Αφήνοντας την Μύκονο…

Από μικρό παιδάκι κοιτούσα με γουρλωμένα μάτια όλες εκείνες τις γυναίκες που μιλούσαν σαν καθυστερημένες. Ειδικότερα όταν μου τσαλαπατούσαν τα μάγουλα με τις δαχτυλάρες τους σε συνδυασμό με την ομιλία τους, ήθελα να τις πνίξω με μαξιλάρι στον ύπνο τους. Φυσικά δε μπορούσα να το κάνω, όχι γιατί θα έμπαινα σε φυλακές ανηλίκων, αλλά γιατί εγώ κοιμόμουν στο σπίτι μου υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών μου κι εκείνες στο δικό τους. Οπότε κατέπνιγα αυτό το αίσθημα δικαιοσύνης…. Σήμερα ξεπέρασα, βέβαια, τη δολοφονία με μαξιλάρι, καθώς λογικεύτηκα (μην ακούσω χμμμ…..), αλλά δεν μπόρεσα να ξεπεράσω εκείνες τις καθυστερημένες υπάρξεις που μιλάνε σαν καθυστερημένες παίρνοντας το αντίστοιχο καθυστερημένο ύφος. Πιστεύω ότι αν ο εγκέφαλός μου ήταν συνδεδεμένος με καλώδια, το εγκεφαλογράφημα θα έφευγε έξω από το χαρτί που ξετυλίγεται με το που θα άνοιγαν εκείνες – οι καθυστερημένες… – το στόμα τους!

                Με ποιον τα έβαλες πάλι, βρε Audrey θα σκεφτείτε. Με κανέναν…. Δηλαδή, αν πάρουμε εκείνη την περίπτωση που λέει ότι όλα μου φταίνε, θα σας πω ότι τα έβαλα με εκείνες τις γυναίκες που μιλάνε μόνο με υποκοριστικά. Με λεξούλες, βρε κουτούτσικα! Δε μπορώ να συλλάβω εκείνο το γεγονός όπου γυναίκα ετών 30βάλε (δηλαδή δε μιλάμε για βρέφος που μόλις έμαθε να μιλάει…..) χρησιμοποιεί σε ΜΙΑ πρόταση ΕΝΝΙΑ λέξεις στο υποκοριστικό τους!!!!!! Είναι αδιανόητο και αδύνατο!!! Θα πρέπει να έχεις κάνει άπειρες πρόβες στον καθρέφτη με το κατάλληλο ύφος, οπότε και πιθανότατα να είσαι όντως καθυστερημένος ή να έχεις εκπαιδευτεί για κάτι τέτοιο, οπότε και πιθανότατα να είσαι βρεφονηπιοκόμος. Που δε σημαίνει ότι τα μικρά παιδάκια είναι καθυστερημένα και ότι πρέπει να τους μιλάς σαν τέτοια. Παιδάκια είναι! Δεν είναι κακό να μαθαίνουνε τη σωστή λέξη και στο σωστό τόνο…. Η γλύκα έχει και τα όριά της!  

