Πήρα ρεπό από τη δουλειά. Σήμερα είναι τα τρίμηνα του μπαμπά μου. Γυρίσαμε πριν λίγο και βρήκα ευκαιρία να μπω στο internet. Έχω καιρό να το κάνω αυτό. Γενικά απέφευγα να κάτσω σε αυτή την καρέκλα. Είναι που τον τελευταίο χρόνο πέρναγα αρκετή ώρα εδώ αλλά ταυτόχρονα γύριζα πίσω το κεφάλι για να δω τι κάνει. Βλέπετε αν γυρίσω το βλέμμα πέφτει ακριβώς στην άκρη του κρεβατιού των γονιών μου, από τη μεριά που κοιμόταν. Τώρα δεν γυρίζω πια. Όλο απέφευγα να γράψω. Πλέον αποφεύγω και να μιλήσω για αυτό. Θέλω να ξεχνιέμαι. Τι άλλο να πεις άλλωστε. Κουνάω το πόδι μου νευρικά τώρα. Εγώ κοιμάμαι από τη μεριά του κρεβατιού του τώρα. Για να μην νιώθει μοναξιά η μαμά μου. Έτσι είναι η ζωή μου λένε όλοι. Και η αλήθεια είναι ότι συνεχίζεται. Πάω κανονικά στη δουλειά, βγαίνω κανονικά έξω, γελάω κανονικά. Όλα κανονικά. Συμπεριφέρομαι λες και έχει πάει ταξίδι και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να χρησιμοποιήσω αόριστο όταν αναφέρομαι σε αυτόν. Ήθελα όμως κατά βάθος να γράψω. Ανακουφίζει που και που. Ήθελα να πω πόσο μου λείπει ο μπαμπάς μου και ότι η μεγαλύτερη στεναχώρια μου είναι όταν σκέφτομαι πόσο ταλαιπωρήθηκε και τι μπορεί να σκεφτόταν. Γιατί το ήξερε, όλα τα ήξερε και δεν μίλαγε τόσο καιρό παρά μόνο όταν μας αποχαιρέτησε. Αυτός για να μην μας στεναχωρεί και εμείς για να μην τον στεναχωρούμε. Προτιμήσαμε τη σιωπή. Δεν έμειναν έτσι πολλά λόγια μόνο κάτι παρατεταμένα αγκαλιάσματα που ήθελαν να πουν τα πάντα. Τελοσπάντων. Και εσείς μου λείψατε. Ήθελα σιγά σιγά να βρω τους ρυθμούς μου. Από όλο αυτό πονάω πολύ, έχω φοβηθεί πολύ και έχω αρχίσει να σκέφτομαι πράγματα που μου φαίνονταν μακρινά, όπως το πόσο θέλω να δημιουργήσω την δικιά μου οικογένεια. Οι γονείς μου ήταν 41 χρόνια μαζί. Όταν φεύγεις πραγματικά νομίζω ότι αυτό που αξίζει και σε ανακουφίζει είναι να ξέρεις ότι αγάπησες κάποιους ανθρώπους και σε αγαπήσανε. Αυτός θέλω να είναι και ο απολογισμός από την δική μου ζωή. Θα τα ξαναπούμε. Δεν μπορώ για πάντα να αποφεύγω μην με πάρουν οι συγκινήσεις. Εύχομαι να είναι με υγεία η χρονιά που έρχεται για εσάς και τους δικούς σας. Όλα τα άλλα γίνονται.
A.Month
|
||||||
Πήρα ρεπό από τη δουλειά22 comments to Πήρα ρεπό από τη δουλειά |
||||||
|
Copyright © 2010 CRASH - All Rights Reserved |
||||||
bolemeni
να εισαι καλα και να τον κρατησεις παντα στη σκεψη σου…….
Καλημέρα κοριτσάκι μου!!
Κι εσύ μας έλειψες!!!
Ξέρω, ότι δεν υπάρχουν λόγια…
Να είσαι καλά να τον θυμάσαι!!
Σε φιλώ γλυκά! :-****
Welcome back κούκλα μου! Καιρό περίμενα την επιστροφή σου. Τα έχουμε ήδη πει κι ελπίζω να τα θυμάσαι όλα. Move on έτσι όπως σου αξίζει και να είσαι σίγουρη πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να τον τιμήσεις.
