Bunny Alani ( a.k.a Arania plus A-Rania)

Ανοίγω δεύτερο μπουκάλι κρασί. «Οινόμελι από το ιερό κάθισμα Αγίου Ευσταθίου». Κάνει έτσι ο άγιος και το βγάζει κάτω από εκεί που κάθεται. Θαύμα.

Κοιτάω φωτογραφίες . Εμένα και του αγαπημένου. Εγώ και αυτός στην Αμοργό, , στην Αλωνίσταινα,  στο πάρτυ για τις απόκριες, στα γενέθλια στο Πωλείται, στον Ταΰγετο, στην αποφοίτησή του από τη σχολή , στο Βερολίνο, στο ρακομελάδικο, στη γιορτή του, τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά,στο γάμο της αδερφής τοy, στα σκαλάκια μπροστά από το  Pop, στα Κύθηρα, στα ψαρέματα, στον Άγιο Δημήτριο,  στην αποφοίτησή του γενικά…

 Οι φωτογραφίες μου. Σαν το κρασί του Αγίου Ευσταθίου. Ξεφυτρώνουν κάτω από το ιερό μου κάθισμα.

4:30, Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου, 2012 . Η καρδιά μου έχει πάψει εδώ και ένα μήνα  να χτυπάει ,

Κάνει ένα τικ τακ ίσα για να δίνει αίμα εκεί που της είπαν ότι πρέπει .

Ο αγαπημένος είναι κάπου εκεί έξω . Δεν ξέρω που. Δεν απαντώ στα τηλέφωνα και τα μηνύματα του. Αφήνω το χειμώνα να παγώνει τις φλέβες μου. Τα πάντα μέσα μου παγώνουν. Θέλω την καρδιά μου στον Καναδά. Θαμμένη κάτω από τόνους χιόνι .

Δε θέλω να σκέφτομαι. Η σκέψη είναι κακό πράγμα . Σε κάνει να θες να φας φράουλες στη μέση του χειμώνα .

Κι εγώ είμαι εδώ . Τα πάντα, όσα έζησα δυο χρόνια τώρα, εξατμίζονται κάθε πρωί στο μάτι της κουζίνας.

Arania

Παράξενα που είναι εκεί έξω.

Oι άνθρωποι περπατάνε ακροβατώντας ανάμεσα στη πραγματικότητα και στα φαντάσματα. Ο καθένας στη δική του πραγματικότητα και στα δικά του φαντάσματα. Μοιράζονται τον αέρα, τα σπίτια, τα κρεβάτια τους  και δεν μπορούν να μοιραστούν λίγη από τη κρυφή σκέψη τους, αυτή που βγαίνει  ύπουλα από τα βάθη του μυαλού τους και τους στερεί την ανάσα.

Μισούν ότι έχουν αγαπήσει πιο βαθιά, απαξιώνουν αυτό που θαυμάζουν να  το φέρουν στα μέτρα τους, φτύνουν ότι τους δίνεται αβίαστα χωρίς να το πληρώσουν, πληρώνουν ακριβά το φτιασιδωμένο απλησίαστο,  ουρλιάζουν για την αλήθεια που τους πρέπει ενώ το μόνο που   αποζητούν είναι μια σταγόνα ψέμα. Πηγαινοφέρνουν τις μοναξιές τους σε γεμάτα βαγόνια,  κρυφά επιθυμώντας να είναι το άλλο μισό σε κείνο το ζευγάρι που αγκαλιάζεται στη γωνία ενώ  έχουν  στραγγαλίσει ως ανυποψίαστο βρέφος την αγάπη που τους δόθηκε. Καλύπτουν τις πληγές τους, καμαρώνουν για τις ουλές τους, γελάνε περήφανα για την αποτυχία τους να δώσουν, εγωιστές γίγαντες ανίκανοι να  μοιραστούν το δικό τους περιβόλι.Και μέσα στην τόση ανία τους πάντα περιμένουν από κάποιον να τους φέρει την ευτυχία. Και όταν έρχεται τον κλωτσάνε σαν σκυλί γελώντας στα μούτρα του για την αφέλεια του να πιστέψει ότι αυτό που έφερε τους άξιζε.

