Αφήνοντας την Μύκονο…

                ��

            Η αλήθεια είναι ότι τα Χριστούγεννα τα λατρεύω! Δε θυμάμαι ποτέ τον  εαυτό μου να έχει πέσει σε κατάθλιψη μέσα στα Χριστούγεννα. Ούτε καν πέρυσι που κάπου τον Νοέμβριο μία αντρική ψυχή αποφάσισε να μας πηδήξει την ψυχολογία…. Ούτε καν πέρυσι! Πόσο μάλλον φέτος που όλα μα όλα τα αποφασίζω αποκλειστικά και μόνο εγώ και τελείως μα τελείως φασιστικά. Ό,τι δε μου κάνει, το πετάω. Φούστα είναι αυτό? Βρακί? Παπούτσι? Λάστιχα αυτοκινήτου? Γκόμενος? Όλα ρε παιδί μου…. Σε κάδο και μάλιστα όχι με ανακυκλώσιμα, μην τυχόν και γυρίσει πίσω. Κάτι σαν μετεμψύχωση σκουπιδιών…. Αν και ανακυκλώνω, το φοβάμαι αυτό. Μήπως οι τόνοι χαρτιού που πετάω στον μπλε κάδο στο Ασπρονήσι και τα πλαστικά, γυρίσουν και με πνίξουν!!! Μαλακίες…. Δε βρίσκομαι όμως στο Ασπρονήσι κι έτσι δε με σκιάζει φοβέρα καμιά από τα σκουπίδια μου. Το μόνο που τρέμω είναι η ταχύτητα με την οποία ξοδεύω τα λεφτά μου. Σε δώρα, σε φιλανθρωπίες (ναι, είμαι και από αυτό….. Όσο κι αν σας κάνει εντύπωση…), σε καφέδες, ποτά, φαγητά, έπιπλα, λάστιχα για το σούπερ όχημά μου και πολλά πολλά ακόμα άχρηστα και χρήσιμα αντικείμενα.

                Το γκομενάκι το σχολάσαμε γιατί το είχε ρίξει στην γκρίνια. Και ως γνωστόν την γκρίνια τη σιχαίνομαι. Με ζορίζει, με εξοργίζει, με σκοτώνει και με ωθεί παράλληλα στον φόνο. Οπότε και επειδή χρονιάρες μέρες δε θέλω να την βγάλω στην ψειρού, οδηγήθηκα στον χωρισμό και στην μακροημέρευσή μου… και τη δική του φυσικά. Γιατί γκρίνιαζε θα με ρωτήσετε? Οι περισσότεροι (άντρες… εννοείται…) με ρώτησαν τι του έκανα και γκρίνιαζε. Τίποτα. Τίποτα που να μην γνώριζε….. Γιατί μένεις Ασπρονήσι? Εεε, συγγνώμη, εκεί είναι το σπίτι μου και η δουλειά μου κυρίως, αν υποθέσουμε ότι και στην Αθήνα έχω σπίτι…. Και γιατί δεν έρχεσαι εδώ? Γιατί πρώτον στρωμένη δουλειά χιλιάδων ευρώ μόνο ένας μαλάκας την αφήνει τον 21^ο αιώνα και δεύτερον δεν έχω κάτι καλό καλό που να με τρελαίνει, να με συναρπάζει και να με ταΐζει κατάλληλα στην Αθήνα? Εσύ, μάνα μου, που είσαι και υπάλληλος σε εταιρεία και σήμερα είσαι και αύριο δεν είσαι, γιατί μένεις Αθήνα και δεν κατεβαίνεις π.χ. στο Ασπρονήσι? Εσύ είσαι αυτός που δεν έχει να χάσει και πολλά (έως τίποτα….)….. Κάπως έτσι είχε η συζήτησή μας το τελευταίο δεκαήμερο (σαν εκπτώσεις ακούγεται….) κι επειδή δεν υπογράψαμε και κανένα συμβόλαιο, ζήτησα την ησυχία μου. Η τελική απόφαση για το αν θα έρθω μόνιμα Αθήνα ή όχι, θα είναι αποκλειστικά και μόνο δική μου και θα βασιστεί καθαρά σε επαγγελματικούς στόχους. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται…. Εγώ τη δουλίτσα μου, στη σημερινή εποχή και με αυτά που έχουν δει τα ματάκια μου τα ελάχιστα χρόνια που ζω μόνη, θα την αλλάξω μόνο για πάρτη μου και όχι στο όνομα κανενός έρωτα που το πολύ σε δύο χρόνια θα είναι πιο ξεφτισμένος και από λινό τραπεζομάντιλο… Εξάλλου κάπου εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι γκόμενοι κι εγώ αυτές τις ημέρες έχω μία τρομερή έκρηξη κοινωνικότητας….!!!!

