Πρίν λίγες μέρες με ρώτησε ο Δημήτρης γιατί τον αγαπάω…ε από τότε το μυαλό μου γυρνάει όλο γύρω από αυτό…και προσπαθώ για άλλη μια φορά να ορίσω την αγάπη…μα αλήθεια ορίζεται η αγάπη και αν ναι ποιός και τι την ορίζει…???Έχω δεί ανθρώπους να γνωρίζουν την ευτυχία από αγάπη και άλλοι το πόνο…έχει δυο πλευρές…άλλοι τη ζούν μονάχοι και άλλοι με παρέα…μα όπως και να έχει η αγάπη μοιάζει με ταξίδι σε ένα άγνωστο μέρος…είναι σαν να σου δίνουν ένα εισήτηριο που δεν γράφει το προορισμό και εσύ να ταξιδεύεις κάνοντας σκέψεις με το νού για το πώς θα είναι εκεί που θα φτάσεις…άλλες φορές η φαντασία σου ξεπερνά την πραγματικότητα και όταν φτάνεις απογοητεύεσαι και άλλες φτάνεις σε ένα τόπο που ποτέ δεν φαντάζουν την υπαρξή του και τότε νιώθεις μια δικαίωση για το ταξίδι που έκανες…!Η αγάπη είναι δώρο όταν βρίσκει ανταπόκριση και βόμβα όταν βρίσκει απεναντι της τοίχο…βόμβα που κάνει μπαμ και καταστρέφει ότι υπάρχει κοντά της…!Καμιά φορά σκέφτομαι πως δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς και να εκφράσεις την αγάπη που νιώθεις για κάποιον…λές και κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να πληγώσουν ο ένας τον άλλο ακόμα και όταν πεθαίνουν από αγάπη ο ένας για τον άλλο!Άλλες φορές παλί νομίζεις ότι αγαπάς καποιον και έρχεται μια μέρα που όλα γίνονται πιο καθαρά και το βάζεις στα πόδια εσύ ή ο άλλος…!Από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να δίνουν τά πάντα και άλλοι που απλά έχουν μάθει να παίρνουν τα πάντα…!Αγάπη είναι να ταυτίζεσαι με όποιον έχεις απεναντί σου όχι στις απόψεις μα στις ανάγκες….αγάπη είναι να ζείς με μια καρδιά για δύο…αγάπη είναι να κοιτάζεις κάποιον στα μάτια και να σε καταλαβαίνει…αγάπη είναι χιλιάδες μικρές στιγμές που θα μοιράζεσαι με κάποιον…αγάπη είναι το υπέρτατο συναίσθημα…η αγάπη είναι δύναμη!!!Αγάπη είναι μια αγκαλιά…ένα φιλί…ένα μύνημα μέσα στη βουή της ημέρας…ένα λουλούδι…μια σοκολάτα…ένας ψύθυρος…ένα χαμόγελο…ένα χάδι…ακόμα και ένα δάκρυ!!!Αγάπη είναι μια βόλτα στη παραλία…αγάπη είναι και ένα απόγευμα στο σπίτι…αγάπη είναι χίλιες εικόνες και χίλιες λέξεις…αγάπη είναι μια ολόκληρη ζωή!!!Το γεγονος ότι όλοι αυτοί ψάχνουμε να βρούμε στη ζωή μας δείχνει και την τεράστια αξία της…κανείς δεν πέρασε πάνω από αυτό το πλανήτη χωρίς να νοιώσει στη καρδιά του τη ζεστασιά της αγάπης…όλοι έστω και για ένα λεπτό έχουμε νιώσει ότι κάποιος μας αγαπάει…ακόμα κι άν ήταν ψέμα…να λοιπόν ο πρώτος εχθρός της αγάπης…το ψέμα…και ο επόμενος το εγώ του καθενός από μας…αυτό το εγώ που φουσκώνει σαν μπαλόνι και λίγο πριν κάνει μπαμ τα έχει διαλύσει όλα…!Στην ερώτηση του Δημήτρη δύσκολα θα βρώ λέξεις να τις ταιριάξω…μα πραγματικά η αγάπη μου για εκείνον δεν μετριέται με λέξεις…μα με πράξεις…το θέμα ειναι όμως ότι καμιά φορά οι πράξεις μου δεν δείχνουν και ακριβώς το πόσο τον αγαπάω…πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα…δυσκολία στο να εκφράσω τη δύναμη της αγάπης που νιώθω…και εκείνος το ξέρει…και ξέρω πως το ξέρει το γιατί…τον αγαπάω λοιπόν γιατί εκείνος είναι όλη μου η ζωή…γιατί η αγκαλιά του είναι το καταφυγιό μου και κάθε φορά που είναι εκεί να μοιραστεί το δάκρυ μου και το χαμογελό μου μου θυμίζει πόσο ξεχωριστός είναι…για μένα μόνο για μένα!