Αφήνοντας την Μύκονο…

Όσο μπορώ να θυμηθώ, η ζωή μου όλη ήταν, είναι και θα είναι (μάλλον..) σε ένα πλοίο…. Σε ναυτιλιακή να δούλευα, λιγότερο θα ασχολιόμουν μαζί τους. Και μούτσος να δούλευα, λιγότερο θα έμενα μέσα. Όλο κάποια ρεπό θα έπαιρνα βρε αδερφέ! Τέλος πάντων…. Το έχω αποδεχτεί. Αλλιώς δε μπορούσα να κάνω. Ή θα πηδούσα στη θάλασσα ή θα το αποδεχόμουν. Τη θάλασσα την τρέμω, οπότε το αποδέχτηκα. Φροντίζω, βέβαια, πάντα να είμαι προετοιμασμένη για κάθε ενδεχόμενο. Για το ενδεχόμενο της βαρεμάρας, παίρνω μαζί μου βιβλία, περιοδικά ή το lap top. Πιστεύω όταν γεράσω, θα παίρνω και βελονάκι… Για το ενδεχόμενο της πείνας κι επειδή (ψιλο)σιχαίνομαι να τρώω εκεί μέσα, παίρνω από το φούρνο που συχνάζω κρουασανάκια, σταφιδόψωμα, κουλούρια με ή χωρίς σουσάμι, ζαμπονοτυρόπιτες, ψωμί από καλαμπόκι, ντόνατς, ενίοτε και γύρο (ναι…. Το έχω κάνει και αυτό…). Φυσικά, δεν τα παίρνω όλα αυτά μαζί….. Για το ενδεχόμενο της νύστας, παίρνω μαζί μου τα γυαλιά μου για να βγάλω τους φακούς μου. Είμαι και γκαβό… Για το ενδεχόμενο εγκατάλειψης του πλοίου, φροντίζω να γνωρίζω τις αίθουσες συνάντησης και τις εξόδους κινδύνου. Επίσης, πού βρίσκονται τα σωσίβια…

                Για το ενδεχόμενο των ενοχλητικών ανθρώπων, βέβαια, ακόμα δεν έχω σκεφτεί τι να κάνω. Δηλαδή, έχω σκεφτεί, αλλά το θέμα μας είναι να ησυχάσουμε χωρίς παράλληλα να μας περιμένει το λιμενικό για να μας συλλάβει στο λιμάνι που θα κατέβουμε…. Στο προηγούμενο ποστ μάλιστα αναφέρθηκα με αφορμή τις καθυστερημένες γυναίκες, σε μία τέτοια που σκέφτηκε ότι η συντροφιά της μου είναι απαραίτητη στις 7.30 το πρωί. Δεν πειράζει. Επειδή είμαι εγώ αντικοινωνική το χάραμα, δε σημαίνει ότι πρέπει να είναι και οι υπόλοιποι, σωστά? Σωστά, Audrey dear…. Για το ενδεχόμενο αυτό, λοιπόν, στύβω το μυαλό μου και λύση δε βρίσκω. Μπορώ πολύ εύκολα να γίνω αντιπαθητική, αλλά κι αυτό καμιά φορά δε με σώνει. Αντιθέτως… Υπήρξαν φορές που κάποιος άντρας προσπάθησε να μου εξηγήσει γιατί είμαι τόσο επιθετική. Ήθελε να «ακτινογραφήσει την καρδιά μου», όπως μου είπε κάποιος. Προσπάθησα κι εγώ με τη σειρά μου να του εξηγήσω ότι προτιμώ να με χέσει με τη μεταφορική έννοια, αλλά μάταια… Ήθελε να «με βγάλει από τη θλίψη» και πιθανότατα να πάρει το τηλέφωνό μου και ακόμα πιο πιθανότατα να με ξαπλώσει κάτω…. Είμαι μάλλον ιδιαιτέρως ερωτική στα θαλάσσια ταξίδια, τι να πω…

