Αφήνοντας την Μύκονο…

Ως γυναίκα του 20ου και κυρίως του 21ου αιώνα απορώ πως υπάρχουν ακόμα άντρες και γυναίκες – ιδίως γυναίκες….! – που χωρίζουν τις δουλειές σε αντρικές και γυναικείες……. Φυσικά δεν μιλάω μόνο από άποψη επαγγέλματος, αλλά και…. οικιακών αν θέλετε… Θα τα πάρω με τη σειρά γιατί εκτός από το μεγάλο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου, υπάρχει και ένα θαυμαστικό.

            Ωραία… Οι μανάδες μας είχαν αφομοιώσει το ρητό εκείνο που έλεγε ότι τις δουλειές του σπιτιού της κάνει η γυναίκα και επίσης ένα άλλο κατάπτυστο ρητό, ότι ο άντρας πρέπει να δουλεύει έξω από το σπίτι. Ευτυχώς το τελευταίο, στο δικό μου σπίτι τουλάχιστον, δεν τόλμησε ποτέ να εφαρμοστεί. Το πρώτο μόνο ως δεδομένο…. Και εδώ έρχομαι εγώ και η απορία μου, η οποία δεν είναι καθόλου μα καθόλου φεμινιστική. Εξάλλου έχω πει την άποψή μου περί φεμινισμού και άλλες παρόμοιες για μένα παπαριές… Γιατί ακόμα και σήμερα το παίρνουμε σα δεδομένο? Μήπως και οι γυναίκες δε δουλεύουν και δε κουράζονται το ίδιο με τους άντρες? Για να μην πω και περισσότερο πλέον, καθώς οι περισσότεροι άνεργοι είναι άντρες και η γυναίκα κάνει και δεύτερη δουλειά… πλέον…. Αλλά γιατί τόσο δεδομένο πια? Και πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για μια νέα εποχή, όταν ακόμα άντρες ανάμεσά μας εξακολουθούν και πιστεύουν αυτά που ίσως ο μπαμπάκας τους τους μεταλαμπάδευσε είτε νοητά είτε με πράξεις?

            Σχόλια τύπου «αυτή στο τέλος μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις» ή «σιγά μη βάλουμε και τσεμπέρι», όξω από εδώ, γιατί τα θεωρώ τουλάχιστον γελοία… Δεν πρόκειται ούτε για το μουστάκι, που δεν έχει κανένας σας και ευτυχώς, αλλά ούτε για το τσεμπέρι. Και στην τελική, γιατί ρε μεγάλε να το φορέσω εγώ το τσεμπέρι που εσύ αρνείσαι με τέτοιο τρόπο να φορέσεις? Είδατε? Είναι άσχημο, για αυτό και θεωρώ γελοίες αυτές τις φράσεις και δεν έχουν καμία θέση εδώ…. Οπότε συνεχίζω λέγοντας ότι τις προάλλες βρέθηκα σε ένα φιλικό σπίτι, όπου ο άντρας και κολώνα του σπιτιού….. θεώρησε σωστό να μου αναφέρει μπροστά στην συμβία του, ότι «έφτασε στο σημείο να μαγειρεύει τώρα που η καλή του έχει και δεύτερη δουλειά»…. Τόσο τραγικά, τον ρωτάω με ύφος περίλυπο. «Τόσο», μου λέει κουνώντας το κεφάλι. Παίρνω βαθειά ανάσα, κυρίως για να μην του αδειάσω το ουίσκι στο κεφάλι, μόλις μου το είχε βάλει και το λυπήθηκα για να είμαι απόλυτα ειλικρινής…., και τον ρωτάω «πώς το ανέχεται αυτό ένας τέτοιος άντρας δύο μέτρα». Εκείνος νόμιζε ότι τα εννοούσα και ξανακούνησε το κεφάλι κοροϊδευτικά και στα όρια της αντρικής του υπομονής…… Κοιτάζω τη φίλη μου, η οποία δεν πίστευε στα αυτιά της ότι άνοιξε τέτοια κουβέντα μπροστά μου και πίνω μια γουλιά….

            «Τι λες ρε καραγκιόζη?», σπάω τη ζεστή ατμόσφαιρα… «Σου έσπασε κανένα νύχι ή σου κόπηκε το γάλα και πώς θα κάνεις παιδιά τώρα?», κοιτάζει μία τη συμβία του και μια εμένα, προφανώς μην περιμένοντας την έκρηξή μου αυτή. Φυσικά και δεν προλαβαίνει να ανοίξει το στόμα του (είμαι πολυβόλο…. Αυτόματο…) και συνεχίζω σε πιο ήπιο τόνο αυτή τη φορά τις ευγενικές προσφωνήσεις μου. Πρόλαβε και μου εξομολογήθηκε ότι μαγείρεψε τον εξωφρενικό αριθμό των τριών ολόκληρων γευμάτων….. Τρία ολόκληρα γεύματα, φίλοι μου!!! Αδιανόητο!!!! «Έφαγες κι εσύ ή μόνο η δικιά μας?», τον ρωτάω και επειδή κατάλαβε πού το πήγαινα, κούνησε το κεφάλι δήθεν ότι δεν καταλαβαίνω ως γυναίκα και είναι λογικό κι επόμενο να πάρω τη θέση της. «Αγαπημένε, δεν πρόκειται για πόλεμο και εγώ διαλέγω μεριά….. Μία απλή ερώτηση έκανα που εσύ δεν απάντησες. Ξεκίνησες να λες κάτι θέλοντας να μονολογήσεις ή μου το είπες για να πω την άποψή μου? Βασικά, άσε μην απαντάς…. Σαν αντρικός κρυωμένος κώλος θεώρησες ότι έπρεπε να σου πούμε και μπράβο και να σου δώσουμε και Χρυσό Φοίνικα που κούνησες τα ξερά σου και έκανες κι εσύ κάτι εδώ μέσα εκτός από το να τρως, να χέζεις, να κοιμάσαι και ενίοτε να πηδάς….», σηκώνεται από τον καναπέ, γιατί δεν πήγαινε άλλο και ως άντρας έπρεπε να σηκωθεί όρθιος για να μας κάνει πιο επιβλητική την παρουσία του…. Από κάτω μάλλον δεν γινόταν…

            Φυσικά μας παρέθεσε τα πασίγνωστα αντρικά επιχειρήματα του γιατί κάποιες δουλειές πρέπει να γίνονται από τη γυναίκα, αλλά όταν τον ρώτησα γιατί και αφού εκείνος είναι ο άντρας, δεν αναλαμβάνει εκείνες τις ευθύνες που και η γυναίκα θεωρεί αντρικές δουλειές από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα…. απάντηση δεν πήρα. Μάλλον ερώτηση εισέπραξα. «Δηλαδή ποιες δουλειές εννοείς? Τον γάμο?», μάνα μου, ο γάμος δεν είναι δουλειά…. Για μένα είναι καταναγκαστικό έργο, για την Εκκλησία ένα Μυστήριο και για κάποιους άλλους η απαραίτητη προϋπόθεση για να κάνουν οικογένεια… «Εννοώ εκτός από το να την αποκαταστήσεις (Τζίζας….!), να αναλάβεις το ενοίκιο, τα πάγια έξοδα του σπιτιού, να δουλεύεις από ήλιο σε ήλιο για να μπορείς να της προσφέρεις και μια πιο άνετη ζωή, να της πάρεις και εκείνης ένα αυτοκίνητο, να της παίρνεις κάθε μήνα τα καλλυντικά της που πιθανότατα θα έχουν τελειώσει, να της ψωνίζεις κανένα «φουστανάκι», να την βγάζεις τα Σαββατοκύριακα για κανένα κρασάκι, ξέρεις ρε παιδί μου…. Αυτά που παλαιότερα οι άντρες τα θεωρούσαν επίσης δεδομένα πέρα από τις οικιακές δουλειές….. Με λαμβάνεις γιατί σε βλέπω λιγάκι χλωμό…..», βάζει ένα ποτό και με κοιτάει υποτιμητικά. Δεν αμφέβαλα…. Σε λίγο καμάρι μου, θα θέλετε εκτός από οικιακά και πίπα απαραίτητα πριν το σεξ, να σας ταΐζουμε κιόλας…., και τσαντισμένος πλέον κοπανάει το ποτήρι. Δυστυχώς η κουβέντα δεν πήγε όπως την περίμενε. Ε βέβαια…. Τα δεδομένα, δεδομένα, αλλά μόνο από τη μία πλευρά……. Ουπς….. Χάσατε αγόρια. Αυτά last year……

