Αφήνοντας την Μύκονο…

           ��

          Και να που καμιά φορά σου έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις….. Χα…. Ακόμα και τώρα που γράφω, με πιάνει νευρικό γέλιο, θέλεις γιατί δεν το πιστεύω? Θέλεις γιατί μου φαίνεται περίεργο? Θέλεις γιατί ακόμα φωνάζω: ποια? Εμένα?! Καλό… Κι όμως! Σε εμένα!!!!
         Δε μπορώ να γράψω. Κομπλάρω άσχημα και πρώτη φορά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καλό να γράψω! Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να γράψω καν. Παρίσι?! Δουλειά στο Παρίσι?! Λογιστικά στο Παρίσι?!!!!!!!!! Θέλω να ουρλιάξω, αλλά θα τρομάξει (ξανά….) ο πατέρας μου από κάτω, ο οποίος μόνο χαρούμενος δεν είναι από τότε που το άκουσε. Αλλά τώρα μιλάμε για μένα και για κανέναν άλλο, ούτε καν για γονείς.
         "Μην τα λες παντού και σε γρουσουζέψουν!", τι λέτε ρε παιδιά?! Ποια γρουσουζιά? Δεν υπάρχουν αυτά…. Θα βάλω σκόρδο στο βρακί αν είναι! Παρίσι?! Λατρεύω το Παρίσι και όταν είχα πάει, είχα ομολογήσει στον εαυτό μου ότι είναι ίσως η μοναδική πόλη που θα μπορούσα να μείνω εκτός Ελλάδας. Μου άρεσε το Παρίσι από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Τουλάχιστον όχι όπως το παρουσιάζουν όσοι έχουν πάει. Πάντως πόλη του έρωτα και της αγάπης δεν είναι. Όσοι έχουν πάει, έχουν χωρίσει κιόλας. Ε και δεν είδα και κανένα φουλ καψούρα εκεί. Αλλά χέστα αυτά! Το Παρίσι σε τραβάει…. Βασικάτη μια σε τραβάει και την άλλη σε απωθεί. Κακό αυτό, βέβαια….
         Με λίγα λόγια (γιατί είπαμε δεν είμαι σε θέση να γραψω πολλά….. Νιώθω χεσμένη από τη χαρά μου!!!!!), φίλος που γνώρισα όταν πρωτοπέρασα στην Πάντειο, έφυγε μόλις ορκίστηκε για Γαλλία, μεταπτυχιακό και δουλειά παράλληλα, αργότερα και μετά το μεταπτυχιακό πιάνει δουλειά σε μεγάλη λογιστική εταιρεία στο Παρίσι, κατεβαίνει διακοπές στο Ασπρονήσι, τηλεφωνάει στην Audrey για ξύδια (ε καλά… και οι πέτρες ξέρουν ότι είμαι αλκοολική…), μετά από συζητήσεις ωρών που κατέληξαν στο ότι το Ασπρονήσι δεν το αγαπάμε καθόλου και θέλουμε να φύγουμε διακαώς και σύντομα, έρχεται η ατάκα που μας ξεσηκώνει: "Θα έφευγες και από την Ελλάδα? Ή μόνο για Ασπρονήσι το συζητάμε?", εεεε? Όχι….. Για Ασπρονήσι το συζητάμε…. "Δηλαδή Παρίσι δε θα έμενες? Γιατί έτσι είχες δηλώσει τότε που σε κεράσαμε 4 κρεμ μπρουλέ στο "Au pied du cochon" (είμαι του πολύ έχουμε πει…. Δεν είχα ξαναφάει και έκανα σαν τον φτωχό συγγενή…)…..Audrey….", έτσι είχα πει ε? 
         Και κολλάω άσχημα όμως! Και τι θα μας πεις, γιατί κάτι ετοιμάζεσαι να πεις, αλλιώς δε θα το ξεκίναγες καν! "'Εφυγε η κοπέλα που δουλεύαμε μαζί τις εταρείες (από ότι μου εξήγησε, ο κάθε υπάλληλος αναλαμβάνει συγκεκριμένες δουλειές, γιατί ένας για όλα, δε μπορούσε να συμβεί με καμία δύναμη. Μου είπε να βγάλω από το μυαλό μου τα λογιστήρια της Ελλάδας…. Καλά λοιπόν….Συνέχα…) και φυσικά μπορώ μετά από τόσο καιρό στην εταιρεία να προτείνω νέο συνεργάτη…. Βασικά τα ίδια τα αφεντικά μου το είπαν, του τύπου αν έχω κάτι κατά νου και τέτοια…..", …………(κενό εγώ)……. "Σου έφαγε τη γλώσσα η γάτα ή το σκέφτεσαι? (φρύδι σηκώνεται, ξέρετε πονηρά….)", το σκέφτομαι (μπαμ! Με τη μία εγώ!). Μη με ρωτήσετε τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Τίποτα. Κενό. Απλά μου άρεσε η ιδέα και παράλληλα την επεξεργαζόμουν. Παρίσι? Τι λες ρε φίλε? Πάμε να πιούμε Rossini γιατί μας κάνεις πλάκα…Μην παίζεις με τον πόνο μας. Θέλουμε να φύγουμε από το Ασπρονήσι και μας πήρανε στο ψιλό?! 
         Και ξαναλέω με λίγα λόγια, ότι δεχτήκαμε να το σκεφτούμε, καθώς το σπίτι το πληρώνει ούτως ή άλλως η εταιρεία (αυτό που έμενε η κοπέλα που έφυγε από ό,τι καταλαβα….), ο μισθός που σίγουρα δεν θα είναι σαν αυτόν που έπαιρνε η άλλη, αλλά και πάλι χοντρικά δε μας χαλάει (τα ίδια βγάζουμε και εδω πάνω κάτω….), δουλειά βέβαια κάργα σε σημείο καταναγκαστικού έργου (δεν πειράζει… Έτσι είναι οι δουλειές….) και διάφορα άλλα που δε μας αφορούν βασικά…. Αλλά? Αλλά το Ελλάντα το αφήνεις έτσι απλά? Και φεύγεις το ίδιο απλά? Τους αφήνεις όλους πίσω? Μπερδεύτηκα πάρα πολύ τώρα…… Όταν άρχισα να γράφω ήμουν πιο ανεβασμένη, αλλά τώρα κόλλησα για άλλους λόγους, χαζούς βέβαια, αλλά δεν παύουν να υπάρχουν….. Κίσιζ έτσι κι έτσι….

