπέζι. Αφού κάπου στην αρχή σκιάχτηκα, αλλά μετά λέω…. ! Τι φοβάσαι? Δε δαγκάνει! Οπότε και ξαναγέμιζα το ποτήρι. Ξαναγέμιζα το πιάτο. Ε ξεροσφύρι δεν κατεβαίνει το ρημάδι….. με τίποτα. Όσο πάγο και να βάλεις. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή για να μη μου χαθείτε στο δρόμο.
           Την Παρασκευή ακόμα ήμουν το καλύτερο παιδί. Παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις…. σε facebook τάχα μου για πείραγμα στην παρέα, τάχα μου για πλάκα…. ε τάχα μου στο τάχα μου, έμεινα στο τάχα μου και στο σπίτι με δύο πιτόγυρα (όταν πεινάω, πεινάω! Όχι μαλακίες….) και ένα μαραθώνιο LOST 4^ου κύκλου. Να δούμε, λέω από μέσα μου, τι σκατά θα γίνει σε αυτή τη σειρά που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που την ξεκίνησα και δε λέει να τελειώσει. Αφού έχω σκεφτεί πολύ σοβαρά να ψάξω να βρω αυτό το γαμημένο νησί μπας και λύσω όλα τα μυστήρια σε ένα μόνο επεισόδιο και έρθω και σας πω όλη την αλήθεια σε ένα και μόνο ποστ!! Ανοίγω παρένθεση για να κράξω λιγάκι τους ανθρώπους του DVDάδικου. Ρε παιδιά, τι χρεώνετε το γαμημένο LOST 12 έουρος?! Χρεώνουμε 2 ευρώ το δισκάκι, ναι? Τα επεισόδια ήταν σε 4 δισκάκια και τα άλλα δύο ήταν bonus discs και καλά παπαριές…. Γιατί μας χρεώνετε και τις παπαριές? Έννοια σας και θα σας την κάνω την παρατήρηση και μου χρωστάτε δύο ταινίες τζάμπα…… Έννοια σας… και δε γλιτώνετε από εμένα! Κάλλιο να το κλείσετε το μαγαζί! Και κλείνω την παρένθεση και την τηλεόραση και πέφτω στην υπέρδιπλη κρεβατάρα μου κάπως βαρυστομαχιασμένη αλλά απόλυτα ευτυχισμένη. Ε είπα πριν τη νηστεία της Μεγαλοβδομάδας να το ρίξω λίγο έξω…..
            Το Σάββατο όμως αποφάσισα να αφυπνίσω τα άγρια ένστικτά μου και αφού ζήτησα από τη μανικιουρίστ να μου βάψει το νύχι κόκκινο μπουρδελέ (με αυτό σας γράφω τώρα…), κατευθύνθηκα για μεξικάνικο φαγητό. Είπαμε…. Είχαν αφυπνιστεί οι άγριες διαθέσεις μου και έπρεπε να βάλω κάτι καυτό στο στόμα μου (παρακαλώ πολύ! Τα πονηρά βλέμματα κομμένα!). Εκτός από καυτό, έβαλα και ολόκληρο μπουρίτο με φιλετίνια. Καλά δεν το έβαλα και ολόκληρο, γιατί μετά το Βαθύ Λαρύγγι θα ωχριούσε μπροστά μου…., αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ήρθα και έσκασα και σαν να έσβησαν οι διαθέσεις μου…., οι άγριες που λέγαμε. Φευ! Ένα μήνυμα στο κινητό από παλιό συμμαθητή ήταν υπεραρκετό για να ξαναβρώ την όρεξη που άφησα κάπου να λαγοκοιμάται. Σηκώθηκα, έστρωσα το φόρεμά μου (τσαλάκα το είχα κάνει…!), σήκωσα και την κολλητή που λαγοκοιμόταν πάνω από ένα ποτήρι κρασί και φύγαμε για Galleraki. Ε αυτό ήταν…. Από την ώρα που πέρασα την πόρτα του μαγαζιού το μόνο που θυμάμαι είναι εμένα να παραγγέλνω ένα Chivas και αμέσως μετά ένα σφηνάκι να «έρχεται καταπάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα» που έπρεπε να το πιω επίσης με ιλιγγιώδη ταχύτητα γιατί ήταν ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΦΗΝΑΚΙ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ! (Σε αυτό το σημείο υπό διαφορετικές συνθήκες, τηλεοπτικές θα τις χαρακτήριζα…., μπαίνει το χειροκρότημα, τα σφυρίγματα, οι αλαλαγμοί, αλλά εμείς εδώ έχουμε μόνο εικόνα….). Με το που έβαλα το περιεχόμενο του σφηνοπότηρου στο στόμα μου ένιωσα να παθαίνω απανωτά εγκεφαλικά και κρυοπαγήματα κατά μήκος του στόματος και μέχρι πίσω στο κρανίο. Ήταν κυριολεκτικά παγωμένο!!! «Αααα, αυτό δεν το ξανακάνω!», είπα και έμεινα απλά και μόνο στη δήλωση. Μη με ρωτήσετε πώς έφτασα σπίτι. Με το αμάξι μου…. Πώς? Αδυνατώ να θυμηθώ. Και το θέμα είναι ότι άφησα και την φίλη μου σπίτι της, σε ένα σπίτι που για να φτάσεις πρέπει πρώτα να ανέβεις το όρος Αραράτ…. να κάνεις μερικές μανούβρες και ύστερα να πάρεις το δρόμο τις επιστροφής. 
