Θεωρώ τον εαυτό μου πρακτικό άνθρωπο. Δε μπορώ την πολυλογία και την ανάλυση. Δε βλέπω τα πράγματα τετραγωνισμένα αλλά ούτε προσπαθώ να βρω την αιτία που τα έχει κάνει στρογγυλά, οβάλ ή τριγωνικά μέσα από πολύωρες -άσκοπες- συζητήσεις.
Χθες βρέθηκα για ακόμα μια φορά σε ένα από αυτά τα γνωστά-άγνωστα μαγαζιά, που μαζεύουν κάθε είδους καλλιτέχνες (ή τουλάχιστον έτσι αυτοαποκαλούνται). Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, συγγραφείς, ποιητές και μάνατζερ διασκορπισμένοι σε πηγαδάκια, να χαμογελάνε ο ένας στον άλλον και να ανταλλάσσουν ακατάπαυστα φιλοφρονήσεις μεταξύ τους: «Γεια σου αστέρι του πενταγράμμου!» «Που είσαι μεγάλο μου ταλέντο;»
Άνθρωποι που δεν έχουν καμία φιλική, ούτε καν επαγγελματική, σχέση και που όμως χαιρετιούνται και αγκαλιάζονται λες και γνωρίζονται χρόνια και έχουν περάσει πολλά μαζί. Άνθρωποι που κατά τ’ άλλα θεωρούνται η αφρόκρεμα του πολιτισμού και των τεχνών στην Ελλάδα. Άνθρωποι που οι συγκυρίες του έφεραν στο προσκήνιο, ενώ υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι που έχουν περισσότερα και ουσιαστικότερα να πουν. Άνθρωποι που πολλοί τους ζηλεύουν για αυτά που έχουν, ενώ αν τους γνωρίσεις από κοντά βλέπεις πως απλά δεν έχουν τίποτα.
Η μητέρα μου κάνει συχνά λόγο για τον «κοινό νου». Όποτε θέλει να μου την πει για το γεγονός ότι συνεχώς βρίσκομαι εκτός τόπου και χρόνου, στον δικό μου πλασματικό κόσμο, μου λέει «Εσύ παιδί μου δεν έχεις κοινό νου». Εμένα αυτό βέβαια με κολακεύει. Το θεωρώ προνόμιό μου να μην είμαι σαν τους άλλους. Είναι μια φράση που μου αρέσει και εγώ να χρησιμοποιώ και που την έχω ταυτίσει με τους χαρισματικούς ανθρώπους γενικότερα, όλους εκείνους που έχουν κάτι να προσφέρουν. Ο Αϊνστάιν, λόγου χάρη, δεν είχε κοινό νου. Η διανόησή του έφτανε σε ανώτερα επίπεδα. Θαυμάζω εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν κοινό νου, που κάνουν τη διαφορά. Περισσότερο μάλιστα τους καλλιτέχνες. Έχουν κάτι που δεν έχω εγώ. Μια σπίθα που τρεμοπαίζει και τους εμπνέει για να σκέφτομαι πράγματα πέρα από τον κοινό νου, πράγματα που ένας κοινός άνθρωπος δε θα μπορούσε να φανταστεί.
Τι σχέση έχουν όμως όλοι αυτοί οι κακοί θεατρίνοι της καλλιτεχνίας με τον ανώτερο νου; Καμία. Όσο πιο καλά τους γνωρίζω, τόσο πιο πολύ τους απεχθάνομαι. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι συνεχώς υποκρίνονται. Η υποκρισία υπάρχει δυστυχώς στις περισσότερες σχέσεις. Η υποκρισία είναι αναγκαία για την επαγγελματική εξέλιξη. Η υποκρισία δεσπόζει σε επαγγελματικούς χώρους, όπως τα media, η πολιτική και η τέχνη. Το δέχομαι. Δε μου αρέσει αλλά το δέχομαι. Μπορώ να αντέξω να βλέπω να χαιρετιούνται εγκάρδια και όταν κάθονται σε χωριστά τραπέζια 3 λεπτά αργότερα, να θάβει ο ένας τον άλλον. Οι άνθρωποι είναι «καλλιτέχνες». Παίζουν θέατρο κάθε στιγμή.
