Αφήνοντας την Μύκονο…

Καλή χρονιά μπήκα να πω την πρώτη φορά κα έπεσα πάνω στο μήνυμα που έλεγε να μην ανησυχούμε και ότι τα blogs θα επιστρέψουν σύντομα. Ωραία, είπα από μέσα μου…. Σουλουπώνουν το site! Καλό είναι αυτό. Θα προστεθεί και ασφάλεια φαντάζομαι…. Ξαναμπαίνω σήμερα και βλέπω ότι τα blogs γύρισαν!!! Ωραία, είπα από μέσα μου…. Ας απλώσω τον οίστρο μου. Μπαίνω και…. Μου πέφτει…. Χάνω τα αυγά και τα πασχάλια! Λες και μπήκα σε άλλο πλανήτη. Κάτσε δυο λεφτά, Audrey, λέω, κάπου εδώ θα είναι και το blog σου. Κάνω log in και ξαναχάνω τα αυγά και τα πασχάλια….. Το blog μου ναι, αλλά χωρίς την Audrey!!! Μα είναι ποτέ δυνατόν? Audrey χωρίς φάτσα Audrey γίνεται? Ε δε γίνεται…. Κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, βάζω κάτω την εμπειρία μου και από το fb και λέω ότι όλα κάπου εδώ θα είναι, απλά εγώ είμαι ολίγον χωριανή – καθότι Ασπρονησιώτισσα – και δεν τα βλέπω. Βλέπω τα αιτήματα φιλίας. Ώπα, εδώ είμαστε! Καλή αρχή! Κάνω τα accept μου και προχωρώ.

Πού είναι η Audrey? Πουθενά η φατσούλα της Audrey… Πού είναι η Holly με την πίπα της? Πουθενά Holly και πίπα…. Ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω, βρίσκω τα θέματα. Μου ξαναπέφτει. …Δηλαδή αυτός ή αυτοί που τα έφτιαξαν – όποιοι και να είναι…. Δε με απασχολεί και πολύ αυτό τώρα και ούτε θέλω και να γνωριστούμε… – αισθάνονται ότι  είναι και ωραία? Σκούζι, αλλά το δικό μου που είχα φτιάξει με τόσο απλά μέσα στο προηγούμενο blog  μου (γιατί τώρα δε με αναγνωρίζω…) και με μόνα εργαλεία τις φωτό και κάτι απλές έως απλούστατες ρυθμίσεις, ήταν  ένα κουκλάκι ζωγραφιστό. Ήταν όλo Audrey. Ξεχείλιζε Audrey….. Και τώρα το μόνο που έχω βάλει είναι ένα μικρό κομματάκι της αγαλματένιας Audrey…. Αλλά φρόντισα να είναι και το καλύτερο: η πίπα!!!!!  Ε τι να κάνουμε τώρα…. Αφού αυτό μας έδωσαν, με αυτό θα πορευθούμε!!! Βγάζουμε λοιπόν τα καλά, βάζουμε τα δυνατά μας για να το σουλουπώσουμε (όσο μπορούμε τέλος πάντων….), ανοίγουμε την καρδιά μας στις νέες ρυθμίσεις (δε βαριέσαι….) γιατί όλα για κάποιο λόγο γίνονται, προσευχόμαστε να πάνε όλα καλά και ξεκινάμε τη νέα μας χρονιά! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και από την αγνώριστη πλέον Audrey του Ασπρονησιού!!!!!!!!!! Κίσιζ έβριγουέρ!!!!! Θα επανέλθω γιατί ό,τι ήταν αυτό που ήθελα να πω, αντιλαμβάνεστε ότι από το σοκ, το ξέχασα παντελώς…… Συγγνώμη…. Θα επανέλθω σύντομα!!! Κίσιζ ξανά!!!!

Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

                ��

            Η αλήθεια είναι ότι τα Χριστούγεννα τα λατρεύω! Δε θυμάμαι ποτέ τον  εαυτό μου να έχει πέσει σε κατάθλιψη μέσα στα Χριστούγεννα. Ούτε καν πέρυσι που κάπου τον Νοέμβριο μία αντρική ψυχή αποφάσισε να μας πηδήξει την ψυχολογία…. Ούτε καν πέρυσι! Πόσο μάλλον φέτος που όλα μα όλα τα αποφασίζω αποκλειστικά και μόνο εγώ και τελείως μα τελείως φασιστικά. Ό,τι δε μου κάνει, το πετάω. Φούστα είναι αυτό? Βρακί? Παπούτσι? Λάστιχα αυτοκινήτου? Γκόμενος? Όλα ρε παιδί μου…. Σε κάδο και μάλιστα όχι με ανακυκλώσιμα, μην τυχόν και γυρίσει πίσω. Κάτι σαν μετεμψύχωση σκουπιδιών…. Αν και ανακυκλώνω, το φοβάμαι αυτό. Μήπως οι τόνοι χαρτιού που πετάω στον μπλε κάδο στο Ασπρονήσι και τα πλαστικά, γυρίσουν και με πνίξουν!!! Μαλακίες…. Δε βρίσκομαι όμως στο Ασπρονήσι κι έτσι δε με σκιάζει φοβέρα καμιά από τα σκουπίδια μου. Το μόνο που τρέμω είναι η ταχύτητα με την οποία ξοδεύω τα λεφτά μου. Σε δώρα, σε φιλανθρωπίες (ναι, είμαι και από αυτό….. Όσο κι αν σας κάνει εντύπωση…), σε καφέδες, ποτά, φαγητά, έπιπλα, λάστιχα για το σούπερ όχημά μου και πολλά πολλά ακόμα άχρηστα και χρήσιμα αντικείμενα.

                Το γκομενάκι το σχολάσαμε γιατί το είχε ρίξει στην γκρίνια. Και ως γνωστόν την γκρίνια τη σιχαίνομαι. Με ζορίζει, με εξοργίζει, με σκοτώνει και με ωθεί παράλληλα στον φόνο. Οπότε και επειδή χρονιάρες μέρες δε θέλω να την βγάλω στην ψειρού, οδηγήθηκα στον χωρισμό και στην μακροημέρευσή μου… και τη δική του φυσικά. Γιατί γκρίνιαζε θα με ρωτήσετε? Οι περισσότεροι (άντρες… εννοείται…) με ρώτησαν τι του έκανα και γκρίνιαζε. Τίποτα. Τίποτα που να μην γνώριζε….. Γιατί μένεις Ασπρονήσι? Εεε, συγγνώμη, εκεί είναι το σπίτι μου και η δουλειά μου κυρίως, αν υποθέσουμε ότι και στην Αθήνα έχω σπίτι…. Και γιατί δεν έρχεσαι εδώ? Γιατί πρώτον στρωμένη δουλειά χιλιάδων ευρώ μόνο ένας μαλάκας την αφήνει τον 21^ο αιώνα και δεύτερον δεν έχω κάτι καλό καλό που να με τρελαίνει, να με συναρπάζει και να με ταΐζει κατάλληλα στην Αθήνα? Εσύ, μάνα μου, που είσαι και υπάλληλος σε εταιρεία και σήμερα είσαι και αύριο δεν είσαι, γιατί μένεις Αθήνα και δεν κατεβαίνεις π.χ. στο Ασπρονήσι? Εσύ είσαι αυτός που δεν έχει να χάσει και πολλά (έως τίποτα….)….. Κάπως έτσι είχε η συζήτησή μας το τελευταίο δεκαήμερο (σαν εκπτώσεις ακούγεται….) κι επειδή δεν υπογράψαμε και κανένα συμβόλαιο, ζήτησα την ησυχία μου. Η τελική απόφαση για το αν θα έρθω μόνιμα Αθήνα ή όχι, θα είναι αποκλειστικά και μόνο δική μου και θα βασιστεί καθαρά σε επαγγελματικούς στόχους. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται…. Εγώ τη δουλίτσα μου, στη σημερινή εποχή και με αυτά που έχουν δει τα ματάκια μου τα ελάχιστα χρόνια που ζω μόνη, θα την αλλάξω μόνο για πάρτη μου και όχι στο όνομα κανενός έρωτα που το πολύ σε δύο χρόνια θα είναι πιο ξεφτισμένος και από λινό τραπεζομάντιλο… Εξάλλου κάπου εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι γκόμενοι κι εγώ αυτές τις ημέρες έχω μία τρομερή έκρηξη κοινωνικότητας….!!!!

                Εκτός από έκρηξη κοινωνικότητας, έχω και μία παράλληλη έκρηξη υπερκατανάλωσης, όπως άφησα να εννοηθεί πιο πάνω. Ψώνισα μέχρι τελικής πτώσεως. Κυρίως δώρα. Έχω πει και σε παλαιότερο ποστ ότι τρελαίνομαι να ψωνίζω δώρα για τους ανθρώπους μου. Δώρο για την μαμά, ωραιότατο ταγέρ Chanel (τέτοιο παιδί είμαι εγώ…. Καλοπιάνω για να είναι μεγαλύτερες οι απολαβές μου στο μέλλον….. εάν με πιάσατε…. Αστειεύομαι!! Είχε δει ένα, της άρεσε, ζάλιζε τον μπαμπά μου και πήγα εγώ, η μεγαλόψυχη και φτωχότερη κατά ένα χιλιάρικο περίπου ευρώ…. Δεν πειράζει…. Μία μανούλα έχω…. Μάλλον…). Δώρο για τον μπαμπά, μάλλινο καπέλο γιατί ξέχασε το δικό του στο Ασπρονήσι και κόντεψε να μας πέσει σε κατάθλιψη και ένα Bluetooth Hands free ακουστικό γιατί θα μας πάθει και τίποτα με το αυτοκίνητο όταν μιλάει στο κινητό ή στη χειρότερη θα πατήσει κανέναν ταλαίπωρο που δε φταίει σε τίποτα….. Δώρο στον αδελφό, μπλούζες άπειρες, πορτοφόλι και ό,τι κοίταζε και έλεγε ωραίο (έναν αδερφό έχω…. Μάλλον…). Δώρο στην κολλητή, ωραιότατο και σε καλή μεριά (κλείσιμο πονηρά του ματιού….) στρινγκ. Δώρο στην εξαδέρφη την πολυαγαπημένη και πολλές φορές έμπνευση ετούτου του blog, ωραιότατος, sexy και σε καλύτερη μεριά (πιο πονηρό κλείσιμο του ματιού) κορσές. Του χρόνου οι κάλτσες, γιατί ψηφίζουμε και τον προϋπολογισμό τώρα….. οπότε με φειδώ… Και δώρο στο αμαξάκι μου νέα μπροστινά λάστιχα γιατί πολύ το είχα καθυστερήσει και θέλουμε να κάνουμε και καμία εκδρομή σε κανένα βουνό αυτές τις ημέρες.

                Το δικό μου το δώρο? Μα φυσικά η αγάπη μου και η άπειρη αναισθησία που με διακρίνει τον τελευταίο καιρό. Όοοοχι, βέβαια! Πήρα και για εμένα το κατιτίς μου… Πήρα κρέμα ημέρας που τελείωσε. Πήρα καλλυντικά που τελείωσαν. Πήρα νέα ωραιότατα sexy και σε σούπερ μεριά (σήκωμα του φρυδιού πονηρά…) εσώρουχα διαφόρων ειδών (αφήστε τελείως ελεύθερη την φαντασίας τα σερνικά κυρίως που διαβάζουν….. Είμαι των άκρων στα εσώρουχα εγώ!). Πήρα βιβλία πολλά, γιατί τελευταία το έχω ρίξει στην υψηλή διανόηση. Πήρα άσπρα γυαλιά ηλίου για περισσότερη μούρη στο βουνό κατά την κατάβαση. Πήρα παπούτσια και ετοιμάζομαι ψυχολογικά να πάρω και μία τσάντα πολύ πολύ σύντομα. Απλά περιμένω και τον συμβολαιογράφο μου γιατί επρόκειτο για επένδυση…. Καλά ήταν νομίζω. Μερικοί θα νομίζουν ότι διαβάζουν το 24ωρο του Ωνάση, αλλά όχι. Μια φορά το χρόνο ας το ρίξουμε κι εμείς έξω βρε αδερφέ…. Τι σκατά δουλεύουμε? Εκεί που θα πάμε όλοι, δεν τα παίρνουμε μαζί μας τα λεφτά και μετά τα χαίρονται άλλοι. (Όποτε λέω τη φράση αυτή στον μπαμπά μου, παίρνει ένα περίλυπο ύφος….. και κουνώντας το κεφάλι αλλάζει κανάλι…. Εγώ τον αγαπώ παρόλα αυτά…)

                Το μόνο που με ρίχνει είναι αυτή η γαμημένη ζέστη εκεί έξω. Δηλαδή φτάνει…. Βάλε κρύο, γονάτισέ μας! Σε παρακαλώ…. Είναι κατάσταση αυτή? Να βγαίνω για ψώνια και να γυρίζω ιδρωμένη μέχρι το σουτιέν επειδή έξω έχει λέει 24 βαθμούς Κελσίου??!! Βάλε εκεί 4 ολόκληρες βαθμάρες να πέσουμε κάτω σαν τις μύγες! Βάλε κρύο, σε παρακαλώ, Άγιε μου Βασίλη! Δε θέλω δώρα. Τα πήρα μόνη μου, γιατί πια μεγάλωσα και ξοδεύω το μεροκάματο σαν Ωνάσης και δε θέλω να επιβαρύνω κανέναν παρά μόνο εμένα…., αλλά βάλε κρύο! Μόνο αυτό θέλω για φέτος! Δηλαδή πλιζ…. Δεν έχω άλλα λόγια να στο πω!!! Στην ανάγκη και τώρα που γυρίζει, να σε πληρώσω κιόλας να το βάλεις…. Περπατάω χαλαρά (φαντάσου αν έτρεχα κιόλας…) και νιώθω να κολλάει επάνω μου το πουκάμισο, το οποίο είναι και αεράτο, όχι από αυτά τα τσίτα που δεν παίρνεις ανάσα….. Και γυρίζω να κοιτάξω κάτι γυναίκες δίπλα μου και τις βλέπω με χοντρό μπουφάν πουπουλένιο, ζιβάγκο και πιθανότατα και φανελάκι από μέσα και θέλω να τραβήξω τα βυζιά μου από τη ζέστη που μου προκαλούν….!!!! Μία μάλιστα λέει στη φίλη της ότι «έβαλε ψύχρα σήμερα… ε?» και ξεκουμπώνω το μπουφάν μου (το ελαφρύ… Πιο ελαφρύ δεν υπάρχει πιστεύω…) μπας και την νιώσω κι εγώ και συνεχίσω τα ψώνια μου χαλαρά σαν άνθρωπος! Τζίφος…. Το μόνο που ίσως αποκτήσω είναι κανένα κρύωμα γιατί έτσι ιδρωμένη που είμαι, θα την αρπάξω. Οπότε και ξαναμαζεύομαι…. Τι να κάνω η καυτή γυναίκα…

