Νταξ…. Είναι γεγονός ότι είμαστε το απόλυτο νησί της Ελλάδας. Ό,τι και να λέμε, ό,τι και να σχολιάζουμε, ό,τι και να καταλογίζουμε, είμαστε το απόλυτο αυτής της χώρας. Σας αρέσει, δε σας αρέσει. Μου αρέσει, δε μου αρέσει. Είμαστε. Τα άλλα απλά ακολουθούν από πολλές απόψεις. Βέβαια, το Ασπρονήσι βιώνει και αυτό την οικονομική κρίση εφέτο…. Γεμάτους δε μας λες. Αλλά ούτε και άδειους. Έχουμε κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν έχει λεφτά. Άρα δεν έχουμε κόσμο… Γενικότερα υπάρχει γκρίνια εδώ κάτω και αυτό με κουράζει. Όπως ξέρετε, η γκρίνια με ωθεί στο φόνο. Με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που συνεπάγεται ένας φόνος… Γκρινιάζουν οι επιχειρηματίες, γκρινιάζει το προσωπικό, γκρινιάζουν οι γκόμενες (καλά αυτές ούτως ή άλλως….), γκρινιάζει η μάνα μου (να φάω να παχύνω, να βρω επιτέλους έναν σύντροφο, να κάνω επέμβαση στις φωνητικές μου χορδές για να μην χειροτερέψουν, να μην κάθομαι στον ήλιο γιατί βγάζω πανάδες, να καθαρίσω το σπίτι μου που έπιασε αράχνες κλπ… Αν θυμηθώ κάτι παρακάτω, θα σας το πω.), γκρινιάζει ο πατέρας μου (να μάθω επιτέλους τη δουλειά για να την κάνει από το γραφείο….. Μα γιατί? Κάτσε! Όμορφα δεν είμαστε παρεούλα?), γκρινιάζει ο τέως προσωρινός γκόμενος (γιατί τον έστειλα…. Πολλή γκρίνια, ρε φίλε…. Δεν παλευόταν ο σχεσιόπληκτος = αυτός που θέλει διακαώς σχέση καλοκαιριάτικα- χέσε μας πια!!! Τι τραβάμε για ένα γαμήσι….), γκρινιάζει ο σκύλος (γιατί θέλει συνέχεια βόλτα στα γεράματα, οπότε και επειδή του έχω αδυναμία τρέχουμε από χωράφι σε χωράφι…), γκρινιάζω κι εγώ πού και πού. Έτσι για να μάθουν όσοι μου γκρινιάζουν και μου τριβελίζουν το μυαλό….
Αλλά είναι γεγονός…. Είμαστε το απόλυτο νησί της Ελλάδας. Μπορείς μέσα σε μία μέρα (το καλοκαίρι πάντα… Για χειμώνα οι απόψεις μου είναι εντελώς διαφορετικές!!! Το γνωρίζετε οι παλαιότεροι….) να κάνεις, να δεις και να πεις τα πάντα. Τα πάντα, όμως! Από το πρωί που θα σηκωθείς και θα τρέχεις με το σκύλο στο διπλανό χωράφι μέχρι το βράδυ που θα κατέβεις Χώρα και θα ξαναγυρίσεις σπίτι. Βγαίνεις με το σκυλάκι, περπατάς και ξάφνου ακούς κάτι ήχους. Μέσα στη νύστα, δε δίνεις σημασία. Σκέφτεσαι, άσε… αργότερα. Να ανοίξει λίγο το μάτι. Και ακούς ξανά τους ήχους, ε και άνθρωπος είσαι! Δεν κρατιέσαι και κοιτάς καλύτερα…. Και ανοίγει το μάτι σου για τα καλά. Μπανιστήρι φάση. Ένα ζευγαράκι απείρως ερωτευμένο, δεν κρατιέται και σου μαγαρίζει τον ευκάλυπτο…. Sex on the tree…. Βασικά behind the tree. Ρε παιδιά! Ώπα!!! Πού θα κατουρήσει ο Τζόε?! Θα μου πείτε, σε αυτόν ακριβώς τον ευκάλυπτο θέλει ο Τζόε? Ε ναι… Γιατί δεν υπάρχει άλλος στην γειτονιά…. Πώς θα γίνει τώρα?! «Sorry….», παρακαλώ, εγώ συγγνώμη και σκέφτομαι να πάω δίπλα ως ντεκαυλέ γκόμενα για να κατουρήσει ο σκυλάκος μου, αλλά λέω άσε, δε βαριέσαι… Ας τελειώσουν και βλέπουμε.. Φυσικά και δεν σταμάτησαν…. Φύση….
