ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΕΤΟΥΝ!!!

 Είναι τέλεια αυτή η αίσθηση του βρεγμένου χώματος που μυρίζει και ξαφνικά νιώθεις ότι αναπολείς τα πουλοβεράκια και το ζεστό καφεδάκι σου!!!
   Ξαφνικά έρχονται οι στάλες τις βροχής για να ξεπλύνουν τα πάντα από τη σκόνη…και όλα πια έχουν ξανά ζωντανά χρώματα…δεν είναι θολωμένα…σαν τις ανθρώπινες ψυχές που τις θολώνει η ρουτίνα και έρχεται κάτι καινούργιο για να τους δώσει ξανά το ζωντανό τους χρώμα…και όλα πια είναι ξεκάθαρα…
   Αυτή είναι τελικά και η μαγεία της ζωής…εκεί που όλα έχουν θολώσει έρχονται τα πρωτοβρόχια και διώχνουν τη "σκόνη"…!!!!!!!!!!!
                                 Καλό φθινόπωρο!!!!

 για να πεί όσα η καρδιά φωνάζει αλλά το στόμα αρνείται να τα πεί…!!!
   Από μικρή που ήμουν άκουγα το παππού μου να λέει ότι η σιωπή είναι χρυσός…και αναρωτιόμουν γιατί…τώρα που είμαι μεγάληηηη κοπέλα έμαθα να εκτιμώ την αξία της σιωπής και πολλές φορές θα ευχόμουν να είχα παραμείνει σιωπηλή…εχθές όμως κατάλαβα ότι η σιωπή έχει λόγια…
   Είχα πάει για καφεδάκι με τη Ράνια και καθώς απολαμβάναμε ένα ακόμα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα (μόνο 3 έχουν μείνει ακόμα…) σκάει μύτη ο Π.μ της και όλα παγώσαν εκεί…εκείνος κάρφωσε το βλέμμα του πάνω στη Ράνια και ειδικά στη φουσκωμένη κοιλίτσα της…και εκείνη κάρφωσε το βλέμμα της πάνω στο προσωπό του…εγώ έμεινα να χαζεύω με το καλαμάκι του φραπέ…και αναρωτιόμουν τι θα επακολουθούσε…και ενώ το μυαλό μου είχε φτάσει στα εγγόνια τους ακούω μια φωνή να τον αποκαλεί… "oh my love…."ήταν η αχώνευτη αμερικανιδούλα…!!!
    Μετά από κανά μισάωρο σιωπής τόλμησα να κοιτάξω τη Ράνια…εκείνη ήταν ψύχραιμη και κοιτούσε τον ορίζοντα…τη πήρα αγκαλιά και μου χαμογέλασε…έπειτα μου είπε…"Τελείωσε…ως εδώ ήταν…αλλά είμαι περήφανη για ένα μόνο πράγμα…με αγαπάει το είδα στα μάτια του…και για μένα είναι αρκετό γιατί δεν έχω πια τύψεις ότι το μωρό μου θα είναι χωρίς μπαμπά από δικό μου λάθος…"
   Είναι η αλήθεια ότι βούρκωσα…όχι γιατί τελείωσε ένα love story αλλά γιατί η Ράνια το μόνο που σκεφτόταν είναι τι θα έλεγε στο παιδί της…και δεν ξέρω τα λόγια της έπεσαν σα πέτρες πάνω σε γυαλιά…και τρόμαξαν την ησυχία μου…όπως ακριβώς η σιώπη της τρόμαξε τον Π.μ που από εχθές έχει σπάσει το τηλέφωνο…και εκείνη στέκεται από πάνω κοιτάζει τον αριθμό του να τη καλεί και χαιδεύει τη κοιλία της…τη κοιτούσα με απορία…μέχρι που μου είπε:Mη με κοιτάς με αυτό το βλέμμα…δεν απαντάω…δικαιωμά μου είναι να κρατήσω το παιδί…και αν πιστεύεις πως θέλει να έρθει κοντά μας κάνεις λάθος…φοβάται μην χάσει τη γκομενίτσα…και μην μάθουν οι γονείς του για το παιδί….!!!
     Προτιμώ να μην απαντήσω…ο ήλιος βούτηξε στη θάλασσα,άλλη μια μέρα τελείωσε…αγκαλιάζω το Δημήτρη που διαβάζει την εφημερίδα του  και προσπαθώ να ακούσω οσα λέει η σιωπή του….

