Just another point of view

Ο Έλληνας και ο Μαλάκας Έλληνας

Πριν απο δυο εβδομάδες, έμαθα τελευταία στιγμή πως μου δώσανε άδεια. ΟΚ κανονικά θα έπρεπε να αντιδράσω. Άδεια δίχως να τη ζητήσω; Απο την άλλη, είχα να κάνω διακοπές απο το 2003 και σίγουρα η προοπτική του να ξεφύγω απο ανούσια τηλεφωνήματα, ηλίθιες εργατοώρες και το να μην ασχολούμαι με οτιδήποτε αφορά δουλειά, ήταν κάτι που με δελέαζε πάρα πολύ. Έτσι είπα να εκμεταλλευτώ αυτές τις μέρες και μια ωραία πρωία βρέθηκα στο Παρίσι.

Δεν θα μιλήσω για το Παρίσι για το τι έκανα και πως πέρασα, αυτά έχουν αξία μονάχα για μένα. Το μόνο στο οποίο θα σταθώ είναι πως κατά τη διάρκεια της διαμονής μου εκεί, σκεφτόμουν μονάχα την Ψωροκώσταινα. Άλλοτε αθέλητα κι άλλοτε ηθελημένα, η Ελλαδίτσα περνούσε διαρκώς απο το μυαλό μου. Όλη η ιστορία της απο αρχαιοτάτων χρόνων έως την ύστερη, περνούσε σα ταινία προκαλόντας μου άλλοτε έκπληξη, άλλοτε περηφάνια, άλλοτε οργή κι άλλοτε θλίψη. Διότι πραγματικά, όταν στέκεσαι μπροστά στα μεγαλύτερα και διασημότερα οικοδομήματα της Γαλλίας, όπως το Μουσείο του Λούβρου, το Πάνθεον, το Παλέ Ρογιάλ και διαπιστώνεις πως η αρχιτεκτονική είναι βασισμένη στην Κλασσική εποχή, ναι νοιώθεις περηφάνεια.

Περηφάνεια που ζείς, αναπνέεις, κατάγεσαι και γαλουχήθηκες σε μια χώρα που έδωσε στην κυριολεξία τα φώτα της στον παγκόσμιο πολιτισμό, αποτελώντας τα θεμέλια αυτού. Τα κιονόκρανα, οι αετομές, οι Καρυάτιδες κοσμούσαν κάθε γωνία και κάθε ιστορικό κτίσμα της Πόλης του Φωτός, όπως δίκαια αποκαλείται, πλημμυρίζοντας σε με μια στοργή για τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, το Ναό του Απόλλωνα, το Ηραίο και τόσα άλλα. Όταν όμως διαπιστώνεις πως όλα αυτά με μια ιστορία μέγιστη των χιλίων χρόνων, φυλάσσονται και διατηρούνται ευλαβικά, ενώ στην Ψωροκώσταινα, απλά είναι παραπεταμένα στις διάφορες γωνίες της, στο έλεος των βανδάλων, του περιβάλλοντος και της αδιαφορίας, είτε της πολιτικής, είτε ημών των ιδίων, εκεί κατακλύζεσαι απο οργή και απογοήτευση.

Προσπάθησα να αναλογιστώ το γιατί. Γιατί το Παρίσι θεωρείται απο τις ομορφότερες πόλεις, που είναι πραγματικότητα και η Αθήνα, μια πόλη με ιστορία τριών χιλιάδων χρόνων, απλά είναι μια πόλη στη Ελλάδα. Τι έφταιξε; Τα χρόνια της Τουρκοκρατίας; Οι δυο παγκόσμιοι Πόλεμοι; Ο Εμφύλιος; Η δικτατορία; Τι μας ώθησε να κτίσουμε γκρίζες πολυκατοικίες με ταράτσες δίχως ρημοτομία; Τι μας ώθησε να μην έχουμε ούτε ένα δέντρο μπροστά στο πεζοδρόμιο; Τι μας έκανε να περιβάλλουμε τους αρχαιολογικούς μας χώρους με συρματοπλέγματα στολισμένα με κισούς και άγρια χόρτα; Πάνω στον πύργο του Αϊφελ, θαύμαζα τους ευθυγραμμισμένους δρόμους με τα πανέμορφα κτίρια, όμως ο νους μου ήταν στη θέα απο τον λόφο του Φιλοππάπου, όπου κεραίες και δορυφορικά πιάτα ξεπετάγονται άτεχνα, θυμίζοντας παραγκούπολη της Ινδίας.

