Περίεργο πράγμα η ηλικία. Και ο χρόνος. Μεγαλώνεις, σβήνεις κεριά, μετράς στόχους και όνειρα και κυκλοφορείς με ένα ταμπελάκι "είμαι τόσο". Αλλά είσαι τόσο?
Πόσο είναι το τόσο?
Είναι ένα κουβάρι πραγμάτων. Είναι εμπειρίες. Είναι "θέλω". Και κατά πόσο έχεις βρει την ισορροπία μεταξύ όλων αυτών που η ηλικία σου προστάζει και όλων των άλλων που είναι ο πραγματικός εαυτός σου. Ακόμα και όταν όλα αυτά που έχεις ανάγκη, φαντάζουν παιδιάστικα στους άλλους.
Πρέπει να θυμόμαστε να ζούμε. Αυθόρμητα και γνήσια. Με φρεσκάδα και γενναιότητα να αγκαλιάζουμε λάθη, επιτυχίες, αγάπες και μίση.
Και να μαθαίνουμε.
Δεν είναι κακό να αλλάζουμε. Δεν χάνουμε τον εαυτό μας. Έχουμε ένα πυρήνα όλοι μας που είναι ο βαθιά αναγνωρίσιμος εαυτός μας. Όλα τα τριγύρω ωριμάζουν, αλλάζουν, καταστρέφονται, αντικαθιστούνται απο καινούργια. Και τελικά είμαστε πάλι εμείς. Που έχουμε κάνει όμως ένα βήμα μπροστά.
Και είμαστε η ηλικία μας. Πόσο είναι αυτή η ηλικία τελικά? Και με ποιον συγκρινόμαστε? Μάλλον με την ιδέα που έχουμε για το πως θα έπρεπε να είμαστε εν έτη 2008-2009-σε δέκα χρόνια μετά κλπ. Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι έτσι. Είναι κομμάτι τού να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις. Απο την άλλη δεν θέλω και να πέσω σε ταμπέλες που εγώ η ίδια έχω κολλήσει στον εαυτό μου.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ξεσκαρτάρω. Να παρατηρώ τα θέλω μου και να κοιτάω πόσο διάφανα και ειλικρινή είναι. Πόσο αληθινά. Και να κάνω ότι καλύτερο μπορώ ώστε να είμαι η ηλικία μου. Η ηλικία που νιώθω.
Ηλικία…..είμαι όσο νιώθω. Αυτό το κουβάρι των πραγμάτων που αγαπώ και κουβαλάω. Είμαι 32, είμαι 15, είμαι 20, είμαι 5, είμαι……είμαι εγώ. Και δεν φοβάμαι να αλλάξω….
Μου αρέσει να προχωράω. Δεν θέλησα ποτέ να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ότι έγινε έγινε. Ότι έμαθα έμαθα. Και είναι στο χέρι μου να φροντίσω να μην κάνω τα ίδια λάθη. Δεν είπα ποτέ "αχ να ήμουν πάλι 20 με το μυαλό που έχω τώρα". Τι σημαίνει αυτό? Και κατά πόσο να θέλει κανείς να το ζήσει αυτό πραγματικά? Μα το μυαλό που έχω τώρα….το έχω τώρα!!! Ας ζήσω το τώρα λοιπόν! (άκου να ξαναγίνω 20! μπρρρρρ)
Η περιπέτεια της ζωής μου βρίσκεται στο ένα δευτερόλεπτο μπροστά. Αυτή την ζωή θέλω να ζήσω. Αυτή την ζωή που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά.
Οι στιγμές που έχω αφήσει πίσω είναι για μάθημα. Είναι οικίες, είναι δικές μου, είναι εκεί, έχουν περάσει. Τις χρησιμοποιώ, τις αγαπώ, είναι εργαλεία για να φτιάξω την ζωή που βρίσκεται μπροστά. Ένα μόλις δευτερόλεπτο μπροστά….
Και δεν φοβάμαι να αλλάξω. Δεν φοβάμαι να ζήσω ,όσο είναι ανθρώπινο πάντα.…γιατί μέσα μου σε έναν βαθμό φοβάμαι το άγνωστο-αλλά πάντα προσπαθώ να κάνω αυτό το βήμα μπροστά. Αισιοδοξία και τόλμη οι μυστικές μου λέξεις. Και δεν είναι λίγες οι φορές που καταφέρνω να τις χρησιμοποιήσω στα σωστά σημεία.
Πόσο είμαι? Όσο τολμάω μάλλον. Όσο νιώθω. Όσο νιώθω ζωντανή.
(και δεν πλησιάζουν καν τα γενέθλια μου… φαντάσου….)
crazymalkavian
θέλεις να το πας πιο βαθιά από όσο το περιγράφεις… φαίνεται… (στα έγραψα και προσωπικά αυτά πριν από λίγο)
Το θέμα είναι ότι όσο σε ξέρω και σε μαθαίνω, κρύβεις καλά τα άγχη και τις ανησυχίες σου… Από εκεί κι ύστερα δεν έχεις κάτι να φοβηθείς καθότι αντιμετωπίζεις τη ζωή συνήθως με χαμόγελο ή έστω προσπαθείς… Και η τρέλα που κουβαλάς βοηθάει άλλωστε
Το μόνο που θα σταθώ και θα παρατηρήσω είναι το σημείο τη ζωής που λέει πως όταν κάνεις γατιά…εεεεεε, παιδιά εννοω
, τότε κάπως αλλάζει (μάλλον) όόόόόόόόόόλο αυτό το οικοδόμημα που περιέγραψες…
κ αυτά
α! και το ρολόι που μετράει 7ετίες τα σπάει
@elnis, πολλά προσπάθησα να πω, αλλά δεν τα κατάφερα και πολύ καλά
Όταν θα κάνω γατιά θα αλλάξουν πολλά είναι σίγουρο. χεχεχε Αλλά αυτό είναι στο κομμάτι της ζωής που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά. 