Κάθεσαι στην καρέκλα του γραφείου σου και αρχίζουν όλες οι κουλές ερωτήσεις από πελάτες που έχουν τουλάχιστον 20 χρόνια εμπειρία στον επιχειρηματικό τομέα… Και απορώ…. και ρωτώ: τι έπαθαν φέτος όλοι τους? Οικονομική κρίση έχουμε, όχι λοβοτομή! Έλεος… Δώστε πίσω τα λεφτά, μπας και ηρεμήσουν. Έστω να τους τα κουνήσουμε μπροστά από τη μύτη, να πάρουν μία τζούρα, να στανιάρουν κάπως….. τύπου Ρένα Βλαχοπούλου «έχω ένα σύννεφο μπροστά μου και δε βλέπω. Βγάλε το κατοστάρικο και κάνε μου αέρα να φύγει το σύννεφο….. Ωραία… Βάλε τώρα το κατοστάρικο στο βάζο….»…. Μπαίνουν, βγαίνουν από το γραφείο πανικόβλητοι, ζητάνε χαρτιά, ενίοτε δεν ξέρουν καν τι ζητάνε και τι θέλουν, απλά περνάνε και φεύγουν σαν τους παλαβούς…, βλέμματα απλανή, νεύρα, σπασμωδικές κινήσεις….. Και τα πράματα είναι απλά. Όπως έστρωσες, θα κοιμηθείς. Στρώνει σεντόνι Fendi σατέν? Κάτσε και περίμενε και τον επιδέξιο κώλο που θα ξέρει πώς να κοιμηθεί. Όταν είσαι ακριβός, είναι λογικό να μη δουλεύεις με τον κόσμο που έχει αυτή τη στιγμή το νησί…. Λεφτά στις τσέπες για χαϊλίκια no… Λεφτά για ένα ποτό, μια βόλτα και ένα μπάνιο yes.
Βέβαια, ανεξάρτητα τώρα από τους επιχειρηματίες που ξαφνικά έμειναν άναυδοι με αυτά που αντίκρισαν φέτος (δεν το περίμεναν…. όχι….. ζουν σε άλλο πλανήτη αυτοί εδώ…. πιο ακριβό και πιο καλοσυντηρημένο και καλοστεκούμενο και κυρίως πιο πλούσιο….), υπάρχουν και τα διάφορα ζωντόβολα γύρω τριγύρω που θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό να σκορπάνε τον ένα και μοναδικό μηνιαίο τους μισθό (γιατί το να έχεις και άλλα εισοδήματα, άιντε…. πάει στο διάολο…) στα πιο in και ακριβά μέρη του νησιού. Μετά όμως που θα πέσει βιολάκι στο στομάχι, δεν το σκέφτονται…. Αν προστάζει η μόδα πείνα, τότε στην πείνα θα την βγάλουμε όταν γυρίσουμε πίσω… Καλύτερα, να είμαστε και fit. Κάθομαι στην ξαπλώστρα, τους παρακολουθώ, κάνουν μπαμ από μακριά ότι δε φυσάνε το παραδάκι με την καμία όμως, μη σου πω ότι ήρθανε ΚΑΙ με δανεικά («και πώς το κατάλαβες ρε Audrey?! Αμάν…», σχολιάζει φίλη…. Πώς? Απλό, μάνα μου… Όταν βλέπεις στην παραλία έναν τυπάκο ή μία τύπισσα που είναι μέσα στην μάρκα και το λογότυπο – LV, G, D&G , D2, F, κλπ…. – σε τεράστιες και τρομακτικές διαστάσεις, τότε να είσαι κάτι παραπάνω από σίγουρη. Ένα έχουν, αυτό που βλέπεις, το πάνε και το φέρνουν για να «μετράνε στην παραλία και να κάνει κωλοτούμπες το προσωπικό και ο επιχειρηματίας». Λες και δεν ξέρουν αυτοί ποιος είναι ο ψωμόλυσσας και ποιος ο ψωμωμένος…. Αυτούς, τους ψαγμένους πλούσιους, περίμεναν μετά από 30 χρόνια…) και αρχίζουν και παραγγέλνουν καφέδες, ποτά, κοκτέιλ, μασέρ Ταϊλανδέζο (κούραση… Πολλή κούραση… Να κάνουμε και ένα μασαζάκι…. Και αφού δε μας παίρνει για κανονικό σε κανονικά σπα με καθαρά χέρια και λάδια, ας το κάνουμε στην παραλία, μέσα στη ζέστη και τον κόσμο, και με τα χέρια του Ταϊλανδού που έχει πιάσει πόσα άλλα σώματα σήμερα και απλά τα ξέπλυνε λιγάκι με το νερό της θάλασσας και την άμμο… Ντάξει… Τα σκοτώσαμε τα μικρόβια και τις δερματοπάθειες με το αλάτι… Όπως στις πληγές που βάζουμε για να θρέψουν.), σαλάτες σε τεράστια πιάτα (με ένα αγγούρι βέβαια στη μέση και λίγο μπαλσάμικο…), σαμπανιέρες (ΦΥΣΙΚΑ! Για το όνομα πια…. Ασπρονήσι ήρθαμε…. Να μη ζήσουμε την απόλυτη εμπειρία του glamour?!) και πολλά άλλα που βαριέμαι να γράψω…. «Θα μας κάνετε και τον λογαριασμό?», μα φυσικά! Έτσι θα φύγετε? Αυτό περίμενε τόση ώρα ο επιχειρηματίας… Γιατί δε σας ξέρει και κανείς για να σας φωτογραφίσουν στις ξαπλώστρες του…. Οπότε πληρώστε και άντε στο καλό.