                Εκτός από έκρηξη κοινωνικότητας, έχω και μία παράλληλη έκρηξη υπερκατανάλωσης, όπως άφησα να εννοηθεί πιο πάνω. Ψώνισα μέχρι τελικής πτώσεως. Κυρίως δώρα. Έχω πει και σε παλαιότερο ποστ ότι τρελαίνομαι να ψωνίζω δώρα για τους ανθρώπους μου. Δώρο για την μαμά, ωραιότατο ταγέρ Chanel (τέτοιο παιδί είμαι εγώ…. Καλοπιάνω για να είναι μεγαλύτερες οι απολαβές μου στο μέλλον….. εάν με πιάσατε…. Αστειεύομαι!! Είχε δει ένα, της άρεσε, ζάλιζε τον μπαμπά μου και πήγα εγώ, η μεγαλόψυχη και φτωχότερη κατά ένα χιλιάρικο περίπου ευρώ…. Δεν πειράζει…. Μία μανούλα έχω…. Μάλλον…). Δώρο για τον μπαμπά, μάλλινο καπέλο γιατί ξέχασε το δικό του στο Ασπρονήσι και κόντεψε να μας πέσει σε κατάθλιψη και ένα Bluetooth Hands free ακουστικό γιατί θα μας πάθει και τίποτα με το αυτοκίνητο όταν μιλάει στο κινητό ή στη χειρότερη θα πατήσει κανέναν ταλαίπωρο που δε φταίει σε τίποτα….. Δώρο στον αδελφό, μπλούζες άπειρες, πορτοφόλι και ό,τι κοίταζε και έλεγε ωραίο (έναν αδερφό έχω…. Μάλλον…). Δώρο στην κολλητή, ωραιότατο και σε καλή μεριά (κλείσιμο πονηρά του ματιού….) στρινγκ. Δώρο στην εξαδέρφη την πολυαγαπημένη και πολλές φορές έμπνευση ετούτου του blog, ωραιότατος, sexy και σε καλύτερη μεριά (πιο πονηρό κλείσιμο του ματιού) κορσές. Του χρόνου οι κάλτσες, γιατί ψηφίζουμε και τον προϋπολογισμό τώρα….. οπότε με φειδώ… Και δώρο στο αμαξάκι μου νέα μπροστινά λάστιχα γιατί πολύ το είχα καθυστερήσει και θέλουμε να κάνουμε και καμία εκδρομή σε κανένα βουνό αυτές τις ημέρες.

                Το δικό μου το δώρο? Μα φυσικά η αγάπη μου και η άπειρη αναισθησία που με διακρίνει τον τελευταίο καιρό. Όοοοχι, βέβαια! Πήρα και για εμένα το κατιτίς μου… Πήρα κρέμα ημέρας που τελείωσε. Πήρα καλλυντικά που τελείωσαν. Πήρα νέα ωραιότατα sexy και σε σούπερ μεριά (σήκωμα του φρυδιού πονηρά…) εσώρουχα διαφόρων ειδών (αφήστε τελείως ελεύθερη την φαντασίας τα σερνικά κυρίως που διαβάζουν….. Είμαι των άκρων στα εσώρουχα εγώ!). Πήρα βιβλία πολλά, γιατί τελευταία το έχω ρίξει στην υψηλή διανόηση. Πήρα άσπρα γυαλιά ηλίου για περισσότερη μούρη στο βουνό κατά την κατάβαση. Πήρα παπούτσια και ετοιμάζομαι ψυχολογικά να πάρω και μία τσάντα πολύ πολύ σύντομα. Απλά περιμένω και τον συμβολαιογράφο μου γιατί επρόκειτο για επένδυση…. Καλά ήταν νομίζω. Μερικοί θα νομίζουν ότι διαβάζουν το 24ωρο του Ωνάση, αλλά όχι. Μια φορά το χρόνο ας το ρίξουμε κι εμείς έξω βρε αδερφέ…. Τι σκατά δουλεύουμε? Εκεί που θα πάμε όλοι, δεν τα παίρνουμε μαζί μας τα λεφτά και μετά τα χαίρονται άλλοι. (Όποτε λέω τη φράση αυτή στον μπαμπά μου, παίρνει ένα περίλυπο ύφος….. και κουνώντας το κεφάλι αλλάζει κανάλι…. Εγώ τον αγαπώ παρόλα αυτά…)

