ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΕΤΟΥΝ!!!

Πρίν λίγες μέρες με ρώτησε ο Δημήτρης γιατί τον αγαπάω…ε από τότε το μυαλό μου γυρνάει όλο γύρω από αυτό…και προσπαθώ για άλλη μια φορά να ορίσω την αγάπη…μα αλήθεια ορίζεται η αγάπη και αν ναι ποιός και τι την ορίζει…???Έχω δεί ανθρώπους να γνωρίζουν την ευτυχία από αγάπη και άλλοι το πόνο…έχει δυο πλευρές…άλλοι τη ζούν μονάχοι και άλλοι με παρέα…μα όπως και να έχει η αγάπη μοιάζει με ταξίδι σε ένα άγνωστο μέρος…είναι σαν να σου δίνουν ένα εισήτηριο που δεν γράφει το προορισμό και εσύ να ταξιδεύεις κάνοντας σκέψεις με το νού για το πώς θα είναι εκεί που θα φτάσεις…άλλες φορές η φαντασία σου ξεπερνά την πραγματικότητα και όταν φτάνεις απογοητεύεσαι και άλλες φτάνεις σε ένα τόπο που ποτέ δεν φαντάζουν την υπαρξή του και τότε νιώθεις μια δικαίωση για το ταξίδι που έκανες…!Η αγάπη είναι δώρο όταν βρίσκει ανταπόκριση και βόμβα όταν βρίσκει απεναντι της τοίχο…βόμβα που κάνει μπαμ και καταστρέφει ότι υπάρχει κοντά της…!Καμιά φορά σκέφτομαι πως δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς και να εκφράσεις την αγάπη που νιώθεις για κάποιον…λές και κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να πληγώσουν ο ένας τον άλλο ακόμα και όταν πεθαίνουν από αγάπη ο ένας για τον άλλο!Άλλες φορές παλί νομίζεις ότι αγαπάς καποιον και έρχεται μια μέρα που όλα γίνονται πιο καθαρά και το βάζεις στα πόδια εσύ ή ο άλλος…!Από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να δίνουν τά πάντα και άλλοι που απλά έχουν μάθει να παίρνουν τα πάντα…!Αγάπη είναι να ταυτίζεσαι με όποιον έχεις απεναντί σου όχι στις απόψεις μα στις ανάγκες….αγάπη είναι να ζείς με μια καρδιά για δύο…αγάπη είναι να κοιτάζεις κάποιον στα μάτια και να σε καταλαβαίνει…αγάπη είναι χιλιάδες μικρές στιγμές που θα μοιράζεσαι με κάποιον…αγάπη είναι το υπέρτατο συναίσθημα…η αγάπη είναι δύναμη!!!Αγάπη είναι μια αγκαλιά…ένα φιλί…ένα μύνημα μέσα στη βουή της ημέρας…ένα λουλούδι…μια σοκολάτα…ένας ψύθυρος…ένα χαμόγελο…ένα χάδι…ακόμα και ένα δάκρυ!!!Αγάπη είναι μια βόλτα στη παραλία…αγάπη είναι και ένα απόγευμα στο σπίτι…αγάπη είναι χίλιες εικόνες και χίλιες λέξεις…αγάπη είναι μια ολόκληρη ζωή!!!Το γεγονος ότι όλοι αυτοί ψάχνουμε να βρούμε στη ζωή μας δείχνει και την τεράστια αξία της…κανείς δεν πέρασε πάνω από αυτό το πλανήτη χωρίς να νοιώσει στη καρδιά του τη ζεστασιά της αγάπης…όλοι έστω και για ένα λεπτό έχουμε νιώσει ότι κάποιος μας αγαπάει…ακόμα κι άν ήταν ψέμα…να λοιπόν ο πρώτος εχθρός της αγάπης…το ψέμα…και ο επόμενος το εγώ του καθενός από μας…αυτό το εγώ που φουσκώνει σαν μπαλόνι και λίγο πριν κάνει μπαμ τα έχει διαλύσει όλα…!