NA SAI PADA KALA K OLA THA PANE KALA.FILAKIA KORITSAKI.
Με τσακισε το ποστ σου… Οτι και να σου πουμε ειναι λιγο, το ξερω γιατι ξερω ατομο που εχει την ιδια ακριβως ασχημη εμπειρια. Ευχομαι να βρεις τη δυναμη που σου χρειαζεται για να προχωρησεις μπροστα… Ολα τα αλλα θα ερθουν με τον καιρο… Φιλια!
Να τον θυμάστε πάντα με χαμόγελο!!
Σίγουρα θέλει να σας βλέπει ευτυχισμένους!! (όχι αόριστος)
-και μην παντρευτείς αν δεν πάρεις πρώτα πλυντήριο πιάτων… ξέρω τι λέω
Πέρασαν κι όλας 10 χρόνια από τότε που το έπαθα εγώ.
Το σίγουρο είναι ότι, σε βάθος χρόνου, είναι μια εμπειρία που σου κάνει καλό, θα το δεις. Σου “δείχνει″ πράγματα. Στο μεταξύ η ζωή συνεχίζεται…
Νιώθω αδυναμία να σου πω αυτό που αισθάνομαι..
Για ακόμη μια φορά τα λόγια που έχω σκοπό να πω, δεν έχουν σημασία..
Να ζήσεις να τον θυμάσαι, να τον έχεις πάντα στην σκέψη σου και να χαμογελάς.. Το χαίρεται!!
…
))
“Όταν φεύγεις πραγματικά νομίζω ότι αυτό που αξίζει και σε ανακουφίζει είναι να ξέρεις ότι αγάπησες κάποιους ανθρώπους και σε αγαπήσανε. Αυτός θέλω να είναι και ο απολογισμός από την δική μου ζωή.” Νομίζω αυτό που λες είναι κ το σημαντικό.
Σίγουρα όταν φεύγει ένας άνθρωπός μας, μας πονάει κ μας λείπει, αλλά να ξέρεις, ότι αυτούς τους ανθρώπους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα τους διατηρούμε μέσα μας κ αυτό μένει.
Φιλιά
ok, den ginetai na min sou leipei kapoios pou xaneis
alla ontws i zwi synexizetai…
an pragmati mporei na se dei? ti tha ithele? tha ithele na eisai eytixismeni kai na ton thimasai panta me xara…
ksereis lene oti enilikiwnomaste pragmatika otan xanoume tous goneis mas… (se opoiadipota ilikia symvei) den symfwnw apolytws alla exei kapoia alitheia…
ayta…
Κοριτσάκι δεν υπάρχουν λόγια σ’ αυτές τις περιπτώσεις.. Μια αγκαλιά μεγάλη μεγάλη, ελπίζω να είσαι καλά.. Σε φιλώ.
Δεν έχω λόγια…αλλά αισθάνθηκα ότι μέσα από την πίκρα σου, “έβγαλες” μια γλύκα για τη ζωή…περίεργη αίσθηση…να ‘σαι καλά να ΤΟΝ θυμάσαι γλυκειά μου!…
Kai mena me tsakises alla tha sou xamogelasw giati thelw na mou xamogelaseis ki esu
Σκόνταψα εδώ…
Πίνοντας καφέ από την Κένυα, στριφτό τσιγάρο…
Πριν λίγες μέρες έκλεισαν 9 μήνες από τότε που έχασα τον δικό μου πατέρα…
Ανοησίες… δεν ζούμε για τον απολογισμό της τελευταίας στιγμής.