Kύκλος είναι η ζωή με κέντρο την αγάπη…
         διάμετρο τον έρωτα και εμβαδό το δάκρυ!!!

  Είναι πιο απειλιτική ακόμα και από την απεριόριστη βλακεία…αδράνεια για όλα…ακόμα και για μια φωτιά που καταστρέφει δάση…σπίτια…ζωές…
  Τα δέντρα,τα σπίτια καίγονται…και όλοι τρέχουν στα παράθυρα της tv και ψάχνουν να βρούν ποιός φταίει…πάντα αυτό γίνετια άλλωστε…όταν καίγεται ο κώλος μας όλοι βγαίνουν στη τηλεόραση,εκμεταλλεύονται το πόνο και δήθεν προσπαθούν να αργανώσουν την επίχειρηση…
  Καμιά επιχείρηση δεν οργανώνεται από το καναπέ τη καρέκλα και τα παράθυρα της tv…καμιά επιχείρηση δεν έχει το ποθητό αποτέλεσμα όταν θέλουν να την εκμεταλλευτούν για να προωθήσουν τα συμφεροντά τους…
  Όσα πυροσβεστικά οχήματα,αεροπλάνα και να αγοράσουμε όσο θα ανέχονται-ανεχόμαστε τα αυθαίρετα που ξεφυτρώνουν στις πλαγιές των βουνών κάθε καλοκαίρι θα είμαστε θεατές στο ίδιο έργο…
  Ας ελπίσουμε λοιπόν πως θα γίνει σύντομα κάτι και θα σβηστεί η φωτιά αλλιώς υπομονή…τα δέντρα τελειώνουν σιγά-σιγά!!!!
  

 Έχετε προσπαθήσει ποτέ να σχεδιάσετε κάτι στην άμμο…εκεί ακριβώς που σκάει το κύμα…και κάθε φορά που έχεις ολοκληρώσει το σχεδιάκι σου έρχεται το κύμα και το χαλάει…το ξεθωριάζει…κι αν εσύ δεν το ξανασχεδιάσεις θα έρθει το επόμενο κύμα και το επόμενο…μέχρι που το σχεδιό σου θα εξαφανιστεί…
  Κάπως έτσι δεν γίνεται και με τα σχέδια που έχει ο καθένας κατά νου…όταν τα ολοκληρώνει έρχεται ένα "κύμα" και τα ξεθωριάζει…αλλά ποτέ ένα κύμα δεν είναι αρκετό για να τα εξαφανίσει…χρειάζονται πολλά!!!
  Κάπως έτσι γίνεται και με τις χαμένες αγάπες…σε πονάνε και σε πληγώνουν όσο της χαράζει ξανά και ξανά μετά από κάθε κύμα…αν αφήσεις όμως το σχεδιό τους να ξεθωριάσει θα τις θυμάσαι όλο και πιο αχνά…και ίσως να της ξεχάσεις…!!!Ίσως να πάψεις να πονάς από τις πληγές που σου άφησαν…!!!
  Σήμερα κοιτούσα το Θάνο…καθόταν στη διπλανή ομπρέλα…και για πρώτη φορά μετά από όλα όσα έχουν γίνει δεν ένιωσα πόνο αντικρύζωντας τη μορφή του…ένιωσα κάτι γλυκό…κάτι ζεστό…και τελικά κατάλαβα ότι εγώ ήμουν αυτή που συντηρούσα ζωντανό το πόνο που μου προκάλεσε…γιατί τον χάραζα στη καρδιά μου ξανά και ξανά μετά από κάθε "κύμα"…!!!
  Δέν υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από αυτή που απαλάσεις την καρδιά σου από το πόνο και τη θλίψη…νιώθεις πιο ελαφρείς….σαν πούπουλο έτοιμο να πετάξει…τελικά ο χρόνος όλα τα γιατρεύει…και η αλιθινή αγάπη όλα τα συγχωρεί!!!
                       

