Όταν ήμουν στην εφιαλτική Γ' Λυκείου έκανα ιδιαίτερα με μία φιλόλογο, που στην αρχή μισούσα θανάσιμα, αλλά μετά πραγματικά λάτρεψα. Κάπου ανάμεσα σε υποτακτικές και αορίστους β', προσπαθώντας να μου δώσει τις βάσεις για μια υγιή μελλοντική προσωπική ζωή, μου είπε: "Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους στη ζωή σου. Μην αφήσεις τις διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις σας να σας χωρίσουν. Αυτά είναι καταβολές από το σπίτι." Προφανώς μίλαγε από προσωπική πείρα.
Τότε δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε. Ας έβρισκα εγώ γκόμενο και ας ήταν και χουντικός. Της πέταξα ένα ξερό "οκ" και το πέρασα στο ντούκου. Ποτέ βέβαια δεν ακολούθησα τη συμβουλή της. Πάντα προσπαθούσα έμμεσα να μάθω που κυμαίνεται πολιτικά το κάθε πρόσωπο που με ενδιέφερε. Ω ναι! Το έκανα! Ακόμη και αν δεν είμαι κομματικοποιημένη, ήθελα να σιγουρευτώ οτι δε γουστάρω κανέναν πρώην χουντικό ή fan του Κωτσαρίκου (του βασιλιά ντε!).
5 σχεδόν χρόνια μετά προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι σκατά σκεφτόταν όταν με συμβούλευε κάτι τέτοιο. Είναι αλήθεια δυστυχώς, πως κατά ένα μεγάλο ποσοστό-το μεγαλύτερο ίσως-, επηρεαζόμαστε από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Η κριτική μας σκέψη διαμορφώνεται απ' όσα ακούμε από τα συγγενικά μας πρόσωπα, με τα οποία βρισκόμαστε κοντά κατά τα πρώτα νεανικά μας χρόνια.
Δε φταίει αυτός λοιπόν που είναι κομματόσκυλο… Είναι καλό παιδί αλλά έκανε το λάθος να γεννηθεί σε λάθος οικογένεια. Οκ όλα αυτά αλλά πως μπορείς να κάνεις τα στραβά τα μάτια σε κάτι τόσο σημαντικό; Μπορεί να ταιριάζεις μαζί του σε όλα τα άλλα, μα πως θα αντέχεις να ακούς τις ανούσιες απόψεις του πάνω σε ζητήματα τόσο σημαντικά όπως η εθνική πολιτική; Όταν τον ακούς να μιλάει με τόσο πάθος για τον αρχηγό του κόμματός του σου φαίνεται τουλάχιστον ρηχός. Όταν αναλύει δε τα επίκαιρα φαντάζει τουλάχιστον ηλίθιος.
Πως θα παραβλέψεις κάτι τόσο σημαντικό και θα κοιτάξεις όλα τα υπόλοιπα "καλά"; Το μόνο "καλό" που βλέπω είναι κάλος στον εγκέφαλο! Πως μπορείς να είσαι με έναν άνθρωπο με τον οποίο έχετε μια τόσο σημαντική διαφωνία; Δε ζούμε άλλωστε σε κράτος τύπου Ιταλία, που όποιο κόμμα και αν εκλεγεί τα πράγματα δουλεύουν ρολόι. Ζούμε στην Ελλάδα του 2007, που η επιλογή μέσω της ψήφου μας χαρακτηρίζει, μας ταυτοποιεί, υποδηλώνει όλα όσα είμαστε, όλα όσα θα θέλαμε να είμαστε ως χώρα.
Γι'αυτό κυρία Ι., σας το λέω, μην το ξαναπείτε αυτό το πράγμα. Μπορεί κάποιος μαθητής σας να το πάρει σοβαρά και άντε μετά να βγάλουμε άκρη. Σας παρακαλώ, μην σπρώχνετε τους μαθητές σας προς την διαιώνιση της μαλακίας στον πλανήτη…
igomenatuxuzuri
Οι πολιτικές πεποιθήσεις κάποιου φανερώνουν στοιχεία του χαρακτήρα του, έτσι δεν είναι;
Άντε, να ανεχτείς κάποιον που ψηφίζει Κωστάκη, αλλά να μιλάει με πάθος γι′αυτόν και να παραμένει πιστός στις αρχές του κόμματος…
Σε αντίστοιχη περίπτωση, εγώ θα την έστελνα στον (ομοιδεάτη) μπαμπά της.
