Αφήνοντας την Μύκονο…

             ��

                       ��       
         �
            Πολλές φορές παρατηρώ το ανθρώπινο είδος -  είπαμε…. ακόμα δεν ξέρουμε ούτε την προέλευσή μου, ούτε τη δομή μου… – και ψάχνω να βρω την άκρη. Από πού ξεκίνησαν όλα. Φυσικά το ερώτημα δεν είναι βιολογικής φύσης και φυσικότατα ούτε θρησκευτικού προβληματισμού. Απλά προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται να κλάνεις με ξένο κώλο….. και να κλάνεις και επιδεικτικά! Συγγνώμη κιόλας. Μπήκα πάλι φουριόζα και δεν εξηγήθηκα. Άρχισα την αργκό και τα σιχαμερά και δεν ξεκαθάρισα για ποιο πράγμα μιλάω. Μιλάω για τον Ελληνάρα. Τον γνωστό σε όλους μας Ελληνάρα. Άντρα, γυναίκα. Απλά μέχρις στιγμής χρησιμοποιείται στο αρσενικό του. Είπαμε, ισότητα σε αυτόν τον γαλαξία δεν παίζει να δούμε πουθενά….

            Πάτησα τον όρκο που είχα δώσει (στον εαυτό μου περισσότερο…. Τους άλλους τους έχω και χεσμένους στην τελική….) και το Σ/Κ βρέθηκα να κολυμπώ σε πασίγνωστη παραλία του Ασπρονησιού. Να πω την αλήθεια, περισσότερο πήγα επειδή εκεί έκοβαν τα 8 μποφόρ, παρά γιατί το ήθελε η παρέα…. Στην αρχή μου άρεσε. Καθίσαμε λίγο παραπέρα από το κοσμικό στέκι (η πήχτρα η ίδια στο κοσμικό στέκι, έτσι? Δεν υπήρχε αυτό που αντίκρισα… Μεταξύ μας, με τόσες ξαπλώστρες δίπλα δίπλα, ήρθα σε πανικό…. Γιατί σκέφτηκα, αν χρειαστεί να εγκαταλείψουμε εγκαίρως την παραλία, πώς θα το κάνουμε? Μόνο από τη θάλασσα, βασικά και με την Ακτοφυλακή…. Γιατί ο δρόμος ήταν σαν ναρκοπέδιο με ξαπλώστρες!), η τιμή της ξαπλώστρας απλά με χαροποίησε (φυσικά δεν ανήκε στο κοσμικό στέκι….. Πάτησα τον όρκο μου, αλλά ευρώ σε αυτό το μαγαζί δε θα αφήσω ποτέ κι ας μου κάνουν και μήνυση…. Ειλικρινά!), η τιμή του καφέ επίσης με έκανε να πετάξω τα ρούχα μου από τη χαρά μου και να βρεθώ στο νεράκι, το οποίο παραδόξως ήταν καθαρό (τουλάχιστον έτσι έδειχνε…. Τα βακτηρίδια δε φαίνονται και με γυμνό μάτι…) και γενικά, μάζεψα τα ξινά μούτρα που αποκτούσα κάθε φορά που άκουγα το όνομα αυτής της παραλίας και απόλαυσα το μπάνιο και το οφθαλμόλουτρο.

Αλλά οφθαλμόλουτρο στο σημείο που καθόμουν! Δεν υπήρχαν τα άτομα εκεί….. Γούσταρα τρελά γιατί κι ενώ στα δεξιά σου έβλεπες τον απόλυτο ξεπεσμό (δε θεωρείται πρόοδος το πλαστικό βυζί, ο κωλόγερος με το πούρο και τη σαμπάνια με ντάλα ήλιο και πιατέλες σούσι στην άμμο…. Αυτό μόνο κατάντια το λες και ξεπεσμό…), στο σημείο που καθόμασταν, ένιωθες λες και γύρισε πίσω η δεκαετία του ’80 και οι αρχές του ’90!!! Τύποι και τύπισσες απίθανοι! Με σλιπάκια οι άντρες, αλλά ο Ελληνάρας ο γαμάτος με 800 κιλά κοιλιά και το σλιπάκι άφαντο, μαλλί περμανάντ οι γυναίκες, μερικοί φορούσαν τη φωτογραφική μηχανή πάνω στην κοιλάρα τους, αυτές τις παλιές με τον μεγάλο φακό μπροστά, τα παιδάκια έπαιζαν με τα κουβαδάκια (γιατί τα δίπλα παιδάκια, τα κοσμικά, κάθονταν σαν μεγάλα στις ξαπλώστρες και περίμεναν την Φιλιππινέζα ακόμα και για να κλάσουν….) και – oh my GOD!!!!!! -  με τις μπετονιέρες τους! Μπετονιέρες?! Το διανοείστε? Λάτρευα στην παραλία να παίζω με πλαστικές μπετονιέρες και μπουλντοζάκια! Ποια κουβαδάκια και ποια σχέδια στην άμμο…. Αυτά ήταν για τα φλωράκια. Εγώ είχα ροζ μπετονιέρα πλαστική, καφέ μπουλντοζίτσα και – κρατηθείτε…. – σουρωτήρι για να σουρώνω την άμμο, μην τυχόν και σπάσει η άμμος και δεν χτίσουμε σωστά (έφτιαχνα σενάρια, ρε παιδί μου, εγώ…. Τι κοιτάς έτσι?!) και φορτηγάκι για να μεταφέρουμε τα οικοδομικά υλικά! Αφού σκέφτηκα ότι τόσο καιρό, έχασα χοντρά σκηνικά σε αυτή την παραλία που δεν πατούσα το πόδι μου από αντίσταση…..

Και, δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά δάκρυσα…. Δάκρυσα, γιατί σε αυτή την παραλία μεγάλωσα, έτρεξα, πασαλείφτηκα με άμμο, σκοτώθηκα στα βράχια, έφαγα και ξύλο (αθάνατη Ελληνίδα μάνα….), έριξα κιόλας όταν μου έπαιρναν τον φορτωτή μου τα αγόρια, παπάριαζαν τα χέρια μου και μελάνιαζαν τα χείλη μου από τις ώωωωωρες που καθόμουν στο νερό (έτρεμα ολόκληρο όταν έβγαινα επιτέλους….), έτρωγα αυτά τα υπέροχα κεφτεδάκια στο εστιατόριο (που τώρα βρίσκεται το ανάκτορο…. Το κοσμικό στέκι ντε!), με φοβέριζε ο εστιάτορας και οικογενειακός φίλος ότι «αν δεν κάτσω φρόνιμα θα με χώσει στο φούρνο» (ειλικρινά δύο πράματα φοβόμουν τότε….. Τον φούρνο και τους μπάτσους. Μεγάλωσα και πάλι αυτά φοβάμαι…. Αλλά για διαφορετικούς λόγους πια! Όχι γιατί το έλεγαν οι άλλοι όταν έκανα τρέλες!), έπινα χυμό με ομπρελίτσες πάνω και με αυτά τα πλαστικά μαϊμουδάκια και τις γοργόνες που έβαζαν για ντεκόρ στο ποτήρι, αλλά ως κυρία στο μπαράκι του εστιατορίου, στην καρέκλα (άλλοι με ανέβαζαν… Εγώ ούτε με τα χέρια στην ανάταση δεν έφτανα…) και με το μπλουζάκι I LOVE MYKONOS (αθάνατο…..), το οποίο και φορούσε τύπος στο σημείο που καθόμουν. Και ξαναδάκρυσα…. Ρε μαλάκες κοσμικοί με 15 δάνεια, να φύγετε! Να πάτε αλλού! Εγώ θέλω την παλιά μου παραλία!!! Δεν ξέρετε απλά…. Απλά δεν ξέρετε το Ασπρονήσι, δε θα το μάθετε ποτέ και ποτέ δεν θα το ευχαριστηθείτε γιατί είστε για λύπηση. Ειλικρινά…. Σαμπάνια με ήλιο?! Σαμπάνια με ήλιο?! Δηλαδή πόσο large είναι αυτή η χώρα πια?