Μισοκλείνουν τα μάτια στο φως, τα ανοίγουν διάπλατα στο σκοτάδι .

Εκεί έξω κάνει κρύο πια . Λέω να μπω πάλι μέσα.

Arania

Fuck California .Γεννήθηκες σε άλλο μέρος .Για χρόνια θα σέρνεσαι στη νήσος Ellis. Για το φόβο της βλεννόρροιας και της πανώλης . Θα σου κοιτούν τα δόντια σαν το  χαριστικό γαϊδούρι για το διαβατήριο.

Fuck California .Στο μέρος σου οι φοίνικες πουλιά στα σύμβολα, οι καρχαρίες έξω από τη  θάλασσα και συ μπροστά απ’ την οθόνη σου  περιμένεις το μεγάλο κύμα για να σερφάρεις.Γεννήθηκες στο μέρος των τρελλών και αυτών που δε θυμούνται .

Fuck California . Οι συγγενείς που πρόλαβαν τα χαβανέζικα πουκάμισα θα σου φέρνουν οδοντόκρεμες και σαπούνια και θα σου μιλάνε σπαστά ελληνικά  . Και πάντα θα σε λυπούνται.

Fuck California . Ο ήλιος στο μέρος σου γαμάει. Τα πάντα.

 Για αυτό σου λέω αν είναι το χαρτί σου φωτοευαίσθητο κλείσε όσο μπορείς το διάφραγμα σου . Και άνοιξε την ταχύτητά σου. Κι ότι προλάβει το κλικ να γράψει. Δεν είναι καιρός για καλοφωτισμένες  φωτογραφίες . Αν ντε και καλά γουστάρεις ψάξε αυτές τις polaroid της  μάνα σου .Τότε που ήσουνα παιδί και σε ρωτάγανε οι μεγάλοι τι θες να γίνεις για να σε κάνουν χάζι.

Arania

Το  μαύρo και το άσπρο δεν είναι χρώματα .

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις αλλά το άσπρο είναι της αθωότητας , της αγνότητας των μωρών και άσπιλων παρθένων. Δεν πηδάει .

Άν το βιάσει το κόκκινο, που είναι χρώμα  και ως χρώμα πηδάει-το χρώμα του πάθους και λοιπές παπαριές – γεννιέται ροζ και όλα είναι ωραία .

Αν το βιάσει το μαύρο (που ναι μεν δεν είναι χρώμα αλλά τα πηδάει όλα ), τότε γεννιέται γκρι και δεν είναι όλα καθόλου ωραία αλλά  αν είσαι μαλάκας ή απελπισμένος το ράβεις στολή στην καθημερινότητά σου και πορεύεσαι.

Το μαύρο  όποιο χρώμα και να πηδήξει μαύρο παιδί γεννιέται. Τέλος.Και επειδή είναι μέγας μπήχτης το τελευταίο καιρό πηδάει καθημερινά ότι χρώμα βρει μπροστά του .

Και γεννιούνται μαύρα παιδιά μόνο .
Και κανείς δεν τα θέλει σπίτι του αλλά αυτά μπαίνουν με το έτσι θέλω, στρογγυλοκάθονται στον καναπέ μας και τρώνε από το πιάτο μας .
Και εσύ ψάχνεις  να βρείς ποιος κερατάς απήγαγε τα χρωματιστά παιδιά  που γεννήθηκαν κάποτε και σε ποιά φανάρια τα έβαλε να πουλάνε χαρτομάντιλα .
Ψάξε όσο θες  αλλά να ξέρεις ότι θα  κατηγορηθείς και για αχρωματοψία  και ας σε έλεγαν μέχρις  στιγμής μόνο στραβάδι.