           ��

             Καλά θα μου πείτε, τρελάθηκες και γράφεις τίτλους στα εγγλέζικα? Όχι…. Τρελή είμαι ούτως ή άλλως. Δεν είναι πρόσφατο συμπέρασμα και μάλιστα με αφορμή έναν τίτλο. Αλλά μου ήρθε ενώ σκεφτόμουν πόσο μαλακισμένος άνθρωπος είμαι τελικά. Και το θέμα δεν είναι ότι…. τελικά « οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν», αλλά επειδή ακριβώς ξέρω τι θέλω, τα κάνω όλα μαντάρα. Γενικά υπάρχει ένα συνονθύλευμα «θέλω» στο κεφαλάκι μου, και το μόνο μείον στην υπόθεση είναι πώς στο διάολο να τα βάλω σε μία σειρά…. Και σφήνα σε όλα αυτά μπαίνει και προσώπατο.           
            Με τη σειρά, όμως γιατί από τα πολλά «θέλω» θα χαθούμε στο δρόμο…. Το μεγαλύτερο «θέλω» μου είναι να απομακρυνθώ τάχιστα από τούτο το μέρος. Δε θα κάτσουμε πολύ σε αυτό, καθώς στους παλιούς είναι γνωστή η άποψη μου ότι η επαρχία όταν είσαι νέος…. sucks…. και δη γυναίκα. Για πολλούς λόγους που ή έχουμε ήδη πει ή δε θα κάνουμε καν τον κόπο να πούμε, καθώς οι περισσότεροι από εσάς φαντάζεστε την επαρχία ως παράδεισο μακριά από την πολύβουη Αθήνα ή κάποιο άλλο μεγάλο κέντρο. Οι νεότεροι αναγνώστες, απλά το δέχεστε χωρίς μα και μου. Φασιστικά και στεγνά. Δεν απέχω πολύ από αυτό το πρώτο και μεγάλο «θέλω», αλλά μόλις χτες συνειδητοποίησα γιατί το καθυστερώ…… Είναι εντελώς κουφό και ηλίθιο παράλληλα. Οι περισσότεροι θα φοβόντουσαν να αφήσουν τα σίγουρα και έτοιμα για να ανοίξουν κάτι καινούριο και σχετικά δύσκολο και μάλιστα μακριά από τους γονείς, γιατί ως γνωστόν οι γονείς είναι οι πρώτοι που θα σε συμβουλέψουν και οι τελευταίοι που θα σε ανταγωνιστούν. Σχετικά με τα επαγγελματικά. Αφήνουμε έξω τις εξαιρέσεις γιατί είναι σπάνιες. Υπάρχουν, αλλά σπάνια…
            Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι ο λόγος που δεν αφήνω τελικά ακόμα το Ασπρονήσι είναι πρόσωπο. Ώπα, μη βιάζεστε! Δεν είναι πρόσωπο του Ασπρονησιού που και καλά μας έδεσε με τον έρωτα και μας κρατάει εδώ δέσμιους της αγάπης, αλλά πρόσωπο που προσπαθούμε επί σειρά ετών (δε θα σας πω πόσα, γιατί το φάσκελο είναι εξασφαλισμένο… και με τα πόδια!) να βγάλουμε από το μυαλό μας και από τη ζωή μας γενικότερα. Γιατί δε βγαίνει? Μάνα μου, αν ήξερα δε θα το ανέφερα καν… Θα το είχα ήδη λύσει, μη σου πω. Δε θέλω εγώ γιατί το μυαλό κολλάει και ερωτευόμαστε πάντα τους λάθος ανθρώπους, δε θέλει εκείνος γιατί είναι εγωίσταρος του κερατά και γουστάρει παιχνίδι πού και πού? Κάπου ανάμεσα είναι η απάντηση πάντως…. Και πάντως συνειδητοποίησα ότι αυτή η απόσταση που υπάρχει, είναι ευεργετική για μένα, καθώς μπορώ και τον βγάζω συχνά από το μυαλό μου και άρα δε μελαγχολώ και δεν ξενερώνω. Και άρα μπορώ να κάνω ο,τιδήποτε δε θα έκανα αν ήμουν πιο κοντά και με πλημμύριζαν ηλίθιες σκέψεις, ραντεβού χωρίς νόημα και καθαρά για σεξ και ανούσιες συζητήσεις… Είναι η απόσταση ασφαλείας που λέμε. Κουφό? Το ξέρω… Εγώ να δεις πώς κουφάθηκα όταν το πήρα πρέφα.
            Για την ακρίβεια δεν το πήρα πρέφα εγώ, αλλά η φίλη μου που μου το πέταξε μέσα στα μούτρα ένα βράδυ που μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Και να φανταστείτε κάνω και την έξυπνη της παρέας…. Και μου το πέταξε φόρα παρτίδα στη μούρη λέγοντάς μου ότι όλοι στην παρέα ξέρουνε γιατί αποφεύγω να ανεβαίνω Αθήνα και γιατί ακόμα δεν έφυγα από εκεί, εκτός από εμένα… Και τελικά είναι αλήθεια! Και το χειρότερο είναι ότι κάπου πριν το Πάσχα ήταν να ανέβω πάνω και μόλις με ρώτησε εκείνος πότε θα έρθω και ενώ είχα εισιτήριο μετά από μία ώρα ακριβώς πήρα τηλέφωνο το πρακτορείο και το έκανα ανοικτό….! Τραγική…. τουλάχιστον. Και το θέμα είναι ότι το παίζω και γαμάω και δε μασάω και είμαι και ο Κουταλιανός!
           Είναι η απόσταση ασφαλείας μου. Σαφώς και πρέπει να το ξεπεράσω κάπως, γιατί πώς θα γίνει? Εδώ θα μείνουμε για πάντα?! Μάλλον περιμένω να παντρευτεί για να είναι πιο σίγουρο το θέμα και να κουλάρω κάπως. Αστειεύομαι… Αλλά όσο υπάρχει αυτή η απόσταση, ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον πετύχω τυχαία ούτε στο Ασπρονήσι ούτε πουθενά αλλού στις Κυκλάδες, δεν υπάρχει περίπτωση να μου ζητήσει να βρεθούμε γιατί απλά δε γίνεται.., γενικότερα δεν παίζει συνάντηση με καμία δύναμη και αυτό με κάνει πιο σίγουρη. Πιο σίγουρη γιατί όταν είμαι κοντά δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω. Με φοβάμαι λιγάκι γιατί είμαι και πολύ ζώον μαζί του, αποδεδειγμένα πλέον. Λύγισα τις προάλλες και λύγισα άσχημα, αλλά ευτυχώς το «έσωσε» μόνος του τελευταία στιγμή και με επανέφερε στην τάξη. Γιατί, κι ενώ του ζήτησα να πιούμε έναν καφέ στα Στάρμπακς της Καλλιθέας (λύγισα είπαμε….) μιας που θα πήγαινα μέχρι την τράπεζα και μιας που ήταν στην περιοχή, εκείνος δεν είχε χρόνο. Καλά δεν το είχαμε κανονίσει και από πριν, αλλά έτυχε επειδή εμφανίστηκε τυχαία. Και δεν είχε χρόνο γιατί τον περίμεναν. Δεν είχε χρόνο αν διπλοπαρκάρει έξω από τα Στάρμπακς, αλλά είχε χρόνο να ψάξει για πάρκινγκ πού? Στην Καλλιθέα Κυριακάτικα, να παρκάρει και να ανέβει στο σπίτι μου…. Ευτυχώς το έσωσε μόνος του και επανήλθα στα φυσιολογικά μου επίπεδα. Αυτό το τακ με τα δαχτυλάκια για να ξυπνήσεις τον άλλο. Ευτυχώς…. Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι λιγόστεψα τα πάνω κάτω στην Αθήνα. Νιώθω πιο ανακουφισμένη έτσι, όσο παλαβό κι αν ας ακούγεται, αλλά είπαμε. Αν δεν είναι η Audrey παλαβιάρα, τότε ποια θα είναι?! Free as a bird!!!
            Ένα ακόμα μεγάλο «θέλω», και που πλέον μπορώ να καταλάβω τους γκόμενους που κατά καιρούς έπρηζα τα αρχίδια…, είναι το γεγονός ότι θέλω όλο μου το χρόνο σχεδόν για πάρτη μου. Να το διαθέτω όπως μπορώ εγώ. Τι εννοείς, βρε Audrey? Τόσο χρόνο έχεις εκεί στο Ασπρονήσι…. Χμμμ….. Όχι και τόσο τελευταία. Γιατί εδώ και κανένα μήνα περίπου στη ζωή μας έχουμε νέο γκόμενο. Και εδώ εμφανίζεται το πρόβλημα, γιατί ο γκόμενος θέλει να είναι γκόμενος με όλη τη σημασία της λέξης. Και εκτός του ότι μας το δείχνει με τις καλύτερες προθέσεις και προϋποθέσεις, μας το ζητάει και επίμονα τελευταία… Και αν κάτι με τρελαίνει όπως σας έχω ξαναπεί, αυτό είναι η γκρίνια. Με τελειώνει, ρε παιδί μου!! Μπορώ να φτάσω ακόμα και στο φόνο και μετά να ομολογήσω και στεγνά την πράξη μου και με κάθε λεπτομέρεια… Πρόβλημα με το πρόσωπο, δεν έχω (πέρα από αυτό…) απολύτως κανένα. Γενικά τον κατατάσσω στους σούπερ τέλειους γκόμενους, όπου στους σούπερ τέλειους βάζουμε αυτούς που συνδυάζουν εμφάνιση, ηλικία, χαρακτήρα, σεξ, υπόσταση, επαγγελματική αποκατάσταση (δεν εννοούμε ματσό, αλλά άντρες που έχουν μια δουλειά επιτέλους σε αυτό το κωλοκράτος…) και το κυριότερο, που δεν μένει με την μάνα του και τον πατέρα του. Οπότε τι σκατά θέλω και δε θέλω γκόμενο με όλη τη σημασία της λέξης? (Ψιτ… Σχέση εννοούμε. Αλλά αυτή η λέξη παραέγινε vintage. Φτάνει…) Θέλω το χρόνο μου όλο για μένα. Εγωιστικό? Απόλυτα και κάθετα.
              Είμαι ένα τεράστιο εγωιστικό γουρούνι. Κι αυτό το ξαναείπαμε σε αυτό το βλόγι…. Είμαι επίσης ένα γουρούνι που του αρέσει να μένει μόνο του σε 33 τετραγωνικά, σε 90, σε 200, σε 500 και σε ένα ολόκληρο στρέμμα μη σας πω. Κοινώς όταν έχεις έναν γκόμενο πρέπει (πρέπει? Καλά, το πιάσατε τι εννοώ…) να τον φιλοξενείς και σπίτι σου πότε πότε (στο δικό μου πότε πότε, είναι συχνά, γιατί καθότι μοιραίες γυναίκες, μας ερωτεύονται σφόδρα και μας έρχονται συχνά πυκνά από τας Αθήνας για να μας δουν. Φυσικά και είναι Αθηναίος….!!!! Ερώτηση ανούσια, όχι εδώ…) ή κανένα βράδυ αν ξεχαστεί σε κανένα στρώμα… Δε θέλουν και πολύ οι άντρες για να πέσουν σε λήθαργο! Στα συν το ότι ΔΕ ροχαλίζει (εκτός από την γκρίνια, και το ροχαλητό με ωθεί στον φόνο…) . Το κρατάμε αυτό, γιατί σπανίζει! Επίσης, σε αυτά τα τετραγωνικά θέλω στιγμές μοναξιάς και γαλήνης. Γιατί έτσι έχω μάθει ρε παιδί μου! Μετά τη δουλειά (καλά πιο πολύ Σ/Κ έρχεται και όχι τόσο καθημερινές, γιατί δουλεύει…. και το συνδυάζει με την εδώ δουλειά. Αρχιτέκτων…. Χτίζεται το Ασπρονήσι έχουμε πει μέχρι εκεί που δεν πάει!) θέλω ησυχία στο σπίτι. Να σβήσουν τα πάντα από το μυαλό μου για να μπορέσω να συνεχίσω τη μέρα μου. Αν έχω άνθρωπο στο σπίτι που ή θα θέλει κουβέντα ή αγάπες ή γκρίνια για το τι γίνεται (εμ για αυτό ήθελαν οι γκόμενοι να με σκοτώσουν τα παλιά τα χρόνια…), καταλαβαίνετε πως ηρεμία δε βρίσκω. Εκτός κι αν κάνουμε yoga, οπότε ντάξει εκεί ηρεμώ. (Ναι… Είμαστε γιόγκι και οι δύο. Το κρατάμε και αυτό γιατί επίσης σπανίζει…) Και για να κλείσω το θέμα σπίτι, θέλω σπίτι άδειο όταν μπαίνω για να απλώνει το βλέμμα μου. Τελεία!
             Δεν είμαι αχάριστη. Ή μάλλον είμαι…. Θέλω χρόνο πολύ για μένα γιατί ίσως φταίει το γεγονός ότι έτσι έμαθα τον τελευταίο καιρό. Θέλω χρόνο στο Ασπρονήσι να χαλαρώσω, να πάω το γυμναστήριό μου, τη yoga μου, τα ψώνια μου, τις βόλτες μου (καλά στις βόλτες θέλω παρέα και αντρική μάλιστα!), να κάνω τις δουλειές του σπιτιού μου, να γράψω στο blog μου που επίσης έχω παραμελήσει (τι σας έλεγα?), να διαβάσω το βιβλίο μου (να το τελειώσω επιτέλους το ρημάδι!), τις εφημερίδες μου, τα περιοδικά μου (αυτό το Time ακόμα το λιβανίζω…), τα αθλητικά μου site, όλα μου! Μόνο για τα Playmate (!!!!!!!!!!!) ενημερώθηκα κι αυτό με το ζόρι γιατί είχα τον βάζελο δίπλα να ωρύεται (μέχρι που τον έστειλα στην πάνω τηλεόραση! Ναι έχω δύο τηλεοράσεις στα 33 τετραγωνικά. Μία στο σαλόνι και μία στην κρεβατοκάμαρα λίγο πιο πέρα…. Δε στέκω. Μην τα ξαναλέμε! Βέβαια, μάτι έπαιρνε σε κανένα time out, αλλά μας έλεγε ότι θέλει να διώξει την ένταση….)….
            Από την άλλη όταν ανεβαίνω στο Αττικό έδαφος, θέλω κι εκεί το χρόνο μου που εκεί είναι και περιορισμένος. Θέλω καταρχάς να μαζέψω αυτό το σπίτι που είναι 90 τετραγωνικά, θέλω να βγω στην αγορά να χαζέψω τις βιτρίνες και να ψωνίσω παρέα με τις φίλες μου, θέλω να πιω καφέ με τις φίλες μου, θέλω να καυλαντίσω στα κλαμπ με τις φίλες μου (που είναι όλες σίνγκολ!!! Εκτός από αυτή που τα έχει χρόοοοοονια με το αγόρι της… Αυτή δεν την παίζουμε για να μάθει!), θέλω να πιω ξύδια μέχρι θανάτου με τις φίλες μου, θέλω να πάω γήπεδο με τους φίλους μου (όχι… οι φίλες μου δεν πάνε γήπεδο…..) και όλα αυτά χωρίς να έχω κάποιον να ωρύεται πάνω από το κεφάλι μου και να με ρωτάει τώρα τι γίνεται (μέχρι και για το facebook μου έκανε σκηνή ο απίστευτος, γιατί του είπαν οι φίλοι του ότι τη μία βάζω single και την άλλη  in a relationship. Και θέλω να του πω, «Αγάπη μου…. Να το φοβάσαι το in a relationship γιατί αυτοί είναι που τα φοράνε πρώτοι τελικά στους άλλους. Πιο πολλοί για να το βλέπουν οι ίδιοι είναι.» Και διστάζω…)….. Τίποτα ρε φίλε δε γίνεται!!!! Όλα καλά. Χαλάρωσε…. Θέλω να πω και πάλι διστάζω γιατί ή θα φάω μπάτσα (καλά την έχω στάνταρ αυτή…. Είναι θέμα χρόνου πιστεύω…. Αστειεύομαι φυσικά! Τρόπος του λέγειν…) ή θα φάω τον πούλο αλλά όχι με τη σεξουαλική έννοια.
            Free as a bird!!! Τόσο δύσκολο είναι πια?!!! Τι ζητάω? Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω…. Αλλά μάλλον για κόλαση με βλέπω. Δε θέλω ούτε έτσι ούτε αλλιώς ούτε αλλιώτικα. Τι σκατά πια?! Αφήστε μου το χρόνο μου, τον έχω ανάγκη. Θα μου πείτε, άσε τον άνθρωπο να φύγει τότε. Δε θέλω, μου αρέσει, γιατί είναι ωραίος γκόμενος, γιατί είναι στην ηλικία που γουστάρω και που μπορώ επιτέλους να συνεννοηθώ σαν άνθρωπος, (γιατί κάνει καλό σεξ…. Ε αυτό συμβαδίζει και με την ηλικία…) γιατί με καταλαβαίνει σε πολλά και σε ακόμα περισσότερα έχουμε κοινές απόψεις, γιατί είναι ώριμος (κι αυτό το κρατάμε. Σπανίζει…) αλλά και πάλι εγώ τον αφήνω. Εκείνος δε φεύγει… Ρε πούστη μου! Αυτοί που θέλουμε την κάνουν και σε αυτούς που δίνουμε το ελεύθερο να την κάνουν, μένουν…? Ανάποδο το ανθρώπινο είδος! Κάντε ελεύθερη σχέση, θα μου πείτε κι εσείς και οι φίλες μου. Καλά δε θα σας πω το τι έγινε όταν αναφέρθηκα σε ελεύθερη σχέση….. Αφού ζω και αφού δεν έφυγα από το μπαλκόνι, πάλι καλά…  Γιατί ο άντρας ξέρει τι σημαίνει ελεύθερη σχέση, και όταν του το ζητάει η γκόμενα δεν του καλαρέσει! Αν όμως εκείνος «δεν είναι σε φάση…», γουστάρει με χίλια. Και τώρα που επιτέλους ξεπέρασα το κόμπλεξ που έσερνα επί σειρά ετών για τις σχέσεις και που δεν έχω κανένα πρόβλημα να την κάνω πιο ελεύθερη, τώρα άντρας είναι αυτός που έρχεται και μου την λέει στεγνά. Ρε θα με τρελάνετε?! Free as a bird… Αφού είμαι…. Και τώρα πια μου πάει απίστευτα γιατί είμαι και πολύ στην κοσμάρα μου και με πάω με χίλια! Γαμώ το… Κίσιζ!!!!   

Υ.Γ.: Περιττό να σας πω ότι σήμερα όλη μέρα δε μιλάμε καθόλου και έχω φάει τη χυλόπιτα της ζωής μου γιατί κανόνισα να πάω στην Πάρο με τη φίλη μου (φυσικά πρώτα κανόνισα και μετά ενημέρωσα… Η σειρά είναι σειρά και πρέπει να ακολουθείται πιστά… Και μότο? Δε ρωτάμε. Ενημερώνουμε! Φυσικά άκουσα βρισιά πολυτελείας για αυτό το μότο….) του Αγίου Πνεύματος. Και το θέμα είναι ότι μετά τη σιωπή, τη χυλόπιτα και την απουσία, θα ακολουθήσει γκρίνια εντάσεως 8 ρίχτερ…. Βοήθειά μου….      �

           ��

Επιτέλους!!! Η μεγάλη μέρα έφτασε και φυσικά δεν εννοώ τον αγώνα μπάσκετ μεταξύ του βάζελου και του Ολυμπιακού…  Αλλά τα Playmate 2009!!!!! Μην τυχόν αγόρια το ρίξετε στο μπάσκετ… γιατί θα είναι μεγάλη γαϊδουριά από μέρους σας. Τα κορίτσια έκαναν "τόσες προετοιμασίες" (όπως δήλωσε διαγωνιζόμενη…), γυμνάστηκαν, ξύρισαν μπικίνι, μασχάλες, πόδια, μουστάκια, έκαναν beaute, "αισθησιακές φωτογραφίσεις μόνο για τα μάτια σας" (όπως δήλωσε διαγωνιζόμενη…), και "απόψε θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό" (όπως δήλωσε διαγωνιζόμενη….)  και "θα προσπαθήσουν για το καλύτερο" (όπως δήλωσε διαγωνιζόμενη…) κι εσείς θα βλέπετε δέκα μενίρ να τρέχουν πάνω κάτω?! Νομίζω είναι τουλάχιστον αναίδεια και γαϊδουριά…. Σιγά πια… μπάσκετ βλέπετε τόσες φορές μέσα στο χρόνο κι εξάλλου ντέρμπι θα έχει και την Πέμπτη, ενώ Playmate μία φορά το δωδεκάμηνο. Άρα? Τι κάνουμε? Βλέπουμε Star το βράδυ και πολλές πολλές φουντωτές και χνουδωτές ουρίτσες! Καλή επιτυχία κορίτσια!!!!!!!!!