            This year, ρωτάω όλους εκείνους τους άντρες που πιθανότατα έχουν μείνει κάποια στιγμή της ζωής τους μόνοι, σε δικό τους σπίτι και χώρο (ίσως κάποιοι μένουν ακόμα μόνοι…), γιατί τότε ήξεραν και έκαναν όλες αυτές τις δουλειές και γιατί «ο κόσμος δεν τους θεωρούσε αδερφές»!? Και μαγείρευαν, και καθάριζαν και πλυντήρια ήξεραν να βάλουν με ασπρόρουχα και χρωματιστά ξεχωριστά, και να αλλάξουν σεντόνια ήξεραν και μαξιλαροθήκες και σχεδόν όλες τις δουλειές. Αφήνω έξω τους άχρηστους που ποτέ δεν έμειναν μόνοι τους και ή εξακολουθούν και μένουν με τη μανούλα ή πήγαν κατευθείαν στο σπίτι της γκόμενας, οπότε και ξαναβρήκαν τη μάνα που «έχασαν» ως κοπρίτες…. Γιατί στο σημείο αυτό, έχω να ομολογήσω με ιδιαίτερο τόνο, ότι όταν ήμουν φοιτήτρια, αλλά ακόμα και σήμερα, σε όσα σπίτια αντρικά έμπαινα, είτε γκόμενων είτε συμφοιτητών και φίλων, ήταν πολύ πιο τακτοποιημένα και καθαρά από άλλες συμφοιτήτριές μου. Θα μου πεις μπορεί να ήταν αυτές βρωμιάρες… Μπορεί! Πάντως εκείνοι, δεν ήταν καθόλου. Τώρα ή μόνοι τους τα έκαναν (πράγμα σίγουρο…) ή φώναζαν καθαρίστρια (πράγμα αδύνατο, γιατί μόνο ο ένας είχε φράγκα να το κάνει αυτό σε καθημερινή βάση….) να κάνει τη φασίνα….

            Δεν είναι γυναικεία δουλειά, αγάπες μου, το μαγείρεμα. Πεινάς, ψυχή μου? Πεινάς! Γιατί να μην πεινάς? Τι είσαι? Μεταλλαγμένος? Όοοχι, βέβαια… Και το κορίτσι σου ή λείπει γιατί είναι στη δουλειά ή γιατί πήγε για έναν καφέ ή ο,τιδήποτε άλλο (εννοείται πως αν είναι με τον γκόμενο, τότε είσαι και γυναικωτός και μαλάκας αν μαγειρέψεις…. Sorry….). Γιατί δηλαδή είναι γυναικεία δουλειά να σηκώσεις την κωλάρα σου από τον καναπέ και να βράσεις μακαρόνια ή να ψήσεις μια μπριζόλα ή ένα μπιφτέκι? Ή να φτιάξεις ένα ωραιότατο περιποιημένο σάντουιτς? Εντάξει, δε σου ζητήσαμε, να ξεδιπλώσεις το ταλέντο και τον Μποτρίνι που κρύβεις μέσα σου, αν και αυτά τα κάνεις όταν μας καλείς στις αρχές στην ερωτική σου φωλίτσα για να μας ρίξεις…. Μετά ξεχνάς επιλεκτικά…. Αλλά σου ζητήσαμε ή να μαγειρέψεις κάτι να φας αφού πεινάς ρε άχρηστε (συγγνώμη…. Αφαιρέθηκα…) ή γενικά να μαγειρέψεις γιατί και το κορίτσι σου όταν γυρίσει, σίγουρα αν δεν έχει τσιμπήσει έξω, θα πεινάει. Ψάχνεις το πουκάμισο με τις μπλε ρίγες που σου τονίζουν τα ζυγωματικά? Ε, αν δεν είναι στην ντουλάπα, δεν είναι στα ασιδέρωτα, δεν είναι στην καρέκλα που το άφησες μπαίνοντας προχτές το βράδυ και θεωρώντας ότι είναι κρεμάστρα, τότε ή στο έκλεψαν οπότε και καλείς το 100 ή βρίσκεται στο καλάθι με τα υπόλοιπα άπλυτα, οπότε και αφού η «μουλάρα, η άχρηστη» δεν το έβαλε να πλυθεί, μπορείς ωραιότατα και πανεύκολα κυρίως να ξαναθυμηθείς τις συμβουλές της μανούλας όταν τηλεφωνούσες για να την ρωτήσεις αν πειράζει που έβαλες τα μαύρα εσώρουχα με τα άσπρα πουκάμισα στους 60 βαθμούς….. Περιμένεις τους φίλους σου να δείτε μπάλα και το κορίτσι (ναι, αυτή η μουλάρα, η άχρηστη που βρήκε αφορμή να γυρίσει τώρα που θα δεις σαν άνθρωπος μπάλα με την ψωλαρία….) που βρίσκεται ήδη για καφέ, αμέλησε να ξεσκονίσει λίγο το τραπεζάκι που θα καθίσετε? Και ντρέπεσαι για αυτό γιατί τι θα σκεφτούν τώρα, ότι δε σε περιποιείται καθόλου (ούτε που θα το προσέξουν με την μπάλα στην οθόνη, αλλά μιλάω για την εξαιρετική εκείνη περίπτωση τώρα….) και το σπίτι σας είναι μέσα στην μπίχλα και τη σκόνη? Πάρε εκείνα τα swift (όλες έχουμε, μη με κοιτάς έτσι ρε μαλάκα?! Όλες έχουμε εκεί που είναι και τα υπόλοιπα καθαριστικά! Είναι η γρήγορη λύση, γιατί και να καθαρίσεις, μετά από 5 λεπτά η σκόνη ξανακάθεται. Ε δε θα κάνουμε φασίνα κάθε μέρα!! Βρακί αλλάζουμε κάθε μέρα. Όχι πανάκι….) και πέρασε ένα τσακ πάνω από την επιφάνεια και όλα τέλεια. Πέτα το μετά στα σκουπίδια πριν σε δουν οι φίλοι σου και σε πουν αδερφή….(ξέρετε ότι συνήθως κράζουν οι άντρες που στο σπίτι πέφτει παντόφλα και κάνουν αρκετές από τις δουλειές, έτσι? Για να μην ξεθαρρεύετε, για αυτό το λέω…. Όσοι τις τρώτε….).

Φυσικά δεν εννοώ να γίνεις ο μαλάκας που μήνας μπαίνει  μήνας βγαίνει θα μεταμορφωθείς σε απόλυτη δουλάρα και θα κάνεις μόνο εσύ τις δουλειές….. Δεν φτάνω στο άλλο άκρο. Όταν μιλάω για ένα σπίτι, μιλάω για μια συγκατοίκηση σωστή. Όπου ο ένας βοηθάει τον άλλο, ιδίως όταν αυτός ο ένας ή ο άλλος γυρίζει κομμάτια από δουλειά. Συγκατοίκηση είναι αυτό που λέει και η λέξη. Ακριβώς! Συγκατοίκηση! Μένουμε μαζί. Αν ήθελε το γκομένακι να αναλάβει όλες τις δουλειές μόνο του, πολύ απλά έμενε στο σπίτι της που θα μάζευε για ένα άτομο και θα ερχόταν στο δικό σου για πήδημα, όπως κάνατε παλιά και μετά το πρωί και αφού πιει καφέ, γυρίζει στο δικό της κι εσύ φτιάχνεις κρεβάτια σεντόνια κλπ…. Σου ρίχνει και κανένα μαγείρεμα έτσι γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι και όλα τέλεια. Για αυτό όταν κάθε φορά θα ανοίγεις το στόμα σου και θα ετοιμάζεσαι να γκρινιάξεις για το γαμημένο πουκάμισο ή το φαγητό που ακόμα δεν έγινε, βούλωσέ το και σκέψου γιατί κι εσύ δεν έκανες τίποτα από αυτά που τώρα ετοιμάζεσαι να γκρινιάξεις. Βέβαια, δεν φταίτε μόνο εσείς. Όσο υπάρχουν γυναίκες που την ώρα που λέτε αυτές τις μαλακίες που έλεγαν και οι πατεράδες σας ή οι παππούδες σας δε σας χώνουν μία στη μούρη με την παντόφλα, καλά κάνετε. Μαλάκες είστε? Όταν μπορείς να περάσεις γαμάτα, γιατί να αλλάξεις κάτι? Θα αλλάξεις κάτι, όμως, γιατί το θέλεις. Γιατί αναγνωρίζεις ότι δεν κουράζεσαι μόνο εσύ πλέον, αλλά κι εκείνη (δε μιλάω για όσες δε δουλεύουν φυσικά…. Εξυπακούεται!). Γιατί την αγαπάς, αλλά ακόμα κι αν δεν την αγαπάς, βλέπεις ότι είναι ένας άνθρωπος που σε φροντίζει. Πριν ξανανοίξεις το στόμα σου, σκέψου για ποιο πράγμα θα μιλήσεις και σε ποιον αιώνα βρίσκεσαι……

