CrazyWorld

*γρύλλος:
σε αυτήν την περίπτωση η χρήση της λέξης "γρύλος" παραπέμπει σε δυο ιστορίες. Η πρώτη είναι απο το γνωστό παραμύθι  Πινόκιο , με το εκνευριστό σοφό ζουζούνι να προσπαθεί να προστατέψει την ξύλινη-κούκλα-πρωταγωνιστή απο μια σειρά λαθών και μπλεξιμάτων.
Η δεύτερη είναι απο το γνωστό ανέκδοτο με το χαρακτηριστικό τελείωμα "άι πηδήξου και εσύ και ο γρύλος σου".

Συνεχίζοντας, θέλω να ευχηθώ σε όσους κανονίζουν διακοπούλες, να περάσουν όπως επιθυμούν, να αδειάσει το κεφάλι τους και να πάρουν μια μεγάλη ανάσα. Αν και δεν γράφω εδώ και πολύ καιρό , σας διαβάζω κάθε μέρα και σας αγαπώ πάντα.

Καλό μας καλοκαίρι!

Δεν ξέρω πως νιώθετε εσείς για το 2009 ως τώρα, πάντως εγώ το νιώθω σαν να έχει μπει με το ένα πόδι, κάνοντας κουτσό, με μικρότερο παπούτσι, προσπαθώντας να αποφύγει τις μπανανόφλουδες που άφησε το 2008….Και δεν εννοώ το ποδαρικό που έχει κάνει στην δική μου ζωή (όπου δεν έχω παράπονο, εκτός απο κάτι μικρά και άβολα πραγματάκια, όπου φταίω εγώ που δεν τα διορθώνω και κανένα κακόμοιρο προσωποποιημένο έτος), αλλά το ποδαρικό που έχει κάνει στους γύρω μου.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σοβαρό απο την υγεία.

Σίγουρα όχι τα χρήματα – αν και η απουσία τους φέρνει άγχος, αυπνία, κρίσης πανικού και αβεβαιότητα που κλονίζουν την υγεία. Αλλά ακόμα και έτσι τα χρήματα ή η απουσία τους όπως είπα, δεν έχουν σημασία –

Υγεία.

Έχουμε λοιπόν τα εξής περιστατικά στο κοντινό περιβάλλον μου:
-Εισαγωγή για μπάι-πας μόλις μια βδομάδα μετά την Πρωτοχρονιά.
-Κάταγμα σπονδύλου (12ου θωρακικού ή κάτι τέτοιο) μετά απο ισχυρό βήχα συνδυαζόμενο με φτάρνισμα.
-Εξάρθρωση ώμου έπειτα απο πτώση στο μπάνιο…..
(σε τρία διαφορετικά άτομα όλα αυτά)

Και μόλις μπήκε ο Φλεβάρης……

Και η καταγραφή συνεχίζεται, σε άλλον τομέα όμως.

Απο τον Οκτώβρη του '08 έχω επισκεφτεί τρείς φορές το συνεργείο για το αυτοκίνητο μου.

Την πρώτη φορά μου μένει το αμάξι απο δίσκο-πλατώ και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, στα Εξάρχεια……Εντυπωσιακός ο τρόπος που κατάφερε ο γερανός να έρθει να με μαζέψει (κάνοντας έναν κύκλο για να μπει απο διαφορετικό στενό γιατί δεν χώραγε αλλιώς) και μετά το δράμα να συνεχίζεται, διότι ερχόταν πυροσβεστικό την στιγμή που σχεδόν είχε ανεβάσει το αμάξι στην ράμπα, αναγκάζοντας τον να το αφήσει πάλι ΚΑΤΩ , να το σπρώχνω εγώ στην άκρη , και να τον περιμένω να κάνει ΞΑΝΑ τον κύκλο του θριάμβου.

Και εκεί που έλεγα πως ότι ήταν να δώσω για το αμάξι τα έδωσα….

Τσουπ! Λίγο πριν τις γιορτές πέφτει μηχανάκι πάνω μου γιατί θεώρησε πως ήταν πολύ καλό να περάσει απο μπροστά μου(απο αριστερά) ενώ είμαι πάνω σε στροφή, για να ανέβει ένα στενό που βρισκόταν δεξιά μας.
Μπουμ (μικρό μπουμ μιας και δεν πηγαίναμε ούτε με 10 χλμ), αλλά αυτό το μικρό μπουμ με έστειλε ακόμα μια φορά στο συνεργείο για αλλαγή μπροστινού προφυλακτήρα.