Αυτό που δε μπορώ όμως να ανεχτώ είναι το στόμα τους. Υπό κάθε έννοια. Το στόμα τους για μένα είναι ένας κενός βόθρος. Δεν έχουν τίποτα να πουν και όταν το ανοίγουν μυρίζει σαπίλα. Μπορεί να κάθονται με τις ώρες να αναλύουν τη σχέση που έχει μία πινακίδα «στοπ» στο Βερολίνο, γύρω στις 3 το μεσημέρι και ενώ ακουμπάει επάνω του ένας γέρος με μια σακούλα λεμόνια εισαγωγής, με το θείο. Ποιο θείο και ποια ξαδέρφη; Διυλίζουν τον κώνωπα σε σημείο που η σταύρωση του Χριστού φαντάζει παιχνιδάκι. Σου κάνουν επίθεση στα τύμπανα με τόσες υπεραναλυμένες παπαριές, πραγματικό μαρτύριο!
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο έκφρασης. Θες να το πεις φίλε μου με δικά σου λόγια; Θες να δώσεις στο λόγο σου μια πιο ρομαντική χροιά; Κάντο! Αλλά να καταλήξεις κάπου! Αμπελοφιλοσοφία και πολυπλοκότητα της γλώσσας σε όλο της το μεγαλείο. Ο λόγος είναι ευχή αλλά μπορεί να γίνει κουραστικός όταν χρησιμοποιείται άσκοπα.
Το αβάσταχτο κακό με όλους αυτούς τους επιδέξιους χρήστες του λόγου, τους στεμμένους φρουρούς του πολιτισμού μας, είναι ότι η παπαρολογία τους αγγίζει τα όρια της αηδίας. Καμιά ουσία, κανένα νόημα, ώρες χαμένες. Θα το δικαιολογούσα αν όλοι ήταν μια αληθινή παρέα: θα είχαν κάθε δικαίωμα να σπαταλήσουν το χρόνο τους λέγοντας βλακείες, τους αρκεί που έχουν δίπλα τους ο ένας τον άλλον. Έτσι δεν κάνουν και οι Locomondo που πίνουν μπάφους, παίζουν pro και λένε ανούσιες μαλακίες;
Στην περίπτωσή μας όμως έχουμε ανθρώπους που φανερά θάβει ο ένας τον άλλον και που κάθονται και συζητάνε με τις ώρες για το βυζί της Φαραντούρη: κατά πόσο κοιτάει το μέλλον και αν η παρουσία του διοχετεύει ενέργεια στο καλλιτεχνικό παρόν…
Το χειρότερο βέβαια από όλα τα παραπάνω είναι η ανάγκη να τους απαντήσεις κάτι την ώρα που σε πρήζουν με ένα σωρό μαλακίες και προσπαθείς να ξεφύγεις. Σου λέει λοιπόν ο κύριος Ανώτερο Επίπεδο «Αυτή η πόλη είναι αποξενωμένη από το θείο.». Πρέπει λοιπόν να βρεις κάτι να απαντήσεις που:
1.Να είναι ουδέτερο
2.Να μην πηγαίνει κόντρα σε αυτά που λέει γιατί θα συνεχίσει την ανάλυση και άντε να τον ξεφορτωθείς
3.Να είναι σύντομο.
Οπότε του λες «Το ίδιο αίσθημα σου βγάζει και η Κολοπετινίτσα». Και τον ακούς να σου απαντάει «Δε με νοιάζει.» Ε σάλτα και γαμήσου ρε μαλάκα! Γιατί με νοιάζουν εμένα τόση ώρα οι παπαριές που κάθεσαι και μου αραδιάζεις;
Ή το άλλο! Η χυδαιολογία τους κάνει κάθε συζήτηση (ο θεός να την κάνει) ανυπόφορη. Ο λόγος τους είναι καθαρά σεξιστικός. Όλα έχουν να κάνουν με το μουνί και το βυζί κάποιας. «Και εκεί που καθόμουν κάτω από την ιτιά και έβλεπα το ζευγαράκι να φιλιέται σκέφτομαι πως θα ήταν να την γαμούσε με ρυθμό, όπως το δεκαπεντασύλλαβο». Τι είπε ο άνθρωπος τώρα! Και εγώ την ώρα που σφιγκόμουν να αμολήκω μια σκατούλα (πίεση mode on) σκέφτηκα πόσο βάναυση είναι η πίεση που δέχονται οι εργάτες στην Κένυα!