Οι φίλοι μου με κορόιδευαν μόλις έπιασαν τα ζουμιά μου. Δε μπόρεσα να κρατηθώ (παραέγινα ευαίσθητη εγώ….. Κακό πράμα!). Μου ήρθαν τόσες εικόνες σε αυτό το σημείο που είχε μείνει τόσο αναλλοίωτο. Τόσο ‘80’s! Και μετά το μάτι μου έπεσε στα σκατά δίπλα…. Ένα παιδάκι με κουβαδάκια δεν είδα. Ένα μαλάκα κοσμικό (με αυτά τα 15 δάνεια που λέγαμε…) δεν είδα να σκύβει να παίξει με το παιδί του. Μία καριόλα μάνα δεν είδα να το πάει για μπάνιο στη θάλασσα, αλλά το έδινε στη δουλάρα μη και της πέσει το βυζί…. Μην ανησυχείς, μάνα μου. Το πλαστικό είναι εγγύηση. Και στις πιο αντίξοες συνθήκες μένει ακίνητο! Γενικά ένα χαμόγελο αυθόρμητο δεν είδα. Στήσιμο μπροστά στην φωτογραφική μηχανή τύπου «είμαστε Ασπρονήσι, γουστάρουμε και περνάμε τέλειαααααα!!!!! Φιλάκιαααααα!!!», στήσιμο και ρούφηγμα της κοιλιάς στην ξαπλώστρα (έλεος…. θα βγει στην πλάτη η κοιλιά στο τέλος!), μαγιώ που ούτε η χειρότερη τραγουδιάρα δε θα φορούσε ούτε πάνω στην πίστα (sorry, αλλά η Μπεζαντάκου με καλύτερο ήρθε παρακαλώ…), έλαμπαν ολόκληρα, αφού ήθελες και δεύτερο ζευγάρι γυαλιά ηλίου, ένα για τις υπεριώδεις ακτίνες και ένα για την ακτινοβολία από τα μαγιώ, λαδωμένα κορμιά σε σημείο που να μαζεύουν μύγες (ξέρετε….. Ζαλισμένες αυτές από τον αέρα, αν δεν υπολόγιζαν σωστά, κολλούσαν πάνω! Ούτε μυγοπαγίδα έτσι…) και πόσα άλλα….

…..Πού καμάρωσα από κοντά, όταν και αφού μου είχαν σπάσει τα νεύρα, σηκώθηκα από εκεί που καθόμουν και πήγα να καθίσω δίπλα (ναι…. στα σκατά. Ό,τι κράζεις, το λούζεσαι λένε… Φρόντισα να απολαύσω το μπάνιο μου πρώτα, όμως στην δεκαετία του ’80!). Στο κοσμικό στέκι ντε! Είχαμε μιλήσει και με άλλη παρέα από το προηγούμενο βράδυ και είχαμε κανονίσει να πάμε για φαγητό στο κοσμικό στέκι. Ήθελαν διακαώς να πάμε με το πρόσχημα βέβαια ότι «εκεί κόβει ο αέρας ρε Audrey….!» και γενικά «Audrey μην είσαι στόκος. Πάμε και πουθενά αλλού. Δε θα σε πούνε ντίβα…»…… Ε κι επειδή ντίβα είμαι (πώς να το κάνουμε τώρα…), πήγα. Κατάφερα με χιλιάδες επιδέξιες κινήσεις να φτάσω στην ξαπλώστρα…. Γολγοθάς σκέτος! Αλλά φαίνεται ο ιδιοκτήτης επειδή είδε τα μούτρα μου (ε δυσκολεύομαι να κρύψω τα συναισθήματά μου… τι να κάνω….), προσφέρθηκε να μας μεταφέρει σε ξαπλώστρες στην άκρη της θάλασσας. Δεν πειράζει, μεγάλε…. Θα ρουφήξω κι εγώ την κοιλιά και θα χωρέσουμε… Τις παντόφλες μου κράτα τις, γιατί κάπου να τις αφήσω δεν παίζει. Δεν βρίσκω χώρο, όχι τίποτα άλλο….

Με τα πολλά παρακάλια και των άλλων, καθίσαμε στο κύμα δίπλα. Αλλά όταν λέμε δίπλα, εννοούμε δίπλα! Του ενός του βράχηκε και η πετσέτα…. Τα έχει αυτά η ακροθαλασσιά, τι να κάνουμε τώρα… Να την αποξηράνουμε τη θαλασσίτσα?! Ε όχι… Κι εκεί που ετοιμάζομαι να απλώσω την πετσέτα μου, νιώθω μια σκιά να τρέχει πανικόβλητη προς το μέρος μου. Μου αρπάζει την πετσέτα και μου δίνει τάχιστα μία άλλη. Ήρθα σε πανικό για δεύτερη φορά…. Λέω, αμάν! Κλέφτες πετσέτας! Άσε κάτω την πετσέτα ΡΕ!!! Emporio Armani με 20 έουρος από το yoox.com (πιθανότατα μαϊμού….)! «Μην ανησυχείτε…. Σας δίνουμε εμείς πετσέτα. Κρατήστε τη δική σας. Μην την βρέχετε.», ???????? γιατί? «Εεεεε…. Πολιτική του μαγαζιού…. Για αυτό….», α….. Τις πλένετε καθόλου? «ΚΑΤΣΕ ΚΑΤΩ AUDREY!!!!!», μάλιστα…. Δεν ξαναμιλάω… Περιμένω να φύγει το παλικάρι, κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, βγάζω με προσεκτικές κινήσεις την πετσέτα μου από την τσάντα μου, τραβάω ως άλλος Χουντίνι αυτή που μου έδωσαν (ίου…. Μικρόβια!) και στρώνω γρήγορα τη δική μου και επίσης γρήγορα ξαπλώνω ανάσκελα!!! «Δεν πας καλά….», εγώ? Ενώ αυτοί πάνε…. Ρε ο καθένας την πετσέτα του! Τι είναι αυτά?! Έλεος… Βάζω το αντηλιακό μου – έκαιγε ακόμα ο γαμημένος… – , στρώνομαι στην ξαπλώστρα και ετοιμάζομαι να στήσω κουβεντολόι με την παρέα που συναντήσαμε. Αμ δε…. Δεν τα κατάφερα…