Και για να τριτώσει μόλις την προηγούμενη βδομάδα, κατάφερα ολομόναχη να καταστρέψω τον πίσω προφυλακτήρα , στέλνοντας το αμάξι για τρίτη φορά στο συνεργείο (άουτς).

Αλλά φτάνει με τις ατυχίες, αρρώστειες και ατυχήματα.

Δεν έχω μόνο αυτά τα νέα.

Σίγουρα κάποια είναι πολύ προσωπικά για να τα μοιραστώ μαζί σας (ακόμα και απέξω-απέξω ) , αλλά θα κάνω ότι μπορώ!

Το καλύτερο-καλύτερο-καλύτερο δώρο Πρωτοχρονιάς ήταν απο τον έρωτα της ζωής μου…….(μόνο εκείνος θα μπορούσε να μου έχει πάρει ένα τέτοιο δώρο και μόνο μια τρελλή γυναίκα σαν την αφεντιά μου θα μπορούσε να έχει χαρεί ΤΟΣΟΟΟΟ ΠΟΛΥΥΥΥΥ!)
Ένα ρομποτάκι 18'' ίντσες Dalek (exterminate! Exterminate!) με τηλεχειριστήριο και δυνατότητα προγραμματισμού.  Περισσότερα εδώ.
Περιττό να σας πω το τι χαβαλές έγινε με τους φίλους μου (οι μισοί φανατικοί Doctor Who) και πως τρελλάναμε το κακόμοιρο Dalek με τις διαταγές μας.
Και μιας και λέω για Doctor Who……είδατε τον καινούργιο Doctor?…26 χρονών….χμμμμμ…..
Για να δούμε….πιστεύω πως θα κάνω λίγο χρόνο να ξεπεράσω τον Tennant μιας και ήταν ο πρώτος μου (μπορείτε να πείτε ότι σεξουαλικό θέλετε, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως ήταν ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΟΥ DOCTOR). Οι παλιότεροι μάλλον θεωρούν τον Tom Baker ότι είναι ο πρώτος τους και είναι λογικό, αλλά εγώ ήμουν μικρή τότε εντάξει?
Tennant και ξερό ψωμί

Οι κυριακάτικες μαζώξεις πάνε πολύ καλά και έχουμε βγάλει αρκετή παραγωγή απο τον Οκτώβρη που ξεκινήσαμε.
'Ηδη έχουμε γεμίσει ένα ράφι με μινιατούρες Ad&d. Όπου βέβαια οι μισές είναι οι χαρακτήρες μας στο ad&d campaign που παίζουμε κάθε Σάββατο. 'Η είμαστε geeks ή όχι!!!!! Ε τι? θα κάνουμε μάχη και δεν θα αραδιάσουμε τις μινιατούρες μας ?
Οι υπόλοιπες μινιατούρες είναι 3 δράκοι (μεταλλικοί σε διαφορετικά χρώματα), ένα Beholder, 2 mariliths, 2-3 μινιατούρες απο παίκτες που έχουν αποσυρθεί ή έχουν πεθάνει οι χαρακτήρες τους στο παιχνίδι, οι μινιατούρες μας απο το προηγούμενο campaign των δύομιση χρόνων που έχουν μείνει ιστορία στην παρέα, ένα Alicorn (πήγασος με μονόκερο διαστάυρωση) και πολλά άλλα. Να δεις εκεί προσπάθεια, να παλεύεις να φτιάξεις το ματάκι στην μινιατούρα (ο χώρος για το μάτι όσο το μισό κεφάλι καρφίτσας) με πινέλο κυριολεκτικά 2 τρίχες….Αλλά όσο περνάει ο καιρός..δεν μπορώ να πω, το έχουμε!
Τα υπόλοιπα ράφια έχουν κατακλειστεί απο τελειωμένες-ατέλειωτες φιγούρες απο Warhammer 40 K. Marines απο διαφορετικά chapters, με μονταρίσματα ή όχι πάνω τους, τα Τυρανίδια (ο δικός μου στρατός), Χαοτικοί, και περιμένουμε να σκάσει μύτη και Tau στρατός για βάψιμο.
(φωτογραφίες ακολουθούν αργότερα ή σε άλλο ποστ….ανάλογα πως θα μου βγουν, είναι και μικρά τα άτιμα και πρέπει να βρω τον τρόπο να μην καίγονται τα χρώματα στην φωτογραφία).
Ανάμεσα στα μοντελάκια, βρίσκονται κουτιά με συμπληρωματικά κομμάτια, πινέλα, μπογιές, σπρέι , λίμες, κόλες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς (μοντελισμός και βάψιμο…..θέλει χώρο πίστεψε με….)