            Το πρωί (της Κυριακής πλέον…) που ξύπνησα, ευτυχώς χωρίς πονοκέφαλο, κατέβηκα τρέχοντας τις σκάλες του σπιτιού μου για να δω αν είχα κάνει καμιά ζημιά στο αμάξι. Απορώ και πάλι με τις οδηγικές μου ικανότητες….. Ούτε μία γρατσουνιά, ούτε ίχνος λάσπη γύρω από τις ρόδες. Μωρέ μπράβο! Στον αέρα πήγαινα?! Και… κινητό χτυπάει! Τρέχοντας ανεβαίνω πάλι τις σκάλες…. Ουφ! Αμάν πρωί πρωί! «Καλημέρα!!!», τι θέλεις στις 12 το πρωί?! «Μεσημέριασε….. Πριν σου πω για τα ούζα, ένα έχω να σου πω!», καλά πες τα μου ένα ένα….. «Τον έσκισες τον πούστη!!!», ε? Τον έσκισα τον πούστη? Κάποιο λάθος κάνεις μάλλον γιατί τώρα ξύπνησα. Δε πρόλαβα ούτε «τη γάτα να σκίσω»… «Καλά χαζή είσαι?! Χτες που γυρνούσαμε σπίτι….. με εκείνον τον γκάγκουρα που τρέχατε! Ξύπνα!», ουπς…. Δεν ήμουν εγώ αυτή. Άι σουέρ…. Ήταν ο κακός μου εαυτός, κάτι σαν τον Τούφεϊς στον Μπάτμαν. Απλά έκατσε η μαλακισμένη μεριά του νομίσματος. Σημείωση: να μην το ξανακάνω μεθυσμένη. «Σιγά άδειοι ήταν οι δρόμοι.» και αν δεν ήταν? Όχι, φιλενάδα, επειδή έχω χαζά κολλήματα, να με επαναφέρεις στην τάξη! Εντάξει? «Εντάξει….», ώστε τον έσκισα ε? Και ποιος ήταν? «Audrey!! Δε τον ξέρω καν!», χρώμα αυτοκινήτου? Ξέρεις για να φουσκώνω με υπερηφάνεια όταν περνάω δίπλα του και να κομπλάρει… «Ένα πορτοκαλί χαμηλωμένο…..», πορτοκαλί χαμηλωμένο?! (Υπάρχουν πορτοκαλί αυτοκίνητα και μάλιστα στο Ασπρονήσι?! Όπως και να έχει, πρέπει να είμαι καλύτερο κορίτσι άλλη φορά…. Το ξανασημειώνω! Μη φωνάξετε…. Έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου καμιά φορά…)
            Και αποφάσισα να μην ξαναμεθύσω. Για τις επόμενες τρεις ώρες, γιατί μετά αναγκάστηκα να το κάνω….. Και για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, με ανάγκασαν να πιω πολύ ούζο. Ναι, ναι, το καταγγέλλω! Με ανάγκασαν να πιω πέντε καραφάκια ούζο μόνη μου. Θα μου πεις πού τα θυμάσαι…. Ε τα θυμάμαι γιατί δέχτηκα τα συγχαρητήρια της παρέας αφενός…. Αφετέρου οι υπόλοιποι έπιναν άλλα ούζα διαφορετικής μάρκας  και μόνο εγώ έπινα Πλωμάρι, οπότε και μέτρησα τα καραφάκια που ήταν (άδεια…) πάνω στο τραπέζι…. Πέντε! Ο Χριστός πια! Όπως ξαναείπα, ξαναγέμιζα το ποτήρι, ξαναγέμιζα το πιάτο. Ξεροσφύρι είπαμε, δεν κατεβαίνει… το άτιμο… Πρέπει να έπαθα τουλάχιστον αγκύλωση, γιατί ήμουν καθισμένη στην καρέκλα μου από τις 2.30 που βρεθήκαμε μέχρι τις 7.15 οπότε και σηκωθήκαμε για να πάμε για τελευταίο ποτό στο Galleraki (αυτό μας μάραινε….). Όλως παραδόξως ήμουν σταθερή, έως σταθερότατη και καθόλου μα καθόλου μεθυσμένη. Και σας το έχω ξαναπεί και παλαιότερα. Κάτι περίεργο συμβαίνει με τον οργανισμό μου… Πρέπει να υπάρχουν διαφορετικά συκώτια, νεφρά, δεν ξέρω τι άλλο και μαζεύουν σε ξεχωριστό σημείο το αλκοόλ στο σώμα μου. Άλλη εξήγηση δε μπορώ να δώσω. Η υπόλοιπη παρέα? Γκολ…. Γίναμε ρεντίκολο στο νησί…. Ολίγον… Δεν πειράζει. Πρώτη φορά μας βλέπουν σκατίδι?! Για το όνομα πια…
            Αλλά το μεγαλύτερο ρεντίκολο, γίναμε στο Galleraki που κόντεψα να τσακωθώ άσχημα με την κολλητή μου. Κάτι συζητούσα με ένα από τους παλιούς συμμαθητές μας και κάτι παράκουσε εκείνη και προφανώς μέσα στο μεθύσι της το μετέφρασε όπως εκείνη ήθελε και μου άρχισε μία επίθεση άνευ προηγούμενου. Μάταια προσπαθούσα να τις εξηγήσω ότι δεν έπιασε όλη την κουβέντα από την αρχή, Το θέμα…. της? Ότι δεν εκτιμώ την γυναικεία εργασία στο σπίτι, δηλαδή τα οικιακά, και ότι δεν πρέπει να λέω ότι αυτός που δε δουλεύει και απλά κάνει τον νοικοκύρη να μη διεκδικεί τίποτα στα δικαστήρια σε περίπτωση διαζυγίου. Σαφέστατα και είναι κάτι που το πιστεύω ακράδαντα! Αλλά δε μιλούσαμε για αυτό….. Κάτι λέγαμε για το σύμφωνο διαβίωσης και ποιος ο σκοπός του και με άκουσε να λέω για τις γυναίκες που ασχολούνται με τα οικιακά και μετά τραβάνε ένα διαζύγιο με ή χωρίς αιτία και αρχίζουν και ζητάνε της Παναγιάς τα μάτια από τον άντρα. Εκείνη επέμενε ότι η εργασίας της μάνας και νοικοκυράς είναι ανεκτίμητη (κλασική ατάκα…. Ok!) και ότι γιατί να μην παίρνουν τίποτα φεύγοντας από τη στιγμή που ήταν μαζί του τόσα χρόνια και – εκεί λέει τη μαγική φράση κλειδί, όπου και τελείωσε η κουβέντα! – τον ανεχόταν….. Τον ανεχόταν?! Γουάου! Για αυτόν τον παντρεύτηκε λοιπόν? Για να τον ανέχεται?! Ok και η κουβέντα μας έληξε εκεί με συνοπτικές διαδικασίες γιατί ή θα τσακωνόμασταν πάρα πολύ άγρια καθώς είμαι κάθετη και αντίθετη με την οποιαδήποτε ανοχή, ειδικά πάνω σε αυτά τα ζητήματα ή ακόμα θα συζητούσαμε και θα λέγαμε η καθεμία τις απόψεις της και πάλι θα καταλήγαμε να τσακωθούμε. Το κρατάω όμως για να γίνει κάποια ανύποπτη στιγμή αυτή η κουβέντα, γιατί αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχει φίλη μου και μάλιστα τόσο κοντινή μου που πιστεύει ακόμα σε γάμους συμβόλαια και κυρίως που πιστεύει ότι η γυναίκα το 2009 αν δεν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα στο σπίτι, δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να εργάζεται…. Προσπάθησα στο τέλος να της εξηγήσω ότι η δουλειά δεν είναι μόνο μέσο διαβίωσης, αλλά και κοινωνικοποίησης του ανθρώπινου είδους, αλλά και πάλι μάταια. Ήταν πεπεισμένη ότι σνομπάρω και διακωμωδώ τα οικιακά επειδή δουλεύω. Αλλά, είπαμε. Another time και another place  αυτή η κουβέντα…. Βέβαια, ο ολιγόλεπτος καβγάς δε μας πτόησε και ιδιαίτερα να συνεχίσουμε τα ποτά μας και τα cocktail  μας….. Ευτυχώς!