                Επίσης, δεν έχω σκεφτεί πιθανές λύσεις και για το ενδεχόμενο της τουαλέτας. Μισό να εξηγηθώ γιατί I’m a lady και θα νομίζετε ότι μιλάω για πράγματα που μια γυναίκα δεν αγγίζει ποτέ (οι γυναίκες, όπως θα ξέρετε οι περισσότεροι άντρες, ούτε χέζουν ούτε κλάνουν. Ίσως μόνο κατουράνε, κι αυτό καμιά φορά…). Εννοώ ότι δεν έχω βρει λύση για το τι πρέπει να κάνω εκείνους τους απίστευτους ανθρώπους που ενώ γράφει το χαρτί κολλημένο πάνω, δίπλα, πίσω, δεξιά, αριστερά, απέναντι, κάθετα και διαγώνια της πόρτας «μην πετάτε τα χαρτιά στη λεκάνη», εκείνοι πετάνε τελικά τα χαρτιά ή τη σερβιέτα στη λεκάνη….. Η λεκάνη βουλώνει και όλη η τουαλέτα μυρίζει χειρότερα από χοιροστάσιο… Ή καλύτερα χειρότερα από βόθρο… Και καλά μυρίζει, πες κάποιοι σε έκτακτη ανάγκη θα το ανεχτούν, εμ κλειδώνουν και τις τουαλέτες μετά μέχρι να τις ξεβουλώσουν, δηλαδή αφού πιάσουμε λιμάνι τελικού προορισμού….. Άντε τώρα εσύ να κατουριέσαι (φαντάσου το άλλο…) και η άλλη η μαλάμω να έχει πετάξει τη σερβιέτα μέσα…. Ε εκείνη την ώρα δε εύχεσαι να την είχαν γκαστρώσει?

                Για το ενδεχόμενο του παρκαρίσματος στα γκαράζ του πλοίου, επίσης δεν έχω βρει λύση. Γιατί καθώς μπαίνω ωραιότατα μέσα με το αμαξάκι μου και αφού πω τον προορισμό μου, οι άντρες του πλοίου αρχίζουν τις συμβουλές σε ντισιμπέλ τύπου να ρευόταν ο Γκοτζίλα στην μπουκαπόρτα με φορά προς τα γκαράζ. Αντιλαμβάνεστε ηχώ που θα έκανε προς το βάθος του πλοίου και το τράνταγμα που θα νιώθαμε…. «ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΗ ΡΑΜΠΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΟΜΩΣ!!!!!!!», τι να του πεις τώρα? Ότι αν το βουλώσει και το πει πιο σιγά, σιγά σιγά θα την ανέβουμε? Υπήρχε περίπτωση να την ανέβουμε με γκάζια ας πούμε? «ΕΛΑ ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ!!!», το βλέπω…. Είμαι ήδη πάνω στη ράμπα…. Ευχαριστώ καλέ μου άντρα… Τι ιππότης… «ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!», ε στην ευθεία, όπως είμαι θα έρθω. Και να θέλω να έρθω με τον κώλο, δε χωράω να γυρίσω εδώ πάνω στη ράμπα που είμαι, ας πούμε…. «ΦΕΡ’ ΤΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΤΩΡΑ!!», αφού έφτασα στο σημείο όπου έχω κάνει τα κουμάντα μου και είμαι ήδη με τον κώλο και έχω ήδη βάλει την όπισθεν…. Να προσθέσω ότι είμαι το μοναδικό αμάξι…. Τέτοια εποχή δεν μπαίνουν πολλά από το Ασπρονήσι, όπως σήμερα ας πούμε… «ΕΛΑ!!! ΕΛΑ!!! ΕΛΑ!!! ΛΙΓΟ ΔΕΞΙΑ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ!!!», το οποίο είναι ήδη δεξιά και το αμάξι έχει ήδη παρκάρει παράλληλα με τον τοίχο. «ΤΡΑΒΑ ΧΕΙΡΟΦΡΕΝΟ, ΒΑΛΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ!», είμαι ήδη έξω αγαπημένε του λέω (δεν άντεξα…. Το αυτί μου κλάταρε!!!)…. «Α ναι…. ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΕΒΑΛΕΣ?», γιατί φωνάζετε? «Για να μην το ξεχάσεις.», σωστά…. (Τους δίνω, βέβαια, ένα δίκιο , γιατί με κάτι γυναίκες οδηγούς εκεί μέσα έχουν δει τα πάντα. Μέχρι κι εγώ ήμουν μπροστά όταν η άλλη με το αμάξι πάνω στη ράμπα, ούρλιαζε ότι μάλλον δε χωράει τελικά και να την βάλουν στο κάτω γκαράζ, με όλους εμάς πίσω της κι αυτή άφηνε το αμάξι να την παίρνει πίσω….. Τους το δίνω το δίκιο και δε θα ψάξω για τη λύση…)