Είχα εκστασιαστεί από το μέγεθος της μαλάκυνσης που πλήττει τον πλανήτη Ελλάδα. Πριν βιαστείτε να πείτε ότι για αυτό δεν έρχεστε μερικοί στο Ασπρονήσι – για την και καλά κατάντια… – να σας πω ότι εδώ απλά ο χώρος είναι περιορισμένος και τους βλέπεις πιο εύκολα. Αλλά όλα αυτά τα ufo δεν προέρχονται από το Ασπρονήσι, αλλά πιθανότατα από Αθήνα μεριά ή άλλα μέρη του πλανήτη Ελλάδα…. Απλά μοιραία σε μικρούς χώρους δεν περνάνε απαρατήρητοι…. Στους μεγάλους απλώνουν όπως τα χταπόδια όταν τα χτυπάς στον βράχο. Και στην Πάρο πιο δίπλα τα ίδια αντίκρισα προσφάτως…. Και πριν δυο χρόνια στους Παξούς, σχεδόν τα ίδια….. Έχει πρόβλημα ο Έλληνας και μάλιστα χοντρό. Θέλει, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς. Θέλει κι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα. Συγκεκριμένα, όμως, όχι. Το ψάχνει μάλλον…. Έχει χαθεί άσχημα και δεν λειτουργεί και το τελευταίας τεχνολογίας GPS του…. Οπότε ψάχνει βοήθεια στο i-Phone. Σκατά κι εκεί…. Το σήμα ασθενές… και η οθόνη αφής δε βοηθάει. Τώρα βρήκε κι αυτή?

Το γκομενάκι γκρινιάζει. Θέλει σούσι… Δεν ξέρει, βέβαια, τι είναι το σούσι. Της είπαν κάποτε ότι είναι κάτι ωμό που πρέπει να το φάει για να μεγαλώσει. Δεν της αρέσει φυσικά, αλλά το τρώει. Γιατί θα σκέφτεται, «και τα φάρμακα δε μας αρέσουν όταν τα παίρνουμε, αλλά πρέπει να τα πάρουμε»…. Σωστά! Η άλλη πιο δίπλα τα έχει πάρει στο κρανίο γιατί ακόμα δεν έχει τραπέζι μπροστά (φυσικά! Πίσω πάνε οι δούλοι….και οι πληβείοι… Αυτή που τα λεφτά της τρέχουν και δεν ξέρει πώς να τα μαζέψει, θέλει πρώτη μούρη. Κάνε τουλάχιστον και ένα ρεκτιφιέ! Θα σε βάλουμε που θα σε βάλουμε πρώτη μόστρα… Να βλέπουμε φρέσκο πράμα!) και «δεν είναι πράματα αυτά!». Σωστά! Πες τα! Ο Μπρούγκλης πιο δίπλα ανάβει πούρο…. Α… Όπως μάθει κανείς… Πούρο? Πούρο! Κι ας έχει ήλιο με δόντια!! Να και το βαρκάκι…. Φέρνει τους (αληθινούς…) πλούσιους από το κότερο. Σας πληροφορώ οι πιο ήσυχοι της παραλίας ήταν. Ε όταν τα λεφτά δεν κρύβονται, δεν έχεις ανάγκη να τα δείξεις. Γιατί ξέρεις ότι φαίνονται… και δε σε νοιάζει κιόλας. Αλλά όταν τα λεφτά κρύβονται σε δάνεια και κάρτες…. τότε θέλεις ρε παιδί μου να μετράς! Πώς να το κάνουμε…. Γιατί αν δηλώσεις πλούσιος, είσαι κιόλας. Ασχέτως αν το σκατό μετά πίσω στο σπίτι γίνεται όχι παξιμάδι, αλλά φρυγανίτσα… από τις άλλες κιόλας, τις καινούριες, χωρίς αλάτι. Και καλά τις τρώμε για υγιεινή διατροφή…