                Το μόνο που με ρίχνει είναι αυτή η γαμημένη ζέστη εκεί έξω. Δηλαδή φτάνει…. Βάλε κρύο, γονάτισέ μας! Σε παρακαλώ…. Είναι κατάσταση αυτή? Να βγαίνω για ψώνια και να γυρίζω ιδρωμένη μέχρι το σουτιέν επειδή έξω έχει λέει 24 βαθμούς Κελσίου??!! Βάλε εκεί 4 ολόκληρες βαθμάρες να πέσουμε κάτω σαν τις μύγες! Βάλε κρύο, σε παρακαλώ, Άγιε μου Βασίλη! Δε θέλω δώρα. Τα πήρα μόνη μου, γιατί πια μεγάλωσα και ξοδεύω το μεροκάματο σαν Ωνάσης και δε θέλω να επιβαρύνω κανέναν παρά μόνο εμένα…., αλλά βάλε κρύο! Μόνο αυτό θέλω για φέτος! Δηλαδή πλιζ…. Δεν έχω άλλα λόγια να στο πω!!! Στην ανάγκη και τώρα που γυρίζει, να σε πληρώσω κιόλας να το βάλεις…. Περπατάω χαλαρά (φαντάσου αν έτρεχα κιόλας…) και νιώθω να κολλάει επάνω μου το πουκάμισο, το οποίο είναι και αεράτο, όχι από αυτά τα τσίτα που δεν παίρνεις ανάσα….. Και γυρίζω να κοιτάξω κάτι γυναίκες δίπλα μου και τις βλέπω με χοντρό μπουφάν πουπουλένιο, ζιβάγκο και πιθανότατα και φανελάκι από μέσα και θέλω να τραβήξω τα βυζιά μου από τη ζέστη που μου προκαλούν….!!!! Μία μάλιστα λέει στη φίλη της ότι «έβαλε ψύχρα σήμερα… ε?» και ξεκουμπώνω το μπουφάν μου (το ελαφρύ… Πιο ελαφρύ δεν υπάρχει πιστεύω…) μπας και την νιώσω κι εγώ και συνεχίσω τα ψώνια μου χαλαρά σαν άνθρωπος! Τζίφος…. Το μόνο που ίσως αποκτήσω είναι κανένα κρύωμα γιατί έτσι ιδρωμένη που είμαι, θα την αρπάξω. Οπότε και ξαναμαζεύομαι…. Τι να κάνω η καυτή γυναίκα…