Το σημείο αναφοράς μου φυσικά και δεν ήταν εκείνο το φιλικό μου ζευγάρι μόνο. Ήταν η αφορμή που μου δόθηκε πρόσφατα. Αρκετές από τις φίλες μου ή τις γνωστές μου που συγκατοικούν αντιμετωπίζουν μια παρόμοια συμπεριφορά. Όχι σε σημείο που να λες παίρνω την τσάντα μου και γεια σου, αλλά έμμεσα. Μία κατάσταση που μας έμαθαν να την ανεχόμαστε γιατί λέει είναι γυναικείες δουλειές. Όχι, μάνα μου… Αλλά κι αν ακόμα είναι έτσι τα πράγματα κι εγώ αρνούμαι να το δεχτώ, τότε όλοι εκείνοι που μιλάνε για τις γυναικείες δουλειές, να αναλάβουν τις αντρικές που τους αντιστοιχούν…. Και ξέρουν πολύ καλά ποιες είναι αυτές. Γιατί όταν την θέλεις την άλλη γκομενάκι στο σπίτι, φρόντισε να την έχεις και έξω από το σπίτι. Ή γκομενάκι ή συμβία. Άλλη κατηγορία δεν υπάρχει, αγόρι….. Κίσιζ!

Y.Γ.: Lonely…..αδυνατώ σου ξαναλεω……Αδυνατώ!!!!!!!! Ας με φωτίσει ο Θεός καποια στιγμή…..

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4561071

Μου αρέσουν οι Απόκριες. Πάντα νιώθω σαν παιδάκι, ανεξάρτητα βέβαια από τις στολές που φοράω… Α ναι! Μασκαρεύομαι κιόλας! Πάντα! Δε θυμάμαι τον εαυτό μου ούτε μία χρονιά που να μην έχω μασκαρευτεί. Από μικρή μέχρι και σήμερα… Και πάντα ήθελα να ντύνομαι με παρέα κάποιο θέμα για να γίνεται περισσότερος χαμός και να πέφτει αρκετό γέλιο. Καθόμαστε μέρες πριν και ψάχνουμε τι θα φορέσουμε, πώς θα το συνδυάσουμε, τι ατάκες θα λέμε. Ευτυχώς πάντα υπάρχουν κάποιοι και κάποιες στην παρέα που ψήνονται για κάτι αποκριάτικο (όπως και οι μόνιμα ξενέρωτοι που λένε το γνωστό «μπαααα….. Του χρόνου αν είναι.»….), οπότε η ομάδα δεν πάσχει από άτομα.

                Φέτος είπα να κάνω τριήμερο για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, στο Ασπρονήσι. Η «παρέα στην Αθήνα» είναι σπασμένη σε δέκα μεριές της Ελλάδας, άλλοι δουλεύουν, άλλοι δεν ψήνονται (οι μόνιμα ξενέρωτοι που λέγαμε… Δεν αμφέβαλα κιόλας…  Απλά βολιδοσκόπησα αρχικά την κατάσταση…), άλλοι δεν είναι σε mood, άλλοι χωρίζουν (κάθε 5 δευτερόλεπτα όπως επίσης είπαμε σε προηγούμενο ποστ…), κοινώς ο καθένας έχει κάνει το προγραμματάκι του κι έτσι αποφάσισα να κάνω το πρόγραμμα του τριημέρου μου με την «παρέα του Ασπρονησιού».   Η οποία και είχε πειστεί (δε δυσκολεύτηκα καθόλου!) να μασκαρευτούμε και να πάρουμε σβάρνα τα μπαρ που παρεμπιπτόντως ήταν αρκετά ανοιχτά με αποτέλεσμα η φλεβίτιδα να χτυπήσει κόκκινο… Δε βαριέσαι…It’s Halloween, είπα και στρώθηκα στη δουλειά και στα σχέδια!

                Κάναμε τις παραγγελίες μας μέσω internet (γιατί εδώ βρίσκει το μηδέν και το καθόλου σε «οικονομική» συσκευασία….) και περιμέναμε…. Μέχρι που μία μέρα μας ειδοποίησε η ACS και τρέξαμε σαν τα παιδάκια να παραλάβουμε τα αποκριάτικά μας. Και σαν τα παιδάκια σκίσαμε το κουτί και τραβούσαμε από μέσα τις σακούλες. Πάρε το δικό σου εσύ, πάρε το άλλο εσύ, να πάρω κι εγώ το δικό μου. Μελανό σημείο η στιγμή που άνοιξα τη σακούλα μου και διαπίστωσα ότι δεν ήταν η στολή που είχα παραγγείλει. Έκανα να μπήξω τα κλάματα (σαν το παιδάκι…..) γιατι μου είχαν στείλει τη χειρότερη που θα μπορούσε να φορέσει ποτέ μασκαράς…., αλλά σκέφτηκα να τηλεφωνήσω και να ζητήσω να «πετάξει» η στολή μου το αργότερο μέχρι το Σάββατο. Ευτυχώς ο κυριούλης από το τηλέφωνο τα κατάφερε πιο σωστά αυτή τη φορά…… και το Σάββατο την είχα στα χέρια μου!!! Την Παρασκευή, βέβαια, η ομάδα ντύθηκε αχταρμάς και ο καθένας έβαλε ό,τι ήθελε. Το σχέδιο ήταν για το Σάββατο και την Κυριακή, αλλά και πάλι ήμασταν μια τρελή τρελή παρέα και όλα τα…. χρώματα ταίριαξαν σε συνδυασμό με το άπειρο αλκοόλ (μην ξεχνιόμαστε…. Έχουμε και μία φήμη εδώ μέσα για τον αλκοόλισμο…).

                Το μοναδικό πράγμα που με ενόχλησε ελαφρώς ήταν τα βλέμματα εκείνων που τριγύριζαν στα μπαρ και δεν ήταν μασκαρεμένοι. Κατανοώ ότι δε θέλει όλος ο κόσμος να μασκαρευτεί είτε γιατί δεν έχει όρεξη (θέλει να είσαι και σε ανάλογο κέφι για να το κάνεις…), είτε γιατί δεν έχει το θάρρος , είτε γιατί δε θέλει να ξοδέψει χρήματα σε τέτοια πράματα είτε για τον οποιοδήποτε τέλος πάντων λόγο. Αλλά βλέμματα τύπου «πού πάς έτσι» ή «κοίτα τον τον μαλάκα πώς μασκαρεύτηκε» μόνο γελοίο μπορεί να κάνουν αυτόν που δεν μασκαρεύτηκε…. Γιατί τέτοιες μέρες οι άνθρωποι που γουστάρουμε να φοράμε στολές από μια άλλη εποχή ή με κάποιο επίκαιρο θέμα, το κάνουμε και περνάμε τέλεια. Δεν είναι παλιμπαιδισμός (όπως άκουσα μία πατσαβούρα χωριάτισσα να λέει σε καφετέρια του Ασπρονησιού…. προφανώς σαν σπόντα…) να ντύνεσαι τσάρλεστον, μπάτσος, μίκι μάους, νεράιδα, γυναίκα πόρνη (οι άντρες το κάνουν αυτό…), κάποιο πολιτικό πρόσωπο και πόσα άλλα που μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν και όχι σχόλια ηθικής και «εμείς είμαστε μεγάλα παιδιά, δεν κάνουμε τέτοια….».