Δε μπορώ να καταλάβω γιατί η χυδαιότητα και πολλές φορές η βωμολοχία θεωρείται in και κουλτούρα. Την αποδέχομαι όταν έχει κάτι να πει, όταν μυρίζει κυνισμό. Την γουστάρω όταν την διαβάζω σε κείμενα του Thios. Έχει νόημα. Όταν όμως την λες απλά για να την πεις, γίνεται αισχρή. Αυτοί οι άνθρωποι, οι "της τέχνης", κάνουν πράγματα απλά για να τα κάνουν. Βγαίνουν γιατί πρέπει να βγουν. Πηδάνε από εδώ και από εκεί επειδή πρέπει να πηδήξουν. Μιλάνε επειδή πρέπει να μιλήσουν. Και ας μην έχουν τίποτα να πουν.
Έχω αρχίσει να εκτιμάω τους απλούς ανθρώπους, που δεν αποκαλούνται καλλιτέχνες και δεν θα γραφτεί ποτέ για αυτούς ότι είναι προωθητές του πολιτισμού μας. Προτιμώ τον Καπουτζίδη που μίλησε στην καρδιά μας και μας κράτησε συντροφιά μερικά βράδια με την εμπορική του σειρά παρά κάποιον μεγάλο σκηνοθέτη που πήδαγε την τάδε μεγάλη τραγουδίστρια μόνο και μόνο για να του χρηματοδοτήσει την ταινία του. Προτιμώ την Έφη την Σαρρή που, παρόλο που δεν ήξερε που πάνε τα 3 (όχι ότι ξέρουν οι πολιτικοί) ήταν υποψήφια, σε σχέση με την άλλη την ξανθιά που την έχωσε ο πάμπλουτος καλλιτέχνης άντρας της, που δε ξέρει να μιλάει και σωστά ελληνικά και διοργάνωνε κομματικές συγκεντρώσεις στο σπίτι της με καλλιτέχνες, λέγοντάς τους ότι είναι πάρτυ!!! Προτιμώ την Εφούλα την Θώδη που και τρελό γέλιο έχει και ρίχνεις και κάτι θεϊκούς χορούς μαζί της, παρά την high εκείνη τραγουδίστρια που την είδα μέσα στην κόκα, να ψάχνει απεγνωσμένα για πέος και κατέληξε με μια ξανθιά σε κοινόχρηστη τουαλέτα.
Την επόμενη φορά που θα λατρέψετε ένα cd, θα ενθουσιαστείτε με μια ταινία, θα "ζηλέψετε" το ταλέντο κάποιου σκεφτείτε αν αξίζει. Γιατί ένα 90% είναι φτιαχτό. Είναι προώθηση, είναι λανσάρισμα των δικών τους παιδιών. Παιδιών που έπρεπε εδώ και καιρό η κοινωνία μας να τα ρίξει στον Καιάδα. Σιγά τα ταλέντα πια…
igomenatuxuzuri
xwris na to ksereis, katapiasthkes me ena thema pou me exei apasxolhsei poly ta teleftaia xronia… isws klepsw ena dyo apospasmatakia apo edw, an de se peirazei… elpizw syntoma na ksanaftasoun se sena, me mia allh morfh
symfwnw apolyta gamw thn poutana mou mesa!!! (oxi tpt allo, epeidh goustareis na me diavazeis na vrizw, palio@%#!#%!) semna twra..