           Η πλάκα ήταν που στο δρόμο και ενώ την κρατούσα γιατί ήταν σε κατάσταση αποσύνθεσης…. άρχιζε να μου ζητάει συγγνώμη που μου επιτέθηκε τόσο πολύ μπροστά στους άλλους. Μέχρι που φτάσαμε στο αμάξι, ακόμα συγγνώμη ζητούσε για τον τσακωμό. Δεν πειράζει να της λέω, οι άνθρωποι διαφωνούν συχνά, δεν είναι κακό….. Όχι, συγγνώμη. Οι άνθρωποι λένε τις απόψεις τους, δεν είναι κακό…. Όχι συγγνώμη. Οι άνθρωποι συζητάνε και για άλλα θέματα όχι μόνο για την πλάκα, δεν είναι κακό…. Όχι, συγγνώμη. Μέχρι που μπήκαμε στο αμάξι και άρχισε να κλαίει και να μου ζητάει συγγνώμη όχι μόνο για την διαφωνία μας, αλλά και για ένα περιστατικό πέρυσι στις Σπέτσες! Ούτε από σταμάτα δεν καταλάβαινε, ούτε από ηρέμησε, ούτε από τίποτα. Όχι, θα με συγχωρέσεις! Βρε σε έχω συγχωρέσει, αφού επιμένεις και….. τίθεται θέμα συγχώρεσης, πάψε! Όχι, συγγνώμη! Μέχρι που αναγκάστηκα να της πω ότι θα πάει με τα πόδια μέχρι το σπίτι της και θα την δει το νησί σε κατάσταση μέθης και θα γίνει ρεζίλι και μόνο έτσι σταμάτησε. Αλλά με έπιαναν γέλια, γιατί ενώ οδηγούσα και παρόλο που είχα μουσική, άκουγα τους λυγμούς δίπλα. Και εκεί κατάλαβα πώς είναι να οδηγάς και δίπλα να έχεις μία γκόμενα ή να γκρινιάζει ή να κλαίει με λυγμούς… Να θυμηθώ να μην το κάνω στο γκομενάκι μου ποτέ. Αν είναι να κλαίω, να κλαίω στο σπίτι και όχι εν κινήσει! Την έβαλα να φάει μία φρυγανιά για να τραβήξει τα υγρά από το στομάχι πριν κοιμηθεί, της είπα για εκατομμυριοστή φορά ότι την συγχώρεσα για ΌΛΑ (δε σταματούσε, μάνα μου!!!!) και πήγα σπιτάκι μου να βρω τη λύτρωση! Πω πω, αγόρια, εγώ το δηλώνω για ακόμα μία φορά. Πόσο σας καταλαβαίνω μερικές φορές που τρελαίνεστε με τις γκόμενες και γυρίζει το μάτι σας!!! Πόσο?!!! Και ρε πούστη μου, δε γεννήθηκα άντρας! Γιατί όλες γκρινιάζουν και κλαίγονται σε εμένα!? Εγώ σε ποιον θα κλαφτώ?! Σε ποιον θα μουτρώσω?! Σε ποιον θα γκρινιάξω γαμώ την πουτάνα μου?!!!
            Όμως το θέμα μας είναι ένα: νομίζω επανήλθα….. Αλί  μου…. Λέτε να επαναληφθεί το περσινό….. πανηγύρι την Μεγάλη Εβδομάδα? Πάλι μέσα στα πάθη θα είμαι…? Πάλι θα πέσω ξερή από Μεγάλη Πέμπτη και μετά?! Θα ζήσω?! Δεν ξέρω…. Αλλά δεν ανησυχώ και μην ανησυχείτε ούτε κι εσείς, γιατί τι μας έχει δείξει η πείρα μας? Δεν παθαίνει τίποτα η Audrey!!! Δώστε μου ένα φιλί τώρα για να μας πάει καλά η εβδομάδα Ελάτε, περιμένω….? Κίσιζ!!!!!!                    �

                          ��

          Δεν ξέρω τι παθαίνω τελευταία….Νιώθω σαν μικρό παιδί. Σαν ένα μικρό παιδάκι που όλα τα ξεχνάει και πρέπει να τα μάθει από την αρχή. Βλέπω κάτι στην tv, κάτι στον δρόμο, κάτι ακούω στο ραδιόφωνο, κάτι διαβάζω από εδώ κι από εκεί, κάτι πετυχαίνω και αμέσως νιώθω κενή. Σαν να μην ξέρω την απάντηση….γαμώτο!! Και αυτό πολύ με εκνευρίζει. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει μία απάντηση για όλα, αλλά μερικές φορές ως παιδάκι, τα χάνω! Για αυτό και ρωτάω!!!

Γιατί μαμά, εκείνη η κυρία ουρλιάζει πάνω από τα αυτιά του Κασσίμη ότι το παιδί της και όλα τα σεισμόπληκτα Ελληνόπουλα της ξενιτιάς ήταν «χωρίς φαγητό και νερό 16 ολόκληρες ώρες και τους έδωσαν μόνο σοκολάτες να φάνε»?!: Γιατί μικρό μου παιδάκι, είναι μάνα! Και σαν μάνα, Ελληνίδα κυρίως, πρέπει να ανοίξει το στόμα και να πετάξει κοτσάνα. Γιατί ξέρει ότι το παιδί της πετάχτηκε μέσα στο χάραμα από το κρεβάτι, χωρίς μπουφάν, με το βρακί, χωρίς λεφτά, χωρίς διαβατήρια, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς καν να ξέρει αν θα ζήσει ή αν θα καταπλακωθεί από τους τοίχους που έπεφταν, βγήκε έξω τελικά στο δρόμο και σώθηκε, προσπάθησε να βοηθήσει μερικούς ανθρώπους εκεί γύρω να βγουν από τα συντρίμμια με τα ίδια του τα χέρια, μερικές φορές έβγαζε και νεκρούς από εκεί μέσα και μέσα σε όλη αυτή τη θανατίλα που επικρατούσε και τον ορυμαγδό, το μόνο που του έλειψε ήταν ένα καλό πιάτο φαγητό. Κατάλαβες? Γιατί 16 ολόκληρες ώρες σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και απόλυτου σοκ, αυτό ήθελε πραγματικά το παιδί της. Ένα καλό πιάτο φαγητό και ο Κασσίμης αρνήθηκε να του το δώσει. Ξέρει εκείνη, γιατί είναι μάνα…. (Και τώρα η παρένθεση….. Δε μπορώ! Θα σκάσω! Μωρή σαβούρα Ελληνίδα!!!!! Η άλλη ούρλιαζε πάνω από την γκρεμισμένη εστία, και όχι μόνο εκείνη αλλά και πολλοί άλλοι που έψαχνα και ψάχνουν τους ανθρώπους τους, τα παιδιά σου ήταν μέσα στο σοκ είτε από τις εικόνες των νεκρών γνωστών τους είτε από όλη την κατάσταση, με τις πυτζάμες χωρίς τα απαραίτητα μαζί τους, η πρεσβεία αμέσως κινητοποιήθηκε για να φτάσει μέχρι εκεί να τα παραλάβει και που τελικά τα παρέλαβε και που η αργοπορία δεν οφειλόταν σε αυτούς, τα παιδιά σου γύρισαν και τα πήρες αγκαλιά και ανακουφίστηκες από όλη την αγωνία, και μας λες ότι 16 ολόκληρες ώρες δεν τους έδωσαν ένα ποτήρι νερό?!! Μας λες ότι ζήτησαν τα παιδιά – αν υποθέσουμε ότι μετά από όλο αυτό είχαν όρεξη για φαγοπότι… – κάτι να βάλουν στο στόμα τους και τους είπαν όχι τόσο η πρεσβεία, όσο η αεροπορική και ναυτιλιακή εταιρεία που τα μετέφερε?! Αυτό μας λες….?!!! Μάθε κυρά μου ότι η αντιπολίτευση δεν είναι για όλες τις ώρες και μάθε μια φορά στη ζωή σου να σηκώνεις το βλέμμα ψηλά – ναι προς τον ουρανό… -  και να λες ευχαριστώ…. Ακόμα και σε αυτές τις κυβερνήσεις που δεν υποστηρίζεις, γιατί δε νομίζω τα πράγματα να είναι έτσι όπως τα παρουσιάζεις! Και πες στον μαλάκα που σε έβαλε να πεις όλα αυτά – ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ… εσύ ξέρεις… – να πάει να γαμηθεί αφού δε μπορεί να ξεχωρίσει βασικές έννοιες σε καταστάσεις κρίσης! Να τρέξουμε με τα ταπεράκια να τους ταΐσουμε άλλη φορά και όχι να τους μεταφέρουμε με ασφάλεια…. Εδώ δεν ξέραμε αν είναι και ποιοι ακόμα ζωντανοί κι εσύ ανησύχησες λέει γιατί δεν έφαγε…. Α ρε κακομοίρα….. Αθάνατη Ελληνίδα μάνα! Εδώ σου ταιριάζει το γνωστό «άντε πλύνε κάνα πιάτο!», γιατί μόνο για εκεί είσαι….)

