Η Γκόμενα του Χουζούρη ποτέ δεν κοιμάται…

Ίσως σας φανεί μεγάλο. Είναι όμως το τελευταίο μου. Με αυτό αποχαιρετώ το blogging στην AV. Ευχαριστώ όσους με διάβαζαν τόσο καιρό και ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα διαδικτυακά και όχι μόνο. Arrivederci amore, ciao!

      Έχω 2 δίδυμες ξαδέρφες που με περνούν 5 χρόνια. Όταν ήμουν στο δημοτικό συνήθιζαν να με παίρνουν μαζί τους βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Αυτό γινόταν συνήθως κάθε δεύτερο Σάββατο.
      Το πρόγραμμα είχε ως εξής: Παίρναμε το 732 από τον Άγιο Φανούριο. Τότε έμενα Ίλιον. Αισθανόμουν πολύ μεγάλη και σπουδαία που πήγαινα βόλτα χωρίς τη μαμά μου. «Κοιτάξτε όλοι! Χτυπάω μόνη μου το εισιτήριοοοο! Γιούχουυυ!» Κατεβαίναμε στο τέρμα στη Ζωοδόχου Πηγής. Από εκεί το κόβαμε με τα πόδια κανένα πεντάλεπτο μέχρι Ομόνοια. Εγώ συνήθως χάζευα με τον τόσο κόσμο σταματημένο σε κάθε φανάρι, γι’ αυτό και πάντα με τράβαγαν. Πρώτα πήγαινε το χέρι μου, μετά εγώ. Αφήστε που κάθε φορά που πέρναγα από εκείνο το σημείο, εκείνο το καταραμένο σημείο, γινόμουν Τούρκος! Για ποιο σημείο μιλάω; Για Το Σημείο φυσικά!
      Το Σημείο βρισκόταν σε μία κάθετη της 3^ης Σεπτεμβρίου. Ήταν ένα μικρό δισκοπωλείο. Για την ακρίβεια ακόμα υπάρχει! Μόνο που έχει αλλάξει target group.  Τότε πουλούσε τα πάντα, τώρα πουλάει μόνο cds από πανηγύρια. Παρατηρούσα που λέτε τον κόσμο να κάθετε μπροστά στη βιτρίνα του και να τρώει λουκουμάδες από το διπλανό καφεκοπτείο. Τώρα γιατί το καφεκοπτείο πούλαγε λουκουμάδες είναι ένα παράλογο που ακόμα και τώρα δε μπορώ να το δικαιολογήσω. Έβλεπα τους πασαλειμμένους με ζάχαρη φαταούλες να στριμώχνονται μπροστά στη βιτρίνα του άμοιρου δισκοπωλείου. Τι πείνες πρέπει να είχε τραβήξει εκείνος ο ιδιοκτήτης! Εγώ όμως εκνευριζόμουν περισσότερο από τον ιδιοκτήτη. Δεν περνούσε μέρα που να μην σκεφτόμουν πως ως άλλος σωτήρας απελευθερωνόμουν από τα χέρια των διδύμων και με σθένος αντιμετώπιζα τους καταχραστές του δημοσίου χώρου! «Με ποιο δικαίωμα κύριοι, κρύβετε τη βιτρίνα;», τους έλεγα και ως δια μαγείας το πλήθος διασκορπιζόταν.
      Αυτό βέβαια δεν έγινε ποτέ. Πάντα περνάγαμε αστραπιαία από εκεί, εγώ πιασμένη από χέρια και πόδια για να μη με χάσουν και λαχανιασμένη από τη βιασύνη των ξάδερφών μου να μπουκάρουν στα Metropolis. Ποτέ, ούτε μία φορά δεν πρόλαβα να κοιτάξω με την ησυχία μου τις κασέτες σε εκείνη την bloody βιτρίνα. Πάντα κάποιος θα μου έκοβε τη θέα. Ακόμα και τώρα που περνάω από εκεί καμιά φορά με το αμάξι, η βιτρίνα είναι καλυμμένη με περαστικούς, με αγνώστου προελεύσεως μιγάδες που προσπαθούν να πουλήσουν επίσης αγνώστου προελεύσεως κολόνιες και με τύπους που απλά κάθονται. Λες και τους έχει βάλει κάποιος να κάθονται εκεί για να μου κρύβουν τη βιτρίνα και να μου ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι.