Τι άλλο, τι άλλο…..

Επεξεργάζομαι στο μυαλό μου να κόψω το κάπνισμα, αλλά δεν μπορώ να πω πως έχω αποφασίσει ακόμα. (ακούς phantom?) Πρέπει απλά να ξυπνήσω ένα πρωί πραγματικά ανάποδα και να πω τέλος. Προς το παρόν , σκέφτομαι για κόψιμο και ανάβω καπάκι τσιγάρο Αλλά που θα πάει….θα το πάρω απόφαση.

Εν κατακλείδι….(μου αρέσει αυτή η έκφραση, άσε που μου θυμίζει και Σιδηρόπουλο. Μεγάλη φαν για πολλά χρόνια.)
και με το χέρι στην καρδιά σας εκμυστηρεύομαι πως είμαι ευτυχισμένη. Πραγματικά ευτυχισμένη. Με τις αναποδιές, τις στεναχώριες, τις ατυχίες, τα γέλια, τις παρέες, τις αγκαλιές. Όλα αυτά. Καλά και κακά ένα κουβάρι, με κάνουν να είμαι ευτυχισμένη. Πραγματικά ευτυχισμένη. (και το dalek βοήθησε σε αυτό χεχεχεχε)

Εξού το "ουφ και τραλαλα"

UPDATE (οι φωτογραφίες)

Εδώ βλέπετε ένα Alicorn (Μονόκερος με Πήγασο). Με κοιλίτσα πιτσιλωτή σαν τα άλογα των ινδιάνων Με παίδεψε πολύ αυτή η μινιατούρα. Και συνεχίζει να με παιδεύει γιατί αμέσως μετά απο την φωτογραφία, το ένα του φτερό ξεκόλλησε

Εδώ είναι κάποια απο τα τερατάκια μας. Ο τυπάς ο μεταλλικός με το υφάκι είναι ένα golem και οι ατέλειωτες κυρίες με τα 6 χέρια λέγονται mariliths……(δεν θες να σε πιάσουν στα χέρια τους…..)

Ακόμα μια ομαδική απο τα τερατάκια μας. Πίσω διακρίνεται ένας μπλε δράκος (no gooood), πέρα δεξιά ένα Beholder (όσα μάτια έχει τόσο άσχημος μπελάς είναι) και μπροστά η χαρούμενη φιγούρα… του Χάρου. (ποιός είπε πως το ad&d είναι εύκολο παιχνίδι ή ότι ο Dungeon Master μάς χαρίζεται?)

Εδώ είναι η ομάδα μας. Δεν είναι όλοι (κάποιες φιγούρες δεν έχουν τελειώσει). Εγώ είμαι η τελευταία. Με το κοκκινάκι και τα δυο σπαθιά

Μια γενική. Μπροστά βλέπετε μια φιγουρίτσα με πράσινη αρματωσιά. Είναι η παλιά μου χαρακτήρας. Το όνομα της ακόμα προκαλεί ρίγη στην παλιά ομάδα. Έχει αποσυρθεί αλλά δεν μπορούσα να μην ζωγραφίσω μια μινιατούρα, σαν φόρο τιμής για τον χαρακτήρα που έπαιζα δυόμιση χρόνια. Hail Dragna Uth Edel Paladin of Bane!!!!!

Και τέλος μια φωτογραφία των πολεμιστών που έχουμε ζωγραφίσει, για να θαυμάσετε τις πλάτες και τους μανδύες τους. Δεν ξέρω αν το βρίσκετε ενδιαφέρον, αλλά εγώ χαίρoμαι πολύ όταν βλέπω τις πλάτες τους γιατί αυτό σημαίνει πως απομακρύνονται…..

Αυτά προς το παρόν (δεν τις έβγαλα και πολύ χάλια ε?)
Προσεχώς φωτογραφίες απο Warhammer 40.000 k στρατών.

Καλό απόγευμα!!!!!!! DD

Και όσοι ψάχνετε νόημα ή επεξήγηση όσον αφορά την επιλογή της παραπάνω εικόνας, καλό θα ήταν να καθήσετε σε μια καρέκλα, να πιείτε ένα καφεδάκι και να ξεχάσετε όλη αυτή την ιστορία.
.
.
.
.
.
.
.
Εντάξει με τον καφέ? Μέτριος με γάλα είναι? (γουλιά)…Μπλιάχ!!! Τέσσερις κουταλιές ζάχαρη έβαλες και εσύ? Πήρες που πήρες καφέ , χάθηκε να είναι κάτι που να πίνεται?