                Με ρίχνει, επίσης, απίστευτα να βλέπω ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια. Δύο ηλικιωμένοι κύριοι τσακώθηκαν πάνω από μία σακούλα που βρήκαν με φρούτα έξω από το σούπερ μάρκετ. Με στεναχωρεί…. Μου χαλάει η διάθεση αυτόματα και δεν το λέω εγωιστικά, σε καμία περίπτωση. Με χαλάει γιατί τόσα και τόσα λεφτά περνάνε από τα χέρια μερικών και αν έδιναν από αυτά που τους περίσσευαν, δε θα υπήρχε φτώχεια σήμερα πουθενά. Όλοι προσπαθούμε να δίνουμε. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω ότι κάνουν και άλλοι, εκτός από εμένα και την οικογένειά μου. Θα υπάρχουν άνθρωποι που θα προσφέρουν. Αλλά μιλάω για τα μεγάλα λεφτά. Μιλάω, επίσης, για όλα αυτά τα λεφτά που μαζεύουν οι φιλανθρωπικές οργανώσεις ανά τον κόσμο. Με τόσα λεφτά που μαζεύουν οι μεγάλοι αυτοί οργανισμοί, δε θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε και που κοιμούνται έξω στο κρύο. Άρα πού πάνε αυτά τα λεφτά? Ποιος τους βάζει χέρι….? Όλοι ξέρουν, αλλά αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι, δεν κάνουν ποτέ και σφυρίζουν από την άλλη μεριά. Δε δίνω λεφτά πότε σε οργανώσεις (εκτός από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Εκεί στέλνω χρήματα.), σε εκκλησίες, σε ζητιάνους, ποτέ. Ποτέ κι ας ακούγεται σκληρό. Ποτέ!!!!! Δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Ούτε τον ζητιάνο, ούτε τους διευθυντάδες αυτών των οργανώσεων, ούτε τους παπάδες φυσικά… Τι σου λείπει? Φαγητό? Ρούχο? Νερό? Πες μου τι θέλεις και θα κάνω για μία μέρα το σκατό μου παξιμάδι και θα στο πάρω αυτό που θέλεις. Στις διάφορες οργανώσεις που κατά καιρούς βοηθάω, στέλνω μακαρόνια, γάλατα, νερά, ρύζια και κρέας. Θα μου πεις, μπορεί να τα φάνε και αυτοί που τα μαζεύουν. Ε ας τα φάνε…. Αν πεινάνε κι αυτοί. Αλλά τα είδη μοιράζονται σε αυτούς που στήνονται στις ουρές. Στέλνω ρούχα που δε σκοπεύω να ξαναφορέσω και που είναι σαν καινούρια. Αγοράζω από τον Zara ρούχα για παιδάκια και τα στέλνω στην Κιβωτό, σε έναν παπά που έχει μαζέψει πόσα παιδάκια κακοποιημένα ή άστεγα. Στον ζητιάνο παίρνω 500 τυρόπιτες ή ψωμί. Αν δεχτεί, γιατί μερικοί έξυπνοι απαντάνε όχι, δώσε μου τα χρήματα καλύτερα. Πάρε τον πούλο τότε. Δε θα μου πεις εσύ τι να σου δώσω….. Μου ζητάς και επειδή με πιάνουν οι ευαισθησίες μου και επειδή θεωρώ ότι είμαι τυχερή στη ζωή μου, θέλω να σε βοηθήσω. Αλλά μη με κοροϊδεύεις….. Για την πρέζα σου ούτε λεπτό….. φίλε μου!

Όλοι μπορούμε, όχι μόνο αυτές τις μέρες, αλλά γενικά. Απλά αυτές τις ημέρες θα πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω….. Κάποιοι είτε από ατυχία είτε από αδυναμία είτε και από τεμπελιά, έχουν μία ανάγκη παραπάνω. Το θέμα είναι πώς νιώθεις μέσα σου και όταν κλείνεις την πόρτα στο σπίτι σου. Ξέρεις ότι βοήθησε κάποιον κι ας είναι και ένα άτομο. Το αν σε κορόιδεψε ή όχι, είναι ένα άλλο θέμα, που ίσως να μην έχει και τόσο σημασία τελικά….

Επανέρχομαι στα λιγότερα φιλανθρωπικά μου αισθήματα και εδώ σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μία μικρή αναφορά στο χριστουγεννιάτικο δεντράκι μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να κλείσω το κείμενο χωρίς να αναφερθώ…. Το λατρεύω έτσι απλά. Είναι μικρό, κάπου στο 1.50 μέτρο (με το αστέρι φτάνει και το 1.65… Όπως λέμε με τα χέρια στην ανάταση…), αλλά πολύ πολύ όμορφο. Το στολίζω πάντα εγώ. Δεν αφήνω ποτέ κανέναν να του βάλει χέρι. Είναι παράδοση. Η παράδοση που ξεκίνησα εγώ το 2002 όταν και πρωτοήρθα στην Αθήνα και στο νέο μου σπίτι. Το αγόρασα, το μετέφερα, το έστησα και το στόλισα. Έτσι έπρεπε να γίνει και έτσι θα εξακολουθήσει να γίνεται! Φέτος εμπλουτίστηκε και με νέες ασημένιες και χρυσές μπάλες. Μόνο με ασημένιες και χρυσές (πασπαλισμένες με ασημόσκονη και χρυσόσκονη καλύτερα… Δεν είναι το ματ χρώμα. Αυτές δε μου αρέσουν καθόλου!) μπάλες είναι στολισμένο. Με μία μεγάλη χοντρή χρυσή γιρλάντα και με ένα ασημένιο αστέρι στο τέλος. Το αστέρι πάντα στο τέλος. Είναι το αγαπημένο μου στολίδι….. Είναι φτιαγμένο από σύρμα, δείχνει έτσι πολύ χειροποίητο, πολύ προχωρημένο… Τέλος πάντων, το αστέρι μου είναι πολύ μπροστά και αντιπροσωπεύει εμένα που είμαι ένα αστέρι!! Α και η φάτνη μου! Παραλίγο να ξεχάσω την ξύλινη φάτνη μου…. Που είναι πνιγμένη στο χιόνι.

Στο βαμβάκι δηλαδή…. Όλη η βάση και όλα τα κλαδάκια είναι φορτωμένα με βαμβάκι, έτσι που όταν κάθεσαι στον καναπέ και το κοιτάς είτε με ανοιχτά είτε με σβηστά φώτα, νομίζεις ότι είναι στα αλήθεια χιονισμένο όπως εκείνα τα δέντρα που έχουν λυγίσει τα κλαδάκια τους από το βάρος του χιονιού…. Είναι πολύ παραμυθένιο! Χωρίς να θέλω να το παινέψω…., αλλά έχει κερδίσει τις καλύτερες κριτικές! Όλη η παρέα μου έχει μία φωτογραφία με το δεντράκι μου, αμέ! Και μετά το πανέμορφο δέντρο μου, γύρω σε όλο μου το σαλόνι τα υπόλοιπα στολίδια….. ο Άγιος Βασίλης που αναβοσβήνει η μύτη του με κόκκινο χρώμα (σαν κλόουν είναι στο σκοτάδι….), ο χοντρός χιονάνθρωπος που γελάει σαν χαζούλη, τα πιάτα με τα κεριά μέσα (κάθε χρόνο και ένα καινούριο πιάτο…. Να δω πού θα μπουν τα υπόλοιπα που θα μας φέρουν ή που θα αγοράσουμε του χρόνου), το χιονισμένο σπίτι που αναβοσβήνει και που αν θέλεις (εγώ δε θέλω! Μου σπάει τα νεύρα…) βγάζει και τα Κάλαντα με βραχνό ήχο λες και έπεσε σε νερό πρώτα…, τα δεκάδες κεράκια με την μορφή του Άγιου Βασίλη και άλλοι πόσοι Άγιοι Βασίληδες κρεμασμένοι εδώ κι εκεί και το απαίσιο φορτηγάκι της Coca Cola, το οποίο δε μου αρέσει καθόλου αλλά το βάζω γιατί στολίδι είναι κι αυτό και είναι κρίμα…. Και τα γκι! Φρέσκα από τον ανθοπώλη κάτω στην αγορά της Καλλιθέας που φέτος μου έβγαλε την Παναγία…., αλλά επειδή οι ουρανοί είναι ανοιχτοί, τον συγχωρώ! Τι ξέχασα? Α ναι… Τα λαμπάκια στο μπαλκόνι!!! Μου τα έβαλε ο μπαμπάκας μου γιατί εγώ με τον ηλεκτρισμό δεν τα πάω καλά, εκτός από τα απλά πράγματα… Και το στεφάνι στην εξώπορτα με το 2010 να περιμένει με ιδιαίτερη αγωνία!! Θα είναι σούπερ το 2010, το νιώθω…..

               Αλλά μέχρι τότε, εύχομαι σε όλους σας, εντός και εκτός AV, Καλά Χριστούγεννα και να περάσετε πολύ όμορφα απόψε που είναι Παραμονή (και τις άλλες μέρες, ντάξει….). Να φάτε καλά, να ντυθείτε καλά (δεν εννοώ ζεστά… Είπαμε βγάλαμε την μπέμπελη αυτές τις ημέρες….), να πιείτε πολύ αλλά να μην οδηγήσετε και έχουμε τίποτα ντράβαλα, να χορέψετε αρκετά μέχρι να φωνάξουν οι πατούσες «τέλος, παλουκώσου!» και θα τα ξαναπούμε σύντομα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΚΙΣΙΖ φίλοι μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πολλά πολλά ΚΙΣΙΖ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

           ��

                 �

                  �

           ��

           Η μεγαλύτερη μου αδυναμία, μετά το σεξ, τις μπάμιες με μπιφτέκια στο φούρνο και τους κάθε λογής «επιστήμονες άντρες αρθρογράφους»…., είναι τα γράμματα-κραυγές αγωνίας που λαμβάνω από όλους τους ταλαιπωρημένους κυρίως άντρες, αλλά και από προβληματισμένες γυναίκες. Απλά ως γυναίκα, μου αρέσει περισσότερο να σκύβω πάνω από τα αντρικά προβλήματα, καθότι τους λατρεύω βαθύτατα…. Ανησυχώ…. Ναι, ανησυχώ! Οι απορίες πληθαίνουν μέρα με τη μέρα και το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να γράψω μία φαινομενικά απλή απάντηση, αλλά ταυτόχρονα πέρα για πέρα ένοχη. Ναι ένοχη! Γιατί, μπορεί να του δημιουργήσω μεγαλύτερο πρόβλημα, οπότε και θα ήθελα και τη δική σας βοήθεια, αν είναι αυτό δυνατό.            
             Ο γνωστός μας Καμάλ μπήκε στο ταμείο ανεργίας, οπότε θα ανοίξω μόνη μου το σάκο με τα εκατομμύρια γράμματα και θα πιάσω ένα στην τύχη (ας ελπίσουμε να μην είναι ο όμορφος Γιάννης. Ας ελπίσουμε να ξεπέρασε το πρόβλημά του…. Που δεν ήταν πρόβλημα αυτό, αλλά δεδομένο, αλλά τι να του πεις τώρα….). Μου μυρίζει κάτι καλό…. 

Καλησπέρα Audrey. Λοιπόν έχω μερικές ερωτήσεις… 1. Που θα προτιμούσε μία γυναίκα να τελειώσει ο άλλος αν δεν τον ξέρει καλά; Κι αν δεν έχετε προφυλακτικό και είστε έξω, σε ένα πάρκο πχ; Γενικότερα σαν πλειοψηφία που πιστεύεις προτιμούν; 2. Εγώ είχα το φιλί με γλώσσα για φυσιολογικό, μέχρι που άκουσα ότι το πρώτο φιλί που γίνεται είναι καλύτερα χωρίς γλώσσα και επίσης πιο συναισθηματικό. Ισχύει; Εγώ δεν ήξερα καν ότι υφίσταται φιλί χωρίς γλώσσα! Αν ναι τόσα χρόνια δηλαδή έδινα άλλες εντυπώσεις;
Bill K. : Billy, ηλικία δε μου γράφεις και σκιάζομαι…. Γιατί αν είσαι 10-15 νταξει. Αλλά αν είσαι μεγαλύτερος τότε, λυπάμαι αλλά πρέπει όντως να σου μεταδώσω τα φώτα μου. Ξεκινάω από τη δεύτερη ερώτηση, γιατί είμαι και ανάποδη γυναίκα. Φυσικά και υφίσταται (? Ήξερες τη λέξη υφίσταται και δεν ήξερες αυτά που με ρωτάς???) φιλί δίχως γλώσσα. Δες παλιές καλές ταινίες του ασπρόμαυρου κινηματογράφου με Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ όπου όταν οι δυο τους φιλιούνται παράφορα, το κάνουν δίχως γλώσσα απλά κουνώντας το κεφάλι πέρα δώθε και πιέζοντας τα χείλη τόσο πολύ που στο τέλος δεν ξεκολλάνε. Έτσι να φιλάς κι εσύ το κορίτσι σου και θα δίνεις σίγουρα τις καλύτερες εντυπώσεις, αν όχι τις σωστές! Τώρα σχετικά με την πρώτη ερώτηση, έχω να σου πω ότι εξαρτάται…. Εξαρτάται πού θα τελειώσεις αν δεν έχεις προφυλακτικό (γιατί δεν έχεις???)….. Αν π.χ. όπως λες είστε στο πάρκο μπορείς να χύσεις ή στη μούρη της ή στο στόμα της ή σε κάποιο παγκάκι έτσι ώστε να κάτσει μετά πάνω ο επόμενος και να θυμάται για μια ζωή να κουβαλάει μαζί του προφυλακτικό ή χαρτομάντιλο. Αν π.χ. είστε σε μουσείο μπορείς να χύσεις ή στη μούρη της ή στο στόμα της ή σε πάνω στο τζάμι των εκθεμάτων για να γελάσουμε… Αν π.χ. είστε σε κλαμπ τότε ακόμα καλύτερα. Χύσε στη μούρη της και δες πώς θα φαίνεται στο black light. Αν τώρα είστε σπίτι, χύσε ή στο στήθος της ή στη μάπα σου για να δεις τι ωραία που είναι…. Σε φιλώ!  