Έστειλα ένα σχόλιο, μακροσκελές μάλιστα, αλλά δεν το βλέπω δημοσιευμένο. Απορώ τι έγινε αλλά -απτόητος- συνεχίζω!
———–
Έλεγα στο σχόλιο [που χάθηκε;] ότι έχουν γίνει πολλές κριτικές τέτοιων συνάξεων από μεγάλους συγγραφείς [Χένρυ Μίλλερ, Άρθουρ Κέστλερ κλπ] που καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα με σένα. Δεν θέλω να μειώσω την αξία του κειμένου σου με αυτό που λέω, απεναντίας θέλω να σου ομολογήσω ότι για μια ακόμα φορά θαύμασα τη φρεσκάδα σου και το πηγαίο των απόψεων που είναι και τολμηρές και πρωτότυπες. Μ’ αρέσει να σε διαβάζω και χαίρομαι που αυτή η συγκέντρωση σου έδωσε την αφορμή για να γράψεις.
———
Εγώ θέλω να δω μιαν άλλη πλευρά, αυτήν που αφορά στη δική σου συμμετοχή στη καλλιτεχνοσύναξη. Έλεγα λοιπόν μήπως στην πραγματικότητα την βρήκες πολύ εκεί μέσα, καθώς το περιβάλλον σε έσπρωξε σε σκέψεις τόσο ενδιαφέρουσες και διεισδυτικές, και σου έδωσε μάλιστα και το κίνητρο ώστε να έχεις κάτι αξιόλογο να μας πεις. Αναρωτήθηκα μάλιστα -στο χαμένο[;] σχόλιο- αν ήταν κι ο χουζούρης εκεί…
Θα επαναλάβω ότι η κοινωνία μας είναι ΑΥΤΗ που είδες και ότι η ελίτ της κοινωνίας μας είναι ΑΥΤΟΙ που είδες. Δεν μπορεί να έχεις απάιτηση να βλέπεις χατζηδάκηδες-θοδωράκηδες-σαββόπουλους κλπ, σε μια κοσμική μουσικοσύναξη. Η υποκρισία είναι ευεργετική γιατί αλλιώς θα πιάνονταν στα χέρια με την πρώτη ειλικρινή κουβέντα, η προσποίηση είναι ευλογία αφού αλλιώς το θέαμα κινδύνευε να είναι αποκρουστικό κ.ο.κ. Απλά, η μάσκα με την οποία ζει ο καθένας μας ΚΑΘΕ στιγμή του [εκτός ίσως από τις στιγμές της μοναξιάς του] σε τέτοιες συγκεντρώσεις δεν είναι αρκετή κι έτσι οι συμμετέχνοντας φορούν και μια δεύτερη μάσκα πάνω από την πρώτη, την σύμφυτη με την προσωπικότητά τους όπως την έχουν διαμορφώσει και αποδεχτεί. Με δυο μάσκες αναπνέουν δυσκολότερα, μιλούν και ακούγονται μπάσα και όταν φταρνίζονται τα κάνουν όλα χάλια.
super post.. epeidi ithela polu na to po se sxolio (kai as min kollaei apoluta) : “Oi kourades epipleoun ston afro tis thalassas”
)
autaa
«Και εκεί που καθόμουν κάτω από την ιτιά και έβλεπα το ζευγαράκι να φιλιέται σκέφτομαι πως θα ήταν να την γαμούσε με ρυθμό, όπως το δεκαπεντασύλλαβο»
Προσπαθησα πολυ μετα απο αυτο να συγκρατησω να παραμεινω συγκεντρωμενος στο κειμενο ^^.Εγω μια φορα πηγα σε τετοια συνευρεση/παρτυ για τα εγκαινια μιας γκαλερι που ειχε πατερας φιλης μου,και πραγματικα στο μισαωρο πηραμε ποτα και βγηκαμε εξω.Την ειχανε δει ολοι φτασμενοι και καταξιωμενοι καλλιτεχνες,διαφορετικοι-εναλλακτικοι και απιαστοι ολοι τους.
