Αφήνοντας την Μύκονο…

           ��

Δεν πειράζει αγόρια….. Δεν ξενερώώώώ!!!! Δεν ξενερώνουμε ΠΟΤΈΕΕΕΕ!!!! Δεν ξενερώνουμε ποτέ! Γιατί….. αυτά συμβαίνουν στα αθλητικά γεγονότα. Ας μην το παίρνουμς βαρέως…. Εξάλλου όπως είπε και οπαδος βάζελος το πρωί…….θα μας περιμένετε στο ΟΑΚΑ…… Εγω ομως εχω να απαντησω στον φίλο βάζελο, ότι μας περιμένετε δε μας περιμένετε έναν γενικότερο πούλο τον φάγατε ψες βράδυ….. Και το θέμα είναι οτι νταξ στην μπαλίτσα…. Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια…. Αλλά και στην άλλη μπαλίτσα? Ο πρωταθλητής Ευρώπης από τον δεύτερο της Ψωροκώσταινας???? Ε οχι…. Δεν το βάνει ο νους μου…. Θα κλείσω τα μάτια και θα πω ότι ήταν ένα ψεμα και οτι θα περιμένω την τιμωρία μου στο ΟΑΚΑ…… Μέχρι τότε εγώ έχω να προτείνω τη γνωστή σε εσάς συνταγή: Panadol για τον πονοκέφαλο και τον πυρετό και βαζελίνη για….(ξέρετε πού, βάζελοι είστε, για το όνομα του Θεού…. Και αν κάτι δεν γράφεται σε αυτό το blog, ειναι τα σεξουαλικά μηνύματα….. Το απαγορεύω γιατι έχουμε και ένα επίπεδο…). Σας εύχομαι περαστικά παρόλο που η άρρωστη εδω και μερες ειμαι εγώ….Τα περαστικά μου σε εσάς! Α… και τα φιλάκια μου…..Κίσιζ!!!!!!!!

Υ.Γ.1: Στην μπάντα!!! Στην μπάντα Kalathis….. (αυτός δεν είναι? Μην πούμε και καμια μαλακια και μας φανε η μπασκετόφιλοι που μας διαβάζουν…)… Περνάει ο καλός μου!!!
Τεό μου….. Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για ψες βράδυ που δεν ήμουν στη γνωστή μου θέση όταν γύρισες να με κοιτάξεις…. 'Ημουν αρρωστούλη και δεν ήθελα να με δεις έτσι χλωμή και ανησυχήσεις. Δε θα ήθελα με τίποτα στον κόσμο να ήμουν εγώ η αιτία να καταστραφεί η χτεσινή σου (γαμάτη!!!) εμφάνιση…! Έκατσα όμως στον καναπέ μου, έβαλα την φανέλα σου (την έπλυνα, μην ανησυχείς…. Μόνο λίγο μεγαλούτσικη μου πέφτει….), πήρα αγκαλιά το θερμόμετρό μου (γιατί πάντα με ανάβεις…. Δε θα επεκταθώ….) και σε καμάρωσα. Να ξέρεις ότι είσαι η μοναδική μου αγάπη!!!!! Φιλάκια πολλά!!!

Υ.Γ.2: Δεν ξενερώνουμε είπα…… Παρε κι εσύ ένα φιλάκι, κόκκινο ομως για να μαθεις……

                        ��

          Όσοι με ξέρετε, θα ξέρετε ότι μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες, μετά το σεξ και τις μπάμιες με μπιφτέκια στο φούρνο, είναι να διαβάζω αντρικά κυρίως site…. Μου αρέσει να βλέπω πώς σκέφτονται, όταν και αν σκέφτονται. Μου αρέσει να βλέπω την εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους και φυσικά την εξέλιξη των αντρών (και των γυναικών, αλλά επειδή εμείς έχουμε τη ρετσινιά ότι τα αναλύουμε πολύ τύπου Τένια Μακρή, δίνω απαλλαγή καθηκόντων….), γιατί μέσα από αυτό γίνομαι κι εγώ καλύτερη γυναίκα, καλύτερος άνθρωπος. Βέβαια, μου δημιουργούνται κατά καιρούς απορίες, αλλά το ξεπερνώ ευθύς αμέσως, καθότι γνωρίζω πλέον ότι η επόμενη βόμβα που θα μας εξαφανίσει σαν είδος δε θα είναι η ατομική ή η πυρηνική, αλλά η βόμβα της σκέψης και της διαπίστωσης…

            Χάζευα που λέτε από εδώ και από εκεί και το μάτι μου, το τσαχπίνικο το καταγάλανο που λέγαμε τις προάλλες, έπεσε σε άρθρο-έρευνα-διαπίστωση-σίγουρη συνταγή επιτυχίας…. Κατά πάσα πιθανότητα άντρας αυτός που το έγραψες και επιμελήθηκε και πλήρως καταρτισμένες οι απαντήσεις (θα ήθελα να ήμουν από μια μεριά κρυμμένη να παρακολουθώ το τύπο που θα ακολουθήσεις, πιστά όμως, αυτές τις συμβουλές….). Το θέμα που μας καίει αυτή τη φορά είναι το πώς να παίξουμε με μία γυναίκα. Στην αρχή ο τίτλος σε προσγειώνει σε κάτι σεξουαλικό, ιδιαιτέρως αν είσαι πονηρό μυαλό, γιατί η λέξη παίζω σε σπρώχνει προς το σεξουαλικό παιχνίδι. Φευ… Για να τους δώσουμε, λοιπόν, το ελεύθερο να παίξουνε μαζί μας, ο ποιητής λέει ότι πρέπει τα αγόρια μας να είναι καλά διαβασμένα και δυστυχώς δεν εννοεί το Κάμα Σουτρα ούτε το ταντρικό σεξ….

Εννοεί π.χ. το πρώτο ραντεβού. Σου λέει ορθά κοφτά να μην της πεις απλά και μόνο να βγείτε για φαγητό το Σάββατο, αλλά να θέσεις ξεκάθαρη ερώτηση με βάση το είδος του φαγητού που θα φάτε (π.χ. δηλαδή να πάτε για ταϊλανδέζικο….), γιατί θεωρεί ο τύπος ότι άμα της προτείνεις κάτι στάνταρ την βάζεις και στη διαδικασία να σας φανταστεί σαν ζευγάρι να τρώτε π.χ. ταϊλανδέζικο… Η ερώτηση η δική μου που διστάζω να την κάνω είναι αν μας περνάνε για τόσο ηλίθιες και για τόσο υπεραναλυτικές. Ντάξει… είπαμε τα αναλύουμε όλα, τα φανταζόμαστε όλα, αλλά δε θα κάτσουμε να σκεφτούμε πώς θα είμαστε αν τρώμε σε αυτό το εστιατόριο. Έχουμε πολύ πιο σημαντικά πράγματα, όπως το τι θα φορέσουμε στο πρώτο ραντεβού, πως θα κάνουμε το μαλλί μας, τα νύχια, τα δόντια μας, τα μάτια μας και της Παναγιάς τα μάτια. Ε δε θα έχουμε και αυτό….φτάνει! Σαν extra tip, δίνει το ενδεχόμενο να έχει πάθει δηλητηρίαση από ταϊλανδέζικο το γκομενάκι στο παρελθόν, οπότε καλό θα ήταν να το έχει ψάξει πρώτα για να μην την ξενερώσει….