  Όταν βρίσκεσαι στο χείλος του γκρεμού του μυαλού σου…λίγο πριν χαθείς στο στροβιλισμό των σκεψεών σου και βυθισμένος καθώς είσαι στην απόλυτη μοναξιά σου που καμιά φορά εσύ μόνος σου έχεις επιλέξει…αρκεί μια αγκαλιά για να σε βγάλει από όλα αυτά…
Μια αγκαλιά αρκεί για να σταματήσει το μυαλό να βομβδαρδίζεται από εικόνες,λόγια,σκέψεις,θέλω,πρέπει…μια αγκαλία…σου δείχνει ότι τελικά δεν είσαι και τόσο μόνος…αλλά υπάρχει ένα μέρος για σένα μακρία από κάθε τι που σε κάνει χάλια…υπάρχει μια αγκαλιά…και δεν έχει σημασία αν  είναι ερωτική…φιλική…αδελφική…σημασία έχει που έχεις μια αγκαλία για να κρυφτείς κάθε φορά που φτάνεις στο πάτο…αλλά ακόμα κι όταν νιώθεις την απόλυτη ευτυχία μια αγκαλιά μοιάζει με φτερά που σε ανεβάζουν ακόμα πιο ψηλά…!!!
Από μικρή είχα συνδιάσει τις αγκαλιές με  αποχωρίσμους…μεγαλώνοντας πέρασαν αρκετά βράδια που κοιτούσα τα αστέρια και ευχόμουν να είχα μια αγκαλία να κρυφτώ…ή ακόμα και να αράξω και να κοιτάζω από εκεί τα αστέρια…μέχρι πριν λίγους μήνες δεν είχα μια δική μου αγκαλιά…μια αγκαλιά να μπορώ να κρυφτώ…
Σήμερα όμως είμαι πολύ τυχερή γιατί έχω την αγκαλιά που πάντα έψαχνα…τώρα λοιπόν καταλαβαίνω απόλυτα γιατί υπήρχαν βράδια που νοσταλγούσα έντονα αυτή την αγκαλιά…γιατί όταν χάνομαι μέσα στην αγκαλιά του ξεχνάω όλα όσα με έχουν πληγώσει…και ξαφνικά όλα μοιάζουν με γιορτή για μένα και για εκείνον!!!!

   