Είναι άλλο να μην ντύνεσαι γιατί δε γουστάρεις και άλλο να μην ντύνεσαι γιατί είσαι ένας μίζερος μαλάκας που ευχαριστιέται και νομίζει ότι πέρασε ένα φανταστικό τριήμερο σχολιάζοντας όλους εμάς που μασκαρευτήκαμε και νιώσαμε λίγο πιο ελεύθεροι και ρίξαμε και το γέλιο της αρκούδας κάθε φορά που αντιλαμβανόμασταν ποιος ντύθηκε τι και κατά πόσο ήταν πετυχημένο. Αγαπημένε μου συγχωριανέ μίζερε μαλάκα, αυτό που με είδες να φοράω κι εγώ και όλοι όσοι ντύθηκαν πάνω σε αυτό το νησί, δεν είναι τα ρούχα της δουλειάς ούτε η καθημερινή μου αμφίεση. Είμαι άνθρωπος του 21^ου αιώνα και σίγουρα το φόρεμα που φοράω στη δουλειά δεν είναι μαύρο βελούδο με κρόσσια, ούτε κρατάω μακριά πίπα ούτε φοράω μελαχρινή περούκα καρέ και φυσικά ούτε κατακόκκινο κραγιόν. Αυτά τα φορούσαν οι καμπαρετζούδες όταν πλάκωναν οι φρεγάτες με τους ναύτες… Αλλά τι λέω…. Εσύ είσαι μεγάλο παιδί πια και αυτά τα καταλαβαίνεις…. Σίγουρα κατάλαβες ότι ήμασταν μασκαρεμένοι και εσύ απλά ένας ταλαίπωρος που μας κοιτούσες με συμπόνια… Εύχομαι να πέρασες σκατά το τριήμερο όπως τουλάχιστον άφησες να εννοηθεί κολλημένος/η στην καρέκλα του μπαρ με εκείνο το παγωμένο υποκριτικό χαμόγελο και τη φράση «και του χρόνου!». Και του χρόνου λοιπόν και ελπίζουμε όλοι εμείς οι απλοί καθημερινοί μασκαράδες να γίνεις άνθρωπος… Μαλακία που δε σε φιλήσαμε την Πρωτοχρονιά κάτω από το γκι. Μπορεί και να είχες γίνει… Επίσης του χρόνου θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα να ντυθείς αόρατος… Πώς? Απλά κάτσε σπίτι σου αφού σε ενοχλούμε μπας και αδειάσει και λίγο το μπαρ και χωρέσουν τα φτερά των αγγέλων που μπαινόβγαιναν….

Και μιας που είπα άγγελοι… Πολύ μου άρεσαν όλοι εκείνοι που λόγω και της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, είχαν ντυθεί αγγελάκια της αγάπης. Ήταν πραγματικά πολύ ωραίες στολές και μάλιστα οι περισσότερες αυτοσχέδιες. Πολύ τους χάρηκα και με τα βέλη βεντούζες που κουβαλούσαν. Το γέλιο που ρίξαμε όταν κολλούσαν στα τζάμια από την έξω μεριά τύπου «σε χτύπησε ο έρωτας»!! Μου άρεσε και η διακόσμηση της Κυριακής. Πολύ αγαπησιάρικη σε ένα νησί που ξεχνάει τον έρωτα γιατί (νομίζει ότι….)το έχει ρίξει στο γαμήσι…. Ελπίζω όλα αυτά τα μασκαρεμένα ή μη ζευγάρια που είδα έξω και που κοιτιόντουσαν μέσα στα μάτια, να ήταν αληθινά… Ή έστω κάποια από αυτά. Κάτι θα ήταν κι αυτό. Και ναι, υπάρχουν ακόμα ζευγάρια που ανταλλάσουν σοκολατάκια, αρκουδάκια και λουλούδια. Πεθαίνω για τέτοια! Ειλικρινά!! Δε μου έχουν δώσει ποτέ κάτι ανάλογο (εγώ μία φορά πήγα να δώσω, αλλά ευτυχώς τελευταία στιγμή το μετάνιωσα και το κράτησα το αρκουδάκι. Από εκείνα μου κρατάνε μια καρδιά και λέει «I love you!». Ακόμα το έχω…. Στο κομοδίνο και το κοιτάζω και χαίρομαι που δεν το έδωσα σε έναν άνθρωπο που απλά ήταν περαστικός…..) και μου αρέσουν να βλέπω άλλους να το κάνουν, όπως την Κυριακή ακομπλεξάριστα μέσα στον κόσμο. Δεν είναι κακό να παίρνεις και να δίνεις κάτι τέτοιο εκείνη την ημέρα, ούτε γελοίο ούτε παιδιάστικο και όλοι αυτοί που λένε ότι γιορτάζουν τον έρωτα κάθε μέρα, ας κοιταχτούν στον καθρέφτη κι ας το πουν με όλη την ειλικρίνεια που έχουν μέσα τους στον εαυτό τους και μετά στο σύντροφό τους… Δηλαδή κρίμα… Έχουμε γιορτές για εκατοντάδες μαλακίες πάνω σε αυτόν τον πλανήτη! Νομίζω αξίζει και μία μέρα να αφιερωθεί αποκλειστικά στον (αληθινό! Αυτοί που το έχουν, ξέρουν….) έρωτα, έτσι για αλλαγή. Κι ας περιλαμβάνει και όλες αυτές τις μαλακίτσες με τα σοκολατάκια, τις καρδούλες, τα λουλούδια… Ποια γυναίκα, ρε πούστη μου, δε γουστάρει λουλούδι? Ε μη με τρελαίνετε τώρα!!!!!!!!! Και σταματήστε ρε παιδιά να παίρνετε δώρα ρούχα, παπούτσια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλες παπαριές πάτε και παίρνετε εκείνη την ημέρα. Για αυτά έχουμε τα γενέθλια και τις γιορτές και τα Χριστούγεννα….. Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου πάρτε μια καρδιά, ένα αρκουδάκι, ένα σοκολατάκι, κάτι σε σχήμα καρδιάς τέλος πάντων! Όλα εγώ πρέπει να σας τα λέω πια…… Ώχου!

Σας φιλώ όλους, ελπίζω να περάσατε ένα φανταστικό τριήμερο είτε μασκαρευτήκατε είτε όχι, να δώσατε έρωτα πολύ και να πήρατε και ελπίζω κι εγώ του χρόνου να δώσω ένα αρκουδάκι κάπου και να μην το μετανιώσω ποτέ….. Κίσιζ!!!!!

Υ.Γ.1: Κλείνω το ποστ και νιώθω τρομερά συγκινημένη!!! Πραγματικά που άρεσε για πρώτη φορά η εικόνα του Ασπρονησιού!!!!!!!

Υ.Γ.2: Μην ξεχνάμε την 11^η πλέον εντολή…. ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ!!! Στα πλοία….

Υ.Γ.3: Gimme some luv!!!!!!!! Κίσιζ!!!!!!!!

Η αλήθεια είναι ότι τον είχα αφήσει σε μία σχετική ησυχία τον τελευταίο καιρό, αλλά με έπνιξε εκείνο το αίσθημα της αναζήτησης και….. τον αναζήτησα ξανά!! Είχα την περιέργεια να δω σε τι προβλήματα έπεσε πάλι το (αγαπημένο κατά τα άλλα….) αντρικό είδος… Σε τι λούμπες… Δε μπορεί, σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θα προβληματίστηκε, όλο και καμιά απάντηση θα έδωσε, ως ειδικός πλέον σε θέματα σχέσης και κυρίως σεξ. Και δεν έπεσα έξω ούτε εκατοστό. Αυτή τη φορά είχε ρέντα και όρεξη και μας παρουσίασε τις έξι εκείνες ατάκες που στην ουσία δεν είναι κάτι παραπάνω από τη…. γλώσσα του σεξ. Λέει…. Δεν ξέρω… Είμαι και μικρή εγώ, δίχως εμπειρία και οφείλω να τον ακούσω και να τον σεβαστώ, αν μη τι άλλο…

                Μία πολύ έξυπνη ατάκα, λοιπόν, είναι η εξής: «τα έκανα θάλασσα, θέλω τη γνώμη σου». Με την πρώτη ματιά, σίγουρα δεν κρύβει κάποιο σεξουαλικό υπονοούμενο. Και για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με τον εαυτό μας κυρίως, ούτε και με τη δεύτερη. Αλλά! Ο ειδικός τονίζει ότι λέγοντας κάτι τέτοιο και κάνοντας κριτική στον εαυτό σου ως άντρας «γίνεσαι ευάλωτος και εκτίθεσαι, κάτι που της δημιουργεί στοργικά συναισθήματα απέναντί σου.» Το πιάσατε φαντάζομαι…… «Ο συνδυασμός εμπιστοσύνης και συμπόνιας θα την κάνει να θέλει να σε παρηγορήσει στο κρεβάτι της». Μμμμμ…. Nice…. Δηλαδή, σε περίπτωση που κάνατε ένα τραγικό λάθος στη δουλειά π.χ., ή που κάψατε το φαγητό στο φούρνο, εκείνη θα είναι εκεί για να σας πάρει από το «χέρι» και να σας κάνει να τα ξεχάσετε όλα…. Γιατί έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες του 21^ου αιώνα! Στοργικές και πάνω από όλα άνθρωποι…. Έτσι είναι….

