Άιμ μπακ ντε!

So now I'm back from outer space…

Οι μέρες πέρασαν και ούτε που κατάλαβα ότι έχουμε φτάσει κιόλας τέλη Οκτώβρη. Πέρυσι τέτοιο καιρό θα έγραφα μανιωδώς ποστς για να βρίσω κάποιον, να κράξω κάποιον άλλον ή να εκθέσω τα ερωτικά μου προβλήματα. Θα αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να μη βρίσκει η Nirat λίγο χρόνο να γράψει. Είναι εκπληκτικό πόσο πολύ αλλάζει ο άνθρωπος μέσα σε ένα χρόνο. Μέσα σε ένα μήνα στην περίπτωσή μου.

Εδώ και τέσσερα χρόνια ήμουν η τυπική φοιτήτρια. Σχολή όποτε τη θυμόμουν. Ύπνος μέχρι τις 12. Βόλτες όλη την ώρα και διάβασμα ανύπαρκτο. Όλα καλά. Κάπου όμως με κούρασε αυτό. Δεν ήμουν ποτέ έτσι. Δεν ήμουν ποτέ τεμπέλα και μέσα σε 4 χρόνια κατάφερα να καταστρέψω τον εαυτό μου. 4 χρόνια που πέρασαν με τον κώλο μου ακουμπισμένο στην καρέκλα του υπολογιστή, ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι (στο δικό μου ή άλλου-εκεί θα τα χαλάσουμε;).

Δε μου άρεσε που είχα γίνει κηφήνας. Σάπιζα στο σπίτι μου. Για άλλους το πρόγραμμά μου ίσως ήταν απλά φυσιολογικό. Για μένα, για τους στόχους μου και για τις ικανότητες που ένιωθα ότι έχω, το πρόγραμμά μου έφερε τον υπέρτιτλο «απλά ζω». Ένιωθα πως παρασιτούσα, πως ξεκουραζόμουν 4 ατελείωτα χρόνια. Η ξεκούραση αντί για καλό μου είχε κάνει κακό. Είχα αρχίσει να το νιώθω. 4 χρόνια μετά, εκτός από τη σχολή μου στο Πάντειο, ένα χρόνο μετάφραση αγγλικών και περιστασιακά δουλειά ως καθηγήτρια δεν είχα τίποτα παραγωγικό να θυμάμαι.

Η μητέρα μου ήταν η πρώτη που μου το επισήμανε. Στην αρχή δεν της έδωσα σημασία. Μετά άρχισε να με ενοχλεί. Στο τέλος κατάλαβα ότι είχε δίκιο. Είχα ήδη πάρει 8 κιλά και είχα γίνει χαζότερη απ’ ότι όταν ήμουν στο Λύκειο. Οκ, το Πάντειο ήταν τεράστια αποτυχία, μια μαύρη τρύπα που προσπάθησα απεγνωσμένα να κλείσω πετώντας το κορμί μου σε άσπρα σεντόνια φθηνών ξενοδοχείων. Χαχα. Οκ, αυτό το είπα για να κρατήσω την προσοχή σου γιατί εγώ σου μιλάω για κάτι σοβαρό και εσύ βλέπεις τον Πατσίκα να τρώει ξύλο στο Singles 2 και 1/5 –να το αφήσω φιλαράκι;-. Συγκεντρώσου!

Λοιπόν, φέτος, αποφάσισα να αλλάξω. Ήθελα να αλλάξω. Είχα αρχίσει να αισθάνομαι άχρηστη. Ψέματα! Δεν το αισθανόμουν. Ήμουν! Έπρεπε να κάνω κάτι εποικοδομητικό. Και το Πάντειο δεν ήταν. Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση. Το Πάντειο δεν έχει τελειώσει αλλά δεν έχω σκοπό να παρακολουθήσω κανένα μάθημα. Τα υποχρεωτικά τα έχω τελειώσει. Όσα έχουν μείνει θα τα δίνω στις εξεταστικές. No more time to waste with that bullshit. Έτσι έριξα τη βόμβα. «Θα γραφτώ σε δραματική.»