 Τελικά όλα σε αυτή τη ζωή κρέμονται από μια κλωστή…και ακρωβατούν μέχρι να ακουστεί το κλάκ και να αρχίσουν να πέφτουν στη χαράδρα που λέγεται παρελθόν…και ξαφνικά ενώ απεναντί σου έχεις την ίδια μορφή…(τη κολλητή σου που μεγαλώσατε μαζί και γενικά μέχρι τώρα τα κάνατε όλα μαζί) εσύ νομίζεις πως είναι απλά μια μορφή μέσα στο πλήθος…ξαφνικά τη βλέπεις από μακριά να γελάει και να κάνει όσα κάνατε και πρίν μαζί χωρίς εσένα…και αυτό που σε πληγώνει είναι το κρύο βλέμμα της…το "γειά" που μετά βίας  σου λέει και η πληρότητα που νιώθει μακριά σου ενώ εσύ ταυτόχρονα αναζητάς ένα τρόπο για να γίνουν όλα όπως πρίν…γιατί νιώθεις την ανάγκη να μοιραστείς μαζί της όλα όσα στιγματίζουν τη μέρα σου…γιατι πάντα έτσι έκανες…και τώρα απλά κοιτάζεις από μακριά…απλά είσαι ένας θεατής…και εκείνη είναι μέσα στη χαράδρα σου…μα δεν προσπαθεί να έρθει ξανά στην επιφάνεια γιατί μάλλον ποτέ δεν ένιωθε κομμάτι σου…απλά στεκόταν πλάι σου για να έρθει η μέρα που θα σε κάνει κομμάτια…
Είναι εύκολο να πληγώσεις κάποιον…αρκεί μια λέξη…μια γκριμάτσα…μια χειρονομία…ακόμα και ένα βλέμμα…και καμιά φορά και η απόλυτη σιωπή…το δύσκολο είναι να πρσπαθήσεις να είσαι εντάξει μαζί του…να προσπαθείς να είσαι εκεί για αυτόν…μόνο και μόνο γιατί εκείνος σε πιστεύει σαν φίλο…ακόμα κι αν εσύ τον βλέπεις σαν ένα περαστικό από τη ζωή σου…!
Είναι η πρώτη φορά που χάνω μια φίλη…που με μαχαιρώνει πισώπλατα μια φίλη…και ξαφνικά ενώ προσπαθώ να συνειδητοποιήσω όλα αυτά που έχουν συμβεί απεναντί μου έχω μόνο ένα ψυχρό βλέμμα…ένα βλέμμα…μια σιωπή…ένα ξινό γειά…μια ειρωνία…και τότε απλά καταλαβαίνω πως κάποιοι άνθρωποι ανήκουν μονάχα στη χαράδρα!!!

 Εχεις εμένα…μου λέει ο Δημήτρης κάθε τρεις και λίγο γιατί βλέπει πως η όλη φάση με έχει κάνει χάλια…και ενώ υπό άλλες συνθήκες θα του χάριζα χιλιάδες φιλιά τώρα θέλω να τον πλακώσω στο ξύλο…
τι πάει να πεί έχω εκείνον…και πρέπει να επαναπαυτώ και να αδιαφορώ για όλους τους άλλους…και τι θα γίνει αν κάποια μέρα τη κάνει και εκείνος με ελαφρά πηδηματάκια?
Ουφ…τι να πώ…αναρωτιέμαι αν έχει ανάδρομο Ερμή…γενικά υπάρχει μια αδυναμία στην επικοινωνία τη τελευταία βδομάδα και έχω κάτι υποψίες ότι ο Ερμής έχει ανάδρομη πορεία…αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω τα γεγονότα…γενικά ζώ τη φάση άλλα λέει η θειά μου άλλα ακούν τα αυτιά μου…!!!
Μέσα σε όλα αυτά έχω και τον γάμο της ξαδέρφης μου και είμαι έτοιμη να αυτοκτονήσω…το σπίτι μου έχει αρχίσει σιγά-σιγά να γεμίζει μπομπονιέρες…τούλια…για να μην αναφερθώ στα εκατοντάδες περιοδικά…και όλα αυτά για το γάμο που θα γίνει τα Χριστούγεννα…δηλάδη αν γινόταν σε ένα μήνα τι κατάσταση θα επικρατούσε?
Δεν μπορείτε να φανταστείτε το δράμα μου…να κοιτάζω νυφικά σε περιοδικά για να καταλήξουμε σε κάποιο..μόνο που εμένα μετά από μισή ώρα όλα μου φαίνονται ίδια…ενώ η ξαδέρφη μου πάντα στην αρχή ενθουσιάζεται και στη συνέχεια ξενερώνει γιατί το ένα παρά είναι φουσκωτό και άλλο δεν έχει καθόλου όγκο…μετά με ρωτάνε πόσα κουφέτα να βάλουν στην μπομπονιέρα…δηλαδή έλεος…βάλτε 100 βάλτε και 1 τι με νοιάζει εμένα…βέβαια το κερασάκι στην όλη κατάσταση είναι οι συγγενείς που με κοιτάζουν…χαμογελούν πονηρά και λένε"Και στα δικά σου…"
Σε μια βδομάδα επιστρέφω στην κατά τα άλλα μισητή πόλη…αλλά αυτή τη φορά χαίρομαι γιατί θα ξεφύγω από τον εφιάλτη με το τούλι!!!Μα καλά τόσο τρέξιμο για μια φάση που διαρκεί όλο κι όλο καμιά ώρα…τι να πώ…είναι που είμαι μικρή ακόμα?Είναι που πάντα έβγαζα καντίλες με το θέμα γάμος,νυφικά και τα συναφή…θα δείξει!!!!