Καθημερινά αναλογιζόμαστε τι κάναμε τις ώρες, τις μέρες που πέρασαν. Ότι αγαπάμε το κουβαλάμε μέσα μας. Θεούς και δαίμονες, κι ανθρώπους μου μας σημάδεψαν. Ανθρώπους που μας έδωσαν ή που μας πήραν ζωή. Ζωή που χαρίσαμε, ζωή που χάσαμε. Δεν ξέρω λογιστικά για να φτιάξω ισοζύγιο…
Δεν έκλαψα όσο θά θελα… Κλαίω κάθε που σκέφτομαι πως δεν έδωσα ότι θα μπορούσα. Τώρα προσπαθώ να δικαιώσω τις προσδοκίες του μετα θάνατον… Κι έτσι, κι αλλιώς και με κάθε τρόπο τον κουβαλάω μέσα μου…
Με άφησε βλέπετε με χρέος… Έτσι πάντα μας αφήνουν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε κι αγαπάμε…
Κι εμείς έτσι θ αφήσουμε τους δικούς μας…
Και ναι, στο τέλος της κάθε μέρας είμαστε μόνοι.
Μπορεί το πρωι να μοιραζόμαστε τα όνειρά μας, αλλά δικά μας είναι ότι θέλουμε τα κάνουμε…
Η ζωη προχωράει. Η ζωή των άλλων. Η δική μας μπερδεύται και σκοντάφτει στους σπάγγους που ξεφτίζουν απ το κουβάρι του μυαλού μας.
Η ζωη συνεχίζεται… πάντα συνεχιζόταν κι έτσι θα συνεχίσει να το κάνει. Πότε μοιρολατρικά επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και πότε επειδή την τραβούν απ το χέρι νέες αγάπες, νέες γεννήσεις, νέοι θάνατοι…
Δεν έχει σημασία ο προορισμός.
Δεν έχουν αξία στον απολογισμό οι στόχοι…
Σήμερα γέλασα
Σήμερα είπα ένα σ αγαπώ και δύο όχι
Ο καφές πέτυχε
Έχει λιακάδα
Θυμήθηκα μια παλιά μου αγάπη
Πριν λίγο ένας φίλος μου είπε πως βρήκε τη δουλειά που έψαχνε
Χάϊδεψα το ρολόϊ Του…
Αστειεύτηκα με έναν συνάδελφο
Γράφω για πρώτη φορά σ’ένα blog
Κι είναι ακόμη μεσημεράκι…
Καλό δρόμο!
eida tixaia to blog sou stin athens voice…otan arxiza na to diavazw sigkinithika polu..k auto giati exw zisei kai egw to idio gegonos prin ena xrono..to kserw einai polu diskolo..auto pou katalava egw prosopika meta apo auto to xrono einai oti den prokeitai pote na simvivasteis me tin idea oti exases ena proswpo toso simantiko gia ti zwh sou..tha einai panta mesa sou..eisai i sunexeia tou..apla prospatheis na iparkseis xwris na ton vlepeis..par’ ola auta omws tha katantisw grafiki k tha sou pw pws i zwi sunexizetai..
KSEREIS KATI STHN ZWH MAS HMASTE PANTA MONI DEN EISE MON ESI MONI STO TELOS PANTA FEYGOYME MONI KOYRAGIO LOIPON MEXRI TO TELOS?
.
KALO PASXA ME YGEIA, XARA KAI AGAPH.
EIRHNH SE OLO TON KOSMO.
NA MHN KSEXNAME
TOYS SYNANTROPOYS MAS
STIS DYSKOLES STIGMES TOYS.
OTAN DINOYME XARA STON ALLON
EIMASTE KAI EMEIS XAROYMENOI.
.
ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ
ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΤΑ ΖΩΑΚΙΑ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΝΩ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ;
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΑ ΚΙΝΗΓΑΝΕ ΜΕ ΤΑ ΑΜΑΞΙΑ ΤΟΥΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΤΗΣΟΥΝ!
ΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ; ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ
ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ;
ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ!
kalo taxidi niko syrgianopoyle.
den hsoyn mono aristos hthopios
alla kai yperoxos anthropos.
ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΩ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ
ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ
ΜΕ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
ΚΑΤΑ 45 % ΑΥΞΗΘΗΚΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ.
ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΑΚΟΜΗ
ΠΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΕΡΓΑ ΕΙΡΗΝΗΣ;
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΠΩΣ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
ΔΙΑΛΥΣΑΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΠΩΣ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΜΟΝΟ ΔΕΙΝΑ ΦΕΡΝΟΥΝ;
ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΙΛΑΝΕ;
ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;
ΚΡΙΜΑ! ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ,
ΑΥΤΟΙ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΟΠΛΑ. ΝΤΡΟΠΗ.