Όμως κάθε φορά που με έπιανε απογοήτευση, πάντα έβρισκα κάτι να τονώσει το ηθικό μου, αναιρώντας την πεποιήθηση πως το Παρίσι είναι μια πόλη στην οποία θα ήθελα να ζήσω κι αυτό μου το έδινε η ίδια η πόλη, προβάλλοντας όλα εκείνα τα στοιχεία της Ελλάδας, που φυλά σα θησαυρούς, όπως τα εκθέματα του μουσείου του Λούβρου.

Μια ολόκληρη μέρα αφιερωμένη μονάχα στο τμήμα των Ελληνικών και Ρωμαϊκών εκθεμάτων αναζητώντας μονάχα τη μια και μοναδική Αφροδίτη της Μήλου. Την αντίκρισα απο την άλλη άκρη του κτίσματος να ξεχωρίζει πανέμορφη και μοναδική σε μια τεράστεια αίθουσα που παραχωρήθηκε για χάρη της. Και χαμογελούσε όμορφα, γλυκά και φιλάρεσκα, όπως αρμόζει σε μια Αφροδίτη. Ένα χαμόγελο κατ’ εμέ, πιο μυστήριο και όμορφο, απο της ίδιας της Τζοκόντας. Γύρω της, πλήθος ανθρώπων απο όλο κυριολεκτικά τον κόσμο να την θαυμάζουν, να την δείχνουν, να τη φωτογραφίζουν και να μιλάνε ψιθυριστά για εκείνη, όπως με τις Ντίβες. Συγκίνηση, περηφάνεια ακολουθούμενα απο πίκρα, λόγω του γιατί δεν στέκεται να ατενίσει όλο αυτό τον κόσμο απο τον Ελλαδικό χώρο. Και όσο σκεφτόμουν και βίωνα όλα αυτά τα συναισθήματα βλέπω μπροστά μου, ακριβώς στα πόδια της, ένα καλοβαλμένο νεαρό να ποζάρει για να φωτογραφηθεί, με ένα τεράστιο φιλάρεσκο χαμόγελο,  σηκωμένα  τα δυο του χέρια και να προτάσει τους μέσους δακτύλους. Κι ενώ ήμουν πραγματικά έτοιμος να τον βουτήξω μέσα στο Λούβρο και να τον αρχίσω στις σφαλιάρες, τον ακούω να λέει σε άψογα ελληνικά στο ξόανο που έσερνε μαζί του: Εντάξει; Με έβγαλες; Ενστικτωδώς, κοίταξα ψηλότερα και αντικρύζοντας το πρόσωπο του αγάλματος, μου φάνηκε πως με κοίταξε δίνοντας μου απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα που με ταλάνιζε. Ήταν σαν να έλεγε: Να γιατί δεν είμαι στην Ελλάδα. Μου αρέσει εδώ. Που αλλού θα μου δίνανε τέτοια θέση; Και δεν είχε άδικο.

Έχετε επισκεφτεί ποτέ το μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας; Εκεί βρίσκεται ένα άλλο  άγαλμα, πολύ λιγότερο γνωστό όμως για μένα αποτελεί  το ομορφότερο δείγμα κάλους και τελειότητας του Ελληνικού πολιτισμού: Ο Ερμής του Πραξιτέλη. Το διφορούμενο χαμόγελό του, αναλόγως απο ποιά πλευρά θα τον κοιτάξεις, αποτελεί την απόδειξη ενός λαμπρού πολιτιστικού παρελθόντος, όμως ισορροπεί σε ένα βάθρο πενήντα επι πενήντα, στριμωγμένος σε ένα δωμάτιο ανάμεσα σε προθήκες απο πλέξιγκλας, που δύσκολα μπορείς να καταλάβεις πως κοιτάζοντας τον απο δεξιά μοιάζει να γελά κι αν τον δεις απο την άλλη πλευρά, μοιάζει να κλαίει.

Έφυγα απο το Παρίσι με διφορούμενα συναισθήματα. Θλίψη που άφηνα αυτή την πόλη, την γεμάτη ομορφιές, όμως με περηφάνια που ακόμα και στο Παρίσι, συνάντησα την Ελλάδα. Ίσως δεν είμαστε άξιοι της ίδιας της κληρονομιάς μας. Ίσως πάλι αυτή η κληρονομιά, να είναι και πρέπει να είναι οικουμενική, δικαιώνοντας αυτό που είχε πει ο Νίκος Πολίτης, πως Ελληνικό, είναι οτιδήποτε γαλουχήθηκε με Ελληνική παιδεία. Όμως όταν το αεροπλάνο προσγείωθηκε στον Ελευθέριο Βενιζέλο, ένοιωσα ένα σκίρτημα στην καρδιά. Η Ελλαδίτσα έχει μια μαγεία, δικιά της. Μια μαγεία που μπορεί να μεταμορφώσει, να ζεστάνει, να δώσει κουράγιο, χαρά, ελπίδες και όνειρα. Όλα αυτά, που μπορεί να κάνει το παιδί εκείνου, που πόζαρε με τα κωλοδάχτυλά παρατεταμένα, πρεσβευτή και διεκδικητή της Αφροδίτης της Μήλου, χαρίζοντας της την θέση που πραγματικά της αρμόζει στη χώρα της.

