CRASH

Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

Γιατί; Μικρόν τον θεωρείς ηρωισμό
να έχεις χέρια
και έρωτας κανείς σφίγγοντας τα
να μην τα συγχαίρει;

Α.Month

Aνοίγει ο καιρός.
έλεγα πως θα ανοίξει και η καρδιά..
ποσο λάθος εκανα.
Nιώθω τοσο αταιριαστη με το περιβάλλον μου.τοσο ξένη..Μια ευθεία γραμμή με κάποιες μικρές αναλαμπές ευτυχίας.
Αλλα μήπως έτσι δεν είναι και όλη μας η ζωή?
Δεν ξέρω πια.. Δεν ξέρω πια τίποτα.Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα.Ολα αυτά τα στέρεα που είχα να πιαστώ τα γκρέμισα.

Αιωρούμαι..Κολυμπάω.. Θα δείξει.. Θα δούμε.Ειναι δύσκολο να ακολουθείς και να στηρίζεις τις επιλογές σου.
Δύσκολη η ελευθερία…..πονάει.

Γι' αυτό αξίζει τόσο.

Απολύτως τίποτα ……Ουτε καν να γράφεις post. Tι έχει γίνει ρε παιδιά???

Περπατάω στους δρόμους της Αθήνας και σκέφτομαι πόσο μόνοι μας τελικά είμαστε…ο καθένας με τις σκέψεις του , τις αγωνίες του και τον τεράστιο εγωισμό του.

Προχτές με ρώτησε ένας καλός φίλος αν έχω μείνει μόνη μου ποτέ..?? Του απάντησα ότι πάντα είμαι μόνη μου άσχετα αν υπάρχει κάποιος δίπλα μου …τον τελευταίο καιρό έχει γίνει ο μεγαλύτερος μου φόβος ..ότι θα μείνω μόνη μου ..το άσχημα μόνη μου όμως …όχι το είμαι μόνη μου και γουστάρω…

Προσπαθώ να το βγάλω από μέσα μου …πρέπει να σκεφτόμαστε θετικά και αισιόδοξα…αλλά βλέπω γύρω μου ότι όλα είναι μια πλάνη… τίποτα δεν κρατάει…

Υποτίθεται είσαι κάπου και φαινομενικά είσαι καλά…αλλά τελικά εσύ παλεύεις για να φαίνεσαι καλά…και κάποια στιγμή λες ότι δεν μπορείς να παλεύεις άλλο γιατί παλεύεις μόνος σου και τελικά καταλήγεις πάλι απ την αρχή ..

Πήρα την απόφαση να βρω αυτό που μου χαλάει την θετική μου αύρα και να το διορθώσω ..δεν θα είναι εύκολο …ξέρω εξάλλου τι ξεροκέφαλη που είμαι ..ξέρω επίσης οτι για όλα μου τα ελαττώματα έχω μια δικαιολογία. Τελικά έχω μπόλικα από δαύτα , απλά πλέον αισθάνομαι ότι δεν με κάνουν ξεχωριστή…

Διαβάζω ξανά και ξανά αυτά που γράφω …Το μάτι μου πέφτει στο nick μου και μου φαίνεται τόσο ψεύτικο σήμερα…άλλος ένας ρόλος τελικά ..ο ρόλος της διασκεδαστικής και πάντα χαμογελαστής κοκκινομάλλας…Άλλη μια δικαιολογία …