                Και άλλα πολλά περίεργα και καθημερινά ενδεχόμενα πλοίου…. Μπορώ να γράφω με τις ώρες (γνωστό…) και να διαβάζετε επίσης με τις ώρες! Για αυτό και με αφορμή το σημερινό μου ταξίδι (ναι πάλι…. Είπαμε, δεύτερο σπίτι…), θέλω να πω μερικά πράγματα σε όσους χρησιμοποιούν αυτό το μέσο μεταφοράς ή σε όσους δουλεύουν εκεί…

1. ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ.
2. Μην μιλάτε στον διπλανό σας. (Εκτός αν τον κόψετε ότι ψήνεται για συζήτηση. Χωριό που φαίνεται…… Δεν είναι δύσκολο, σας το λέω. Έχει πολλές γλωσσοκοπάνες ένα πλοίο. Το θέμα είναι να πετύχετε μία δίπλα στη θέση σας….)
3. Μη χαμογελάτε στο διπλανό σας. (Θα σας περάσει για βλαμμένο και όχι για «συμπαθητικό τύπο»…)
4. Μη μιλάτε στο κινητό. Αν πάλι είναι επιτακτική ανάγκη, γιατί στην Ελλάδα ζούμε και το κινητό είναι προέκταση του χεριού μας (γίναμε όλοι businessmen…… ξαφνικά και από το πουθενά….), να το κάνετε μιλώντας σιγά ή να πάτε πιο πέρα. Υπάρχουν κενοί χώροι στο πλοίο, όπου μπορείτε και να την παίξετε αν θέλετε… Κανείς δε θα σας παρεξηγήσει, αν πείτε ότι βαρεθήκατε π.χ…….
5. Μη μιλάτε δυνατά με το φίλο σας, τη φίλη σας, τον πατέρα σας, τη μάνα σας, την αδερφή σας και τον Χριστό σας, λες και δεν υπάρχουν άλλοι μπροστά σας. Ενοχλείτε…. Λυπάμαι που σας το λέω.
6. Όταν κάποιος κοιμάται, κρατηθείτε και μην πάτε για κατούρημα-φαγητό-χέσιμο εκείνη ακριβώς την ώρα. (Αυτή η συμβουλή αφορά κυρίως τα Highspeed που οι θέσεις είναι έτσι ώστε χρειάζεται απαραίτητα να ξυπνήσετε τον άλλο. Ε σκεφτείτε πια και τον διπλανό σας, αχάριστοι και ανισόρροποι άνθρωποι!!! Μπορεί να ήρθε κατευθείαν στο πλοίο από ξενύχτι…)  
7. ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ.
8. Όταν τελειώσετε αυτό που τρώτε ή γενικά ό,τι παίρνετε και τρώτε, μη στοιβάζετε τα σκουπίδια πάνω στο τραπεζάκι. Όπως και στο Jenga, κάποια στιγμή θα πέσουν κάτω. Ή θα μυρίζουν οι συσκευασίες λαδίλα, όπως στα πατατάκια π.χ. Υπάρχουν ειδικοί κάδοι συλλογής απορριμμάτων στο πλοίο. Αλήθεια σας λέω…. Ένας μπορεί να είναι δίπλα σας!! Αξίζει τον κόπο…
9. Όταν βλέπετε ταινία στο lap top, μην έχετε τον ήχο δυνατά. Ούτε καν σιγά, βασικά…. Από τη στιγμή που δε βλέπω, δε θέλω και να ακούω ούτε τις μαλακίες ούτε τους πυροβολισμούς ούτε τα βογγητά (ειδικά εκεί….). Πάρτε ακουστικά όπως θα έκανε ένα νοήμον ον σε αυτό τον πλανήτη. Αλλιώς άσε το lap top σπίτι, ρε χωριάτη!
10. Μη βγάζετε τα παπούτσια σας. ΌΛΑ τα πόδια μυρίζουν!!! Λυπάμαι που σας ξενερώνω…. Αλλά πόδι λεβάντα δε μύρισα ποτέ. Κι ας ήταν η κάλτσα καθαρή με μαλακτικό Αφρός Μασσαλίας…   
11. ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ!