Καταρχήν στην Ελλάδα η ψήφος έχει χάσει τη δύναμή της.Άλλοστε, όποιος από τους δύο και να βγει (γιατί για δύο μιλάμε) ένα και το αυτό είναι.Αυτό που αλλάζει είναι τα άτομα που τα τρώνε κάθε φορά. Αυτό που λες όμως έχει να κάνει με μίσος…Μίσος ανάμεσα σε ΝΔτες και ΠΑΣΟΚους. Γιατί οι ΚΚΕδες θεωροπυνται γραφικοί. Μίσος ανάμεσα σε Έλληνες. Μίσος αστήρικτο, ανόητο. Κρίμα. Ελπίζω μεγαλώνοντας να καταλάβεις ότι δεν έχει νόημα να τσακώνεσαι ή να μην τα βρίσκεις για πολιτικούς ή αθλητικούς λόγους (αν το καλοσκεφτείς την ίδια δύναμη έχουν).Εκτός κι αν έχεις συμφέροντα από κάποιον…οπότε αυτό σε κάνει χειρότερο σαν άνθρωπο.
@ remalius: emeis exoume apodynamosei tin psifo emenontas ston dikommatismo…pros theou,den zoume se periodous politikon edaseon (leme tora) k ethnikou dixasmou. afta einai gia amorfotous k xamilou epipedou atoma. milao gia to profanes: oti de goustaro na vgo me gomenaki k na mou leei gia ta kala pou exei kanei o tade karamanlis (kai o kathe karamanlis) sti xora. de boro! den ton apokleio apo prin epeidi anikei se ena komma pou den apodexomai. apla otan arxisei na mou leei bourdes trelainomai. ksenerono. de xreiazetai tpt allo. pos na apodextheis kati pou einai profanestata lathos? toulaxiston gia emena. ena tha sou po: eixa vgei mia fora me kapoion k ksekolise mia afisa tou karamanli. e pos na synexiseis meta apo afto!? den ton apokleio, ksenerono…
Με κάποιον ή κάποιαν είσαι για το παρουσιαστικό του-της [πρόσωπο, κορμί, σφρίγος κλπ.] για το μυαλό του-της [τρόπος σκέψης, αυθεντικότητα συλλογισμών, γνώσεις εγκυκλοπαιδικές, αναλυτική σκέψη κλπ.] και γαι τον ψυχισμό του-της [θάρρος, συστολή, γενναιοφροσύνη, πλούτος κλπ.]. Με κάποιες διαφοροποιήσεις προκειμένου για γυναίκα ή άντρα, μέσα στα παραπάνω περικλείονται σε γενικές γραμμές τα “προσόντα” του γκόμενου ή της γκόμενας, του συντρόφου-φισσας κλπ. Αν είναι νεοδημοκράτης ή πασοκος ή κουκουές ή αριστερός γενικά ή και καρατζαφέρειος ακόμα, και περνάει αυτή του-της την ιδιότητα-βίτσιο μέσα από ένα όμορφο πέπλο λόγων και έργων, τότε και η ίδια η πολιτική-κομματική προτίμηση αποκτά ενδιαφέρον, γίνεται αξιοπρόσεκτη. Θα μου πεις …. με τον Καρατζαφέρη; Ή με τον-την κολλημένο-η κουκουέ; Μα με όποιον-όποια κολλημένο-η και να μιλήσεις θα φρίξεις. Η ταυτότητα κομματικών προτιμήσεων συνδυαζόμενη με αδυναμία κατανόησης των επιχειρημάτων του ή της συντρόφου που συμφωνεί μαζί σου αλλά για ακατανόητους ή ανόητους λόγους, είναι ό,τι χειρότερο και μπορεί να παραμορφώσει το παρουσιαστικό ή να κάνει γραφικό τον όποιο ψυχισμό. Αντίθετα, ακόμα και η διαφωνία ως προς τις κομματικές επιλογές με το ταίρι σου [αρσενικό ή θηλυκό] όταν συνδυάζεται με διαλόγους που έχουν χιούμορ, αυτοκριτική και διεισδυτικότητα είναι συγκολητική ουσία της σχέσης και μερικ΄ς φορές αφροδισιακό. Τότε δεν ξενερώνει κανείς και η λέξη μίσος δεν έχει νόημα. Υπάρχει λοιπόν ελπίς!!!