Bed Time Stories

Ως παιδί απεχθανόμουν τα παραμύθια. Τα απεχθανόμουν, πρώτον γιατί όποτε ήταν η ώρα για παραμύθια, ήξερα πως ήταν ένα πρόσχημα για να μας βάλουν για ύπνο και να βγάλουμε το σκασμό, οπότε πάπαλα το παιχνίδι, μια και ήμουν διαβόητο ζιζάνιο- κωλόπαιδο στα νιάτα μου. Δεύτερον, γιατί έβρισκα τις ιστορίες των παραμυθιών απίστευτα πληκτικές μια και όλα είχαν το ίδιο προβλεπόμενο, χαρούμενο τέλος. Το καλό νικά το κακό, ΠΑΝΤΑ, η βασιλοπούλα σώζεται απο τον γαλάζιο πρίγκηπα με το λευκό άλογο και ο κακός μάγος πάντα τα τινάζει. Και τρίτον, την επόμενη μέρα στο προαύλιο του νηπιαγωγίου, θα ανεβάζαμε μια υπερπαραγωγή του παραμυθιού, όπου θα τσακωνόμασταν για το ποια θα είναι η βασιλοπούλα και ποιος ο πρίγκηπας, ενώ το ρόλο του κακού μάγου – δράκου, δεν τον ήθελε κανένας, πλην εμού.

Μου άρεσε αυτός ο ρόλος, γιατί ως κακός μπορούσα να κάνω ότι ήθελα, είχα υπερδυνάμεις, μεταμορφωνόμουν σε ότι ήθελα αλλά μου την έδινε που ΚΑΘΕ φορά έπρεπε να πεθάνω με έναν λίαν δραματικό τρόπο. Φρόντιζα πάντως πριν τα τινάξω να ρίξω μια ξεγυρισμένη με το ξύλινο σπαθί μου, στο κεφάλι του πρίγκηπα, που τον έκανε ένα αντιπαθέστατο τσογλάνι, που όταν βούρκωνε απο τον πόνο του λεγα κοροϊδευτικά: «Οι πρίγκηπες δεν κλαίνε!!!» και κρατιότανε το δόλιο μην πλαντάξει στο κλάμα για να φανεί αντάξιος του ρόλου. Εγώ πάντως ήμουν, δεν μπορείτε να πείτε;

Έτσι για αλλαγή, τους πρότεινα να κάνουμε μια διασκευή της Λίμνης των Κύκνων, όπου ο κακός Μάγος, εγώ, έκανε τον Πρίγκηπα γουρούνι και τον έψησε στη γαμήλια δεξίωση με την Οντέτ, το οποίο έφαγε εκείνη, διότι ήταν φυλακισμένη μια εβδομάδα νηστική και της είχε πάει το στομάχι στην πλάτη. Αργότερα της έλεγα ότι έκανε μαμ τον αγαπημένο της κι εκείνη απο τη στεναχώρια της αποφασίζει να μείνει για πάντα κύκνος, μέχρι που την τρώνε κι αυτήν οι λύκοι κι εγώ χορεύω σόλο το φινάλε. Είναι γεγονός πάντως, ότι μετά απο αυτό σταμάτησε η δασκάλα να μας λέει παραμύθια, αφού πήγαν τα κωλόπαιδα στη μάνα τους κλαίγοντας και μαρτύρησαν τη διασκευή που κάναμε.

Μεγαλώνοντας, άρχισα να το ψάχνω περισσότερο το θέμα με τα παραμύθια, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τα μηνύματα που περνούν στην ψυχολογία των παιδιών και πάνω απο όλα, τα μηνύματα διαπαιδαγώγησης, κυρίως των μελλοντικών δεσποινίδων, διότι είπαμε, ο ρόλος του πρίγκηπα, είναι μονότονος και ξεκάθαρος, σώζει μονάχα στο φινάλε.