      Μετά από το βασανιστικό αυτό οδοιπορικό στους δρόμους πέριξ της Ομόνοιας, φτάναμε επιτέλους στην Πανεπιστημίου και μπαίναμε χωρίς δεύτερη σκέψη στα Metropolis. Εκεί είχα το δικαίωμα να χαθώ άνετα. Τα Metropolis δεν είχαν τότε υπόγειο. Ανεβοκατέβαινα τους ορόφους άνετα, κοιτάζοντας προσεχτικά ακόμα και τα cd στις σκάλες και κάθε τόσο χαιρέταγα τις ξαδέρφες μου στον από κάτω όροφο. Μετά από τόση σκάλα μια πείνα την είχαμε. Ακολουθούσε γεύμα στα Wendy’s, Πανεπιστημίου και Πατησίων γωνία (εκεί που είναι τώρα ο Patsis). Γεμίζαμε τις μπαταρίες μας και ύστερα και πάλι στα Metropolis.
      Οι ξαδέρφες μου άκουγαν τότε φανατικά Ace of Base. Τώρα ακούν φανατικά ελληνικά και μόνο, και αυτό είναι κάτι που δε μπορώ να το εξηγήσω. Πρέπει να οφείλεται σε κάποιο «λάθος» που έγινε όταν πήγαιναν στο λύκειο αλλά δεν είμαι σίγουρη. Αυτές με μύησαν στα μονοπάτια της μουσικής, μου έδειξαν πως λειτουργούν τα walkman και πως χορεύεις ξένα (η εξάσκηση γινόταν συνήθως με Coco Jumbo). Μετά βέβαια το γύρισαν, προς μεγάλη μου απογοήτευση. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη «μικρότερη» δίδυμη να λέει: «Όταν μεγαλώσεις θα αλλάξεις και εσύ..». Πρέπει να πανικοβλήθηκα με αυτή την έκφραση. Δεν ήθελα να αλλάξω. Ίσως αυτό να με οδήγησε σε μια αρνητική στάση απέναντι σε οτιδήποτε ελληνικό. Πήγαινα πέμπτη δημοτικού όταν αποφάσισα προς πρέπει να χαλυβδωθώ έναντι στην απειλή που ονομάζεται ελληνικό λαϊκό! Έτσι άρχισα να ακούω δίσκους των Beatles και συλλογές rock and roll στο παλιό pick-up μας.
      Τότε πιστεύω ότι άρχισε να χτίζεται η αισθητική μου. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει μια αισθητική. Η δική μου βέβαια τείνει περισσότερο σε πολιτισμικό σοκ παρά σε καθαρά αισθητική άποψη: χαλασμένα λεωφορεία, αστικό κέντρο, πολυκαταστήματα μουσικής, πλαστικοποιημένα hamburgers, pop κουλτούρα και 50’s rock and roll. Δεν απορώ που σήμερα το μισό δωμάτιό μου είναι ζωγραφισμένο με sexy love bunnies  και το άλλο μισό με τον Bob τον Σφουγγαράκη (τον Τετραγωνοπαντελονή καλέ).
      Περνώντας στο γυμνάσιο εντρύφησα ακόμα περισσότερο στην pop κουλτούρα. Κατέβαινα μόνη μου πλέον στο κέντρο και έπαιρνα Smash Hits και Seventeen. Αργότερα πέρασα και στο κοσμοπολίτικο People ή σε κινηματογραφικά περιοδικά, όπως το Empire. Πλέον η τσέπη μου δεν αντέχει να αγοράζει τίποτα από αυτά. Τα ξένα περιοδικά τα θεωρώ πια προϊόντα πολυτελείας, μιας και που το ένα κοστίζει γύρω στα 10 ευρώ.
      Μεγάλο πλήγμα το ευρώ. Σταμάτησα να αγοράζω cds και περιοδικά. Έχω άπειρα cd και τόνους περιοδικών και όλα είναι αγορασμένα πριν το 2000! Αλήθεια, πόσα cd έπαιρνα τότε! Έχω αγοράσει ότι κουλό cd κυκλοφορούσε! Από George Michael μέχρι Gloria Estefan.  Ότι μου άρεσε το έπαιρνα δίχως δεύτερη σκέψη. Τώρα σκέφτομαι να αγοράσω και αυτά που μου αρέσουν…
      Κάπου εκεί στο Λύκειο νομίζω ότι το γυρίσαμε όλοι στο τζαμπατζίδικο. Όχι από θέμα τσιγκουνιάς (όχι μόνο) αλλά και από θέμα αντίδρασης. Γιατί να πληρώνεις κάτι που μπορείς να έχεις τσάμπα; Αρχίσαμε να αντιγράφουμε cds και να μοιραζόμαστε περιοδικά. Ήμασταν pop αλλά ήμασταν τζαμπατζήδες pop. Ήμασταν τζαμπατζοπόπ! Με το τέλος του Λυκείου είχα δημιουργήσει μια αισθητική άποψη που κάθε πτυχή της σύγκλινε στο ότι δε χρειάζεσαι πολλά για να περνάς καλά. Μπορείς να είσαι μέσα στα μουσικά τεκταινόμενα παρακολουθώντας Mad TV και να έχεις όλη τη δισκογραφία των Dire Straits (αυτοί μου ήρθαν τώρα :-S ) αν έχεις έναν φίλο με υπολογιστή.