Γιατί μαμά, εμείς δεν έχουμε θείο στην Αφρική?: Πάει χάζεψε το πουλάκι μου…. Τι εννοείς, καμάρι μου? Δεν έχουμε γιατί δεν έχουμε. Δεν πήγε κανείς προς τα εκεί! Καλά τι έπαθες?

Ωραία…. Και τότε πώς θα δικαιολογήσουμε το σπίτι που θα αγοράσουμε στο όνομά μου? Θέλετε να με πάτε και εμένα στην Βουλή για να περάσω από αυτή την Επιτροπή, δε θυμάμαι πώς την λένε?! Θέλετε να με κάνετε ρόμπα?!: Αααα, τώρα κατάλαβα τι εννοείς…. Μα βρε, αγαπάκι μου κι εσύ, δε μου λες από την αρχή το συλλογισμό σου! Για αυτές τις δουλειές, φυσικά και έχουμε θείο στην Αφρική. Και μάλιστα έναν πολύ καλό άνθρωπο που ενώ σου δίνει τα λεφτά μετά του τα επιστρέφεις όποτε και αν έχεις. Είναι κάτι σαν τις διαφημίσεις της Eurobank…. Ή της Πειραιώς? Αχ δε θυμάμαι, μωρό μου, ποια τράπεζα είναι…. Πάντως είναι αυτή η διαφήμιση που ενώ έχει συννεφιά από τη μία μεριά της τηλεφωνικής γραμμής, στην άλλη και επειδή ο επιχειρηματίας πήρε το εν λόγω δάνειο, έχει πεντακάθαρο ουρανό σε σημείο που να φοράει γυαλιά ηλίου και μέσα στο μαγαζί. Έτσι γίνεται και εδώ, αλλά κάπως πιο…. ανάποδα. Είναι ο ουρανός πεντακάθαρος και σε σημείο που να λες «φως φανάρι το πράμα…» και μετά εμφανίζεται ο θείος από την Αφρική και λόγω χρώματος (Ηλιοκαμένος? Αράπης? Δεν ξέρω…) σκοτεινιάζουν τα πάντα, αλλά με την καλή έννοια… Κατάλαβες? Επίσης, μωράκι μου γλυκό, στην Βουλή δεν πας εσύ κι εγώ. Πάνε οι εκλεγμένοι από το λαό. Δεν είναι Αμέρικαν Μπαρ η Βουλή…

Και ο Εφραίμ γιατί δεν πήγε?: Πήγε, βρε αγάπη μου!!!! Μη ρωτάς βλακείες!!! Απλά όπως μπήκε, βγήκε…. Με τάξη και ασφάλεια…. Αμάν πια!!! Τελείωσες με τις ερωτήσεις?!

Ναι….. Καλά μη φωνάζεις!!! Εσύ μου έχεις πει να ρωτάω αν δεν ξέρω κάτι…. Ώχου! Μαμά? «Ναι….», θα μου δώσεις φιλάκι? «Όχι! Φιλάκι δίνεις εσύ, βρε Audrey!», α ναι σωστά! Κίσιζ…..

           ��

          Από μικρό παιδί, θυμάμαι όλους τους μαλάκες, γνωστούς, σόγια, αγνώστους, αδιάφορους και λοιπούς, να χαίρονται μόλις άκουγαν ότι εγώ και η οικογένειά μου μένουμε Ασπρονήσι…. Μόνο εγώ δε χαίρομαι, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα. Με εξαίρεση ελάχιστα πρόσωπα που αγαπώ κι εγώ και η οικογένειά μου, ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί μερικά άτομα είναι της προσκολλήσεως. Είναι τα ίδια άτομα που δε σε παίρνουν ποτέ ένα τηλέφωνο όλο το χρόνο και μόλις μπει ο Απρίλης αρχίζουν τάχα μου τάχα μου τα τηλεφωνήματα και τα «πού χαθήκατε βρε παιδιάαααααα…? Θα σας μαλώσω….». Μια φορά είπα «εκεί που μας αφήσατε πέρυσι που μας επισκεφτήκατε….» και έφαγα την παντόφλα της μάνας μου στο κεφάλι, ενώ παράλληλα δάγκωνε το δάχτυλό της τύπου «σε έφαγα με δάγκιες! Εξαφανίσου!». Αλλά αυτό ήταν πριν πολλά χρόνια…. Τώρα η μάνα μου και επειδή ξέρει ότι δε χαρίζω κάστανο και στον διάολο λιβάνι, φροντίζει να μην τα ακούω. Κρίμα… Γιατί είχα κάτι καλές ατάκες να τους πω…..
