Αφήνοντας την Μύκονο…

                                     ��

          Είμαι και δεν είμαι. Υπάρχω και δεν υπάρχω. Γενικά δεν μπορώ να καταλάβω τι σκάλωμα έχω φάει με την πάρτη μου, πάντως ο εαυτός μου δεν είμαι και αυτό είναι γεγονός που το αντιλαμβάνονται τόσο οι γύρω μου όσο και εγώ η ίδια. Έχω απουσιάσει πολύ καιρό από το blog μου και από όλα τα blog μέσα και έξω από την AV. Δεν το έχω και πολύ….. Έμπνευση μηδενική, έστω και αυτή που είχα όταν έγραφα τις πέντε μαλακίες που θεωρούσα ότι έπρεπε να πω είτε για να γελάσουμε είτε για να προβληματιστούμε. Δεν ξέρω γιατί….. ή μάλλον κάτι έχω πάρει χαμπάρι αλλά κάνω πως σφυρίζω αλλού. Αλλάζουν γύρω μου όλοι και όλα. Οι άνθρωποί μου, οι άνθρωποι που αγάπησα, που εξακολουθώ να αγαπώ, οι άνθρωποι που έκανα ή κάνω παρέα, οι σκέψεις, οι προβληματισμοί τους και οι δικοί μου, τα δεδομένα, οι βάσεις, η καθημερινότητα που μας βαραίνει, οι υποχρεώσεις που επίσης μας βαραίνουν, οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων που ακόμα για εμένα παραμένουν ένα τεράστιο μυστήριο, εγώ. Και το κυριότερο είναι ότι δεν γνωρίζω αν αλλάζουν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο….

            Ήταν ένα περίεργο καλοκαίρι. Όμορφο, διασκεδαστικό, γρήγορο και παράλληλα δύσκολο. Συνειδητοποίησα ποιοι είναι εκείνοι που σηκώνουν τα χέρια ψηλά και παραδίνονται στα θέλω των άλλων και στα πρέπει της εποχής χωρίς μάχη και χωρίς ένα μα να βγαίνει από το στόμα τους. Κάτι που να δείχνει ότι πρώτον αναπνέουν και δεύτερον ότι αισθάνονται και σκέφτονται. Συνειδητοποίησα (για μία ακόμα φορά….) ότι οι γυναίκες μετά τα 25 νομίζουν ότι η γη θα χαθεί κάτω από τα πόδια τους, αν δεν έχουν σύντροφο, δηλαδή αν δεν υπάρχει φως γάμου κάπου στο βάθος του κήπου, το οποίο και θεωρώ τουλάχιστον λυπηρό όταν έχουμε τόσα και τόσα να λύσουμε πρώτα και όταν η ζωή είναι πολύ όμορφη με καθημερινές στιγμές. Αλλά όπως έχουμε ξαναπεί, επιλογές είναι όλα…. Συνειδητοποίησα ότι για μία ακόμα φορά οι άντρες δε θέλουν οίκτο, παρά όπου τους πάρει ο χάρος. Κεφάλι θα είναι αυτό, το πουλί τους θα είναι αυτό…..γενικά. Όπου πετύχει η πέτρα. Συνειδητοποίησα – για να μείνω στα γκομενικά…. – ότι αν δεν περάσουν τα 32 (ναι, ναι…. τα 32! Ακριβώς!!), παραμένουν παιδιά χαμένα στις σκέψεις τους και κυρίως στις φοβίες τους. Γενικά είναι πάρα πολύ εγκλωβισμένοι στην ροή της ιστορίας και της εποχής τους και φυσικά δεν εννοώ την χυλόπιτα που μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι εισέπραξα…. Πάντα οι κακοπροαίρετοι αναγνώστες μου νομίζουν ότι βγάζω χολή ύστερα από παρατεταμένο φτύσιμο. Όχι…. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν και η Audrey μοιράζει τις χυλόπιτες στο πρώτο λάθος. Τα παρακάλια κόπηκαν, οι μαλακίες δε συγχωρούνται και το πιο βασικό? Οι ελευθερίες χαρίζονται με το πρώτο αχ… Θα μείνουμε σε αυτά όταν έρθει η ώρα. Να πω μόνο ότι το φλέρτ όπως καταλάβατε δεν πήγε καλά και περάσαμε στα επόμενα…. Όποιος θέλει χαλαρά, να πάει στην Σαλονίκη…. όχι στο Ασπρονήσι.