Τεσπα,ωραια εβγαλες τις σκεψεις σου στο keyboard,πολυ μου αρεσε σαν κειμενο
Αυτό το κείμενο πρέπει να το στείλουμε σε έναν απο αυτούς που γράφει κάπου και μαζεύεται σε τέτοια μαγαζιά για να πηδήξει όπως λές…
btw Καιάδας είναι το βάραθρο του Ταϋγετου (xixixi) Μ’ αρέσει να σε διορθώνω… Πολύ καλο gomena
Auto pou periegrapses dustuxws ton teleutaio xrono to zw ka8hmerina….Exw mia filh pou edw kai ena xrono foitei se mia sxolh upokritikhs (ti eirwnia!) kai exw arxisei na pistevw pws oi parees pou exei dhmiourghsei thn exoun alla3ei pros to polu xeirotero….den einai h idia aplh kopela pou h3era…apokta stadiaka ena eknevristika dh8en stulaki kai autoapokaleitai “h8opoios” epanalamvanontas ka8e fora pws ekeinh den uparxei periptwsh pote na pai3ei se kapoio fthno shrial ths Tv kai pws gennh8hke gia na uphretei thn texnh kai to 8eatro….Ektos autou, akolou8ei tous “h8opoious” filous ths opou kai na pane, to opoio sunh8ws shmainei: akura 8eatrika erga, ek8eseis zwgrafikhs, fwtografias kai alla “poiotika” kai apeirws pio “ousiastika” events apo auta pou 8a anagazontan na parakolou8hsei me tous upoloipous filous ths…Ki emena mou aresei to 8eatro, o kinhmatografos kai ta eikastika alla den ta parakolou8w etsi gia na epideiknuomai kai gia na mazevomai me tous koultouriarhdes filous mou na ta sxoliazoume kai na xairomaste pou eimaste toso koultouriarhdes…
“Αμπελοφιλοσοφία και πολυπλοκότητα της γλώσσας σε όλο της το μεγαλείο.” Mε το Λαυρέντη συναντήθηκες?
@thios:pes ta motherfucka!
@theatis:o xuzuris den itan ekei.koimotan.alla akoma k an den koimotan siga min ithele na erthei.den katalava kati pou eipes. Δεν μπορεί να έχεις απάιτηση να βλέπεις χατζηδάκηδες-θοδωράκηδες-σαββόπουλους κλπ, σε μια κοσμική μουσικοσύναξη.dld aftous tous diaforopoieis apo aftous pou perigrafo?
@spacepuke,awake:thx guys
@XXX: gia tin synadisi egrapse o karaflas.gia tin gomena sto wc oxi…
@petaloudoskiouros:piga na grafto se mia sxoli theatrou k apo ti stigmi pou bika mesa arxisan na me koitane aftoi pou hdh foitousan san na itan tpt ftasmenoi.otan petyxa mia gnosti de, mou eipe “ax de boro na se do avrio.PREPEI na do mia parastasi”. whatever…
@ovidius:ton gnosto?
ποιά high τραγουδίστρια έψαχνε για πέος;; πές μου πές μου!! μήπως η θεία Βίσση;;
e de boro na tin ektheso tin vlaxa noikokyroula!
XXX ksexasa na sou po oti exeis dikio.tosa xronia to iksera lathos.epeidi to akouga Kiadas k den eixa bei ston kopo na do pos grafetai. mega lathos, zitao sygnomi.to diorthosa
Καταρχήν πες μας πια έψαχνε για πεος και που συχνάζει.
Πρώτη φορά πήγαινες σε τέτοιο πάρτυ;Δεν ήξερες τι θα αντιμετώπιζες; Ή πηγες συνειδητά ώστε να μιζεριάσεις μαζί τους και ρίξεις κάπου αλλού το βάρος μιας άσχημης μέρας (που πιθανά να είχες);
Τα πράγματα ρε παιδιά δεν είναι τόσο χάλια όσο τα περιγράφετε…Σαπίλα, βόθρος κτλ κτλ. Άσε που τέτοιες συμπεριφορές βλέπουμε καθημερινά σε φίλους, γνωστούς, συνεργάτες. Και τι να πεις γι αυτούς, έχουν και επαγγελματικές και φιλικές και άλλες σχέσεις. Και παρόλα αυτά κοροιδεύουν ο ένας τον άλλο.