                Είχα, λοιπόν, εκείνη την 30βάλε – το ξανατονίζω!!! – γυναίκα στην απέναντι θέση στο πλοίο προσφάτως. Μου χαμογελάει, με ρωτάει αν η «θεσούλα» είναι κενή, της απαντάω ότι «πιο κενή δε γίνεται!» (την ψυλλιάστηκα αμέσως, τη δουλειά…..), βγάζει το «μπουφανάκι» της (μας έδωσε και αναφορά τύπου «να βγάλω κι εγώ το μπουφανάκι μου γιατί κάνει ζεστούλα εδώ μέσα», οπότε σιγουρεύτηκα ότι πρόκειται για καθυστερημένη….) και εναποθέτει επιτέλους τα οπίσθιά της στο κάθισμα. Μου ξαναχαμογελάει, της χαμογελάω κι εγώ έντρομη πλέον ότι θα μου πιάσει την κουβέντα. Οι φόβοι μου επαληθεύτηκαν βέβαια…. Φυσικά! «Κρυούλη έχει ε?», ναι έχει, αλλά μέσα έχει ζεστούλα, της απαντάω αλλά δυστυχώς δεν το πιάνει το νόημα….. «Α εσείς πήρατε το καφεδάκι σας…. Ήρθατε από νωρίς?», όχι, μετά από εσάς….. Σταματάει για δυο λεπτά, μάλλον τσαντίστηκε επιτέλους! «Ωωωωωωωω….. Ελάτε τώρα, με πειράζετε επειδή ρώτησα χαζομαρούλες….. Δίκιο έχετε…», (πού να το βρω…?) για να γελάσουμε…. Να σπάσουμε τον πάγο! «Χαχαχαχα!!!», αδυνατώ να γελάσω. Είναι πρωί, ξύπνησα ακόμα πιο πρωί για φτάσω στην Ραφήνα και νυστάζω…. «Αν σας ενοχλώ με τις χαζομαρούλες μου, πείτε το, μην ντρέπεστε.», να είστε 800% σίγουρη ότι είμαι ίσως η μόνη που δεν ντρέπεται εδώ μέσα. Είναι το δεύτερο σπίτι μου….. (εκείνη τη στιγμή εντελώς συμπτωματικά με χαιρετάει ο δεύτερος καπετάνιος του πλοίου, οπότε και η φίλη μας σιγουρεύτηκε… ότι είναι και επίσημα το δεύτερο σπίτι μου….) «Τι διαβάζετε?», την «Πανούκλα» του Camus. «Μακάβριο βιβλιαράκι ακούγεται…», είναι στην αρχή τουλάχιστον. Δεν έχω φτάσει ούτε στη μέση ακόμα…  αλλά λογικά και αν κρίνουμε από την εποχή που γράφτηκε, θα είναι κομματάκι μακάβριο…. Δεν πειράζει…. «Εγώ ξεκίνησα ένα βιβλιαράκι που μιλάει για ένα ζευγαράκι κάπου στη δεκαετία του 30. Για τη ζωούλα τους μιλάει και πώς τα φέρνουν βόλτα μέσα από διάφορες περιπετειούλες.», χμμμμ….. Πρέπει αμέσως να σταματήσω να της μιλάω, γιατί πήρε φόρα με τα υποκοριστικούλια…. Και ακόμα δε λύσαμε τους κάβους….

                Πού κατεβαίνετε, την ρωτάω. «Ασπρονήσι!», μου απαντάει οπότε και καταλαβαίνω ότι η ανάγκη είναι επιτακτική να τελειώσει εδώ αυτή η σύντομη γνωριμία, αλλιώς ούτε μέχρι την Άνδρο δεν τη βγάζω…. Καλό μας ταξίδι, της λέω και σκύβω στο βιβλίο. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν είχα και ιδιαίτερη όρεξη να διαβάσω την «Πανούκλα» στις 7.30 το πρωί, αλλά όπως είπα, ήταν επιτακτική ανάγκη. «Καλό μας ταξιδάκι!!!!», χμμμμ…. Κι έτσι για κανένα μισάωρο πλέαμε στα νερά του Αιγαίου χωρίς περιττές κουβέντες…. Και το τηλέφωνο χτυπάει και είναι το δικό της! Κοιτάζει την αναγνώριση, το πρόσωπό της φωτίζεται, το δικό μου σκοτεινιάζει…. Η γλύκα ξεκινάει….. «Αγαπούλα μου!!!! Μωράκι μου!!!! Καλημέρα!!!! Τσύπνησες?», (τσίκνισα, τσίκνισα…)…… Παύση. Μάλλον όποιος είναι στην άλλη μεριά του τηλεφώνου, τσύπνησε και της απαντάει….. «Λοιπόν, άκου τώρα τη μανούλα.», το παιδάκι της λοιπόν…. «Θα σηκωθείς από το κρεβατάκι, θα βουρτσίσεις τα δοντάκια, θα βάλεις τα ρουχαλάκια σου που σου άφησα στο άλλο δωματιάκι, θα πιεις το γαλατάκι σου με τα δημητριακά σου, θα πάρεις και το σαντουιτσάκι που έφτιαξε η μαμάκα, θα πάρεις και το μπουφανάκι σου το χοντρό γιατί έβαλε κρυούλη και θα πας στο σχολείο σαν καλό καλό παιδάκι.», !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΕΝΝΙΑ υποκοριστικά σε ΜΙΑ πρόταση!!!! Καράφλιασα….. Το ξαναεπεξεργάζομαι και μου βγαίνουν τόσα!! Και δεν είναι ότι μιλούσε σε παιδάκι 5 χρονών. Το παιδί της ήταν αγόρι 10 στα 11…. Και δεν ήταν μόνο αυτό, γιατί μετά που χτύπησε κι άλλες φορές το τηλέφωνο και μιλούσε είτε με φίλους είτε με συνεργάτες – ειδικά με τους συνεργάτες το θεωρώ απαράδεκτο!!! – , μιλούσε ακριβώς με τον ίδιο εκνευριστικό και καθυστερημένο τρόπο!!