                «Το ξέρεις ότι έχεις μία ελιά σε σχήμα καρδιάς πίσω από τον αριστερό μηρό σου;». Μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα. Ο άνθρωπος δεν είναι βλαμμένος. Αντιθέτως, έχει απόλυτο δίκιο. Είναι αλήθεια ότι σε εμάς τις γυναίκες, μας αρέσει να ψάχνετε «πόντο πόντο» το κορμί μας. Μας εξιτάρει πραγματικά. Κι εδώ θα συμφωνήσω, λοιπόν, με τον ειδικό, γιατί αυτό προτρέπει τους άντρες να κάνουν. «Τράβα τα σκεπάσματα την Κυριακή το πρωί και πέσε με πάθος στην εξερεύνηση, χαϊδεύοντάς την από τα δάχτυλα των ποδιών μέχρι τους λοβούς των αυτιών της και φυσικά κάνοντας τα απαραίτητα κομπλιμέντα στη διαδρομή.». Εμένα προσωπικά σαν Audrey δε θα με ενοχλούσε αν το έκανες και από Δευτέρα έως Παρασκευή, αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες. Έχουμε και δουλειές τις καθημερινές που πρέπει να γίνουν. Επίσης, μιλώντας σαν Audrey πάντα, δε θα ήθελα να εξερευνήσεις τα δάχτυλα των ποδιών μου, γιατί πεθαίνω στο γέλιο σε σημείο που γίνομαι αντισεξουαλική. Όλα τα άλλα μετά χαράς να τα ψάξεις όσο θέλεις…. (Νομίζω, κορίτσια, ότι εδώ ένα δίκιο το έχει ο ειδικός, απλά λίγο στην ατάκα μας τα χαλάει… Δεν πειράζει… Κάνει πρόοδο, όμως, και αυτό οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε…)..

                «Συμμετέχω σε μία ομάδα εθελοντών που βοηθάει τα άστεγα παιδιά». Μπράβο! Κι εγώ έχω γίνει ανάδοχη μητέρα σε παιδάκι 22 χρονών από την Ιταλία (έχω γίνει στο Facebook στα αλήθεια… Κάποιος πρέπει να σκεφτεί και αυτά το ορφανά… Καπίσι?). Τι θέλεις τώρα? Να κάνουμε sex? Κι εδώ ο αγαπημένος μου είναι της άποψης ότι «επειδή σου αρέσει να βοηθάς τους άλλους σε κάνει ακόμα πιο σέξι στα μάτια της». Ναι, αλλά όχι αν μας πεις ότι είσαι εθελοντής σε άστεγα παιδάκια. Το πιθανότερο είναι και κρίνοντας πάντα από τη φάτσας (που δεν παραπέμπει στον εθελοντισμό…), να σας καταλάβουμε για το τι καραγκιόζηδες πρόκειται και μετά να σας κράξουμε με τις φίλες μας. Οπότε don’t be ridiculous… Πλιζ…. Δεν μπορείτε απλά να μας πιάσετε από το μαλλί και να μας πετάξετε πάνω στο γραφείο σας? Πρέπει να ακούσουμε και τις μαλακίες σας κιόλας? Ε ποτέ….

                «Φαίνεσαι κομμάτια. Πάμε για ντους και να σου κάνω μασάζ στην πλάτη». Αχ ναι…… Και μετά το μασάζ στην πλάτη, μπορείς να συνεχίσεις και πιο κάτω που νιώθω ακόμα πιο κομμάτια…. Με ή χωρίς το κεφάλι σου. Σ’ ευχαριστώ… Είσαι τόσο γλυκός…. (Μπράβο, αγαπημένε!! Κάνεις άλματα αυτή τη φορά!!! Με συγκινείς και με εκπλήσσεις ευχάριστα!!!)

                 «Έχω στόχους που θέλω να πετύχω μες στα επόμενα 5 χρόνια». Good for you!!! Κι εγώ θέλω να γίνω μάνα, αλλά αν στο πω το πιθανότερο είναι να με χωρίσεις… Επίσης, θέλω να τελειοποιήσω τις γνώσεις μου πάνω στη δουλειά μου, να την πολλαπλασιάσω για να βγάλω ακόμα περισσότερα χρήματα και να χτίσω κι εκείνη τη σπιταρόνα στο Ασπρονήσι με θέα το Αιγαίο (και όχι το βρακί του γείτονα….), να πάρω καινούριο αυτοκίνητο, να πάω στην Βραζιλία να δω την formula 1 και πολλά άλλα που ίσως και να μη σε ενδιαφέρουν. Αγαπημένε μου…. Σαφώς και θέλουμε να έχετε στόχους, όχι μόνο για τα επόμενα 5 χρόνια, αλλά για πάντα στη ζωή σας. Αυτό δε σας κάνει μόνο σεξουαλικούς, όπως αφήνεις να εννοηθεί, αλλά κυρίως σοβαρούς και σκεπτόμενους. Γιατί έτσι θα έπρεπε να είναι όλοι οι άνθρωποι, άντρες γυναίκες. Σίγουρα κάτι τέτοιο μας εμπνέει ένα αίσθημα εμπιστοσύνης, αλλά σου ξαναλέω ότι τον καραγκιόζη άνθρωπο που λέει μπούρδες και δε συνάδει το παρουσιαστικό του με… τους στόχους που λέει ότι έχει (ε, αν δεις ένα τσέτουλο να σου λέει ότι θέλει να γίνει γιατρός και είναι π.χ. 30 χρονών και δουλεύει μπάρμαν, φαντάζομαι ότι δεν το εννοεί… Κι αν το εννοεί, έχασε ολίγον το τρένο… Κάτι παρόμοιο φαντάσου λοιπόν…), όχι απλά δεν τον βρίσκουμε σεξουαλικό, αλλά το πιθανότερο είναι να μην ξανασηκώσουμε το τηλέφωνο όταν βγαίνει το όνομά του. Απλά πράματα…. Είμαι αυτός και θέλω να κάνω αυτό. Τελεία, αγαπημένε…

                «Πήρα άδεια αύριο για να πάω βόλτα την ανιψιά μου». Να… Αυτά τους λες και πολύ φοβάμαι ότι όλο και κανένας βλαμμένος θα υπάρχει για να τα πιστέψει. Φαντάζομαι ότι όταν λες κάτι τέτοιο εννοείς ότι «τίποτα δεν την εξιτάρει περισσότερο από έναν άντρα που βάζει σε προτεραιότητα την οικογένειά του. Κερδίζεις έξτρα πόντους αν πρόκειται για κάποιο μέλος της οικογένειας με ηλικία κάτω των 12 ετών. Υποσυνείδητα θα σε φανταστεί σαν τον καλό πατέρα των παιδιών της. Αν επιστρέφοντας από την εξόρμηση με το ανιψάκι φέρεις και κάποιο χαριτωμένο λούτρινο ζωάκι για εκείνη, σίγουρα θα σε ρίξει στο κρεβάτι χωρίς δεύτερη σκέψη». Ε? Αυτό δεν εννοείς? Είδες που σε έχω μάθει πια…? Η αλήθεια είναι ότι όλο και κάποια απελπισμένη που θέλει να γίνει επειγόντως μάνα, θα σκεφτεί ότι με μία τέτοια ατάκα και κίνηση, ότι το σπέρμα σου είναι ιδανικό για εκείνη. Αν μιλάμε, όμως, για μία πιο φυσιολογική γυναίκα και μία γυναίκα που δε βιάζεται και πολύ, πίστεψέ με θα περάσει ντούκου.