Κι εκεί που λέω δεν έχω κάτι άλλο να καμαρώσω, να και η σαμπανιέρα…..! Τι λες τώρα…. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Το σπίτι μου δίπλα είναι, γεια σας…. «Κάτσε ΚΑΤΩ AUDREY!!!», τι είναι αυτά ρε?! Λούτσιο Ντάλα ήλιο…? «Γιατί ρε? Δεν την πίνεις?», φυσικά και μου αρέσει και πολύ, αλλά όχι στην παραλία με ήλιο….. Ένιωσα ο απόλυτος αρχοντοχωριάτης…. Γιατί μόνο ο αρχοντοχωριάτης πίνει σαμπάνια στην παραλία μεσημεριάτικα! Ρωτήστε και τον Ζαμπούνη! Μία σαμπανιέρα, μάνα μου, τεράστια σαν κολυμπήθρα. Λέω βαφτίσια έχουμε και δεν έφερα και δώρο…. Σαμπάνια ροζέ, φρούτα από τον Αμαζόνιο (έτσι φαινόταν το ντεκόρ πάντως….) και εγώ να ψάχνω τον Ουασίφ να μου κάνει αέρα και μετά και ένα γλειφομούνι…. Εντάξει. Είχα μείνει με το στόμα ορθάνοιχτο, οι φίλοι μου όλοι είχαν πεθάνει στα γέλια (παίζει να το έκαναν και αυτοί επίτηδες για να μου την σπάσουν και όχι ο ιδιοκτήτης… Είμαι σίγουρη 100%) και η μισή παραλία μας κοιτούσε και προσπαθούσε να καταλάβει ποιοι ήταν αυτοί οι φαινομενικά ασήμαντοι… Δε μπορεί?! Κάποιοι θα είναι…. Γιατί τον Ελληνάρα τον καίει να μάθει ποιος και τι υπάρχει δίπλα του, ειδικά όταν αυτό το κάτι περνάει - με το μυαλό του… – καλύτερα από εκείνον…  Δυστυχώς τα βλέμματα κράτησαν αρκετή ώρα. Ευτυχώς όμως ήρθε κάποια στιγμή η ώρα του φαγητού, αφήσαμε πετσέτες, σαμπάνιες – φυσικά και ΔΕΝ ήπια…. Είπαμε, με Λούτσιο Ντάλα ήλιο, δεν πίνουμε ό,τι να 'ναι! – , σαμπανιέρες κολυμπήθρες, ποτήρια, φρούτα και δεν συμμαζεύεται και τραβήξαμε τον ανήφορο κατά το μαγαζί.      
             Καλά ε? Εκεί να δείτε μεγαλεία….. Και φυσικά δεκάδες βλέμματα απορίας προς το μέρος μας, γιατί είπαμε… "ποιοι είναι αυτοί οι φαινομενικά ασήμαντοι τύποι με τις πιατέλες, τα κρασιά, τις κωλοτούμπες?". Κανείς, μάνα μου… Μην ταράζεσαι…. Κανείς δεν είναι. Ο πρωθυπουργός δεν είναι, ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι, ο πλανητάρχης δεν είναι, ο Πάπας δεν είναι, άρα κανείς σημαντικός δεν είναι…. Τρώγε εκεί και κοίτα τη δουλειά σου. Εξάλλου εσύ περνάς καλύτερα, γιατί ήρθες σε τρελό κέφι – εγώ ήρθα για τρίτη φορά σε πανικό! - και άρχισες να πετάς από τη χαρά σου τους πάγους έξω από τις σαμπανιέρες, να τραντάζεις τα τραπέζια τύπου "θα τα κάνω όλα λίμπα και θα κάνω και ζημιά γιατί με γουστάρω τέρμα" και έτρεχαν φυσικά οι δούλοι να μαζεύουν τα σκατά σου από το πάτωμα…. Και όλα αυτά γιατί λέει διασκέδαζες. Μάλιστα…. Προφανώς και είμαι εγώ η περίεργη, έτσι? Ο άλλος φυσιολογικός είναι, απλά έπεσε σε βλέμμα επικριτικό…. και ευτυχώς μαζεύτηκε. Αηδίασα, τι να κάνω? Να μην κοιτάξω στραβά? Τέλος πάντων…. 
                Γυρίζω στο τραπέζι μου, αποτελειώνω το ψαράκι μου - που φυσικά δεν ήταν φρέσκο…. ή αν ήταν, το είχαν στεγνώσει στο ψήσιμο…. Δεν καταπινόταν με τίποτα, μάνα μου! Μπουκιά και νερό…. -, να σου και τα γλυκά – αδιάφορα…. που όλοι λύσσαξαν με τα γλυκά! Και "να δεις Audrey τι τέλεια γλυκά" και "θα πάθεις πλάκα!" και άλλα βαρύγδουπα…. -, να και η σαμπανιέρα μπανιέρα…. Ευτυχώς δίχως σαμπάνια αυτή τη φορά. Διάφορα χωνευτικά λικέρ. Εγώ μαστιχούλα, παρακαλώ! Ήρθε, ξαναήρθε, ξαναήρθε ο ταλαίπωρος σερβιτόρος να μου γεμίσει το σφηνοπότηρο. Αφού το λυπήθηκα και ζήτησα μεγάλο ποτήρι για να μην πάει κι έρχεται κάθε φορά που του έκανε νόημα το αφεντικό να μας γεμίζει τα ποτήρια όλων….. "Δεν πειράζει…", μου απάνταει με βλέμμα γεμάτο ντροπή, λες και δεν ξέρω κι εγώ γιατί… Έλα Χριστέ μου… Κι επειδή με πείραζε που πήγαινε και ερχόταν και που στην τελική ήταν και κουραστικό να έχεις έναν άγνωστο συνέχεια πάνω από το κεφάλι σου και την κουβέντα σου, είπα σε κάποια φάση να βάλω μόνη μου λίγη μαστίχα (λίγη? Είχα πιει όλο το μπουκάλι, στο Θεό μου πια!). Παναγία μου!!!! Με την άκρη του ματιού μου βλέπω πανικόβλητο τον σερβιτόρο να τρέχει προς το μέρος μου (μάτια στον κώλο είχε?!), να μου αρπάζει το μπουκάλι – με ευγένεια, εννοείται… – και να μου γεμίζει το σφηνοπότηρο. Φυσικά ήρθα σε πάνικο για πολλοστή φορά (έχασα το μέτρημα πια…)!! Αφού δεν άντεξα και τον μάλωσα λέγοντάς του να πει στο αφεντικό του ότι δε θέλω να έρχεται συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου. Μπορώ και μόνη μου κι εξάλλου, μάνα μου, πίνω σαν καρούτενα… Άσ'το πουλάκι μου! Δε λέει… Θα γελάει κι ο κόσμος…. Ευτυχώς το κατάλαβε. Ήπια, ήπια, ήπια τόσο μαστίχα που κόντεψα να χωνέψω πια το ψάρι. Ετοιμάστηκα να σηκωθώ για το σπίτι, οπότε και συνειδητοποίησα ότι το χωνευτικό λικέρ πρέπει να παραμένει χωνευτικό λικέρ και όχι να το πίνουμε όπως την Σουρωτή…… Τα κατάφερα τελικά και έφτασα μέχρι το αμάξι. 
             Κι εκεί πάλι δάκρυσα….. Σκέφτηκα πάλι την παραλία αυτή και την εποχή που είχε άλλη χάρη ή τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα. Είχα περάσει όμορφα εκείνη την ημέρα παρόλα αυτά. Η παρέα μου άρεσε πολύ ούτως ή άλλως, οπότε και όλα τα υπόλοιπα τα πέρασα σε δεύτερη μοίρα και στην τελική, δε πα να γαμηθεί και το κοσμικό στέκι και όλοι τους….!! Αλλά δάκρυσα από νοσταλγία. Μάλλον…. Είχα πιει και κάπως τα μπέρδεψα τα συναισθήματά μου. Και τις εικόνες μου…. Θυμήθηκα πάλι την πλαστική μπετονιέρα μου…. και την τσούχτρα που είχα χώσει μέσα με το φτιαράκι με την μάνα μου να φωνάζει τρέχοντας προς τα εμένα! Προφανώς για να μην γεμίσω κοκκινίλες και πληγές…. μάλλον. Και τον μπαμπά μου που προσπαθούσε να μου δείξει πώς γίνονται τα καστράκια και οι πόρτες στα καστράκια. Ντουβάρα, βέβαια, εγώ. Ήθελα με τον δικό μου τρόπο, οπότε και τα καστράκια έπαιρναν σχήμα καλύβας… Και τον αδερφό μου που έτρωγε 15 κιλά άμμο κάθε φορά που τον αφήναμε να μπουσουλήσει κάτω. Έβαζε ολόκληρες χούφτες μέσα στο στόμα! Και αυτά τα κεφτεδάκια, αυτή η μυρωδιά. Κάθε φορά που μου μύριζαν έτρεχα σαν τρελό στα σκαλιά και έμπαινα μέσα στην κουζίνα και περίμενα σαν τον γύφτο…. "Πάλι εδώ είσαι εσύ? Όταν κολυμπάμε, δεν τρώμε βρε!", έλαααααα….. "Άντε καλά…..", τα έπαιρνα στα χέρια και ξανακατέβαινα στην παραλία (τα μισά, βέβαια, μου έπεφταν στην άμμο….). "Μην της δίνεις ακόμα! Δε θα φάει μετά!"….., χεχε….θα τα φάω όλα!!! Και αυτό το ποδήλατο της θάλασσας…. Που μας ανέβαζαν πάνω οι γονείς μας, εμενα και τον αδερφό μου, και κάναμε βόλτες όλοι μαζί! Και ούτε ένα κότερο στο βάθος. Μόνο θάλασσα και μερικά θαλάσσια ποδήλατα. Τέλειο….. Γύρισα πάλι πίσω στην παραλία και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κολύμπησα βράδυ. Είχα πιει, βέβαια, κακώς, αλλά ντάξει… Έξω έξω… Μόνη μου! Για αυτό σας λέω…. Κοσμικοί όλου του κόσμου ενωθείτε και πηγαίνετε αλλού. Ή τουλάχιστον απολαύστε αυτό που έχετε και όχι αυτό που προσπαθείτε να φτιάξετε. Χάνετε και χάνετε πολλά…. Και είναι κρίμα. Κυρίως για τα παιδιά σας που ποτέ δε θα έχουν τέτοιες εικόνες σαν τις δικές μου απόψε. Απλά θα θυμούνται εσάς μέσα σε μία πήχτρα από ξαπλώστρες, να τσουγκρίζετε ποτήρια, να ανάβετε πούρα και να τα κάνετε πάσα στις δουλάρες σας, χωρίς να τα πάτε μία βόλτα με ένα θαλάσσιο ποδήλατο. Τόσα λεφτά και δεν τους έχετε πάρει μία μπετονιέρα πλαστική να θυμούνται…. Κρίμα ρε σεις…. Χάνετε κι εσείς και αυτά. Κίσιζ……        