Υ.Γ.1: Περιμένω ερώτηση για την οικονομική κρίση και τις εκλογές του Ιουνίου με ιδιαίτερη αγωνία!!!!!!!! Περιμένω επίσης απάντηση "θα έκανα τα πάντα για να σταματήσουν οι πόλεμοι στον πλανήτη" – τα πάντα τα πάντα?! - και βιογραφικό "χόμπι μου είναι το βόλεϊ" (νομίζω ότι είναι και μία παίκτρια του βάζελου στις διαγωνιζόμενες ή κάνω λάθος?! Ε με τόσα βιογραφικά, τα έχασα η γυναίκα….)!!

          ��

                    ��

           Είναι γεγονός. Η ομορφιά έχει δικαιώματα και μάλιστα κατοχυρωμένα από το Σύνταγμα τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Παγκόσμια Χάρτα δεν ξέρω τι κάνει… Και ποια πρόσωπα είναι αυτά που προωθούν αυτά τα δικαιώματα? Οι γυναίκες…. και το κρέας που κουβαλάνε σε διάφορες συσκευασίες. Οι γυναίκες, ο κυριότερος εκφραστής της ομορφιάς πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Οι γυναίκες, που πάνε και έρχονται πάνω σε πλατφόρμες, γόβες, πέδιλα, σανδάλια, παντόφλες…. Φυσικά φορώντας τα απολύτως απαραίτητα. Μαγιώ, φόρεμα κομμένο στα μέτρα τους (καλύπτει τα απαραίτητα. Συνήθως…), εσώρουχα και άλλα (ξ)ενδύματα του διαβόλου… Οι γυναίκες…. Που κάποτε διαδήλωναν και ξεσηκώνονταν για τα δικαιώματά τους και για το γεγονός ότι οι άντρες αυτού του μάταιου κόσμο τους φέρονταν χειρότερα και από κομμάτι κρέας. Που κάποτε ήθελαν ίσες ευκαιρίες με τον αντρικό πληθυσμό σε όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη. Που κάποτε φώναζαν ότι γυναίκα δεν είναι απλά ένα σώμα για παιδιά και μόστρα, αλλά πολλά περισσότερα. Κάποιες από αυτές φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν για όλα αυτά που σήμερα όλες μας απολαμβάνουμε. Και σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, γυναίκες είναι αυτές που πάλι προσπαθούν να γυρίσουν την κατάσταση από εκεί που ξεκίνησε. Στο κρέας….

            Δεν είμαι φεμινίστρια καθόλου. Είναι γεγονός ότι τα δικαιώματα δεν είναι ίσα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Για κανέναν. Ούτε για άντρες, ούτε για γυναίκες. Ο καθένας στη θέση του. Όλοι μαζί παντού, δε γίνεται αντικειμενικά… Εδώ δεν είναι ίσα τα δικαιώματα μεταξύ των ανθρώπων, θα είναι μεταξύ των δύο φύλων? Ε φτάνει δηλαδή με αυτή την καραμέλα… Και φαντάζομαι ούτε ο ιδανικός κόσμος και πλανήτης δεν θα έχει ίσα δικαιώματα, γιατί πολύ απλά μετά θα είναι μια ιδανική καταστροφή. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Αυτό σκέφτηκαν φαίνεται κάποιες γυναίκες κάποτε (καλά και σήμερα, εννοείται….) και αποφάσισαν να ασκήσουν το ένα από τα δικαιώματα της ομορφιάς: τα καλλιστεία!

            Τα καλλιστεία σχεδόν πάντα τα παρακολουθώ (Ant1, Playmate. Δεν κάνω διακρίσεις…). Δεν εννοώ από την ώρα που ξεκινάνε μέχρι την ώρα που τελειώνουν χωρίς ανάσα….. Αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι συνεπής στην ώρα των ερωτήσεων….και των μαγιώ. Κάθε φορά που τις κοιτάζω, τις θαυμάζω. Ειλικρινά…. Όχι για τα σώματα. Σιγά, μάνα μου. Και εμένα αν με βάψουν επαγγελματίες σε πρόσωπο και κώλο, δε θα με αναγνωρίσει ούτε η μάνα μου που με γέννησε αλλά ούτε ο γκόμενός μου που με βλέπει κάθε βράδυ με ή χωρίς ρούχα. Αφήστε το λοιπόν αυτό… Εννοώ τις θαυμάζω από άποψη θάρρους. Θέλει τρελά αρχίδια να βγάλεις τον κώλο σου πάνω σε μία πίστα, να τον ανεβάσεις πάνω σε 12ποντα, να του φορέσεις μαγιώ Erka, να τον πηγαίνεις πέρα δώθε και στο τέλος να τον βάλεις και στην εξαντλητική διαδικασία των ερωτήσεων. Και όλα αυτά μπροστά στη μάνα και κυρίως μπροστά στον πατέρα…. Αυτοί οι πατεράδες των γυναικών που παίρνουν μέρος στα καλλιστεία, είναι επίσης ήρωες παράλληλα με τις κόρες τους…. Πάντα θα τους θαυμάζω εξίσου!

            Ώπα ρε Audrey, θα μου πείτε. Πολλή φόρα πήρες σήμερα και γιατί τα βάζεις με τα κορίτσια? Μα ίσα ίσα, δεν τα βάζω με τα κορίτσια τα συγκεκριμένα. Αυτά είπαμε, τα θαυμάζω για το θάρρος τους. Απλά και ενώ τις θαυμάζω, δε μπορώ να καταλάβω πώς τον 21^ο αιώνα έχουμε ξαναγυρίσει στην εποχή της γλάστρας και του κρέατος? Αντί να κάνουμε βήματα μπροστά, κάνουμε ολίγον πίσω… Αισθάνομαι ότι οι γυμνές γυναίκες πολλαπλασιάστηκαν τώρα τελευταία. Παρατηρώ μία γενικότερη φθήνια που προωθείται μέσω του μουνιού. Ναι συγγνώμη, μη σοκάρεστε όμως. «Το μουνί σέρνει καράβι», νομίζω είναι πιο αληθινό από ποτέ. Σαν πολλά μουνιά βγήκαν στη στεριά ξαφνικά και καλά βγήκαν….. Έμειναν κι εκεί. Να τα πετάξουμε στη θάλασσα? Αλίμονο! Θα πέσουν οι άντρες αυτής της χώρας να μας φάνε!!! Αλλά τουλάχιστον να τα ρωτήσουμε: πώς αισθάνεστε όταν και ενώ πάτε την κωλάρα σας πέρα δώθε, από κάτω άντρες κυρίως «σηκώνουν κάρτες» (τώρα πια με κομπιούτερ, ξέρω…. Αλλά το κάνω πιο Ζωή Λάσκαρη…) και βαθμολογούν το κορμί σας (και το μυαλό σας? Έλα, μάνα μου…. Αν σου περίσσευε μυαλό… θα ήσουν κυρία και αφεντικό του εαυτού σου και όχι του κάθε μαλάκα που πιπώνεις επειδή αυτός στο ζήτησε…)? Ποιοι είναι αυτοί, οι μαλάκες (sorry, αλλά πρέπει να είσαι τουλάχιστον γελοίος για να βαθμολογήσεις σε καλλιστεία….) που θα σας υποδείξουν πόσο αξίζει το περπάτημά σας, ο κώλος σας, το στήθος σας, το χαμόγελό σας, τα μάτια σας…? Ποιοι είναι αυτοί που θα σας ρωτήσουν τη γνώμη σας για τον πόλεμο, τις αρρώστιες, την οικονομική κρίση (καλά ε? Την περιμένω την ερωτησάρα για φέτος…..!!!!!!!!), την Ελλάδα, την προσωπικότητα ? Αν ήταν σοβαροί και αν πραγματικά τους έκαιγαν αυτές οι ερωτήσεις δε θα σπαταλούσαν ούτε χρόνο ούτε χρήμα για αυτό. Κι εσείς ρε κορίτσια αν είχατε ίχνος γυναίκας μέσα σας, απλά δε θα περιμένατε σας κρέατα με στημένο χαμόγελο τη βαθμολογία…

            Δεν το παίζω ούτε ιστορία, ούτε ανώτερη από καμία από αυτές τις κοπέλες. Αν τους εκφράζει και αν νομίζουν ότι η ζωή αυτή που επιθυμούν ότι είναι και η ιδανική, ας το κάνουν και από μένα έχουν όλα τα συγχαρητήρια. Και όσο οι άντρες είναι μουνόδουλοι, τόσο κι αυτές ας ανεβαίνουν σε όποια πασαρέλα θέλουν. Γιατί sorry αγόρια, από τη μουνοδουλιάση σας ξεκινάνε αυτά κι ας μην το παραδέχεστε. Αν δε σας έτρεχαν τα σάλια με το παραμικρό, ούτε που θα πέρναγε από το μυαλουδάκι τους να τα πετάξουν όλα φόρα παρτίδα και να περιμένουν, αφού την παίξετε, τη βαθμολογία σας…. Θα μου πεις για αυτό το κάνουν? Επειδή είμαστε οι άντρες λιγούρια και επειδή θα τις βαθμολογήσουμε και άρα φταίει η ματαιοδοξία τους? Όχι, βρε…. Επειδή είστε μουνόδουλοι και επειδή αυτές και λόγω της ματαιοδοξίας τους θέλουν να ανέβουν ψηλά (vlavo μην πεις κακή κουβέντα, στο λέω! Θα σε μαλώσω!), γίνονται και όλα αυτά.

            Πάντως εκτός από τα δικαιώματα, η ομορφιά έχει και υποχρεώσεις. Βέβαια…. Τι νομίζατε? Μόνο θα δικαιούται? Όχι! Θα πρέπει να κάνει και αυτό για το οποίο είναι προορισμένη. Εμείς θα μείνουμε στη φωτογράφιση, καθώς όλα τα υπόλοιπα μόνο κατασκευάσματα αρρωστημένων μυαλών είναι παρά αληθινά… Σας βλέπω! Μη σηκώνετε τα φρύδια…. Οι φωτογραφίσεις. Αυτό το μεγάλο κεφάλαιο. Στην αρχή είναι ήπιες (εκτός και αν κολυμπήσεις κατευθείαν στα βαθιά, τύπου πισίνα Χιου Χέφνερ…. Οπότε και ο βύζος είναι δεδομένος. Για κώλο και κάτω συζητάμε…) με παράλληλες ήπιες ερωτήσεις δημοσιογράφων και αρθρογράφων. Φουστανάκι ανοιξιάτικο Benetton συνήθως ή Celia στα πιο ακριβά, ελαφρώς ανεβασμένο από το ανάλαφρο αεράκι του ανεμιστήρα, μαλλί ίσιο ή σγουρό, ανέμελο κυρίως με μία εσάνς αθωότητας, μάγουλο βερίκοκο, χειλάκι σε nude χρώματα (όχι πετροκέρασο… Μη βιάζεστε…), πλατφόρμα Apostolos Ioannou, τσάντα Kem και ερώτηση τύπου «όταν ήσασταν μικρή το χτενίζατε κάθε μέρα?», το μαλλί αγόρια, το μαλλί… και «μέχρι πού θα φτάνατε για έναν μεγάλο έρωτα?». Μετά και αφού περάσει αυτή η εποχή του ροζ, περνάμε στο κόκκινο του πάθους. Εξώφυλλα και εσώφυλλα σε πασίγνωστα αντρικά περιοδικά με εσώρουχα Med και Victoria Secret όλο υποσχέσεις, ενίοτε και εκείνα τα σουτιέν που δένουν με αλυσίδες στο λαιμό κα φυσικά αφήνουν τη ρώγα ακάλυπτη (ε τι? Ντροπές θα μας έπιαναν και θα την κρύβαμε?! Για το όνομα του Θεού…), μαλλί τίγκα στο εξτένσιον με μάκρος αν είναι δυνατόν μέχρι των κώλο, φυσικά σγουρό με μία εσάνς μοιραίου, αν είναι ξανθό τότε το περιοδικό θα έχει εξαντληθεί ήδη από την πρώτη μέρα (ξανθιά Παναγιά…. Τι να κάνουμε…), μάγουλο τερακότα, χειλάκι γεμάτο γκλος σε όλα τα χρώματα της φωτιάς τσουπωτό προς τα έξω όλο υποσχέσεις, μάτι σφιγμένο επίσης όλο υποσχέσεις, πέδιλο Alexander McQueen ή Diego Dolcini ή Giuseppe Zanotti τοποθετημένο σε στάση υπόσχεσης και ερωτήσεις πλέον «πείτε μας τα μυστικά της αποπλάνησης» και «στο σεξ παίρνετε πρωτοβουλίες?». Ετσι είναι αυτά…. Αλυσίδα….