                Γενικά, αγαπημένε, ξέρεις κάτι….? Είμαστε γυναίκες. Αν θέλουμε να μας ρίξετε στο κρεβάτι, θα το κάνουμε ό,τι παπαριά και να πείτε. Γιατί απλά θα το θέλουμε. Αν δεν το θέλουμε, και πρόταση γάμου να μας κάνετε με μονόπετρο 800 καρατίων, πάλι πονοκέφαλο ή κοιλόπονο θα πούμε ότι έχουμε ή στη χειρότερη θα σου πούμε ότι θέλουμε να μείνουμε μόνες και πήγαινε σπίτι σου. Οπότε αδίκως αγωνίζεσαι. Η γυναίκα που φωνάζει ότι θέλει σεξ, φωνάζει (εξαιρούνται οι φλόμπες. Αυτές γεννήθηκαν έτσι….). Και όχι απλά φωνάζει, αλλά κάνει κιόλας. Γι’ αυτό σου ξαναλέω, συγκεντρώσου και ξαναπροσπάθησε. Βελτιώνεσαι αισθητά πάντως…. Σήμερα είχες δύο στα έξι. Αύριο μπορεί και παραπάνω. Σε φιλώ γλυκά, γλυκιέ μου….. Κίσιζ!!!

Υ.Γ.1: «ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ»! Στα πλοία πάντα….

Υ.Γ.2: Κίσιζ και σε όλους εσάς!!!!!!  

Κι όμως κυκλοφορούν ανάμεσά μας…. Είναι κομμάτι της κληρονομιάς του πλανήτη Γη…. Κι ας έχουν τη μορφή ufo. Κι ας σε τρομάζουν καμιά φορά με τις εξωφρενικές αντιδράσεις τους. Κι ας είναι κομμάτι της παρέας σου ή και ολόκληρης της ύπαρξής σου. Είναι όλα εκείνα τα ζευγαράκια που χωρίζουν κάθε 5 δευτερόλεπτα…. Είναι όλα εκείνα τα ζευγαράκια που τη λέξη «χωρίζουμε» την έχουν όπως κάποιοι από εμάς το χέσιμο (υπάρχουν, βέβαια, και οι δυσκοίλιοι… αλλά δεν είναι το θέμα μας τώρα εκεί. Θα αναφερθώ άλλη φορά για αυτό το ταλαιπωρημένο και αδικημένο είδος του ανθρώπου…). Είναι εκείνα τα ζευγαράκια που αν χωρίσουν πραγματικά μια μέρα, μπορεί και να μην το καταλάβουν…

                Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πάνω σε έναν τσακωμό, χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη? Σα μέσο εκφοβισμού? Μάλλον… Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται κάπως τελεσίδικο και δραματικό. Έτσι σαν μια εσάνς σαπουνόπερας. Οπότε πιθανότατα βάζουν τον άλλο στη διαδικασία να σκεφτεί τη ζωή του χωρίς εκείνους (ή εκείνες). Σίγουρα, και δε διαφωνώ καθόλου, είναι τρομακτικό. Αλλά όταν το χρησιμοποιείς συνέχεια, πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μία συζήτηση (που χρήζει σοβαρής αντιμετώπισης….) και πόσο μπορεί ο άλλος  να επικεντρωθεί στα πραγματικά αίτια του προβλήματος? Και πόσο αληθινός μπορεί να είναι ο θυμός σου ή ο πόνος σου?

                Τις τελευταίες μέρες είμαι μάρτυρας (και θεατής παράλληλα…. Δε μπορείς να κάνεις και πολλά όταν δεν είναι δική σου δουλειά….)  τσακωμών και γεγονότων δύο (όχι απλά ένα!!!) ζευγαριών αυτής της κάστας. Οι λόγοι φυσικά ΚΑΙ είναι γελοίοι και δε θέλω να σταθώ καθόλου στο ποιος το ξεκίνησε γιατί θα χάσουμε το πραγματικό θέμα μας…. Θέλω, όμως, να σταθώ σε εκείνη την ενοχλητική λέξη, που τρυπάει το μυαλό μου όπως ένα γαμημένο κουνούπι το καλοκαίρι που κοιμάμαι ήσυχα ήσυχα, και που δεν είναι άλλη από το «χωρίσαμε». Μα είναι τόσο γελοίο… Είναι τόσο γελοίο κάθε φορά που τσακώνεσαι με τον άνθρωπό σου να του πετάς ή να σου πετάει έναν «χωρισμό» στη μόστρα. Τελείωσαν τα επιχειρήματα? Ωραία! Ώρα να το βουλώσεις λοιπόν!! (Αφορά αυτόν που του τελείωσαν τα επιχειρήματα και που πετάει την ατάκα του αιώνα…) Έφτασε ο κόμπος στο χτένι? Πραγματικά? Ωραία!!! Μάζεψέ τα και φύγε ή διώξ’ τον/την στα αλήθεια!! Έχεις νευριάσει τόσο πολύ που δεν ξέρεις τι να πεις γιατί οι λέξεις δε βγαίνουν από το στόμα? Ακόμα πιο ωραία!!! Βούλωσέ το ξανά!!! Αλλά όχι αυτό…. Όχι αυτή η λέξη που θεωρώ ότι είναι από τις πιο σοβαρές σε μία σχέση και που κάτι ζευγαράκια σαν αυτά την έχουν γελοιοποιήσει… Ο χωρισμός πονάει. Ο χωρισμός είναι σοβαρός. Ο χωρισμός πρέπει να είναι οριστικός (τουλάχιστον για τη στιγμή που μιλάμε… Το αν θα τα ξαναβρεί ένα ζευγάρι μετά από καιρό ή με κάποιες προσπάθειες, είναι άλλο θέμα.)και όχι απλά μία λέξη όταν η συζήτηση δε βγάζει νόημα και δεν οδηγεί πουθενά.

                Πάντα, μα πάντα αυτά τα ζευγαράκια (τα λέω ζευγαράκια με όση ειρωνεία με χαρακτηρίζει σαν άτομο… Σε σημείο αηδίας μάλιστα…) «χωρίζουν» για εντελώς ηλίθιους λόγους με κυριότερο «ποιος είναι αυτός ή ποια είναι αυτή?». Πάντα ο τσακωμός ξεκινάει κυριολεκτικά από το τίποτα, συνεχίζει με ένα απόλυτο τίποτα και τελειώνει με την τιποτένια λέξη «χωρίζουμε». Δηλαδή δεν κουράζονται? Εδώ κουράζομαι εγώ που σχεδόν κάθε 2 εβδομάδες «χωρίζουν» και με παίρνουν να μου πουν τι ειπώθηκε, πώς, γιατί και τα γνωστά. Φυσικά και σαν φίλη θα ακούσω και θα δώσω και την απάντησή μου αν ερωτηθώ, αλίμονο. Αλλά το νιώθω τόσο κουραστικό στα αυτιά μου. Ειδικά όταν κάθε μα κάθε φορά ο λόγος είναι ηλίθιος και η πηγή ίδια (εννοώ αυτόν που το ξεκινάει…). Γιατί μόλις ακούσω αυτή την ξενερωμένη ή την κλαμένη φωνή, ξέρω….. Ξέρω ότι επήλθε πάλι ο «χωρισμός» και πάλι θα πούμε ακριβώς τα ίδια πράγματα και πάλι «θα τα ξαναβρούν γιατί αγαπιούνται».