Έχω ένα πρόβλημα με το αγόρι μου. Θέλει να κάνουμε έρωτα όταν έχω περίοδο, αλλά το περίεργο είναι ότι με γλείφει κιόλας. Τι να κάνω με αυτόν τον ανώμαλο; Νίκη : ?????????????????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Εεεε….. να χωρίσεις ας πούμε? Ο Χριστός κι η μάνα του!!! Τι ακούμε πρωινιάτικα…..  

Γεια σου Audrey και να είσαι καλά για την βοήθεια. Κάνω περιστασιακά σεξ με μια κοπέλα και είναι αρκετά καλό. Τον τελευταίο χρόνο η κοπέλα θέλει να τελειώνω στο στ*μα της. Δε με ενοχλεί ούτε με χαλάει. Απλά μόλις τελειώσω, κάθεται με τις ώρες εκεί και το διασκεδάζει. Πάντα της άρεσε, αλλά τελευταία δεν αφήνει τίποτα να πάει χαμένο. Ήθελα να σε ρωτήσω αν μπορείς να το εξηγήσεις αυτό το κόλλημα που έχει, το οποίο έχει γίνει πια στάνταρ. Έχεις ξανακούσει κάτι τέτοιο; Μα κάθε φορά όμως; Πρέπει να χαίρομαι ή να ανησυχώ μήπως βγάλει κι άλλες μανίες; Να' σαι καλά και συνέχισε να δίνεις τα φώτα σου… Φιλιά, Μανώλης : Μανώλη καταρχάς γιατί τρελαίνεσαι??? Στο στ*μα της θέλει να τελειώνεις, όχι στον κ*λ* της!! Οπότε χαλάρωσε, ηρέμησε και δε μας τρομάζεις με τη λέξη στόμα. Την έχουμε ξανακούσει….. Μάλιστα εδώ μέσα έχουμε πει πολύ χειρότερα. Έρχομαι στο θέμα που σε καίει. Και θέλει δηλαδή πάντα μα πάντα να τελειώνεις στο στόμα της? Και δεν αφήνει ούτε στάλα να πάει χαμένη???? Μπράβο…. Μην τρελαίνεσαι και πάλι σου ξαναλέω. Το κορίτσι απλά το δοκίμασε, της άρεσε, άκουσε ότι έχει και πρωτεΐνες και να την τώρα να κάνει γαργάρες αντικαθιστώντας το Hexalen με τους μικρούς μαλάκες σου…. Δηλαδή αυτό τώρα εσύ μας το παρουσιάζεις ως πρόβλημα? Γιατί πρέπει να σε ενημερώσω ότι ο κολλητός μου ήδη ψάχνει το περιστασιακό σου κορίτσι για περιστασιακό άδειασμα…. Κοίτα. Στην χειρότερη των περιπτώσεων μπορεί να παρουσιάσει μανία με τις ρώγες σου, ξέρεις να στις τραβάει, να περνάει σίδερα από μέσα και τέτοια…., οπότε δώσε μου το τηλέφωνό της για να την ξεφορτωθείς μια για πάντα πριν σου κάνει κανένα ανεπανόρθωτο κακό και μετά το έχω βάρος που δε στάθηκα στο πρόβλημά σου όταν εσύ ζήτησες ένα χέρι για βοήθεια….   

Audrey, όταν μια κοπέλα είναι ανοργασμική τι κάνουμε για να τη φέρουμε σε γρήγορο οργασμό; Έλεος! Πασχάλης : Τι κάνετε, Πασχάλη? Υπομονή…. Υπομονή και σάλιο. (Και γιατί ρε φίλε Πασχάλη είναι αυτή ανοργασμική και όχι εσύ άχρηστος, ας πούμε???? Επίσης, ανοργασμική και γρήγορος οργασμός καταλαβαίνεις ότι δεν πάνε μαζί. Άρα κάπου χάνεσαι μέσα στο ίδιο το βρακί σου, μάνα μου…. Τέλος, τα γρήγορα πράγματα είναι μόνο για διαφημίσεις….. Σε φιλώ! Υπομονή….)  

Θέλω να μου πεις γιατί όταν κάνω σεξ με μια κοπέλα δεν μπορώ να ηρεμήσω ποτέ και είμαι πάντα στην τσίτα, με αποτέλεσμα να με πιάνει τρέλα σα ρομπότ και για ώρα. Το θέμα είναι ότι μετά δεν μπορεί να περπατήσει μέχρι το μπάνιο, δημιουργώ ψυχολογικά, πες μου γιατί…; Σπαρτιάτης : Καλώς τον Ρόμποκοπ από την Σπάρτη… Πού ‘σαι ρε τεράστιε ανυπέρβλητε εραστή και σε ψάχναμε όλες οι γυναίκες??!! Τόσο καλά δηλαδή? Γαμάς, γαμάς και μετά η άλλη χάνει το προσανατολισμό της και την ισορροπία της? Ε τότε έχω να προτείνω να φας μία χαλαρόπιτα και να πιεις μία Ηρεμίτα πριν το επόμενό σου σεξ, γιατί στο τέλος χωρίς προσανατολισμό και ισορροπία θα αρχίσουν οι γυναίκες σου να πέφτουν από τα μπαλκόνια. Εσύ παρόλα αυτά, καλού κακού κλείδωνέ τα καλά! Σε φιλώ από μακριά γιατί ήδη ζαλίστηκα…. 

Audrey!! Έχω ένα πρόβλημα τον τελευταίο καιρό. Όταν πάω να κάνω σεξ με την κοπέλα μου, δεν ξέρω τι παθαίνω, αλλά σκέψεις με γεμίζουν!!! Τη μια με προβληματίζει το μέγεθός μου! Μετά σκέφτομαι ότι δεν είμαι καλός εραστής!! Ότι θα τελειώσω πολύ νωρίς!! Ότι θα χάσω τη στύση μου!! Ότι μπορεί να την αφήσω έγκυος ή να κολλήσω κάτι, κάποιο νόσημα!!!! Σκέφτομαι ότι μπορεί κι εκείνη να με ξενερώσεις! Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει τελευταία, σου ξαναλέω! Τι να κάνω? Μπάμπης : Γάμησέ το, ρε Μπάμπη…. Πού να τρέχεις τώρα σε σεξολόγους, εκτρώσεις, εξετάσεις, ψυχολόγους…. Κάτσε εκεί πού είσαι, καλά είναι. Το σεξ δεν είναι το βασικότερο πράγμα σε αυτή τη ζωή. Ξεκίνα ένα σπορ. Κρίκετ ας πούμε….. ή water polo.              
   
             Ουφ….. Δύσκολη δουλειά να είσαι Audrey σήμερα! Πάρε ένα Δάνειο από την Alpha Bank καλύτερα….. Κίσιζ…..     

Ρε μανούλα? Να σε ρωτήσω κάτι?

1.       Έχασε στα αλήθεια η Ντόρα? Ή είναι ράδιο αρβύλα? («Ναι, ψυχή μου, έχασε….»)

2.       Κι αν όντως έχασε, αισθάνεσαι αυτό που αισθάνομαι κι εγώ? («Τι πουλάκι μου?) Ότι μας περιμένει μία μεγαλύτερη καταστροφή από αυτή που θα φέρει η γρίπη των χοίρων και το 2012?????? («Τι εννοείς, καμαράκι μου? Χάζεψες από τον πυρετό????) Όχι, μανούλα, καλά νιώθω. Μη σου πω ότι πεινάω πάλι…. Αλλά να. Σκέφτομαι το μένος που θα πέσει πάνω στον Σαμαρά και σε όλη την πλάση…. Δεν είναι και λίγο να χάσει η κόρη του Μητσοτάκη από τον αιώνιο εχθρό του Μητσοτάκη….. Δε φαντάζεσαι τι θα γίνει? Το τι κατάρα έχει να πέσει? Εύχομαι να μην είμαστε κάπου εκεί κοντά τότε….

3.       Και τώρα? Φυσάει νέος άνεμος στην ΝΔ? («Ναι, ζωή μου. Είναι νέα Νέα Δημοκρατία!!!»)

4.       Και γιατί το λες και λάμπεις? Αφού είσαι ΠΑΣΟΚ…. («Για αυτό λάμπω, μωρό μου!!!!»)

5.       Πάντως και επειδή είδα κι άλλους ΠΑΣΟΚους να χαίρονται, έχω να σου πω ότι και τον Γιώργο τον υποτίμησαν και να τον τώρα πρώτη μούρη στα κανάλια….. Άρα? Μην υποτιμάς τον εχθρό σου! («Αυτό, αγαπάκι μου, είναι συμβουλή και όχι απορία….. Αλλά έχεις δίκιο….»)

6.       Όχι, δεν έχω δίκιο τώρα που το ξανασκέφτομαι… Γιατί ο Γιώργος ήταν η «έξοδος κινδύνου» και όχι η κύρια έξοδος….. Άρα? («Άρα?») Δεν ξέρω τι ήθελα να πω, το ξέχασα. Δείξε κατανόηση, είμαι αρρωστούλη….

7.       Τι εννοούν άραγε στο Next Top Model όταν λένε σε μία ήδη αδύνατη κοπέλα ότι  «έχει πρόβλημα με τα κιλά της»? («Τι να σου πω, ψυχή μου…. Κι εγώ αυτή την απορία έχω…»)

8.       Και όταν τα ήδη ίσια πόδια τα παρουσιάζουν ως στραβά? («Εγώ έχω υπέροχα πόδια για αυτό κι εσύ έχεις ωραία πόδια. Από τη μανούλα πήρες!!!»)

9.       Ο Κωτέντος υπήρξε μοντέλο? («Ούτε που το ήξερα! Στο ριάλιτι το άκουσα!!!)

10.   Γιατί αισθάνομαι ότι μέσα στο Next Top Model έχουν αναλάβει μια πολύ σημαντική αποστολή: τη σωτηρία του πλανήτη? («Κι εγώ αυτό αισθάνομαι, παιδάκι μου…. Κάθε φορά που το βλέπω, αγχώνομαι για το αποτέλεσμα που θα κρίνει την αποχώρηση….»)

11.   Γιατί στην Εκδίκηση της Ξανθιάς μια ξανθιά κάτω από το όνομά της έγραψε ως επάγγελμα τη λέξη «μητέρα»? Είναι επάγγελμα το να είσαι μάνα, γιατί νόμιζα σύμφωνα και με την  Μπεζαντάκου ότι είναι δυνατό συναίσθημα….? («Έτσι το αντιλαμβάνεται εκείνη. Ως επάγγελμα…..»)

12.   Γιατί έχασε στο μπάσκετ ο βάζελος? («Γιατί ήθελε να προκαλέσει αίσθηση….. Ότι και καλά είναι μεγάλη ψυχή……».)

13.   Γιατί ο Τεό χώρισε με την Μακρυπούλια? («Πού να ξέρω! Ε και δε χαίρεσαι?») Δεν ξέρω…. Πάλι με κυνηγάει και πιέζομαι…… με πρόσχημα τύπου θέλω πίσω τη φανέλα μου… Ε πάρε άλλη ρε γύφτο. Άσε με, έχω σχέση του είπα… («Καλά έκανες, μωρό μου. Πρέπει να σέβεσαι τη σχέση σου….») Ναι καλά….

14.   Γιατί όταν μου είπαν να παρευρεθώ κι εγώ στο «στρώσιμο του κρεβατιού» πριν το γάμο, έπρεπε να χαρώ? Και μάλιστα η δεσποσύνη που με κάλεσε με ρώτησε κιόλας? Τι περίμενε να της πω? Ότι αυτά εγώ προσωπικά  τα θεωρώ μαλακίες για τους κοινωνικά καθυστερημένους?! Όχι, θα της άρεσε?!! («Δεν είναι σωστό, παιδάκι μου!!! Θεωρείται τιμή όταν σε καλούνε σε κάτι τέτοιο! Τι αντικοινωνικό που είσαι ώρες ώρες?!») Έτσι είμαι εγώ…. Απροσάρμοστο!

15.   Γιατί ο κόσμος παρόλη την έξαρση της γρίπης των χοίρων και της απλής γρίπης, εξακολουθεί και φιλιέται δεξιά κι αριστερά μόλις αντικρύσει γνωστό? Κοινωνικά καθυστερημένοι είναι κι αυτοί ή πολύ φιλικοί και πρόσχαροι? («Δεν ξέρω, ομορφιά μου. Εσύ πάντως να φυλάγεσαι!») Ρε δε χαρίζω κάστανα στο φιλί στις μέρες μας. Μακριά κι αγαπημένοι…. Δε χρειάζεται και άρρωστοι. Που ήδη αρρώστησα, αλλά τι να λέμε τώρα…

16.   Γιατί όσοι έχουν τη γρίπη των χοίρων, το κρύβουν σαν επτασφράγιστο μυστικό? Για να μην τους πούμε άρρωστους και τους εξορίσουμε έξω από τα τείχη της πόλης ή για να μας κολλήσουν κι εμάς μέσα στην άγνοια μας? Είναι άραγε κι αυτοί κοινωνικά καθυστερημένοι και αν ναι, μπορούμε να τους τιμωρήσουμε με λιθοβολισμό ή εντάσσονται στην κατηγορία ΑΜΕΑ? («Έλα ντε… Τι να πω βρε μωράκι μου…. Κανονικά θα έπρεπε πρώτον να κάθονται σπίτι τους μέχρι να γίνουν καλά και αφού αποφασίσουν να βγουν έξω, να κόψουν τις πολλές χαιρετούρες για αρχή γιατί είναι πολλοί εκείνοι εκεί έξω που έχουν ευαισθησία σε πνευμόνια και καρδιές. Λίγο μυαλό και συνείδηση χρειάζεται, όχι πτυχίο από το Γέιλ….»)