Υ.Γ : Μέσα στις  τόσες φωνές  μακάρι να σταθούμε  τυχεροί και να  έχουμε κάποιους να μοιραστούμε τη σιωπή μας .

arania

Just a kiss, just a kiss….just a smile , just a smile …το ραδιοφωνό μου τραγουδάει τα δικά του , οι πετσέτες του καλοκαιριού λικνίζονται στο σκοινί της μπουγάδας , τα καλύτερα στη δουλειά έγιναν εν μέσω θέρους , καινούργια πρωτάκια θα σκάσουν μύτη και φέτος,  οι βουτιές εντός και εκτός τελείωσαν.

Απολογισμός στο μπαλκόνι με τα απότιστα λουλούδια ? Όχι φίλε μου ,οι απολογισμοί γίνονται στο τέλος της ζωής με το σταυρό του παπά εκκρεμές στη μύτη σου μπας και φιλοτιμηθείς να τον φιλήσεις .

Ούτε προϋπολογισμοί ούτε απολογισμοί και στο διάολο το ισοζύγιο.

Ότι είναι να δουλέψει δουλεύει από μόνο του . Και δε  μιλάω για καρμικές μαλακίες . Αυτό που λέω είναι ότι δε μπα να το γρασάρεις, να του σπρώχνεις τα γαμωγράναζα ? Άμα είναι από τη μάνα του της προκοπής δε θέλει σπρώξιμο. Δουλεύει . Όχι σαν της απόλυτης ακρίβειας τα ελβετικά  , ούτε σαν της απίστευτης ακρίβειας του Καίσαρη αλλά το δικό του το  τικ τακ το αυθεντικό θα το κάνει . Όσο μπορεί και όσο το παίρνει αλλά θα ακουστεί και θα το πάρεις χαμπάρι . Ακόμα και το λούστρο αν δεν το ΄χει  από τη μάνα του δε βαστάει. Κάτσε εσύ και γυάλιζέ το να βγάζει μάτι στους γείτονες . Τζάμπα λούστρο .

Σεπτέμβρης και όλα στα παλιά μου τα παπούτσια τα δεκαπεντάποντα που ανεβαίνεις και τα βλέπεις όλα αφ’ υψηλού . Εξάλλου ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός (το είπε και ο Έλιοτ και ως μήνας αργεί ακόμα) .

Και έχω και τη Nancy στο ράδιο να μου λέει για τις μπότες που είναι φτιαγμένες για περπάτημα .  Οι δικές μου πάνω κάτω δέρμα από τη μάνα τους δυο χρόνια της ξεχρέωνα οκτώ  χρόνια της περπατάω και τακούνι δεν άλλαξα και όπου έχουν ταξιδέψει έχουν κολλήσει τα μάτια του κόσμου πάνω τους. Να θυμηθώ να κάνω ένα τρισάγιο για την ψυχή του φιδιού και όταν οι ίδιες ξεψυχήσουν θα θαφτούν στη χώρα που έλιωσαν οι σόλες τους .Αμήν.

Arania

Πιανόμαστε  από τα χέρια σφιχτά . Τα πόδια γερά στη γη .Οι μύτες των ποδιών αντικριστά .  Γυρνάμε γύρω γύρω. Κοιτάμε ψηλά . Πιο γρήγορα .. Παιχνίδι δημοτικού. Δεν αφήνεις ποτέ τα χέρια . Κοιτάς ψηλά . Πάντα .Το έχεις παίξει? Του προαυλίου. Παιχνίδι κοριτσίστικο. Πιο γρήγορα … όταν γυρίζεις τρελά κλείνεις τα μάτια , δεν αφήνεις ποτέ τα χέρια, αν το κάνεις ο άλλος θα φύγει χιλιόμετρα , θα σπάσει τα μούτρα του . Όσο αντέξεις ..Όταν σταματάς παραπατάς σα να έχεις πιεί.  Τι να καταλάβουν τα αγόρια ? Μπάλα , πάσες και το επικό γκολ που θα πανηγυρίσουν όλοι.