                Δεν είμαι και ιδιαιτέρως έμπειρη στο θέμα της σχέσης και της αγάπης. Είμαι και ιδιότροπη και οι άντρες που γνώρισα δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο για μπορέσω να αποκτήσω κάποια σχετική και αξιοσημείωτη εμπειρία, αλλά θεωρώ ότι όταν αγαπάς κάποιον, δεν τον «χωρίζεις» σε κάθε τσακωμό. Σίγουρα ένας τσακωμός από κάπου προέρχεται. Ο λόγος μπορεί να είναι από σοβαρός μέχρι εντελώς ανόητος. Υπάρχει, όμως… Και όσο πιο συχνά συμβαίνει, θα πρέπει αντί να πετάμε τη γαμημένη αυτή λέξη χωρίς σκέψη, να καθίσουμε σε μία καρέκλα μόνοι μας και να σκεφτούμε τι είναι αυτό πραγματικά που μας ωθεί σε ένα μόνιμο τσακωμό και κατ’ επέκταση και αφού μιλάμε για αυτά τα ζευγαράκια, «χωρισμό»… Μπορεί αν είναι η ζήλια, με χειρότερη μορφή την παθολογική. Μπορεί να είναι η καθημερινότητα και η συνήθεια που φέρνουν την βαρεμάρα και την «κοιλιά» σε μία σχέση. Μπορεί να είναι και ασυμφωνία χαρακτήρων. Το ότι είσαι με κάποιον καιρό, δε σημαίνει ότι δεν αλλάζεις σαν άνθρωπος ή ότι δεν αλλάζει εκείνος. Μπορεί ένα ζευγάρι να έπαψε πραγματικά να είναι ζευγάρι. Μπορεί να είναι το ο,τιδήποτε. Σίγουρα, όμως, κάτι είναι. Και η λέξη «χωρίζουμε», ειδικά όταν οι άνθρωποι θεωρούνται μεγάλοι και ώριμοι, δεν έχε θέση σε μία συζήτηση ή σε έναν τσακωμό. Έχει θέση μόνο όταν πραγματικά το εννοούμε…

                Ποτέ δεν «χώρισα» πάνω σε τσακωμό. Ποτέ. Το θεωρούσα και θα εξακολουθήσω να το θεωρώ ανόητο και μικροπρεπές. Όλοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον άλλο που έχουμε απέναντί μας με ή χωρίς σκληρά λόγια. Και κυρίως μπορούμε και πρέπει να χωρίζουμε με τους ανθρώπους για τους σωστούς λόγους και τη σωστή στιγμή. Και σίγουρα η σωστή στιγμή δεν είναι εκείνη που χρειάζεται μία σοβαρή και ώριμη αντιμετώπιση του θέματος. Αλίμονό μου αυτές τις ημέρες…. Κίσιζ…..

Υ.Γ.1: Γιατί κάθε φορά οι άνθρωποι γύρω μου, μου υπενθυμίζουν τους λόγους για τους οποίους δε θέλω κανένα μαλάκα στη ζωή μου…?

Υ.Γ.2: Οι άντρες μην το πάρετε προσωπικά αυτό που είπα από πάνω. Μιλάει μια πληγωμένη γυναίκα….. (μόνο έτσι μπορώ να απολογηθώ για την αναισθησία που με διακρίνει… Αγγίζοντας την καρδιά σας, αγόρια…)      

Υ.Γ.3: Θα ντυθώ τσάρλεστον στις Απόκριες και άσε τους άλλους να «χωρίζουν». Αφού θέλουν να περάσουν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου «χωρισμένοι» και με τα μούτρα μέχρι κάτω, καλώς…. I don’t give a shit…..

Υ.Γ.4: Που δεν πρόκειται, δηλαδή…. Θα τα «ξαναβρούν» για να γιορτάσουν την ημέρα….. Μετά ίσως «χωρίσουν» πάλι….

Υ.Γ.5: Πάλι δε θα έχω γκόμενο του Αγίου Βαλεντίνου…. Ευτυχώς που είναι οι Απόκριες όμως, οπότε και επειδή θα έχω τα μπούτια έξω, όλο και κάτι θα βρω να το γιορτάσω…. Είπαμε τσάρλεστον…. Καμπαρετζού… Θα κρατάω συντροφιά σε τραπέζια διάφορων κύριων….

Υ.Γ.6: Τι απωθημένο και αυτό στις Απόκριες….. Οι άντρες ντύνονται γυναίκες και οι γυναίκες ξεκωλάκια… The real me….. out of me….

Υ.Γ.7: Μα ειλικρινά τώρα? Πώς μπορούν και «χωρίζουν» συνέχεια? Δε βαριούνται? Όχι τίποτα άλλο….. αλλά δε θα κάνουν μετά παθιασμένο σεξ όπως γίνεται σε έναν βαρύ τσακωμό και χωρισμό…. Τι μαλάκες που είναι…. Τι σεξ πάει χαμένο….

Υ.Γ.8: Και για να μην ξεχνιόμαστε….. «ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΑΣ»….. στα πλοία….

Υ.Γ.9: Το παράχεσα με τα Υ.Γ……. ε?

Υ.Γ.10: Κίσιζ δεν είπαμε…. Α είπαμε…. Καλά…..

Σε ένα τραπέζι γεμάτο με γυναίκες δεν υπάρχει περίπτωση να βαρεθείς ποτέ. Είτε είσαι γυναίκα είτε άντρας. Και το συνειδητοποίησα για μία ακόμη φορά χτες το απόγευμα. Βρισκόμουν ακόμα στην Αθήνα (από την Δευτέρα φεύγω και όλο το αναβάλλω…. Με έπιασαν πάλι τα ψυχολογικά μου, φαίνεται, με το Ασπρονήσι….) και ήθελα διακαώς να πιω τσάι με γεύση φράουλας παρέα με την ξαδέρφη μου, τη φίλη μου και όποια γυναίκα ήταν πρόθυμη να μας ακολουθήσει. Και από τον δρόμο, δηλαδή, μάζευα και μια άσχετη, δεν είχα πρόβλημα….. Βέβαια, από όλες αυτές που ήθελα, μόνο η ξαδέρφη μου ήταν ορεξάτη και διαθέσιμη για…. τσάι και συμπάθεια, καθώς η φίλη μου δούλευε εκείνη την ώρα. Δεν πειράζει…. Και η ξαδέρφη μου κάνει. Μέσα σε μία ώρα από το ραντεβού, μαζέψαμε κι άλλη μία φίλη μας που εκείνη την ώρα σχολούσε. Φορτωθήκαμε όλες στο smart (3 στον αριθμό ακόμα…) και παρκάραμε στο Κολωνάκι. Κατεύθυνση η αγαπημένη μας καφετέρια και στέκι πλέον «La Tasse».

                Γεμάτη σχεδόν μόνο με γυναίκες (δεν έχω καταλάβει ακόμα τον λόγο…..) είναι το ιδανικό μέρος για να κάνεις την οποιαδήποτε συζήτηση χωρίς να νιώθεις περίεργα αντρικά βλέμματα στην πλάτη. Οι ηλικίες ποικίλλουν. Βλέπεις από 18 μέχρι και 60….. Και πάντα όλες είναι τόσο απασχολημένες με το θέμα τους που δε γυρίζουν καν να κοιτάξουν σε περίπτωση που ανοίξει η πόρτα. Ίσως μόνο ενοχλημένες αν μπαίνει κρύο…. Βρήκαμε και το τραπέζι μας άδειο (όπως μπαίνεις δεξιά στο καναπεδάκι…), οπότε ήταν σίγουρο ότι η συζήτηση θα είχε μέλλον μπροστά της. (Έχω παρατηρήσει, ότι εμείς οι γυναίκες αποσυντονιζόμαστε σε περίπτωση που στο στέκι μας η «θέση μας» είναι πιασμένη…… Λες και την έχουμε κατοχυρώσει μέσα στο πέρασμα του χρόνου…. Πολύ περίεργο πάντως!) «Τι θα πάρετε κορίτσια?», αγόρι έχουμε τσάι με γεύση φράουλα? «Δε θα πάρετε ουίσκι???», κοιτάζοντας το ρολόι του έκπληκτος. Παρόλη τη δελεαστική του πρόταση, παρέμεινα στο τσάι με γεύση φράουλα έτσι για να μη με θεωρεί και δεδομένη! «Σε πήρανε χαμπάρι τόσα χρόνια τι πότης είσαι…..», είμαι ορίτζιναλ γυναίκα εγώ. Έχω τις συνήθειές μου. Ακόμα και αυτές που ρέπουν προς την αμαρτία….