12. Μην κλάνετε… Παρακαλώ πολύ…. (Αν έχει γίνει και αυτό? Ε πλοίο είναι…. Πολλά μπορούν να συμβούν….)
13. Μην ροχαλίζετε.
14. Η ουρά στα μπαρ αρχίζει από εκεί που βλέπετε αυτό που πληρώνει. Από εκεί και πίσω, λοιπόν… Απλό είναι! Έτσι φαντάζομαι τουλάχιστον…
15. Μην ρίχνετε χαρτιά στις λεκάνες. ΒΟΥΛΩΝΟΥΝ ΡΕ ΖΩΑ!!!!!
16. Να κατουράτε μέσα στη λεκάνη. Για τους άντρες λέτε, αλλά κι εσείς βρωμιάρες δεν πάτε πίσω…..
17. Τη σερβιέτα να την τυλίγετε όταν την πετάτε στον κάδο, ειδικά σε αυτούς που δεν έχουν καπάκι. ΡΕ ΖΩΑ! Την περίοδο την ξέρουμε χρόνια τώρα. Εμένα προσωπικά που ήρθε στην Γ Γυμνασίου, οπότε φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι ξέρω τι είναι αυτό που βλέπω και δε χαίρομαι όταν το βλέπω από ξένη π.χ……
18. ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ!!
19. Μη λέτε ότι έξω έχει πολλή θάλασσα. Κάποιοι μπορεί να φοβούνται. Σκεφτείτε το! Μπορεί να είναι ο διπλανός σας!! (Επίσης, το βλέπουμε και το αισθανόμαστε ότι έχει πολλή θάλασσα…. Μοιραία…)
20. Οι υπεύθυνοι στα γκαράζ μη φωνάζετε! Ακούμε τι λέτε πρώτον και δεύτερον κοιτάμε το χέρι σας, όπως μας υποδεικνύετε να κάνουμε. Επίσης, στα αυτοκίνητα υπάρχουν καθρέφτες.
21. Καπετάνιο!? Ρίχνε και καμιά ματιά στο πλοίο σου. Δε σε έχουμε μόνο για να οδηγείς…. Κατέβα και μια βόλτα κάτω στα σαλόνια. Να δεις ότι καμιά φορά το προσωπικό το παίζει σουλαρία…. Επίσης, το πλοίο σου πρέπει να είναι καθαρό. Και παλιό και βρώμικο? Δε λέει…
22. Όταν φεύγουμε από τα λιμάνια, το προσωπικό να κλείνετε τις πόρτες από τα γκαράζ. ΡΕ ΖΩΑ! Μπαίνει όλο το καυσαέριο και το πετρέλαιο στα σαλόνια. Είναι ανθυγιεινό. (Όπως σε έναν σήμερα που του το είπα και μάλιστα με ευγενικό τρόπο και μου απάντησε «Κι εγώ τι να κάνω?» και επίσης θύμωσε όταν το ρώτησα αν αυτός είναι από άλλο ανέκδοτο…)
23. Φίλε οδηγέ που έχεις το αυτοκίνητό σου στο γκαράζ. Να ακούς και να υπακούς στην ανακοίνωση που λέει «ΟΙ ΟΔΗΓΟΙ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΝ ΕΓΚΑΙΡΑ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ». Για σένα το λέει, ναι… Για σένα που έχεις αυτοκίνητο στο γκαράζ…. Και που όλοι σε περιμένουμε σαν μαλάκες να κατέβεις, έχουμε εισπνεύσει όλο το καυσαέριο (γιατί καμιά φορά οι πόρτες είναι τόσο κοντά που δεν ανοίγουν σε όλα τα αυτοκίνητα…) και έχει κατέβει όλο το καράβι. Κι εμείς περιμένουμε ΕΣΕΝΑ ΡΕ ΖΩΟ!
24. Φίλε οδηγέ. Να φορτώνεις τη μάνα σου, τη θειά σου και το σόι σου όλο πιο πέρα και όχι στην έξοδο ακριβως! Πίσω υπάρχουν αυτοκίνητα και ένας λιμενικός πιο πέρα που σου σφυρίζει. Ναι… Σε ΕΣΕΝΑ σφυρίζει ΡΕ ΖΩΟ!
25. ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ!!!!