Μαίρη,  ηλικία μεγάλη, πολύ μεγάλη , περιποιημένη και αριστοκρατική . Κυρία. Με ένα γιό .  Χωρισμένη από νέα.  Τον καιρό που οι γυναίκες κατάπιναν ( δεν χώριζαν). Καμία κακία κι ας μην ήταν αυτός παρόν . Στο παιδί . Αυτός  ξαναπαντρεύτηκε. Έκανε δεύτερο  παιδί με τη νέα γυναίκα. Πέρασαν λίγα χρόνια .Πέθανε. Χαμένη η δεύτερη σύζυγος . Χωρίς τον άντρα και στήριγμά της . Τα παιδιά μας  είναι αδέλφια της είπε . Και τα μεγάλωσαν μαζί . Με τα πόδια στη γη .  Με το βλέμμα πάνω κι ο ουρανός για τα παιδιά . Τη λατρεύω την κυρία Μαίρη . «Πάντα να κρατάς μια αγκωνή της ψυχής  σου για σένα » μου είπε στο τηλέφωνο . Στο άσχετο . «Όσο και να αγαπήσεις πάντα να κρατάς μια αγκωνή της ψυχής σου για σένα. Ακόμα και τα παιδιά σου όσο και να τα αγαπάς θα έρθει μια στιγμή που θα σε απογοητεύσουν .Αυτή η αγκωνή θα είναι η δική σου ». Έμεινα μαλάκας . Μου είπε και ένα δεύτερο. Συμβουλή πες . Στο ίδιο τηλεφώνημα  « Στους ανθρώπους που δε σου κάνουν να βάζεις ένα τζάμι ανάμεσά σας γιατί δε τους θες ούτε φίλους σου αλλά ούτε εχθρούς σου ». Την ξέρω ελάχιστα .Σα να με ξέρει χρόνια .

Μυρτώ . Έχει το θεατράλε αλλά δε με πειράζει. Η Μυρτώ παίζει τη μεγάλη όταν έχει να κάνει με την κόρη της .Χα! Είναι μικρότερη από μένα. Κοριτσάκι. Αγαπάει, λατρεύει, ζει, μονολογεί,  παίρνει βαθιές ανάσες όταν είναι στεναχωρημένη, κοιμάται με το ένα μάτι ανοιχτό όταν ανησυχεί. Έχει τεράστια μάτια γαλάζια έχει ταξιδέψει σε απέραντες θάλασσες και  είναι κόρη Βίκινγκ . Και είναι η μητέρα μου. Και δεν έχει ούτε μια συμβουλή να μου πει. Πλέον . Απλώς με αγαπάει. Ευτυχώς.

Jul .Καυστική. Σκληρή .Αιωρούμενη ρομφαία  πάνω από τα κεφάλια των πολλών υποσχόμενων άνευ αντικρίσματος. H πραγματικότητα χωρίς την τρυφερότητα της παράδοσης,  η τρυφερότητα μέσα από τη σκληρότητα της εμπειρίας . Η γεωμέτρης . Όλα στις σωστές τους διαστάσεις.

Και γω. Εδώ. Με τα μάτια εκεί ψηλά στις αμμοθίνες του Άρη. Ηλίθια.

Άκου , σε αγαπάω πολύ .

Πιο πολύ από ότι θα αγαπήσω ποτέ, Με ακούς ?

 Μέχρι την τελευταία στιγμή με έλεγες τρελή .Μπορεί και να είμαι.

Άκου! Και για σένα έλεγαν  πολλά αλλά  εγώ  ποτέ δεν έδωσα ποτέ σημασία. Και όλοι με έλεγαν τρελή που δεν έδινα σημασία αλλά ποιος τους γαμεί ?

Θα έδινες ένα δάχτυλο σου για μένα ?Εγώ ναι . Όχι το δείκτη (αυτό που όλοι έχουν στραμμένο πάνω στους άλλους) αλλά το άλλο το μικρούλι το αγαπημένο μου, αυτό που ξεμένει πάντα μόνο του .

Άκου , ποτέ δεν με άκουσες , ποτέ δεν κατάλαβες , αλλά δε γαμιέται, ποιος ακούει ποιόν , όλα σφαλιάρες είναι. Και ποιος θα πάρει τη ρεβάνς .Αυτή στη χαρίζω. Σου πρέπει .

