Μια πόρωση με τον Bob τον Σφουγγαράκη την έχω. Γενικά δε μου αρέσουν όσα αρέσουν στους πολλούς. Γι′ αυτό άλλωστε ξενέρωσα με το Παρά Πέντε όταν άρχισε να κερδίζει όλο και περισσότερο κόσμο, αν και ήμουν η μόνη “φαν” πριν ακόμα αρχίσει η σειρά.
Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν αυτό το κινούμενο σχέδιο φτιάχτηκε για παιδιά ή για ενήλικες που συμπεριφέρονται σαν παιδιά. Η ηλίθια αθωότητα, σε σημείο που σπάει κόκκαλα, οι αφελείς απαντήσεις του Bob και της παρέας του, σε επίπεδο κοροιδίας, και το μαύρο χιούμορ του καρτούν, ελάχιστα μου θυμίζει παιδικό.
Πριν λίγες μέρες έτυχε να δω ένα επεισόδιο στο οποίο ο Bob και το αφεντικό του, ο Καβούρης, προσπαθούσαν να σκοτώσουν τον Σερίφη, σερβίροντάς του χάμπουργκερ με σκουλίκια. Γιατί ήθελαν να τον σκοτώσουν, δε γνωρίζω…Ο Σερίφης πνίγηκε τελικά από μια μύγα (…) που καταλάθος κατάπιε. Οι δράστες, νομίζοντας πως αυτοί είναι υπεύθυνοι για το συμβάν, μεταφέρουν το πτώμα σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία για να το θάψουν, παραμυθιάζουν την αστυνομία που τυχαίνει να κάνει περιπολία στο σημείο. Όλα αυτά υπό τη συνοδεία ανατριχιαστικής μουσικής (τα ταν ταν τααααν) και έντονης βροχής. Και μετά λέμε για τον Άλεξ…
Γενικό συμπέρασμα: Βοb rules. Bob xxx. Bob μετά τις 12 το βράδυ!
ΥΣ. Πήρα σεντόνια Bob Σφουγγαράκη! Τα παιδία παίζει…
ΥΣ. nο 2. Η αφίσα (ή η γωνία της αφίσας) που διακρίνεται πάνω δεξία είναι του Άνθιμου Ανανιάδη. Τα παιδία παίζει και πάλι… :-S
|
igomenatuxuzuri