Για όλους τους άλλους μπορεί να είναι ένας μέσα στο πλήθος για μένα όμως είναι όλο το πλήθος αυτός…κάθε φορά που ακούω τα κλειδιά στη πόρτα νιώθω μέσα μου κάτι να φτερουγίζει…κάθε φορά που ακούω την ανάσα του νιώθω πάλι κάτι να φτερουγίζει…κάθε βράδυ που ξαπλώνουμε στο κρεβάτι και εγώ φωλιάζω κοντά του είναι σαν να βρίσκομαι σε ένα καταπράσινο λιβάδι με πολλές πεταλούδες τριγύρω…γιατί εγώ την ευτυχία στο μυαλό μου την έχω έτσι…σαν ένα τόπο…!Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου και είναι ο πρώτος που αντικρύζω νιώθω πάλι κάτι να φτερουγίζει…!Όταν κάποια στιγμή εγώ χάθηκα μεσα στο φουσκωμένο μου εγώ και εκείνος τράβηξε τη πόρτα και έφυγε ένιωσα στο μέρος που τώρα φτερουγίζει ένα πόνο…ένα βαθύ πόνο…και εκείνες τις ώρες της μοναξιάς κατάλαβα το μεγαλείο της αγάπης μου για εκείνον…ακριβώς τότε κατάλαβα γιατί τον αγαπάω…τον αγαπάω γιατί μαζί του μου αρέσει να μοιράζομαι όλη μου τη ζωή…αυτό είναι!!!!!!!!!Θέλω να είναι πάντα εδώ…!!!!!!!!Τώρα που θα γυρίσει από το καφέ θα του το πώ…και ξέρω ότι θα μου χαμογελάσει και θα  με πάρει αγκαλιά…και θα μου πεί »Α ρε Νίνα…αργείς αλλά στο τέλος τη κάνεις την υπέρβαση…!!!»  και εγώ πια για πρώτη φορά θα του πώ ότι κάνω την υπερβαση γιατί απεναντί μου βρίσκεται εκείνος…!Ο Δημήτρης…ο δικός μου Δημήτρης….που για μένα είναι τα πάντα!!!Νομίζω λοιπόν πως αγάπη είναι η ανάγκη να μοιράζεσαι στιγμές χαράς και λύπης με κάποιον που για όλους τους άλλους είναι ένας μέσα στο κόσμο μα για σένα είναι ο κόσμος όλος….!!!!!!!!!Να λοιπόν γιατί αξίζει να πονέσεις και να παλέψεις για μιαν αγάπη…και όταν φτάσεις εκεί σε κείνο το σημείο που πια δεν θα περπατάς μόνος σου στο δρόμο της ζωής μα θα έχεις και ένα συνοδοιπόρο τότε θα πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να κρατήσεις ζωντανή την αγάπη!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(είχες δίκιο emp το προηγούμενο Post ήταν φτωχό…τώρα όμως είναι γεμάτο από μένα…είναι βγαλμένο από τη καρδιά μου!)

δεν έχει σηκωθεί δεν έχει φάει δεν έχει πιεί νερό…δεν έχει πεί μια λέξη και εμείς εκεί μαλάκες να μην ξέρουμε τι να κάνουμε…και ενώ κάθε φορά είμαι αυτή που θέλω να τρέξω και να δώσω βοήθεια αυτή τη φορά τα έχω πάρει τρελά…γιατί νομίζω ότι η Ράνια φέρεται επιπόλαια και εγωιστικά…γιατί νομίζω πως αν σε λιγάκι δεν σηκωθεί θα μπουκάρω μέσα και θα την αρχίσω στα χαστούκια…γιατί πραγματικά δεν έχω άλλη υπομονή και βαρέθηκα ένα χρόνο τώρα να φροντίζω για όλα…γιατί περίμενα πως από κάποιο σημείο και μετά θα ήταν έτοιμη να  πατήσει στα πόδια της και να προχωρήσει…μα εκείνη εκεί…κολλημένη με ένα μαλάκα που δεν πρόκειται ποτέ να γυρίσει κοντά της γιατί από την αρχή εκείνος ήταν πιο ξεκάθαρος ενώ η Ράνια κρύφτηκε πίσω από μια δήθεν επανάσταση και τώρα λύγισε ξανά γιατί από την αρχή στο