|
|
Θεωρώ τον εαυτό μου πρακτικό άνθρωπο. Δε μπορώ την πολυλογία και την ανάλυση. Δε βλέπω τα πράγματα τετραγωνισμένα αλλά ούτε προσπαθώ να βρω την αιτία που τα έχει κάνει στρογγυλά, οβάλ ή τριγωνικά μέσα από πολύωρες -άσκοπες- συζητήσεις.
Χθες βρέθηκα για ακόμα μια φορά σε ένα από αυτά τα γνωστά-άγνωστα μαγαζιά, που μαζεύουν κάθε είδους καλλιτέχνες (ή τουλάχιστον έτσι αυτοαποκαλούνται). Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, συγγραφείς, ποιητές και μάνατζερ διασκορπισμένοι σε πηγαδάκια, να χαμογελάνε ο ένας στον άλλον και να ανταλλάσσουν ακατάπαυστα φιλοφρονήσεις μεταξύ τους: «Γεια σου αστέρι του πενταγράμμου!» «Που είσαι μεγάλο μου ταλέντο;»
Άνθρωποι που δεν έχουν καμία φιλική, ούτε καν επαγγελματική, σχέση και που όμως χαιρετιούνται και αγκαλιάζονται λες και γνωρίζονται χρόνια και έχουν περάσει πολλά μαζί. Άνθρωποι που κατά τ’ άλλα θεωρούνται η αφρόκρεμα του πολιτισμού και των τεχνών στην Ελλάδα. Άνθρωποι που οι συγκυρίες του έφεραν στο προσκήνιο, ενώ υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι που έχουν περισσότερα και ουσιαστικότερα να πουν. Άνθρωποι που πολλοί τους ζηλεύουν για αυτά που έχουν, ενώ αν τους γνωρίσεις από κοντά βλέπεις πως απλά δεν έχουν τίποτα.
Η μητέρα μου κάνει συχνά λόγο για τον «κοινό νου». Όποτε θέλει να μου την πει για το γεγονός ότι συνεχώς βρίσκομαι εκτός τόπου και χρόνου, στον δικό μου πλασματικό κόσμο, μου λέει «Εσύ παιδί μου δεν έχεις κοινό νου». Εμένα αυτό βέβαια με κολακεύει. Το θεωρώ προνόμιό μου να μην είμαι σαν τους άλλους. Είναι μια φράση που μου αρέσει και εγώ να χρησιμοποιώ και που την έχω ταυτίσει με τους χαρισματικούς ανθρώπους γενικότερα, όλους εκείνους που έχουν κάτι να προσφέρουν. Ο Αϊνστάιν, λόγου χάρη, δεν είχε κοινό νου. Η διανόησή του έφτανε σε ανώτερα επίπεδα. Θαυμάζω εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν κοινό νου, που κάνουν τη διαφορά. Περισσότερο μάλιστα τους καλλιτέχνες. Έχουν κάτι που δεν έχω εγώ. Μια σπίθα που τρεμοπαίζει και τους εμπνέει για να σκέφτομαι πράγματα πέρα από τον κοινό νου, πράγματα που ένας κοινός άνθρωπος δε θα μπορούσε να φανταστεί.
Τι σχέση έχουν όμως όλοι αυτοί οι κακοί θεατρίνοι της καλλιτεχνίας με τον ανώτερο νου; Καμία. Όσο πιο καλά τους γνωρίζω, τόσο πιο πολύ τους απεχθάνομαι. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι συνεχώς υποκρίνονται. Η υποκρισία υπάρχει δυστυχώς στις περισσότερες σχέσεις. Η υποκρισία είναι αναγκαία για την επαγγελματική εξέλιξη. Η υποκρισία δεσπόζει σε επαγγελματικούς χώρους, όπως τα media, η πολιτική και η τέχνη. Το δέχομαι. Δε μου αρέσει αλλά το δέχομαι. Μπορώ να αντέξω να βλέπω να χαιρετιούνται εγκάρδια και όταν κάθονται σε χωριστά τραπέζια 3 λεπτά αργότερα, να θάβει ο ένας τον άλλον. Οι άνθρωποι είναι «καλλιτέχνες». Παίζουν θέατρο κάθε στιγμή.
Αυτό που δε μπορώ όμως να ανεχτώ είναι το στόμα τους. Υπό κάθε έννοια. Το στόμα τους για μένα είναι ένας κενός βόθρος. Δεν έχουν τίποτα να πουν και όταν το ανοίγουν μυρίζει σαπίλα. Μπορεί να κάθονται με τις ώρες να αναλύουν τη σχέση που έχει μία πινακίδα «στοπ» στο Βερολίνο, γύρω στις 3 το μεσημέρι και ενώ ακουμπάει επάνω του ένας γέρος με μια σακούλα λεμόνια εισαγωγής, με το θείο. Ποιο θείο και ποια ξαδέρφη; Διυλίζουν τον κώνωπα σε σημείο που η σταύρωση του Χριστού φαντάζει παιχνιδάκι. Σου κάνουν επίθεση στα τύμπανα με τόσες υπεραναλυμένες παπαριές, πραγματικό μαρτύριο!