                 ��

                   ��

            Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς, ή είναι θέμα δικό μου λόγω και της μαλακίας που με διακρίνει ώρες ώρες…., αλλά πολύ φιλί ρε παιδιά! Και καλά εμείς εδώ μέσα το έχουμε σύστημα. Είναι το blog της Audrey γνωστό για τα μεγάλα ποστ και τα πλούσια φιλιά. Τα δίνω – γραπτώς… – χωρίς τσιγγουνιές: τα καθιερωμένα κίσιζ στο τέλος! Αλλά δε μιλάω για αυτά, όχι… Δε μιλάω ούτε για αυτά που επίσης μας αρέσουν, τα φιλιά του μπαλαμουτιού και του έρωτα. Όχι, βέβαια!!! Αυτά τα ψηφίζουμε δαγκωτό και μόνο με άντρες που το δουλεύουνε καλά….το θέμα φιλί με ή χωρίς γλώσσα (ίίίίου…. Πώς ακούστηκε έτσι?! Αηδία… Θα το θέσω αλλιώς άλλη φορά. Πιο οργανωμένα…). Αλλά τα φιλιά που δε μπορώ καθόλου μα καθόλου να ανεχτώ είναι αυτά που δίνουν όλοι όσοι σε βλέπουν και κάθε φορά που σε βλέπουν.

            Περπατάς στο δρόμο…. Ανυποψίαστη/ος…. Ξάφνου ακούς το όνομά σου σε ντισιμπέλ ανήκουστα!!!! Γυρίζεις έντρομη/ος να δεις ποιος ή ποια χάρηκε τόσο με την παρουσία σου. Ξενερώνεις γιατί δεν είναι το άλλο σου μισό ή ο άντρας της ζωής σου, άρα και δε σε νοιάζει ρε παιδί μου! Μέχρι να προλάβεις να αντιληφθείς το μέγεθος αυτής της χαράς, έχει πέσει πάνω σου και αρχίζει τα μάτσα μούτσα!!! HELP!!!! DON’T KISS ME!!!! Και μετά σου λέει πόσο χάρηκε που σε είδε, πού χάθηκες βρε παλιόπαιδο και πότε θα τα πούμε από κοντά (ποια?)…. Αυτό το φιλί εννοώ. Της συμπεθέρας, όπως το λέω…. Όλοι αμέσως μόλις αντικρύσουν ο ένας τον άλλο, αμέσως μάκια! Τσάκα τσούκα στα μάγουλα…. Στο μπαρ μπαίνεις? Τρέχει ο πορτιέρης που ανάθεμα την ώρα που τον ξέρεις, να σε φιλήσει σταυρωτά. Στο κούτελο ξέχασες, μεγάλε… Πας πιο μέσα, φτάνεις στην μπάρα? Τρέχει ο υπεύθυνος να σε φιλήσεις. Κάνεις πως γέρνεις προς τα πίσω, αλλά δεν πτοείται…Όχι! Σε τραβάει με λαχτάρα, μη σε χάσει ξανά! Πας τουαλέτα? Να και ο γνωστός στα τραπέζια… Τρέχει κι αυτός από τη χαρά του! Ευτυχώς μόνο η καθαρίστρια δε χαίρεται που σε βλέπει γιατί ξέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα κι επειδή είσαι σούρα, θα καθαρίσει τη λεκάνη…. οπότε και λέει «άντε γαμήσου» από μέσα της. Πού φιλί…? Μέχρι να γυρίσεις πίσω στην παρέα σου, έχεις φιλήσει το 49.9% του μαγαζιού. Άντρες γυναίκες…. Φίλοι, φίλες, πρώην, μελλοντικοί (ίσως…), αδιάφοροι, ίσως και κανέναν κατά λάθος από την πολλή φόρα που πήρες…

            Φτάνω Πάρο, κατευθύνομαι προς Σάντα Μαρία (για καυλαντήρι…..Φυσικά…. Με την Audrey μιλάτε… Έχω κάνει το καμάκι επιστήμη τελευταία!!! Όσο με ζορίζει ο άλλος, τόσο καμακώνω εγώ! Αντίδραση τώρα!), βρίσκω ξαπλώστρα σούπερ δίπλα στο μπαράκι – μουσικούλα, γκόμενοι ΚΑΙ τα ρέστα… – απλώνω πετσέτα, μαζεύω μαλλί (λάγνα και καλά…. ήρθε η γκόμενα στην παραλία, ψαρώνουν φυσικά οι άντρες και γυρίζουν τα μάτια με την ταχύτητα του φωτός…) και κάνω να πάω προς το βάλσαμο νεράκι…. Αμ δε! «Audrey!!!!!!!!!!! Ε δεν το πιστεύω…..», κι όμως…. It’s true…. Προσπαθώ με 150 ζογκλερικά νούμερα να αποφύγω το φιλί της συμπεθέρας. Αμ δε! Ο τύπος αποδείχτηκε πιο μάστορης από εμένα και κατάφερε να με φιλήσει. Τσάκα τσούκα στα μάγουλα…. Πιάνουμε την κουβέντα, πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, είναι της μοίρας μας να συναντιέται η παλιοπαρέα εδώ πέρα (παλιοπαρέα εννοεί εγώ, η ξαδέρφη μου και κάτι γκόμενοι πρώην…. Νταξ…Τι να του πεις μεσημεριάτικα? Θα μου έμενε στα χέρια από την πολλή χαρά άλλωστε…) και άσε με να χαρείς του λέω, γιατί καίγονται τα πόδια μου στην άμμο. Σώνομαι….. αλλά για την ώρα μόνο. Πλακώνει η παρέα του, δηλαδή φίλοι, φίλες, γνωστοί, χαμός, θυμηθήκαμε τα παλιά (η αλήθεια είναι ότι είχαμε κάνει ονειρεμένα ξενύχτια στην Νάουσα παλαιότερα…. είτε τους είχαμε είτε δεν τους είχαμε γκόμενους…. τους πρώην εννοώ.), και τσάκα τσούκα στα μάγουλα… Δεν προλάβαινα να πάρω σειρά από τα φιλιά. Αφού στο τέλος η μία μπερδεύτηκε και ξαναήρθε για φιλάκι…. Πήραμε, πήραμε…