            Παράλληλα συνειδητοποίησα ότι μερικοί αρνούνται να μεγαλώσουν. Και δεν εννοώ ηλικιακά, αλλά στο μυαλό. Προσπαθώ να καταλάβω εκείνες τις φίλες και εκείνους τους φίλους που απλά παρακολουθούν τα γεγονότα, χωρίς να κάνουν το παραμικρό για να αλλάξουν έστω και κάτι και χωρίς να θέλουν να δουν τι έχει παρακάτω το μενού. Δεν είμαστε πια 20 σε αυτή την παρέα…. Δεν είμαστε πια τόσο ανέμελοι. Απλά μπορούμε κάποιες φορές να βάζουμε την προσωπική πινελιά ανεμελιάς, αλλά οι υποχρεώσεις είναι αρκετές και πριν γκρινιάξουμε «για το κωλοσύστημα της Ελλάδας», θα πρέπει να δούμε τι έχουμε κάνει και τι πρέπει να κάνουμε, αν θέλουμε να γίνουν τα πράγματα όπως τα έχουμε σκεφτεί και υπολογίσει. Από μόνη της η Ελλάδα δε σκοπεύει να μας βοηθήσει…. Μακάρι να το έκανε, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα δείχνει ότι οι νέοι πρέπει να παλεύουν μόνοι και να αρπάζουν τις ευκαιρίες. Οι οποίες δεν είναι και πολλές και περνάνε πού και πού… Βέβαια, κάποιες εννοούν τις ευκαιρίες με εντελώς διαφορετικό τρόπο από εμένα. Δεν τις κατακρίνω, απλά απορώ…. Το μουνί καράβι έσερνε και θα σέρνει μέσα στα χρόνια, αλλά πέρα από λάδι, θέλει και αποτρίχωση, αλλιώς μάπα το καρπούζι… Οπότε θα εξακολουθώ να λέω σε εκείνες τις φίλες ότι δεν γεννήθηκαν όμορφες απλά και μόνο για να πάνε μπροστά. Γεννήθηκαν όμορφες για τον εαυτό τους και για εκείνη τη στιγμή που θα κοιτάξουν στον καθρέφτη και θα νιώσουν ότι ο κόσμος τους ανήκει όχι μέσα από έναν άντρα με δύναμη ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, αλλά μέσα από τα δική τους δύναμη. Η ομορφιά δεν πληρώνεται…. Οι κότες και οι φραγκόκοτες την έκαναν έτσι….

            Υπάρχουν και άλλα πολλά, αλλά δεν έχω ακόμα τη διάθεση να τα σχολιάσω και μπορεί να μην μπω καν στον κόπο, γιατί στο τέλος θα γίνουμε και γραφικοί…. Αν δεν είμαστε ήδη….. Δεν έχω ακόμα τη διάθεση να είμαι όπως πριν. Όπως με γνώριζα δηλαδή. Βγάζω έναν περίεργα κακό εαυτό τον τελευταίο καιρό. Έως εκδικητικό θα έλεγα. Άγνωστο το γιατί… Υπάρχουν φορές που τρομάζω με αυτά που λέω και με αυτά που κάνω. Καριόλα με θεωρούσα πάντα, αλλά τώρα το βλέπω ξεκάθαρα. Πατάω μέχρι αηδίας όποιον μου κάνει κακό ή θέλει να με κοροϊδέψει ή όποιον τολμήσει να κάνει κάτι που νόμιζε ότι θα με βλάψει. Είτε συνειδητά είτε από την βλακεία που τον κυριεύει…. Τα πράγματα τα θέλω τσουβαλάτα και σταράτα χωρίς μούκου μούκου περιττά (κυρίως από το αντρικό είδος. Από εκεί το απαιτώ, αλλιώς ας πάνε για αποτρίχωση….). Έπρεπε κάποια θέματα να ξεκαθαριστούν και γρήγορα. Τα έβγαλα από τον αυτόματο και τους άλλαξα τα φώτα. Δε με νοιάζει, γιατί έτσι έπρεπε να γίνει και γενικά θα παραμείνω στην άποψη ότι καλύτερα να σε θεωρούν κακό παρά μαλάκα. Ειδικά στο Ασπρονήσι…. Πάντα προσπαθούσα να μην ενοχλώ κανέναν και να έχω όσο λιγότερα μπορώ, κυρίως με ανθρώπους που μου είναι από αντιπαθείς έως παντελώς αδιάφοροι. Αλλά εκείνοι έχουν άλλη άποψη….