           Μόλις μπει ο Απρίλης, δεχόμαστε τα πρώτα τηλεφωνήματα και μάλιστα σε ώρες που πιθανότατα μας προκαλέσουν μόνιμη βλάβη και καρδιοπάθειες…. Π.χ. Σάββατο 9 παρά τέταρτο (το πρωί, φυσικά…). Η ωραιότερη ώρα για χουζούρι. Το γραφείο κλειστό, τα παντζούρια κλειστά, η οικοδομή απολύτως ήσυχη, το πάπλωμα βαρύ και ζεστό και….. το τηλέφωνο χτυπάει…. «Καλημέρα!!! Κοιμόσουν?», όχι φυσικά. Εννιά πήγε η ώρα και είναι Σάββατο…. για το όνομα του Θεού που θα κοιμόμουν. Την πιο παραγωγική ώρα της ημέρας?! «Πού είσαι εσύ? Είσαι καλά? Σε έχασα…..», ……ήλπιζα……., αλλά με βρήκες! «Έλαααααα, με πειράζεις…..», είμαι πειραχτήρι!! «Καλά είσαι?», φανταστικά! Εσύ? Τα νέα σου πες μου (προσπαθώ με χίλια κόλπα να αποφύγω το μοιραίο…. Την ερώτηση παγίδα….). «Τα ίδια μωρέ…. Δουλειά, σπίτι, άντε και καμιά βόλτα, αλλά μη φανταστείς και συχνά….», μμμμμμ….. (ωχ….. να το!), ε ναι. Όλοι οι άνθρωποι τα ίδια κάνουμε. Έτσι είναι η ζωή…. (Το πάω από εδώ, το φέρνω από εκεί, το ρίχνω παραπέρα…. αλλά διαισθάνομαι τη συνέχεια…) …… Με τη δουλειά πώς πας? Εκεί που ήσουν, στην εταιρεία ε? «Ναι… Καλά άσ’ τα τώρα αυτά…»,….(ωχ…)……. «Το Πάσχα εσείς τι θα κάνετε?», τα γνωστά…. Αρνί στο φούρνο την Κυριακή, μαγειρίτσα την Ανάσταση, αυγουλάκια την Μεγάλη Πέμπτη, Επιτάφιο την Παρασκευή, κουλούρια την Τετάρτη, δουλειά μέχρι και Μεγάλη Πέμπτη, θα αγοράσουμε λαμπάδες με ψηφιδωτό πάνω, γενική καθαριότητα την Μεγάλη Τρίτη, κομμωτήριο και νύχια, τα γνωστά μωρέ…. Κι εσείς τα ίδια φαντάζομαι ε? (Τσακ της την φέρμαρα καλά…) «Δε θα πάτε πουθενά ούτε φέτος?», ε κανένα Caprice για καμάκι αν έχει τίποτα καλό, Επιτάφιο στο Μοναστηράκι πάνω στο χωριό, δε θέλουμε μέσα στην Χώρα, έχει κόσμο στα σοκάκια, θα κάψουμε κανένα μαλλί…., αν ανοίξει το Remezzo κανένα ποτάκι κι εκεί, μη φανταστείς τίποτα τρελό… (Όπως πέρυσι θα είναι το αλκοόλ? Αλί μου….) Δεν έχουμε πολλή όρεξη….. «Αααα….», ναι….
            Και κάπου εκεί στο παρατεταμένο αααα συνήθως πέφτει και η ερώτηση…. Αλλά το χειρότερο δεν είναι η ερώτηση. Είναι η σιγουριά…. Η σιγουριά ότι «επειδή μας αποθυμήσατε, λέμε να έρθουμε να μας δείτε». Αυτό το πράμα, αυτή η αναίδεια με φτάνει στα άκρα και μερικές φορές στην απάντηση…. Που συνήθως δεν είναι και αρεστή. Χέστηκα, μάνα μου…. Εδώ δεν ντράπηκες εσύ, που είσαι εξαφανισμένη/ος όλη τη χρονιά (ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν και οι γιορτές….) και με πήρες Σαββατιάτικο πρωί πρωί να μου πεις τάχα μου ότι «είμαι παλιόπαιδο που δεν σε παίρνω….. και χαθήκαμε και ευκαιρία να τα πούμε από κοντά…». Ναι να τα πούμε από κοντά… Όταν ανέβω Αθήνα, πάμε για καφέ ή φαγητό! Κανένα πρόβλημα…. Αλλά στο σπίτι μου γιατί να μου κουβαληθείς? Και μάλιστα απρόσκλητη/ος?!!!! Δηλαδή σε περνάνε και για μαλάκα….. και αν μιλήσεις και πεις αυτό που σκέφτεσαι σε λένε και κακό. Αυτοί, όμως, είναι σωστοί και καλοί που σε παίρνουν και αυτοπροσκαλούνται κι εσύ πρέπει να κάνεις τον ΜΑΛΑΚΑ και τον καλό και να δείξεις και ότι χαίρεσαι κιόλας. Ρε ζώο, ειδικά εσύ που λέγεσαι και συγγενής!! Αφού σου έλειψα τόσο πολύ, γιατί δε με έπαιρνες πιο νωρίς? Και γιατί σου λείπω πάντα από την Άνοιξη και μετά? Και επίσης, εγωισμό δεν έχεις καθόλου? Να πεις ότι δε με παίρνει αυτή, δεν την παίρνω ούτε κι εγώ!! Όπως κάνω εγώ με μερικούς που ενώ τους καλείς, εκείνοι ή είναι απασχολημένοι ή δε σε παίρνουν ποτέ από μόνοι τους…. Αντί αυτού, όχι μόνο παίρνεις, αλλά είσαι και αναιδής! Αυτοπροσκαλείσαι!!! Και μάλιστα σαν χωριάτης!! «Ε να μην είστε μόνοι….», γιατί ΡΕ μαλάκα?! Σου είπα εγώ ότι θέλω παρέα και μάλιστα τη δική σου?! Ντρέπομαι να στο πω μόνη μου….?
            Και πάντα μα πάντα, τέτοια συμπεριφορά έχουν τα πρόσωπα που δεν τα λες και…. κολλητούς…  Το ότι είμαστε συγγενείς, ok. Πρώτον δεν το επιλέξαμε (μακάρι να επιλέγαμε τους συγγενείς μας…) και δεύτερον δεν είμαστε συγγενείς μόνο άνοιξη- καλοκαίρι. Άνοιξη – καλοκαίρι βγαίνουν οι κολεξιόν. Όπως και φθινόπωρο – χειμώνα. Όχι όμως και οι συγγένειες…. Και το ότι μένω στο Ασπρονήσι κι εγώ και η οικογένειά μου δεν σημαίνει ότι είμαστε και ξενοδοχείο για όποιον του καυλώσει να κάνει διακοπές. Να κάνεις! Κανείς δε σου κλείνει την πρόσβαση στο λιμάνι. Αλλά πάρε σαν κύριος τηλεφωνάκι ένα ξενοδοχείο και κλείσε δωμάτιο. Έλα και αφού λείψαμε ο ένας στον άλλο, θα βρεθούμε όσες φορές θέλουμε να φάμε και να πιούμε σαν οικογένεια. Έλα και κάνε μου και έκπληξη, αν θέλεις. Αλλά έλα σαν κύριος/α και όχι σαν ζήτουλας….. Επίσης πολύ σημαντικό είναι να πούμε ότι εμείς που μένουμε στο Ασπρονήσι δεν έχουμε διακοπές άνοιξη – καλοκαίρι σερί… Δουλεύουμε. Για την ακρίβεια, δουλεύουμε πολύ. Που σημαίνει ότι χαλαρώνουμε κάπως Σάββατο και Κυριακή. Το αν πάμε και για ένα μπάνιο καθημερινά, δε σημαίνει ότι είμαστε χαλαροί. Δίπλα είναι η θάλασσα, δίπλα το σπίτι, δίπλα και το γραφείο. Βουτάμε, πλενόμαστε, ξαναδουλεύουμε. Χαλαροί ως προς τις αποστάσεις, αλλά πρόκειται για τη σεζόν μας. Άρα δεν είμαστε χαλαροί ως προς τη δουλειά. Αν σε καλέσω εννοείται ότι μέσα στο πρόγραμμά μου, θα βάλω και τις βόλτες μας. Αλλά αν δε σε καλέσω σημαίνει ότι ή δε χωράς στο πρόγραμμά μου ή δε σε θέλω στο πρόγραμμά μου! Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβεις αναιδή απρόσκλητε τύπε?