         Κι ωραία λοιπόν, κανονίσαμε, το ραντεβού έκλεισε και φτάσαμε στο ταϊλανδέζικο, καθίσαμε και ήρθανε και τα πιάτα. Τι κάνουμε από εκεί και πέρα? Πώς προχωράμε? Ποια είναι τα sos?! Προτείνει, λοιπόν, ο γιατρός αντί να της πεις αν θέλει να δοκιμάσει έτσι σκέτα και στεγνά και την τρομάξει ο αχρείος, να της πεις αν θέλει να γευτεί λίγο σούσι. Το γιατί μας το εξηγεί εξίσου επιστημονικά: «Οι γεύσεις είναι σέξι. Την προκαλείς να σκεφτεί τον τρόπο, με τον οποίο θα γευθείτε αργότερα ο ένας τον άλλο. Άλλες sexy λέξεις είναι "δαγκώνω", "χυμώδης" και "τρυφερός"», (???????????!!!!!!!!!!!!). Κατάλαβες? Οπότε ο σκοπός μας σε αυτό το ραντεβού είναι να καταφέρει το αγόρι να ταιριάξει τις λέξεις δαγκώνω, χυμώδης, τρυφερός, σούσι, γευτείς. Κάτι σαν το Ταμπού. Α όχι, εκεί δεν πρέπει να πεις κάποιες λέξεις…. Τέλος πάντων, ένα παιχνίδι λέξεων για την προϊδεάσεις για το τι θα ακολουθήσει μετά… Extra tip και συμβουλή ζωής και θανάτου «να σου αρέσει τόσο πολύ αυτό που τρως, που να μη θες να στερηθείς ούτε μπουκιά. Φρόντισε εξαρχής να παραγγείλεις 2-3 ορεκτικά. Έτσι θα υπάρχει πάντα κάτι άλλο να την ταΐσεις και να παίξεις με τις λέξεις» έεεετσι. Γιατί το καλό το παλικάρι, τα σκέφτεται όλα τα μονοπάτια που οδηγούν στην ηδονή….
         Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, ήρθε η ώρα να περάσουμε στην κρεβατοκάμαρα. Επιτέλους η μεγάλη ώρα ήρθε και πίσω δε γυρνά! Ναι αλλά πώς της το λες? Πώς της το φέρνεις? Γιατί είναι σεμνό κορίτσι, πιθανότατα δεν έχει ξανακάνει σεξ και ίσως έρθει σε δύσκολη θέση. Άρα άντρα κυνηγέ, πρέπει να μπεις με το μαλακό… και κυρίως προσεκτικά γιατί μπορεί να πονέσει! Ο φίλος μας με όλη την καλή του διάθεση, σου προτείνει να μην της πεις επουδενί «θέλω πολύ να κάνουμε sex!» (γιατί αυτό θα έλεγες. Σίγουρα και το ξέρει…. Τέτοια περίπτωση υπήρχε εξάλλου…) αλλά να πεις το πολύ όμορφο και γλυκό «φαντάζεσαι πόσο όμορφα θα ήταν αν κάναμε sex?», φαντάζομαι… Καταλαβαίνεις ότι με μία τέτοια ατάκα πήρες και το κορίτσι και τη γυναίκα μέσα της! Μπράβο! Extra tip έχουμε? Φυσικά…. Ξυπόλητοι δεν πάμε πουθενά και καλύπτουμε όλες τις πιθανές στραβές…. «Να έχει το λόγο της και να μην είναι έτοιμη. Θα πρέπει να κόψεις αντιδράσεις. Αν τη δεις να χαμογελάει πονηρά, προφανώς θέλει. Αν τη δεις διστακτική, συμπλήρωσε τη φράση σου με ένα «…όταν φυσικά νιώθεις έτοιμη», ε φυσικά….. Γιατί δε θα έχεις καταλάβει πιο πριν αν γουστάρει. Πρέπει πρώτα να της πεις πόσο όμορφα θα ήταν αν κάνατε σεξ και μετά να κόψεις αντιδράσεις. Να μπαλαμουτιάζεστε και να φιλιέστε ας πούμε πρώτα και από εκεί να καταλάβεις τι γουστάρει και πώς, δεν παίζει ε? Τι ρωτάω η παρθένα….
           Ε και αφού φτάσαμε στην κρεβατοκάμαρα και αφού η σχέση μας πάει καλά και νιώθουμε ότι εδραιώθηκε, προχωράμε στο παρασύνθημα. Σαν γνήσια αρσενικά, θέλουμε το sex να γίνει λιγότερο καθιερωμένο, να βγούμε και λίγο έξω από τα νερά μας ας πούμε, να αρχίσουμε τις προστυχιές και τις βρωμιές παντός τύπου. Τι κάνουμε? Πώς της δείχνουμε τις ακόρεστες προθέσεις μας? Δεν λες ΠΟΤΕ «Σου πήρα αυτές τις γούνινες χειροπέδες, γιατί ήλπιζα… αν φυσικά θέλεις κι εσύ… ότι ίσως τις χρησιμοποιήσουμε στο κρεβάτι». Ποτέ! Ευχή και κατάρα σου δίνουμε όλοι μας…. Ποτέ! Της το φέρνει πιο κομψά και ιπποτικά…… «Ας δοκιμάσουμε αυτές τις χειροπέδες». Έτσι απλά και με λίγα λόγια και αντρίκια γιατί «λέξεις όπως "ήλπιζα", ίσως" και "αν" αποδυναμώνουν αμέσως την πρότασή σου. Σβήσ' τις από το λεξιλόγιό σου.». Αφού σας το λέμε συνέχεια οι γυναίκες…. Τι κι αν πρόκειται για πέσιμο, τι κι αν για τη σχέση την ίδια, τι κι αν για το sex, σας θέλουμε αποφασισμένους! Θέλουμε να ξέρετε από πού ήρθατε και πού πάτε….. (κάτι έχω κατά νου, αλλά αρκετά είπα σήμερα…) Όταν λέτε κάτι, να το λέτε και τέλος ρε παιδί μου. Βάλε τις χειροπέδες και γύρνα, τέλος! Δεν έχει αν ήθελες, ίσως και μα και μου…. Αποφασισμένα! Για να μπορούμε μετά να σας δείξουμε εμπιστοσύνη και να νιώσουμε την ασφάλεια που αποζητάμε….. (από τις μαλακίες που διαβάζω, άρχισα πάλι να γράφω και μαλακίες….)…. Extra tip φυσικά, μην τυχόν και είναι πιο καυλιάρα από εσένα και τις χειροπέδες σου, οπότε μεγάλε ετοιμάσου γιατί η νύχτα θα είναι μεγάλη…. 

Κίσιζ……  

            �

                      ��

         ……την οδοντόβουρτσά μου. Έχω θέμα…, γενικότερα με την ύπαρξή μου και ως ένα βαθμό με τις οδοντόβουρτσες. Θα μου πείτε, πού σε ενόχλησαν τώρα και οι οδοντόβουρτσες. Έτσι είμαι εγώ. Δεν τα βάζω μόνο με τον κόσμο αλλά και με τα υλικά αγαθά. Δε με ενόχλησαν αυτές ακριβώς αλλά η όλη συζήτηση γύρω από αυτές. Ναι, στη σχέση εννοώ. Κάτι μυστήριο συμβαίνει με τις οδοντόβουρτσες. Μάλλον έχουν περίεργες ψυχικές δυνάμεις, αλλιώς δεν εξηγείται…. Έχω τρία περιστατικά. Τα δύο με πρωταγωνιστές τους άντρες και το τρίτο με εμένα (και στα δύο πρώτα συμμετέχω, αλλά στο ρόλο του κομπάρσου…. ενίοτε και του θεατή….)