Για αρχή η Σταχτοπούτα. Χαμάλι στη μητριά και στις αδελφές για να κάνει το ντεπούτο της στην υψηλή κοινωνία, να κωλοτριφτεί στον Πρίγκηπα και να την παντρευτεί για να την σώσει. Με άλλα λόγια, κορίτσια ξυπνήστε! Αν θέλετε να γλιτώσετε τα δεινά, βρήτε έναν να κουνηθείτε, πετάξτε και μια δακρύβρεχτη ιστορία και όλο και κάποιος μαλάκας θα κάνει τον ιππότη για να σας σώσει. Βλέπε Ρωσσίδες, Βουλγάρες και όλες απο τα πρώην Ανατολικά μπλόκ.

Η Ωραία Κοιμωμένη. Εκατό χρόνια στην κούρα ομορφιάς, για να είναι το δέρμα τσίτα και μην ανησυχείτε, θα έρθει ο άλλος να σας πάρει. Tips: Εκμεταλλευτείτε τις εκπτώσεις για καλυντικά, αντιρυτιδικές, κολλαγόνου και καμία ασφάλεια για λιποαναρρόφηση, lifting, bottox και αύξηση στήθους. Μην ανησυχείτε, θα γίνει απόσβεση των χρημάτων, διότι όλοι θέλουν μια ωραία γυναίκα δίπλα τους. Σημείωση: Το μοναδικό παραμύθι με προειδοποίηση στους άντρες. Αν θες να γαμήσεις φίλε τέτοια γκόμενα, πρέπει πρώτα να γαμηθείς εσύ. Βλέπε δράκος, στοιχειά, μαγεμένα  και ακανθώδη φυτά.

Η Χιονάτη και οι Εφτά Νάνοι. Εδώ ομολογώ ότι βγάζω το καπέλο στους Αδελφούς Γκριμ. Το θέατρο του παραλλόγου σε πρώϊμο στάδιο. Όσοι έχετε διαβάσει τον «Ξένο», του Καμύ, μάλλον θα το πιάσετε με την πρώτη. Η Χιονάτη, αφήνει τους Εφτά Νάνους για να ζήσει με τον Πρίγκηπα. Που πας βρε ΚΟΠΕΛΙΑ!!!??? Αφήνεις εφτά άντρες, άντε ας είναι λίγο μπασμένοι και μικροτσούτσουνοι, που σε υπηρετούν, για να πας να υπηρετείς ΕΝΑΝ μαλάκα? Να τη χιέσω τη βιλάρα και την Porche αν είναι να μου βγεί η γλώσσα απο την “πίπα” που θα φάω, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Χίλιες φορές στο δυαράκι και να τα χω όλα έτοιμα.

Εκείνο πάντως που δεν κατάλαβα ποτέ μου, ήταν η Κοκκινοσκουφίτσα. Ωραία, τσουλάκι ήταν κι εκείνο, λολίτα σκέτη. Έβαλε μια κόκκινη κάπα και τριγύριζε απο το ένα μανητάρι στο άλλο μέχρι που την έφαγε ο Κακός Λύκος και ο δόλιος τι έφταιγε; Την πλήρωσε κι απο πάνω που τον κάνανε χαλάκι για το μπάνιο. Άντε μέχρι εδώ κάτι υποψιάζομαι. Του τ έστιν, κάντε βρε κορίτσια ότι θέλετε, ότι και να γίνει όλο και κάποιος θα βρεθεί να σας ξελασπώσει, βλέπε κυνηγός. Εκείνη η γιαγιά όμως τη ρόλο βαράει; Πατρόνα με ποσοστά ήταν;

Τελικά, τα παραμύθια δεν είναι τόσο άσχημα. Εκπαιδεύουν, προειδοποιούν, χειραφετούν. Διότι μην μου πείτε πως δεν υπάρχει γυναίκα που δεν περνάει τουλάχιστον σαρανταπέντε λεπτά την ημέρα μπροστά απο τον καθρέφτη για να είναι “όμορφη”. Ή που δεν έχει αναρωτηθεί έστω μια φορά, για το που είναι ο πρίγκηπας της ή που κάπου μέσα της ελπίζει σε ένα “καλό” γάμο; Όσον αφορά τους άντρες; Μμμμ, κάπου κρύβεται ένας Ιππότης.

Μου κάνει εντύπωση πάντως, που όλα αυτά τα παραμύθια γράφτηκαν απο δυο άντρες, πράγμα που με κάνει να υποψιαστώ πως, μάλλον την κουνάγανε την αχλαδιά οι Αδελφοί Γκριμ.