      Και τότε ήρθε η Athens Voice. Η αλήθεια είναι πως όταν την πρωτοπήρα ενθουσιάστηκα. Περιποιημένο εξώφυλλο και ψαγμένα θεματάκια. Πόσα πράγματα κρύβει η Αθήνα πίσω από τις βιτρίνες της. Είναι ωραίο μια free press εφημερίδα να σε ταξιδεύει τόσο. Άρχισα να τη διαβάζω φανατικά. Ένιωθα και εγώ μέρος της. Όταν τη διάβαζα ήταν σαν να μεταφερόμουν ως δια μαγείας σε έναν graffiti κόσμο, γεμάτο εκθέσεις ζωγραφικής και εφημερίδες. Ένιωθα ένα σκαλάκι πιο πάνω από τους υπόλοιπους. Σαν να βοηθούσε στην ανάπτυξη του σύγχρονου αθηναϊκού πολιτιστικού επιπέδου! Η ποπ κουλτούρα μου αντικατοπτριζόταν σε μία εφημερίδα!
      Πέρασαν πολλοί μήνες και εγώ έγινα blogger στην AV. Τι ωραία! Τώρα ήμουν και εγώ μέλος της αθηναϊκής ελίτ που γνωρίζει τα πάντα που συμβαίνουν στην πόλη. Μερικές φορές έγραφα και εγώ γι’ αυτά! Έγραφα…κάπου κουράστηκα.
      Κάποια μέρα παρατήρησα πως ο πατέρας μου και η μητέρα μου δεν έχουν πάει θέατρο εδώ και 2 χρόνια. Βγήκα από το σπίτι. Κατέβηκα κέντρο και πήγα έξω από το μικρό δισκοπωλείο. Στάθηκα εκεί μαζί με τους άλλους και συνειδητοποίησα πως το 70% των διπλανών αποκλείεται να έχει πάει ποτέ θέατρο. Ίσως ούτε κινηματογράφο. Περπάτησα και είδα ακριβές γκαλερί με τύπισσες με άθλια κουρέματα και γόβες Miss-Sixty να διώχνουν περιπλανώμενους ζωγράφους. Πήρα την AV στα χέρια μου και τη διάβασα για ακόμα μια φορά. Αισθάνθηκα κενή με όλα αυτά που έγραφε. Εκθέσεις, συναυλίες, θέατρα και διαλέξεις για το avgo της κότας. Πράγματα που μόνο ένας πλούσιος χαραμοφάης αργόσχολος θα μπορούσε να παρακολουθήσει. Σε ποιον απευθύνεται τέλος πάντων αυτή η free-press εφημερίδα; Στο μέσο έλληνα πολίτη ή στο μέσο έλληνα wannabe κουλτουροστάρ;
      Για μένα αυτοί που διαβάζουν πλέον AV είναι μετριοπαθείς που προσπαθούν να δείχνουν κατατοπισμένοι. Κοινοί αθηναίοι αστοί που θέλουν να είναι μέσα στα πράγματα και να χτυπήσουν και καμιά έκθεση, έτσι για να δείξουν το επίπεδό τους. Αν ήταν όντως κατατοπισμένοι δε θα χρειάζονταν μια εφημερίδα να τους λέει τι να κάνουν. Θα το μάθαιναν από τους κύκλους τους…
      Στο ίδιο μοτίβο κινείται για μένα και το site της AV και φυσικά τα AV blogs. Αμφιβάλλω αν ενδιαφέρεται κανείς εκεί στην AV για τα πολιτιστικά αθηναϊκά δρώμενα περισσότερο από τα χρήματα που θα πάρουν από τις διαφημίσεις της Pepsi. Δεν πιστεύω πως η AV είναι μια εφημερίδα που απευθύνεται στον εργαζόμενο που πάει στη δουλειά του τρέχοντας Πέμπτη πρωί. Το μόνο που κάνει είναι να τον συγχύζει, να τον σπρώχνει στην απόγνωση για όλα αυτά που δε μπορεί να κάνει. Τι θα την κάνει την free press εφημερίδα η θεία σας που πάει το πρωί να γαζώσει μαζί με άλλες 30 γυναίκες σε 15 τετραγωνικά; Δεν είναι η θεία σας γαζώτρια; Και αυτό σας κάνει να αισθάνεστε ένα επίπεδο πιο πάνω από τους άλλους, έτσι;…Θα σας πω εγώ τι θα την κάνει την free-press η γαζώτρια. Θα τη χρησιμοποιήσει για πατρόν. Και ο μπογιατζής θα τη βάλει κάτω για να μη λερώσει το πλακάκι της κυρίας στα βόρεια προάστια. Και ο πακιστανός που δεν έχει να φάει θα την έτρωγε αν μπορούσε αλλά προτιμά να τη χρησιμοποιεί σαν κωλόχαρτο.