Στο βλέμμα σου βλέπω απορία και τεράστια μπλε ερωτηματικά. Επιμένεις ακόμα να σου εξηγήσω τον τίτλο και την εικόνα? Ουφ! Κουραστική κατάσταση.

Τι να σου πω…?

Μπορεί να φταίνε τα χριστούγεννα που πλησιάζουν. Τα αντικείμενα που θα χαζεύω στις βιτρίνες αλλά δεν θα μπορώ να αγοράσω και μετά να δωρίσω. Μπορεί να φταίνε τα τρείς-χιλιάδες-οχτακόσα-σαράντα-δύο-εκατομμύρια πράγματα/αποφάσεις/ηλιθιότητες/όνειρα/μπρίζες(και όχι μπίζνες) που έχω στο κεφάλι μου, κάνοντας αυτό το ποστ να μοιάζει προϊόν ραδιενεργού ντούζ.

οκ οκ……που είναι το κουμπί του ριστάρτ?

Ναι είμαι απόλυτα χαρούμενη και αυτό έχει πειράξει ζωτικά κύτταρα για την λειτουργία του οργανισμού μου. Έχω την εντύπωση πως είχαν ξεχάσει να είναι χαρούμενα για μεγάλη χρονική περίοδο. Αποφάσισα να τους στείλω το μάνιουαλ.

Χρειάζομαι ένα (ταψί) κουραμπιέδες και 2 μελομακάρανα γιατί δεν λέει να κάνουμε υπερβολές, έτσι δεν είναι?

Μάλλον χρειάζομαι ακόμα πιο πολύ , μια μεγάλη δόση μπούρδας και το δικό μου ανόητο περπάτημα (με το σωστό καπέλο πάντα)

Είχα αγαπήσει το Fallout 1 και 2. Βρίσκονται στην λίστα μου με τα καλύτερα pc games.

Το καινούργιο όμως είναι αριστούργημα. Η Bethesda (μας το άργησες όμως λιγάκι…) πήρε τον κόσμο και την ατμόσφαιρα απο την δημιουργό εταιρεία των 1 και 2 (BLack Isle) και το απογείωσε κυριολεκτικά!

Έχουμε ένα υπέροχα φτιαγμένα τρισδιάστατο κόσμο, μετά-πυρηνική ατμόσφαιρα, κατεστραμμένες πόλεις, παραμορφωμένοι άνθρωποι και ένα σύμπλεγμα με κατάλοιπα τεχνολογίας απο πριν την βόμβα και βαρβαρικής κοινωνίας. (κάτι σαν Mad Max στο πολύ άγριο του και καταθλιπτικό)
Τα screenshots που θα βάλω πιο κάτω είναι μέσα απο το παιχνίδι (για να δείτε σε τι γραφικά κινείται ο χαρακτήρας – τα screenshots είναι απο την επίσημη σελίδα, εγώ έπαιζα μανιωδώς όλο το σκ και δεν είχα καιρό για φωτογραφικά στιγμιότυπα )

Πίσω τώρα στην ιστορία. Το Fallout 3 τοποθετείται χρονικά 200 χρόνια μετά απο την καταστροφή και 30 χρόνια μετά απο το Fallout 2. Ξεκινάς στην ευρύτερη περιοχή της Washington DC. Ο χάρτης είναι μεγάλος με απέραντες ερημικές εκτάσεις, κατεστραμμένα χωριά, ρημαγμένες πόλεις, ερήπια και παντού η βία και η τρέλα κυριαρχεί. Μεταλλαγμένοι άνθρωποι, ghouls, μεταλλαγμένα ζώα και έντομα, το νερό είναι παντού μολυσμένο με ραδιενέργεια, δέντρο ούτε για δέιγμα και όλα δείχνουν οτι τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο.

Το σενάριο φαίνεται πολύ καλό ως τώρα. Είμαι στα πρώτα κεφάλαια της βασικής αποστολής, γιατί παράλληλα έχω χαθεί στην εξερεύνηση του χάρτη και των πολλών side-quest Έχω παίξει 3 μέρες ήδη και νιώθω πως είμαι στην εισαγωγή ακόμα. Τόσες αποστολές! Τόσες πόλεις να δω! Τόσους εχθρούς να σκοτώσω!