           Καθόλου δύσκολο…. Απλά δε σε νοιάζει, αγαπημένε μου, που σου έλειψα και θέλεις να έρθεις (στο σπίτι μου…… να μείνεις και…) να με δεις. Δε σε νοιάζει γιατί κοιτάς την κωλάρα σου και την πάρτη σου και θέλεις να περάσεις τζάμπα τις διακοπές σου. Τζάμπα εσύ, αλλά θα πληρώσω εγώ. Γιατί τι θα τρώμε σπίτι μου? Σκατά? Δε γίνεται…. Και να τα τρώμε κάθε μέρα, κάποια στιγμή θα τα βαρεθούμε…. Οπότε κάποιος θα ψωνίζει στο σουπερ μάρκετ….. Θα θέλεις 500 κυβικά νερό να ξεπλύνεις την αλμύρα από πάνω σου ναι? Ναι! Γιατί όταν είμαστε σε ξένο σπίτι, τρέχει το νερό άφθονο….. Στα αρχίδια μας! Θα θέλεις να πάμε για ένα ποτάκι (την ημέρα…. Ε τι? Για να κάθεσαι μέσα ήρθες?!) ή φαγητό? Εννοείται δε θα σε αφήσουμε να πληρώσεις στο μέρος μας, άντε το πολύ να κεράσεις «ένα ποτάκι» κι έτσι θα σε κεράσουμε εμείς. Άρα? Τζάμπα εσύ, πληρώνει ο μαλάκας… Και όταν θα φύγεις, θα πρέπει να πλύνουμε σεντόνια, μαξιλαροθήκες, πετσέτες….. Κοινώς, εσύ την έβγαλες τζάμπα και ξεκούραστα και οι μαλάκες που δουλεύουν κιόλας, σκίστηκαν για να σε ευχαριστήσουν, επειδή λέει «μας έλειψες»….
            Δεν είμαι καρμίρω…. Όχι!! Μπορώ να χαλάσω πολλά λεφτά αν γουστάρω και δε θα μου λείψουν κιόλας. Αλλά αν γουστάρω και για τους ανθρώπους που γουστάρω εγώ!!! Για τον απρόσκλητο άνθρωπο ποτέ…. Κι αν το κάνω, το κάνω με βαριά καρδιά…. Τους ανθρώπους μου που τους καλώ εγώ και που έχουμε απίστευτη άνεση, ναι τους θέλω. Γιατί τους ΚΑΛΩ εγώ! Και πάλι με ρωτάνε δυο και τρεις φορές αν είναι να έρθουν , γιατί ξέρουν ότι για εμένα το Ασπρονήσι δεν είναι night life όλη την εβδομάδα. Γιατί ξέρουν ότι δουλεύω, ότι κουράζομαι. Ρωτάνε, αλλά το θέμα είναι ότι τους έχω καλέσει εγώ, γιατί πραγματικά τους θέλω εδώ και μου έχουν λείψει. Και θα τους κεράσω και θα τους περιποιηθώ και θα περάσουμε ζάχαρη. Αλλά τους θέλω εδώ! Γιατί ξέρω όταν με παίρνουν τηλέφωνο (όχι μόνο άνοιξη – καλοκαίρι…… αλλά 7 μέρες την εβδομάδα!) και μου λένε «μου λείπεις ρε γαμώτο!», το εννοούν…. Γιατί θα μου στείλουν 800 μηνύματα, mail, τραγούδια, μαλακίτσες, μόνο και μόνο για να υπάρχει επαφή. Ενώ τα άλλα τα ζώα, ως και on line που τους βλέπεις και σε βλέπουν και που τους στέλνεις και ένα μήνυμα, δεν απαντάνε καν ή «βιάζονται….». Βιάζεσαι?! Κι εγώ μαλάκα, βιάζομαι το καλοκαίρι!!!! Γιατί ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και ό,τι μου απομένει δεν το έχω για εσένα, τύπε της προσκολλήσεως! Θέλεις Ασπρονήσι?! Στο ξενοδοχείο και μόνος σου!!!
            Ίσως να ακούστηκα υπερβολική? Καθόλου…. Πρέπει να σκεφτόμαστε πολύ καλά τα λεγόμενά μας, τις πράξεις μας, γενικά τη συμπεριφορά μας, γιατί δεν είμαστε πια 18 χρονών, ούτε 20. Και ο άλλος δεν είναι ο μαλάκας σου…. και ο υπηρέτης σου! Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι που δουλεύουμε, που υποτίθεται σκεφτόμαστε, που έχουμε τακτ, ευγένεια στοιχειώδη, που γενικά μπορούμε να καταλάβουμε πότε ο άλλος μας θέλεις ή όχι. Η ατάκα «ε αφού δε θα πάτε πουθενά, μην είστε και μόνοι σας,…..», είναι τουλάχιστον γελοία και θα έπρεπε να συνοδεύεται με απάντηση «άντε γαμήσου!!»! Μπορώ πολύ άνετα να την πω, αλλά μετά θα πούνε ότι είσαι και κακόψυχος και σου λέει «συγγενείς είμαστε? Να μη μιλάμε…?»… Αν πρόκειται, μάνα μου, να μου σβερκώνεσαι επειδή είμαστε συγγενείς και επειδή μένω στο «Νησί των Ανέμων που το δείχνουν όλα τα κανάλια….» , τότε καλύτερα να κόψουμε και την καλημέρα!! Δεν είμαι συγγενής επειδή μένω στο Ασπρονήσι και είναι ευκαιρία για τζάμπα διακοπές! Είμαι συγγενής γιατί κάποιοι συγγένεψαν και έτυχε να είμαστε εμείς. Είμαι συγγενής, γιατί είμαστε οικογένεια. Αλλά εγώ σε αντίθεση με εσένα, ρε κακομοίρη φτωχομπινέ ζήτουλα της προσκολλήσεως, είμαι συγγενής όλο το χρόνο και όταν έρχομαι στην πόλη σου ή στο χωριό σου, δε σε ενοχλώ ποτέ. Και σε βλέπω όταν μπορείς  και μένω στο ξενοδοχείο μου και τρώω όποτε θέλω και δε σε επιβαρύνω. Εσύ είσαι συγγενής από σπόντα….. Για αυτό και πολύ καλά έκανα που σου είπα ότι θέλω την ησυχία μου τον Πάσχα. Αν δε μπορείς μόνος σου να καταλάβεις απλά θέματα ευγένειας, τότε θα τα μάθεις αφού πρώτα σε προσβάλλουν εμμέσως. Κι αν παρεξηγήθηκες? Χέστηκα…. Ούτως ή άλλως δε μου λείπεις εσύ…. Πάρε και ένα φιλί τώρα, γιατί αισθάνομαι ότι μούτρωσες προχθές…
            Και όλοι οι υπόλοιποι να το σκέφτεστε καλά πριν πάρετε φίλους, συγγενείς, γνωστούς για να τους κατσικωθείτε με δική σας πρωτοβουλία. Έχετε στα σίγουρα κερδίσει τα καντήλια της ζωής σας….. μόνο που δυστυχώς οι περισσότεροι τα λέμε από μέσα μας. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα: μας ξενερώνετε όταν αυτοπροσκαλείστε. Μην γίνεστε αγενείς!!! Όσοι γίνεστε βέβαια…. Δεν είμαστε όλοι αναίσθητοι και ζώα σαν μερικούς που ή ξύνονται όλο το χρόνο ή θέλουν να την βγάλουν τζάμπα…. Κίσιζ!!!