μυαλό της είχε σχέδιο  όλα τα έκανε για να γυρίσει εκείνος…και τώρα που δεν γυρνάει εκείνη σβήνει σιγά-σιγά και εγώ ξαφνικά πρέπει να φροντίσω ένα μωρό…αλήθεια κουράστικα…και κάπου μέσα σε όλα αυτά έχω χάσει εμένα…έχω χάσει εμένα…και όσο και να θέλω να το βάλω στα πόδια της υπόσχεθηκα πως θα είμαι πλάι της…αλλά όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ…κουράστηκα…ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ  να χάνω στιγμές από τη ζωή μου και να γυρνάω πάλι μαζί της στο μηδέν…έχει ένα  παιδί και είναι μόνη της…οκ!Επιλογή της ήταν…και είπα θα είμαι στο πλάι της…μα αυτή δεν είναι πουθενά…και εγώ στέκω μόνη μου σε όλα αυτά…με το Δημήτρη και το Γιάννη να προσπαθούν να  βοηθήσουν…μα πώς γίνεται να δώσεις το χέρι σου σε κάποιον για να τον βοηθήσεις όταν εκείνος αρνείται να απλώσει το δικό του?Όταν κάτι κακό συμβαίνει έχουμε δυο επιλογές η μία είναι να κολλήσουμε στη φάση και να στεκόμαστε πάνω από τη συμφορά και η άλλη να παλέψουμε…η Ράνια κάνει το πρώτο…μα εγώ ποτέ δεν έμαθα να κοιτάζω τις στάχτες…έμαθα να σηκώνω το βλέμμα στον ουρανό και να προσπαθώ να τον φτάσω…έτσι έμαθα εγώ…και έτσι πέρασα κάθε άσχημη φάση…άπλωνα το χέρι μου και άρπαζα όποιο χέρι προσπαθούσε να με βοηθήσει…!!!Είχα υποσχεθεί στο Δημήτρη πως αυτό το Σ/Κ θα ΄ήταν δικό μας…μόνο για μας τους δυο…μα για ακόμα μια φορά πρέπει να χαλάσω κάθε σχέδιο και να μείνω εδώ στο πλάι της…και θα το έκανα με όλη μου την ψυχή αν ήθελε και αυτή να ξεφύγει…μα όχι εκείνη θέλει να χαθεί λες και δεν υπάρχουν άλλοι άντρες πάνω στη γη…λες και είναι η πρώτη που τρώει πόρτα από έναν άντρα…!Όταν εγώ είχα τα τρελά χάλια με το Θάνο εκείνη μου έλεγε πως χάνω το χρόνο μου και εγώ την άκουσα…και προχώρησα…και πέταξα όλη τη σαπίλα από πάνω μου…εκείνη όμως αυτό θέλει να μένει εκεί και να κρύβεται πίσω από το τίτλο ανύπαντρη μητέρα…!!!Δεν μπορώ να κάνω άλλη υπομονή…δεν μπορώ να είμαι πάντα εκεί για όλους…ξαφνικά νιώθω την ανάγκη να τρέξω μακρία…θα ήθελα πάρα πολύ να ήμουν τώρα σε μια παραλία αγκαλιά με  το Δημήτρη και να απολαμβάνω την ηρεμία…!!!

Μετά από πολύ καιρό έγκλειστου βίου η Ράνια πείστηκε να αφήσει το μωρό σε μας και να βγεί μια βόλτα με τον χριστιανό που της έστελνε λουλούδια…!Πήγα με τη Τάνια στο σπίτι της κανά τρίωρο πριν το ραντεβού και την ετοιμάσαμε…γιατί εκτός του ότι έχει χάσει κάθε αίσθηση γούστου έχει ξεχάσει και τελείως το άθλημα μιας και τα τελευταία 5 χρόνια της ζωής της όλα περιστρέφονταν γύρω από εκείνον…της βγάλαμε τα φρύδια,της τυλίξαμε τα μαλλιά,της βάλαμε και μια μάσκα για να φτιάξει δερμάτακι και μετά αφού τη βάψαμε και τη ντύσαμε τη στείλαμε πακέτο στον άνθρωπο με την ελπίδα ότι θα ξεφύγει από όλα έστω και για ένα βράδυ…στάθηκε στο ύψος της για κανά μισάωρο και μετά άρχισε σαν τη λυσσασμένη να μας παίρνει τηλέφωνο για να δεί αν είναι καλά ο μικρός…και αφού την διαβεβαιώσαμε και το πήρε απόφαση να το ρίξει έξω έγινε το μοιραίο…σε εκείνο το εστιατόριο το πανάκριβο που την πήγε ο άνθρωπος έσκασε μύτη ο π.