            Κάπως έτσι τα έκανε και παλιά μου συμφοιτήτρια που με λύπη είδα τις προάλλες να τρίβει την κορμάρα της πάνω σε αμμουδιές, φύκια, φωτογραφικούς φακούς και καναπέδες…. Ξεκίνησε από τον Ant1 και κατέληξε στο Star…. Αλυσίδα… Αν δεν έχεις κάποιον να σε μαζεύει και να σου τραβάει το αυτάκι. Αλλά θα μου πεις, μωρό είναι και θέλει παρατήρηση? Δεν ξέρει ότι είναι ξεφτίλα να καυλώνεις on camera? Ή μάλλον να προσπαθείς να καυλώσεις επειδή στο είπε ο σκηνοθέτης…. Δεν ξέρει ότι είναι πολύ προτιμότερο να δουλεύεις υπάλληλος σε μία δουλειά και να παίρνεις έναν απλό μισθό ή να είσαι και άνεργος στην τελική από το να τρίβεις τον κώλο μπροστά σε όλη την Ελλάδα, να γίνεσαι περίγελος των παλιών σου συμφοιτητών (παρά θαυμασμός…) φίλων, γνωστών και συγγενών, να ανέχεσαι τον κάθε μαλάκα που σου βάζει χέρι (μην ακούσω ότι δεν είναι έτσι τα πράματα, γιατί τότε έφυγα για Playmate 2010!!!), να φωτογραφίζεσαι σαν καύλα πάνω σε πολυθρόνες, να σε βλέπει ο γονιός σου ο οποίος σου χρηματοδότησε 4 χρόνια στο πανεπιστήμιο για να γίνεις τι? Μία γλάστρα… Μία καλοδιατηρημένη και καλοστημένη γλάστρα? Έχασες δηλαδή 4 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή σου μέσα σε αίθουσες, σε σημειώσεις, σε εξετάσεις και βιβλία γιατί? Για να γίνεις μία σελέμπριτι κυριολεκτικά του κώλου…. Δεν είναι κρίμα ρε κοπελιά? Δεν εννοώ κάτι για τη μόρφωση συγκεκριμένα, δε θέλω να πάει μόνο εκεί το θέμα. Απλά όταν έχεις τελειώσει και ένα πανεπιστήμιο, περιμένει ο άλλος να έχεις και κατιτίς μέσα στο μυαλό σου πιο ώριμο, πιο πηγμένο, πιο αρχιδάτο. Αλλά τελικά το θέμα είναι καθαρά η ματαιοδοξία και μέχρι πού μπορείς και πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις. Τίποτα άλλο….

            Οπότε κρατάμε την ομορφιά μας αγκαλιά με ένα μεγάλο κουτί ποπ κορν, οι άντρες πάρτε και χαρτομάντιλο και ραντεβού τη Δευτέρα με τις πιο sexy γυναίκες της χώρας…. Και αργότερα, πρώτα ο Θεός, βλέπουμε και τα καλλιστεία του Ant1. Μέχρι τότε πάρτε ένα φιλί ζεστό και όλο υποσχέσεις από την Audrey, η οποία σκέφτεται πολύ σοβαρά να πάει για Playmate 2010. Κίσιζ!!!

                          ��

               Αν κάτι με ενοχλεί σε ένα ζευγάρι, αυτό είναι η έλλειψη επικοινωνίας. Και κυρίως, η έλλειψη αγγίγματος. Μάλλον το τελευταίο είναι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο…. Από ένα απλό άγγιγμα μπορείς να καταλάβεις τι είδους σχέση έχουν δύο άνθρωποι. Ακούγομαι απόλυτη. Στο συγκεκριμένο θέμα είμαι από απόλυτη έως κάθετη. Ζευγάρι που δεν αγγίζει ο ένας τον άλλο, έχει πάψει να είναι ζευγάρι. Ζευγάρι που δεν πιάνει ο ένας το χέρι του άλλου, στο δρόμο, στην καφετέρια, στο σπίτι βλέποντας τηλεόραση, δεν είναι ζευγάρι. Ζευγάρι που δεν αγγίζεται όταν κάθεται ο ένας δίπλα στον άλλο, δεν είναι πια ζευγάρι. Ζευγάρι που δεν αγγίζεται όταν μπαίνουν και οι δύο σπίτι μετά τη δουλειά, δεν είναι ζευγάρι…. Το άγγιγμα. Αυτή η απλή κίνηση…. Απλά να ακουμπήσεις το χέρι σου στην πλάτη, στο μπράτσο, στο λαιμό, στο πρόσωπο του σύντροφού σου. Το άγγιγμα είναι μαζί με το φιλί ό,τι πιο τρυφερό μπορεί να υπάρξει σε μία σχέση. Είναι η σχέση η ίδια.           
            Πάντα καταλάβαινα από τον τρόπο που με άγγιζαν οι γκόμενοί μου, τι είδους σχέση είχαμε. Και το κυριότερο? Πότε η σχέση μας είχε τελειώσει. Όταν σταματούσαν τα αγγίγματα, τυχαία ή επίτηδες – δεν έχει σημασία… – σταματούσε και η σχέση μας (είτε έφευγα εγώ ή εκείνοι. Ούτε αυτό έχει μεγάλη σημασία….). Πιστεύω ότι ο άνθρωπος που σε θέλει και σε γουστάρει -  λίγο ή πολύ – θέλει να σε αγγίζει. Δεν εννοώ το πονηρό άγγιγμα… Το σεξουαλικό. Όχι. Αυτό γίνεται ούτως ή άλλως πριν ή κατά τη διάρκεια της πράξης, γιατί δε μπορεί κι αλλιώς…. Σεξ χωρίς  μπαλαμούτι, δεν εννοείται. Αλλά το άλλο το άγγιγμα, απλά το να ακουμπήσεις τον άλλο, είναι διαφορετικό. Είναι η επαφή που θέλεις υποσυνείδητα να έχεις με τον άλλο. Υποσυνείδητα! Ωθείται το χέρι σου προς τον άλλο. Δεν το καταλαβαίνεις τις περισσότερες φορές, αλλά έτσι είναι.           
           Για αυτό όταν τα ζευγάρια έχουν πάψει να είναι ζευγάρια, φεύγει και αυτό το υποσυνείδητο συναίσθημα του να θέλεις να είσαι σε επαφή με τον άλλο. Πιστεύω… Ίσως κάποιος το θεωρήσει ρομαντικό παραλήρημα και ίσως έρθει και μου πει ότι δεν είναι έτσι. Ό,τι και να σκεφτεί, ό,τι και να μου πει, δεν αλλάζω γνώμη. Ζευγάρι που δεν αγγίζεται, ΔΕΝ είναι ζευγάρι πια, αλλά δύο άνθρωποι που απλά στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Από συνήθεια? Από ανασφάλεια? Από βαρεμάρα? Από φόβο για το άγνωστο? Από απλή παρακολούθηση της ζωής τους που περνάει στο ίδιο μοτίβο? Μόνο εκείνοι ξέρουν….. Και σκέφτομαι: αξίζει? Αξίζει να ζήσεις μια ζωή δίπλα σε έναν άνθρωπο που έπαψε να σε αγγίζει και άρα έπαψες να είσαι ο πόθος του? Τι ζωή θα είναι αυτή? Η ίδια? Αξίζει? Και δεν εννοώ την καθημερινότητα που για όλους μας είναι η ίδια με ελάχιστα διαφορετικά γεγονότα, αλλά εκείνη την καθημερινότητα που μας κάνει να ξεφυσάμε κάθε φορά που αφήνουμε το σώμα μας με δύναμη στον καναπέ ή στο κρεβάτι. Είναι αναστεναγμός λόγω της κούρασης της ημέρας ή αναστεναγμός για αυτό που δεν αντέχουμε πια, αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή?           
            Η ζωή δεν έχει αυτά. Τη ζωή μας μπορούμε να την επιλέξουμε κατά κάποιο τρόπο. Μπορούμε να την αλλάξουμε. Αρκεί να μην είναι αργά. Είναι γεγονός ότι τα χρόνια περνάνε χωρίς να το καταλάβουμε και η καθημερινότητα μας βαραίνει όλο και πιο πολύ. Και τότε μπαίνουν και άλλοι παράγοντες που δε  μπορούμε να παραβλέψουμε έτσι απλά… Αλλά αξίζει? Αξίζει αυτή η ζωή? Η ίδια? Με αυτούς που δεν αγγίζουμε ούτε υποσυνείδητα, πόσο μάλλον συνειδητά? Από μικρή – όσο μπορώ να θυμάμαι τουλάχιστον – μέχρι και σήμερα, δε θυμάμαι μία μέρα που ο μπαμπάς μου ή η μαμά μου δεν άγγιξαν ο ένας τον άλλο έστω και φευγαλέα. Αυτό το απλό άγγιγμα στην πλάτη. Στο πρόσωπο. Στο λαιμό. Στα χέρια. Και τις προάλλες έκλεισαν 35 χρόνια μαζί. 35 χρόνια μαζί δύο άνθρωποι. 35 χρόνια κάνουν τα ίδια πράματα. Βλέπουν τις ίδιες εικόνες. Κοιμούνται στην ίδια πλευρά του κρεβατιού. Κι όμως…. Ακόμα αγγίζουν ο ένας τον άλλο χωρίς να το καταλαβαίνουν. Πάνω στην κίνηση, στην προσπάθεια να περάσουν όταν δεν χωράνε, όταν κάνουν πλάκα και γελάνε, ακόμα και όταν τσακώνονται καμιά φορά. Αγγίζονται ενώ θα μπορούσαν απλά να πουν «κάνε λιγάκι πιο δω να περάσω», όπως βλέπω σε άλλους, ή απλά να κάτσουν να δουν τις ειδήσεις σιωπηλοί και απλά να σχολιάσουν το «πού πάει αυτή χώρα?»…. Όχι. Ακόμα αγγίζονται και μάλιστα τις φορές που δεν το καταλαβαίνουν και δεν το κάνουν επί τούτου, είναι ακόμα πιο τρυφερό το θέαμα. Για αυτό ρωτάω: αξίζει? Αξίζει μια ζωή γαμημένη χωρίς άγγιγμα? Το καλύτερο γαμήσι να κάνεις με τον άλλο, αν δε σε αγγίζει τρυφερά ή έτσι απλά χωρίς σκέψη, αξίζει να τον τρως στην μάπα 35 χρόνια? Προσωπικά, πιστεύω όχι.           
             Για αυτό λυπάμαι αυτά τα παιδιά που βλέπω έξω που απλά κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς ένα άγγιγμα, ένα φιλάκι, ένα πείραγμα, μία αγκαλίτσα. Και καλά όλα αυτά, αλλά και χωρίς δυο κουβέντες. Κάτι να πουν! Έστω για τις ευρωεκλογές ρε παιδί  μου…. Καθόμουν τις προάλλες στο γιαλό σε μία καφετέρια και στα μπροστινά μου τραπέζια έκατσαν διάφορα ζευγαράκια. Από αυτά μόνο τα δύο ήταν ζευγάρια. Τα υπόλοιπα? Ο διάολος που τα πήρε και τα σήκωσε…. Οι μόνες κουβέντες που αντάλλαξαν επί μιάμιση δύο ώρες, ήταν «τι θα πάρεις?», «δε θα έρθουν τα παιδιά?» και «κοίτα πώς είναι αυτός?»…. Τίποτα άλλο. Τα είχαν εξαντλήσει μάλλον τα θέματα από το σπίτι, θα πει κάποιος. Ναι, μάλλον. Πρέπει να είναι από τα ζευγάρια που συζητάνε με τις ώρες στο σπίτι και είπαν τώρα να βγάλουν το σκασμό. Ή ήθελαν απλά να ρεμβάσουν την άπνοια στο λιμάνι. Ναι και αυτό μπορεί. Φαίνονται ρομαντικά παιδιά…. Ούτε μία κουβέντα όμως? Ούτε ένα άγγιγμα? Έστω κατά λάθος όταν έπιαναν μαζί το πουγκί με το ψωμί. Ακόμα και τότε ο μαλάκας τράβηξε το χέρι του απότομα λες και τον χτύπησε σαλάχι!  Και αυτοί τώρα θεωρούνται ζευγάρι? Γυρίζουν σπίτι και ή ξεσκίζονται χωρίς ανάσα ή κάνουν έρωτα? Μην ξεράσω…. Γυρίζουν  σπίτι και κοιμούνται σαν τα ζώα μέχρι τα φορέσει κάποια μέρα ο ένας στον άλλο. Αλλά αγαπιούνται, θα πει επίσης κάποιος. Θα είναι χρόνια μαζί και μάλλον ψιλοβαρέθηκαν. Πρώτον σου είπα, οι γονείς μου είναι χρόνια μαζί, όχι αυτοί που ίσως να τα έχουν και 6 χρόνια. Και δεύτερον, σε πληροφορώ, μάνα μου, ότι τα δύο ζευγάρια που σου ανέφερα πιο πριν τα έχουν χρόνια – αλλά μιλάμε για πολλά χρόνια. Το ένα 12 χρόνια! -, ενώ οι άλλοι όχι παραπάνω από 5-6. Οπότε ας το αφήσουμε και αυτό στην άκρη. Δεν είναι δικαιολογία….. Είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσουμε σαν δικαιολογία ότι ίσως ο ένας από τους δύο να έχει ανεμοβλογιά, παρά αυτό!             
             Και ξαναρωτάω η έντρομη γυναίκα: αξίζει? Να ανέχομαι και να με ανέχεται ένας μαλάκας επειδή λέει είμαστε μαζί καιρό και έτσι είναι η ζωή? Κάποια στιγμή τη βαριέσαι….. Όχι, δεν αξίζει. Δεν αξίζει, γιατί κάποια στιγμή ο άνθρωπος κάνει μπαμ και το θέμα είναι αν θα είναι κατάλληλη η στιγμή για τον μπαμ ή όχι? Γιατί οι περισσότεροι ξεσπάνε όταν πλέον είναι αργά, από την άποψη ότι δεν είναι πια μόνοι στη ζωή τους. Φυσικά εννοώ τα παιδιά που θα έχουν αποκτήσει. Όπως ένα ζευγάρι που έβλεπα πάλι στο γιαλό να κάθεται σιωπηλό σιωπηλό. Τίποτα… Λέξη…. (Εννοείται δεν αγγίζονται πια, αφού ούτε καν μιλάνε….) Και που τα γύρω τραπέζια ψιθύριζαν – θες κουτσομπολιό? Θες να τους είδαν? Εγώ την επαρχία δεν την εμπιστεύομαι… Δεν έχει αντικειμενική κρίση σε αυτά τα θέματα. The biggest, the better…. Ψέμα φυσικά… – ότι και οι δύο έχουν παράλληλες σχέσεις. Αυτή με έναν φορτηγατζή, αυτός με μία σερβιτόρα. Φυσικά έχουν παιδιά. Δύο παρακαλώ. Και αν αληθεύουν τα γεγονότα, τότε ή το ξέρουν και οι δυο – πάντα υπάρχουν σημάδια…. Και η γυναίκα πάντα το αισθάνεται, αγόρια. Ανεξάρτητα αν δε μιλάει. Περιμένει τις αποδείξεις. Έχετε το νου σας, λοιπόν… – ή κάποια στιγμή θα το μάθουν. Αυτά δε μένουν ποτέ κρυφά, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αργά ή γρήγορα μαθαίνονται, ειδικά στην επαρχία που δεν έχεις και πολλά μέρη να «κρυφτείς» εσύ και ο έρωτάς σου. Οπότε ή θα το αποδεχτούν και άρα θα κάνουν τεράστια έως εξευτελιστική υποχώρηση ή θα χωρίσουν. Και στις δύο περιπτώσεις, η ψυχολογία σου πάει περίπατο και τα παιδιά σου μια μέρα θα το μάθουν είτε από τους εσάς τους ίδιους – που τα περισσότερα από εκεί το μαθαίνουν… -  είτε από τους καλοθελητές – που πάντα υπάρχουν τέτοιοι παντού!            
            Αξίζει? Αξίζει αυτό το παιδί να μάθει ότι κεράτωσες τη μάνα του? Εσύ ο πατέρας του? Αξίζει να μάθει ότι εσύ η μανούλα του πήγες με άλλον μπαμπά εκτός από τον δικό του? Όχι, βέβαια. Αλλά εσύ το επέλεξες με το να ανέχεσαι μια ζωή που ενώ την έβλεπες να περνάει αδιάφορα, την κρατούσες γιατί δεν είχες τα αρχίδια – άντρες, γυναίκες… Εδώ τα αρχίδια είναι υποκειμενικά. – να την αλλάξεις. Είναι ρίσκο σίγουρα, αλλά δεν είναι επίσης ρίσκο, και μάλιστα μεγαλύτερο να γαμήσεις τη ζωή σου -  και τη ζωή των παιδιών που θα κάνεις! -  έτσι και με αυτόν τον τρόπο και μάλιστα όταν το βλέπεις και το προαισθάνεσαι? Όταν νιώθεις αυτό το κενό στο λαιμό κάθε φορά που το σκέφτεσαι? Πάντα το είχα απορία όταν τους κοίταζα, αυτά τα ζευγάρια νιώθουν ποτέ αυτό το κενό στο λαιμό τους? Κι αν το νιώθουν, τι κάνουν? Πίνουν το ούζο τους και κοιτάνε απλά τον πελεκάνο που πάει πέρα δώθε?
            Εγώ το ένιωσα αυτό το κενό, μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά, εκείνη τη φορά που έτρωγα σε ένα εστιατόριο εκείνο το φιλέτο με τις λιαστές ντομάτες που σας είχα αναφέρει σε κάποιο ποστ. Τη στιγμή που μου ζητούσε εκείνος ο άντρας να μείνουμε μαζί γιατί με αγαπούσε. Είναι ο καλύτερος που υπάρχει, το ξέρω, όπως ξέρω ότι θα είναι ο καλύτερος οικογενειάρχης, αλλά…. εγώ ήθελα αυτή τη ζωή? Άξιζε? Άξιζε να μείνω και να κάνω παιδιά με έναν άντρα που δεν αγαπούσα και που δεν ήμουν πια ερωτευμένη μαζί του? Και που είχα πάψει να τον αγγίζω τυχαία πολύ καιρό πριν? Εκείνος φυσικά και με άγγιζε. Κάθε φορά που με έβλεπε και κάθε φορά που στεκόμουν δίπλα του. Αλλά εγώ? Εγώ τίποτα τον τελευταίο καιρό κι ας ήξερα ότι ίσως ήταν και πιστεύω θα είναι η καλύτερη επιλογή που είχα ποτέ – οι καλοί άντρες και γενικά οι άντρες σπανίζουν, κορίτσια… Αλλά θα άξιζε? Πιστεύω πως όχι…. Όχι, γιατί στη ζωή μου αυτό το άγγιγμα που θα με κάνει κάθε φορά και κάθε μέρα να νιώθω ποθητή και αυτό το άγγιγμα που θα δίνω και θα κάνω κάποιον πόθο μου, το θέλω….. Προσοχή! Στον πόθο μη βάλετε απλά και μόνο το σεξ. Αλλά όλο το πακέτο που σε κάνει ζευγάρι…… Κίσιζ…..

