Αυτό τον καιρό σκέφτομαι για πρώτη φορά στη ζωή μου να στραφώ για βοήθεια στην εκκλησία (αμήν). Όλα πάνε τόσο στραβά που νομίζω ότι χρειαζόμαστε ένα ευχέλαιο για να ισιώσουμε.
Οι πανελλήνιες της Ρίτας, το στράβωμα των γονιών μου, τα οικονομικά τους, τα οικονομικά μου, το (πρώην;) αγόρι μου, η εξεταστική της σχολής, η περίοδος πάνω που ετοιμάζομαι για διακοπές. Και σαν να μη μου έφταναν όλα αυτά το Σεπτέμβριο πρέπει και να μετακομίσω κάπου στην Καλλιθέα. Για πρώτη φορά χωρίς οικονομική βοήθεια, χωρίς τη Ρίτα, χωρίς αμάξι και υπολογιστή.
Και ενώ άλλοι τσακώνονται, οι θείες μου είτε θα κλαίνε για χαμένα χρόνια είτε θα κλείνονται στο σπίτι γιατί οι γείτονες τις ζηλεύουν και το βράδυ τους ρίχνουν κρυφά χημικά να τις πεθάνουν, οι γιαγιάδες μου θα οδεύουν προς τα θυμαράκια και εγώ δεν θα τις βλέπω όσο συχνά θα έπρεπε -σύντομα θα μετανιώσω γι′ αυτό.
Ένα πτυχίο που θα αργήσει κάτι χρόνια να έρθει, άντρες που δεν υπάρχουν, σχέσεις που ισοπεδώνονται, όρια που καταπατούνται και ένας σεβασμός που χάνεται και δεν κερδίζεται ποτέ ξανά.
Και ο DJ παίζει πάλι αυτή την παπαριά “La La La La La La La La Life is Wonderful”. “Το αστείο με αυτό το La La La είναι ότι δε ξέρεις που μπαίνει…” Άσε μας ρε Δήμο…
|
igomenatuxuzuri