Εγώ και τα Ζώα

Ανέκαθεν είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα. Μου άρεσε που είχαν πολλά χρώματα, μεγέθη, χαρακτηριστικά, ήχους, τόσο που καθόμουν και τα χάζευα με τις ώρες. Το πρώτο μου κατοικίδιο ήταν μια πάπια. Για την ακρίβεια η πάπια υπήρχε πριν γεννηθώ εγώ. Μεγαλωμένος στην Ταϊλάνδη, δίπλα σε ποτάμι, ζήλευα που η πάπια κάθε μέρα σουλατσάριζε στο ποτάμι, πήγαινε όπου ήθελε και επέστρεφε το απόγευμα στο σπιτάκι της, ενώ εγώ ήμουν εγκλωβισμένος στο σπίτι και περίμενα πότε θα επιστρέψει για να αρχίσουμε το παιχνίδι, συγκεκριμένα το κυνηγητό. Έπιανα την πάπια, την πήγαινα πιο κάτω και αυτή απο την τσαντίλα της που δεν την άφηνα να κοιμηθεί με κυνηγούσε για να με τσιμπήσει. Για πολύ τσαμπουκά πάντως η πάπια, ούτε τα σκυλιά δεν την πλησίαζαν και όσο την είχαμε δεν μπήκε ποτέ κλέφτης στο σπίτι.

Αργότερα στην Ελλάδα μου χάρισαν ένα κουνέλι. Ακόμα το θυμάμαι. Μαύρο με άσπρες βούλες. Το άφηνα ελεύθερο στο σπίτι όταν γυρνούσα απο το σχολείο μέχρι που μια μέρα δεν το βρήκα στο κλουβί του. Έψαξα σε όλο το σπίτι, στον κήπο παντού. Άφαντο το κουνέλι! Ρωτάω τη γιαγιά αν είδε το κουνέλι μου και με πάει στην κουζίνα. Ανοίγει το φούρνο και βγάζει ένα ταψί με μια απίθανη μυρωδιά να γαργαλάει τη μύτη. «Να το κουνέλι», μου λέει. Στιφάδο το κανε ο παππούς που το ζαχάρωνε τόσο καιρό μέχρι να μεγαλώσει. Περιττό να πώ ότι ακόμα και τώρα όταν βλέπω κουνέλι στιφάδο μου σφίγγεται το στομάχι.

Κατά καιρούς πάντως όλο και κάποιο ζώο θα είχα στο σπίτι. Ζώα που μάζευα απο το δρόμο, που με έβρισκαν λόγω κάποιας κοσμικής δύναμης και τα σπίτωνα με αποτέλεσμα να γίνεται το σπίτι ένα είδος ζωολογικός κήπος, μέχρι που έφερα στο σπίτι μια κότα που γλίτωσα απο σίγουρη σφαγή, όπου η μάνα μου μου είπε: «Η η κότα, ή εσύ στο σπίτι.». Ε, τι να κανα κι εγώ, προκειμένου να μείνω στο δρόμο, γύρισα την κότα στο γείτονα. Το ευτύχημα πάντως ήταν πως συγκινήθηκε ο γείτονας με την πράξη μου και τελικά της την χάρισε και να κάθε μέρα με ταϊζανε φρέσκο αυγουλάκι κάθε πρωϊ. Εμετός μου ερχόταν στη μυρωδιά του και μόνο αλλά άμα δεν το τρωγα, πάπαλα η κοτούλα, μου λέγανε. Απο όταν πέθανε η κότα πάντως, η άτιμη η γάτα μου την ξέκανε, έκανα δέκα ολόκληρα χρόνια να φάω αυγό.

Στη Σαντορίνη, είχα πιάσει ένα σπίτι μέσα σε κάτι χωράφια. Στο διπλανό όμως χωράφι έβοσκε κάποιος τα γαϊδούρια του. Στην αρχή τα έκανα χάζι. Έλα όμως που ντάλα καλοκαίρι με ανοιχτά τα παράθυρα, ερχόταν όλη η μπόχα απο τα σκατά τους στο σπίτι. Χώρια κάθε μέρα στις έξι αρχίζανε και γκαρίζανε όλα μαζί. Και άντε να κοιμάσαι νωρίς είναι ένα ξυπνητήρι. Άμα κοιμάσαι πάντως στις πέντε, πιστέψτε με σου έρχεται να τους ρίξεις φόλα. Όμως όταν μου χάλασε το αμάξι μια βδομάδα και δεν άντεχα να ανεβαίνω την ανηφόρα με τα πόδια ντάλα καλοκαίρι, διάλεγα έναν ασπλουλιάρη και να μαι καβάλα στο γαϊδαρο να πηγαίνω για δουλειά στην Οία. Τον έδενα μετά κάτω απο ένα πεύκο, του αγόραζα κι ένα καρπούζι και το βραδάκι τον μάζευε ο κυρ Θόδωρας για το χωράφι.