Υ.Γ.: Το κείμενο γράφτηκε στο καράβι την περασμένη Παρασκευή με αφορμή ένα τέτοιο ζευγαράκι που καθόταν στο διπλανό τραπεζάκι απο εμένα….. Τοσο νέα παιδιά και όμως δεν είχαν τίποτα να πούνε. Κρίμα….. Και συνέπεσε με την αψυχολόγητη κίνηση του πρωταγωνιστή του προηγούμενου σύντομου ποστ. Δεν έχω να πω τίποτα για αυτό το θέμα γιατί το θεωρώ  τουλάχιστον ανούσιο. Λάθος μου ίσως που προσπάθησα να το διακωμωδήσω, αλλά και τι? Μήπως φαρσοκωμωδία δεν ήταν? Για ποιο λόγο? Από αγάπη και έρωτα? Μην τρελαθούμε κιόλας….. Την  έκρηξη εγωισμού την διακρίνω από χιλιόμετρα μακριά καθώς είμαι κι εγώ ένα τεράστιο εγωιστικό γουρούνι. Και σαν τέτοιο εγωιστικό γουρούνι, δεν ξεχνώ τα λάθη. Ή μάλλον, ξεχνώ επιλεκτικά κι εσύ δεν είσαι σε αυτές τις επιλογές για τους παραπάνω λόγους που ανέπτυξα στο ποστ, για τα ψέματα και για πολλά ακόμα. Λυπάμαι…. Γλάστρες κι αλλού για το αμάξι σου….. Κίσιζ!!!!                                      �

          ��

Έψαχνα, έψαχνα, έψαχνα….. Πιο κατάλληλη φωτό δε θα μπορούσα να βρω!!! Στο κλίμα των ημερών…. Εκλογές και πρόταση γάμου μαζί! Τελικά έχω ταλέντο….. Χαραμίζομαι στο Ασπρονήσι!!! Χαραμίζομαι!!! Ωστόσο δε μπορούσα απλά να το προσπεράσω. Έπρεπε να κάνω ένα σύντομο αφιέρωμα γιατί τα λόγια είναι περιττά….. Και ξαναρωτάω: αρ γιου νατς?! Ή μας πήρανε τα χρόνια και η μανούλα ζητάει εγγόνι? Στον πορτοκαλεώνα έχει πολλά κορόιδα, αγάπη μου…. Που και μαγειρεύουν, και σιδερώνουν και ανέχονται τα πάντα, κυρίως την απιστία. Εδώ πάλι όχι…. I'm so sorry…. Πάρε κίσιζ τώρα και τα λέμε στην επόμενη ζωή!