μ…που νομίζαμε πως ήταν στην Αμερική…μα δεν ήταν μόνος του…ήταν με τη γυναίκα του…την αμερικανίδα που είναι και έγκυος…και εκείνος τη φρόντιζε και τη κοιτούσε στα μάτια όπως ποτέ του δεν έκανε με τη Ράνια…και εκείνη έχασε ξανά τη γή κάτω από τα πόδια της…έμεινε εκεί να κοιτάζει χωρίς να ακούει όλα όσα της έλεγε ο Μάριος (ο χριστιανός με τα λουλούδια) και όταν βρήκε δύναμη σηκώθηκε ζήτησε συγγνώμη και χάθηκε μέσα στη νύχτα!Η Τάνια και εγώ σαν κλασικές ηλίθιες όσο βλέπαμε πως περνούσε η ώρα τρίβαμε τα χέρια μας από χαρά γιατί νομίζαμε πως η καλή μας φιλενάδα ζούσε όμορφες στιγμές με το Μάριο…ώσπου στα βαθιά χαράματα και ενώ εμείς ήμασταν σίγουροι ότι η Ράνια ζούσε μια νύχτα πάθους χτύπησε το κουδούνι…και ήταν εκείνη…κλαμένη με το μακιγιάζ να έχει ακολουθήσει πιστά τα δακρυά της…και πιώμενη τόσο όσο χρειάζεται κανείς για να αντέξει το πόνο…άναψε ένα τσιγάρο και μας τα είπε όλα…μιλούσε και δάκρυα έτρεχαν στα μάτια της…πονούσε και το έδειχνε…!Προσπαθούσα να νοιώσω το πόνο της…μα δεν τα κατάφερα…το ήξερα ότι κάποτε θα συμβεί μα όχι τόσο νωρίς δεν το περίμενα…!Ο κόσμος της Ράνιας  γκρεμίστηκε και εκανε τόσο θόρυβο που μας τρόμαξε όλους…όλη μέρα την έχει βγάλει στο κρεβάτι…δεν  μιλάει δεν τρώει και αγνοεί ακόμα και το κλάμα του μωρού…απλά καπνίζει και κλαίει…ξέρω πως θέλει χρόνο…μα δεν ξέρω αν έχει τη πολυτέλεια αυτή…!!!Όταν πεθαίνει μια αγάπη μέσα σου σίγουρα πονάς…μα εκείνη νομίζω πως πονάει γιατί αρνείται να πεθάνει αυτή την αγάπη…γιατί επιμένει να την κρατά ζωντανή…να ελπίζει ακόμα και τώρα που βλέπει πώς δεν υπάρχει ελπίδα…πρέπει να μπεί κάποιος μέσα στο δωμάτιο και να την ξυπνήσει…πρίν χαθεί για πάντα μέσα στις σκιές της…αρχίζω να φοβάμαι πως θα πάθει κατάθλιψη…

Σήμερα το πρωί εκεί που έπινα το καφεδάκι μου ήσυχα-ήσυχα ακούω το Δημήτρη να μου λέει »Νίνα γιατί με αγαπάς?»και έμεινα μαλάκα γιατί εκείνος ποτέ δεν κάνει τέτοιες ερωτήσεις…και γιατί γενικά δεν έχει ανάγκη τα λόγια μου για να είναι καλά μέσα στη σχέση μας…!Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαιτέρα του είπα ότι τον αγαπάω γιατί είναι έτσι όπως είναι..γιατί είναι ο ιδανικότερος σύντροφος για μένα…γιατί όταν είμαι μαζί του είναι όλα τέλεια…!Μου απάντησε ένα απλό Ok και έπειτα έφυγε για τη δουλειά…και εγώ έμεινα εκεί να αναρωτιέμαι γιατί με ρώτησε και τελικά γιατί τον αγαπάω???Σκέφτηκα…σκέφτηκα…και είχα μέσα μου ένα σωρό εικόνες που όμως δύσκολα μπορώ να ντύσω με λέξεις και φράσεις…τον αγαπάω γιατί κάθε πρωί πίνουμε μαζί καφέ…γιατί όταν όλα είναι γκρίζα εκείνος είναι ρόζ!Γιατί όταν έχω περάσει μια κουραστική μέρα εκείνος γίνεται το »κρεβάτι» μου…όταν έχω φάει μια πίκρα η μορφή του με γλυκαίνει…όταν μου συμβαίνει κάτι καλό θέλω μαζί του να το μοιραστώ…τον αγαπάω γιατί κάθε λεπτό νιώθω αγωνία για εκείνον…γιατί από τότε που ξεστραβώθηκα και είδα ότι υπάρχει κάθε μέρα που περνάει είμαι ευτυχισμένη…γιατί όταν τον κρατάω από το χέρι νιώθω ολόκληρη….γιατί απλάτον αγαπάω και είναι το μόνο που δεν μπορώ να απαντήσω με ένα γιατί!!!