                Δεν είναι δυνατόν μια γυναίκα (και ένας άντρας. Απλά σε άντρες είναι πολύ σπάνιο το φαινόμενο…) να μη μπορεί να συνεννοηθεί με απλές λέξεις, σε απλές προτάσεις και με απλό έως απλούστατο ύφος. Το να είσαι γλυκός δε σημαίνει να μιλάς μόνο με υποκοριστικά. Ακόμα και για θέματα δουλειάς, σοβαρά ή όχι. Είναι απαράδεκτο. Και εκνευριστικό. Και σίγουρα δεν ενοχλεί μόνο εμένα, αν υποθέσουμε ότι είμαι περίεργο άτομο… Η γλυκύτητα σε έναν άνθρωπο αναδύεται από φυσικού. Ο,τιδήποτε άλλο είναι απλά ή προσποιητό ή κομπλεξικό. Ή προσποιείσαι ότι είσαι ένα πολύ γλυκός άνθρωπος που μπορείς με έναν πού γλυκό τρόπο να πλησιάσεις τους πάντες ή είσαι ένας κομπλεξικός άνθρωπος που προκειμένου να γίνει αρεστός και επειδή έχεις τις ανασφάλειές σου, κάνει τον γλυκό. Όλοι μας θα χρησιμοποιήσουμε μέσα στην μέρα κάποιες λέξεις με υποκοριστικά, είτε για να κάνουμε ναζάκια είτε γιατί απευθυνόμαστε σε παιδιά κάποιας ηλικίας (ακόμα και αυτό έχει τα όριά του…) είτε γιατί έτσι μας βγήκε στη στιγμή. Αλλά αυτό το συνεχόμενο ζουζούνισμα είναι εξοργιστικό! Ειδικά όταν απέναντι σου έχεις έναν ώριμο άνθρωπο που υποτίθεται ότι ο εγκέφαλός του δουλεύει σε κάποια στάνταρ επίπεδα.

                ‘Έχω παρατηρήσει ότι σχετικά αρκετές γυναίκες μιλάνε έτσι. Και σε συνδυασμό πάντα με το μπεμπέκισμα. Μπεμπούλες… Ε για το Θεό, δηλαδή. Ακόμα και στους άντρες υπάρχουν όρια. Καθώς κάποιες νομίζουν ότι με το να συμπεριφέρονται έτσι, ότι γίνονται και αρεστές προς το αντίθετο φύλο. Μερικές φορές πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Η γλύκα έχει τα όρια της, ξαναλέω! Άλλο γλυκός κι άλλο γραφικός…. Άλλο γλυκός κα άλλο εκνευριστικός. Άλλο γλυκός ή ερωτικός κι άλλος βαρετός! Δεν χρειάζεται κόπο, ούτε τρόπο. Αν το έχεις, το έχεις. Αλλιώς άσ’ το ρε παιδί μου…….

                Κίσιζ!!!!!!!!!!!! (Δε λέω φιλάκια σήμερα, γιατί παραπέμπει σε υποκοριστικό….. Δε θα βγάλω μόνη μου τα μάτια μου….)

Υ.Γ.: Ξαναβρήκα το κουράγιο μου, αλλά…. Το ξέρετε ότι εξακολουθεί να ΜΗ μου αρέσει το blog μου….? Θέλω πίσω την Audrey!!!!!!! Θέλω να βλέπω Audrey παντού!!!! Όχι μόνο την πίπα της….. Θα μας πουν και πονηρούς στο τέλος…. Και δεν το θέλουμε αυτό…..