            Καλοκαίρι και είμαι με τον τότε γκόμενο (που λέγαμε ότι μας άρεσε κάπου τον Ιούνιο και τρέχαμε στις απομακρυσμένες παραλίες και τα λοιπά….). Ο συγκεκριμένος γκόμενος – που είχε όλα τα αντρικά κόμπλεξ σε οικονομική συσκευασία…. – σπίτι του δεν ήθελε να πηγαίνουμε με το πρόσχημα ότι «δεν ήταν καθαρό και πρέπει πρώτα να μπει η καθαρίστρια και μετά εγώ που είμαι μανιακή με την καθαριότητα». Καλά…. Κι επειδή είμαι μαλάκας, αλλά σε φυσιολογικά και ανθρώπινα πλαίσια, κατάλαβα ότι ήταν κάτι σαν δικαιολογία επειδή μέσα του έκανε ταμείο και αποφάσισε ότι το σπίτι του είναι τρύπα σε σχέση με το δικό μου «παλάτι 33 τετραγωνικών» (κάπως έτσι το θεωρούσε επειδή είχε προσεγμένα έπιπλα και μία τάξη γυναικεία…. Τα έπιπλα είναι του ΙΚΕΑ φυσικά…. και όχι Karim Rashid! Μην τρελαθούμε κιόλας! Αλλά εκείνος έτσι αποφάσισε μόνος του….)… Οπότε και την βγάζαμε σπίτι μου. Όχι πως με χαλούσε κιόλας, γιατί καλλυντικά, απορρυπαντικά, ρούχα, βρακιά, τα είχα όλα τόσο δίπλα που απλά τέντωνα το χέρι μου σε όποιο σημείο κι αν βρισκόμουν (είπαμε 33 τετραγωνικά είναι αυτά…).

            Τις φορές που κοιμόταν σπίτι μου και έπαιρνε θέση πρώτος στο μπάνιο (για να την κάνει και πρώτος μη και συναντηθεί με τον πατέρα μου και τον σκύλο στην πρωινή βόλτα στην εξοχή…. Είναι λίγο άγριο και το σκυλί και ο πατέρας μου, και οι επιλογές λίγες για να τρέξει σε αυτή την γειτονιά…. Δίπλα μένουμε όλοι άλλωστε!), παρατηρούσα ότι ενώ δεν έμπαινε ποτέ με οδοντόβουρτσα στο χέρι παρά μόνο με το σώβρακο (και το είχα τσεκάρει… Οδοντόβουρτσα εκεί μέσα δεν είχε….), έβγαινε και μύριζε σαν πρωταγωνιστής σε διαφήμιση της Crest…. Οπότε και κατάλαβα ότι κάνει γαργάρες με την οδοντόκρεμα όπως έχω κάνει κι εγώ κατά καιρούς σε σπίτια που έχω ξεμείνει. Λογικό… Δε θα πάει στη δουλειά με αγουροξυπνημένο στόμα. Απόλυτα λογικό.

Σαν λογική κι εγώ γυναίκα (σους…) προτείνω ένα βράδυ να πάει να αγοράσει μία δεύτερη οδοντόβουρτσα και να την αφήσει εδώ γιατί στο τέλος θα πάθαινε και καμιά δηλητηρίαση με τόσες γαργάρες. Μία μπορεί να πήγαινε στραβά και να ξέρναγε όλη μέρα μετά. Φυσικά ως άντρας θεώρησε ότι αυτό ήταν δείγμα απόλυτης δέσμευσης που γυρισμό δε θα είχε ποτέ. Και πήρα την πολύ τέλεια απάντηση «ε καλά δε θα συζήσουμε κιόλας ρε Audrey! Ηρέμησε κούκλα μου…..». Δεν ξέρω αν με εξόργισε το «κούκλα μου» (με τρελαίνουν αυτές οι δύο λεξούλες και μπορεί να πέσει ξύλο μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου….. Με ωθούν στον φόνο και δεν κρατάω κανένα πρόσχημα μετά…..) ή το σκατένιο μυαλό που κουβαλάνε σχεδόν όλοι τους πριν τα 32, αλλά πρέπει να μας άκουσαν μέχρι την Χώρα. Πιθανότατα και ο πατέρας μου λίγο πιο πέρα (οπότε και τον φαντάζομαι τύπου Φιλιππίδη στο 50-50 να τρελαίνεται και να θέλει να σκοτώσει…)…. Από εκεί και μετά η σχέση μας άλλαξε ριζικά. Σαν να τρόμαξε ότι είχα πολύ χώρο στο βρακί μου και ήθελα να τον βάλω κάπου εκεί μέσα. Μπέρδεψε το βρακί μου με το άλλο μου φαίνεται…. Κρίμα γιατί πολύ σύντομα έφαγε την κλωτσιά. Δεν είμαι από τις γυναίκες που κάθε φορά εξηγούν αυτό που ήδη έχουν πει μία. Δε θέλω και δεν νομίζω να θελήσω σύντομα συγκατοίκηση και μάλιστα με σερνικό. Εδώ παλεύω να συζήσω με τον εαυτό μου…. Θα βάζουμε και ξένο άνθρωπο μέσα. Με έκπληξη παρατήρησα όταν τακτοποιούσα τα χειμωνιάτικα ρούχα, ότι και για πρακτικούς λόγους δε μπορώ να συζήσω…. Εγώ στην ντουλάπα μου χωράω με δυσκολία και σύντομα θα αγοράσω μία κινητή. Ο άλλος καθόλου όμως. Οπότε και επειδή θα του μεγάλωνα το κόμπλεξ (ξέρετε… αυτή έχει πιο πολλά ρούχα από εμένα τον φτωχό…. Ασχέτως αν τα 2/3 είναι Zara…. Κάτι σαν τα έπιπλα του ΙΚΕΑ!), θεώρησα σωστό να χωρίσουμε. Πού να αγοράζει τώρα οδοντόβουρτσα…

Μένω στο καλοκαίρι (αν και δε μου αρέσει και τόσο σαν εποχή. Δε μπορώ τη ζέστα….) και μετά από ελαφρό μπίρι μπίρι, συναντήθηκα με εκείνο το πρώτο αγόρι που σας είχα αναφέρει κάποτε σε ένα post-κατάθεση ψυχής. Φάγαμε σε ένα ωραίο εστιατόριο, ήπιαμε σε ένα μπαρ, ε… και αποφασίσαμε αγκαλιά στη αγκαλιά να κάνουμε και σεξ. Να δούμε, βρε αδερφέ, την εξέλιξη που είχαμε σαν πρώην εραστές (ξερνάω…. Παρθένα ήμουν τότε. Ιδέα δεν είχα… Εδώ νόμιζα ότι το πουλί του ήταν χαρτοπετσέτες στην τσέπη του και δεν φτάνει που είχα την απορία του γιατί τις έχει εκεί μέσα, ρώτησα κιόλας όταν με πρωτομπαλαμούτιαζε στο αμάξι του…. Τόσο ταλαίπωρο ήμουν…). Μας καλάρεσε η εξέλιξη, μας καλάρεσε και το γεγονός ότι δεν ήμασταν άγνωστοι και άρα μπορούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας (χέσε τα προσχήματα…. Περίπτωση για επανένωση δεν υπήρχε καμία, τουλάχιστον από τη μεριά μου, οπότε και κάναμε ο καθένας του κεφαλιού του…), ε και βρισκόμασταν συχνά πυκνά.