Το θέμα εδώ δεν είναι να περιγράψεις όλο αυτό το καρκίνωμα και να πεις΄πόσο σε αηδιάζει, πως το σιχαίνεσαι (έτσι γραφεται;) και σου φέρνει το ξερατό στο στόμα. Το θέμα είναι να εξηγείσεις όλο το φαινόμενο, να αποδώσεις την δημιουργία του σε λογικές εξηγήσεις. Και μην μου πεις αυτά που έλεγες στην αρχή του post , πως και καλά δεν σου αρέσουν οι αναλύσεις, γιατί σου πήρε 1200 λέξεις περίπου για να μας πεις ότι δεν σου αρέσουν τα πάρτυ αυτου του είδους καλλιτεχνών.
Τέλος πιστεύω ότι, ΄1)όταν η μάνα σου σου μιλάει πρέπει να την ακους και 2) έχει δίκιο για τον κοινό νου.Δεν εννοεί να είσαι ένας κοινός άνθρωπος και να μην ξεχωρίζεις, αλλά να έχεις κοινή λογική, μια βιολογική διαδικασία, αναπόσπαστο μέρος του ενστικτου της επιβίωσης.
*αυτό το ψευτο-παπαρο-κουλτουρε στυλ δεν έχουν και οι περισσότεροι φοιτητες της αρχιτεκτονικής;
Έχεις ακούσει τους χατζηδάκηδες-θοδωράκηδες-σαββόπουλους κλπ να μιλάνε, έστω και από την τηλεόραση; Έχεις δει πως συμπεριφέρονται αυτοί; Έχουν καμιά σχέση με αυτούς που συνάντησες εκεί; Αν σου φαίνονται ίδιοι, να το ξέρουμε….
Για τη διπλή μάσκα δεν είχες σχόλιο;
Eixa thn entypwsh oti aftoi eixan pethanei me thn teleftaia epidhmia dakou kai peronosporou…
Πες τα ρε gomena!Νομίζω ότι μίλησες για όλους μας και είπες πράγματα που όλοι έχουμε σκεφτεί κατά καιρούς…
Από την εμπειρία μου οι πραγματικοί καλλιτέχνες είναι και λίγο οικοδόμοι. Δεν ξέρουν να μιλήσουν “σωστά”, δεν διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε καλλιεργημένους και ζώα και ενίοτε έχουν κοινωνικά προβλήματα (π.χ να βρουν γκόμενα) που τους βασανίζουν. Όταν όμως πιάσουν το πινέλο ή το όργανο μαγεύουν και η κατάσταση ξεφεύγει. Αυτό διαχωρίζει το πηγαίο ταλέντο από το “δουλεμένο”. Ο πραγματικός καλλιτέχνης δεν έχει ανάγκη να αναλύσει την τέχνη του ή των άλλων πολύ απλά αυτό το κάνουν οι “ηδονοβλεψίες” τις τέχνεις τα παντελώς άχρηστα και ατάλαντα ανθρωπάρια που περιγράφεις. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι στην τέχνη λένε ότι το 90% είναι δουλειά και ξέσκισμα για την κατάκτηση κάποιας τεχνικής και το 10% ταλέντο. Αν έχεις το 90% έχεις πολύ περισσότερες πιθανότητες να ψωνιστείς γιατί ξέρεις ότι δεν θα φτάσεις ποτέ το 100% και σε πληγώνει και σου δημιουργεί κόμπλεξ κατωτερότητας. Έτσι νιώθεις καλά να διαχωρίζεις τον εαυτό σου από τους θνητούς και να συζητάς για την κλανιά του παππού στο Βερολίνο. Εϊναι η πίκρα και το τελευταίο καταφύγιο του “πέρασα και δεν ακούμπησα”.