17.   Θα κάνουμε εμείς το εμβόλιο? («Όχι.») Γιατί? («Γιατί έτσι το είπε η μανούλα!») Καλά….. Οι πολιτικοί παράγοντες της χώρας όμως το κάνουν….. («Αυτοί κάνουν κι άλλα πράγματα? Τι σημαίνει? Ότι όποια μαλακία τους κατεβαίνει, εμείς θα την αντιγράφουμε? Και γιατί σε βάζουν και υπογράφεις και έναν κωλόχαρτο πριν το κάνεις και απαλλάσσονται όλοι οι υπεύθυνοι από την ευθύνη? Λίγο περίεργο μου κάνει….. εμένα προσωπικά….»)

18.   Ο Γιώργος Θεοφάνους λες να κόλλησε? Γιατί έστειλε και mail παραπόνων….. («Μη με ρωτάς βλακείες βρε αγάπη μου!!!!»)

19.   Ο Μήτρογλου γιατί δεν κουρεύεται σαν άνθρωπος? Είναι που είναι λες και τον έχουν φτύσει με τοξικά, κάνει και αυτά τα κουρέματα των έγκλειστων και είναι τρομακτικός! Πώς να μη βάζει γκολ μετά…. Τον βλέπουν η άμυνα και ο τερματοφύλακας και νομίζουν ότι έχει την γρίπη των πουλερικών…. Δεν είναι να μαζεύουμε και άλλες γρίπες τώρα….!!! Αρκετές έχουμε! («Δε βλέπω αθλητικά, ψυχή μου…») Γιατί είσαι βάζελος, για αυτό μανούλα….

20.   Λιώνουν οι πάγοι στο Έβερεστ? («Έτσι είδα στην τηλεόραση….. δυστυχώς…..»)

21.   Και γιατί δεν φτιάχνουμε τεχνητό χιόνι όπως στις Ιταλικές Άλπεις? Τόσα μηχανήματα έχουνε….? («Είσαι ηλίθιο!») Με πονάς….. όταν μου μιλάς έτσι!

22.   Σου άρεσε το New Moon? («Ναι πολύ!») Εμένα πάλι όχι….. («Γιατί, αγάπη μου? Αφού το περίμενες με αγωνία!») Το περίμενα με αγωνία δε σημαίνει ότι θα μου άρεσε κιόλας. Μα ήταν αυτή σκηνή στο τέλος???????!!!! «Παντρέψου με Μπέλα!»?????? Ήταν αυτή σκηνή???? Σε ρωτώ???? («Γιατί, βρε πουλάκι μου???») Ακόμα και αυτή η ταινία να μας βομβαρδίζει το μυαλό με παπαριές???? («Μα παπαριά ήταν ούτως ή άλλως, απλά μας τράβηξε ο ρομαντισμός του στην αρχή….») Ναι…. Και αποφάσισε να μας στείλει αδιάβαστους με πρόταση γάμου βαμπίρ σε θνητή…. Τέλειο…. («Με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένη!!! Με τίποτα!!!») Όχι!!!!

Καλό μήνα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Κίσιζ!!!!!!

           ��

Δεν πειράζει αγόρια….. Δεν ξενερώώώώ!!!! Δεν ξενερώνουμε ΠΟΤΈΕΕΕΕ!!!! Δεν ξενερώνουμε ποτέ! Γιατί….. αυτά συμβαίνουν στα αθλητικά γεγονότα. Ας μην το παίρνουμς βαρέως…. Εξάλλου όπως είπε και οπαδος βάζελος το πρωί…….θα μας περιμένετε στο ΟΑΚΑ…… Εγω ομως εχω να απαντησω στον φίλο βάζελο, ότι μας περιμένετε δε μας περιμένετε έναν γενικότερο πούλο τον φάγατε ψες βράδυ….. Και το θέμα είναι οτι νταξ στην μπαλίτσα…. Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια…. Αλλά και στην άλλη μπαλίτσα? Ο πρωταθλητής Ευρώπης από τον δεύτερο της Ψωροκώσταινας???? Ε οχι…. Δεν το βάνει ο νους μου…. Θα κλείσω τα μάτια και θα πω ότι ήταν ένα ψεμα και οτι θα περιμένω την τιμωρία μου στο ΟΑΚΑ…… Μέχρι τότε εγώ έχω να προτείνω τη γνωστή σε εσάς συνταγή: Panadol για τον πονοκέφαλο και τον πυρετό και βαζελίνη για….(ξέρετε πού, βάζελοι είστε, για το όνομα του Θεού…. Και αν κάτι δεν γράφεται σε αυτό το blog, ειναι τα σεξουαλικά μηνύματα….. Το απαγορεύω γιατι έχουμε και ένα επίπεδο…). Σας εύχομαι περαστικά παρόλο που η άρρωστη εδω και μερες ειμαι εγώ….Τα περαστικά μου σε εσάς! Α… και τα φιλάκια μου…..Κίσιζ!!!!!!!!

Υ.Γ.1: Στην μπάντα!!! Στην μπάντα Kalathis….. (αυτός δεν είναι? Μην πούμε και καμια μαλακια και μας φανε η μπασκετόφιλοι που μας διαβάζουν…)… Περνάει ο καλός μου!!!
Τεό μου….. Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για ψες βράδυ που δεν ήμουν στη γνωστή μου θέση όταν γύρισες να με κοιτάξεις…. 'Ημουν αρρωστούλη και δεν ήθελα να με δεις έτσι χλωμή και ανησυχήσεις. Δε θα ήθελα με τίποτα στον κόσμο να ήμουν εγώ η αιτία να καταστραφεί η χτεσινή σου (γαμάτη!!!) εμφάνιση…! Έκατσα όμως στον καναπέ μου, έβαλα την φανέλα σου (την έπλυνα, μην ανησυχείς…. Μόνο λίγο μεγαλούτσικη μου πέφτει….), πήρα αγκαλιά το θερμόμετρό μου (γιατί πάντα με ανάβεις…. Δε θα επεκταθώ….) και σε καμάρωσα. Να ξέρεις ότι είσαι η μοναδική μου αγάπη!!!!! Φιλάκια πολλά!!!

Υ.Γ.2: Δεν ξενερώνουμε είπα…… Παρε κι εσύ ένα φιλάκι, κόκκινο ομως για να μαθεις……

                        ��

          Όσοι με ξέρετε, θα ξέρετε ότι μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες, μετά το σεξ και τις μπάμιες με μπιφτέκια στο φούρνο, είναι να διαβάζω αντρικά κυρίως site…. Μου αρέσει να βλέπω πώς σκέφτονται, όταν και αν σκέφτονται. Μου αρέσει να βλέπω την εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους και φυσικά την εξέλιξη των αντρών (και των γυναικών, αλλά επειδή εμείς έχουμε τη ρετσινιά ότι τα αναλύουμε πολύ τύπου Τένια Μακρή, δίνω απαλλαγή καθηκόντων….), γιατί μέσα από αυτό γίνομαι κι εγώ καλύτερη γυναίκα, καλύτερος άνθρωπος. Βέβαια, μου δημιουργούνται κατά καιρούς απορίες, αλλά το ξεπερνώ ευθύς αμέσως, καθότι γνωρίζω πλέον ότι η επόμενη βόμβα που θα μας εξαφανίσει σαν είδος δε θα είναι η ατομική ή η πυρηνική, αλλά η βόμβα της σκέψης και της διαπίστωσης…

            Χάζευα που λέτε από εδώ και από εκεί και το μάτι μου, το τσαχπίνικο το καταγάλανο που λέγαμε τις προάλλες, έπεσε σε άρθρο-έρευνα-διαπίστωση-σίγουρη συνταγή επιτυχίας…. Κατά πάσα πιθανότητα άντρας αυτός που το έγραψες και επιμελήθηκε και πλήρως καταρτισμένες οι απαντήσεις (θα ήθελα να ήμουν από μια μεριά κρυμμένη να παρακολουθώ το τύπο που θα ακολουθήσεις, πιστά όμως, αυτές τις συμβουλές….). Το θέμα που μας καίει αυτή τη φορά είναι το πώς να παίξουμε με μία γυναίκα. Στην αρχή ο τίτλος σε προσγειώνει σε κάτι σεξουαλικό, ιδιαιτέρως αν είσαι πονηρό μυαλό, γιατί η λέξη παίζω σε σπρώχνει προς το σεξουαλικό παιχνίδι. Φευ… Για να τους δώσουμε, λοιπόν, το ελεύθερο να παίξουνε μαζί μας, ο ποιητής λέει ότι πρέπει τα αγόρια μας να είναι καλά διαβασμένα και δυστυχώς δεν εννοεί το Κάμα Σουτρα ούτε το ταντρικό σεξ….

Εννοεί π.χ. το πρώτο ραντεβού. Σου λέει ορθά κοφτά να μην της πεις απλά και μόνο να βγείτε για φαγητό το Σάββατο, αλλά να θέσεις ξεκάθαρη ερώτηση με βάση το είδος του φαγητού που θα φάτε (π.χ. δηλαδή να πάτε για ταϊλανδέζικο….), γιατί θεωρεί ο τύπος ότι άμα της προτείνεις κάτι στάνταρ την βάζεις και στη διαδικασία να σας φανταστεί σαν ζευγάρι να τρώτε π.χ. ταϊλανδέζικο… Η ερώτηση η δική μου που διστάζω να την κάνω είναι αν μας περνάνε για τόσο ηλίθιες και για τόσο υπεραναλυτικές. Ντάξει… είπαμε τα αναλύουμε όλα, τα φανταζόμαστε όλα, αλλά δε θα κάτσουμε να σκεφτούμε πώς θα είμαστε αν τρώμε σε αυτό το εστιατόριο. Έχουμε πολύ πιο σημαντικά πράγματα, όπως το τι θα φορέσουμε στο πρώτο ραντεβού, πως θα κάνουμε το μαλλί μας, τα νύχια, τα δόντια μας, τα μάτια μας και της Παναγιάς τα μάτια. Ε δε θα έχουμε και αυτό….φτάνει! Σαν extra tip, δίνει το ενδεχόμενο να έχει πάθει δηλητηρίαση από ταϊλανδέζικο το γκομενάκι στο παρελθόν, οπότε καλό θα ήταν να το έχει ψάξει πρώτα για να μην την ξενερώσει….

         Κι ωραία λοιπόν, κανονίσαμε, το ραντεβού έκλεισε και φτάσαμε στο ταϊλανδέζικο, καθίσαμε και ήρθανε και τα πιάτα. Τι κάνουμε από εκεί και πέρα? Πώς προχωράμε? Ποια είναι τα sos?! Προτείνει, λοιπόν, ο γιατρός αντί να της πεις αν θέλει να δοκιμάσει έτσι σκέτα και στεγνά και την τρομάξει ο αχρείος, να της πεις αν θέλει να γευτεί λίγο σούσι. Το γιατί μας το εξηγεί εξίσου επιστημονικά: «Οι γεύσεις είναι σέξι. Την προκαλείς να σκεφτεί τον τρόπο, με τον οποίο θα γευθείτε αργότερα ο ένας τον άλλο. Άλλες sexy λέξεις είναι "δαγκώνω", "χυμώδης" και "τρυφερός"», (???????????!!!!!!!!!!!!). Κατάλαβες? Οπότε ο σκοπός μας σε αυτό το ραντεβού είναι να καταφέρει το αγόρι να ταιριάξει τις λέξεις δαγκώνω, χυμώδης, τρυφερός, σούσι, γευτείς. Κάτι σαν το Ταμπού. Α όχι, εκεί δεν πρέπει να πεις κάποιες λέξεις…. Τέλος πάντων, ένα παιχνίδι λέξεων για την προϊδεάσεις για το τι θα ακολουθήσει μετά… Extra tip και συμβουλή ζωής και θανάτου «να σου αρέσει τόσο πολύ αυτό που τρως, που να μη θες να στερηθείς ούτε μπουκιά. Φρόντισε εξαρχής να παραγγείλεις 2-3 ορεκτικά. Έτσι θα υπάρχει πάντα κάτι άλλο να την ταΐσεις και να παίξεις με τις λέξεις» έεεετσι. Γιατί το καλό το παλικάρι, τα σκέφτεται όλα τα μονοπάτια που οδηγούν στην ηδονή….
         Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, ήρθε η ώρα να περάσουμε στην κρεβατοκάμαρα. Επιτέλους η μεγάλη ώρα ήρθε και πίσω δε γυρνά! Ναι αλλά πώς της το λες? Πώς της το φέρνεις? Γιατί είναι σεμνό κορίτσι, πιθανότατα δεν έχει ξανακάνει σεξ και ίσως έρθει σε δύσκολη θέση. Άρα άντρα κυνηγέ, πρέπει να μπεις με το μαλακό… και κυρίως προσεκτικά γιατί μπορεί να πονέσει! Ο φίλος μας με όλη την καλή του διάθεση, σου προτείνει να μην της πεις επουδενί «θέλω πολύ να κάνουμε sex!» (γιατί αυτό θα έλεγες. Σίγουρα και το ξέρει…. Τέτοια περίπτωση υπήρχε εξάλλου…) αλλά να πεις το πολύ όμορφο και γλυκό «φαντάζεσαι πόσο όμορφα θα ήταν αν κάναμε sex?», φαντάζομαι… Καταλαβαίνεις ότι με μία τέτοια ατάκα πήρες και το κορίτσι και τη γυναίκα μέσα της! Μπράβο! Extra tip έχουμε? Φυσικά…. Ξυπόλητοι δεν πάμε πουθενά και καλύπτουμε όλες τις πιθανές στραβές…. «Να έχει το λόγο της και να μην είναι έτοιμη. Θα πρέπει να κόψεις αντιδράσεις. Αν τη δεις να χαμογελάει πονηρά, προφανώς θέλει. Αν τη δεις διστακτική, συμπλήρωσε τη φράση σου με ένα «…όταν φυσικά νιώθεις έτοιμη», ε φυσικά….. Γιατί δε θα έχεις καταλάβει πιο πριν αν γουστάρει. Πρέπει πρώτα να της πεις πόσο όμορφα θα ήταν αν κάνατε σεξ και μετά να κόψεις αντιδράσεις. Να μπαλαμουτιάζεστε και να φιλιέστε ας πούμε πρώτα και από εκεί να καταλάβεις τι γουστάρει και πώς, δεν παίζει ε? Τι ρωτάω η παρθένα….
           Ε και αφού φτάσαμε στην κρεβατοκάμαρα και αφού η σχέση μας πάει καλά και νιώθουμε ότι εδραιώθηκε, προχωράμε στο παρασύνθημα. Σαν γνήσια αρσενικά, θέλουμε το sex να γίνει λιγότερο καθιερωμένο, να βγούμε και λίγο έξω από τα νερά μας ας πούμε, να αρχίσουμε τις προστυχιές και τις βρωμιές παντός τύπου. Τι κάνουμε? Πώς της δείχνουμε τις ακόρεστες προθέσεις μας? Δεν λες ΠΟΤΕ «Σου πήρα αυτές τις γούνινες χειροπέδες, γιατί ήλπιζα… αν φυσικά θέλεις κι εσύ… ότι ίσως τις χρησιμοποιήσουμε στο κρεβάτι». Ποτέ! Ευχή και κατάρα σου δίνουμε όλοι μας…. Ποτέ! Της το φέρνει πιο κομψά και ιπποτικά…… «Ας δοκιμάσουμε αυτές τις χειροπέδες». Έτσι απλά και με λίγα λόγια και αντρίκια γιατί «λέξεις όπως "ήλπιζα", ίσως" και "αν" αποδυναμώνουν αμέσως την πρότασή σου. Σβήσ' τις από το λεξιλόγιό σου.». Αφού σας το λέμε συνέχεια οι γυναίκες…. Τι κι αν πρόκειται για πέσιμο, τι κι αν για τη σχέση την ίδια, τι κι αν για το sex, σας θέλουμε αποφασισμένους! Θέλουμε να ξέρετε από πού ήρθατε και πού πάτε….. (κάτι έχω κατά νου, αλλά αρκετά είπα σήμερα…) Όταν λέτε κάτι, να το λέτε και τέλος ρε παιδί μου. Βάλε τις χειροπέδες και γύρνα, τέλος! Δεν έχει αν ήθελες, ίσως και μα και μου…. Αποφασισμένα! Για να μπορούμε μετά να σας δείξουμε εμπιστοσύνη και να νιώσουμε την ασφάλεια που αποζητάμε….. (από τις μαλακίες που διαβάζω, άρχισα πάλι να γράφω και μαλακίες….)…. Extra tip φυσικά, μην τυχόν και είναι πιο καυλιάρα από εσένα και τις χειροπέδες σου, οπότε μεγάλε ετοιμάσου γιατί η νύχτα θα είναι μεγάλη…. 