Ένα πρωί με ρωτάει αν θέλω το βράδυ να (ξανα)κοιμηθώ σπίτι του (έμενε μόνος του πια… Μεγάλωσε ο καλός μου…) και αυτό το βράδυ. Του άρεσε φαίνεται που έμεινα το προηγούμενο (κι εμένα μου άρεσε…. Ψέματα να μην πω. Τόσο σεξ δεν είχα ξανακάνει και ποιος θα μου το έλεγε ότι θα έκανα με τον πρώτο μου έρωτα…) και σκέφτηκε να το προτείνει ξανά. Ε κι εγώ σκέφτηκα να βάλω μέσα στην τσάντα με τα υπόλοιπα πράγματά μου (θα βγαίναμε κιόλας και δε μπορούσα να κυκλοφορώ «φωνάζοντας» ότι πριν λίγο έκανα σεξ…. Με καταλαβαίνετε οι γυναίκες που χρησιμοποιείτε μακιγιάζ…) και την οδοντόβουρτσά μου για το πρωί κυρίως. Κι εδώ ακριβώς μπαίνουν οι ψυχικές δυνάμεις που ανέφερα, της οδοντόβουρτσας και το απόλυτο περίεργο…. Δεν τσαντίστηκε καν για τα ρούχα που έβγαλα από την τσάντα που είχα μαζί μου (μία μπλούζα δηλαδή πιο βραδινή και ένα βρακί….), δεν τσαντίστηκε καν για τα σύνεργα του μακιγιάζ, ίσα ίσα έκανε και σχόλια τύπου «μη βαφτείς έντονα, μου αρέσεις περισσότερο έτσι…» (όχι πως σκόπευα…), δεν τσαντίστηκε (κρατηθείτε!) καν για το πιστολάκι και την φυσούνα που έβγαλα για να φρεσκάρω τις (ανακατεμένες, άντε να χαθείτε…) μπούκλες μου, ίσα ίσα που κι εκεί έκανε σχόλιο τύπου «μου αρέσεις έτσι με το σγουρό περισσότερο… Έτσι να τα κάνεις συνέχεια.» και τσαντίστηκε το πρωί με το που είδε την οδοντόβουρτσα!!!!!

Πριν πεταχτείτε οι άντρες και αρχίσετε τις μαλακίες «ε με τόσα που έβγαλες από το βαλιτσάκι του Σπορ Μπίλι, τι περίμενες να κάνει ο άνθρωπος??», (γιατί το άκουσα από τον κολλητό…), να σας αναφέρω ότι το βράδυ που γυρίσαμε σπίτι και πριν πάμε για ύπνο, είχα βάλει τα πάντα μέσα στην τσάντα (από πριν κιόλας!) ξανά, εξάλλου δε σκόπευα να τα αφήσω εκεί γιατί πολύ απλά τα χρειαζόμουν όλα και είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω, μιας που την παρθενιά μου την πήρε τότε… Οπότε τίποτα δεν ήταν «ξεχασμένο» πάνω σε καναπέ ή τραπέζια ή καρέκλες. Όλα μέσα! Κι εκεί όπως έχω αφήσει την οδοντόβουρτσα στο νιπτήρα για να πιάσω την πετσέτα να σκουπιστώ κι εγώ και η ταλαίπωρη οδοντόβουρτσά μου με το Κογιότ πάνω (αγαπώ Κογιότ, σιχαίνομαι Μπιπ Μπιμ!), ακούω την οργή από πίσω μου «τι είναι αυτό!?!?». Κολυμπρί του λέω…. Ένα είδος πτηνού. «Με δουλεύεις?!?!», όχι αλήθεια, κολυμπρί είναι. Απλά μοιάζει λίγο με οδοντόβουρτσα…. «Δεν πιστεύω να σκοπεύεις να την αφήσεις εδώ?!?!», ε όχι βέβαια. Για το όνομα του Θεού!!! Τι είμαι μουλάρι? Θα την βάλω να εκεί. Στη θέση της, στο μέρος που βάζεις και τη δική σου. Οπότε και αφού κατάλαβα ότι είναι μισό βήμα πριν το τριπλό εγκεφαλικό και by pass (έτσι γράφεται αυτό?), έκοψα την πλάκα και με δυο λόγια τον καθησύχασα ότι δεν ήθελα να βρωμάει το στόμα μου το πρωί που θα τον φιλούσα. Φυσικά και δεν ξανασήκωσα ποτέ το τηλέφωνο, ούτε απάντησα ξανά σε κανένα μήνυμα. Έλεος… που νομίζουν πια ότι το να μένεις μόνος σου είναι τεράστιο κατόρθωμα. Είναι, αλλά μην το παίζουν στις γυναίκες που μένουν μόνες αρκετά νωρίτερα από εκείνους. Come on boys…. Μέχρι να αποφασίσετε να φύγετε από τη φούστα της μάνας σας, εμείς πιθανότατα να έχουμε αγοράσει κιόλας σπίτι ή να μας έχουν δώσει οι γονείς μας στο οποίο κι εσείς μας κατσικώνεστε αργότερα (το καινούριο…. Που μερικοί πάνε κατευθείαν στης γκόμενας… Μαλάκες είναι? Από τη μαμά στην νέα μαμά…. Καλά κάνουν! Αφού το δέχονται κάποιες και δεν τους στέλνουν πρώτα για «εκπαίδευση»…)…

Φεύγω από το καλοκαίρι και φτάνω στη νέα μου γνωριμία και στον νέο μου γκόμενο. Ετών 30 ψηλός με γαλαζοπράσινα μάτια. Θα τον προτιμούσα λιγότερο καστανόξανθο καθότι μου αρέσουν οι μελαχρινοί άντρες, αλλά δεν πειράζει, δε μπορώ να τα έχω όλα, το έχω αποδεχτεί πλέον… Το παιδί μας λατρεύει (όπως όλοι οι άντρες στην αρχή…. Μάλλον για αυτό τους αλλάζω συχνά. Μου αρέσουν οι…… αρχές τους!), μας κάνει και κάποια από τα χατίρια μας, μας κάνει και καλό σεξ, παράπονο κανένα (πάντα το άγχος μου είναι το σεξ με κάθε καινούριο γκόμενο…. Γιατί αν είναι μάπα, πώς τον διώχνεις μετά? Δεν είναι κι εύκολο μερικές φορές…) και μένει μόνος του! Είναι σημαντικό στοιχείο αυτό σε έναν άντρα, ειδικά στα 30. Μου αρέσει πολύ το σπίτι του και είναι η πρώτη φορά που δεν έχω να κάνω καμία παρατήρηση (πάντα κάτι θα βρω εγώ… Είναι το ζώδιό μου τέτοιο!) για το ντεκόρ. Προσεγμένο και με την απαραίτητη αντρική πινελιά μέσα  Γενικά όταν ανεβαίνω Αθήνα μου αρέσει να περνάω τις περισσότερες ώρες που είμαστε μαζί, εκεί. Το νιώθω πολύ ζεστό και ένα βράδυ μου ξέφυγε….. Προλαβαίνω όπως όπως να μαζέψω την πρότασή μου, γιατί λέω «πάει τον χάσαμε τον γκόμενο. Θα νομίζει ότι θα κατσικωθώ εδώ μέσα για πάντα!» και μένει εκεί το θέμα με ατάκα «χαίρομαι που σου αρέσει.». Ιδρώτας κρύος με έκοψε εκείνο το βράδυ στον ύπνο μου και αναθεμάτισα τη γυναικεία φύση μου και την ρομαντική μου αφέλεια…. Ούτε σεξ δεν είχα όρεξη να κάνω με την κλασική φράση «πονάει η κοιλίτσα μου…».