Υ.Γ.: Αλήθεια τώρα? Είναι κανένας από εσάς εδώ μέσα της προσκολλήσεως? Γιατί αν είναι, να ξέρει ότι έχει φάει πολλή μούντζα…… Ασχέτως αν δεν του τη ρίξανε κατάμουτρα ποτέ έως τώρα. Κάποια στιγμή θα του φέξει κι αυτουνού….. ή με χυλόπιτα ή με κατσίκωμα στο σπίτι του σε εποχή που δε γουστάρει άνθρωπο!!!    �

                          ��
           Όχι…. Δε με έπιασαν τα υπαρξιακά μου, αλλά από χτες έχω αυτή την απορία. Κι αν θέλουμε να ξεχνάμε ο,τιδήποτε δε μας αρέσει ή ο,τιδήποτε μας πονάει και μας ξενερώνει? Κι αν θέλουμε γιατί δε μπορούμε? «Γιατί δε θέλουμε πραγματικά….», μου απάντησε η φίλη μου. Όχι ρε κοπελιά….. Μιλάμε για συνειδητοποιημένα θέματα, καταστάσεις και εικόνες. Σκηνές που θέλουμε απλά να διαγράψουμε από το μυαλό μας, όχι απλά σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αλλά ακόμα παραπέρα….. Σαν να μην τις επιθυμήσαμε ποτέ. Ξαναλέω, δεν είναι υπαρξιακή αναζήτηση ψυχής. Για το όνομα…. Δεν είμαι από αυτές τις γκόμενες που γράφουν μελαγχολικά. Κι αν είμαι, είμαι σπάνια και κυρίως σπανιότατα το γράφω και γενικά το εκφράζω. Πάντα πίστευα ότι η μελαγχολία είναι ένα είδος αδυναμίας. Μία αδυναμία που μας ξεμπροστιάζει στον ίδιο μας τον εαυτό. Λάθος? Σωστή σκέψη? Λίγο με απασχολεί…
           Εδώ και μέρες έψαχνα να βρω ένα τραγούδι που οι στίχοι του με μάγευαν χωρίς καν να τους ξέρω. Η φωνή, η μελωδία με τρέλαιναν! Προχτές η φίλη μου βρήκε αυτό το τραγούδι στο YouTube και το ανέβασε στο προφίλ της για να το δω. Όχι απλά το είδα, αλλά το άκουσα τουλάχιστον 30 φορές!!!! Η μεγάλη μου μαλακία ήταν που ρώτησα τι σημαίνει ο τίτλος κα ρεφραίν του τραγουδιού….. Η απάντηση που πήρα από τους περισσότερους ήταν πάνω κάτω η ίδια, αλλά η μετάφραση που με φρίκαρε περισσότερο ήταν ενός συγκεκριμένου ατόμου. Ήταν σαν προφητεία, νομίζω…. Και το θέμα είναι ότι στην περίπτωσή μας ακούστηκε σαν…. επίτηδες. Κάθε άλλο, βέβαια….. Εγώ ρώτησα τι σημαίνει, εκείνος απλά έδωσε την απάντηση. Απλά? Δεν ξέρω…. «Ποτέ μη με ξεχάσεις», ο τίτλος. Απλά.
           Και εδώ ξαναρωτάω: γιατί να μην ξεχνάμε αυτά που μας στεναχωρούν? Και, κυρίως, αυτά που μας κάνουν κακό? Δεν υπάρχει δε θέλουμε να ξεχάσουμε. Το δεδομένο είναι ότι θέλουμε να ξεχάσουμε. Αλλά ο εγκέφαλος λειτουργεί υπό την επήρεια κατοχικού συνδρόμου κάθε φορά που του ορίζουμε μία κατάσταση ως αρρωστημένη. Ή όπως λέμε σε ένα παιδάκι….. μηηηηη κακό αυτό, αλλά το παιδάκι πάει πάνω στο κακό σαν την μύγα στα σκατά μόλις γυρίσουμε την πλάτη μας. Ενίοτε και μπρος στα μούτρα μας! Έτσι και τα εγκεφαλικά κύτταρα. Τους λες αυτή η κατάσταση δεν είναι καλή, δεν είναι όμορφη, δεν είναι υγιής, αλλά αυτά εκεί. Ούτε σβήνουν, ούτε ξεχνάνε και, κυρίως, ούτε κρατάνε κακία στο βαθμό που θα έπρεπε. Κακά εγκεφαλικά κύτταρα…. Δυο τζούρες μπάφου και τα κάψαμε, αλλά δεν έχεις πάντα εύκαιρο ένα μαύρο…..
           Τι θέλεις να ξεχάσεις, βρε Audrey και μας πρήζεις τα αρχίδια νυχτιάτικα, θα με ρωτήσετε…. Πες μας εκεί καμιά μαλακισμένη αντρική απορία και άσε τις φιλοσοφίες. Δεν το έχεις…. Όχι, μάνα μου! Το έχω….. Αν κάτι έχω, αυτό είναι μία απάντηση για όλα. Ακόμα και για τις δικές μου απορίες! Οπότε η απάντηση στο ερώτημα «γιατί δεν ξεχνάμε αφού θέλουμε?» είναι, γιατί τις περισσότερες φορές δε μας αφήνουν οι άλλοι να ξεχάσουμε. Σαν τα κουνούπια…. Τα διώχνεις μέσα στον ύπνο σου, ίσως και να τους χώσεις και καμία μέσα στο σκοτάδι κατά λάθος, αλλά αυτά εκεί. Θα στο πιουν το αίμα και το πρωί, αν είσαι από τους γκαντέμηδες της  βραδιάς, θα έχεις ένα ωραιότατο μάτι με καρούμπαλο εντάσεως 8 μποφόρ. Οπότε?