Άκου,  η αγάπη είναι  παιδική .

-Σε αγαπάω

-Εγώ σε αγαπάω πιο πολύ

-Εγώ όμως σε αγαπάω από τα βάθη της θάλασσας

-Εγώ σε αγαπάω από την άκρη του ουρανού

-Εγώ σε αγαπάω από την άκρη του ουρανού μέχρι τα βάθη της θάλασσας

-Ο πατέρας μου έχει πιο μεγάλα μπράτσα.

-Η αγάπη μου είναι πιο μεγάλη από τα μπράτσα οποιουδήποτε .

Arania

Δε γαμιέται , καλά να είμαστε. Πολύ που κατάλαβες .

Στα δέκα μου δοκίμασα για πρώτη φορά τσιγάρο. Ήμουν στενοχωρημένη με κάτι από αυτά που στενοχωριούνται τα δεκάχρονα και ένιωθα τέτοια απελπισία που έκλεψα ένα τσιγάρο και έτρεξα στην τουαλέτα. Το άναψα , ψευτοτράβηξα μια τζούρα άρχισα να βήχω και να πνίγομαι , από τα νεύρα μου το έκανα κομματάκια και το εξαφάνισα τραβώντας το καζανάκι. Βγήκα από την τουαλέτα με τη γλώσσα τσαρούχι, βρίζοντας όπως δεν βρίζουν τα δεκάχρονα  και με την απορία γιατί οι μεγάλοι καπνίζουν αυτή τη μαλακία  ενώ θα μπορούσαν να φάνε ένα παγωτό σοκολάτα και να τους φύγει η πίκρα. Η απορία  μου λύθηκε μερικά χρόνια αργότερα και από τότε παγωτό σοκολάτα σπάνια θα βρεις στο ψυγείο μου. Το τσιγάρο προσθέτει πίκρα στην πίκρα σου, κάτι σαν ομοιοπαθητική. Η σοκολάτα αντιθέτως σε μπερδεύει , μια επίφαση περιστασιακής γλύκας που φεύγοντας μεγεθύνει την πίκρα που έχεις φάει προηγουμένως.

Στα δεκαεννιά μου, επαγγελματίας καπνίστρια (έκανα ήδη κυκλάκια με καπνό και η φωνή μου ήταν ραδιοφωνικού προγράμματος για μπουζουκόβιους φορτηγατζήδες) κάπνιζα ότι πιο βαρύ και ασήκωτο έβρισκα στο περίπτερο λες και μόλις είχα βγει από το αναμορφωτήριο. (Στην περίοδο της καπνιστικής μου ωριμότητας το γύρισα σε κάτι πιο ελαφρύ  χαμηλώνοντας τα μπάσα μου σε  ικανοποιητικά επίπεδα). Κατά καιρούς μου περνούσε από το μυαλό να το κόψω για όλους τους λόγους που οι σοβαροί, λογικοί και μετρημένοι άνθρωποι δεν το βάζουν ποτέ στο στόμα τους ή το κόβουν με τη μια όταν πάει να τους γίνει συνήθεια. Η σκέψη όμως ήταν πάντα περαστική άλλη μια απόδειξη ότι δε θα γινόμουν ποτέ σοβαρός, λογικός και μετρημένος  άνθρωπος. Άλλωστε οι καπνιστές πάντα μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι από τους άκαπνους . Όλοι οι καταραμένοι συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες κλπ που θαύμαζα στην εφηβεία μου, κάπνιζαν.Tο τρίπτυχο ποτό, τσιγάρο, πατόκορφα  μαυρίλα που αποτελούσε  την επιβεβαίωση της σκληρής μοίρας που επιφυλάσσεται σε κάθε εκκολαπτόμενο καταραμένο στοίχειωσε τα φοιτητικά μου χρόνια.

Τρομάρα μου. Αν ήξερα ότι ο κόσμος γερνούσε  τόσο γρήγορα θα φορούσα φλοράλ φορέματα, θα έπινα γρανίτες και milkshake φράουλα  ακούγοντας Τζόνυ Κας και θα έκανα μόνο  Lucky Strike.