Όπως καταλαβαίνετε, σόι εκπαιδευτικών, με έκραξαν. Η μάνα με διαβεβαίωσε ότι δεν είχε σκοπό να μου δώσει δεκάρα τσακιστή (mummy rulez) και ο πατέρας μου δε μίλησε. Μάλλον σκεφτόταν πως η κόρη του θα γίνει Μαρία Κορινθίου στο βωμό της δόξας και του κόπηκε η λαλιά. Μετά από έντονες και μακροσκελείς συζητήσεις έδωσα τα λεφτά της εγγραφής στη σχολή από τα ασημώματα του νέου μας αμαξιού. Να ‘ναι καλά μερικοί μερικοί που με αγαπάνε πολύ και μου το έπαιζαν αφελείς… «Τι; Μόνο 20 ευρώ; Άλλοι μου έδωσαν 50…» Και μου τα έδωσαν…

Τα λεφτά τον ασημωμάτων γρήγορα τελείωσαν. Έπρεπε να κάνω κάτι for a living. Θα μπορούσα να δουλέψω σαν δημοσιογράφος αλλά είχα ανάγκη από χρήματα (μπηχτή στο ύπουλο σύστημα και την άτιμη την κοινωνία!). Έτσι, αποφάσισα να δουλέψω ως καθηγήτρια στο φροντιστήριο της mummy. Άλλωστε τα χρήματα ήταν πολύ καλύτερα, η δουλειά γνωστή, δίπλα στο σπίτι, θα βοηθούσα στην οικογενειακή επιχείρηση και πάνω απ’ όλα, θα έδινα ένα χεράκι βοηθείας στη μαμά, που μεταξύ μας είναι κάτι που θα έπρεπε να είχα κάνει πολύ καιρό πριν.

Έπιασα δουλειά στο φροντιστήριο λοιπόν, παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς μου. Τα σκατάκια με λάτρεψαν και εγώ λάτρεψα τον εαυτό μου. Βρήκα πτυχές του χαρακτήρα μου που δε μπορούσα να φανταστώ. Μπορώ να κρατώ καθηλωμένα 15 παιδιά, με το να παίζω κουκλοθέατρο. Μπορώ να διδάξω τα μέρη του σώματος ζωγραφίζοντας τον Bob Σφουγγαράκη στον πίνακα. Μπορώ ακόμα να γίνω απίστευτα μεταδοτική και να μη χρειαστεί να κάνω ούτε μία παρατήρηση. Βέβαια όλα αυτά προϋποθέτουν μια απίστευτη ενέργεια και επαγρύπνηση, καθώς και υπομονή θαυμαστού επιπέδου, που ευτυχώς τα έχω λόγω ηλικίας.

Λοιπόν, μέχρι τώρα έχουμε: Πάντειο, δραματική και δουλειά. Ξαφνικά το πρόγραμμά μου γέμισε απροσδόκητα. Ίσα ίσα που θα βρίσκω λίγο χρόνο να χαζεύω στο pc. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Ήταν ένα μεσημέρι Δευτέρας όταν το τηλέφωνο του σπιτιού μας χτύπησε…Ποιος να είναι; Μεσημέρι πράγμα και το τηλέφωνο να χτυπάει επίμονα. Τα βλέμματα των μελών της οικογένειας ανταμώθηκαν ανήσυχα και η mummy παράτησε αποφασιστικά το πιρούνι με το μουσακά στο τραπέζι.
«Εμπρός…».
Η τηλεόραση που έπαιζε Κους Κους στη διαπασών χαμήλωσε για πρώτη φορά από τη μέρα που εξέπεμψε για πρώτη φορά η εκπομπή.
«Ναι…χμ…εντάξει, ευχαριστούμε..»
Η mummy με κοίταξε περίεργα.
«Μαμά πες μου, θα το αντέξω. Πέθανε ο παππούς;»
«Ο παππούς έχει πεθάνει εδώ και 20 χρόνια ηλίθια!»
«Ναι σωστά…Με έδιωξαν από το Πάντειο;»
«Πολύ θα ήθελαν να μπορούσαν να το κάνουν αλλά…»
«Τότε τι μητέρα; Μη με βασανίζεις άλλο!»
«Πήρες μια υποτροφία για το ελληνοαμερικάνικο πανεπιστήμιο.» «WHAT THE…???»
Αυτό μας έλειπε τώρα! Είχα πάρει μια υποτροφία από το πουθενά για να σπουδάσω μια ειδικότητα της επιλογής μου. Το σκέφτηκα πολύ. Το πρόγραμμά μου ήταν ήδη φορτωμένο. Κρίμα δεν θα ήταν όμως να παράταγα προπληρωμένες σπουδές; Έτσι αποφάσισα να πάω και να σπουδάσω, τι άλλο, υπολογιστές! Τρέμε PanosJee, σε 4 χρόνια έρχεται η ώρα σου! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με κάλεσαν και σε μία ερασιτεχνική θεατρική ομάδα και δε μπορούσα να πω όχι…δε μου πήγαινε η καρδιά!