            Ε λέω κι εγώ, πάει… σώθηκαν τώρα τα φιλιά, σώθηκα κι εγώ. Αμ δε! Είχε μείνει και ένας άλλος πρώην κάπου εκεί πέρα στην Πάρο…. (Καλά πόσους είχα τελικά…..? Έλα βρε! Σας πειράζω….)…… και που δυστυχώς τον συνάντησα λίγο αργότερα στην παραλία και μετά και το βράδυ στο μπαρ που συχνάζω όταν βρίσκομαι στο νησί. Καλά ε? Εκεί να δείτε…. Σιχάθηκα τη ζωή μου! Δεν την ήθελα!!! Αφού δεν άντεξα στο τέλος και του την είπα στεγνά….. Φιλί στο έμπα, φιλί στο έβγα του μαγαζιού, έλεος!!! Θα καυλώσουμε στο τέλος… Νταξει! Χαρήκαμε που ξαναβρεθήκαμε τυχαία μετά από 5 χρόνια! Αυτός γιατί εγώ συνειδητοποίησα ότι θα πάω στην κόλαση με τις σαβούρες που κατά καιρούς μαζεύω… Δηλαδή πού τα είχα τα μάτια τότενες? Στον κώλο? Δεν το έβλεπα το παλικαράκι?! Όλα ίσωμα τα είχα μάλλον… Δε βαριέσαι. Εμπειρίες, που λένε και οι άντρες. (Παρένθεση. Αυτόν τον γκόμενο τον είχα χωρίσει γιατί δεν κάναμε σεξ, αλλά κοιμόταν σαν ζώον με τις ώρες…. Οπότε το μαξιλάράκι σου και σε άλλο κρεβατάκι. Σε αυτό κάνουμε σεξ!). Η απάντησή του ήταν «έλα μωρέ….Πώς κάνεις έτσι?», ε τι πώς κάνω, μάνα μου?!!! Φιληθήκαμε στην παραλία, μια όταν ήρθες, μια όταν έφυγα. Φιληθήκαμε στο μπαρ, μια όταν μπήκα και τώρα μια που φεύγω. Θα βρεθούμε και αύριο πιθανότατα, δυο δρόμους έχει η Πάρος, ένας ο κύριος και ένας ο άλλος μέσα στη Χώρα…, δηλαδή τα ίδια θα έχουμε? Τσάκα τσούκα?! Φτάνει δηλαδή…. Ή ψείρες θα κολλήσουμε ή την γρίπη των χοίρων! Άλλες επιλογές καλοκαιριάτικα δεν έχουμε…. Άντε και καμιά μουνόψειρα, αν το πράμα φτάσει παραπέρα, που δεν παίζει, μη γυαλίζεις το μάτι. Τα λάθη τα έκαμα μικρή. Τώρα ξεστραβώθηκα επιτέλους!!

            Ακούγομαι υπερβολική! Όπως πάντα άλλωστε….. Αλλά συγγνώμη τώρα! Άντρες πράμα τρέχουν σαν τις συμπεθέρες να φιλήσουν σταυρωτά όλο τον κόσμο? Και καλά στις γκόμενες, πες το κάνουν επίτηδες. Αφορμή να κωλοτριφτούν και να τους δουν. Τους άλλους όλους? Νέους, γέρους, φίλους, γνωστούς? Μαζί ήταν όλη μέρα! Δηλαδή με το φιλί θα σφραγίσουν τη φιλία τους? Το θεωρώ τουλάχιστον γελοίο αυτό το πράμα. Ακόμα και για τις γυναίκες ναι. Αλλά σε αυτές δίνω και ένα περιθώριο γιατί δεν το κάνουν όλες πρώτον (ενώ οι άντρες, ΌΛΟΙ όμως!!! Μα όλοι!) και δεύτερον είναι γκόμενες…. Κολλάει κάπως πιο διαφορετικά. Δε μπορώ να το αποδώσω με λέξεις, αλλά κι ενώ τις κράζω που τρέχουν σαν τα ζώα να φιλήσουν τον πορτιέρη (ένδειξη ότι μετράνε που τον ξέρουν…. Ούτε αυτό το κατάλαβα ποτέ…. Από πότε ο πορτιέρης αξίζει να τον χαιρετάς και να χαίρεσαι κιόλας…), τον μετρ, τον γνωστό στο δρόμο, τον φίλο κολλητό ξεκολλητό, τον πρώην και πολλούς ακόμα που χαίρονται τάχα μου που τους βλέπουν, δεν τις πολυαποπαίρνω γιατί είναι πιο γκομενικό το τσάκα τσούκα στα μάγουλα. Εξού και το φιλί της συμπεθέρας… Αλλά ρε αγόρια? Φτάνει δηλαδή? Σαν κατίνες κάνετε με τα φιλιά πέρα δώθε!!! Η γκόμενα και να είναι κατίνα θα της το συγχωρέσουμε γιατί είναι γυναίκα και το κατίνα βγαίνει μόνο στο θηλυκό εξάλλου. Αλλά για εσάς ακόμα δε βγάλαμε το αρσενικό της λέξης…. Κρίμα δεν είναι? Χαρείτε με μέτρο και χωρίς φανφάρες και κωλοτριψίματα. Αφήστε την γκόμενα να σας κωλοτριφτεί αν γουστάρει φιλί. Και που πιστέψτε με, αν γουστάρουμε, ακόμα κι εμείς που και καλά τα κράζουμε τα φιλιά τα συμπεθερικά, θα σας τα δώσουμε…. Έτσι για το τρίψιμο…. Οπότε κάντε κράτει!!!!!

            Όπως καταλαβαίνετε και μόνοι σας, φιλί σήμερα δεν έχει. Έδωσα και πήρα αρκετά αυτές τις ημέρες. Και το θέμα είναι ότι όσο πιο πολύ σιχαίνομαι, τόσο πιο πολύ μου έρχονται και αναγκάζομαι μετά να γίνομαι αντιπαθούκλα του κερατά. Ε δε βαστιέμαι και πολύ εγώ…. Τα αμολάω εύκολα τα λόγια… Ροδάνι η γλώσσα! Και μετά με λένε και υπερβολική και περίεργη!!!! Κατάλαβες?!!! Λοιπόν!! Τέλος τα φιλιά προσωρινά γιατί κυκλοφορεί και η γρίπη των χοίρων και σκιάζομαι……  �

                 ��

           Πόσο τέλειο είναι το sex όταν είσαι ερωτευμένη? Νομίζω απλά απίστευτο….. Όχι, φυσικά και δεν είμαι ερωτευμένη αυτή την εποχή και γενικά δύσκολα ερωτεύομαι καθότι η πλειοψηφία του αντρικού πληθυσμού για εμένα προσωπικά ανήκει στην κατηγορία του μαλάκα, του λαμόγιου και του ευθυνόφοβου. Πλέον και του άχρηστου… Αλλά ακόμα και με έναν τέτοιο……. άχρηστο, πόσο απίστευτο είναι το sex όταν νομίζεις ότι όλα πάνω του είναι μόνο δικά σου εκείνη τη στιγμή? Όταν δε σκέφτεσαι, όταν δε σε νοιάζει τίποτα άλλο, όταν απλά δε νιώθεις τίποτα πέρα από έρωτα και καύλα? Όταν μπορείς να τελειώσεις μόνο κοιτάζοντάς τον?           
            Τέτοιες κουβέντες λέγαμε σήμερα με τη φίλη μου στη θάλασσα. Δηλαδή εγώ έλεγα κι εκείνη συμφωνούσε καθότι διόλου αθυρόστομη…. και τόσο άνετη με τη… δημοτική… Ξεκίνησε στο τελείως άσχετο, ενώ κοιτάζαμε κάτι τύπους απέναντί μας. Νόστιμά αγόρια και μόλις φτάσαμε στην παραλία έκαναν και τη γνωστή βαρύγδουπη αντρική δήλωση-μην ξεράσω, «Τώρα δεν πάμε πουθενά. Εδώ θα κάτσουμε μέχρι αύριο!». Στάνταρ φίλε μου μέχρι αύριο θα κάτσεις γιατί είσαι τόσο ζώον που μπορεί να σε πάρει και ο ύπνος πάνω στο καμάκι….. Φυσικά ούτε λόγος να μας μιλήσουν κι ας χαχανίζαμε σαν ηλίθιες τάχα μου τάχα μου…., ούτε λόγος να μας κεράσουν κάτι, ένα χυμό, ένα βερμούτ, ένα λικέρ, ένα πέπερμιντ…., ούτε λόγος να κάνουν κάτι μέχρι αύριο το πρωί, όπως δήλωσαν. Οπότε αυτή τη βαρύγδουπη δήλωση τύπου «εδώ είμαστε! Γυναίκες!!!» απορώ τι σκατά τι κάνουν και μετά ξελιγώνονται στο κοίταγμα…. Μάλλον περιμένουν εμείς να πάμε με το σφηνάκι ε? Ε μάλλον…. Τους αφήνω λοιπόν στην παραλία να την παίζουν μέχρι αύριο με την πάρτη μου και περνάω στα δικά μας.            
               Τώρα που τους κοιτάζεις, φίλη μου, μπορείς να τελειώσεις έτσι απλά? «?????????????????????Τι λες Audrey μου?!!!! Με τρομάζεις….», εννοώ τώρα που τους κοιτάς, πιστεύεις ότι αν κάτσεις να σε γαμήσουν, θα χύνεις όλη τη νύχτα? «Δεν τα ακούω αυτά με ντάλα ήλιο, η καημένη!!!!! ΤΙ ΛΕΣ?!», καταρχάς μη φωνάζεις, μας ακούν. Και κατά δεύτερον, βλαμμένη είσαι? Λέω το προφανές…. Μπορείς ρε παιδί μου να καυλώσεις? «Πωπω…. Εεεε…. Όχι….», αυτό ρωτάω, μάνα μου!!!!! Καλά, εσύ δε μετράς γιατί είσαι και τρελή καψούρα με τον δικό σου, αλλά εκεί θέλω να καταλήξω. Σκέψου το sex με τον δικό σου. Μπορείς να κάνεις ένα παρόμοιο με κάποιον άλλο? Αν χωρίσεις εννοώ με τον δικό σου. «Νομίζω πως όχι. Είναι τόσο τέλειο. Τόσα χρόνια και με όσους έχω πάει, ποτέ δεν ήταν τόσο μα τόσο τέλειο. Δε θέλω να τελειώσει.», κι ας έχεις τελειώσει…. «Ναι! Audrey, σταμάτα. Κομπλάρω τρελά όταν κάνουμε τέτοιες συζητήσεις.», δε σκοπεύω να πούμε λεπτομέρειες ούτε για το δικό σου sex, ούτε για το δικό μου. Γενικά μιλάω. Για την πράξη χωρίς τις σκηνές. Απλά με αυτό που έρχεται….
             «Έχεις δίκιο…. Με τον Έτσι μπορώ απλά να κάνω τα πάντα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Χωρίς να ντρέπομαι. Χωρίς να κομπλάρω. Χωρίς να προσπαθώ.», μμμμμ…. «Αλλά τι σχέση έχουν οι απέναντι τώρα ρε συ?», έχουν σχέση στο ότι είναι δύο γκόμενοι νόστιμοι, μας κοιτάζουν, πιθανότατα θα έρθουν να μας μιλήσουν (δεν ήρθαν φυσικά…. Απλά υποθέσαμε εμείς ότι θα έρθουν μιας που ακούσαμε αυτή τη βαρύγδουπη δήλωση….), καλά εσύ δε μετράς είσαι δεσμευμένη, εγώ όχι…. «Ναι καλά….», καλάμια! Και επειδή μου καλαρέσει η φάτσα τους, ίσως δώσω το τηλέφωνό μου για το βράδυ (αλλά το πεπρωμένο είχε άλλα σχέδια….) και ρωτάω περισσότερο τον εαυτό μου: υπάρχει περίπτωση το sex να είναι sex? Όχι, γιατί η μάπα τους πέρα από νόστιμη δε μου κάνει κάτι ιδιαίτερο. Καλά δε σε αναγκάζει και κανείς, θα πεις, αλλά και γενικά, με όσους γκόμενους είχα, με ελάχιστους έκανα sex σε σημείο λιποθυμίας. Ήταν απλά το ένστικτο της καύλας, αλλά αυτής που μας δημιουργείται ανά πάσα ώρα και στιγμή, ιδίως σε περιόδους κρίσεως….. «Κρίσεως?», αγαμίας, μάνα μου! «Α ναι….», ενώ το άλλο είναι απλά σαν υστερία. Συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια…. Χωρίς τίποτα άλλο. Όταν είσαι ερωτευμένη…. «Και ερωτευμένος, πιστεύω. Μόνο για τις γυναίκες μιλάς!», σωστά ξέχασα ότι έχω και τον άμεσο υποστηρικτή του αντρικού είδους. Οι άντρες, βρε αγαπούλα μου, αν χύσουν νομίζουν ότι έκαναν και sex. Και όσες πιο πολλές φορές χύσουν, τόσες φορές έκαναν και sex. Είναι πιο απλό το θέμα. Για να κάνουν φανταστικό, καταπληκτικό και ανεπανάληπτο sex, δε χρειάζεται να είναι ερωτευμένοι, αλλά να είναι γαμιόλα η γκόμενα που πηδάνε εκείνη τη στιγμή, κατά προτίμηση μια ξένη και όχι η δική τους επίσημη γκόμενα. Μετά πάνε στους κολλητούς μερικοί και λένε «πωπω…. Καλά ε? Γάμησα τρελά σήμερα αυτή που σας έλεγα!» ή πάνε σπίτι κατευθείαν, δε λένε τίποτα στους κολλητούς και ποτέ και σκέφτονται «πωπω…. Γάμησα τρελά σήμερα….» και «Όχι, μωρό μου, δεν πεινάω. Έφαγα έξω!». Εννοείται πως όταν είναι καψούρηδες με τη γκόμενα που πηδάνε, γαμάνε και καλύτερα και χωρίς οδηγίες. Βέβαια, μερικές φορές τους γυρίζει μπούμερανγκ γιατί κομπλάρουν. Είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι να σε γουστάρει τρελά ο άντρας…. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο να μην του σηκωθεί καν. Σπάνια, αλλά συμβαίνει. Τέλος πάντων….    