                Και σαν να έκανα μαγικά λέγοντας τη λέξη «αμαρτία» και άρχισε μια συζήτηση περί…. αμαρτίας. Είναι από αυτές που αρχίζουν με τη φράση «για να πω την αμαρτία μου….» και τελειώνουν πάντα με το λογικό γυναικείο συμπέρασμα «και πολύ καλά θα κάνεις». Οι αμαρτίες διαφέρουν από γυναίκα σε γυναίκα και από χαρακτήρα σε χαρακτήρα. Άλλες θεωρούν αμαρτία ενώ είναι σε σχέση να σκέφτονται ή να φλερτάρουν με έναν άλλο άντρα. Άλλες να κοιμούνται με αυτόν τον άλλο άντρα. Άλλες που έφαγαν σαντιγί στις 3 το πρωί γιατί δεν είχαν κάτι άλλο σε γλυκό στο σπίτι. Εγώ, ας πούμε και επειδή είμαι single αυτή τη στιγμή, θεώρησα αμαρτία το γεγονός ότι μου αρέσουν δύο άντρες ταυτόχρονα. Και δεν ξέρω με ποιον από τους δύο θα βγω όταν ξαναέρθω στην Αθήνα….. «Να βγεις και με τους δύο!!», μία νέα προσθήκη στο τραπέζι!!!!!!!! «Τώρα σχόλασα και από συνήθεια κοίταξα προς το τραπέζι μας και….? Είστε εδωωωωώ!!!!», join us. Μιλάμε για αμαρτίες…. «Εγώ για να πω την αμαρτία μου, έχω επέτειο σήμερα με τον δικό μου αλλά ψήνομαι άσχημα να το τραβήξουμε μέχρι αργά όλες μαζί. Ε είσαι κι εσύ εδώ …. Πότε θα σε ξαναδούμε……..», το τριήμερο dear. Δε θα αργήσω καθόλου!!! «Ναι αλλά ψήνομαι άσχημα σας λέω….. Λοιπόν! Θα κάτσω!!!» και πολύ καλά θα κάνεις!

                Και αφήσαμε τις αμαρτίες (και σιγά τις αμαρτίες, δηλαδή…. Μικρές κοπέλες….) και πιάσαμε τα υπαρξιακά μας η καθεμία. Με κυριότερο υπαρξιακό φυσικά το αντρικό φύλο. (Εγώ το έχω ανάγει πλέον σε υπαρξιακό….. Δεν υπάρχει άλλη ετυμολογία….) Και εδώ τα υπαρξιακά διαφέρουν. Όσες είναι σε σχέση (όλες εκτός εμένα, δηλαδή…) σκέφτονται κυρίως αν κάνουν καλά που είναι με τον συγκεκριμένο στη σχέση αυτή (μια χαρά περνάνε, αλλά έτσι… κουβέντα να γίνεται…), αν ταιριάζουν, πού θα πάει αυτή η σχέση (περπατάμε πλέον όλες στα 26… Αλλά δεν τα έχουμε κλείσει ακόμα! Προς Θεού!!) γιατί τα χρόνια περνάνε, αν μπορούν να τους έχουν εμπιστοσύνη, αν πιστεύω ότι έχουν πάει και με άλλες (τι να τους πω τώρα…. Ότι σίγουρα έχουν πάει και με άλλες? Ε δε λέγονται αυτά ακόμα και αν είσαι η φίλη που τα λέει έξω από τα δόντια… Θα μου πείτε κι εγώ πού το ξέρω? Είπαμε… Τον 21^ο αιώνα θα πέσει πολύ κέρατο από όλες τις πλευρές, κυρίως πλέον από τις γυναίκες… Το νου σας αγόρια…. Είναι γεγονός….), αν θα τους πουν ποτέ να συζήσουν (λύσσα κι αυτή!), αν είναι φυσιολογικό που κάνουν σχεδόν τα ίδια πράγματα στο σεξ (πράγματα= στάσεις, απλά ντρέπονται να το θέσουν έτσι…), αν τις αγαπάνε. Και το θέμα είναι ότι περιμένουν αυτές τις απαντήσεις από εμένα, ενώ εγώ καλά καλά δεν έχω βρει τις δικιές μου απαντήσεις. Δεν ξέρω γιατί βγάζω τέτοια αύρα…. Κι ενώ τους λέω κάθε φορά ότι εγώ τα έχω πιο χύμα τα θέματά μου και τα έχω κάνει περισσότερο σαλάτα από τον οποιοδήποτε (με τη βοήθεια πάντα και των εκάστοτε γκόμενών μου…..), εκείνες εξακολουθούν να ζητάνε τη συμβουλή μου. Και η συζήτηση περί υπαρξιακών τελειώνει πάντα με τα δικά μου υπαρξιακά για τους άντρες που πέρασαν, περνάνε ή που θα περάσουν από τη ζωή μου (και το κρεβάτι μου κατ’ επέκταση….)που είναι κάτι σαν τα X-Files και με τη φράση «η αλήθεια είναι εκεί όξω»….

                Μέσα σε δύο μόνο ώρες, και πάντα με νέες προσθήκες, τυχαίες ή μη, γίναμε από «3 γυναίκες που συζητάνε τις αμαρτίες τους», «6 στριμωγμένες γυναίκες που συζητάνε τις αμαρτίες τους στο ίδιο τραπέζι». Οι καφέδες και το τσάι με γεύση φράουλα έγιναν κρασί μοσχάτο και πλέον οι μαλακίες έβγαιναν από το στόμα με την ταχύτητα του φωτός. Λυπάμαι μόνο εκείνους τους 4 άντρες που κάθισαν στο διπλανό τραπέζι να τσιμπήσουν κάτι και που ενώ στην αρχή σήκωσαν το φρύδι με ιδιαίτερη ευχαρίστηση βλέποντας 6 γυναίκες αρκετά εμφανίσιμες και μόνες να πίνουν τα κέρατά τους (πάντα ο άντρας αναθαρρεύει όταν βλέπει μεθυσμένες γκόμενες…. Μη ρωτήσετε γιατί…. Αγόρια είναι και κάνουν τους δικούς τους συνειρμούς…) , στο τέλος είχαν καραφλιάσει με όλα αυτά που είχαν ακούσει. Είναι γεγονός, ότι η συζήτηση μετά τις 9 και με αρκετά ποτήρια κρασί είχε γίνει λίγο…… πώς να το πω να μη μας παρεξηγήσει κανένας άντρας….. αποκαλυπτική, τολμηρή και αθυρόστομη….. Σηκώνω το χέρι και λέω ότι εγώ το ξεκίνησα και απλά οι υπόλοιπες ήταν ευάλωτες λόγω του κρασιού. Οπότε τους δίνουμε άφεση αμαρτιών!!!! Και ρίχνουμε όλο το φταίξιμο σε εμένα!!! Μου αρέσει, εξάλλου να παίρνω το φταίξιμο εγώ…

                Και σε κάποια μικρή στιγμή αναλαμπής και παύσης της οινοποσίας, έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί όλες τις υπόλοιπες (που τις είχε πιάσει λογοδιάρροια…) και να συνειδητοποιώ για ακόμη μία φορά ότι στο τραπέζι υπήρχαν ταυτόχρονα 3 διαφορετικά θέματα προς συζήτηση και όλες να συμμετέχουμε και στα 3 θέματα. Αδυνατώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν…. Μου ήρθε στο μυαλό η διαφήμιση της Εθνικής που λέει ότι «από μετρητά δεν μένεις ποτέ». Έτσι και μια παρέα γεμάτη με γυναίκες δε νομίζω να μείνει ποτέ από θέμα. Από μετρητά μπορεί….. Αν υπολογίσουμε και προσθέσουμε όλα τα ροφήματα και τα κρασιά μαζί, αλλά από θέμα ποτέ!!! Επίσης, μία γυναίκα μεθυσμένη πιθανότατα να ξεμείνει και από οδηγικές ικανότητες και….. να κάνει 5 ολόκληρα λεπτά να βγάλει ένα smart από θέση νταλίκας, αλλά δεν πειράζει…. Είμαστε γυναίκες και έχουμε το ακαταλόγιστο! Και επίσης, απαίσια αγόρια πάντα ψάχνεται μία αφορμή για να μας πιάσετε την κουβέντα και εμείς χτες βράδυ κατά τις 12 σας την δώσαμε…. Ελάτε…. Φανήκατε και απαραίτητοι δίνοντάς μας οδηγίες…. Τι απαίσιοι που είστε όταν θέλετε…. Κίσιζ….