Το πρωί ανοίγω το μάτι δειλά δειλά να δω τι με περιμένει. Έλα που δε με περίμενε. Κοιτάζω γύρω, πουθενά στο υπνοδωμάτιο. Βγαίνω στο διάδρομο, ησυχία από παντού. Το μπάνιο άδειο. Κοιτάζω στο γραφείο του, τίποτα. Πάω στο σαλόνι, κανείς. Ώπα λέω, μας την έκανε από το ίδιο του το σπίτι. Και με πιάνουν γέλια. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα με κάτι σακούλες, «τι γελάς παιδάκι μου? Μόνη σου?». Όχι, με την φανταστική μου φίλη. Πού ήσουν? «Με την γκόμενα στο σούπερ μάρκετ γιατί αύριο είναι Κυριακή και θα είναι κλειστά.», (τι νοικοκύρης!!! Σκέφτηκα… Μπράβο!) και σαν βρικόλακας, ξύπνησες από τα χαράματα…? Αυτό το κακό να μην είχε και το ροχαλητό πότε πότε… και να μην ήταν τόσο καστανόξανθος και ίσως άγγιζε την τελειότητα… Κάθισα σαν το χαζό στην κουζίνα και κοίταζα να τακτοποιεί τα πράγματα από τις σακούλες. «Δε θα με βοηθήσεις καθόλου ε? Μπα?», σας παρακαλώ, δε θα ΄θελα… «Ε βέβαια…», δεν απαντάω καν. Όταν θέλω είμαι πολύ ήσυχο κορίτσι. Γιατί λέω, κάπου εκεί μέσα θα είναι τα Νέσκουικ που τρώω για πρωί. Αφού είχε πει ότι θα μου πάρει όταν ξαναπάει σούπερ μάρκετ. Και εκείνο το γάλα με 70% λιγότερη λακτόζη γιατί πρήζεται το στομαχάκι μου με το κανονικό γάλα. Οπότε περιμένω ήσυχα στη θέση μου. Πεινάω κιόλας…

«Α κοίτα τι θυμήθηκα να σου πάρω!», Νέσκουικ!!!!!!!!!!! «Όχι βρε Μήτσο. Οδοντόβουρτσα. Ροζ. Χεχεχε…», χεχεχε… Και δεν ξερώ γιατί αλλά με πιάνει ξανά ένας κρύος ιδρώτας, διαφορετικός από τον βραδινό όμως. Ρε πούστη μου, σκέφτομαι, τι σκατά έχουν οι οδοντόβουρτσες και αγχώνουν τους ανθρώπους??? Υποτίθεται για καλό φτιάχτηκαν, για να καταπολεμούν την πέτρα, την πλάκα και την ουλίτιδα. «Δε σου αρέσει σε ροζ?», αφού έχω δική μου, γιατί πήρες άλλη? «Γιατί ρε Μήτσο την πας και την φέρνεις μέσα στην τσάντα σου! Σαν τον γύφτο….» α…, καλά. Νέσκουικ έφερες (αλλαγή κουβέντας…)? «Ναι! Είσαι νούμερο…. Πρόταση γάμου δε θα σου κάνω με οδοντόβουρτσα, μην ανησυχείς. Έχω καταλάβει ότι έχεις ακριβά γούστα εσύ!!! Είμαι προετοιμασμένος….», γάλα με 70% λιγότερη λακτόζη έφερες? «Έφερα!», πεινάω…

           Και απορώ, τι σκατά έπαθα εγώ που δε με σκιάζει φοβέρα καμιά? Ώστε για αυτό και οι άλλοι πάθαιναν αμόκ με τις οδοντόβουρτσες? Δηλαδή η οδοντόβουρτσα είναι κάτι σαν την κούκλα βουντού πάνω στους ανθρώπους, αλλιώς δε μπορώ να εξηγήσω τόση αγωνία και άγχος και νεύρα. Ρε τι γίνεται? Μας κάνει πλάκα μία οδοντόβουρτσα?? Και γιατί μία οδοντόβουρτσα πρέπει κατά ανάγκη να είναι το αποκλειστικό σύμβολο της δέσμευσης? Γιατί από το λέγε λέγε, κάπου εκεί καταλήγουμε άντρες γυναίκες…. Αλλιώς γιατί να παθαίνουμε οι περισσότεροι (δε λέω όλοι… μη με αγριοκοιτάτε…) τέτοια πρεμούρα? Κάτι παίζεται εδώ…. Αλλά εγώ είμαι αγρίμι! Δε θα αφήσω μία οδοντόβουρτσα να με κάνει καλά έτσι απλά! Φρεσκοβουρτσισμένα κίσιζ…………..

    �

                 ��

             Κάτι άλλο είχα κατά νου και τελικά δεν κατάφερα να τραβήξω πενιά πάνω στο word…. Κάτι άλλο ήθελα να πω και τελικά παρέμεινα κολλημένη σε σκέψη καθόλα κλασική αλλά παρόλα αυτά σταθερής αξίας….. Αποφάσισα να εισχωρήσω ξανά στον μικρό μας κόσμο, εδώ στα blog της AV. Έκανα το διαλειμματάκι μου και απέκτησα ξανά την όρεξη που είχα χάσει κάπου το καλοκαίρι για blogαρισμα. Ξεblogαρα, ρε παιδί μου που λένε. Και να ‘μαι πάλι εδώ! Όχι, δεν υπάρχει σωτηρία…. Εξάλλου την προειδοποιητική βολή την είχα ρίξει λίγο νωρίτερα, για να μη μου πείτε ότι σας βρήκα με τις παντόφλες και δεν έκανα ένα τηλεφώνημα…

                Μπήκα σε μερικά blog να ρίξω ένα βλέφαρο, να δω τι καινούριο παίζει και πού άφησα τους παλαιότερους. Μια χαρά σας βρίσκω. Οι παλιοί στο ίδιο γνώριμο mood και κάποιοι νέοι με περίεργες αλλά ευχάριστες ιδέες (το ευχάριστες για τον καθένα μας έχει διαφορετική σημασία βέβαια…). Εγώ, το γνωστό ufo από το Ασπρονήσι, δεν ξέρω αν παρέμεινα στο ίδιο ύφος, πάντως τα κείμενα μεγαλούτσικα θα είναι. Είμαι και γλωσσού, τι να κάνουμε…. Να με σταυρώσετε? Οοοοοχι, γιατί είμαι αξιολάτρευτη! Και αν δεν είμαι, αφήνω ένα feeling κάπως ανάλαφρο, κάτι σαν Άρλεκιν από τα βάθη των Κυκλάδων…. Λοιπόν! Αφού άλλαξα ξανά το background στο laptop και έβαλα τη φάτσα της αγαπημένης Audrey (ξέρετε… την κλασική φωτό με την πίπα στο στόμα….. Ναι, πίπες ετοιμάζομαι πάλι να πω! Silence….) και αφού κρέμασα το νέο κάδρο επίσης με τη φάτσα της (αγαπημένης φυσικά!) Audrey κάπου στα αριστερά του καναπέως μου, ξεκινώ την εσωτερική και παράλληλα εξωτερική μου αναζήτηση. Ναι ξανά! Silence!