Τώρα όσον αφορά το gameplay, έχει κρατηθεί πάνω κάτω η λογική των δυο προηγουμένων με μια αναβάθμιση για το καλύτερο. Όλα είναι υπέρ του παίκτη.
(δεν ένιωθα να είναι το παιχνίδι και πολύ υπέρ μου όταν χάθηκα χθες όλο το απόγευμα στο μετρό προσπαθώντας να χαρτογραφήσω τον λαβύρινθο που έχει δημιουργηθεί εκεί, αλλά μετά κοιτώντας τον χάρτη και βλέποντας τις περιοχές που ανακάλυψα, νιώθω δικαιωμένη χαχαχαχαχα)

Τι άλλο, τι άλλο…μούμπλε-μούμπλε….

χμμμμ……………

Μάλλον θα προσθέσω και τα screenshots και θα αφήσω τους καινούργιους (στον κόσμο του Fallout πάντα) να ψηθούν και τους παλιούς…..επίσης να ψηθούν!!!! PPP

αχ πότε θα βάλω τα χεράκια μου σε μια Power Armor……….(αναστεναγμός)

Brotherhood of Steel…..

Ότι πρέπει για την είσοδο…δεν πιάνει και χώρο. χμμμμ

Περιμένοντας το λεωφορείο.

Κυριολεκτικά on the rocks….(μην τα μασήσετε μετά)

Ένα πράγμα. Μόνο.

Είναι φωτεινό πάντως.

Πρέπει να θυμόμαστε να ζούμε. Αυθόρμητα και γνήσια. Με φρεσκάδα και γενναιότητα να αγκαλιάζουμε λάθη, επιτυχίες, αγάπες και μίση.
Και να μαθαίνουμε.

Δεν είναι κακό να αλλάζουμε. Δεν χάνουμε τον εαυτό μας. Έχουμε ένα πυρήνα όλοι μας που είναι ο βαθιά αναγνωρίσιμος εαυτός μας. Όλα τα τριγύρω ωριμάζουν, αλλάζουν, καταστρέφονται, αντικαθιστούνται απο καινούργια. Και τελικά είμαστε πάλι εμείς. Που έχουμε κάνει όμως ένα βήμα μπροστά.

Και είμαστε η ηλικία μας. Πόσο είναι αυτή η ηλικία τελικά? Και με ποιον συγκρινόμαστε? Μάλλον με την ιδέα που έχουμε για το πως θα έπρεπε να είμαστε εν έτη 2008-2009-σε δέκα χρόνια μετά κλπ. Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι έτσι. Είναι κομμάτι τού να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις. Απο την άλλη δεν θέλω και να πέσω σε ταμπέλες που εγώ η ίδια έχω κολλήσει στον εαυτό μου.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ξεσκαρτάρω. Να παρατηρώ τα θέλω μου και να κοιτάω πόσο διάφανα και ειλικρινή είναι. Πόσο αληθινά. Και να κάνω ότι καλύτερο μπορώ ώστε να είμαι η ηλικία μου. Η ηλικία που νιώθω.

Ηλικία…..είμαι όσο νιώθω. Αυτό το κουβάρι των πραγμάτων που αγαπώ και κουβαλάω. Είμαι 32, είμαι 15, είμαι 20, είμαι 5, είμαι……είμαι εγώ. Και δεν φοβάμαι να αλλάξω….

Μου αρέσει να προχωράω. Δεν θέλησα ποτέ να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ότι έγινε έγινε. Ότι έμαθα έμαθα. Και είναι στο χέρι μου να φροντίσω να μην κάνω τα ίδια λάθη. Δεν είπα ποτέ "αχ να ήμουν πάλι 20 με το μυαλό που έχω τώρα". Τι σημαίνει αυτό? Και κατά πόσο να θέλει κανείς να το ζήσει αυτό πραγματικά? Μα το μυαλό που έχω τώρα….το έχω τώρα!!! Ας ζήσω το τώρα λοιπόν! (άκου να ξαναγίνω 20! μπρρρρρ)
Η περιπέτεια της ζωής μου βρίσκεται στο ένα δευτερόλεπτο μπροστά. Αυτή την ζωή θέλω να ζήσω. Αυτή την ζωή που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά.

Οι στιγμές που έχω αφήσει πίσω είναι για μάθημα. Είναι οικίες, είναι δικές μου, είναι εκεί, έχουν περάσει. Τις χρησιμοποιώ, τις αγαπώ, είναι εργαλεία για να φτιάξω την ζωή που βρίσκεται μπροστά. Ένα μόλις δευτερόλεπτο μπροστά….

Πόσο είμαι? Όσο τολμάω μάλλον. Όσο νιώθω. Όσο νιώθω ζωντανή.

(και δεν πλησιάζουν καν τα γενέθλια μου… φαντάσου….)