Κίσιζ……  

            �

                      ��

         ……την οδοντόβουρτσά μου. Έχω θέμα…, γενικότερα με την ύπαρξή μου και ως ένα βαθμό με τις οδοντόβουρτσες. Θα μου πείτε, πού σε ενόχλησαν τώρα και οι οδοντόβουρτσες. Έτσι είμαι εγώ. Δεν τα βάζω μόνο με τον κόσμο αλλά και με τα υλικά αγαθά. Δε με ενόχλησαν αυτές ακριβώς αλλά η όλη συζήτηση γύρω από αυτές. Ναι, στη σχέση εννοώ. Κάτι μυστήριο συμβαίνει με τις οδοντόβουρτσες. Μάλλον έχουν περίεργες ψυχικές δυνάμεις, αλλιώς δεν εξηγείται…. Έχω τρία περιστατικά. Τα δύο με πρωταγωνιστές τους άντρες και το τρίτο με εμένα (και στα δύο πρώτα συμμετέχω, αλλά στο ρόλο του κομπάρσου…. ενίοτε και του θεατή….)

            Καλοκαίρι και είμαι με τον τότε γκόμενο (που λέγαμε ότι μας άρεσε κάπου τον Ιούνιο και τρέχαμε στις απομακρυσμένες παραλίες και τα λοιπά….). Ο συγκεκριμένος γκόμενος – που είχε όλα τα αντρικά κόμπλεξ σε οικονομική συσκευασία…. – σπίτι του δεν ήθελε να πηγαίνουμε με το πρόσχημα ότι «δεν ήταν καθαρό και πρέπει πρώτα να μπει η καθαρίστρια και μετά εγώ που είμαι μανιακή με την καθαριότητα». Καλά…. Κι επειδή είμαι μαλάκας, αλλά σε φυσιολογικά και ανθρώπινα πλαίσια, κατάλαβα ότι ήταν κάτι σαν δικαιολογία επειδή μέσα του έκανε ταμείο και αποφάσισε ότι το σπίτι του είναι τρύπα σε σχέση με το δικό μου «παλάτι 33 τετραγωνικών» (κάπως έτσι το θεωρούσε επειδή είχε προσεγμένα έπιπλα και μία τάξη γυναικεία…. Τα έπιπλα είναι του ΙΚΕΑ φυσικά…. και όχι Karim Rashid! Μην τρελαθούμε κιόλας! Αλλά εκείνος έτσι αποφάσισε μόνος του….)… Οπότε και την βγάζαμε σπίτι μου. Όχι πως με χαλούσε κιόλας, γιατί καλλυντικά, απορρυπαντικά, ρούχα, βρακιά, τα είχα όλα τόσο δίπλα που απλά τέντωνα το χέρι μου σε όποιο σημείο κι αν βρισκόμουν (είπαμε 33 τετραγωνικά είναι αυτά…).

            Τις φορές που κοιμόταν σπίτι μου και έπαιρνε θέση πρώτος στο μπάνιο (για να την κάνει και πρώτος μη και συναντηθεί με τον πατέρα μου και τον σκύλο στην πρωινή βόλτα στην εξοχή…. Είναι λίγο άγριο και το σκυλί και ο πατέρας μου, και οι επιλογές λίγες για να τρέξει σε αυτή την γειτονιά…. Δίπλα μένουμε όλοι άλλωστε!), παρατηρούσα ότι ενώ δεν έμπαινε ποτέ με οδοντόβουρτσα στο χέρι παρά μόνο με το σώβρακο (και το είχα τσεκάρει… Οδοντόβουρτσα εκεί μέσα δεν είχε….), έβγαινε και μύριζε σαν πρωταγωνιστής σε διαφήμιση της Crest…. Οπότε και κατάλαβα ότι κάνει γαργάρες με την οδοντόκρεμα όπως έχω κάνει κι εγώ κατά καιρούς σε σπίτια που έχω ξεμείνει. Λογικό… Δε θα πάει στη δουλειά με αγουροξυπνημένο στόμα. Απόλυτα λογικό.

Σαν λογική κι εγώ γυναίκα (σους…) προτείνω ένα βράδυ να πάει να αγοράσει μία δεύτερη οδοντόβουρτσα και να την αφήσει εδώ γιατί στο τέλος θα πάθαινε και καμιά δηλητηρίαση με τόσες γαργάρες. Μία μπορεί να πήγαινε στραβά και να ξέρναγε όλη μέρα μετά. Φυσικά ως άντρας θεώρησε ότι αυτό ήταν δείγμα απόλυτης δέσμευσης που γυρισμό δε θα είχε ποτέ. Και πήρα την πολύ τέλεια απάντηση «ε καλά δε θα συζήσουμε κιόλας ρε Audrey! Ηρέμησε κούκλα μου…..». Δεν ξέρω αν με εξόργισε το «κούκλα μου» (με τρελαίνουν αυτές οι δύο λεξούλες και μπορεί να πέσει ξύλο μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου….. Με ωθούν στον φόνο και δεν κρατάω κανένα πρόσχημα μετά…..) ή το σκατένιο μυαλό που κουβαλάνε σχεδόν όλοι τους πριν τα 32, αλλά πρέπει να μας άκουσαν μέχρι την Χώρα. Πιθανότατα και ο πατέρας μου λίγο πιο πέρα (οπότε και τον φαντάζομαι τύπου Φιλιππίδη στο 50-50 να τρελαίνεται και να θέλει να σκοτώσει…)…. Από εκεί και μετά η σχέση μας άλλαξε ριζικά. Σαν να τρόμαξε ότι είχα πολύ χώρο στο βρακί μου και ήθελα να τον βάλω κάπου εκεί μέσα. Μπέρδεψε το βρακί μου με το άλλο μου φαίνεται…. Κρίμα γιατί πολύ σύντομα έφαγε την κλωτσιά. Δεν είμαι από τις γυναίκες που κάθε φορά εξηγούν αυτό που ήδη έχουν πει μία. Δε θέλω και δεν νομίζω να θελήσω σύντομα συγκατοίκηση και μάλιστα με σερνικό. Εδώ παλεύω να συζήσω με τον εαυτό μου…. Θα βάζουμε και ξένο άνθρωπο μέσα. Με έκπληξη παρατήρησα όταν τακτοποιούσα τα χειμωνιάτικα ρούχα, ότι και για πρακτικούς λόγους δε μπορώ να συζήσω…. Εγώ στην ντουλάπα μου χωράω με δυσκολία και σύντομα θα αγοράσω μία κινητή. Ο άλλος καθόλου όμως. Οπότε και επειδή θα του μεγάλωνα το κόμπλεξ (ξέρετε… αυτή έχει πιο πολλά ρούχα από εμένα τον φτωχό…. Ασχέτως αν τα 2/3 είναι Zara…. Κάτι σαν τα έπιπλα του ΙΚΕΑ!), θεώρησα σωστό να χωρίσουμε. Πού να αγοράζει τώρα οδοντόβουρτσα…

Μένω στο καλοκαίρι (αν και δε μου αρέσει και τόσο σαν εποχή. Δε μπορώ τη ζέστα….) και μετά από ελαφρό μπίρι μπίρι, συναντήθηκα με εκείνο το πρώτο αγόρι που σας είχα αναφέρει κάποτε σε ένα post-κατάθεση ψυχής. Φάγαμε σε ένα ωραίο εστιατόριο, ήπιαμε σε ένα μπαρ, ε… και αποφασίσαμε αγκαλιά στη αγκαλιά να κάνουμε και σεξ. Να δούμε, βρε αδερφέ, την εξέλιξη που είχαμε σαν πρώην εραστές (ξερνάω…. Παρθένα ήμουν τότε. Ιδέα δεν είχα… Εδώ νόμιζα ότι το πουλί του ήταν χαρτοπετσέτες στην τσέπη του και δεν φτάνει που είχα την απορία του γιατί τις έχει εκεί μέσα, ρώτησα κιόλας όταν με πρωτομπαλαμούτιαζε στο αμάξι του…. Τόσο ταλαίπωρο ήμουν…). Μας καλάρεσε η εξέλιξη, μας καλάρεσε και το γεγονός ότι δεν ήμασταν άγνωστοι και άρα μπορούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας (χέσε τα προσχήματα…. Περίπτωση για επανένωση δεν υπήρχε καμία, τουλάχιστον από τη μεριά μου, οπότε και κάναμε ο καθένας του κεφαλιού του…), ε και βρισκόμασταν συχνά πυκνά.

Ένα πρωί με ρωτάει αν θέλω το βράδυ να (ξανα)κοιμηθώ σπίτι του (έμενε μόνος του πια… Μεγάλωσε ο καλός μου…) και αυτό το βράδυ. Του άρεσε φαίνεται που έμεινα το προηγούμενο (κι εμένα μου άρεσε…. Ψέματα να μην πω. Τόσο σεξ δεν είχα ξανακάνει και ποιος θα μου το έλεγε ότι θα έκανα με τον πρώτο μου έρωτα…) και σκέφτηκε να το προτείνει ξανά. Ε κι εγώ σκέφτηκα να βάλω μέσα στην τσάντα με τα υπόλοιπα πράγματά μου (θα βγαίναμε κιόλας και δε μπορούσα να κυκλοφορώ «φωνάζοντας» ότι πριν λίγο έκανα σεξ…. Με καταλαβαίνετε οι γυναίκες που χρησιμοποιείτε μακιγιάζ…) και την οδοντόβουρτσά μου για το πρωί κυρίως. Κι εδώ ακριβώς μπαίνουν οι ψυχικές δυνάμεις που ανέφερα, της οδοντόβουρτσας και το απόλυτο περίεργο…. Δεν τσαντίστηκε καν για τα ρούχα που έβγαλα από την τσάντα που είχα μαζί μου (μία μπλούζα δηλαδή πιο βραδινή και ένα βρακί….), δεν τσαντίστηκε καν για τα σύνεργα του μακιγιάζ, ίσα ίσα έκανε και σχόλια τύπου «μη βαφτείς έντονα, μου αρέσεις περισσότερο έτσι…» (όχι πως σκόπευα…), δεν τσαντίστηκε (κρατηθείτε!) καν για το πιστολάκι και την φυσούνα που έβγαλα για να φρεσκάρω τις (ανακατεμένες, άντε να χαθείτε…) μπούκλες μου, ίσα ίσα που κι εκεί έκανε σχόλιο τύπου «μου αρέσεις έτσι με το σγουρό περισσότερο… Έτσι να τα κάνεις συνέχεια.» και τσαντίστηκε το πρωί με το που είδε την οδοντόβουρτσα!!!!!