δηλαδη για να είσαι με κάποιον τι πρέπει να ψηφίζει; γιατί δεν λές ανοιχτά;
Το συμφέρον
Είχες τον τρόπο σου ωραία να τα λες
και δε σε ένοιαζε αν ήτανε ψευτιές
κι όταν σου έτυχε καλύτερο συμφέρον
για μένα έχασες κάθε ενδιαφέρον
Είσαι ο λόγος πού ΄χω μάθει στο ξενύχτι
τα μαγαζιά της νύχτας έχω κάνει σπίτι
κι όταν σου το ΄πα, μου ΄πες πρέπει να αλλάξω
πάν΄ από όλα το συμφέρον να κοιτάξω
Αληθινό σου ενδιαφέρον
ήταν μονάχα το συμφέρον
κι ο έρωτάς σου για μένα ο αγνός
υποκρισία και υπολογισμός
Σχόλιο
Συμφέρον! Η αιτία της υποκρισίας, των υπολογισμών και χιλίων μυρίων δεινών.
Στις διαφημίσεις πάντα τονίζεται το συμφέρον. Είναι λογικό, λογικότατο. Πουλάει ο άλλος δε χαρίζει. Στο εμπορικό κομμάτι δεν υπάρχει κάτι το μεμπτό διότι πρόκειται για υλικά πράγματα. Έτσι είναι το παιχνίδι.
Τι γίνεται όμως από την άλλη πλευρά, από την πνευματική πλευρά; Συμφέρει τον άνθρωπο να είναι συμφεροντολόγος; Τι κερδίζει και τι χάνει; Διότι και κερδίζει και χάνει.
Λένε λοιπόν πως κερδίζει ουτοπία, ματαιοδοξία, ταραχή, αποχαύνωση, αποπροσανατολισμό, κενοδοξία, υποκρισία και άλλα πολλά που ίσως να χρειάζονταν καμιά δεκαριά ή και παραπάνω σελίδες για να τα γράφαμε
Για το τι χάνει λένε μόνο μια λέξη. Τη ψυχή του. Έτσι λένε πως χάνει τη ψυχή του!
Μυστήρια πράγματα! Στο κέρδος δέκα σελίδες λέξεις και στο χάσιμο μόνο μια λέξη! Πραγματικά μυστήρια πράγματα!
Άσε που λένε και το άλλο! Λένε πως δεν ωφελεί σε τίποτε να κερδίσεις τον κόσμο όλο από τη στιγμή που θα χάσεις τη ψυχή σου. Μπερδεμένα πράγματα! Από τη μια μεριά της ζυγαριάς ένας ολόκληρος κόσμος κι απ΄ την άλλη μεριά μια ψυχούλα.
Λες να έχει τόσο μεγάλη αξία η ψυχούλα και να μην το καταλαβαίνω; Ίσως αλλά κι άλλες φορές έτσι δε γίνεται; Όταν δε μας συμφέρει να θίξουμε τη βολεψιάρικη θεωρία μας, δεν καταλαβαίνουμε εύκολα ή κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Βέβαια συμφέρον και να μη συμφέρει, δε μας συμφέρει ….
.
KALO PASXA ME YGEIA, XARA KAI AGAPH.
EIRHNH SE OLO TON KOSMO.
NA MHN KSEXNAME
TOYS SYNANTROPOYS MAS
STIS DYSKOLES STIGMES TOYS.
OTAN DINOYME XARA STON ALLON
EIMASTE KAI EMEIS XAROYMENOI.
.
Οι εφημερίδες έγραψαν: «Είμαστε χειρότερα από τη Μποτσουάνα στη διαφθορά».
ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΙ ΕΧΑΣΕ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ
ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΣΑΝ ΠΛΗΓΗ
ΚΑΙ ΓΕΜΙΣΕ ΑΓΧΟΣ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ.
ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ.
Αν η ψυχή, η συνείδηση και ο νους του ανθρώπου σκοτισθούν,
τότε ο άνθρωπος βρίσκεται σε μεγάλο ηθικό και πνευματικό σκοτάδι.