Κατέληξε σε αυτό τελικά…προτιμώ μα μην το σχολιάσω…το αφήνω για εσάς αυτό…!!!!Α!Emperor εσύ καλύτερα κοίτα τη προηγούμενη φώτο!!!!

  Κάποτε ο παππούς μου,μου είχε πεί στη ζωή παιδί μου θα γνωρίσεις πολλούς ανθρώπους…από αυτούς οι περισσότεροι θα είναι κοντά σου από συμφέρον και αργά ή γρήγορα θα σε πληγώσουν…κάποιοι άλλοι πάλι θα είναι δίπλα σου και θα σε  κρατάνε σε λύπη και χαρά…να θυμάσαι πως ο καλός φίλος είναι αυτός που στη χαρά σου στήνει και πανηγύρι και όχι αυτός που τρέχει να σε παρηγορήσει όταν θα περνάς μια μεγάλη λύπη…θα περάσουν πολλοί άνθρωποι από τη ζωή σου…και όταν τα χρόνια θα κάνουν τις αναμνήσεις σου θολές μπορεί με δυσκολία να σχηματίζεις στο μυαλό σου τη  μορφή τους όμως και μόνο στο άκουσμα του ονοματός τους πάντα θα θυμάσαι πως σου φέρθηκαν…
   Εχθές το βράδυ ο παππούς μου βγήκε αληθινός για άλλη μια φορά…καθώς μια από τις φίλες μου η Μαρία απέδειξε σε μένα και σε κάποιους άλλους από τη παρέα μας πόσο "καλή φίλη" είναι…και είναι ακριβώς μονάχα ένα βλέμμα ή μια γκριμάτσα που σπάει το "γυαλί" της φιλίας και ξαφνικά μια απογοήτευση γεμίζει όλο σου το είναι γιατί το να χάνεις ένα φίλο είναι σαν να ακρωτηριάζουν ένα μέλος σου…είναι χειρότερο και από το να χάνεις τον έρωτα της ζωή σου…
  Τελίκα το να είσαι διπρόσωπος είναι πρωτέρημα…γιατί πάντα μπορείς να βολεύεις τον εαυτό σου και δεν νιώθεις και τύψεις…το να είσαι διπρόσωπος δίνει λίγο ενδιαφέρον στην κατά τα άλλα βαρετή ζωή…
  Η υποκρισία είναι και αυτή ένα ταλέντο…με ανεκτίμητη αξία…είναι και αυτό ταλέντο του παρτάκια…που ενδιαφέρεται μόνο να βολέψει το κώλο του και τίποτα παραπάνω…!!!
  Κάθε φορά που μου τη "φέρνει" κάποιος ορκίζομαι στον ευατό μου πως την επόμενη φορά θα είμαι πιο δυνατή…μα όταν έρχεται η επόμενη φορά είναι όλο και πιο δύσκολο να βγάλω το μαχαίρι που μου κάρφωσαν πισώπλατα και να μπορέσω να συνεχίσω…νιώθω κάθε φορά να σκληραίνω και φοβάμαι μηπώς μια μέρα πάψω να είμαι άνθρωπος πια….
   Να είσαι καλέ Μαράκι μου…πάντα θα θυμάμαι τη μαχαιριά σου…καλή ζωή φιλενάδα μου!!!