LoLa

Πήρα ρεπό από τη δουλειά. Σήμερα είναι τα τρίμηνα του μπαμπά μου. Γυρίσαμε πριν λίγο και βρήκα ευκαιρία να μπω στο internet. Έχω καιρό να το κάνω αυτό. Γενικά απέφευγα να κάτσω σε αυτή την καρέκλα. Είναι που τον τελευταίο χρόνο πέρναγα αρκετή ώρα εδώ αλλά ταυτόχρονα γύριζα πίσω το κεφάλι για να δω τι κάνει. Βλέπετε αν γυρίσω το βλέμμα πέφτει ακριβώς στην άκρη του κρεβατιού των γονιών μου, από τη μεριά που κοιμόταν. Τώρα δεν γυρίζω πια. Όλο απέφευγα να γράψω. Πλέον αποφεύγω και να μιλήσω για αυτό. Θέλω να ξεχνιέμαι. Τι άλλο να πεις άλλωστε. Κουνάω το πόδι μου νευρικά τώρα. Εγώ κοιμάμαι από τη μεριά του κρεβατιού του τώρα. Για να μην νιώθει μοναξιά η μαμά μου.  Έτσι είναι η ζωή μου λένε όλοι. Και η αλήθεια είναι ότι συνεχίζεται. Πάω κανονικά στη δουλειά, βγαίνω κανονικά έξω, γελάω κανονικά. Όλα κανονικά. Συμπεριφέρομαι λες και έχει πάει ταξίδι και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να χρησιμοποιήσω αόριστο όταν αναφέρομαι σε αυτόν. Ήθελα όμως κατά βάθος να γράψω. Ανακουφίζει που και που. Ήθελα να πω πόσο μου λείπει ο μπαμπάς μου και ότι η μεγαλύτερη στεναχώρια μου είναι όταν σκέφτομαι πόσο ταλαιπωρήθηκε και τι μπορεί να σκεφτόταν. Γιατί το ήξερε, όλα τα ήξερε και δεν μίλαγε τόσο καιρό παρά μόνο όταν μας αποχαιρέτησε. Αυτός για να μην μας στεναχωρεί και εμείς για να μην τον στεναχωρούμε. Προτιμήσαμε τη σιωπή. Δεν έμειναν έτσι πολλά λόγια μόνο κάτι παρατεταμένα αγκαλιάσματα που ήθελαν να πουν τα πάντα. Τελοσπάντων. Και εσείς μου λείψατε. Ήθελα σιγά σιγά να βρω τους ρυθμούς μου. Από όλο αυτό πονάω πολύ, έχω φοβηθεί πολύ και έχω αρχίσει να σκέφτομαι πράγματα που μου φαίνονταν μακρινά, όπως το πόσο θέλω να δημιουργήσω την δικιά μου οικογένεια. Οι γονείς μου ήταν 41 χρόνια μαζί. Όταν φεύγεις πραγματικά νομίζω ότι αυτό που αξίζει και σε ανακουφίζει είναι να ξέρεις ότι αγάπησες κάποιους ανθρώπους και σε αγαπήσανε. Αυτός θέλω να είναι και ο απολογισμός από την δική μου ζωή. Θα τα ξαναπούμε. Δεν μπορώ για πάντα να αποφεύγω μην με πάρουν οι συγκινήσεις. Εύχομαι να είναι με υγεία η χρονιά που έρχεται για εσάς και τους δικούς σας. Όλα τα άλλα γίνονται.
A.Month

έτσι ειναι λοιπόν ο χωρισμός…ενα συνεχές σφήξιμο στο στομάχι και να πετάγεσαι στον ύπνο σου..

Το μυαλό μου συνέχεια τριγυρίζει σε μελαγχολικές σκέψεις. Φταίει ο μουντός καιρός? Φταίει που συνέχεια κρυώνω? Φταίει που νιώθω άδεια? Το χέρι μου πάει συνέχεια στο play και ακούω ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι .Πάλι και Πάλι..Είμαι κουρασμένη… θέλω να χωθώ στο κρεβατι μου και να μην σηκωθω αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Δε θέλω να με ενοχλήσει κανείς..

πολλες φορες σου μίλησα με χρώματα στο στόμα
στο ειπα οσα εμαθα τα εμαθα με το σώμα
μισός ψυχή μισος κορμί και η πείνα μου θηρίο
μισή ζωή σπατάλησα να ζήσουν και τα δύο

όσα κομματια και αν μπορέσεις να ενώσεις
δε θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
στα είπα όλα..
φίλα με τώρα

με αγαπούσε το νερό μα ο ουρανός με ζούσε
όταν μετρούσα τι μπορώ η γή δε με χωρούσε
κηνύγησα τις ομορφιές μα με κλεψε η λύπη
οι αλήθειες μου εσυ όταν κλες
και της καρδιάς μου οι χτύποι