Στην ερώτηση του Δημήτρη δύσκολα θα βρώ λέξεις να τις ταιριάξω…μα πραγματικά η αγάπη μου για εκείνον δεν μετριέται με λέξεις…μα με πράξεις…το θέμα ειναι όμως ότι καμιά φορά οι πράξεις μου δεν δείχνουν και ακριβώς το πόσο τον αγαπάω…πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα…δυσκολία στο να εκφράσω τη δύναμη της αγάπης που νιώθω…και εκείνος το ξέρει…και ξέρω πως το ξέρει το γιατί…τον αγαπάω λοιπόν γιατί εκείνος είναι όλη μου η ζωή…γιατί η αγκαλιά του είναι το καταφυγιό μου και κάθε φορά που είναι εκεί να μοιραστεί το δάκρυ μου και το χαμογελό μου μου θυμίζει πόσο ξεχωριστός είναι…για μένα μόνο για μένα!Για όλους τους άλλους μπορεί να είναι ένας μέσα στο πλήθος για μένα όμως είναι όλο το πλήθος αυτός…κάθε φορά που ακούω τα κλειδιά στη πόρτα νιώθω μέσα μου κάτι να φτερουγίζει…κάθε φορά που ακούω την ανάσα του νιώθω πάλι κάτι να φτερουγίζει…κάθε βράδυ που ξαπλώνουμε στο κρεβάτι και εγώ φωλιάζω κοντά του είναι σαν να βρίσκομαι σε ένα καταπράσινο λιβάδι με πολλές πεταλούδες τριγύρω…γιατί εγώ την ευτυχία στο μυαλό μου την έχω έτσι…σαν ένα τόπο…!Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου και είναι ο πρώτος που αντικρύζω νιώθω πάλι κάτι να φτερουγίζει…!Όταν κάποια στιγμή εγώ χάθηκα μεσα στο φουσκωμένο μου εγώ και εκείνος τράβηξε τη πόρτα και έφυγε ένιωσα στο μέρος που τώρα φτερουγίζει ένα πόνο…ένα βαθύ πόνο…και εκείνες τις ώρες της μοναξιάς κατάλαβα το μεγαλείο της αγάπης μου για εκείνον…ακριβώς τότε κατάλαβα γιατί τον αγαπάω…τον αγαπάω γιατί μαζί του μου αρέσει να μοιράζομαι όλη μου τη ζωή…αυτό είναι!!!!!!!!!Θέλω να είναι πάντα εδώ…!!!!!!!!Τώρα που θα γυρίσει από το καφέ θα του το πώ…και ξέρω ότι θα μου χαμογελάσει και θα  με πάρει αγκαλιά…και θα μου πεί »Α ρε Νίνα…αργείς αλλά στο τέλος τη κάνεις την υπέρβαση…!!!»  και εγώ πια για πρώτη φορά θα του πώ ότι κάνω την υπερβαση γιατί απεναντί μου βρίσκεται εκείνος…!Ο Δημήτρης…ο δικός μου Δημήτρης….που για μένα είναι τα πάντα!!!Νομίζω λοιπόν πως αγάπη είναι η ανάγκη να μοιράζεσαι στιγμές χαράς και λύπης με κάποιον που για όλους τους άλλους είναι ένας μέσα στο κόσμο μα για σένα είναι ο κόσμος όλος….!!!!!!!!!Να λοιπόν γιατί αξίζει να πονέσεις και να παλέψεις για μιαν αγάπη…και όταν φτάσεις εκεί σε κείνο το σημείο που πια δεν θα περπατάς μόνος σου στο δρόμο της ζωής μα θα έχεις και ένα συνοδοιπόρο τότε θα πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να κρατήσεις ζωντανή την αγάπη!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(είχες δίκιο emp το προηγούμενο Post ήταν φτωχό…τώρα όμως είναι γεμάτο από μένα…είναι βγαλμένο από τη καρδιά μου!)

Trackback URI | Comments RSS