            Μέσα φυσικά στις τόσες μαλακίες του καλοκαιριού, πέρασαν και όμορφα βράδια κυρίως. Γιατί ως γνωστόν, η Audrey είναι νυχτόβιο πουλί!!!! Γνώρισα νέους ανθρώπους και τους άφησα να μπουν στη ζωή μου (δεν εννοώ μόνο άντρες,….. Μη γελάτε πονηρά….), ξανατέσταρα τα όριά μου (στο ουίσκι φυσικά!!!) και βγήκα κερδισμένη (πώς θα μπορούσα άλλωστε…? ), έκανα τα ταξίδια μου έστω για λίγες μέρες, ερωτεύτηκα, ξε-ερωτεύτηκα και ερωτεύτηκα στα καπάκια ξανά και ξανά (μόνο η  Audrey του Ασπρονησιού μπορεί να τα κάνει αυτά σε χρόνο dt!!!!), ψώνισα ασύστολα (το μετάνιωσα ελαφρώς και υποσχέθηκα στον εαυτό μου καλύτερη οικονομική διαχείριση…. από το 2010!) και ανανέωσα γκαρνταρόμπα, απόλαυσα θάλασσα σε βαθμό κακουργήματος (και δουλειά φυσικά….. Απλά είπαμε, εδώ οι ρυθμοί δεν είναι γρήγοροι και η θάλασσα πολύ κοντά. Μια γκαζιά όλο το νησί!) αλλά έχασα το μαύρισμά μου γιατί μας έπιασαν τα κρύα νωρίς φέτος και μας έκοψε τη φόρα…., καλό μας έκανε….και φυσικά – κράτησα το καλύτερο για το τέλος…. – οι γάμοι και τα βαφτίσια δεν έχουν τελειωμό κι εγώ νομίζω ότι θα πρέπει το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης να εξετάσει το αίτημά μου για ένσημα τις ώρες που βρισκόμαστε  σε κομμωτήρια, νύχια, εκκλησίες. Είναι πολλές οι ώρες!!!! Αφού στο τέλος πιστεύω ότι οι παπάδες του Ασπρονησιού θα κατέβουν σε διαδήλωση για τις εξαντλητικές ώρες μπροστά από νυφικά και στα λάδια…. Παρακαλούμε όπως μας στείλετε και άλλους παπάδες από άλλες ενορίες για να βοηθήσουν την κατάσταση που έχει βγει εκτός ελέγχου!!!!!!!!

            Αυτά για την ώρα….. (φανταστείτε να μην έχανα και την έμπνευση τι θα έγραφα….. Τόμο πάλι…. Όχι, όχι! Λέω να αλλάξω…. λίγο.)….. Καλό φθινόπωρο δεν είπα, αλλά θα πω τώρα. Αρνούμαι να πω καλό χειμώνα, γιατί πολύ απλά ο χειμώνας αρχίζει με τον Δεκέμβρη. Έτσι με έμαθαν στο σχολείο όταν κάναμε τις 4 εποχές…. Οπότε ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!! Και τώρα ελάτε…. Ελάτε να κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα στο τέλος κάθε post. Ελάτε να φιληθούμε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Όπως μόνο εμείς ξέρουμε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Κίσιζ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πολλά πολλά κίσιζ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!