Σ.Μάλαμας

http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=113881587

Τελικά τη παραίτηση μου την χτύπησα …Η οποία βέβαια δεν έγινε δεχτή …Σιγά μην γινόταν …Πού θα βρουν άλλη υπάλληλο με τάσεις μαζοχισμού και ενίοτε σαδισμού ? Πάντως ήμουν έτοιμη να δεχτώ οποιαδήποτε απόφαση τους . Δεν το έκανα για να τους εκβιάσω… Αν μου έλεγαν ότι αυτά που ζητάω δεν μπορούν να μου τα δώσουν , θα έφευγα…Μέχρι να με πάρουν τηλ γιατί έκανα και μια στιλάτη έξοδο χωρίς να προλάβουν να μιλήσουν ή να σχολιάσουν κάτι, η καρδούλα μου το ήξερε το άγχος που πέρασα …εκεί να δείτε ταχυπαλμία … αλλά είπαμε ήμουν αποφασισμένη ..Ήπια και τον Βόσπορο για να πάρω θάρρος (τον τελευταίο καιρό όλο βρίσκω δικαιολογίες για να πιω ..μήπως τελικά είμαι αλκοολά?) ο οποίος Βόσπορος δεν βοήθησε ιδιαίτερα γιατί σε όλη την ομιλία μου έτρεμα σαν το ψάρι.

Τώρα γυρίσαμε πλέον στους φυσιολογικούς μας ρυθμούς ..Με τις απαιτήσεις μου να υλοποιούνται σιγά σιγά και με το κεφάλι να έχει χωθεί σε όλα τα μελλόνυμφα ζευγάρια. Τελικά κανείς δεν πιστεύει σε δίσεκτα έτη.. και έλεγα ότι και φέτος θα ξεκουραστώ…

Προχτές είχα τον εξής διάλογο με μια πελάτισσα :

Π : Και εσύ τι ακριβώς κάνεις στην εταιρεία ?

ΠΥ : Είμαι η καινούρια σου φίλη ! Με το που ξεκινήσει  η συνεργασία μας ,πλέον ότι χρειάζεσαι το κανονίζεις μαζί μου!

Π : Αα δηλαδή είσαι σαν την Jennifer Lopez στην ταινία ?

ΠΥ : Εεε περίπου … (τι να απαντήσεις στην μαλακιά τώρα?? ) Π: Αα τότε να προσέχω μην μου κλέψεις τον Γιάννη μου (Αγκαλιάζοντας κατευθείαν τον αρραβωνιαστικό της .)ΠΥ: Καλέ τι είναι αυτά που λέτε …?? Επιπλέον έχω τον δικό μου Γιάννη , δεν νομίζω ότι χρειάζομαι και άλλον (και επιπλέον ο γκόμενος σου είναι για τα μπάζα και σιγά μην στο έκλεβα κιόλας ) Είχαμε έκθεση πριν 15 μέρες …(την γνωστή έκθεση που έχω αναφέρει και παλιότερα). Με πλησιάζει μια κυρία και μου λέει : Συγγνώμη να σας κάνω μια άσχετη ερώτηση ? Το χρώμα που βάφεται τα μαλλιά σας τι νούμερο είναι γιατί εγώ δεν μπορώ να το πετύχω αυτό το κόκκινο (Πήγαινε και πλήρωσε κομμωτήριο για να το πετύχεις  ..εγώ έτσι κάνω ) Έχουμε και καινούρια βοηθό πάλι .. (να δούμε πόσο θα άντέ3ει και αυτή ) Είμαι λέει το πρότυπό της ..θέλει να γίνει σαν και εμένα …που τα ξέρω όλα , που για όλα έχω μια απάντηση , που ξέρω που βρίσκεται το καθετί και τέτοια (κάτσε και εσύ μια Season μόνη σου και όλα θα τα μάθεις ) .. Προχτές μου είπε ότι θέλει σε δυο χρόνια να ναι σαν και μένα ..(Ποια δυο χρόνια κούκλα μου …??Τώρα χρειαζόμαστε βοήθεια ..Σε δυο χρόνια θα με έχουν εξοντώσει εδώ μέσα ) Και μετά αναρωτιέμαι γιατί πίνω…  