Arania  

Λοιπόν φίλε μου υπάρχουν διάφορες κατηγορίες . Καταρχήν του κήπου .Από σένα περιμένουν να τα ποτίσεις ,να τα λιπάνεις . Θέλουν  την φροντίδα σου πώς να το κάνουμε . Έτσι μεγαλώνουν τα σπόρια , έτσι κάνουν μίσχο και μπουμπούκια , έτσι ανθίζουν και σε ζηλεύει ο γείτονας . Εντάξει, δεν είσαι και ο ήλιος τους. Ο ήλιος είναι συνεπής , ξέρεις πότε θα βγει και πότε θα την κάνει. Δεν είναι σαν και σένα που άμα βαρεθείς τα αφήνεις στη μοίρα τους και άμα βρέξει ποτίστηκαν.

Μετά είναι του βουνού ή του αγρού , πες το όπως θες  .Καλά, αυτά είναι άλλου παπά ευαγγέλιο . Μεγαλώνουν μόνα τους , δεν θέλουν πολλά πολλά , ήλιος , βροχή τα καταφέρνουν μια χαρά . Άμα βρεθείς στο δρόμο τους  μην απλώσεις το ξερό σου .Δεν αντέχουν σε βάζο πάνω από λίγη ώρα , όσες ασπιρίνες και να ρίξεις στο βάζο. Άστα εκεί που βρίσκονται .Τώρα αν είσαι κωλάνθρωπος και τα πατήσεις για να κάνεις  πέρασμα , κρίμα που βρέθηκαν στο δρόμο σου. Υπάρχουν και κάτι άλλα περίεργα που επιμένουν να φυτρώνουν ανάμεσα σε πλάκες πεζοδρομίων , σε χαραμάδες στους τοίχους κλπ . Δε μιλάω για κισσούς που πνίγουν όποιον τοίχο τους στηρίζει .Αυτός δεν ανθίζει νομίζω ποτέ , δε μοιράζει άρωμα , ούτε χρώμα πουθενά , απλώς σκαρφαλώνει. Πολύ τον προτιμούν γιατί δε θέλει ούτε κόπο, ούτε τρόπο. Εγώ μιλάω για τα άλλα, κάτι μικρούτσικα επίμονα, που τα πατάς , τα τσακίζεις μπες βγες στο σκαλοπάτι και κείνα εκεί , να επιμένουν .

Έτσι είναι και κάτι μικρά  που φυτρώνουν άναρχα δίπλα στους φράχτες αλλά δεν είναι ποτέ από μέσα , πάντα στην απέξω , από μέσα φαίνονται παράταιρα και   τα ξηλώνουν οι νοικοκυραίοι να μην χαλάσουν την αρμονία του κήπου .

 Τα καλύτερα όμως είναι των δέντρων . Αυτά δεν τα πειράζει κανένας , μόνο κάτι γριές ρομαντικές που τα βάζουν ανάμεσα σε σελίδες βιβλίων . Αυτά μεγαλώνουν με την ησυχία τους , απλώνουν πέταλα , γίνονται καρποί , έχουν δικαίωμα  στο γήρας .

Δε μου έρχεται κάποιο άλλο τώρα . Το θέμα είναι, ότι αν το θες αποκλειστικά για πάρτη σου κοίτα να το φροντίζεις . Κι αν το θες για εσωτερικό χώρο  κοίτα να το φροντίζεις διπλά . Γιατί και το φως του έχει ανάγκη και τον αέρα του  και το πότισμά του να είναι προσεκτικό μη σαπίσει , και να του μιλάς μη μαραζώσει .Ειδάλλως πάρε πλαστικό να το έχεις μια ζωή ή φύτεψε κολοκύθια τούμπανα.

Arania

Υ.Γ : Εδώ ο κόσμος χάνεται και τα αυτά χτενίζονται ( αλλά έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου και γουστάρω κατά καιρούς να πετάγομαι σε άλλο σύμπαν).