Πριν σας πω κίσιζ να σας πω να ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ στα πλοία. Μπορεί να είμαι εγώ και μπορεί να κάμω καμιά τρέλα καμιά μέρα…… Κίσιζ έβριγουερ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Από μικρό παιδάκι κοιτούσα με γουρλωμένα μάτια όλες εκείνες τις γυναίκες που μιλούσαν σαν καθυστερημένες. Ειδικότερα όταν μου τσαλαπατούσαν τα μάγουλα με τις δαχτυλάρες τους σε συνδυασμό με την ομιλία τους, ήθελα να τις πνίξω με μαξιλάρι στον ύπνο τους. Φυσικά δε μπορούσα να το κάνω, όχι γιατί θα έμπαινα σε φυλακές ανηλίκων, αλλά γιατί εγώ κοιμόμουν στο σπίτι μου υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών μου κι εκείνες στο δικό τους. Οπότε κατέπνιγα αυτό το αίσθημα δικαιοσύνης…. Σήμερα ξεπέρασα, βέβαια, τη δολοφονία με μαξιλάρι, καθώς λογικεύτηκα (μην ακούσω χμμμ…..), αλλά δεν μπόρεσα να ξεπεράσω εκείνες τις καθυστερημένες υπάρξεις που μιλάνε σαν καθυστερημένες παίρνοντας το αντίστοιχο καθυστερημένο ύφος. Πιστεύω ότι αν ο εγκέφαλός μου ήταν συνδεδεμένος με καλώδια, το εγκεφαλογράφημα θα έφευγε έξω από το χαρτί που ξετυλίγεται με το που θα άνοιγαν εκείνες – οι καθυστερημένες… – το στόμα τους!

                Με ποιον τα έβαλες πάλι, βρε Audrey θα σκεφτείτε. Με κανέναν…. Δηλαδή, αν πάρουμε εκείνη την περίπτωση που λέει ότι όλα μου φταίνε, θα σας πω ότι τα έβαλα με εκείνες τις γυναίκες που μιλάνε μόνο με υποκοριστικά. Με λεξούλες, βρε κουτούτσικα! Δε μπορώ να συλλάβω εκείνο το γεγονός όπου γυναίκα ετών 30βάλε (δηλαδή δε μιλάμε για βρέφος που μόλις έμαθε να μιλάει…..) χρησιμοποιεί σε ΜΙΑ πρόταση ΕΝΝΙΑ λέξεις στο υποκοριστικό τους!!!!!! Είναι αδιανόητο και αδύνατο!!! Θα πρέπει να έχεις κάνει άπειρες πρόβες στον καθρέφτη με το κατάλληλο ύφος, οπότε και πιθανότατα να είσαι όντως καθυστερημένος ή να έχεις εκπαιδευτεί για κάτι τέτοιο, οπότε και πιθανότατα να είσαι βρεφονηπιοκόμος. Που δε σημαίνει ότι τα μικρά παιδάκια είναι καθυστερημένα και ότι πρέπει να τους μιλάς σαν τέτοια. Παιδάκια είναι! Δεν είναι κακό να μαθαίνουνε τη σωστή λέξη και στο σωστό τόνο…. Η γλύκα έχει και τα όριά της!  