Η Παραπονιάρα υπάλληλος  

�
Το μικρό και το μεγάλο
μι’ ανοιξιάτικη αυγή πιάστηκαν από το χέρι να γυρίσουνε τη γη. Μπρος να πάνε
κάνει ζέστη, πίσω κρύο τσουχτερό, πάγωσε και το μεγάλο, έβρασε και το
μικρό.
�
Έτσι μπήκανε τα δυο τους
με ένα βάζο τραχανά σε ένα χαμηλό σπιτάκι πάνω στα ψηλά βουνά και με κλάματα και
γέλια πέσανε στον καναπέ κι έμειναν εκεί για πάντα, δεν σηκώθηκαν ποτέ. Κι από
το παραθυράκι αγναντεύανε μαζί μια την ασημένια νύχτα μια τη μέρα τη
χρυσή.
�
Το μικρό και το μεγάλο
κάνανε και ένα μωρό που δεν ήτανε μεγάλο ούτε και πολύ μικρό και πιασμένα από το
χέρι ζήσανε πολύ καιρό το χοντρούλι το μεγάλο και τ’ αδύνατο μικρό!
 

�
(Α καλάααααα που θα πει
και η πρόεδρος Φανφάρα!)
�
�
�
A.Month

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό πολύ καθώς είμαι ως επί το πλείστον στο σπίτι.
Ξεχώρισα το "Περί τυφλότητας" του Ζοζέ Σαραμάγκου. Από το οπισθόφυλλο: Ένας
άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης
κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς.
Με γραφειοκρατική ακρίβεια ο Ζοζέ Σαραμάγκου έχει υπολογίσει όλα όσα θα
μπορούσαν να συμβούν σε ένα κόσμο που χάνει την όρασή του. Για πόσο η κίνηση
στους δρόμους θα είναι ομαλή; Για πόσο καιρό θα επαρκούν τα τρόφιμα για τις
πεινασμένες ορδές; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να καταρρεύσει η παροχή
ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου και νερού; Τι θα απογίνουν τα κατοικίδια; Οι
σεξουαλικοί φραγμοί; Πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα;
Αποχαιρετώ κάποιον κάθε μέρα παίρνοντας για "μάθημα ζωής" ότι για κάποια
πράγματα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα…είμαι η απόλυτη παραλυσία.
Γράφω σε κάποιον μηνύματα(κειμένου και multimedia), βιντεάκια (multimedia
plus…το χω λέμε!) και γράμματα με σοβαρό, κατά κύριο λόγο, περιεχόμενο όπως
φαίνεται καθαρά άλλωστε.

Γελάω πολύ με τις φίλες μου και τις φαεινές ιδέες τους όπως καλή ώρα της
Βολεμένης να κάνει ινδικό φαγητό για τη γιορτή της που θα συνοδεύεται από
Bollywood party…Πώς μεταφράζεται αυτό; Μερικοί μασκαρεμένοι να τρώνε με
συνοδεία ινδικής μουσικής- τι τσιρίδες ήταν αυτές- και να γλιτώνουν, παρά
τρίχα, να δούνε και Bollywood ταινία! Καλά μεταξύ μας περάσαμε υπέροχα και
το φαγητό τέλειο και πολύ αφροδισιακό…! Α και το αστείο της βραδιάς: η
κόκκινη βούλα στο κούτελό μας( κάποιος είπε ότι δηλώνει την παρθενία μας
…δεν ξέρω αν ισχύει) είχε την εξής κατάληξη: στη Lola (η οποία το πήρε πολύ
πατριωτικά και φόρεσε την Άρτα με τα Γιάννενα για αν είναι η πιο in Ινδή) η
βούλα ξέβαψε(χα χα χα) και η δικιά μου ήταν υπερμεγέθης! Ναι είμαι η πιο
παρθένα από όλες! Α και επειδή έπεσαν και άλλες ιδέες στο τραπέζι, όπως το
να κάνουμε party black and white, δεν αποκαλύπτω ποια το πρότεινε, και να
τρώμε μαυρομάτικα φασόλια(αυτό το αστείο το συμπλήρωσα εγώ…γελάστε καλέ!)
καταλήγω ότι το Bollywood party ήταν μεγάλη ιδέα! Τελικά αφού το ‘χουμε το
ευρηματικό απορώ για μια ακόμη φορά για τα ξενέρωτα ψευδώνυμά μας…έπρεπε να
λεγόμαστε άγριο άλογο και black cat τελικά ρε Βολεμένη(ευτυχώς που είναι και
η Lola και δίνει και λίγο saspens.)

A.Month