                          ��

             Στο σεξ γενικά δεν έχω τάση προς τις μεταμφιέσεις. Μου προκαλούν τρελά γέλια, οπότε, αγόρι που θέλεις να μου το ζητήσεις, πρόσεχε γιατί αυτό δε θα είναι σεξ, αλλά stand up comedy…. Καλά δεν το αποκλείω και τελείως, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα ποιο το νόημα του να ντυθεί κάποια νοσοκόμα π.χ.. Δηλαδή πόσο sexy είναι οι νοσοκόμες στην Ελλάδα? Οι περισσότερες από αυτές είναι κοντές, γεμάτες και δεσποτικές, άρα για ποια φαντασίωση ακριβώς μιλάμε? Να κάνεις σεξ με την Παπαρήγα? Και επίσης σου φέρνουν την πάπια, σου παίρνουν αίμα, αν έχεις μαλάκυνση σου αλλάζουν την πάνα, σου φέρνουν φαγητό μέσα σε πλαστικά τάπερ νοσοκομείου και ακουμπάνε όλους τους ασθενείς με ή χωρίς γάντια. Συν που δε θεωρώ το λευκό χρώμα sexy…. Ειδικά πάνω σε κατάλευκο δέρμα όπως είναι το δικό μου. Βέβαια, είπαμε. Γούστα είναι αυτά και αν κάποιος το γουστάρει πολύ κι εσύ δεν έχεις και πρόβλημα, το κάνεις.           
              Αυτούς τους συνειρμούς έκανα όταν μου είπε μία από τις φίλες μου ότι θέλει κάπως να αναθερμάνει την μακροχρόνια σχέση της. Και δηλαδή, αν ντυθείς νοσοκόμα, θα πάρει φωτιά? «Έλα βρε Audrey. Τώρα μιλάμε σοβαρά…..», το αισθάνομαι…. Οπότε μου λες ότι η αναθέρμανση έχει να κάνει με τα ρούχα που φοράτε και που εν προκειμένω βγάζετε στο τέλος. Τώρα τι θέση να πάρω? «Να μου πεις την άποψη σου! Αυτό θέλω….», και της είπα τις παραπάνω σκέψεις μου περί νοσοκόμας. Η απάντηση: «καλά δε θα ντυθώ νοσοκόμα….. Έχεις δίκιο…..», λάθος μάι φρεντ. Δεν έχω δίκιο γιατί ακόμα δεν είπα την άποψή μου. Γιατί πρέπει να ντυθείς κάτι για να αναθερμάνεις τη σχέση σου? Συγκεκριμένα μη ντυθείς, αλλά να γδυθείς πρέπει. Και στην τελική η μεταμφίεση θα κάνει τη διαφορά? Αν σε έχει βαρεθεί και αν τον έχεις βαρεθεί, και Τζένα Τζέιμσον να ντυθείς, το ίδιο λουκούμι θα είναι…. Πίπα, γλείψιμο, εσύ από κάτω, μετά από πάνω και μετά τέλος. Και χωρίς αμφίεση…. «Τα ισοπεδώνεις όλα!!!», είμαι ισοπεδωτική γυναίκα, συγγνώμη. Λάθος άτομο βρήκες να ρωτήσεις για τις σεξουαλικές μεταμφιέσεις. Να σου πω για καμία στάση, αμέσως. Αλλά στολές δεν ξέρω…            
             «Μήπως να ντυθώ νοικοκυρά?», ?????????!!!!!!! (δεν τα ακούω αυτά, σίγουρα…..) Ναι καλύτερα, πιστεύω….. Θα σκεφτεί ότι είσαι γυναίκα για σπίτι αφού έχεις τέτοια πρότυπα. Καλά λες. Και για πες, πώς δηλαδή ντύνεται μια νοικοκυρά? Φαντάζομαι δεν εννοείς να βάλεις το παντελόνι με τις στάμπες από χλωρίνη και με μυρωδιά λεμονιού? «Ε όχι…..», πάλι καλά γιατί δεν είδα καμιά τέτοια νοικοκυρά την ώρα της φασίνας να πηδιέται αναθερμαίνοντας τη μακροχρόνια σχέση της δίπλα στη σφουγγαρίστρα… Και γενικά οι σχέσεις δεν αναθερμαίνονται δίπλα στην πατσαβούρα και στο overlay! «Σκέφτομαι ίσως με ποδιά σκέτη.»………. γιατί εσύ με ποδιά κάνεις φασίνα? Με ποδιά πλένουμε τα πιάτα όταν φοράμε ρούχο που δε θέλουμε να λερώσουμε, όχι όταν έχουμε ξεκινήσει τη γενική! «Αυτό σε πείραξε?!!», σωστά…. Μόνο αυτό πάσχει? Εδώ πάσχει ολόκληρη η παρέας μας! Οπότε θα βάλεις μία ποδιά σκέτη? «Ε ναι….», φακιόλι? «Audrey!!!!», α πρέπει να πείθεις ως νοικοκυρά. Πάρε και πίπουλο ξεσκονίσματος και πες με νόημα «να πάρω τη σκόνη…..?» γιατί από ό,τι κατάλαβα αραχνιάσαμε ε? Ε βέβαια…. Δε θέλεις αναθέρμανση εσύ. Άλλο γκόμενο χρειάζεσαι, μάνα μου… Για αυτό άσε τις μεταμφιέσεις και πάρε τον Χρυσό Οδηγό…. «Γιατί τον Χρυσό Οδηγό?», για χειρομαλάκτη!            
                  Πάντως ρε συ φιλενάδα, πολύ δυσκολεύεις τη ζωή σου νομίζω. Τον γουστάρεις? «Ναι!!!», καλά ντε….. Ωραία. Τι είναι αυτό ακριβώς που σε σταματάει και δεν κάνεις σεξ μαζί του συχνά? Τα ρούχα της καθημερινότητας? Nα τα κάψουμε τότε μαζί με τα σουτιέν σαν τις σουφραζέτες! «Μάλλον όχι….», σίγουρα όχι να λες. Η συνήθεια ένα κρατούμενο και τα άλλα διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αλλά αντί να κάνεις τον Καραγκιόζη, γιατί το να ντυθείς δεν είναι απλό, άιντε πάμε να ντυθούμε αστυνομικίνες και νοσοκόμες και πουτάνες και τελείωσε, θα γαμηθούμε ως το πρωί. Θέλει και το κατάλληλο feeling, βλέμμα, σκέρτσο, νάζι, κούνημα, και .ό,τι άλλο μπορεί να εξιτάρει. Δε βάζεις τη στολή και βγαίνεις. Δεν είσαι στο θέατρο, ούτε στο τσίρκο. «Σεξ πέρα από τα καθιερωμένα» (που λένε και τα περιοδικά μόδας….) θέλεις να κάνεις, όχι σαπουνόπερα «Γιάγκο σε θέλω τώρα! Κι εγώ Βίρνα μου!». Εγώ αν μασκαρευτώ επί τούτου, δε θα μπορώ από τα γέλια να φτάσω μέχρι τον γκόμενο, όχι να ανέβω και από πάνω του με λάγνο βλέμμα….. Για αυτό σου λέω. Αντί να κάνεις τον Καραγκιόζη – γιατί από τη στιγμή που το συζητάμε, δεν το έχεις καν, οπότε ξέχνα το! Αυτά δε συζητιούνται δέκα ώρες. Γίνονται! – , κάνε κάτι άλλο. Κάνε σεξ πιο απελευθερωμένα. Με την έννοια π.χ. όταν γυρίζετε από τη δουλειά, χωρίς πρώτα να πρέπει να μαγειρέψεις, να φας, να μαζέψεις το σπίτι και μετά και αφού κάνουμε μπάνιο το βράδυ και δούμε ό,τι μαλακία παίζει αυτή η τιβί και ξαπλώσουμε για ύπνο, α με την ευκαιρία ας κάνουμε και ένα σεξάκι. Εγώ προσωπικά μετά από όλα αυτά, όχι όρεξη για σεξ δεν έχω, αλλά ούτε να κοιτάξω ποιος είναι δίπλα μου. Ή τις Κυριακές μαγείρεψέ του με τα εσώρουχα που υπάρχει και χρόνος, να ένα καλό παράδειγμα που θα του αρέσει κιόλας (φυσικά και το έχω κάνει. Πώς αλλιώς θα το ανέφερα….). Αγόρασε άλλα βρακιά και όχι αυτά που έχεις από τότε που τα φτιάξατε… Και γενικά ρε παιδί μου, κάνε σεξ όποτε θέλεις ή όποτε θέλει και ο άλλος και κάντε άλλες στάσεις χωρίς βέβαια να ψάχνετε τα βιβλία σαν καθυστερημένα όπως η άλλη φίλη μας….. «Αμάν!», ε τι να σας πω πια! Αυτά τα θέματα όσο περισσότερο συζητιούνται, τόσο μεγαλύτερο πρόβλημα υπάρχει. Ή μάλλον το μεγαλοποιούμε το πρόβλημα χωρίς λόγο…. Σίγουρα δε μπορεί μετά από τόσο καιρό να βλέπετε ο ένας τον άλλο και να μην κρατιέστε από την καύλα, αλλά αν θέλετε αλλάζει το σεξ πότε πότε. Κάντε το και σε διαφορετικά μέρη. «Α το έχουμε κάνει παντού σχεδόν!», και στο διάστημα ας πούμε μωρή Κιμ Μπάσιντζερ?! «Ναι! Και στο διάστημα!», η σεξογήινη φίλη μου… Ρε άσε τις μαλακίες, που όλοι μου το έχετε κάνει παντού. Μέχρι πρότινως μένατε με τη μάνα σας. Να το κάνατε στο πλυντήριό της την ώρα που δούλευε, δεν παίζει… Να το κάνατε στο σαλόνι της, επίσης δεν παίζει γιατί σχεδόν πάντα ήταν σπίτι. Άντε όταν πήγαινε στο εξοχικό της…. Να το κάνατε στην κουζίνα, κόβω το χέρι μου, αποκλείεται. Άρα παντού πού ακριβώς εννοείς? Σε όλες τις μεριές του κρεβατιού σας και στο σαλόνι σας πια? Ε τότε, βγείτε παραέξω από το σπίτι, τι να σας πω….
             Κι αν σας το έχω πει πολλές φορές. Δε θέλω να ξέρω τι κάνετε και τι σκέφτεστε για το σεξ με τον γκόμενό σας. Δε μπορώ να τους φαντάζομαι να κάνουν σεξ. Με πιάνουν τα γέλια…. Πόσο μάλλον με εσένα ντυμένη Κοκκινοσκουφίτσα. «Δε θα ντυθώ Κοκκινοσκουφίτσα!!!», κρίμα…. Θα ήσουν γλύκα! Και μετά θα κυνηγιόσασταν γύρω από τις γλάστρες του σπιτιού που θα τις είχατε βαφτίσει δάσος. «Κοίτα την, την απαίσια!!!! Γελάει!!!», (μου πήρε κανένα πεντάλεπτο να συνέλθω από τα γέλια…..) δεν έχω κάτι καλύτερο να προτείνω, συγγνώμη. Εσύ είσαι cosmo girl, ψάξε καμία αμφίεση στο άρθρο «Αιφνιδίασέ τον τώρα!». «Ε τι να σου πω τώρα….. Εγώ φταίω που σου εκμυστηρεύτηκα την πιο κρυφή μου φαντασίωση.», μάνα μου, να ήταν φαντασίωση, πάει στο καλό, θα λέγαμε βίτσιο έχει. Εσύ το κούρασες…. Αφού λέω να σε γαμήσω εγώ ντυμένη δασκαλίτσα, να σου φύγει και ο καημός. «Πάμε σπίτι, δε θέλω άλλο καφέ με εσένα!», κάτι μου είπες τώρα…. Όλο δε με θέλετε και όλο εμένα ρωτάτε για τις μαλακίες σας! Πότε θα έρθει η μέρα που θα τσακωθούμε για πάντα?! Πότε?! Και δε θα ξαναμιλήσουμε ποτέ?! «Το εννοείς αυτό που λες?», όχι αγάπη μου….. Πάμε τώρα να αναθερμάνουμε τη σχέση μας με πίτσα και να δούμε το «Όσα παίρνει ο άνεμος». «Το Όσα παίρνει ο άνεμος θα δούμε?», ε ναι…. Δε θα πάρουμε μόνο μία πίτσα. Ε… κάτι πρέπει να μασουλάμε. Είναι μεγάλη ταινία… Θα νυστάξουμε αλλιώς. «Ωραία, την βρήκαμε τη δικαιολογία για απόψε.», οι γυναίκες γεννήθηκαν με τη δικαιολογία, στιβαρή και πανέτοιμη. Γιατί δεν ντύνεσαι Σκάρλετ? Και εκείνος Κλάρκ Γκέιμπλ….. Αχ…. Και να σου πει στο τέλος «Ειλικρινά αγαπητή μου, δε μου καίγεται καρφί!»…… «Τι να σου πω ΤΩΡΑ?!!!», προχώρα! Κίσιζ!              

http://www.youtube.com/watch?v=GZ7z6hpO57c  (Το καλύτερο κομμάτι της ταινίας!!!!)

                          ��

           Το ξέρω ότι αν κάτι περιμένετε με αγωνία από εμένα, αυτό είναι η επιστημονική κάλυψη που δίνω σε προβλήματα που ταλαιπωρούν τον αντρικό πληθυσμό, ίσως και σε παγκόσμιο επίπεδο. Καλά ας μην το πάω τόσο έξω…. Ας μείνουμε στα δικά μας, εδώ στα ελληνικά προβλήματα… Πού και πού και όταν δεν έχω δουλειά να κάνω ή όταν βαριέμαι γενικά να δουλέψω, ψάχνω στον κυβερνοχώρο για προβληματισμένους ανθρώπους. Όχι, δεν κάνω καυλο-chat….. Τα έχω κόψει αυτά τα κακά συνήθεια. Βέβαια…. Αλλά βρίσκω απορίες που αν και σε μερικούς φαίνονται ηλίθιες, σε όλους εμάς εδώ δημιουργούν πλήθος ερωτημάτων: υπάρχει ζωή εκεί έξω? Γιατί αν υπάρχει, παρέα με τον Μώλντερ, έφυγα με το πρώτο διαστημόπλοιο. Έφυγα για μέρη και πατρίδες που η φράση «εύλογη απορία» υπάρχει με μεγάλα γράμματα στο λεξικό τους…. Γιατί εδώ κάτω σε εμάς, κάτι περίεργο συμβαίνει…. Κάτι πολύ περίεργο, που προβληματίζει τα γλυκά από ζάχαρη αγοράκια μας (είπα να το κάνω λίγο πιο…. Πετρούλα Κωστίδου…. Αλλά δε μου βγαίνει εμένα!).           
          Φέρε, παιδί μου, το σάκο να δούμε τι θα δούμε πάλι σήμερα…… Τι καινούριες και φρέσκιες απορίες θα μας τύχουν και κυρίως, τι θα μας ρωτήσει πάλι ο όμορφος Γιάννης….. Ας ελπίσουμε να το ξεπέρασε πια…..

Η κοπέλα μου έχει τρέλα με το πέος μου. Όλο το τραβάει, το παίζει, το γλύφει, το καγκελώνει και το κάνει γενικά ότι θέλει! Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Τα κάνει αυτά κάθε γυναίκα; Είναι φυσιολογικό ή είναι που$#^&α; Νίκος …….Νίκο…. Χάσαμε τον όμορφο Γιάννη και μας έλαχες εσύ….. Καταρχάς, πώς καγκελώνεις ένα πέος? (Ε δεν τα ξέρω και όλα! Τι με κοιτάτε έτσι? Ρωτάω για να μαθαίνω από τις εμπειρίες των φίλων μας. Μπορεί να είναι κάτι καινούριο και καλό κι εγώ να μην το ξέρω….) Και κατά δεύτερο, μας λες ότι η κοπέλα σου έχει τρέλα με τον πέος σου. Και αυτό, δηλαδή, εσύ μας το παρουσιάζεις ως πρόβλημα? Κάτσε να τα πάρουμε ένα ένα, για να ξέρουμε και τι ρωτάμε…. Είναι πρόβλημα γιατί πονάς με αυτή τη «βάναυση» μεταχείριση ή είναι κάτι άλλο? Και εκεί που πήγαμε να δούμε τον αληθινό σου προβληματισμό πέσαμε πάνω σε αμετάφραστο κείμενο (ή σε πρόβλημα του server..)…… Μας λες ότι είναι «που$#^&α»…. Δε σε καταλαβαίνω γιατί μετά τον εξορκισμό μου έπαψα να μιλάω σολομωνική. Κάποιος μου είπε ότι εννοείς «πουτάνα». Νίκο……. Μετά από ώριμη σκέψη οφείλω να σου πω ότι ναι…. είναι μεγάλη πουτάνα, οπότε καλύτερα να χωρίσετε (ε αφού κοιτάει τον γάιδαρο στα δόντια, άσε να τον πάρει κανένας άλλος που θα τον εκτιμήσει καλύτερα…).   

Δύο ερωτήσεις. Είμαι σε σχέση με μια κοπέλα εδώ και 10 χρόνια. Φέτος το καλοκαίρι θα παντρευτούμε. 1) Έχουμε όμως πρόβλημα στο σεξ. Εγώ θέλω κάθε μέρα ενώ εκείνη το πολύ μία φορά την εβδομάδα. Θέλει να το θέλει πολύ για να το κάνει. Ούτε στοματικό δεν μου κάνει να χαλαρώσω… 2) Ποτέ δεν τελειώνει αν δεν χαϊδεύει την κλειτορίδα της! Τόσα χρόνια έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Τι από πάνω, τι πισωκ&^#$$. Μήπως κάτι μου διαφεύγει; Ευχαριστώ, ready4wed ………….ready4wed…..Πανέτοιμε άντρα για γάμο (υπάρχουν ακόμα τέτοιοι?!), γιατί μάλλον αυτό σημαίνει το nick σου. Μη δώσεις πραγματικό και σε καταλάβουμε, σωστά… Θα τα πιάσω από τη μέση…. Αν θέλεις να χαλαρώσεις, πάρε εκείνα τα αντιστρές μπαλάκια και ζούλα τα ή άναψε ένα κερί με άρωμα κανέλα… ή στην χειρότερη πιες ένα σκατσάκι. Πίπα και χαλάρωση, δεν σε εννοούμε οι γυναίκες του πλανήτη. Μετά θα καυλώσεις και θα θέλεις και σεξ. Οπότε για ποια χαλάρωση μιλάμε? Και εξάλλου μετά θα πάθει και η δικιά σου αμόκ που δεν της αρέσει πια το σεξ τόσο μαζί σου…. (Με κανέναν άλλο, τρέχοντας θα πήγαινε, έννοια σου…). Λοιπόν, ας σοβαρευτούμε κι ας δώσουμε λύση. Πανέτοιμε άντρα για γάμο δεν το βλέπεις?! Δεν το βλέπεις ότι όντως είσαι πανέτοιμος για γάμο? Πρώτον έχεις μία πάρα πολύ καλή δικαιολογία για να βρεις γκόμενα που ίσως κάποιοι άλλοι ψάχνουν με ιδιαίτερη αγωνία….!!!!!! Και δεύτερον…. Όλες οι γυναίκες, μάνα μου, έτσι τελειώνουν. Απλά κάποιες φορές έπεσε πολύ τρίψιμο εκ των προτέρων και έτσι νόμιζες εσύ ότι τελειώσανε με την διείσδυση… (να το κάνω και πιο επιστημονικό…)…Αμάν πια…. Και είπα και πιο πάνω, μη μου γράφετε σολομωνική και σανσκριτικά!! Δεν τα καταλαβαίνω….. «πισωκ&^#$$», τι είναι αυτό?! 