                Με ρίχνει, επίσης, απίστευτα να βλέπω ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια. Δύο ηλικιωμένοι κύριοι τσακώθηκαν πάνω από μία σακούλα που βρήκαν με φρούτα έξω από το σούπερ μάρκετ. Με στεναχωρεί…. Μου χαλάει η διάθεση αυτόματα και δεν το λέω εγωιστικά, σε καμία περίπτωση. Με χαλάει γιατί τόσα και τόσα λεφτά περνάνε από τα χέρια μερικών και αν έδιναν από αυτά που τους περίσσευαν, δε θα υπήρχε φτώχεια σήμερα πουθενά. Όλοι προσπαθούμε να δίνουμε. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω ότι κάνουν και άλλοι, εκτός από εμένα και την οικογένειά μου. Θα υπάρχουν άνθρωποι που θα προσφέρουν. Αλλά μιλάω για τα μεγάλα λεφτά. Μιλάω, επίσης, για όλα αυτά τα λεφτά που μαζεύουν οι φιλανθρωπικές οργανώσεις ανά τον κόσμο. Με τόσα λεφτά που μαζεύουν οι μεγάλοι αυτοί οργανισμοί, δε θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε και που κοιμούνται έξω στο κρύο. Άρα πού πάνε αυτά τα λεφτά? Ποιος τους βάζει χέρι….? Όλοι ξέρουν, αλλά αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι, δεν κάνουν ποτέ και σφυρίζουν από την άλλη μεριά. Δε δίνω λεφτά πότε σε οργανώσεις (εκτός από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Εκεί στέλνω χρήματα.), σε εκκλησίες, σε ζητιάνους, ποτέ. Ποτέ κι ας ακούγεται σκληρό. Ποτέ!!!!! Δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Ούτε τον ζητιάνο, ούτε τους διευθυντάδες αυτών των οργανώσεων, ούτε τους παπάδες φυσικά… Τι σου λείπει? Φαγητό? Ρούχο? Νερό? Πες μου τι θέλεις και θα κάνω για μία μέρα το σκατό μου παξιμάδι και θα στο πάρω αυτό που θέλεις. Στις διάφορες οργανώσεις που κατά καιρούς βοηθάω, στέλνω μακαρόνια, γάλατα, νερά, ρύζια και κρέας. Θα μου πεις, μπορεί να τα φάνε και αυτοί που τα μαζεύουν. Ε ας τα φάνε…. Αν πεινάνε κι αυτοί. Αλλά τα είδη μοιράζονται σε αυτούς που στήνονται στις ουρές. Στέλνω ρούχα που δε σκοπεύω να ξαναφορέσω και που είναι σαν καινούρια. Αγοράζω από τον Zara ρούχα για παιδάκια και τα στέλνω στην Κιβωτό, σε έναν παπά που έχει μαζέψει πόσα παιδάκια κακοποιημένα ή άστεγα. Στον ζητιάνο παίρνω 500 τυρόπιτες ή ψωμί. Αν δεχτεί, γιατί μερικοί έξυπνοι απαντάνε όχι, δώσε μου τα χρήματα καλύτερα. Πάρε τον πούλο τότε. Δε θα μου πεις εσύ τι να σου δώσω….. Μου ζητάς και επειδή με πιάνουν οι ευαισθησίες μου και επειδή θεωρώ ότι είμαι τυχερή στη ζωή μου, θέλω να σε βοηθήσω. Αλλά μη με κοροϊδεύεις….. Για την πρέζα σου ούτε λεπτό….. φίλε μου!

Όλοι μπορούμε, όχι μόνο αυτές τις μέρες, αλλά γενικά. Απλά αυτές τις ημέρες θα πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω….. Κάποιοι είτε από ατυχία είτε από αδυναμία είτε και από τεμπελιά, έχουν μία ανάγκη παραπάνω. Το θέμα είναι πώς νιώθεις μέσα σου και όταν κλείνεις την πόρτα στο σπίτι σου. Ξέρεις ότι βοήθησε κάποιον κι ας είναι και ένα άτομο. Το αν σε κορόιδεψε ή όχι, είναι ένα άλλο θέμα, που ίσως να μην έχει και τόσο σημασία τελικά….

Επανέρχομαι στα λιγότερα φιλανθρωπικά μου αισθήματα και εδώ σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μία μικρή αναφορά στο χριστουγεννιάτικο δεντράκι μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να κλείσω το κείμενο χωρίς να αναφερθώ…. Το λατρεύω έτσι απλά. Είναι μικρό, κάπου στο 1.50 μέτρο (με το αστέρι φτάνει και το 1.65… Όπως λέμε με τα χέρια στην ανάταση…), αλλά πολύ πολύ όμορφο. Το στολίζω πάντα εγώ. Δεν αφήνω ποτέ κανέναν να του βάλει χέρι. Είναι παράδοση. Η παράδοση που ξεκίνησα εγώ το 2002 όταν και πρωτοήρθα στην Αθήνα και στο νέο μου σπίτι. Το αγόρασα, το μετέφερα, το έστησα και το στόλισα. Έτσι έπρεπε να γίνει και έτσι θα εξακολουθήσει να γίνεται! Φέτος εμπλουτίστηκε και με νέες ασημένιες και χρυσές μπάλες. Μόνο με ασημένιες και χρυσές (πασπαλισμένες με ασημόσκονη και χρυσόσκονη καλύτερα… Δεν είναι το ματ χρώμα. Αυτές δε μου αρέσουν καθόλου!) μπάλες είναι στολισμένο. Με μία μεγάλη χοντρή χρυσή γιρλάντα και με ένα ασημένιο αστέρι στο τέλος. Το αστέρι πάντα στο τέλος. Είναι το αγαπημένο μου στολίδι….. Είναι φτιαγμένο από σύρμα, δείχνει έτσι πολύ χειροποίητο, πολύ προχωρημένο… Τέλος πάντων, το αστέρι μου είναι πολύ μπροστά και αντιπροσωπεύει εμένα που είμαι ένα αστέρι!! Α και η φάτνη μου! Παραλίγο να ξεχάσω την ξύλινη φάτνη μου…. Που είναι πνιγμένη στο χιόνι.