                Έτσι όπως έμπαινα και έβγαινα από τα blog, το τσαχπίνικο καταγάλανο μάτι μου έπεσε σε μία ερώτηση ξαναλέω καθόλα κλασική αλλά παρόλα αυτά σταθερής αξίας…… «Τι θέλουν οι άντρες από τις γυναίκες και τι (σκατά!) θέλουν οι γυναίκες από τους άντρες?». Ξέρω!!!! Ναι, ναι…. ξέρω!! Μπορεί να είμαι νιάτο ακόμα (σους…. Μην ακούσω μαλακία από όσους γνωρίζουν ηλικίες! Θα στεναχωρηθώ πολύ… και δεν το θέλουμε αυτό….), αλλά έχω την αίσθηση ότι ξέρω. Ο άντρας θέλει γαμήσι και η γυναίκα γάμο. Στάνταρ…. Μισό οι θιγμένες γυναίκες, πριν τσαντιστούν μαζί μου να δηλώσω ότι είμαι (παραμένω για εσάς που με γνωρίζετε…) κατά, τελείως κατά του γάμου.

                Ο άντρας θέλει γαμήσι, μάνα μου. Τι με κοιτάς? Δεν το ήξερες? Το ήξερες! Γιατί πώς γνωριστήκατε? Με σκοπό τη φιλία? Όχι…… Ματιά στη ματιά, ανταλλάξατε τηλέφωνα και μετά ανταλλάξατε κάποιες απόψεις πάνω από ένα τραπέζι (καφετέριας, εστιατορίου…. Μικρή σημασία έχει ούτως ή άλλως…) για την τιμή των όπλων και τελικά πού πήγατε? Έτσι μπράβο… τώρα τα ξαναθυμήθηκες… Στα φρέσκαρα λιγάκι. Εσύ μεγάλε που διαβάζεις και γελάς, θα έρθει και η σειρά σου…. Έννοια σου! Εντάξει, εντάξει…. Σε ερωτεύτηκε, εννοείται. Είσαι γοητευτικό κορίτσι, κι αν δεν είσαι, δεν πειράζει, σε ερωτεύτηκε και πάλι. Γιατί έχεις επίπεδο, μόρφωση και εσωτερικό κόσμο. Α, και είσαι και από καλή οικογένεια. Τα πιστεύεις αυτά? Φυσικά. Για αυτό νομίζεις ότι σε ερωτεύτηκε…. Αλλιώς θα έβλεπες ότι από την πρώτη στιγμή που σε είδε, ήθελε να σου κάνει τον ψαλιδοπόδη (στάση που την έμαθα από τον «Κόκκινο Κύκλο». Ρε τι μαθαίνει κανείς στις 2.30 το βράδυ….. κοιτάζοντας τηλεόραση….)….

 Έχετε αντιληφθεί ότι οι άντρες δε μένουν ποτέ με γκόμενα που κάνουν φανταστικό σεξ, αλλά με μία αδιάφορη που αν δεν χτύπαγε το κουδούνι, ούτε η μάνα της δε θα την έπαιρνε χαμπάρι μπαίνοντας? Το έχετε πάρει πρέφα? Ξέρετε γιατί? Εγώ κάτι έχω ψυλλιαστεί, αλλά δειλιάζω να αποκαλύψω γιατί οι άντρες είναι πιο εύθικτα όντα από εμάς τις γυναίκες…. Βέβαια, για να απαντήσω στον τύπο που ίσως πεταχτεί να μας πει ότι ακόμα είναι και πιθανότατα συζεί με την γκόμενα εκείνη (με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…) που έκανε πρώτη φορά φανταστικό σεξ, ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πάντα υπάρχουν άλλωστε…. Εμείς, όμως, μάνα μου, μιλάμε αποκλειστικά και μόνο για τον κανόνα. Νταξ? Ωραία… Και πού μείναμε? Στο γεγονός ότι οι άντρες θέλουν γαμήσι. Κι εδώ το πράγμα χωρίζεται στα δύο. Γαμήσι (καλά ντε… Σεξ…. Σόρι…) καλό και σούπερ με τις άλλες και γαμήσι με την γκόμενά μας.

Κι εδώ μπαίνει η δική μου απορία? Πριν πάνε να γαμήσουνε ξένα κοτέτσια, το δικό τους το εξασφάλισαν? Δηλαδή, εννοώ ότι εντάξει. Πας κι αλλού γιατί είσαι άντρας μάγκας και καραμπουζουκλής και θέλεις να ξεσκάσεις και στην τελική καλά κάνεις, το κοτέτσι σου το πήδηξες καλά βγαίνοντας? Γιατί πριν κανονίσουμε τα ξένα, κανονίζουμε και το δικό μας σε αντάξιο επίπεδο. Γιατί ξέρεις, οι γυναίκες το δίνουν  πλέον επίσης εύκολα με εσένα….. Σίγουρα υπάρχουν και οι γυναίκες που πρέπει πρώτα να νιώσουν κάτι δυνατό πριν ανοίξουν τα πόδια τους, αλλά υπάρχουν και αρκετές που το δυνατό το εκλαμβάνουν κάπως….. διαφορετικά από τον έρωτα…. Καταλαβαίνεις τι εννοώ, μην το γυρίσω σε τσόντα τώρα, δε το θέλω! Δεν είναι του στυλ μου άλλωστε…. Οπότε μεγάλε μάγκα και καραμπουζουκλή, θέλεις γαμήσι (και ξαναλέω καλά κάνεις! Από την πουτάνα δεν κόβεις το γαμήσι ούτως ή άλλως…… και εσύ είσαι ολίγον πουτανίτσας….) , αλλά πρόσεξε…. γιατί εκτός από το να ρίξεις, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ενδεχόμενο να το φας κιόλας, και μάλιστα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Υπάρχει μία έκφραση που πολύ μου αρέσει και μέχρι τώρα την έχω δει άπειρες φορές στην πράξη, αυτή που λέει «όλα εδώ πληρώνονται»…..