Καλημέρα σε όλους σας!!!!!!!!!!!Ελπίζω να είστε καλα και να έχετε τινάξει όλοι τη γκρίζα σκόνη του χειμώνα γιατί η άνοιξη είναι εδώ πια και έχει πάρει μακριά της κάθε μουντή σκέψη…κάθε σκέψη που μας κάνεινα χάνουμε το χαμογελό μας…!!!Έχω ξυπνήσει από τις 7 το πρωί χωρίς να έχω ιδιαίτερη δουλειά να κάνω…κάτεβηκα στη λαική της γειτονιάς και πήρα ένα σωρό μικρά γλαστράκια για το παράθυρο της κουζίνας και γενικά για όλο το σπίτι…έχω μια ανεξήγητα καλή διάθεση σήμερα και μια όρεξη για αλλαγές…γέμισα λοιπόν το σπίτι με πανσέδες και βιολέτες και πήρε χρώμα…ο Δημήτρης όταν ξύπνησε νόμισε πως μπέρδεψα τη πρωταμαγιά με τη σημερινή μέρα!!!χαχαχαχαχα!!!Έχω βάλει το ραδιόφωνο να παίζει τέρμα και άκουσα ένα τέλειο τραγουδάκι που από καιρό είχα ξεχάσει…το άκουγα όταν ήμουν μικρή…όταν γενικώς είχα δαγκώσει τη λαμαρίνα…και θα προσπαθήσω να σας το βάλω να το ακούσετε και εσείς αν και σίγουρα θα το ξέρετε…!!!Δεν ξέρω γιατί την άνοιξη ο έρωτας δυναμώνει έτσι πιο πολύ…γιατί την άνοιξη όλοι έχουν έτσι μια γλυκιά όψη και μια ανάγκη να βρούν ταίρι…και φαίνεται πως ο θεός έρωτας έχει αρχίσει να πετάει βέλη δεξιά και αριστερά….το πρώτο βέλος το έριξε σε καλή μεριά είναι αλήθεια…ένας πελάτης που επισκεύτηκε το γραφείο που δουλεύει η Ράνια την έιδε και από τότε της στέλνει κάθε μέρα λουλούδια στο γραφείο με τη μόνη ελπίδα να βγούν για φαγητό…και εκείνη συγχίζεται…αλλά καταβάθος της αρέσει που ενώ έχει ακόμα κάποια από τα κιλά της εγγυμοσύνης ένας άντρας ενδιαφέρεται για αυτή…βέβαια δεν θέλει να ακούσει κουβέντα για ραντεβού και τέτοιες ιστορίες γιατί λέει ότι αυτή έχει κλείσει σε αυτό το τομέα…αλλά που θα πάει κάποια στιγμή θα πέσει…ως τότε θα γυρνάει σπίτι με μια ανθοδέσμη και θα ανέχεται τα αστειάκια του Γιάννη…ο οποίος όμως δεν έχει και πολλά να πεί μιας και έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα με μια φοιτήτρια που μόλις νοίκιασε τη διπλανή γκαρσονιέρα και κάθεται όλη μέρα και όλη νύχτα στο παράθυρο του φωταγωγού για να δεί τη σκιά της…και αν είναι λίγο πιο τυχερόςκαι είναι τραβηγμένη η κουρτίνα να την θαυμάσει να πλένει πιάτα…το θέμα όμως είναι ότι η μικρή νομίζει πως ο Γιάννης είναι παντρεμένος με τη Ράνια και έχει και παιδί…οπότε μάλλον θα μείνει στο κοίταγμα…και φυσικά η φράση που του λέμε πάντα είναι »Που πάς ρε παππού???» χαχαχαχ!!! Η Τάνια είναι χαμένη μέσα στα λογιστικά της βιβλία και προσπαθεί να βγάλει μια άκρη με το Νίκο ο οποίος όμως μάλλον είναι αλλού πια και ταυτόχρονα κυνηγάει και τον εργένη κούκλο του γραφείου…που τον κυνηγάει όμως όλο το γραφείο…τι να πέις???Η Τζίνα στη φάση που ήταν με το London boy να έχει το Λονδίνο-Αθήνα Ομόνοια -Σύνταγμα και στο τέλος του μήνα να μένει με ένα ευρώ στη τσέπη και να γκρινιάζει…!!!Αυτά έχει ο έρωτας όμως…αποστάσεις…τσακωμούς ξενύχτια…και εδώ που τα λέμε αν δεν είχε και αυτά όλη η ζωή μας θα ήταν πολύ βαρετή!!!