                Είχα, λοιπόν, εκείνη την 30βάλε – το ξανατονίζω!!! – γυναίκα στην απέναντι θέση στο πλοίο προσφάτως. Μου χαμογελάει, με ρωτάει αν η «θεσούλα» είναι κενή, της απαντάω ότι «πιο κενή δε γίνεται!» (την ψυλλιάστηκα αμέσως, τη δουλειά…..), βγάζει το «μπουφανάκι» της (μας έδωσε και αναφορά τύπου «να βγάλω κι εγώ το μπουφανάκι μου γιατί κάνει ζεστούλα εδώ μέσα», οπότε σιγουρεύτηκα ότι πρόκειται για καθυστερημένη….) και εναποθέτει επιτέλους τα οπίσθιά της στο κάθισμα. Μου ξαναχαμογελάει, της χαμογελάω κι εγώ έντρομη πλέον ότι θα μου πιάσει την κουβέντα. Οι φόβοι μου επαληθεύτηκαν βέβαια…. Φυσικά! «Κρυούλη έχει ε?», ναι έχει, αλλά μέσα έχει ζεστούλα, της απαντάω αλλά δυστυχώς δεν το πιάνει το νόημα….. «Α εσείς πήρατε το καφεδάκι σας…. Ήρθατε από νωρίς?», όχι, μετά από εσάς….. Σταματάει για δυο λεπτά, μάλλον τσαντίστηκε επιτέλους! «Ωωωωωωωω….. Ελάτε τώρα, με πειράζετε επειδή ρώτησα χαζομαρούλες….. Δίκιο έχετε…», (πού να το βρω…?) για να γελάσουμε…. Να σπάσουμε τον πάγο! «Χαχαχαχα!!!», αδυνατώ να γελάσω. Είναι πρωί, ξύπνησα ακόμα πιο πρωί για φτάσω στην Ραφήνα και νυστάζω…. «Αν σας ενοχλώ με τις χαζομαρούλες μου, πείτε το, μην ντρέπεστε.», να είστε 800% σίγουρη ότι είμαι ίσως η μόνη που δεν ντρέπεται εδώ μέσα. Είναι το δεύτερο σπίτι μου….. (εκείνη τη στιγμή εντελώς συμπτωματικά με χαιρετάει ο δεύτερος καπετάνιος του πλοίου, οπότε και η φίλη μας σιγουρεύτηκε… ότι είναι και επίσημα το δεύτερο σπίτι μου….) «Τι διαβάζετε?», την «Πανούκλα» του Camus. «Μακάβριο βιβλιαράκι ακούγεται…», είναι στην αρχή τουλάχιστον. Δεν έχω φτάσει ούτε στη μέση ακόμα…  αλλά λογικά και αν κρίνουμε από την εποχή που γράφτηκε, θα είναι κομματάκι μακάβριο…. Δεν πειράζει…. «Εγώ ξεκίνησα ένα βιβλιαράκι που μιλάει για ένα ζευγαράκι κάπου στη δεκαετία του 30. Για τη ζωούλα τους μιλάει και πώς τα φέρνουν βόλτα μέσα από διάφορες περιπετειούλες.», χμμμμ….. Πρέπει αμέσως να σταματήσω να της μιλάω, γιατί πήρε φόρα με τα υποκοριστικούλια…. Και ακόμα δε λύσαμε τους κάβους….

                Πού κατεβαίνετε, την ρωτάω. «Ασπρονήσι!», μου απαντάει οπότε και καταλαβαίνω ότι η ανάγκη είναι επιτακτική να τελειώσει εδώ αυτή η σύντομη γνωριμία, αλλιώς ούτε μέχρι την Άνδρο δεν τη βγάζω…. Καλό μας ταξίδι, της λέω και σκύβω στο βιβλίο. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν είχα και ιδιαίτερη όρεξη να διαβάσω την «Πανούκλα» στις 7.30 το πρωί, αλλά όπως είπα, ήταν επιτακτική ανάγκη. «Καλό μας ταξιδάκι!!!!», χμμμμ…. Κι έτσι για κανένα μισάωρο πλέαμε στα νερά του Αιγαίου χωρίς περιττές κουβέντες…. Και το τηλέφωνο χτυπάει και είναι το δικό της! Κοιτάζει την αναγνώριση, το πρόσωπό της φωτίζεται, το δικό μου σκοτεινιάζει…. Η γλύκα ξεκινάει….. «Αγαπούλα μου!!!! Μωράκι μου!!!! Καλημέρα!!!! Τσύπνησες?», (τσίκνισα, τσίκνισα…)…… Παύση. Μάλλον όποιος είναι στην άλλη μεριά του τηλεφώνου, τσύπνησε και της απαντάει….. «Λοιπόν, άκου τώρα τη μανούλα.», το παιδάκι της λοιπόν…. «Θα σηκωθείς από το κρεβατάκι, θα βουρτσίσεις τα δοντάκια, θα βάλεις τα ρουχαλάκια σου που σου άφησα στο άλλο δωματιάκι, θα πιεις το γαλατάκι σου με τα δημητριακά σου, θα πάρεις και το σαντουιτσάκι που έφτιαξε η μαμάκα, θα πάρεις και το μπουφανάκι σου το χοντρό γιατί έβαλε κρυούλη και θα πας στο σχολείο σαν καλό καλό παιδάκι.», !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΕΝΝΙΑ υποκοριστικά σε ΜΙΑ πρόταση!!!! Καράφλιασα….. Το ξαναεπεξεργάζομαι και μου βγαίνουν τόσα!! Και δεν είναι ότι μιλούσε σε παιδάκι 5 χρονών. Το παιδί της ήταν αγόρι 10 στα 11…. Και δεν ήταν μόνο αυτό, γιατί μετά που χτύπησε κι άλλες φορές το τηλέφωνο και μιλούσε είτε με φίλους είτε με συνεργάτες – ειδικά με τους συνεργάτες το θεωρώ απαράδεκτο!!! – , μιλούσε ακριβώς με τον ίδιο εκνευριστικό και καθυστερημένο τρόπο!!