Χέσ’ τους τώρα αυτούς…. Τα ίδια ζώα θα είναι μέρα μπει, μέρα βγει. Δυστυχώς…. Για να είμαι ειλικρινής αυτό τον μήνα, αν εξαιρέσεις τις μέρες που βίωσα το απόλυτο glamour και την απόλυτη χλιδή σε γνωστή πασίγνωστη παραλία του Ασπρονησιού (αναφέρθηκα σε παλαιότερο post…), το έχω ρίξει στην εξερεύνηση νέων «πόρων». Εννοώ ότι πήρα σβάρνα παραλίες που είχα χρόνια να πάω ή που θέλεις μία μέρα ολόκληρη για να φτάσεις (καλά… τα παραλέω, όπως πάντα… Απλά είναι λίιιγο μακριά από το σπίτι μου..) και που ευνόησε και ο καιρός (μετά τα 8 μποφόρ, η απόλυτη άπνοια και ζέστη…. Οπότε και θέλουμε πιο βορινές παραλίες με το Νοτιαδάκι.). Χωρίς ξαπλώστρες και τα σχετικά και πόση ομορφιά…. Άγιος Σώστης, Φωκός, Αγράρι (καλά εδώ έχει ξαπλώστρες, αλλά πολύ πιο ανθρώπινα. Σε απόσταση χιλιομέτρου και βάλε η μία από την άλλη.), τέλεια είναι… Τέλεια νερά. Είναι γεγονός ξαναλέω. Είμαστε απόλυτοι σε πολλά και κυρίως στις παραλίες μας. Όχι μόνο από θέμα άγριας ομορφιάς, γιατί υπάρχουν και πιο παρθένα μέρη και πιο όμορφα αισθητικά, αλλά από θέμα νερών…. Βαθιά νερά, παγωμένα σε σημείο εγκεφαλικού! Σιχαίνομαι τα ρηχά και ζεστά νερά. Δε μου δίνουν την αίσθηση του καθαρού, του κρυστάλλινου… Θέλω παγωμένο νερό! Να μπαίνω και να είμαι ένα βήμα πριν το εγκεφαλικό!!! Να σφίγγει το δέρμα! Και μετά όταν συνηθίζεις, είναι τόσο τέλεια…. Δε θέλεις να βγεις! Με τόση ζέστη έξω. Πήγαινα αργά για μπάνιο, γιατί η παρέα μου (θα αναφερθώ φυσικά… Είναι καλό….το θέμα…) τελείωνε πιο αργά από μένα από τη δουλειά και όμως! Ο ήλιος έκαιγε μέχρι την ώρα που έπεφτε πίσω από το βουνό. Ανακάλυψα και νέα εστιατόρια και ταβέρνες, επίσης ωραίες με άλλες που κατά καιρούς πήγαινα και πιο παραδοσιακές, μη σας πω…
Η παρέα, για να επανέλθω στο θέμα που πιθανότατα μας καίει ελαφρώς (ελάτε τώρα… Αφού σας ξέρω! Θέλετε και λίγο κουτσομπολιό… όχι μόνο National Geographic… και Cosmopolitan), μας αρέσει. Αλλά αυτό που μας αρέσει πιο πολύ είναι το γεγονός ότι δεν έχει γίνει πέσιμο-μπάσιμο. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι καν σίγουρη ότι ο φίλος γουστάρει, γιατί πέρα από κάτι αραιά σκόρπια πειράγματα λεκτικά, τίποτα άλλο δεν έχουμε στον ορίζοντα. Δεν πειράζει…. Μου αρέσει κι έτσι όμως! Περνάμε πολλές ώρες μαζί και ομολογώ ότι είναι άκρως ευχάριστες. Από την ώρα σχεδόν που σχολάμε μέχρι το βράδυ, είμαστε για μπάνιο και για φαγητό. Αφού το έχουμε κάνει σλόγκαν πια. Μόλις λέμε «πάμε για μπάνιο?», ξέρουμε. All day long…. Κάτι σαν μονοήμερη το κάνουμε. Ξεκινάμε