Στο βαμβάκι δηλαδή…. Όλη η βάση και όλα τα κλαδάκια είναι φορτωμένα με βαμβάκι, έτσι που όταν κάθεσαι στον καναπέ και το κοιτάς είτε με ανοιχτά είτε με σβηστά φώτα, νομίζεις ότι είναι στα αλήθεια χιονισμένο όπως εκείνα τα δέντρα που έχουν λυγίσει τα κλαδάκια τους από το βάρος του χιονιού…. Είναι πολύ παραμυθένιο! Χωρίς να θέλω να το παινέψω…., αλλά έχει κερδίσει τις καλύτερες κριτικές! Όλη η παρέα μου έχει μία φωτογραφία με το δεντράκι μου, αμέ! Και μετά το πανέμορφο δέντρο μου, γύρω σε όλο μου το σαλόνι τα υπόλοιπα στολίδια….. ο Άγιος Βασίλης που αναβοσβήνει η μύτη του με κόκκινο χρώμα (σαν κλόουν είναι στο σκοτάδι….), ο χοντρός χιονάνθρωπος που γελάει σαν χαζούλη, τα πιάτα με τα κεριά μέσα (κάθε χρόνο και ένα καινούριο πιάτο…. Να δω πού θα μπουν τα υπόλοιπα που θα μας φέρουν ή που θα αγοράσουμε του χρόνου), το χιονισμένο σπίτι που αναβοσβήνει και που αν θέλεις (εγώ δε θέλω! Μου σπάει τα νεύρα…) βγάζει και τα Κάλαντα με βραχνό ήχο λες και έπεσε σε νερό πρώτα…, τα δεκάδες κεράκια με την μορφή του Άγιου Βασίλη και άλλοι πόσοι Άγιοι Βασίληδες κρεμασμένοι εδώ κι εκεί και το απαίσιο φορτηγάκι της Coca Cola, το οποίο δε μου αρέσει καθόλου αλλά το βάζω γιατί στολίδι είναι κι αυτό και είναι κρίμα…. Και τα γκι! Φρέσκα από τον ανθοπώλη κάτω στην αγορά της Καλλιθέας που φέτος μου έβγαλε την Παναγία…., αλλά επειδή οι ουρανοί είναι ανοιχτοί, τον συγχωρώ! Τι ξέχασα? Α ναι… Τα λαμπάκια στο μπαλκόνι!!! Μου τα έβαλε ο μπαμπάκας μου γιατί εγώ με τον ηλεκτρισμό δεν τα πάω καλά, εκτός από τα απλά πράγματα… Και το στεφάνι στην εξώπορτα με το 2010 να περιμένει με ιδιαίτερη αγωνία!! Θα είναι σούπερ το 2010, το νιώθω…..

               Αλλά μέχρι τότε, εύχομαι σε όλους σας, εντός και εκτός AV, Καλά Χριστούγεννα και να περάσετε πολύ όμορφα απόψε που είναι Παραμονή (και τις άλλες μέρες, ντάξει….). Να φάτε καλά, να ντυθείτε καλά (δεν εννοώ ζεστά… Είπαμε βγάλαμε την μπέμπελη αυτές τις ημέρες….), να πιείτε πολύ αλλά να μην οδηγήσετε και έχουμε τίποτα ντράβαλα, να χορέψετε αρκετά μέχρι να φωνάξουν οι πατούσες «τέλος, παλουκώσου!» και θα τα ξαναπούμε σύντομα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΚΙΣΙΖ φίλοι μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πολλά πολλά ΚΙΣΙΖ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

           ��

                 �

                  