Στη Μύκονο, πάλι σε χωράφι το σπίτι, να ένα κοπάδι κατσίκες. Και άντε εκείνο το μπεεεε το αντέχεις, που άμα αρχίσει ένα αρχίζουν όλα να βελάζουν σα χορωδία, εκείνο που δεν μπορούσα με τίποτα ήταν τα κουδούνια τους. Και τα άτιμα δεν κάθονται ποτέ σε μια μεριά. Απο το ένα σημείο στο άλλο πετάγονται και να η συμφωνική με τις κουδούνες. Ευτυχώς έφυγα γρήγορα απο το νησί γιατί δεν ξέρω τι κατάληξη θα είχαμε. Το σίγουρο είναι πάντως πως φρέσκο γάλα δεν θα έπινα γιατί μια μέρα που επιχείρησα να αρμέξω μια, έφαγα μια στο κεφάλι που είδα το Χριστό φαντάρο.

Ε, και τώρα στο Ναύπλιο τι λέτε να με βρήκε; Στο διπλανό περιβόλι έχει αμολήσει κάποιος γαλοπούλες και κότες. Κάθε μέρα ξημερώματα αρχίζουν την κουστοδία στα πουρ πουρ πουρ και το σκυλί μου να τις κυνηγάει απο τη μάντρα, οπότε που να κοιμηθώ πάλι. Ωτοασπίδες κατέληξα να πάρω και αφού το σκυλί έφαγε πέντε έξι δαγκωματιές απο την αρχηγό γαλοπούλα, κάθεται κι εκείνο στο συρματόπλεγμα και τις χαζεύει να βόσκουν. Κοντά στα Χριστούγεννα όμως άφαντες οι γαλοπούλες. Αμαν! Λέω, πάει θα τις δω σε κάνα κρεοπωλείο κρεμασμένες ανάσκελα. Ησύχασε η γειτονιά, έπεσε σε κατάθλιψη το σκυλί που έχασε την παρέα του και εγώ που δεν είχα τι να χαζεύω το πρωϊ με τον καφέ, γιατί μια πλάκα ομολογώ ότι την έχουν. Κι εκεί που έλεγα τώρα που κοντοζυγώνει το Πάσχα να πάρω δυο τρεις κότες να αμολήσω στον κήπο, να τες κωτσονάτες κωτσονάτες να περιδιαβαίνουν το περιβόλι. Είχε φύγει ο γείτοντας για τις γιορτές και τις έβαλε στο κοτέτσι στην άλλη πλευρά του χωραφιού.

Σκεφτόμενος όλα αυτά όμως αναρωτιέμαι: Γιατί με τους ανθρώπους δεν τα πάω εξίσου καλά;