Διαβάζοντας διάφορα post εχθές το βράδυ κατάλαβα ότι μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου έχω ξεχάσει να κάνει μια στάση για να πάρω ανάσα…έχω χωθεί μέσα στη δουλειά και τις υποχρεώσεις (είτε είναι δικές μου είτε είναι των φίλων μου) έχω χωθεί μέσα στο laptop και τη tv και δέχομαι ένα σωρό πληροφορίες μα κάπου μέσα σε όλα αυτά τελικά δεν παίρνω καμία ανάσα…και αναρωτιέμαι αν αξίζει από τώρα να φορτώνομαι με όλες αυτές τις έννοιες…και ξαφνικά νοσταλγώ μια βόλτα στη θάλασσα…μια βόλτα με το σαραβαλάκι μου χωρίς κανένα προορισμό…με ένα φραπέ σε πλαστικό το ραδιόφωνο να παίζει ροκιές και εγώ ή μόνη μου η με παρέα να είμαι μακριάαπό κάθε υποχρέωση…εγώ ο γαλάζιος ουρανός το σαραβαλάκι η θάλασσα οι ροκιές!!!!Η ανάσα μου!!!Πρίν πέσουμε για ύπνο λοιπόν ξεφουρνίζω στο Μητσάκο μου το σκεπτικό μου και πρίν το πρωί βγεί ο ήλιος εμείς είμαστε στο Σούνιο…κάνουμε μια στάση για να δούμε την ανατολή και μετά πάμε ολοταχώς στο Λαγονήσι…μια παραλία που ακόμα κρατάει μια αγνότητα…ξαπλώσαμε στην άμμο και απλά κοιτάζαμε τον ήλιο…αλήθεια γιατί κανείς μας δεν μπορεί να δεί κατάματα τον ήλιο…χωρίς να δακρύσει?Ξαπλωμένη εκεί στη παραλία ικανοποιούσα τη τεμπελιά μου και ταυτόχρονα τη δίψα για ζωή…κοιτούσα τη θάλασσα τον ουρανό τα σύννεφα…πάντα τα σύννεφα παίρνουν περίεργα σχήματα…μοιάζουν με αντικείμενα και το επόμενο λεπτό αλλάζουν σχήμα πάλι…κοιτούσα τα πουλιά…είναι ίσως τα πιο ελεύθερα πλάσματα αυτού του κόσμου…όποτε χαλιούνται ανοίγουν τα φτερά τους και τη κοπανάνε…!Αυτή η μυρωδιά της θάλασσας γέμισε τα πνευμόνια μου και καθάρισε τις σκέψεις μου…ο ήχος από το κύμα με ταξίδεψε…!Στο ακουσμά του εγώ πήγα χιλιόμετρα μακρία…άλλαξα και εποχή και για μια στιγμή νόμισα πώς θα ανοίξω τα μάτια μου και θα βρεθώ αλλού…!!!Είναι πλανεύτρα η ζωή όπως λέει και η γιαγιά μου…Χάθηκα μέσα σε μένα για αρκετή ώρα και τόσο πολύ βυθίστηκα που κάποια στιγμή τρόμαξα όταν ένιωσα την ανάσα του Δημήτρη κοντά μου…!!!Λίγο πρίν μεσημεριάσει τα μαζέψαμε από τη παραλία και γυρίσαμε στο κλουβάκι μας…πήρα την ανάσα μου και τώρα βουτάω ξανά σιγά-σιγά στον ωκεανό υποχρεώσεων…ευτυχώς φτάνει και το Πάσχα όπου να’ναι και θα ξεκουραστώ…μόνο και μόνο που θα φάω μαμίσιο φαγητό αρκεί!!!!Η ζωή είναι τέλειααααα και αν το έχετε ξεχάσει κάντε μια στάση για αναπνοή!!!!

Η φύση πάντα μπροστά από κάθε ανθρώπινη έμνευση…πάντα εκεί να μας θυμίζει πώς η ζωή είναι απλή…σήμερα όπως κάθε χρόνο τα τελευταία τέσσερα χρόνια ένα κανάλι διοργανώνει αναδάσωση και εγώ πάω κάθε χρόνο γιατί είναι μια από τις λίγες ευκαιρίες να έρθω σε επαφή με το μεγαλείο της φύσης…και σήμερα έπεσε το μάτι μου πάνω στα κουκούλια που έχουν κάνει οι κάμπιες…και μου ήρθε στο μυαλό μια ιστορία που μου έλεγε ο παππούς μου…Οι πεταλούδες είναι πανέμορφες…μα πρίν γίνουν πεταλούδες είναι κάμπιες…άσχημες κάμπιες που σέρνονται στο έδαφος και καμιά τις κοιτάζουμε με αήδια και δεν διστάζουμε να τις πατήσουμε κιόλας…και μετά έρχεται μια μέρα που τα κουκούλια αυτά ανοίγουν και τότε βγαίνουν από μέσα πανέμορφες πεταλούδες με πολύχρωμα φτερά και ανεβαίνουν στον ουρανό…πετάνε πάνω από τα λουλούδια και εμείς μένουμε με το στόμα ανοιχτό να θαυμάζουμε την ομορφιά τους και να ζηλεύουμε τα φτερά τους…αλλά πάνω από όλα οι πεταλούδες είναι οι ζωντανές αποδείξεις της ελπίδας ότι κάποια στιγμή θα έρθει η δικαίωσει…!!!Σίγουρα όλοι μας έχουμε περάσει από τη φάση της κάμπιας και κάποιοι έχουν γίνει πεταλούδες ενώ κάποιοι άλλοι ακόμα περιμένουν την μεταμορφωσή τους…και αυτή η αναμονή καμιά φορά κουράζει και σε κάνει χώμα…αλλά αξίζει γιατί μετά έρχονται τα καλά…τελικά για ότι αξίζει πρέπει να περιμένουμε…και να περιμένουμε…!!!