Δεν ενυπάρχει κάποιο σεξουαλικό πρόβλημα , ως προς την ερωτική μου ζωή, αλλά χρειάζομαι -πιστεύω-μια βελτίωση. Εδω και 2 χρόνια σύναψα σχέσεις με μια κυρία μεγαλύτερη απο εμένα. Η διαρκεια της σεξουαλικής πράξης κυμαινόταν απο 45-65 λεπτά. Υπήρχε συνέχεια <<μηχανικότητα>> την ώρα της σεξουαλικής πράξης. Μπορούσα και ήλεγχα τους μυες κοντά στο πεος. Το τελευταίο χρόνο όμως άλλαξαν τα πράγματα. Δεν μπορώ να χαλιναγωγήσω τους ηβονοκοκκυγικούς μύες , με αποτέλεσμα η διάρκεια της σεξουαλικής πράξης να μην υπερβαίνει τα 15 λεπτά. Πέρυσι οταν τελείωνα την πρωτη φορά γρήγορα-σπάνια συνεβαινε αυτό-μετά απο 10 λεπτά ήμουν πάλι <<έτοιμος>>. Φέτος δεν μπορώ να επανέλθω καθόλου ,λόγω αδυναμίας στύσης , για δεύτερη φορά. Τέλος θέλω να σας πω οτι ο πόθος μου για τη σύντροφό μου αυξήθηκε κατά πολύ απο πέρυσι. Δημήτριος ……………………. Δημήτριε….. ειλικρινά….. δεν ξέρω….. Είστε περισσότερο καταρτισμένος από ότι εγώ…. Δε θα ήθελα να ταράξω το επίπεδό σας με το λεξιλόγιό μου. Συγγνώμη, το σήμα του GPS είναι πολύ χαμηλό. Ελέγξτε την κεραία…..  

Εγώ με την κοπέλα μου, χωρίς να την πιέζω φυσικά, έχουμε σεξουαλική επαφή σχεδόν καθημερινά εκτός από τις μέρες της περιόδου. Υπάρχουν 3 σενάρια: (1)Ορισμένες φορές κάνει σαν την τρελή, σαν φοράδα, αναλαμβάνει τον έλεγχο και τελειώνει εξαντλημένη και ευχαριστημένη λέγοντας μου" τι ήταν αυτό σήμερα"; (2)Τις περισσότερες φορές κάνουμε ένα αρκετά καλό σεξ αλλά πιο ήρεμο και στο τέλος αρχίζει χαδάκια και έχει ένα ωραίο χαμόγελο ευχαρίστησης. (3) Τέλος κάποιες λίγες φορές που μου λέει (ή το δείχνει) σήμερα κάπως δεν ένιωσα κάτι! Την πρώτη φορά που έγινε το πιο πάνω νόμισα πως σταμάτησε να με αγαπά ή πως δεν έκανα κάτι "σωστά". Όμως βλέποντας ότι τα 3 σενάρια επαναλαμβάνονται με το τελευταίο τις λιγότερες φορές αντιλαμβάνομαι ότι είναι απόλυτα φυσικό… Έτσι δεν είναι; Κόκος ……..Κόκο….. Καταρχάς όνομα είναι αυτό ή δημητριακά της Νεστλέ? Και κατά δεύτερον…… Τι ακριβώς σε προβληματίζει από αυτή την συμπεριφορά? Φοβάσαι ότι είναι προσωπικότητα στα τρία κομμένη? Ή ότι μια μέρα θα ξυπνήσεις με μαχαίρι στην καρωτίδα? Λοιπόν, σοβαρέψου!!! Όταν γουστάρει το κορίτσι γαμήσι, κάνει τον κόσμο άνω κάτω. Όταν γουστάρει χάδια, κάνει λίγο πιο ήρεμη την κατάσταση. Και όταν δεν τελειώνει είτε φταις εσύ είτε κάτι που την απασχολεί, δεν της αρέσει και στο λέει. Τι θα προτιμούσες? Να προσποιείται? Αποφασίστε τι θέλετε πια να ξέρουμε κι εμείς? Συμβαίνει στους ανθρώπους να μην είναι μέσα σε μία μόνιμη καύλα, αλλά και σε μία ξενέρα…. Εξαρτάται ο καιρός και η «υγρασία»….. Το ΄πιασες? 

Απάντηση στον Πάνο που τα έχει 4 χρόνια με την κοπέλα του και γνώρισε μια άλλη που του κάνει κλικ και δεν ξέρει ποιά να διαλέξει:
Φίλε, αν περνάς καλά με την κοπέλα σου, όπως λες, μην κάνεις καμία μ&λ%κία και την αφήσεις. Αν σου αρέσει η άλλη τόσο πολύ, κοιμήσου όσες πιο πολλές φορές μαζί της, αλλά ως εκεί. Είχα το ίδιο πρόβλημα με εσένα. Είχα 4 χρόνια σχέση (η πρώτη μου σχέση) και ξαφνικά γνωρίζω μια γυναικάρα, πολύ πιο σέξι και όμορφη από τη δικιά μου. Δάγκωσα τη λαμαρίνα μαζί της και παράτησα την κοπέλα μου. Τώρα μετά από 4 μήνες, κατάλαβα πόσο μεγάλο λάθος έκανα. Κατάλαβα πόσο καλά περνούσα με τη δικιά μου, πόσο την ήξερα, πόσο με ήξερε. Άλλο έρωτας φίλε μου, κι άλλο αγάπη. Την δικιά σου την αγαπάς ενώ την άλλη κυρίως την ποθείς.. Κώστας …… Κατάλαβες, Πάνο? Μην κάνεις μ&λ%κίες, μάνα μου…… (Είχα δεν είχα, την θυμήθηκα την σολομωνική σήμερα…)            

           Αυτά….. για σήμερα. Καλά ήταν. Βοηθήσαμε και πάλι αρκετό κόσμο να βγει από το αδιέξοδό του. Βέβαια, τα προβλήματα παραμένουν ακόμα χιλιάδες, αλλά και τι να κάνουμε? Να κλείσουμε το σπίτι μας για να βοηθάμε τους άλλους? Δε γίνεται….. Όμως…. Η Dr Audrey Love (κατά alexandro που τον χάσαμε!!! Πάει μας εγκατέλειψε και ο άλεξ. Να δω ποιος ή ποια άλλη θα φύγει και θα μας αφήσει μόνους και έρημους….) είναι πάντα εδώ για όλους ( σαν υπόσχεση τσόντας ακούστηκε αυτό…..)!!!!!! Κίσιζ!!!!!!!! Πολλά πολλά κίσιζ!!!!!       

                          ��

          Αισθάνομαι, μετά και το τριήμερο της Πρωτομαγιάς, ότι έβγαλα αρχίδια…. Με το μπαρδόν κιόλας. Αλλά αυτό δεν ήταν τριήμερο, αλλά η Σούπερ Μπάλα. Ξυπνούσα το πρωί και μέχρι το βράδυ που ξανακοιμόμουν περιτριγυριζόμουν από άντρες που έβριζαν το «μουνί της μάνας» του εκάστοτε παίκτη- προπονητή, την «πουτάνα τη μπάλα», τον διαιτητή (ΦΥΣΙΚΑ! Στην Ελλάδα είμαστε…. Μόνο οι άλλοι φταίνε εκτός από τα πόδια- χέρια μας ως ομάδα.), τους αντίπαλους οπαδούς και φυσικά την «πουτάνα την τύχη». Γενικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι λίγο επικίνδυνο να γίνω αγορομάνα όπως σας λέω, γιατί αν ο γιος μου (ή οι γιοι μου) θελήσει να γίνει ποδοσφαιριστής- μπασκετμπολίστας, εγώ θα είμαι η μεγαλύτερη πουτάνα του κόσμου, συν που θα με έχουν γαμήσει όλοι χιλιάδες φορές. Οπότε, παιδιά, το ξανασκέφτομαι διπλά και τριπλά για γιους…..

            Καλά βρε αγόρια…. Αυτή η μάνα, τι χρωστάει? Θα μου πείτε, που τους γέννησε. Σωστό κι αυτό. Αλλά και ο πατερούλης έκανε δουλίτσα κάπου στην αρχή, όχι μόνο η δόλια η μάνα! Μπορείτε, λοιπόν, να πείτε «γαμώ το γονιό σου!», που κάνει και πιο ουδέτερο και πιο cult. Μπορείτε, επίσης, να μην γαμήσετε και κανέναν και απλά να βρίσετε παίκτη- προπονητή- διαιτητή- κερκίδα. Αλλά τη μανούλα αφήστε την…. Δε βαστάω πια να ακούω μπινελίκι για τη μανούλα. Πονάω ως γυναίκα και πιθανότατα μελλοντική μάνα, ίσως και αθλητή. Φτάνει!

            Επανέρχομαι…..μετά τα ολιγόλεπτα γυναικεία παραπονάκια, στο σημείο που έλεγα ότι έβγαλα αρχίδια. Με τον μπαρδόν κιόλας. Τόσο αθλητικό, ορκίζομαι, δεν είχα ξαναδεί. Φιλάω σταυρούς, φιλάω εικόνες, φιλάω όλα τα ιερά κειμήλια . Δεν είχα ξαναζήσει. Είπαμε, είμαι γυναίκα του γλεντιού και των αθλητικών, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασα τον εαυτό μου. Αν εξαιρέσουμε έναν γάμο και ένα party την Πέμπτη (ναι την ίδια μέρα, τα χωράω όλα εγώ….), η υπόλοιπη παραμονή μου στο Αθηναϊκό έδαφος ήταν γεμάτη άντρες. Και καλά να τους είχα γκόμενους, να πούμε καλά περάσαμε τότες. Αλλά εδώ είχαμε τσακωμούς, μπινελίκια, ένταση, άγχος, έντονη εφίδρωση (Παναγία μου…δηλαδή….), ζύγισμα (των πραγμάτων…. Εγώ ανήκω στους ρεαλιστάς των ομάδων. Το δηλώνω! Μην κοιτάτε που ξεθάρρεψα με το μπάσκετ. Ξαναμαζεύτηκα… Τεό θα τα πούμε παρακάτω! Έννοια σου και θα τα φας τα γιουβαρλάκια!) και αρκετή αναμονή σε κερκίδες ή σπίτια. (Ναι κερκίδες…. Καλά διαβάσατε…. Είχαμε να παραλάβουμε και ένα κύπελλο εμείς οι νταμπλούχοι. Τι να κάνουμε…)

            Και δεν έφτανε η αντρική συντροφιά που είχα τις ώρες των αγώνων, όχι… Τους ήθελα και την υπόλοιπη ώρα «για να μας πάει καλά το πράμα. Μη σπάει η παρέα». Κοινώς με το που άνοιγα το μάτι (το άνοιγα αναγκαστικά γιατί βαρούσαν μηνύματα, τηλέφωνα, fax…. από σύγαυρους και βάζελους και πώς την έλεγαν την άλλη την ομάδα…? ΑΕΚ? Α ναι.), φτιαχνόμουν (τη γυναικεία φύση μου δεν την ξεχνώ ποτέ! Οφείλω να σέβομαι τον αντρικό πληθυσμό που έχω δίπλα μου, σωστά?), έπινα ένα χυμούλη πορτοκάλι (απαραίτητα κάθε μέρα! 3 πορτοκάλια!) και ξεκινούσε η μέρα μου με καφέ, τόνους μεσημεριανού φαγητού (νόμιζαν ότι επειδή αυτοί ως άντρες τρώνε 30 κιλά φαγητό, έπρεπε να με αντιμετωπίζουν και ως ίση! Και μου γέμιζαν το πιάτο…. Θα μου πεις γιατί το έτρωγες. Εεεεε, ανοίγει η όρεξη με καλή παρέα…. Ξεχνιόμουν και με τα βρισίδια- φανφάρες.), καφέ, γλυκό, καφέ, πίτσα- σουβλάκι (το επίσημο φαγητό των αγώνων…. Φυσικά!) και ουίσκι! Γενικά ως παρέα αθλητική, εμείς δεν πίνουμε μπίρες. Είναι γρουσουζιά…. Πίνουμε ουίσκι. Όχι πως μας έφερε γούρι την Παρασκευή, αλλά λέμε πώς έχει το έθιμο.

            Δυο φορές κόντεψα να πνιγώ την Παρασκευή….. Μου έκατσε στραβά η πίτσα (και το άλλο λίγο αργότερα…) πάνω στο μπινελίκι και τη δεύτερη μου βγήκε το ουίσκι από τη μύτη ύστερα από ταρακούνημα σύγαυρου πάνω στην ξενέρα. Α ρε Τεό… Με έσκασες! Με έ-σκα-σες! (Όχι, δεν τον χώρισα…. Τον αγαπώ, είπαμε! Δεν χωρίζουν έτσι οι άνθρωποι. Απλά με μία ήττα… Αλλά ότι από εδώ και για τους επόμενους 3 μήνες θα κοιμάται στον καναπέ, δεν το συζητώ καν…. Ίσως μαλακώσω, αν πάρει το πρωτάθλημα. Ίσως, λέω!). Δεν πειράζει, όμως….. Συμβαίνουν αυτά στον αθλητισμό…..