                Δεν είναι δυνατόν μια γυναίκα (και ένας άντρας. Απλά σε άντρες είναι πολύ σπάνιο το φαινόμενο…) να μη μπορεί να συνεννοηθεί με απλές λέξεις, σε απλές προτάσεις και με απλό έως απλούστατο ύφος. Το να είσαι γλυκός δε σημαίνει να μιλάς μόνο με υποκοριστικά. Ακόμα και για θέματα δουλειάς, σοβαρά ή όχι. Είναι απαράδεκτο. Και εκνευριστικό. Και σίγουρα δεν ενοχλεί μόνο εμένα, αν υποθέσουμε ότι είμαι περίεργο άτομο… Η γλυκύτητα σε έναν άνθρωπο αναδύεται από φυσικού. Ο,τιδήποτε άλλο είναι απλά ή προσποιητό ή κομπλεξικό. Ή προσποιείσαι ότι είσαι ένα πολύ γλυκός άνθρωπος που μπορείς με έναν πού γλυκό τρόπο να πλησιάσεις τους πάντες ή είσαι ένας κομπλεξικός άνθρωπος που προκειμένου να γίνει αρεστός και επειδή έχεις τις ανασφάλειές σου, κάνει τον γλυκό. Όλοι μας θα χρησιμοποιήσουμε μέσα στην μέρα κάποιες λέξεις με υποκοριστικά, είτε για να κάνουμε ναζάκια είτε γιατί απευθυνόμαστε σε παιδιά κάποιας ηλικίας (ακόμα και αυτό έχει τα όριά του…) είτε γιατί έτσι μας βγήκε στη στιγμή. Αλλά αυτό το συνεχόμενο ζουζούνισμα είναι εξοργιστικό! Ειδικά όταν απέναντι σου έχεις έναν ώριμο άνθρωπο που υποτίθεται ότι ο εγκέφαλός του δουλεύει σε κάποια στάνταρ επίπεδα.

                ‘Έχω παρατηρήσει ότι σχετικά αρκετές γυναίκες μιλάνε έτσι. Και σε συνδυασμό πάντα με το μπεμπέκισμα. Μπεμπούλες… Ε για το Θεό, δηλαδή. Ακόμα και στους άντρες υπάρχουν όρια. Καθώς κάποιες νομίζουν ότι με το να συμπεριφέρονται έτσι, ότι γίνονται και αρεστές προς το αντίθετο φύλο. Μερικές φορές πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Η γλύκα έχει τα όρια της, ξαναλέω! Άλλο γλυκός κι άλλο γραφικός…. Άλλο γλυκός κα άλλο εκνευριστικός. Άλλο γλυκός ή ερωτικός κι άλλος βαρετός! Δεν χρειάζεται κόπο, ούτε τρόπο. Αν το έχεις, το έχεις. Αλλιώς άσ’ το ρε παιδί μου…….

                Κίσιζ!!!!!!!!!!!! (Δε λέω φιλάκια σήμερα, γιατί παραπέμπει σε υποκοριστικό….. Δε θα βγάλω μόνη μου τα μάτια μου….)