Η ζωή είναι γεμάτη με ατέλειωτες ώρες αναμονής….αναμονή για αποτέλεσματα εξετάσεων…αναμονή για να γυρίσει εκείνος που έφυγε χωρίς να πεί αντίο…αναμονή…αλλά μέχρι πότε περιμένεις κάτι και κάποιον…μέχρι πότε?Υπάρχει ένα dead line…και αν δεν υπάρχει πότε πρέπει εσύ ο ίδιος να αποχωρείς από αυτή την αίθουσα αναμονής?Προσωπικά λόγω δειλίας μάλλον μπορεί και ποτέ να μην αποχωρήσω από μια τέτοια αίθουσα όταν όμως αυτή η αίθουσα κλείνει μέσα της έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ θέλω να αρπάξω μια βαριά και να την ισοπεδώσω….Θυμάστε που είχα στείλει ένα email…ε ακόμα δεν έχει έρθει ούτε μια απάντηση…και για να είμαι ειλικρηνής δεν πρόκειται να έρθει ποτέ…γιατί αν ήταν να πεί κάτι θα το είχε πεί ένα χρόνο πρίν τότε που άρχισαν όλα…πήρα λοιπόν μια βαθιά ανάσα έδιωξα τους άνδρες από το σπίτι και τα ξέρασα όλα στη Ράνια…και όταν τελείωσα εκείνη με κοιτούσε ήρεμη μεν άφωνη δε…άναψα ένα τσιγάρο….ανάψα και δεύτερο και η Ράνια δεν έλεγε να πεί μια κουβέντα…άναψα και τρίτο και πρίν κάνω όλο το πακέτο ο μπεμπουλίνος πείνασε και άρχισε να γκρινιάζει…εκείνη σηκώθηκε τον τάισε και τον έβαλε ξανά στη κούνια του…όταν ήρθε στο σαλόνι κάθησε στο παράθυρο και χωρίς να με κοιτάζει είπε…»Προσπαθούσα να σε κάνω να το στείλεις αυτό το email γιατί εγώ δεν είχα τη δύναμη να το κάνω…ήθελα απλά να μάθει ότι το παιδί υπάρχει…αλλά τελικά δεν τον ενδιαφέρει καθόλου…δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να τον ξαναδώ μα τότε εγώ δεν θα έχω τίποτα να του πώ…απλά ένα κενό βλέμμα…όσο για το παιδί όταν θα αρχίσει να ρωτάει θα του πώ ότι εμείς έχουμε μια διαφορετική οικογένεια…με 1 μαμά και πολλούς θείους και θείες….γιατί η μοναδική οικογένεια που μου έχει σταθεί είναι η παρέα…από μικρά λέγαμε ότι θα είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο…αλλά τώρα πια εσείς το κάνετε πράξη…όλοι τους έφυγαν Νίνα…εκείνος,οι γονείς μου τα αδέρφια μου…και εσείς μείνατε δίπλα μου…εσείς και ο μπεμπουλίνος…δεν ξέρω αν μπορώ να πάψω να τον αγαπάω…προσπάθησα…τον μίσησα…μα μετά κατάλαβα ότι δεν μπορώ να τον μισήσω…μπορώ μόνο να τον αγαπάω και να πονάω που δεν είναι εδώ…δεν θα προχωρήσω ποτέ πιο κάτω…αυσιαστικά δεν θα προχωρήσω…πάντα θα υπάρχει το δικό του αγκάθι που θα με ματώνει…αλλά τώρα πια δεν έχω το χρόνο να κάθομαι να κλαίω πάνω από τα συντρίμια…πρέπει να επιστρέψω στη μάχη…για αυτό το μικρό πλασμάτακι που κοιμάται εκεί μέσα…» της χάρισα μια αγκαλιά και έμεινα να κλαίμε και οι δυό μας…σαν μωρά…σαν τότε που ήμασταν πιτσιρίκες και λίωνα με στο κλάμα για μια ταινία…!
Όταν γύρισα σπίτι ένιωσα ότι έφυγε ένα βάρος από πάνω μου…χώθηκα στην αγκαλιά του Δημήτρη και του χάρισα ένα φιλί…τελικά η ζωή μου θα ήταν άδεια χωρίς αυτόν…θα ήμουν ακόμα χαμένη μέσα σε αυτή τη τεράστια πόλη και χαράμιζα τον εαυτό μου σε μια »αίθουσα» αναμονής περιμένωντας να με βγάλει κάποιος από εκεί…θα κοίταζα ναβρώ την αγάπη μακρία ενώ θα την είχα κοντά μου!