Πριν πεταχτείτε οι άντρες και αρχίσετε τις μαλακίες «ε με τόσα που έβγαλες από το βαλιτσάκι του Σπορ Μπίλι, τι περίμενες να κάνει ο άνθρωπος??», (γιατί το άκουσα από τον κολλητό…), να σας αναφέρω ότι το βράδυ που γυρίσαμε σπίτι και πριν πάμε για ύπνο, είχα βάλει τα πάντα μέσα στην τσάντα (από πριν κιόλας!) ξανά, εξάλλου δε σκόπευα να τα αφήσω εκεί γιατί πολύ απλά τα χρειαζόμουν όλα και είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω, μιας που την παρθενιά μου την πήρε τότε… Οπότε τίποτα δεν ήταν «ξεχασμένο» πάνω σε καναπέ ή τραπέζια ή καρέκλες. Όλα μέσα! Κι εκεί όπως έχω αφήσει την οδοντόβουρτσα στο νιπτήρα για να πιάσω την πετσέτα να σκουπιστώ κι εγώ και η ταλαίπωρη οδοντόβουρτσά μου με το Κογιότ πάνω (αγαπώ Κογιότ, σιχαίνομαι Μπιπ Μπιμ!), ακούω την οργή από πίσω μου «τι είναι αυτό!?!?». Κολυμπρί του λέω…. Ένα είδος πτηνού. «Με δουλεύεις?!?!», όχι αλήθεια, κολυμπρί είναι. Απλά μοιάζει λίγο με οδοντόβουρτσα…. «Δεν πιστεύω να σκοπεύεις να την αφήσεις εδώ?!?!», ε όχι βέβαια. Για το όνομα του Θεού!!! Τι είμαι μουλάρι? Θα την βάλω να εκεί. Στη θέση της, στο μέρος που βάζεις και τη δική σου. Οπότε και αφού κατάλαβα ότι είναι μισό βήμα πριν το τριπλό εγκεφαλικό και by pass (έτσι γράφεται αυτό?), έκοψα την πλάκα και με δυο λόγια τον καθησύχασα ότι δεν ήθελα να βρωμάει το στόμα μου το πρωί που θα τον φιλούσα. Φυσικά και δεν ξανασήκωσα ποτέ το τηλέφωνο, ούτε απάντησα ξανά σε κανένα μήνυμα. Έλεος… που νομίζουν πια ότι το να μένεις μόνος σου είναι τεράστιο κατόρθωμα. Είναι, αλλά μην το παίζουν στις γυναίκες που μένουν μόνες αρκετά νωρίτερα από εκείνους. Come on boys…. Μέχρι να αποφασίσετε να φύγετε από τη φούστα της μάνας σας, εμείς πιθανότατα να έχουμε αγοράσει κιόλας σπίτι ή να μας έχουν δώσει οι γονείς μας στο οποίο κι εσείς μας κατσικώνεστε αργότερα (το καινούριο…. Που μερικοί πάνε κατευθείαν στης γκόμενας… Μαλάκες είναι? Από τη μαμά στην νέα μαμά…. Καλά κάνουν! Αφού το δέχονται κάποιες και δεν τους στέλνουν πρώτα για «εκπαίδευση»…)…

Φεύγω από το καλοκαίρι και φτάνω στη νέα μου γνωριμία και στον νέο μου γκόμενο. Ετών 30 ψηλός με γαλαζοπράσινα μάτια. Θα τον προτιμούσα λιγότερο καστανόξανθο καθότι μου αρέσουν οι μελαχρινοί άντρες, αλλά δεν πειράζει, δε μπορώ να τα έχω όλα, το έχω αποδεχτεί πλέον… Το παιδί μας λατρεύει (όπως όλοι οι άντρες στην αρχή…. Μάλλον για αυτό τους αλλάζω συχνά. Μου αρέσουν οι…… αρχές τους!), μας κάνει και κάποια από τα χατίρια μας, μας κάνει και καλό σεξ, παράπονο κανένα (πάντα το άγχος μου είναι το σεξ με κάθε καινούριο γκόμενο…. Γιατί αν είναι μάπα, πώς τον διώχνεις μετά? Δεν είναι κι εύκολο μερικές φορές…) και μένει μόνος του! Είναι σημαντικό στοιχείο αυτό σε έναν άντρα, ειδικά στα 30. Μου αρέσει πολύ το σπίτι του και είναι η πρώτη φορά που δεν έχω να κάνω καμία παρατήρηση (πάντα κάτι θα βρω εγώ… Είναι το ζώδιό μου τέτοιο!) για το ντεκόρ. Προσεγμένο και με την απαραίτητη αντρική πινελιά μέσα  Γενικά όταν ανεβαίνω Αθήνα μου αρέσει να περνάω τις περισσότερες ώρες που είμαστε μαζί, εκεί. Το νιώθω πολύ ζεστό και ένα βράδυ μου ξέφυγε….. Προλαβαίνω όπως όπως να μαζέψω την πρότασή μου, γιατί λέω «πάει τον χάσαμε τον γκόμενο. Θα νομίζει ότι θα κατσικωθώ εδώ μέσα για πάντα!» και μένει εκεί το θέμα με ατάκα «χαίρομαι που σου αρέσει.». Ιδρώτας κρύος με έκοψε εκείνο το βράδυ στον ύπνο μου και αναθεμάτισα τη γυναικεία φύση μου και την ρομαντική μου αφέλεια…. Ούτε σεξ δεν είχα όρεξη να κάνω με την κλασική φράση «πονάει η κοιλίτσα μου…».

Το πρωί ανοίγω το μάτι δειλά δειλά να δω τι με περιμένει. Έλα που δε με περίμενε. Κοιτάζω γύρω, πουθενά στο υπνοδωμάτιο. Βγαίνω στο διάδρομο, ησυχία από παντού. Το μπάνιο άδειο. Κοιτάζω στο γραφείο του, τίποτα. Πάω στο σαλόνι, κανείς. Ώπα λέω, μας την έκανε από το ίδιο του το σπίτι. Και με πιάνουν γέλια. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα με κάτι σακούλες, «τι γελάς παιδάκι μου? Μόνη σου?». Όχι, με την φανταστική μου φίλη. Πού ήσουν? «Με την γκόμενα στο σούπερ μάρκετ γιατί αύριο είναι Κυριακή και θα είναι κλειστά.», (τι νοικοκύρης!!! Σκέφτηκα… Μπράβο!) και σαν βρικόλακας, ξύπνησες από τα χαράματα…? Αυτό το κακό να μην είχε και το ροχαλητό πότε πότε… και να μην ήταν τόσο καστανόξανθος και ίσως άγγιζε την τελειότητα… Κάθισα σαν το χαζό στην κουζίνα και κοίταζα να τακτοποιεί τα πράγματα από τις σακούλες. «Δε θα με βοηθήσεις καθόλου ε? Μπα?», σας παρακαλώ, δε θα ΄θελα… «Ε βέβαια…», δεν απαντάω καν. Όταν θέλω είμαι πολύ ήσυχο κορίτσι. Γιατί λέω, κάπου εκεί μέσα θα είναι τα Νέσκουικ που τρώω για πρωί. Αφού είχε πει ότι θα μου πάρει όταν ξαναπάει σούπερ μάρκετ. Και εκείνο το γάλα με 70% λιγότερη λακτόζη γιατί πρήζεται το στομαχάκι μου με το κανονικό γάλα. Οπότε περιμένω ήσυχα στη θέση μου. Πεινάω κιόλας…

«Α κοίτα τι θυμήθηκα να σου πάρω!», Νέσκουικ!!!!!!!!!!! «Όχι βρε Μήτσο. Οδοντόβουρτσα. Ροζ. Χεχεχε…», χεχεχε… Και δεν ξερώ γιατί αλλά με πιάνει ξανά ένας κρύος ιδρώτας, διαφορετικός από τον βραδινό όμως. Ρε πούστη μου, σκέφτομαι, τι σκατά έχουν οι οδοντόβουρτσες και αγχώνουν τους ανθρώπους??? Υποτίθεται για καλό φτιάχτηκαν, για να καταπολεμούν την πέτρα, την πλάκα και την ουλίτιδα. «Δε σου αρέσει σε ροζ?», αφού έχω δική μου, γιατί πήρες άλλη? «Γιατί ρε Μήτσο την πας και την φέρνεις μέσα στην τσάντα σου! Σαν τον γύφτο….» α…, καλά. Νέσκουικ έφερες (αλλαγή κουβέντας…)? «Ναι! Είσαι νούμερο…. Πρόταση γάμου δε θα σου κάνω με οδοντόβουρτσα, μην ανησυχείς. Έχω καταλάβει ότι έχεις ακριβά γούστα εσύ!!! Είμαι προετοιμασμένος….», γάλα με 70% λιγότερη λακτόζη έφερες? «Έφερα!», πεινάω…

           Και απορώ, τι σκατά έπαθα εγώ που δε με σκιάζει φοβέρα καμιά? Ώστε για αυτό και οι άλλοι πάθαιναν αμόκ με τις οδοντόβουρτσες? Δηλαδή η οδοντόβουρτσα είναι κάτι σαν την κούκλα βουντού πάνω στους ανθρώπους, αλλιώς δε μπορώ να εξηγήσω τόση αγωνία και άγχος και νεύρα. Ρε τι γίνεται? Μας κάνει πλάκα μία οδοντόβουρτσα?? Και γιατί μία οδοντόβουρτσα πρέπει κατά ανάγκη να είναι το αποκλειστικό σύμβολο της δέσμευσης? Γιατί από το λέγε λέγε, κάπου εκεί καταλήγουμε άντρες γυναίκες…. Αλλιώς γιατί να παθαίνουμε οι περισσότεροι (δε λέω όλοι… μη με αγριοκοιτάτε…) τέτοια πρεμούρα? Κάτι παίζεται εδώ…. Αλλά εγώ είμαι αγρίμι! Δε θα αφήσω μία οδοντόβουρτσα να με κάνει καλά έτσι απλά! Φρεσκοβουρτσισμένα κίσιζ…………..

    �

                 ��

             Κάτι άλλο είχα κατά νου και τελικά δεν κατάφερα να τραβήξω πενιά πάνω στο word…. Κάτι άλλο ήθελα να πω και τελικά παρέμεινα κολλημένη σε σκέψη καθόλα κλασική αλλά παρόλα αυτά σταθερής αξίας….. Αποφάσισα να εισχωρήσω ξανά στον μικρό μας κόσμο, εδώ στα blog της AV. Έκανα το διαλειμματάκι μου και απέκτησα ξανά την όρεξη που είχα χάσει κάπου το καλοκαίρι για blogαρισμα. Ξεblogαρα, ρε παιδί μου που λένε. Και να ‘μαι πάλι εδώ! Όχι, δεν υπάρχει σωτηρία…. Εξάλλου την προειδοποιητική βολή την είχα ρίξει λίγο νωρίτερα, για να μη μου πείτε ότι σας βρήκα με τις παντόφλες και δεν έκανα ένα τηλεφώνημα…

                Μπήκα σε μερικά blog να ρίξω ένα βλέφαρο, να δω τι καινούριο παίζει και πού άφησα τους παλαιότερους. Μια χαρά σας βρίσκω. Οι παλιοί στο ίδιο γνώριμο mood και κάποιοι νέοι με περίεργες αλλά ευχάριστες ιδέες (το ευχάριστες για τον καθένα μας έχει διαφορετική σημασία βέβαια…). Εγώ, το γνωστό ufo από το Ασπρονήσι, δεν ξέρω αν παρέμεινα στο ίδιο ύφος, πάντως τα κείμενα μεγαλούτσικα θα είναι. Είμαι και γλωσσού, τι να κάνουμε…. Να με σταυρώσετε? Οοοοοχι, γιατί είμαι αξιολάτρευτη! Και αν δεν είμαι, αφήνω ένα feeling κάπως ανάλαφρο, κάτι σαν Άρλεκιν από τα βάθη των Κυκλάδων…. Λοιπόν! Αφού άλλαξα ξανά το background στο laptop και έβαλα τη φάτσα της αγαπημένης Audrey (ξέρετε… την κλασική φωτό με την πίπα στο στόμα….. Ναι, πίπες ετοιμάζομαι πάλι να πω! Silence….) και αφού κρέμασα το νέο κάδρο επίσης με τη φάτσα της (αγαπημένης φυσικά!) Audrey κάπου στα αριστερά του καναπέως μου, ξεκινώ την εσωτερική και παράλληλα εξωτερική μου αναζήτηση. Ναι ξανά! Silence!

                Έτσι όπως έμπαινα και έβγαινα από τα blog, το τσαχπίνικο καταγάλανο μάτι μου έπεσε σε μία ερώτηση ξαναλέω καθόλα κλασική αλλά παρόλα αυτά σταθερής αξίας…… «Τι θέλουν οι άντρες από τις γυναίκες και τι (σκατά!) θέλουν οι γυναίκες από τους άντρες?». Ξέρω!!!! Ναι, ναι…. ξέρω!! Μπορεί να είμαι νιάτο ακόμα (σους…. Μην ακούσω μαλακία από όσους γνωρίζουν ηλικίες! Θα στεναχωρηθώ πολύ… και δεν το θέλουμε αυτό….), αλλά έχω την αίσθηση ότι ξέρω. Ο άντρας θέλει γαμήσι και η γυναίκα γάμο. Στάνταρ…. Μισό οι θιγμένες γυναίκες, πριν τσαντιστούν μαζί μου να δηλώσω ότι είμαι (παραμένω για εσάς που με γνωρίζετε…) κατά, τελείως κατά του γάμου.

                Ο άντρας θέλει γαμήσι, μάνα μου. Τι με κοιτάς? Δεν το ήξερες? Το ήξερες! Γιατί πώς γνωριστήκατε? Με σκοπό τη φιλία? Όχι…… Ματιά στη ματιά, ανταλλάξατε τηλέφωνα και μετά ανταλλάξατε κάποιες απόψεις πάνω από ένα τραπέζι (καφετέριας, εστιατορίου…. Μικρή σημασία έχει ούτως ή άλλως…) για την τιμή των όπλων και τελικά πού πήγατε? Έτσι μπράβο… τώρα τα ξαναθυμήθηκες… Στα φρέσκαρα λιγάκι. Εσύ μεγάλε που διαβάζεις και γελάς, θα έρθει και η σειρά σου…. Έννοια σου! Εντάξει, εντάξει…. Σε ερωτεύτηκε, εννοείται. Είσαι γοητευτικό κορίτσι, κι αν δεν είσαι, δεν πειράζει, σε ερωτεύτηκε και πάλι. Γιατί έχεις επίπεδο, μόρφωση και εσωτερικό κόσμο. Α, και είσαι και από καλή οικογένεια. Τα πιστεύεις αυτά? Φυσικά. Για αυτό νομίζεις ότι σε ερωτεύτηκε…. Αλλιώς θα έβλεπες ότι από την πρώτη στιγμή που σε είδε, ήθελε να σου κάνει τον ψαλιδοπόδη (στάση που την έμαθα από τον «Κόκκινο Κύκλο». Ρε τι μαθαίνει κανείς στις 2.30 το βράδυ….. κοιτάζοντας τηλεόραση….)….

 Έχετε αντιληφθεί ότι οι άντρες δε μένουν ποτέ με γκόμενα που κάνουν φανταστικό σεξ, αλλά με μία αδιάφορη που αν δεν χτύπαγε το κουδούνι, ούτε η μάνα της δε θα την έπαιρνε χαμπάρι μπαίνοντας? Το έχετε πάρει πρέφα? Ξέρετε γιατί? Εγώ κάτι έχω ψυλλιαστεί, αλλά δειλιάζω να αποκαλύψω γιατί οι άντρες είναι πιο εύθικτα όντα από εμάς τις γυναίκες…. Βέβαια, για να απαντήσω στον τύπο που ίσως πεταχτεί να μας πει ότι ακόμα είναι και πιθανότατα συζεί με την γκόμενα εκείνη (με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…) που έκανε πρώτη φορά φανταστικό σεξ, ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πάντα υπάρχουν άλλωστε…. Εμείς, όμως, μάνα μου, μιλάμε αποκλειστικά και μόνο για τον κανόνα. Νταξ? Ωραία… Και πού μείναμε? Στο γεγονός ότι οι άντρες θέλουν γαμήσι. Κι εδώ το πράγμα χωρίζεται στα δύο. Γαμήσι (καλά ντε… Σεξ…. Σόρι…) καλό και σούπερ με τις άλλες και γαμήσι με την γκόμενά μας.