Οπότε την επόμενη φορά που θα θέλεις, ξέρεις…… ψιλικοκό….., ρίξε κι ένα στο σπίτι σου, καλό όμως για να είσαι σίγουρος. Πού και πάλι…. Ξέρω κι εγώ… Ρίχνε και κανένα βλέφαρο όπως θα το δίνεις αλλού…. Σε ξενερώνω τώρα, το ξέρω, αλλά στα λέω επειδή σε αγαπάω πραγματικά. Και για να σε ξενερώσω ακόμα περισσότερο, αλλά για το καλό σου πάντα…., οι γκόμενες που λέγαμε πιο πάνω, οι αδιάφορες που ούτε η μάνα τους δεν…., αυτές κάνουν φανταστικό γαμήσι. Αλλά όχι με εσένα που σε βαρέθηκαν ή που εσύ δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να….. Με κάποιον άλλον στάνταρ. Δεν φταίνε αυτές, αλλά το ένστικτο της πείνας και της επιβίωσης. Οπότε ρίχνε και κανέναν καλό στο σπίτι σου, καλού κακού…. Από παραδείγματα, δόξα τω Θεώ, εφέτο πολλά!!!! Στο Ασπρονήσι, παραέξω στον πολιτισμό, λίγο πιο έξω, παντού… Και η πλάκα είναι ότι φυσικά και δεν το γνωρίζουν (γιατί είπαμε…. Ο άντρας κερατώνει αλλά έχει πολύ καλά ποσοστά – για εμάς… – να πιαστεί στη φάκα, ενώ οι γυναίκες από σπάνια έως καθόλου.) και παίρνουν και το βλέμμα του μαλάκα τύπου «γάμησα πάλι σήμερα (αλλού εννοεί, φυσικά…) αλλά δεν ξέρω ότι μου γάμησαν και το σπίτι κιόλας ενώ όλες οι φίλες της το γνωρίζουν, τι μαλάκας που είμαι τελικά…. Σιγά μην έκανε κάτι. Αφού με αγαπάει και με φροντίζει στο σπίτι….».  Φυσικά και σε αγαπάει. Αλλά άλλο η αγάπη, άλλο το σεξ. Εσένα βρε κουτούτσικο αγόρι, σε αγαπάει. Ο άλλος απλά ήταν ένα πήδημα, αλήθεια…. Έλα, φάε τώρα τα γιουβαρλάκια σου…..

Οι γυναίκες πάλι από την άλλη θέλουν γάμο. Δε θα αναφερθώ στις εξαιρέσεις. Μια φορά θα τα λέμε αυτά… Αλλά ο κανόνας λέει ότι θέλουν γάμο. Δεν το παραδέχονται όλες ευθέως, κάποιες μάλιστα δηλώνουν και κατά του γάμου, αλλά όλες θέλουν. Σιγά, θα μου πείτε ρε Audrey, άρα θέλεις κι εσύ που μας το παίζεις κατά. Μπορεί…. 100% δεν το γνωρίζω. Εδώ δεν ξέρω αν θα υπάρχω την επόμενη μέρα ή αν θα με φάει ο πελεκάνος, τι μου λες τώρα?! Μέχρι να παντρευτώ, αν παντρευτώ, θα λέμε ότι είμαι κατά. Όλες είναι κατά μέχρι αποδείξεως του εναντίου…. Είναι κάτι σαν την ενοχή.

Εκεί κάπου μετά τα 25 κάτι γίνεται. Σαν τσαφ μέσα στο κεφάλι μας…. Γκονγκ και ήρθε η ώρα. Για τσάι? Όχι για γάμο. Και αρχίζουν και φτιάχνουν λίστες. Στο μυαλό τους κάποιες, ενώ κάποιες άλλες ακόμα και σε χαρτί (ναι… το είδα κι αυτό…. Σε γνωστή. Όχι φίλη, το ξεκαθαρίζω!!!!). Αλλά απορώ γιατί…. Αφού δεν υπάρχει ένας άντρας που να παίρνει όλα τα τικ στη λίστα…. Και μεταξύ μας, δε με χαλάει καθόλου. Αυτό λέω και στις φίλες μου. Φαντάσου τώρα τον άντρας με όλα τα τικ (όχι τα σπαστικά τικ…..). Όχι φαντάσου τον σε παρακαλώ πολύ!!!! Τι είπες? Τέλεια? Γιατί μάνα μου? Εσένα σου είπε κανείς ότι είσαι τέλεια και θέλεις και τον τέλειο? Φαντάζεστε τους άντρες να είχαν μία νοητή λίστα και κάθε φορά που θα μας γνώριζαν να άρχιζαν τα τικ με το μολύβι (του μυαλού τους λέμε…)? Φρίκη!!!!! Καταρχάς όλες μας θα είχαμε χάσει στο πεδίο με την κυτταρίτιδα….. (γιατί να βρίσκει την κυτταρίτιδά σου γοητευτική? Τι θα πει είσαι ανθρώπινη έτσι? Και αυτός είναι ανθρώπινος αλλά δεν έχει πουθενά πάνω του όψη φλοιού πορτοκαλιού? Άρα τι μαλακίες σκέφτεσαι????!!! Σε επαναφέρω στην τάξη!!!)….. Θα μου πεις γιατί? Αυτοί είναι κορμάρες? Να σου πω….. Πλέον ομολογώ ότι βλέπω προσεγμένα αντρικά κορμιά. Δεν εννοώ φέτες (ούτε εσύ είσαι φέτες είπαμε…), αλλά γυμνασμένο ως ένα σημείο που δεν καταντάει πλαδαρό. Μετά, για να παραμείνω στη λίστα, θα πέρναγες από την κατηγορία στήθος, οπότε και επειδή η Ελληνίδα πάσχει λίγο σε αυτό το θέμα, άσ’ το καλύτερα…..

Μετά θα εξέταζε τη δουλειά σου και το μισθό σου. Εννοείται πως απορρίπτεσαι αν βγάζεις περισσότερα από εκείνον. Μη ρωτήσεις γιατί… Μας διαβάζουν και άντρες, πού και πού, και δε θέλω να σου πω μπροστά τους ότι είναι κομπλεξικοί…. Καταλαβαίνεις. Μπορεί να παρεξηγηθούν και να αρχίσουν τα «όχι, δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζεις….». Έτσι είναι. Να με ακούς γιατί έχω και αρκετά λεφτά και στρωμένη δουλειά. Τον φθόνο στα μάτια τους και την κατωτερότητα που νιώθουν (με το μυαλό τους εννοώ ΠΑΝΤΑ!!! Αλλιώς ουδέποτε δεν έκανα επίδειξη και δεν τη χρειάζομαι άλλωστε γιατί γνωρίζω πολύ καλά τι έχω και χέστηκα αν το γνωρίζουν και οι άλλοι….) την διακρίνω πάντα από χιλιόμετρα. Ουδέποτε κατάλαβα, βέβαια, το γιατί. Άρα το αποδίδω σε κόμπλεξ κατωτερότητας. Αν έχει κάποιος ή κάποια μία καλύτερη απόδοση του γεγονότος, με χαρά να την ακούσω και αφού με πείσει να την δεχτώ κιόλας…..