Μια γλυκιά νοσταλγία με έχει πιάσει αποψε…θα ήθελα να μπώ στο χρονοντούλαπο και για μια ώρα μονάχα να γυρίσω στα παλιά…να κρυφτώ πίσω από την ανεμελιά μου και να αλητέψω σε όλα εκείνα τα γνωστά μέρη της μικρής μου πόλης…θέλω να καβαλήσω το μηχανάκι και να αφήσω τον αέρα να μπερδέψει τα μαλλιά μου…να σταματήσω στο δασάκι και να κάνω ένα τσιγάρο σαν να ήταν το τελευταίο…να κάτσω στην άκρη της θάλλασας και να πνίγω στο κύμα της όνειρα και πληγές…να νιώσω τη καρδιά μου να χτυπά δυνατά…να ξυπνήσω το μεσημέρι…να πάω για φραπέ στη παραλία…να πάω ξανά σχολείο…να κάνω κοπάνα…να χαθώ με τη Τάνια και τη Ράνια μια ολόκληρη μέρα στη σοφίτα…να πάω ξανά πενταήμερη…να πάρω αποβολή για απρεπή συμπεριφορά…να τραγουδήσω την αγαπημένη μου ροκιά στη μέση της πλατείας…να νιώσω αυτό το ανατρίχιασμα του πρώτου φιλιού…να φορέσω τα αγαπημένα μου σταράκια που έχουν πάνω τους τους στίχους των τραγουδιών που αγαπάω…να ξαπλώσω στην άμμο και δίπλα μου να έχω το Δημήτρη…να δώ ξανά το χαμόγελο της Αλίκης…να φάω ξανά ντολμαδάκια από τα χεράκια της μαμάς μου…να ζήσω για μια ώρα μονάχα όλα αυτά μαζί και μετά να γυρίσω στη μιζέρια της καθημέρινοτητας…να γίνω αυτή που πρέπει να επιβάλλει ησυχία στη τάξη…αυτή που θα βάλλει τέστ…αυτή που θα φτιάξει τα ντολμαδάκια…αυτή που θα καπνίσει βιαστηκά ένα τσιγάρο μέσα στο πεντάλεπτο διάλειμμα…αυτή…!!!

Με πήρε τηλέφωνο σήμερα μια παλιά μου συμφοιτήτρια να με καλέσει σε μια έξοδο από αυτές που συνηθίζουν οι γυναίκες σημέρα…να πάμε σε ένα στριπτιτζάδικο δηλαδή για να τιμήσουμε τη γιορτή της γυναίκας…!!!Αρνήθηκα ευγενικά και συγχίστηκα γιατί δεν το αντέχω αυτό το δήθεν που πρεσβεύει αυτή η μέρα…ή μάλλον που εμείς οι σύγχρονες γυναίκες κάνουμε αυτή τη μέρα δήθεν…!Αρχικά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να έχουμε ορίσει μια μέρα ώς παγκόσμια ημέρα γυναίκας…έπειτα γιατί να πρέπει να πάω στο στριπτιτζάδικο με ένα τσούρμο γυναίκες που θα ουρλιάζουν όταν ο χορευτής θα λικνίζει το καλήγραμμο κορμί του…έτσι δείχνω ότι είμαι φεμινίστρια και απελευθερωμένη γυναίκα…?Θέλω να πώ ότι και ο άνδρας που πηγαίνει στα στριπτιτζάδικα δηλώνει ότι είναι ισχυρότερος από τη γυναίκα?Προφανώς και όχι…απλά δηλώνει ότι του αρέσει ο σέξυ χορός…το ίδιο δηλώνει και μια γυναίκα!Εγώ σαν σήμερα έχω στο μυαλό μου γυναίκες που πέφτουν θύματα βίας…γυναίκες που μεγαλώνουν μοναχές τους παιδιά…γυναίκες που αγωνίστηκαν για να μπορώ εγώ σήμερα να εργάζομαι…γυναίκες που άνοιξαν το δρόμο για να μπορούν σήμερα όλες οι γυναίκες να μορφώνονται…Ρόζα Ιμβριώτη,Μαρία Σβώλου,Ζαχαρούλα Ναυπλιώτου ενδεικτικά τρέις από αυτές που αγωνίστηκαν τότε για να έχουμε εμείς σήμερα όλα αυτά τα καλά μόνο που εμείς σήμερα νομίζουμε πως γινόμαστε φεμινίστριες με το να πηγαίνουμε ή με το να κάνουμε όσα συνηθίζουν να κάνουν οι άντρες…!Νομίζω πως έχουμε χάσει τη μπάλα…και ναι εμείς τελικά ευθυνόμαστε για τα χάλια της σημερινής οικόγενειας…κακά τα ψέματα η γυναίκα το κρατάει το σπίτι και τα παιδιά…!Ισότητα που έχει κατοχυρωθεί στα χαρτιά μα στη πράξη όχι ακόμα και αντί να προσπαθούμε να περιορίσουμε ολά αυτά τα γεγονότα που αναιρούν την ισότητα μας με το ανδρικό φύλλο περιμένουμε την σημερινή μέρα με σκοπό να ξεχυθούμε στα στριπτιτζάδικα!!!!Εν τω μεταξεί το πιό τραγικό είναι ότι βγαίνουν ακόμα και αυτές που έχουν το γκόμενο κορόνα στο κεφάλι τους και τον αφήνουν να τους ευνουχίζει τη προσωπικότητα 364 μέρες το χρόνο!!!!!Αυτές που αν αύριο τις πάρεις τηλέφωνο για κανά ποτάκι θα σου πουν «Δεν μπορώ να βγώ δεν με αφήνει ο…» αλλά σήμερα το βράδυ θα ουρλιάζουν….τελικά όλα δήθεν είναι στην εποχή μας!