                Ποιος τους γαμάει τώρα? Δε μιλάμε για αυτούς. Είναι σαφώς πιο απλά τα πράματα με το πράμα τους και με το sex. Σηκώνεται, μπαίνει, κάνει κανένα αεροπλανικό (τρανή απόδειξη ότι «γάμησε τρελά!»….), χύνει, βγαίνει και ή σηκώνεται και πάει σπίτι ή κοιμάται. Και φυσικά «γάμησα τρελά σήμερα….». Αλλά εγώ τουλάχιστον για να γαμηθώ τρελά, πρέπει την καψούρα την τρελή να την έχω. «Κι εγώ…. Τόσα χρόνια με τον άλλο, τον αγαπούσα και παρόλα αυτά ποτέ δεν τελείωσα και είπα «πωπω, τι ήταν αυτό?»», χα! Είδες που αν θέλεις τα λες εύκολα?! «Άντε ρε!!!», ενώ με το boyfriend το πιο πρόσφατο? Τι πρόσφατο δηλαδή…. «Α με αυτό είναι τέλειο…..», καλά μη χύσεις στην παραλία, έχει κόσμο λόγω του τριημέρου… «Εσύ δε μου είπες όμως…..? Καλά άσε, ξέρω τι θα μου πεις και θα με τσαντίσεις….», ναι αλλά δε θα έλεγα μόνο αυτό. Γενικά έχω καταλήξει όσα χρόνια κάνω sex και όσα χρόνια έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι το sex (γιατί καλά το ξεκινάμε….. Δε σημαίνει ότι το αντιλαμβανόμαστε κιόλας…. Έχω αναφερθεί στο παρελθόν με τα 15χρονα που χύνουν ατελείωτα και συνέχεια… όχι πάλι…), ότι την καψούρα την χρειάζομαι για να πέσω αναίσθητη στο κρεβάτι.
              Τρεις φορές καψουρεύτηκα στη μέχρι τώρα σεξουαλική ζωή μου… Δύο πολύ και μία απείρως πολύ. «Ναι αλλά…?», δε μιλάμε για το αλλά. Το αλλά είναι άλλο θέμα, είτε φταίω είτε φταίνε. Το άλλα είναι το αποτέλεσμα που δείχνει ότι σήμερα δεν είμαι με κανέναν από αυτούς. Αλλά το κατά τη διάρκεια είναι που μετρούσε. Η μία ήταν με τον πρώτο έρωτα που λέμε (έχω αναφερθεί….), που παρόλο που ήμουν μικρή και άσχετη με το sex (μόλις 18 στα 19), νόμιζα ότι ήταν το καλύτερο του κόσμου (όχι δεν είχα πάει με όλο τον κόσμο…. Ήταν πρώτος πρώτος….), ήθελα συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια και τώρα που το σκέφτομαι, μετά από τόσα χρόνια, ναι ήταν τέλειο, γιατί τον γούσταρα πολύ και ήμουν πολύ ερωτευμένη. Με αυτόν τον πρώτο έρωτα…. Και το sex ήταν καθαρά από έρωτα την πρώτη μου φορά και όχι για άμεσο ξεπαρθένιασμα…. Με απογοήτευσε βέβαια, αφού θέλεις να σταθούμε στο αλλά, αλλά ήταν μικρός τότε, όπως κι εγώ. Το ήξερα ότι δε θα κρατούσε, κυρίως λόγω ηλικίας. Η δεύτερη φορά ήταν αυτή που λέμε η φαρμακερή και που μας ταλαιπώρησε μέχρι και πρόσφατα τελικά και άρα ο μεγάλος έρωτα, που λένε τα Άρλεκιν…. «Ναι….», χωρίς γκριμάτσες παρακαλώ πολύ. Ήταν απλά τέλειο. Απλά. Όσο κρατούσε βέβαια. Ποτέ πολύ και δεν εννοώ το sex σαν sex. Αυτό κρατούσε πολύ. Εννοώ ότι ποτέ δεν υπήρξε αυτό το… συνέχεια που είπα πιο πριν. Δεν υπήρξε ποτέ δεύτερη φορά συνεχόμενη. Άρα ούτε και τρίτη, ούτε και τέταρτη κλπ… «Αλήθεια?! Γιατί?», γιατί δεν υπήρχε χρόνος. «Χρόνος?», λάθος. Πρώτα δεν υπήρχε η διάθεση και μετά ο χρόνος. «Δεν καταλαβαίνω….», τα έχουμε ξαναπεί. Έπρεπε να φύγει….. πάντα…. «Α…», ναι. Κι εκείνος με απογοήτευσε. Πολύ…. Αλλά το λάθος δεν ήταν δικό του. «Τι λες μωρέ?!», όχι σου λέω. Κι εκεί το ήξερα από τη στιγμή που τον γνώρισα, αλλά…. κάποια πράματα τα αφήνεις να συμβαίνουν, μέχρι τη στιγμή που ξέρεις ότι δεν πάει άλλο και δεν υπάρχει απογοήτευση πέρα από την απογοήτευση. Μετά είναι η ξεφτίλα…. Και αρκετά ξεφτιλίστηκα μαζί του νομίζω, στα μάτια μου και σε όσους γνωρίζουν. « Όντως….», χμ… Και η τρίτη φορά, που ήταν και σαν διάλειμμα από την δεύτερη, ήταν ο ακατονόμαστος, που επίσης ήξερα ότι θα με απογοητεύσει και με ποιον τρόπο, αλλά έτρεφα μια μικρή ελπίδα τότε, καθότι πιτσιρίκα, ότι ίσως και να μην το κάνει. Το έκανε φυσικά, το ανακαλύψαμε, τελείωσε το θέμα. Αλλά το sex ήταν τέλειο. Όχι μόνο επειδή ήξερε λόγω  ηλικίας, αλλά κυρίως γιατί τον γούσταρα πολύ. (Γούσταρα είπα…. Μην το δέσεις κόμπο και μου ‘ρθεις πάλι…. Έλεος….). Οι υπόλοιποι γκόμενοι ήταν καλό μεν, αλλά! Χαχαχα! «Τι χαζούλη που είσαι…..», πολύ!
              Και οι γκόμενοι ακόμα να φανούν…. Αχ έρωτα…. Σε ποια αγκαλιά είσαι κρυμμένος? «Αμάν…. Δύσκολα τα πράματα…. Δε σε πηδάει?», πώς μιλάς έτσι?!!!! Συχνά πυκνά όταν έρχεται, τώρα βέβαια είμαστε σε mood περίεργο καθότι η Πάρος στη μέση, αλλά νταξ…. Το ξεπεράσαμε… Αλλά δεν τρελαίνομαι και για… συνέχεια? Καταλαβαίνεις…. Μια και καλή και φτάνει! Να κορέσω την πείνα μου….. «Χαχαχα! Απίστευτη….», αλλά καλή έτσι?! «Χαχαχαχα!!! Ναι, είσαι μανούλα σε αυτά!», έτσι μπράβο! Λοιπόν, πάμε σπίτι και χέσε τα γκομενάκια μπροστά μιας που μας χέσανε και αυτά…. Άσ’ τα να κάτσουν εδώ μέχρι αύριο, όπως δήλωσαν. Όλο και κάποια θα τους την πέσει! Κίσιζ!!!!!  

Κι επειδή κολλάει το gcast μου σήμερα, βάζω το link για το κομμάτι που με έχει στοιχειώσει αυτές τις ημέρες!! Enjoy…..  http://www.youtube.com/watch?v=MUg6QlSI4e8