 Μετά θα εξέταζε την εξωτερική σου εμφάνιση. Αν είσαι πολύ όμορφη το ξέρεις ότι κόβεσαι έτσι? Μη ρωτήσεις γιατί. Δε θέλω να σου πω μπροστά τους ότι μόνο με μία αδιάφορη ή μία «καλούλα» που λέει και η φίλη μου, νιώθουν ασφάλεια. Δεν ξέρω, βέβαια, τι εννοούν ασφάλεια όταν καμιά φορά το αναφέρουμε σε συζητήσεις…. Μάλλον για κέρατο θα μιλάνε, γιατί ως γνωστόν οι ωραίες γυναίκες είναι πουτάνες και πάνε με πολλούς, ενώ οι ασχημούλες ή οι αδιάφορες όχι, είναι για σπίτι. Ασχέτως αν τα μεγαλύτερα τσέτουλα που έχω γνωρίσει είναι κακάσχημες και έχουν πολλά χρόνια σχέση με κάποιον. Η ωραία αποτελεί τον κίνδυνο. Οπότε και βλέπεις τον κοντό τύπο που τυχαίνει να είναι και άσχημος (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Θεός τα πήρε όλα από έναν άντρα? Και μπόι και ομορφιά…. Είναι τουλάχιστον κακό….) και την πέφτει ασύστολα (και παίρνει τελικά και το κορίτσι στο σπίτι. Ε είδε και απόειδε το κορίτσι και αποφάσισε να ρίξει νερό στο κρασί της μπας και κάνει σεξ…. Επίσης, οι κοντοί έχουν όοοοοοολοι μεγάλη…… «καρδιά». Όχι, δεν έχω πάει με όλους τους κοντούς του κόσμου, απλά έχω συγκρίνει τα δικά μου σκορ με αυτά φίλων και γνωστών.). Για αυτό σου λέω! Φαντάζεσαι να ήσουν σε λίστα? Μαλακία…. Οπότε σταμάτα να κάνεις λίστες με το αν είναι όμορφος, καλός, μορφωμένος, με λεφτά, καλή δουλειά, ευπαρουσίαστο αμάξι κλπ…. Χέσε…. Επικεντρώσου σε αυτό που θέλεις ως γυναίκα. Στον γάμο! Ξεκόλλα από τις λίστες!! Και μεταξύ μας ξεκόλλα και από αυτό, αλλά αφού ξέρω ότι όλες μας αυτό θέλουμε, νταξ, σταματάω….

Μη με κοιτάς με απορία…. Τι περίμενες? Να σου κάνω ανάλυση για το θέλω σου παρόμοια με αυτή των αντρών? Μα, δεν έχει παρακάτω. Θέλεις γάμο. Τελεία. Το σέβομαι! Πόση ανάλυση να κάνουμε. Καλά μπορούμε να μιλάμε ώρες ατελείωτες για νυφικά, μπουμπουνιέρες, party γάμου και άλλα τέτοια, να συγκρίνουμε απόψεις από γάμους που παρευρεθήκαμε φέτος (καλά ε? Πήρα και ένσημα σε τόσους που πήγα! Ανάσα δεν έπαιρνα….), αλλά και πάλι το ζητούμενο είναι ένα. Θέλεις έναν άντρα να σε αγαπάει και να σε παντρευτεί για να κάνετε οικογένεια. Μακάρι να ήθελες κι εσύ γαμήσι, γιατί έτσι οι άντρες θα έβαζαν μυαλό. Γιατί βλέπεις γύρω σου ότι όποιος τρώει το αγγούρι, μαζεύεται μετά μέσα και είναι αυτός που σου ζητάει επισημοποίηση. Ναι το έχουν κι αυτό τα αγόρια…. Μόλις καταλάβουν ότι σε χάνουν, σου ζητάνε πιο σοβαρά πράγματα, γιατί ξέρουν ότι με αυτά λυγίζουμε. Εμ…. Τόσο χαζούλες είμαστε…. Ενώ αν είχαμε κι εμείς το μυαλό μας στο μούκου μούκου, θα ήταν τα πράγματα πιο ρόδινα πιστεύω. Ή τουλάχιστον θα υπήρχε ένας κορεσμός στο θέμα. Γιατί τον άντρα αν τον έχεις στην πείνα (ή αποφασίζει να σε έχει αυτός γιατί βαρέθηκε…), θα αρχίζει να σκέφτεται και να ζητάει αυτό που δεν έχει. Καλά, θα μου πείτε, ο άντρας πάντα θέλει αυτό που δεν έχει. Τν αν μπορεί να το έχει, είναι ένα άλλο θέμα που θα τον απασχολήσει αργότερα και αφού συνειδητοποιήσει τι είναι αυτό που θέλει τη δεδομένη στιγμή. Ναι είπαμε τι θέλει….. Και οι γυναίκες είπαμε τι θέλουν από έναν άντρα, αλλά ρωτάω τώρα εγώ? Αξίζει τον κόπο τόση φασαρία για έναν άντρα που ξέρεις ότι 99.9% δε θέλει μόνο εσένα, αλλά σε κρατάει πάραυτα για να έχει ένα «κορίτσι για σπίτι»? Θέλεις πραγματικά να είσαι αυτό το «κορίτσι για σπίτι»? Και όλες οι άλλες να είναι απλά τα κορίτσια του (εκτός σπιτιού, εννοείται?)?

            Δεν το θέλεις πραγματικά, αλλά και τι να κάνεις? Αφού η φύση προστάζει να γίνεις μάνα κάποια στιγμή και για να γίνεις σε υποχρεώνει το Σύνταγμα (δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς αυτή την πρεμούρα…) να παντρευτείς….. Οπότε κι εσύ θέλεις γάμο και ο άντρας θέλει αυτό που δεν έχει: ξενογαμήσι…. Σκληρό, αλλά αληθινό. Το έχω αποδεχτεί. Ότι θα συμβεί αναπόφευκτα. Όχι, όμως, πως αν το πιάσω να συμβαίνει, ότι θα το προσπεράσω κιόλας. Όχι…. Είμαι εκδικητικός άνθρωπος και σαν τέτοιος θα αντιδράσω. Κρατάω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι ο καλός μου θα μου την κάνει μια μέρα, αλλά δεν μου γίνεται ψύχωση. Αν γίνει, έγινε. Αν το πάρω χαμπάρι, έφυγε. Χτες! Κι επειδή είμαι γυναίκα, θα το πάρω. Κι επειδή είμαι η συγκεκριμένη γυναίκα κι επειδή πάντα μα πάντα τα γεγονότα έρχονται από μόνα τους και με βρίσκουν (κάτι σαν κατάρα….), θα το πάρω και τότε θα πράξω ανάλογα. Μέχρι τώρα αφορμή ο (νέος) μου γκόμενος, δε μου έχει δώσει. Βέβαια, βρίσκεται και σε απομακρυσμένο έδαφος (Αθήνα…) και δε μπορώ να ξέρω κάθε του κίνηση.  Ούτε εκείνος όμως μπορεί να ξέρει τις δικιές μου….. Οπότε? Για την ώρα ξέρω ότι θέλω ό,τι κι εκείνος. Ναι, μην το πείτε, ντρέπομαι… Τέτοιος άνθρωπος είμαι εγώ άλλωστε…. Του στέλνω ένα ιδιαίτερο φιλί (κι ας μην γνωρίζει ο συγκεκριμένος την ύπαρξη του blog…. Για την ώρα, γιατί κάποιοι άλλοι ενημερώθηκαν…… ή έπεσαν πάνω μας τυχαία στο διαδίκτυο. Μικρός που είναι ο κόσμος!) και σε όλους τους υπόλοιπους τα γνωστά, τα δικά μας φιλιά!!!! Κίσιζ…………