Κι εδώ μπαίνει η δική μου απορία? Πριν πάνε να γαμήσουνε ξένα κοτέτσια, το δικό τους το εξασφάλισαν? Δηλαδή, εννοώ ότι εντάξει. Πας κι αλλού γιατί είσαι άντρας μάγκας και καραμπουζουκλής και θέλεις να ξεσκάσεις και στην τελική καλά κάνεις, το κοτέτσι σου το πήδηξες καλά βγαίνοντας? Γιατί πριν κανονίσουμε τα ξένα, κανονίζουμε και το δικό μας σε αντάξιο επίπεδο. Γιατί ξέρεις, οι γυναίκες το δίνουν  πλέον επίσης εύκολα με εσένα….. Σίγουρα υπάρχουν και οι γυναίκες που πρέπει πρώτα να νιώσουν κάτι δυνατό πριν ανοίξουν τα πόδια τους, αλλά υπάρχουν και αρκετές που το δυνατό το εκλαμβάνουν κάπως….. διαφορετικά από τον έρωτα…. Καταλαβαίνεις τι εννοώ, μην το γυρίσω σε τσόντα τώρα, δε το θέλω! Δεν είναι του στυλ μου άλλωστε…. Οπότε μεγάλε μάγκα και καραμπουζουκλή, θέλεις γαμήσι (και ξαναλέω καλά κάνεις! Από την πουτάνα δεν κόβεις το γαμήσι ούτως ή άλλως…… και εσύ είσαι ολίγον πουτανίτσας….) , αλλά πρόσεξε…. γιατί εκτός από το να ρίξεις, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ενδεχόμενο να το φας κιόλας, και μάλιστα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Υπάρχει μία έκφραση που πολύ μου αρέσει και μέχρι τώρα την έχω δει άπειρες φορές στην πράξη, αυτή που λέει «όλα εδώ πληρώνονται»…..

Οπότε την επόμενη φορά που θα θέλεις, ξέρεις…… ψιλικοκό….., ρίξε κι ένα στο σπίτι σου, καλό όμως για να είσαι σίγουρος. Πού και πάλι…. Ξέρω κι εγώ… Ρίχνε και κανένα βλέφαρο όπως θα το δίνεις αλλού…. Σε ξενερώνω τώρα, το ξέρω, αλλά στα λέω επειδή σε αγαπάω πραγματικά. Και για να σε ξενερώσω ακόμα περισσότερο, αλλά για το καλό σου πάντα…., οι γκόμενες που λέγαμε πιο πάνω, οι αδιάφορες που ούτε η μάνα τους δεν…., αυτές κάνουν φανταστικό γαμήσι. Αλλά όχι με εσένα που σε βαρέθηκαν ή που εσύ δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να….. Με κάποιον άλλον στάνταρ. Δεν φταίνε αυτές, αλλά το ένστικτο της πείνας και της επιβίωσης. Οπότε ρίχνε και κανέναν καλό στο σπίτι σου, καλού κακού…. Από παραδείγματα, δόξα τω Θεώ, εφέτο πολλά!!!! Στο Ασπρονήσι, παραέξω στον πολιτισμό, λίγο πιο έξω, παντού… Και η πλάκα είναι ότι φυσικά και δεν το γνωρίζουν (γιατί είπαμε…. Ο άντρας κερατώνει αλλά έχει πολύ καλά ποσοστά – για εμάς… – να πιαστεί στη φάκα, ενώ οι γυναίκες από σπάνια έως καθόλου.) και παίρνουν και το βλέμμα του μαλάκα τύπου «γάμησα πάλι σήμερα (αλλού εννοεί, φυσικά…) αλλά δεν ξέρω ότι μου γάμησαν και το σπίτι κιόλας ενώ όλες οι φίλες της το γνωρίζουν, τι μαλάκας που είμαι τελικά…. Σιγά μην έκανε κάτι. Αφού με αγαπάει και με φροντίζει στο σπίτι….».  Φυσικά και σε αγαπάει. Αλλά άλλο η αγάπη, άλλο το σεξ. Εσένα βρε κουτούτσικο αγόρι, σε αγαπάει. Ο άλλος απλά ήταν ένα πήδημα, αλήθεια…. Έλα, φάε τώρα τα γιουβαρλάκια σου…..

Οι γυναίκες πάλι από την άλλη θέλουν γάμο. Δε θα αναφερθώ στις εξαιρέσεις. Μια φορά θα τα λέμε αυτά… Αλλά ο κανόνας λέει ότι θέλουν γάμο. Δεν το παραδέχονται όλες ευθέως, κάποιες μάλιστα δηλώνουν και κατά του γάμου, αλλά όλες θέλουν. Σιγά, θα μου πείτε ρε Audrey, άρα θέλεις κι εσύ που μας το παίζεις κατά. Μπορεί…. 100% δεν το γνωρίζω. Εδώ δεν ξέρω αν θα υπάρχω την επόμενη μέρα ή αν θα με φάει ο πελεκάνος, τι μου λες τώρα?! Μέχρι να παντρευτώ, αν παντρευτώ, θα λέμε ότι είμαι κατά. Όλες είναι κατά μέχρι αποδείξεως του εναντίου…. Είναι κάτι σαν την ενοχή.

Εκεί κάπου μετά τα 25 κάτι γίνεται. Σαν τσαφ μέσα στο κεφάλι μας…. Γκονγκ και ήρθε η ώρα. Για τσάι? Όχι για γάμο. Και αρχίζουν και φτιάχνουν λίστες. Στο μυαλό τους κάποιες, ενώ κάποιες άλλες ακόμα και σε χαρτί (ναι… το είδα κι αυτό…. Σε γνωστή. Όχι φίλη, το ξεκαθαρίζω!!!!). Αλλά απορώ γιατί…. Αφού δεν υπάρχει ένας άντρας που να παίρνει όλα τα τικ στη λίστα…. Και μεταξύ μας, δε με χαλάει καθόλου. Αυτό λέω και στις φίλες μου. Φαντάσου τώρα τον άντρας με όλα τα τικ (όχι τα σπαστικά τικ…..). Όχι φαντάσου τον σε παρακαλώ πολύ!!!! Τι είπες? Τέλεια? Γιατί μάνα μου? Εσένα σου είπε κανείς ότι είσαι τέλεια και θέλεις και τον τέλειο? Φαντάζεστε τους άντρες να είχαν μία νοητή λίστα και κάθε φορά που θα μας γνώριζαν να άρχιζαν τα τικ με το μολύβι (του μυαλού τους λέμε…)? Φρίκη!!!!! Καταρχάς όλες μας θα είχαμε χάσει στο πεδίο με την κυτταρίτιδα….. (γιατί να βρίσκει την κυτταρίτιδά σου γοητευτική? Τι θα πει είσαι ανθρώπινη έτσι? Και αυτός είναι ανθρώπινος αλλά δεν έχει πουθενά πάνω του όψη φλοιού πορτοκαλιού? Άρα τι μαλακίες σκέφτεσαι????!!! Σε επαναφέρω στην τάξη!!!)….. Θα μου πεις γιατί? Αυτοί είναι κορμάρες? Να σου πω….. Πλέον ομολογώ ότι βλέπω προσεγμένα αντρικά κορμιά. Δεν εννοώ φέτες (ούτε εσύ είσαι φέτες είπαμε…), αλλά γυμνασμένο ως ένα σημείο που δεν καταντάει πλαδαρό. Μετά, για να παραμείνω στη λίστα, θα πέρναγες από την κατηγορία στήθος, οπότε και επειδή η Ελληνίδα πάσχει λίγο σε αυτό το θέμα, άσ’ το καλύτερα…..

Μετά θα εξέταζε τη δουλειά σου και το μισθό σου. Εννοείται πως απορρίπτεσαι αν βγάζεις περισσότερα από εκείνον. Μη ρωτήσεις γιατί… Μας διαβάζουν και άντρες, πού και πού, και δε θέλω να σου πω μπροστά τους ότι είναι κομπλεξικοί…. Καταλαβαίνεις. Μπορεί να παρεξηγηθούν και να αρχίσουν τα «όχι, δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζεις….». Έτσι είναι. Να με ακούς γιατί έχω και αρκετά λεφτά και στρωμένη δουλειά. Τον φθόνο στα μάτια τους και την κατωτερότητα που νιώθουν (με το μυαλό τους εννοώ ΠΑΝΤΑ!!! Αλλιώς ουδέποτε δεν έκανα επίδειξη και δεν τη χρειάζομαι άλλωστε γιατί γνωρίζω πολύ καλά τι έχω και χέστηκα αν το γνωρίζουν και οι άλλοι….) την διακρίνω πάντα από χιλιόμετρα. Ουδέποτε κατάλαβα, βέβαια, το γιατί. Άρα το αποδίδω σε κόμπλεξ κατωτερότητας. Αν έχει κάποιος ή κάποια μία καλύτερη απόδοση του γεγονότος, με χαρά να την ακούσω και αφού με πείσει να την δεχτώ κιόλας…..

 Μετά θα εξέταζε την εξωτερική σου εμφάνιση. Αν είσαι πολύ όμορφη το ξέρεις ότι κόβεσαι έτσι? Μη ρωτήσεις γιατί. Δε θέλω να σου πω μπροστά τους ότι μόνο με μία αδιάφορη ή μία «καλούλα» που λέει και η φίλη μου, νιώθουν ασφάλεια. Δεν ξέρω, βέβαια, τι εννοούν ασφάλεια όταν καμιά φορά το αναφέρουμε σε συζητήσεις…. Μάλλον για κέρατο θα μιλάνε, γιατί ως γνωστόν οι ωραίες γυναίκες είναι πουτάνες και πάνε με πολλούς, ενώ οι ασχημούλες ή οι αδιάφορες όχι, είναι για σπίτι. Ασχέτως αν τα μεγαλύτερα τσέτουλα που έχω γνωρίσει είναι κακάσχημες και έχουν πολλά χρόνια σχέση με κάποιον. Η ωραία αποτελεί τον κίνδυνο. Οπότε και βλέπεις τον κοντό τύπο που τυχαίνει να είναι και άσχημος (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Θεός τα πήρε όλα από έναν άντρα? Και μπόι και ομορφιά…. Είναι τουλάχιστον κακό….) και την πέφτει ασύστολα (και παίρνει τελικά και το κορίτσι στο σπίτι. Ε είδε και απόειδε το κορίτσι και αποφάσισε να ρίξει νερό στο κρασί της μπας και κάνει σεξ…. Επίσης, οι κοντοί έχουν όοοοοοολοι μεγάλη…… «καρδιά». Όχι, δεν έχω πάει με όλους τους κοντούς του κόσμου, απλά έχω συγκρίνει τα δικά μου σκορ με αυτά φίλων και γνωστών.). Για αυτό σου λέω! Φαντάζεσαι να ήσουν σε λίστα? Μαλακία…. Οπότε σταμάτα να κάνεις λίστες με το αν είναι όμορφος, καλός, μορφωμένος, με λεφτά, καλή δουλειά, ευπαρουσίαστο αμάξι κλπ…. Χέσε…. Επικεντρώσου σε αυτό που θέλεις ως γυναίκα. Στον γάμο! Ξεκόλλα από τις λίστες!! Και μεταξύ μας ξεκόλλα και από αυτό, αλλά αφού ξέρω ότι όλες μας αυτό θέλουμε, νταξ, σταματάω….

Μη με κοιτάς με απορία…. Τι περίμενες? Να σου κάνω ανάλυση για το θέλω σου παρόμοια με αυτή των αντρών? Μα, δεν έχει παρακάτω. Θέλεις γάμο. Τελεία. Το σέβομαι! Πόση ανάλυση να κάνουμε. Καλά μπορούμε να μιλάμε ώρες ατελείωτες για νυφικά, μπουμπουνιέρες, party γάμου και άλλα τέτοια, να συγκρίνουμε απόψεις από γάμους που παρευρεθήκαμε φέτος (καλά ε? Πήρα και ένσημα σε τόσους που πήγα! Ανάσα δεν έπαιρνα….), αλλά και πάλι το ζητούμενο είναι ένα. Θέλεις έναν άντρα να σε αγαπάει και να σε παντρευτεί για να κάνετε οικογένεια. Μακάρι να ήθελες κι εσύ γαμήσι, γιατί έτσι οι άντρες θα έβαζαν μυαλό. Γιατί βλέπεις γύρω σου ότι όποιος τρώει το αγγούρι, μαζεύεται μετά μέσα και είναι αυτός που σου ζητάει επισημοποίηση. Ναι το έχουν κι αυτό τα αγόρια…. Μόλις καταλάβουν ότι σε χάνουν, σου ζητάνε πιο σοβαρά πράγματα, γιατί ξέρουν ότι με αυτά λυγίζουμε. Εμ…. Τόσο χαζούλες είμαστε…. Ενώ αν είχαμε κι εμείς το μυαλό μας στο μούκου μούκου, θα ήταν τα πράγματα πιο ρόδινα πιστεύω. Ή τουλάχιστον θα υπήρχε ένας κορεσμός στο θέμα. Γιατί τον άντρα αν τον έχεις στην πείνα (ή αποφασίζει να σε έχει αυτός γιατί βαρέθηκε…), θα αρχίζει να σκέφτεται και να ζητάει αυτό που δεν έχει. Καλά, θα μου πείτε, ο άντρας πάντα θέλει αυτό που δεν έχει. Τν αν μπορεί να το έχει, είναι ένα άλλο θέμα που θα τον απασχολήσει αργότερα και αφού συνειδητοποιήσει τι είναι αυτό που θέλει τη δεδομένη στιγμή. Ναι είπαμε τι θέλει….. Και οι γυναίκες είπαμε τι θέλουν από έναν άντρα, αλλά ρωτάω τώρα εγώ? Αξίζει τον κόπο τόση φασαρία για έναν άντρα που ξέρεις ότι 99.9% δε θέλει μόνο εσένα, αλλά σε κρατάει πάραυτα για να έχει ένα «κορίτσι για σπίτι»? Θέλεις πραγματικά να είσαι αυτό το «κορίτσι για σπίτι»? Και όλες οι άλλες να είναι απλά τα κορίτσια του (εκτός σπιτιού, εννοείται?)?