με φως και γυρίζουμε με φεγγάρι. Δεν νομίζω ότι υπάρχει καν ερωτική ατμόσφαιρά μεταξύ μας, τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ, αλλά γυρίζω σπίτι και νιώθω γεμάτη. Μου αρέσουν οι συζητήσεις μας (καλά εγώ μπορώ να μιλάω με τις ώρες…. Έχω δυνατό προσόν…) και κυρίως μου αρέσουν τα μέρη που πηγαίνουμε, είτε για μπάνιο είτε μετά για φαγητό. Μόνο μία ταβέρνα δε μας έκατσε ακόμα γιατί είχε κόσμο που περίμενε, αλλά πού θα πάει? Θα την πετύχουμε και νορμάλ κάποια στιγμή…
Μου αρέσει και σαν άντρας, τόσο εξωτερικά (2 μέτρα άντρας!!) όσο και από θέμα στησίματος και συμπεριφοράς και το θέμα μου είναι ότι μάλλον έχω αρχίσει και τον ερωτεύομαι ελαφρώς…. Αλλά συμβαίνει και κάτι το παράξενο παράλληλα. Ενώ μου αρέσει και ενώ θέλω να είμαι τις περισσότερες ώρες (για να μην πω και συνέχεια και ακουστώ πάλι υπερβολική…) μαζί του, αισθάνομαι ότι δε θέλω ακόμα να μου την πέσει. Ή μάλλον να το ξεκαθαρίσω. Δε θέλω να μου την πέσει για σεξ. Να μου την πέσει γενικά, θέλω. Αλλά και πάλι, αν γίνει το χώσιμο, μετά δε θα είμαστε όπως τώρα. Τώρα υπάρχει μία άνεση παρεϊστικη, φιλική με ελάχιστα πειράγματα σε επίπεδο καμακιού, αλλά κι αυτά νομίζω έτσι λέγοντας, στο χαλαρό… Βέβαια, όπως είπε και φίλη της παρέας, μπορεί να μη σκοπεύει καν να μου την πέσει και απλά εμείς τώρα να φτιάχνουμε τα γνωστά σενάρια που φτιάχνουν οι γκόμενες που γουστάρουν κάποιον. Ξέρετε…. Είμαστε σίγουρες ότι αυτός μας θέλει και ότι όλες οι κινήσεις του, τα λεγόμενά του και γενικά όλα συνωμοτούν στο να μας κατακτήσει. Και μετά βέβαια τρώμε και το στραπάτσο και ισιώνουμε… Δεν πειράζει, ξαναλέω. Το θέμα μου είναι ότι γυρίζω σπίτι με εντελώς άλλη ψυχολογία. Και ενώ τις πρώτες φορές μπορεί να μην τον σκεφτόμουν καν μετά, τώρα τελευταία υπάρχουν αρκετές φορές που με πιάνω να θέλω να με πάρει και τηλέφωνο. Να τα μας, λέω…. Πήραμε την κάτω βόλτα πάλι!
Χμμμ…. Την πήραμε, δεν την πήραμε την κάτω το βόλτα, ένα είναι το συμπέρασμα: καλοκαίρι! Καλοκαίρι στο Ασπρονήσι….. Ωχ…. Θα φάμε ξύλο, αλλά από πού θα τις τρώμε δεν ξέρω! Και ξαναλέω: Ασπρονήσι! Για όλους….όμως…. Κίσιζ!!!!!!
Υ.Γ.1: Μερικές φορές αναπολώ και τα περσινά μου επικά ξενύχτια…. Ήμουν αλκοολικό κορίτσι πέρυσι. Φέτος γιατί έστρωσα? Μάλλον κρατάω χαρακτήρα μπροστά στο πρόσωπο…. Όταν μου αρέσει άντρας, ηρεμώ. Γίνομαι τύπος…. Καλά τα είπα. Ξαναπήραμε την κάτω βόλτα τελικά…. Για να μη χαλαρώνουμε!!!! Έλα, Audrey!!!
Υ.Γ.2: Οι φωτό είναι από την παραλία του Φωκού…
afinontastinmykono