Από την άλλη έχε υπόψη σου και συ και όλοι μας ότι οι καλλιτέχνες είναι εκκεντρικές και ανώμαλες προσωπικότητες. Οι συνευρέσεις τους ίσως είναι η εξισορρόπηση ανωμαλιών, ψυχώσεων, ελαττωμάτων και η υποκρισία, τα αγκαλιάσματα και οι φιλοφρονήσεις είναι ένα άρρωστο παιχνίδι μεταξύ μη φυσιολογικών ανθρώπων. Μήπως όμως στα λόγια σας υπάρχει ζήλια προς τους καλλιτέχνες και απωθημένο;
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
“Στίχοι που ίσως γίνονται τραγούδια – και Σχόλια”.
Αυτή η πόλη
Αυτή η πόλη, με ζούγκλα μοιάζει
αγρίμια έχει και μοναξιά
είτε βραδιάζει, είτε χαράζει
θλιμμένη βρίσκει την Παναγιά
Αυτή η πόλη που δε θυμάται
και τα δικά της ξεχνά παιδιά
μπορεί και ήσυχα κοιμάται
δεν την αγγίζει ο πόνος πια
Αυτή η πόλη κι αν με τρομάζει
κι αν την καρδιά μου την σκορπά
τα όνειρά μου κι αν κομματιάζει
σ΄ αυτή θα μείνω παντοτινά
Γιατ΄ η ζωή μου σπουργίτι μοιάζει
μικρό σπουργίτι χωρίς φωλιά
που περισσότερο του νοιάζει
πώς θα περάσει τον χιονιά,
γι΄ αυτό κι αντέχει στα κλουβιά.
Σχόλιο
Από τη μια μεριά πολυκοσμία, εκατομμύρια άνθρωποι, κι όμως συγχρόνως ερημιά! Ζούγκλα! Αποθέωση του διαχωρισμού δυνατών – αδυνάτων, της μοναξιάς, της απονιάς.
Άλλο ένα δικό μας δημιούργημα. Αν ξεφεύγαμε από τη τρέλα τέτοιων δημιουργημάτων και δημιουργούσαμε μια κοινωνία όπου οι δυνατοί θα στήριζαν τους αδυνάτους, άραγε τι κοινωνία θα είχαμε; Υποθέτω ότι σε μια κοινωνία όπου οι δυνατοί στηρίζουν τους αδυνάτους, δε θα υπάρχει σκοτάδι και ανία στη ψυχή των ανθρώπων.
Τέτοιες σκέψεις σε κάνουν και αναρωτιέσαι: Βρε μήπως είναι απλά τα πράγματα αλλά εμείς αποκτήσαμε το βίτσιο να ψάχνουμε καρφίτσα στην άμμο;
Βρε μήπως δειλιάζουμε στην απλότητα και γινόμαστε λιοντάρια στην στήριξη της αβεβαιότητας επειδή μας βολεύει μιας και σκεπάζει την αδιαφορία μας για προσπάθεια επίγνωσης του εαυτού μας;
Ξεχνάμε πως η αλήθεια μας θέλει ανδρείους ή μας βολεύει να το ξεχνάμε! Και ποιόν βολεύει να ξεχνάει; Πρώτο από όλους τον υποκριτή και στη συνέχεια κι άλλους πολλούς.
ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ENTER,
ΟΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ «ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ»
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ http://www.e-shop.gr
(ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΓΡΑΨΤΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ
ΣΤΙΧΟΙ ΠΟΥ ΙΣΩΣ)
ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ENTER,
ΟΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ
.
KALO PASXA ME YGEIA, XARA KAI AGAPH.
EIRHNH SE OLO TON KOSMO.
NA MHN KSEXNAME
TOYS SYNANTROPOYS MAS
STIS DYSKOLES STIGMES TOYS.
OTAN DINOYME XARA STON ALLON
EIMASTE KAI EMEIS XAROYMENOI.
.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑ ΔΑΣΗ.
ΤΗΛ. ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ 199
ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΗΣ 191
ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ
(ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΟΔΩΝ: ΚΥΠΡΙΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΙΡΗ)
ΕΓΚΑΙΝΙΑ: 9/7/08 ΩΡΑ 20.00