            Δεν το θέλεις πραγματικά, αλλά και τι να κάνεις? Αφού η φύση προστάζει να γίνεις μάνα κάποια στιγμή και για να γίνεις σε υποχρεώνει το Σύνταγμα (δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς αυτή την πρεμούρα…) να παντρευτείς….. Οπότε κι εσύ θέλεις γάμο και ο άντρας θέλει αυτό που δεν έχει: ξενογαμήσι…. Σκληρό, αλλά αληθινό. Το έχω αποδεχτεί. Ότι θα συμβεί αναπόφευκτα. Όχι, όμως, πως αν το πιάσω να συμβαίνει, ότι θα το προσπεράσω κιόλας. Όχι…. Είμαι εκδικητικός άνθρωπος και σαν τέτοιος θα αντιδράσω. Κρατάω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι ο καλός μου θα μου την κάνει μια μέρα, αλλά δεν μου γίνεται ψύχωση. Αν γίνει, έγινε. Αν το πάρω χαμπάρι, έφυγε. Χτες! Κι επειδή είμαι γυναίκα, θα το πάρω. Κι επειδή είμαι η συγκεκριμένη γυναίκα κι επειδή πάντα μα πάντα τα γεγονότα έρχονται από μόνα τους και με βρίσκουν (κάτι σαν κατάρα….), θα το πάρω και τότε θα πράξω ανάλογα. Μέχρι τώρα αφορμή ο (νέος) μου γκόμενος, δε μου έχει δώσει. Βέβαια, βρίσκεται και σε απομακρυσμένο έδαφος (Αθήνα…) και δε μπορώ να ξέρω κάθε του κίνηση.  Ούτε εκείνος όμως μπορεί να ξέρει τις δικιές μου….. Οπότε? Για την ώρα ξέρω ότι θέλω ό,τι κι εκείνος. Ναι, μην το πείτε, ντρέπομαι… Τέτοιος άνθρωπος είμαι εγώ άλλωστε…. Του στέλνω ένα ιδιαίτερο φιλί (κι ας μην γνωρίζει ο συγκεκριμένος την ύπαρξη του blog…. Για την ώρα, γιατί κάποιοι άλλοι ενημερώθηκαν…… ή έπεσαν πάνω μας τυχαία στο διαδίκτυο. Μικρός που είναι ο κόσμος!) και σε όλους τους υπόλοιπους τα γνωστά, τα δικά μας φιλιά!!!! Κίσιζ…………

                                     ��

          Είμαι και δεν είμαι. Υπάρχω και δεν υπάρχω. Γενικά δεν μπορώ να καταλάβω τι σκάλωμα έχω φάει με την πάρτη μου, πάντως ο εαυτός μου δεν είμαι και αυτό είναι γεγονός που το αντιλαμβάνονται τόσο οι γύρω μου όσο και εγώ η ίδια. Έχω απουσιάσει πολύ καιρό από το blog μου και από όλα τα blog μέσα και έξω από την AV. Δεν το έχω και πολύ….. Έμπνευση μηδενική, έστω και αυτή που είχα όταν έγραφα τις πέντε μαλακίες που θεωρούσα ότι έπρεπε να πω είτε για να γελάσουμε είτε για να προβληματιστούμε. Δεν ξέρω γιατί….. ή μάλλον κάτι έχω πάρει χαμπάρι αλλά κάνω πως σφυρίζω αλλού. Αλλάζουν γύρω μου όλοι και όλα. Οι άνθρωποί μου, οι άνθρωποι που αγάπησα, που εξακολουθώ να αγαπώ, οι άνθρωποι που έκανα ή κάνω παρέα, οι σκέψεις, οι προβληματισμοί τους και οι δικοί μου, τα δεδομένα, οι βάσεις, η καθημερινότητα που μας βαραίνει, οι υποχρεώσεις που επίσης μας βαραίνουν, οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων που ακόμα για εμένα παραμένουν ένα τεράστιο μυστήριο, εγώ. Και το κυριότερο είναι ότι δεν γνωρίζω αν αλλάζουν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο….

            Ήταν ένα περίεργο καλοκαίρι. Όμορφο, διασκεδαστικό, γρήγορο και παράλληλα δύσκολο. Συνειδητοποίησα ποιοι είναι εκείνοι που σηκώνουν τα χέρια ψηλά και παραδίνονται στα θέλω των άλλων και στα πρέπει της εποχής χωρίς μάχη και χωρίς ένα μα να βγαίνει από το στόμα τους. Κάτι που να δείχνει ότι πρώτον αναπνέουν και δεύτερον ότι αισθάνονται και σκέφτονται. Συνειδητοποίησα (για μία ακόμα φορά….) ότι οι γυναίκες μετά τα 25 νομίζουν ότι η γη θα χαθεί κάτω από τα πόδια τους, αν δεν έχουν σύντροφο, δηλαδή αν δεν υπάρχει φως γάμου κάπου στο βάθος του κήπου, το οποίο και θεωρώ τουλάχιστον λυπηρό όταν έχουμε τόσα και τόσα να λύσουμε πρώτα και όταν η ζωή είναι πολύ όμορφη με καθημερινές στιγμές. Αλλά όπως έχουμε ξαναπεί, επιλογές είναι όλα…. Συνειδητοποίησα ότι για μία ακόμα φορά οι άντρες δε θέλουν οίκτο, παρά όπου τους πάρει ο χάρος. Κεφάλι θα είναι αυτό, το πουλί τους θα είναι αυτό…..γενικά. Όπου πετύχει η πέτρα. Συνειδητοποίησα – για να μείνω στα γκομενικά…. – ότι αν δεν περάσουν τα 32 (ναι, ναι…. τα 32! Ακριβώς!!), παραμένουν παιδιά χαμένα στις σκέψεις τους και κυρίως στις φοβίες τους. Γενικά είναι πάρα πολύ εγκλωβισμένοι στην ροή της ιστορίας και της εποχής τους και φυσικά δεν εννοώ την χυλόπιτα που μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι εισέπραξα…. Πάντα οι κακοπροαίρετοι αναγνώστες μου νομίζουν ότι βγάζω χολή ύστερα από παρατεταμένο φτύσιμο. Όχι…. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν και η Audrey μοιράζει τις χυλόπιτες στο πρώτο λάθος. Τα παρακάλια κόπηκαν, οι μαλακίες δε συγχωρούνται και το πιο βασικό? Οι ελευθερίες χαρίζονται με το πρώτο αχ… Θα μείνουμε σε αυτά όταν έρθει η ώρα. Να πω μόνο ότι το φλέρτ όπως καταλάβατε δεν πήγε καλά και περάσαμε στα επόμενα…. Όποιος θέλει χαλαρά, να πάει στην Σαλονίκη…. όχι στο Ασπρονήσι.

            Παράλληλα συνειδητοποίησα ότι μερικοί αρνούνται να μεγαλώσουν. Και δεν εννοώ ηλικιακά, αλλά στο μυαλό. Προσπαθώ να καταλάβω εκείνες τις φίλες και εκείνους τους φίλους που απλά παρακολουθούν τα γεγονότα, χωρίς να κάνουν το παραμικρό για να αλλάξουν έστω και κάτι και χωρίς να θέλουν να δουν τι έχει παρακάτω το μενού. Δεν είμαστε πια 20 σε αυτή την παρέα…. Δεν είμαστε πια τόσο ανέμελοι. Απλά μπορούμε κάποιες φορές να βάζουμε την προσωπική πινελιά ανεμελιάς, αλλά οι υποχρεώσεις είναι αρκετές και πριν γκρινιάξουμε «για το κωλοσύστημα της Ελλάδας», θα πρέπει να δούμε τι έχουμε κάνει και τι πρέπει να κάνουμε, αν θέλουμε να γίνουν τα πράγματα όπως τα έχουμε σκεφτεί και υπολογίσει. Από μόνη της η Ελλάδα δε σκοπεύει να μας βοηθήσει…. Μακάρι να το έκανε, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα δείχνει ότι οι νέοι πρέπει να παλεύουν μόνοι και να αρπάζουν τις ευκαιρίες. Οι οποίες δεν είναι και πολλές και περνάνε πού και πού… Βέβαια, κάποιες εννοούν τις ευκαιρίες με εντελώς διαφορετικό τρόπο από εμένα. Δεν τις κατακρίνω, απλά απορώ…. Το μουνί καράβι έσερνε και θα σέρνει μέσα στα χρόνια, αλλά πέρα από λάδι, θέλει και αποτρίχωση, αλλιώς μάπα το καρπούζι… Οπότε θα εξακολουθώ να λέω σε εκείνες τις φίλες ότι δεν γεννήθηκαν όμορφες απλά και μόνο για να πάνε μπροστά. Γεννήθηκαν όμορφες για τον εαυτό τους και για εκείνη τη στιγμή που θα κοιτάξουν στον καθρέφτη και θα νιώσουν ότι ο κόσμος τους ανήκει όχι μέσα από έναν άντρα με δύναμη ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, αλλά μέσα από τα δική τους δύναμη. Η ομορφιά δεν πληρώνεται…. Οι κότες και οι φραγκόκοτες την έκαναν έτσι….

            Υπάρχουν και άλλα πολλά, αλλά δεν έχω ακόμα τη διάθεση να τα σχολιάσω και μπορεί να μην μπω καν στον κόπο, γιατί στο τέλος θα γίνουμε και γραφικοί…. Αν δεν είμαστε ήδη….. Δεν έχω ακόμα τη διάθεση να είμαι όπως πριν. Όπως με γνώριζα δηλαδή. Βγάζω έναν περίεργα κακό εαυτό τον τελευταίο καιρό. Έως εκδικητικό θα έλεγα. Άγνωστο το γιατί… Υπάρχουν φορές που τρομάζω με αυτά που λέω και με αυτά που κάνω. Καριόλα με θεωρούσα πάντα, αλλά τώρα το βλέπω ξεκάθαρα. Πατάω μέχρι αηδίας όποιον μου κάνει κακό ή θέλει να με κοροϊδέψει ή όποιον τολμήσει να κάνει κάτι που νόμιζε ότι θα με βλάψει. Είτε συνειδητά είτε από την βλακεία που τον κυριεύει…. Τα πράγματα τα θέλω τσουβαλάτα και σταράτα χωρίς μούκου μούκου περιττά (κυρίως από το αντρικό είδος. Από εκεί το απαιτώ, αλλιώς ας πάνε για αποτρίχωση….). Έπρεπε κάποια θέματα να ξεκαθαριστούν και γρήγορα. Τα έβγαλα από τον αυτόματο και τους άλλαξα τα φώτα. Δε με νοιάζει, γιατί έτσι έπρεπε να γίνει και γενικά θα παραμείνω στην άποψη ότι καλύτερα να σε θεωρούν κακό παρά μαλάκα. Ειδικά στο Ασπρονήσι…. Πάντα προσπαθούσα να μην ενοχλώ κανέναν και να έχω όσο λιγότερα μπορώ, κυρίως με ανθρώπους που μου είναι από αντιπαθείς έως παντελώς αδιάφοροι. Αλλά εκείνοι έχουν άλλη άποψη….

            Μέσα φυσικά στις τόσες μαλακίες του καλοκαιριού, πέρασαν και όμορφα βράδια κυρίως. Γιατί ως γνωστόν, η Audrey είναι νυχτόβιο πουλί!!!! Γνώρισα νέους ανθρώπους και τους άφησα να μπουν στη ζωή μου (δεν εννοώ μόνο άντρες,….. Μη γελάτε πονηρά….), ξανατέσταρα τα όριά μου (στο ουίσκι φυσικά!!!) και βγήκα κερδισμένη (πώς θα μπορούσα άλλωστε…? ), έκανα τα ταξίδια μου έστω για λίγες μέρες, ερωτεύτηκα, ξε-ερωτεύτηκα και ερωτεύτηκα στα καπάκια ξανά και ξανά (μόνο η  Audrey του Ασπρονησιού μπορεί να τα κάνει αυτά σε χρόνο dt!!!!), ψώνισα ασύστολα (το μετάνιωσα ελαφρώς και υποσχέθηκα στον εαυτό μου καλύτερη οικονομική διαχείριση…. από το 2010!) και ανανέωσα γκαρνταρόμπα, απόλαυσα θάλασσα σε βαθμό κακουργήματος (και δουλειά φυσικά….. Απλά είπαμε, εδώ οι ρυθμοί δεν είναι γρήγοροι και η θάλασσα πολύ κοντά. Μια γκαζιά όλο το νησί!) αλλά έχασα το μαύρισμά μου γιατί μας έπιασαν τα κρύα νωρίς φέτος και μας έκοψε τη φόρα…., καλό μας έκανε….και φυσικά – κράτησα το καλύτερο για το τέλος…. – οι γάμοι και τα βαφτίσια δεν έχουν τελειωμό κι εγώ νομίζω ότι θα πρέπει το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης να εξετάσει το αίτημά μου για ένσημα τις ώρες που βρισκόμαστε  σε κομμωτήρια, νύχια, εκκλησίες. Είναι πολλές οι ώρες!!!! Αφού στο τέλος πιστεύω ότι οι παπάδες του Ασπρονησιού θα κατέβουν σε διαδήλωση για τις εξαντλητικές ώρες μπροστά από νυφικά και στα λάδια…. Παρακαλούμε όπως μας στείλετε και άλλους παπάδες από άλλες ενορίες για να βοηθήσουν την κατάσταση που έχει βγει εκτός ελέγχου!!!!!!!!

            Αυτά για την ώρα….. (φανταστείτε να μην έχανα και την έμπνευση τι θα έγραφα….. Τόμο πάλι…. Όχι, όχι! Λέω να αλλάξω…. λίγο.)….. Καλό φθινόπωρο δεν είπα, αλλά θα πω τώρα. Αρνούμαι να πω καλό χειμώνα, γιατί πολύ απλά ο χειμώνας αρχίζει με τον Δεκέμβρη. Έτσι με έμαθαν στο σχολείο όταν κάναμε τις 4 εποχές…. Οπότε ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!! Και τώρα ελάτε…. Ελάτε να κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα στο τέλος κάθε post. Ελάτε να φιληθούμε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Όπως μόνο εμείς ξέρουμε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Κίσιζ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πολλά πολλά κίσιζ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!