PP
το ρολόι είναι πολύ αγχωτικό!!! Για φαντάσου να κάνει ο δείκτης του λεπτού έναν ολόκληρο χρόνο να κάνει κύκλο? Εκεί ή το χάνεις ή πετάς το ρολόι απο το παράθυρο
apapapapapapa! poly aisiodokso keimeno gia mena… ououououou 666!
“Και δεν φοβάμαι να αλλάξω. Δεν φοβάμαι να ζήσω ,όσο είναι ανθρώπινο πάντα….γιατί μέσα μου σε έναν βαθμό φοβάμαι το άγνωστο-αλλά πάντα προσπαθώ να κάνω αυτό το βήμα μπροστά.”, κι ενώ όλα καλά μέχρι εκεί…….κόντεψα να βάλω τα κλαματα. Δεν ξέρω γιατί…Μη με ρωτήσεις….Δεν είμαι καλά εδώ και μέρες!
Φτου! Για ενα χρονο δεν υπαρχω στο ρολοι…
Ωραιο ποστ! ”Οσο ακομα νιωθω ζωντανη”!
Τέλειο. Τέλειο. Είναι υπέροχο να μπορείς να σκέφτεσαι έτσι. Ούτε εμένα πλησιάζουν τα γενέθλιά μου, αλλά να είσαι σίγουρη ότι όταν θα πλησιάζουν θα ανατρέξω στο ποστ σου να το ξαναδιαβάσω…
)))
Το μόνο κακό στο να μεγαλώνεις είναι πως κάποια στιγμή αναρωτιέσαι αν θα προλάβεις να κάνεις όσα θέλεις. Κάτι που δεν σκέφτεσαι στα 20 και 25 και 30.
Πολύ ωραίο το ρολόι.
@Thios, συγνώμη δεν το ήθελα
Μην με εξορκίσεις παρακαλώ!
βρε ανιψιά…..έλα βρε καλό μου. Mην με στεναχωρείς…
Εγώ όταν έχω γενέθλια γίνομαι πολύ στριμμένη χεχε
@ασπρονησιώτισα,
@konstinadia, παλιορολόι όμως ε?
@dancing gal, ώρες ώρες δεν μπορώ να καταλάβω που βρίσκω τόση αισιοδοξία ενώ συγχρόνως είμαι μέσα στο άγχος. Λες να έπεσα με το κεφάλι όταν ήμουν μικρή?
@eliaz, αυτό που λες με αγχώνει απο τώρα. Μια ζωή δεν φτάνει μάλλον.
Τελικά όμως ΔΕΝ μας είπες πόσο είσαι!!
(όσο και νάσαι, αν δεν ήσουν αδερφή μου, σε παντρευόμουνα με συνοπτικές διαδικασίες:PP)
Αλλάζουμε. Μαθαίνουμε. Βελτιωνόμαστε. Διορθώνουμε λάθη. Εξελισσόμαστε. Γινόμαστε σοφότεροι. Ανακαλύπτουμε το άγνωστο. Η ζωή είναι μία και μοναδική. Αλίμονο αν την αναλώναμε στου φόβους, τις ανασφάλεις κλπ.
Ελπίζω μόνο να μην αλλάξεις, από την άποψη του τρόπου σκέψης σου, της φρεσκάδας του λόγου σου, των ιδεών σου, της οπτικής γωνίας που έχεις για τη ζωή.
Hugs and kisses.
@blen, είμαι όσο φαίνομαι!!!! :***
Αλλά γενικά το παλεύω. Και προσπαθώ να παίρνω ανάσες όπου μπορώ και όπως μπορώ 
@Belua, Προσπαθώ γλυκιά μου. Έχω και εγώ τις μαύρες μου, μην νομίζεις. Και όταν μαυρίζω καλύτερα να μην με δεις
Έλα βρε crazyyyy!…ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ!
Glad you’re back!
Ξέρεις ότι υπάρχουν πολλοί που σ’ αγαπούνε γι′ αυτό ακριβώς που είσαι, χωρίς ταμπέλες!
Μακάρι να ένοιωθα όπως νοιώθεις εσύ!…
C U 2morrow!
Ούτε δυο ζωές φτάνουν μπορώ να πω…
@birdy, θα κάνω ένα βήμα και μετά θα σταματήσω, γιατί μου φαίνεται πως έφτασα σε διάβαση
@marinos, και εμείς σε αγαπάμε για αυτό που είσαι!!!
Όσον αφορά τις ταμπέλες, όλοι μας κουβαλάμε κανα-δυο. Αν και δεν είναι πάντα για κακό 
(η διάθεση μου έχει επηρεαστεί απο τον καιρό μου φαίνεται…σε κάποιο βαθμό πάντα-μην τα ρίχνουμε πάντα στην εποχή, φταίω και εγώ για πολλά πράγματα ;P)
@eliaz, Υπάρχει και το άλλο κόλπο νομίζω, να χωρέσεις πολλές ζωές σε μια