Υ.Γ.: Ξαναβρήκα το κουράγιο μου, αλλά…. Το ξέρετε ότι εξακολουθεί να ΜΗ μου αρέσει το blog μου….? Θέλω πίσω την Audrey!!!!!!! Θέλω να βλέπω Audrey παντού!!!! Όχι μόνο την πίπα της….. Θα μας πουν και πονηρούς στο τέλος…. Και δεν το θέλουμε αυτό…..

Καλή χρονιά μπήκα να πω την πρώτη φορά κα έπεσα πάνω στο μήνυμα που έλεγε να μην ανησυχούμε και ότι τα blogs θα επιστρέψουν σύντομα. Ωραία, είπα από μέσα μου…. Σουλουπώνουν το site! Καλό είναι αυτό. Θα προστεθεί και ασφάλεια φαντάζομαι…. Ξαναμπαίνω σήμερα και βλέπω ότι τα blogs γύρισαν!!! Ωραία, είπα από μέσα μου…. Ας απλώσω τον οίστρο μου. Μπαίνω και…. Μου πέφτει…. Χάνω τα αυγά και τα πασχάλια! Λες και μπήκα σε άλλο πλανήτη. Κάτσε δυο λεφτά, Audrey, λέω, κάπου εδώ θα είναι και το blog σου. Κάνω log in και ξαναχάνω τα αυγά και τα πασχάλια….. Το blog μου ναι, αλλά χωρίς την Audrey!!! Μα είναι ποτέ δυνατόν? Audrey χωρίς φάτσα Audrey γίνεται? Ε δε γίνεται…. Κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, βάζω κάτω την εμπειρία μου και από το fb και λέω ότι όλα κάπου εδώ θα είναι, απλά εγώ είμαι ολίγον χωριανή – καθότι Ασπρονησιώτισσα – και δεν τα βλέπω. Βλέπω τα αιτήματα φιλίας. Ώπα, εδώ είμαστε! Καλή αρχή! Κάνω τα accept μου και προχωρώ.

Πού είναι η Audrey? Πουθενά η φατσούλα της Audrey… Πού είναι η Holly με την πίπα της? Πουθενά Holly και πίπα…. Ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω, βρίσκω τα θέματα. Μου ξαναπέφτει. …Δηλαδή αυτός ή αυτοί που τα έφτιαξαν – όποιοι και να είναι…. Δε με απασχολεί και πολύ αυτό τώρα και ούτε θέλω και να γνωριστούμε… – αισθάνονται ότι  είναι και ωραία? Σκούζι, αλλά το δικό μου που είχα φτιάξει με τόσο απλά μέσα στο προηγούμενο blog  μου (γιατί τώρα δε με αναγνωρίζω…) και με μόνα εργαλεία τις φωτό και κάτι απλές έως απλούστατες ρυθμίσεις, ήταν  ένα κουκλάκι ζωγραφιστό. Ήταν όλo Audrey. Ξεχείλιζε Audrey….. Και τώρα το μόνο που έχω βάλει είναι ένα μικρό κομματάκι της αγαλματένιας Audrey…. Αλλά φρόντισα να είναι και το καλύτερο: η πίπα!!!!!  Ε τι να κάνουμε τώρα…. Αφού αυτό μας έδωσαν, με αυτό θα πορευθούμε!!! Βγάζουμε λοιπόν τα καλά, βάζουμε τα δυνατά μας για να το σουλουπώσουμε (όσο μπορούμε τέλος πάντων….), ανοίγουμε την καρδιά μας στις νέες ρυθμίσεις (δε βαριέσαι….) γιατί όλα για κάποιο λόγο γίνονται, προσευχόμαστε να πάνε όλα καλά και ξεκινάμε τη νέα μας χρονιά! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και από την αγνώριστη πλέον Audrey του Ασπρονησιού!!!!!!!!!! Κίσιζ έβριγουέρ!!!!! Θα επανέλθω γιατί ό,τι ήταν αυτό που ήθελα να πω, αντιλαμβάνεστε ότι από το σοκ, το ξέχασα παντελώς…… Συγγνώμη…. Θα επανέλθω σύντομα!!! Κίσιζ ξανά!!!!

Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!