Αγαπημένες Συνήθειες

Οι άνθρωποι, είμαστε πλάσματα και εννοίοτε ζώα της συνήθειας. Πολλά πράγματα τα κάνουμε ασυναίσθητα καθημερινά, απλά και μόνο γιατί τα συνηθίσαμε και συχνά, εάν κάτι μας κάνει να ξεστρατίσουμε απο αυτά, χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια.Είναι όμως κάποιες συνήθειες, που πραγματικά είναι υπέροχες. Μικρά καθημερινά πράγματα, που περιμένεις κάθε μέρα ανυπόμονα να έρθει η στιγμή που θα επιδοθείς σε αυτές, γιατί είναι σκέτη…ΑΠΟΛΑΥΣΗ. 
Και ναι είμαι κι εγώ της "συνήθειας". Περιμένω σα τρελλός την στιγμή που θα γυρίσω σπίτι αργά το βράδυ, να ανάψω το κεράκι μου, όχι για να συγχωρεθεί η ψυχή κάποιου μακαρίτη, αλλά αναφέρομαι σε ένα κυροπήγιο απο αλάτι χρώματος πορτοκαλί που και καλά δίωχνει τα αρνητικά ιόντα απο το χώρο. Στη συνέχεια να βάλω μουσική, να βάλω σε ένα συγκεκριμένο ποτήρι τύπου balloon κόκκινο κρασί και μετά να χωθώ στον καναπέ με τα πόδια απλωμένα στο τραπεζάκι για να ανάψω με μια απολαυστική τζούρα το τσιγάρο. Η παραπάνω διαδικασία επαναλαμβάνεται σχολαστικά κάθε βράδυ και συχνά στις δύσκολες μέρες της δουλειάς, σκέφτοντας την μου δίνει κουράγιο για να ανταπεξέλθω στις δύσκολες στιγμές της μέρας. 
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που για κάποιον λόγο, αναγκάζεσαι να μην επιδοθείς στις αγαπημένες, λατρεμένες σου συνήθειες; 
Τον τελευταίο χρόνο είχα αποκτήσει άλλη μια υπέροχη συνήθεια. Κάθε μέρα με το που θα ξυπνούσα, έφτιαχνα καφέ, άνοιγα τον υπολογιστή, άναβα τσιγάρο και με την πρώτη γουλιά είχα ανοίξει ήδη τη σελίδα των blog της Athens Voice, εννοίται ότι πλύσιμο, δόντια κτλ τα είχα κάνει πριν, μη με πείτε και βρωμιάρη δηλαδή. Έτσι μαζί με καφέ και τσιγάρο διάβαζα τα απολαυστικά post "ανώνυμων", "αγνώστων" bloggers που μέσα απο λέξεις, σιγοψυθυρίζαμε τα όνειρα, τις επιθυμίες και τα λάθη μας, ο ένας στον άλλον μέσα στον διαδυκτυακό μας κόσμο. Και ναι, για μένα αυτή η καθημερινή συνήθεια ήταν πραγματικά μια ΥΠΕΡΟΧΗ απόλαυση. 
Όταν λοιπόν τα μάζεψα και ήρθα στο μαγευτικό Ναύπλιο, προσωπικά τη μαγεία δεν την έχω συναντήσει ακόμα, αυτή η συνήθεια…πάπαλα! Κι αυτό γιατί δεν είχα internet. 3G δίκτυο στην πόλη, με τίποτα. Καφέ με σήμα ελάχιστα. Άντε και τον πρώτο καιρό πήγαινα σα το τουρίστα με το laptop παραμάσχαλα απο καφέ σε καφέ ρωτώντας: "Wi-fi έχετε;" αλλά για πόσο καιρό να άντεχα να πηγαίνω πρωϊνιάτικα για καφέ έξω, που άμα δεν κάνω μισό πακέτο τσιγάρα και πιω δυο κούπες καφέ, δεν είναι ούτε να βγαίνω απο το σπίτι ούτε να με δει άνθρωπος; Έτσι, πάει αυτή η συνήθεια. Θα μου πείτε, ας έβαζες μια σύνδεση.  Έλα που δεν είχα αποφασίσει το αν θα ξεχειμώνιαζα εδώ πέρα. Αν έφευγα τι θα κανα με τη σύνδεση; Έτσι ένα ολόκληρο καλοκαίρι στερήθηκα την αγαπημένη μου συνήθεια. 
Όταν όμως τελικά αποφάσισα  να ξεχειμωνιάσω στο Ναύπλιο, μετακόμισα σε ένα σπιτάκι έξω απο την πόλη, με θέα το Παλαμήδι πάλι, ανάμεσα σε πορτοκαλιές και περιβόλια. Έκανα και αίτηση για inetrnet και αφού περίμενα ένα ολόκληρο μήνα για να μου το συνδέσουν πρόσμενα την πρώτη μέρα όπου θα καθόμουν πάλι με το καφέ και το τσιγάρο για να διαβάσω αγαπημένα blogs. Ε και όταν ήρθε εκείνη η μέρα… κράσαρε ο υπολογιστής. Φτου!!! 
Δεν το βαλα κάτω όμως, μάζεψα τις υποχρεώσεις μου, τα τεφτέρια μου, έκανα τους υπολογισμούς μου και μετα κόπων και βασάνων και αφού τα νεύρα  μου είχαν γίνει κορδέλες σκάω μια μέρα σε τοπικό κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών και πήρα το πρώτο μουράτο μηχάνημα που λιμπίστηκα. 
Έτσι, σήμερα είναι η πρώτη μου μέρα που και πάλι επιδίδομαι στην αγαπημένη μου συνήθεια και την έχω καραψωνίσει γράφοντας το πρώτο μου post στο νέο μου… imac.
Beware, cause…I am Back babes! 

Υ.Γ. Τώρα τα νεύρα μου έχουν γίνει κορδέλες γιατί δεν τα βγάζω πέρα με το mac  αφού είχα συνηθίσει τα windows. Είπαμε, είμαι ζώο της συνήθειας.    

Νεκρική Σιγή

Ανέκαθεν ήμουν άνθρωπος που βαριέται εύκολα. Αλλάζω χώρες, πόλεις, περιοχές, σπίτια, δουλειές και ενίοτε γκόμενους. Αν και με το τελευταίο, κάπως έχω σκουριάσει γιατί το χω ξεχάσει το άθλημα. ( που να μην του ξανασηκωθεί, εκείνου που με μούτζωσε!) Έτσι μετά την στραπάτσα της Μυκόνου, πήρα τα μπογαλάκια μου και κατέληξα στο Ναύπλιο, σε πεντάστερο, πάλι και εννοείται leading.