           Δε σε αφήνουν να ξεχάσεις….. Και στα καπάκια εμφανίζω δεύτερο ερώτημα διόλου υπαρξιακό και αυτό: γιατί δε σε αφήνουν να ξεχάσεις? Σαδιστές, πετάγεται μια φωνή…. Μπορεί. Δεν το αποκλείουμε, αλλά υπερβολικό. Το κρατάμε, αλλά το βάζουμε πίσω πίσω στη λίστα. Άλλο…. Δε μπορούν ούτε αυτοί να ξεχάσουν γιατί μπορεί να είναι  μπερδεμένοι, να είναι ξενερωμένοι, να είναι κολλημένοι, να είναι επιπόλαιοι, να είναι μέσα στον δικό τους κυκεώνα προβλημάτων. Ε και? Όλοι μας έχουμε προβλήματα και παντού, τι σημαίνει αυτό? Πρέπει να ξεσπάμε σε άλλους για να ανακουφιστούμε? Ok……Αλλά εκεί που μας παίρνει και κυρίως, εκεί που ξέρουμε ότι θα μας δώσουν απάντηση έστω μια ενδεικτική για τα προβλήματά μας, ή εκεί που θα μας ακούσουν για το πρόβλημα. Όχι, έχω το πρόβλημα και μια που το θυμήθηκα, μη με ξεχνάς…… Και μένω σε αυτή την περίπτωση και λέω: μπερδεμένοι, ξενερωμένοι, κολλημένοι, επιπόλαιοι, αλλά ποιος ο σκοπός του να μη μας αφήνουν να ξεχάσουμε? Απάντηση? Έτσι! Έτσι τους ήρθε….. προφανώς.
            Μη γίνεσαι σκληρή και επικριτική και ειρωνική, Audrey, θα μου πείτε, γιατί θα χάσεις το νόημα στο τέλος. Σωστά…. Με επαναφέρω στην τάξη! Αρνούμαι να δεχτώ ότι οι άνθρωποι που δε μας αφήνουν να ξεχάσουμε και έχουν προγραμματίσει τα πάντα σχεδόν στη ζωή τους (με εμάς φυσικά έξω από τη ζωή τους…), αρνούμαι λοιπόν, να δεχτώ ότι αυτοί οι άνθρωποι μας αφήνουν να θυμόμαστε γιατί και αυτοί θυμούνται. Θυμούνται πολύ συγκεκριμένες στιγμές και αυτές, ας μου επιτραπεί η έκφραση, είναι…. οριζοντιωμένες…. Τίποτα παραπάνω κι ας παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως ευαίσθητο και ως άτομο που μόνο αυτό δε σκέφτεται, αλλά μόνο και πάντα εμάς αφού τους έχουμε λείψει…. Μην τρελαθούμε κιόλας.
            Απλά τα πράματα….. Όταν η πρόταση αρχίζει και τελειώνει με τη λέξη sex, τότε το μόνο που θυμούνται εκείνοι και το μόνο που θα έπρεπε κανονικά κι εμείς να θυμόμαστε είναι το sex. Ξεκάθαρες κουβέντες, γιατί σαν να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ρίχνοντας το μερίδιο των ευθυνών μας αλλού αφού ξέρουμε να παίζουμε καλά το παιχνίδι των λέξεων και μάλιστα με λέξεις που κρύβουν συναισθηματισμό. Δόξα τω Θεώ, αυτές οι λέξεις δε με πείθουν και είμαι εξίσου – για να μη σου πω κλάσης καλύτερη… και το πάρω και πάνω μου δηλαδή… – καλή σε αυτό το παιχνίδι. Απλά και επειδή προσπαθώ να ξεχάσω ό,τι με φέρνει χρόνια πίσω, δε δίνω τη συνέχεια και την έκταση που του αρμόζει. Εξάλλου, παντού και πάντα δεν υπάρχει μία πρόθυμη γκόμενα -  ειδικά αν την έχουμε έτοιμη κι ας κάνουμε το κορόιδο…. –  και ένας πρόθυμος γκόμενος που θα μας κάνει να ξεχάσουμε χωρίς πολλές κουβέντες (προσωρινά, μόνιμα? Εξαρτάται το άτομο…) με παρόμοιες…. οριζοντιωμένες στιγμές?! Μαλάκες είμαστε? Η/οι επόμενη/οι. Απλά, ζηλεύω κυρίως τους άντρες, που μπορούν τόσο απλά να ξεχνάνε και να διαχωρίζουν τις στιγμές τους. Βέβαια, το πώς νιώθουν πραγματικά μέσα τους, μόνο εκείνοι το ξέρουν, αλλά αν κρίνουμε από τα λεγόμενα και τις πράξεις τους, δεν ζορίζονται και πολύ να ξεχάσουν αυτά που τους ενοχλούν τη δεδομένη στιγμή και να επικεντρωθούν σε αυτό που έχουν δίπλα τους. Μαγκιά? Θα δείξει η νεκροψία στο τέλος της ταινίας…. Εκεί πονάει πάντα. Και συνήθως είναι σε ηλικία που δε μπορείς να κάνεις και πολλά γιατί τα περιθώρια είτε έχουν στενέψει επικίνδυνα είτε είναι ήδη τόσο στενά που πλέον υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Μανούβρες νο…
             Άρα? Πού καταλήξαμε? Στο ότι δε μας αφήνουν να ξεχάσουμε? Στο ότι δεν μπορούμε εμείς να πατήσουμε ένα κουμπάκι στο μυαλό μας με την ένδειξη reset? Καλά αν υπήρχε, θα το είχαμε πατήσει και μάλιστα παρατεταμένα, για να σιγουρευτούμε ότι όλα έσβησαν στα σίγουρα και τίποτα μα τίποτα δε θα μας τα ξαναθυμίσει …. Ή στο ότι φταίει κάτι άλλο τελικά? Η λάθος στιγμή στο λάθος μέρος? Μπορεί….. Το μυαλό μας το τράγιο, βασικά. Και όλα αυτά που είπαμε ήταν μια παπαριά με το π κεφαλαίο….. Αλλά ακόμα και να μη μας τα θυμίζουν συνεχώς, μήπως και μόνοι μας δε θα μπορούσαμε αυτό που θέλουμε τόσο πολύ να το ξεχάσουμε? Μπερδεύτηκα…. Οι άλλοι φταίνε ή εμείς που μέσα από τη σκέψη μας περιστρεφόμαστε γύρω από αυτό που μας λείπει και από αυτό που θέλουμε τόσο πολύ? Θα ήμασταν πολυ διαφορετικοί οι άνθρωποι αν μπορούσαμε έτσι απλά να σβήνουμε αυτά που μας πονάνε. Ή απλά να μπορούσαμε να επιλέξουμε να μη γνωρίζαμε τους ανθρώπους που δε μπορούμε να ξεχάσουμε. Κίσιζ λοιπόν…….

http://www.youtube.com/watch?v=tq-wDEzbsXc

Υ.Γ.: Το τραγούδι αφιερωμένο μόνο σε αυτούς που δε θέλουν να ξεχάσουν…. Και όχι επειδή τους το ζητάνε.