Το Σάββατο δε, πρέπει να έπαθα τουλάχιστον 30 εγκεφαλικά και άλλα 30 εμφράγματα. Σκέφτηκα ως γυναίκα αθλητική να πάω (για να παρηγορηθώ… μετά την ήττα… χεχεχε…) στον τελικό κυπέλλου. Σκέφτηκα, επίσης, να πάω με τον σύνδεσμο, αλλά μετά το ξανασκέφτηκα λίγο καλύτερα….. και λέω άσε…. Πιθανότατα να πέσει ξύλο και έτσι όπως ήμουν σμπαράλια, δεν είχα δυνάμεις να τρέξω και φυσικά ούτε να αντιγυρίσω μπάτσα σε εξαγριωμένο ΑΕΚτζή. Γιατί ήσουν σμπαράλια, Audrey? Δεν ξέρω, μάνα μου…. Αλλά από την ώρα που βγήκα από το Highspeed την Τετάρτη, με έπιασε η μέση μου. Ούτε κρύωσα, ούτε βάρος σήκωσα, ούτε τίποτα. Αλλά μιλάμε για πόνο. Κι έτσι σκέφτηκα ότι δεν είναι καλή ιδέα να μείνω όρθια τόσες ώρες στην κερκίδα (με τους συνδέσμους, για όσους δεν ξέρουν, δεν κάθεσαι ποτέ στο κάθισμα ούτε μισό λεπτό, γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μη σε ξαναβρούνε ποτέ εκεί κάτω….), αλλά να πάρω εισιτηριάκι με θέση. Και τι θέση ε? Μου έκανε δώρο συμφοιτητής, σύγαυρος και φίλος- αδερφός ένα ωραιότατο εισιτήριο στους επίσημους. Ναι παρακαλώ… Ήμουν επίσημη γκόμενα στις κερκίδες το Σάββατο.

Ντύθηκα, στολίστηκα (ε απονομή θα είχαμε μετά…. Πού να φανταστώ βέβαια, ότι το μετά θα ήταν πολύυυυ μετά…), χτενίστηκα και πήγα! Από τις 6 παρά πήγα, γιατί μετά θα πλάκωναν τα τρένα των ΑΕΚτζήδων και όπως σας είπα και επειδή ποτέ δεν ξέρεις για πότε γυρίζει το μάτι του οργανωμένου, δεν ήμουν σε θέση για μάχη τη δεδομένη στιγμή. Καθίσαμε, χαζέψαμε, ξαναχαζέψαμε, και η ώρα δεν περνούσα με τίποτα. Μόνο σε κάποια φάση πέρασε ένας ωραίος γκόμενος, κοιταχτήκαμε, αλλά τον βαρέθηκα κιόλας. Με έτρωγε, η αλήθεια είναι, η κερκίδα του Θρύλου απέναντι που φώναζε τα γνωστά συνθήματα!!!!! Ήθελα να σηκωθώ λιγάκι, έτσι για τον σαματά, αλλά εκεί που βρισκόμουν ο μοναδικός σαματάς γινόταν από τον καφετζή…. Ένα κασκόλ δεν είδα να περνάει τόση ώρα…. Ψιλοξενέρωσα! Μαλακία, σκέφτηκα, που δεν πήρα κι εγώ την κασκολάρα μου, αλλά άμα γινόταν κανένα ντου στο δρόμο, πού θα χωνόμουν? Στη Γη?! Δε γίνονται αυτά… Και έτσι, αρκετά ξενέρωτα, φτάσαμε στον αγώνα.

Αγώνας με όλη τη σημασία της λέξης. Αφού δεν έκανα εισαγωγή στο Υγεία δίπλα, μη μιλάτε καθόλου…. Οφείλω να ομολογήσω σε αυτό το σημείο, ότι ντρόπιασα το γυναικείο φύλο. Παραφέρθηκα «ελαφρώς» στην αρχή, κατά τη διάρκεια και στο τέλος του αγώνα….. Και πότε ήσουν ήσυχη, Audrey? Ε στην αρχή αρχή, είπαμε. Όταν ήμουν έξω από τα νερά μου. Αλλά μετά ευχαριστήθηκα μούντζα! Τη μούντζα της ζωής μου έριξα….. το δηλώνω! Και ξαναδηλώνω ότι ως Ελληνίδα σύγχρονη, τη μούντζα τη γουστάρω κάργα στο γήπεδο. Άλλες χειρονομίες δε μου αρέσει να κάνω, αλλά μούντζα ρίχνω με όλη μου την καρδιά. Ε…., μια, δυο, τρεις μούντζες (και ελάχιστα….μπινελίκια…) κάπως εξαγρίωσα τους μπροστινούς μου, οι οποίοι και ενώ με κοιτούσαν στην αρχή με ύφος «τς τς τς τς……Κοίτα μια γυναίκα…..πώς κάνει?», στο τέλος καταλήξαμε αγκαλιασμένοι 30 άτομα να χοροπηδάμε πάνω στα καθίσματα σαν μαλάκες. Να προσθέσω ότι μέσα σε αυτούς τους μαλάκες, η μοναδική γυναίκα ήμουν εγώ…..Οι υπόλοιπες γυναίκες της κερκίδας (παραδόξως υπήρχαν αρκετές….) ήταν απλά χαμογελάστες. Θα μου πείτε γιατί το λες έτσι? Εσύ ήσουν το ufo…. Ε, ως οπαδός φανατικός του Θρύλου ξεφεύγω από τα γυναικεία στάνταρ…. πότε πότε. Αλλά, μάνα μου…. δεν το θέλω αυτό ξανά. Τόσα γκολ, τόσες αποβολές, τόσο άγχος και τόσα πέναλτι, ΔΕΝ τα θέλω. Αφού σε κάποιο πέναλτι (δε θυμάμαι σε πιο ακριβώς… Στο 28^ο? Στο 30^ο?! Δε θυμάμαι… Ήμουν με πιεσόμετρο μια σε εμένα, μια στους κυριούληδες μπροστά μου…) είπα δώστε το να τελειώνουμε!!! Να πάμε σπίτια μας!! Αλλά μετά…… η νιρβάνα…. Εμ, έτσι είναι οι νταμπλούχοι….

Κλείνοντας θέλω να ομολογήσω κάτι. Με ιδιαίτερη ντροπή και με το κεφάλι στο χώμα, θέλω να εξομολογηθώ κάτι. Χτες κόντεψα να φάω το γαλλικό μανικιούρ μου και με τον βάζελο. Από την αγωνία μου μη χάσουν!!!! Ποια?! Εγώ!!! Η ορκισμένη ολυμπιακάρα! «Κατά βάθος όλοι βάζελοι είστε….», ένας μαλάκας βάζελος από την πράσινη παρέα. Όχι, φίλε μου….. Την έχω την απάντηση έτοιμη πάλι. Ήμουν σε κλίμα αθλητικό αυτές τις ημέρες σε τέτοιο βαθμό που χτες ξεχάστηκα και πήρα θέση στα μπινελίκια για τον πράσινο λαγό. (Ναι…. Και χτες με άντρες ήμουν στο Ασπρονήσι… Να ανησυχώ που με παίρνουν για να δούμε αγώνα όλοι παρέα? Είμαι γυναίκα ή όχι πια? Είμαι ρε!!! Απλά βγήκα σε εξελιγμένη μορφή. 2 σε 1! Συμφέρω!) Βέβαια, στο τέλος ένα κενό το είχα, αλλά ‘ντάξει…. Είπαμε… Δε βαριέσαι…..

Και επίσης σε αυτό το σημείο, θέλω να κάνω άλλη μία διαπίστωση. Ανεξάρτητα του ποιος κερδίζει σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ (γιατί ακούστηκε και τέτοια άποψη…. Βαζελική φυσικά… τι άλλο?) και σε μόνιμο επίπεδο, τελικά είμαι γυναίκα της ποδοσφαιρικής μπάλας και όχι της μπασκετικής. Μέτρησα την πίεση (αλήθεια… Έχω πιεσόμετρο στο σπίτι, ακρίβειας παρακαλώ!) μετά και από μπάσκετ και από ποδόσφαιρο και 14,2 με 9,1 μετά το ποδόσφαιρο και 12.3 με 8 μετά το μπάσκετ. Αγωνία είχα πιο πολύ στο ποδόσφαιρο παρά στο μπάσκετ (που και στο μπάσκετ η Παναγία μας βγήκε)…. Τέρμα αγόρια!!! Θα το πω! Είμαι γυναίκα του ποδοσφαίρου. Και είμαι οφσάιντ!!!! Τι τα θέλω εγώ τα ψηλά αγόρια? Αφού δε μου βγαίνει…. Άσε που κινδυνεύει η υγεία μου και η ψυχική μου ηρεμία με τόσα ματς στη σειρά. Όχι…. Πρέπει να διαλέξω…. Ποδόσφαιρό ή μπάσκετ! Και τα δυο μαζί, δεν τα μπορώ!!!! Ποδόσφαιρο, αγόρια! Ποδόσφαιρο! (Και τώρα ο σωστός βάζελος πρέπει να πει… «αφού μόνο εκεί κερδίζετε!»…. Σας προλαβαίνω, γιατί είστε και γρήγοροι…) Άντε να δούμε και τους τελευταίους αγώνες μπάσκετ της σεζόν και μετά τέλος το μπάσκετ. Μη μου στεναχωρηθεί ο Τεό και μετά μου λέει ότι εξαιτίας μου έχασε, γιατί είχε σεκλέτια που δεν πήγαινα στο γήπεδο….. Κίσιζ!!!! (Μετά από καιρό…. Σαν πολύ αραίωσαν οι εμφανίσεις μου ε? Σημειώνω να το διορθώσω αυτό το τεχνικό προβληματάκι….) Κ-Ι-Σ-Ι-Ζ!!!!!!         �

Υ.Γ.1: Αχ βρε Τεό….. Με ξενέρωσες…. Γιατί έχασες?! Τιμωρία, γιουβαρλάκια και καναπέ για ύπνο! Καλά το sex εννοείται κομμένο μαχαίρι ε….?

Υ.Γ.2: Και με στεναχώρησες….. Να προσέχεις τι λες όταν τα λες, γιατί εκτός από γιουβαρλάκια, θα φας και αγκινάρες με αρακά…. Κι εμείς Ολυμπιακοί είμαστε, αλλά το κλείνουμε το στόμα μας…. (Εννοείται πως δεν είμαι από τους μαλάκες που «όταν παίζει η Ελλάδα, είμαστε μαζί της…..»! Εννοείται! Όταν παίζει ο βάζελος, παίζει ο βάζελος! Τέλος…. Άσχετα αν αφαιρέθηκα χτες…. Με 8 βάζελους ήμουν. Ξεχάστηκα…. Είμαι γυναίκα και έχω το ακαταλόγιστο εξάλλου…)

Υ.Γ.3: Τι ήταν κι αυτό ρε σεις….? SAW I, II, III και IV σε προσφορά από το dvdάδικο!!! Όχι αγώνας κυπέλλου… Αφού ζω….μη μιλάτε….

Υ.Γ.4: Δίπλα ήταν το Υγεία. Για τους άντρες…. Για εμένα ήταν και το Μητέρα….

Υ.Γ.5: Μου αρέσει να κάνω παρέα με αγόρια. Με νιώθουν και τα νιώθω….. Μεγάλο λάθος στον τοκετό μου…. Σίγουρα! Για αλλού πήγαινα…. Άλλαξε η σύνθεση της αλυσίδας του DNA, μάλλον….

Υ.Γ.5: Μπουρούση?!!! Κακό παιδί….

Υ.Γ.6: Σας είπα ότι πήγα σε γάμο? Σας το είπα…. Τι γίνεται και με αυτό φέτος? Πάλι τα ίδια Παντελάκι μου αρχίσαμε με πέρυσι? Κοίτα να δεις…. Από εκεί που πηγαίναμε στα μπαρ με την παλιοπαρέα, ξαφνικά η παλιοπαρέα αραιώνει γιατί παντρεύεται σιγά σιγά…. Shit….

Υ.Γ.7: Ναι αλλά δε σας είπα πόσες φορές μου είπαν και στα δικά σου!!!! Καμία….. Χεχεχε…. Το πήραν απόφαση και οι ξένοι συγγενείς….

Υ.Γ.8: Η μόνη ερώτηση που μου τέθηκε ήταν «πού είναι ο………?». Εεεεε, χωρίσαμε…. «ΠΟΤΕ?!!!», σιγά μάνα μου! Πέρυσι… «Άντε ρεεεε….», yes indeed…. «Κρίμα…. Και ήταν καλό παιδί….», και παραμένει! Δεν πέθανε ο άνθρωπος!!! Περίμενα να ακούσω το πολύ cult «πού θα βρεις άλλον τέτοιο τώρα…», αλλά σώπασε η θεία…. Σημαίνει κάτι αυτό ή να το αφήσω να πέσει κάτω?

Υ.Γ.9: Τεό σε αγαπώ!!!!! Μην ακούς τι λέω καμιά φορά….. Από αγάπη είναι! Δε σε αλλάζω ποτέ! Είσαι ο άντρας μου! Είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο! Τέλος!!!

Υ.Γ.10: Ρε σεις….. Αυτός ο Μπατίστ ο αγριάντρας (συγγνώμη Τεό, αλλά τα σύκα σύκα…) δε μου έκανε κανένα κάρφωμα χτες στο καλάθι και ξενέρωσα…. Αν δεν έχει κάρφωμα από Μπατίστ, εγώ ήσυχη δεν κοιμάμαι…. Τέλος!

Υ.Γ.11: Άντε να φύγει και αυτή η αθλητική σεζόν, γιατί το παραχέσαμε με τα αθλητικά και τα Υ.Γ…… Κίσιζ!