Ένα μήνα στην πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας, έμενα σε ένα από τα δωμάτια του ξενοδοχείου με θέα το Μπούρτζι σας παρακαλώ, αλλά επειδή τα μεταξωτά βρακιά είναι για  επιδέξιους κώλους, αν και ο δικός μου είναι, αλλά όχι για αυτό που λέει η ρήση, αποφάσισα να βρω ένα σπιτάκι να νοικιάσω, ώστε να ξεφύγω από το εργασιακό μου περιβάλλον, ελπίζοντας σε καμία ξέφρενη βραδιά χωρίς να δώσω δικαιώματα στο στενό μαρκάρισμα των ντόπιων που εργάζονται στο ξενοδοχείο. Πάνω από όλα όμως για να μπορέσω να φέρω και το ζωντανό μου μαζί, που έχει πάθει παράκρουση από τους χώρους που έχει αλλάξει.

Παίρνω λοιπόν κι εγώ μια τοπική εφημερίδα και αρχίζω να παίρνω τηλέφωνα μέχρι που πετυχαίνω μια ευγενέστατη κυρία η οποία μου λέει πως δεν έχει πρόβλημα με το σκύλο και έχει δυο γκαρσονιέρες να μου δείξει. Δύο κιόλας. Δίνουμε λοιπόν κάπου ραντεβού και θα με πήγαινε να δω πρώτα το ένα και μετά το άλλο, για να αποφασίσω ποιο μου κάνει. Το πρώτο ήταν σε ένα ύψωμα με μίζερους δρόμους που θύμιζε πραγματικά επαρχία, αν και το βρήκα πολύ retro. Δεν ήμουν σίγουρος όμως ότι θα μπορούσα να μείνω εκεί, έτσι με πήγε κι από το δεύτερο περνώντας μέσα από στενά για να φτάσουμε σε μια νεόκτιστη περιοχή στη νέα πόλη.

 Σταματάμε λοιπόν σε μια καινούργια πολυκατοικία  και κόζαρα κι εγώ τη γειτονιά να κόψω κίνηση. Το διαμερισματάκι ισόγειο και απέναντι μια πανέμορφη πέτρινη μάντρα γεμάτη πράσινο. Περίφραξη αρχαιολογικού χώρου, είπα από μέσα μου. Τεράστια πεύκα και κυπαρίσσια όπου φώλιαζαν τα τζιτζίκια, θυμίζοντας καλοκαίρι και πίσω τους το Παλαμήδι να δεσπόζει από ψηλά. Το σπιτάκι όμορφο, cute που λένε, ημιεπιπλωμένο, θα άνοιγα τη μπαλκονόπορτα και θα βγαινε ο σκύλος από μόνος του έξω να σουλατσάρει στους λόφους. Τέλεια, σκέφτηκα και χωρίς πολλά πολλά δίνω την προκαταβολή και το κλεισα.

Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, πετυχαίνω τον ρεσεψιονίστ, ντόπιος, ο οποίος με ρωτάει τι έκανα τελικά με το σπίτι.

«Μια χαρά το κλεισα. Είναι πολύ χαριτωμένο, μπλα, μπλά.»

«Μπράβο ρε συ που είναι;»

«Εκεί…του λέω κι εγώ. Έχει και μια μάντρα μπροστά τίγκα στο πράσινο.»

«Έλα ρε συ, μια χαρά. Στο νεκροταφείο είσαι δηλαδή!»

!!!!???????????!!!!………………… Ζντουπ!!!

Έ, έχετε δει εσείς αρχαιολογικό χώρο στην Ελλάδα με πέτρινη πείφραξη; Εμ τα θεόρατα κυπαρίσσια σε πόσες πλατείες τις έχετε πετύχει; Καμία θα μου πείτε. Κι εγώ το ίδιο. Αλλά πάνω στη φούρια μου να βρω σπίτι και λόγω της ατμόσφαιρας της πόλης, που να φανταστώ ότι το νεκροταφείο θα ήταν μέσα στην πόλη γαμώτο;

Το μόνο σίγουρο είναι πως τα βράδια που γυρίζω, δεν ακούγεται κιχ. Ούτε μηχανάκια, ούτε βαβούρα και σίγουρα μπορώ να λέω πως στη γειτονιά μου βασιλεύει…Νεκρική σιγή.

Υ.Γ. Καλές διακοπές σε όσους κάνουν, για τους υπόλοιπους…δε γαμιέται καλοκαίρι είναι θα περάσει.ΚΛΑΨ!!!