Εκεί λοιπόν που ήμουν αραχτή και δεν ήξερα πώς να σκοτώσω το χρόνο μου έπεσε μια βόμβα και τα ανέτρεψε όλα. Το πρωί να σούρνομαι στα πατώματα παριστάνοντας το μωρό που δε μπορεί να περπατήσει (τι ασκήσεις και αυτές θεέ μου), το μεσημέρι να λύνω εξισώσεις στο ελληνοαμερικάνικο, το απόγευμα να κάνω μάθημα ως καθηγήτρια και το βράδυ πρόβες.Χθες δεν άντεξα. Αρρώστησα άσχημα. Λίγο το κρύωμα, λίγο το άγχος, λίγο η έλλειψη ύπνου, έγινα χώμα. Εδώ και 2 εβδομάδες ξυπνάω καθημερινά στις 8.30 το πρωί, φεύγω από το σπίτι στις 9 και επιστρέφω στην καλύτερη περίπτωση στις 11 το βράδυ. Για να μη μιλήσω για τις μέρες που έχουμε πρόβες…

Δεν παραπονιέμαι όμως. Μου αρέσει. Μου αρέσει πολύ. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό νιώθω ζωντανή, παραγωγικός άνθρωπος! Κάνω πράγματα που μου αρέσουν, διαβάζω και πάλι. Είχα να ανοίξω βιβλίο από το Λύκειο. Και ενώ ποτέ δεν ήμουν του τρελού διαβάσματος μου την έδινε που η σχολή μου ήταν τόσο τραγικά γελοία που πέρασα περίπου 35 μαθήματα χωρίς να διαβάσω ούτε λεπτό. Όπως λέει και η mummy «Από αυτή τη σχολή βγήκες πιο χαζή απ’ ότι μπήκες.»

Τρελαίνομαι που όλη μέρα βρίσκομαι στο δρόμο με βιβλία στο χέρι και επιτέλους έχω γίνει σαν αυτές τις γκόμενες στα σίριαλ που είναι πολυάσχολες και κυκλοφορούν όλη μέρα με έναν τεράστιο σάκο στον ώμο που κουβαλάει μέσα όλο το σπίτι τους. Μου αρέσει που δεν έχω χρόνο να φάω και που όλοι με θαυμάζουν για την πολυπραγμοσύνη μου. Μου αρέσει που έχω πονοκεφάλους και κοντεύω να πάθω υπερκόπωση, μου αρέσει που σε 3 χρόνια θα έχω ουσιαστικά 4 (άσχετα μεταξύ τους!) πτυχία! Γενικά μου αρέσουν όλα. Μπορεί να μην έχω χρόνο να γράφω στο blog μου τόσο συχνά όσο παλιά, μπορεί να μην προλαβαίνω να βγαίνω ούτε Σάββατα αλλά το σίγουρο είναι ότι ζω εμπειρίες, ανοίγω τους ορίζοντές μου και γνωρίζω συνεχώς νέους ανθρώπους, έστω και αν πολλοί από αυτούς είναι τραγικοί μαλάκες (σε δραματική είμαι, τι περιμένατε;).

Χαίρομαι που πολλοί από εσάς με αναζητήσατε. Τα blogs δεν πέθαναν. Το δικό μου τουλάχιστον σίγουρα όχι! Και το ροζ φόντο απλά κόλλαγε με την αισθητική μου την περίοδο που το έφτιαξα. Blog είναι και αλλάζει… Και θα αλλάξει σύντομα!

Και μη μου βρίζετε τον Χουζούρη εεε! Άντε!