      Έχω μάθει να ζω στον κόσμο που βλέπω γύρω μου. Δε ζω με αυταπάτες. Το ότι ζω πολύ καλύτερα απ’ ότι έζησαν οι γονείς μου δε με κάνει σύγχρονο θεό. Το πρότυπο πόλης-ναού νεοκουλτούρας που έχει περάσει σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις είναι για μένα μια ακόμα αμερικανιά ευρωπαϊκών διαστάσεων. Στη δεκαετία του 80 οι γιάπηδες κυκλοφορούσαν στη Γουόλ Στριτ με τους πρώτους φορητούς μικροϋπολογιστές. Στην Αθήνα του 2007 οι wannabe νεόπλουτοι κουλτουρόμαγκες κυκλοφορούν με μια Athens Voice υπό μάλης. Το ότι είσαι free press δε σε κάνει λαϊκό. Αυτά που γράφεις σε κάνουν όμως λαϊκιστή σίγουρα.
       Αρνούμαι να είμαι μέρος αυτού του φιάσκου που λέγεται free-press-χώστε-τα-μας-από-παντού. Αρνούμαι να υποστηρίζω έμμεσα τη λογοκρισία που συντελέστηκε με τη διαγραφή του blog του Πρέζα. Δε με ενδιαφέρει να μάθω τι ακριβώς έγινε αλλά η διαγραφή ενός blog, ακόμα και κατόπιν προειδοποίησης,  μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον φασιστική και λογοκριτική. Και επειδή μπαίνουν και 10 άτομα το μήνα στο site της AV  για να διαβάσουν το blog μου και τους φέρνω κόσμο, πρέπει να με προσέχουν, όχι να τους προσέχω. Πρέπει να μας φοβούνται, όχι να τους φοβόμαστε. Για το λόγο αυτό αποφασίζω το κλείσιμο του blog μου στην AV, μιας και δε με εκφράζει πια.
      Αυτά είχα να πω αγαπητοί κύριοι της AV. Όταν αποφασίσετε να εκδώσετε κάποια εφημερίδα που να μιλάει για τη σύγχρονη Αθήνα και να μην πετάει ένα άρθρο για ξεκάρφωμα με τίτλο «Σύγχρονες ιστορίες μεταναστών» ίσως και να σας ξαναδιαβάσω. Όταν συνειδητοποιήσετε ότι κουλτούρα είναι το αληθινό και όχι το δήθεν και δείτε την πραγματικότητα μέσα από τη βιτρίνα του μικρού δισκοπωλείου και όχι μέσα από γυαλί Gucci ίσως σας ξαναδιαβάσω. Και μην το παίζετε cool γιατί με τσαντίζετε ακόμα περισσότερο! Ακόμα, να σας πω πληροφοριακά ότι μου τη δίνουν οι κρυφοgay και οι άνθρωποι που δεν έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Επίσης, σιχαίνομαι την αίσθηση μιας πόλης υπέροχων πλασμάτων που θέλετε να περάσετε. Δεν είμαστε υπέροχα πλάσματα. Εδώ δεν έχουμε χρόνο να πάμε ένα σινεμά! Μερικοί, άντε, ίσως να έχουμε. Οι γονείς μας όμως; Σκεφτείτε να αυξήσετε την κυκλοφορία σας ακόμα περισσότερο βάζοντας ένθετο με τίτλο «Πώς να γίνεται ψευτοκουλτουριάρηδες». Εγώ πάντως ούτε τότε θα σας ξαναπάρω. Εκτός και αν δώσετε δώρο κανένα λουκουμά από το καφεκοπτείο. Περαστικά.