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο έκφρασης. Θες να το πεις φίλε μου με δικά σου λόγια; Θες να δώσεις στο λόγο σου μια πιο ρομαντική χροιά; Κάντο! Αλλά να καταλήξεις κάπου! Αμπελοφιλοσοφία και πολυπλοκότητα της γλώσσας σε όλο της το μεγαλείο. Ο λόγος είναι ευχή αλλά μπορεί να γίνει κουραστικός όταν χρησιμοποιείται άσκοπα.
Το αβάσταχτο κακό με όλους αυτούς τους επιδέξιους χρήστες του λόγου, τους στεμμένους φρουρούς του πολιτισμού μας, είναι ότι η παπαρολογία τους αγγίζει τα όρια της αηδίας. Καμιά ουσία, κανένα νόημα, ώρες χαμένες. Θα το δικαιολογούσα αν όλοι ήταν μια αληθινή παρέα: θα είχαν κάθε δικαίωμα να σπαταλήσουν το χρόνο τους λέγοντας βλακείες, τους αρκεί που έχουν δίπλα τους ο ένας τον άλλον. Έτσι δεν κάνουν και οι Locomondo που πίνουν μπάφους, παίζουν pro και λένε ανούσιες μαλακίες;
Στην περίπτωσή μας όμως έχουμε ανθρώπους που φανερά θάβει ο ένας τον άλλον και που κάθονται και συζητάνε με τις ώρες για το βυζί της Φαραντούρη: κατά πόσο κοιτάει το μέλλον και αν η παρουσία του διοχετεύει ενέργεια στο καλλιτεχνικό παρόν…
Το χειρότερο βέβαια από όλα τα παραπάνω είναι η ανάγκη να τους απαντήσεις κάτι την ώρα που σε πρήζουν με ένα σωρό μαλακίες και προσπαθείς να ξεφύγεις. Σου λέει λοιπόν ο κύριος Ανώτερο Επίπεδο «Αυτή η πόλη είναι αποξενωμένη από το θείο.». Πρέπει λοιπόν να βρεις κάτι να απαντήσεις που:
1.Να είναι ουδέτερο
2.Να μην πηγαίνει κόντρα σε αυτά που λέει γιατί θα συνεχίσει την ανάλυση και άντε να τον ξεφορτωθείς
3.Να είναι σύντομο.
Οπότε του λες «Το ίδιο αίσθημα σου βγάζει και η Κολοπετινίτσα». Και τον ακούς να σου απαντάει «Δε με νοιάζει.» Ε σάλτα και γαμήσου ρε μαλάκα! Γιατί με νοιάζουν εμένα τόση ώρα οι παπαριές που κάθεσαι και μου αραδιάζεις;
Ή το άλλο! Η χυδαιολογία τους κάνει κάθε συζήτηση (ο θεός να την κάνει) ανυπόφορη. Ο λόγος τους είναι καθαρά σεξιστικός. Όλα έχουν να κάνουν με το μουνί και το βυζί κάποιας. «Και εκεί που καθόμουν κάτω από την ιτιά και έβλεπα το ζευγαράκι να φιλιέται σκέφτομαι πως θα ήταν να την γαμούσε με ρυθμό, όπως το δεκαπεντασύλλαβο». Τι είπε ο άνθρωπος τώρα! Και εγώ την ώρα που σφιγκόμουν να αμολήκω μια σκατούλα (πίεση mode on) σκέφτηκα πόσο βάναυση είναι η πίεση που δέχονται οι εργάτες στην Κένυα!
Δε μπορώ να καταλάβω γιατί η χυδαιότητα και πολλές φορές η βωμολοχία θεωρείται in και κουλτούρα. Την αποδέχομαι όταν έχει κάτι να πει, όταν μυρίζει κυνισμό. Την γουστάρω όταν την διαβάζω σε κείμενα του Thios. Έχει νόημα. Όταν όμως την λες απλά για να την πεις, γίνεται αισχρή. Αυτοί οι άνθρωποι, οι "της τέχνης", κάνουν πράγματα απλά για να τα κάνουν. Βγαίνουν γιατί πρέπει να βγουν. Πηδάνε από εδώ και από εκεί επειδή πρέπει να πηδήξουν. Μιλάνε επειδή πρέπει να μιλήσουν. Και ας μην έχουν τίποτα να πουν.
Έχω αρχίσει να εκτιμάω τους απλούς ανθρώπους, που δεν αποκαλούνται καλλιτέχνες και δεν θα γραφτεί ποτέ για αυτούς ότι είναι προωθητές του πολιτισμού μας. Προτιμώ τον Καπουτζίδη που μίλησε στην καρδιά μας και μας κράτησε συντροφιά μερικά βράδια με την εμπορική του σειρά παρά κάποιον μεγάλο σκηνοθέτη που πήδαγε την τάδε μεγάλη τραγουδίστρια μόνο και μόνο για να του χρηματοδοτήσει την ταινία του. Προτιμώ την Έφη την Σαρρή που, παρόλο που δεν ήξερε που πάνε τα 3 (όχι ότι ξέρουν οι πολιτικοί) ήταν υποψήφια, σε σχέση με την άλλη την ξανθιά που την έχωσε ο πάμπλουτος καλλιτέχνης άντρας της, που δε ξέρει να μιλάει και σωστά ελληνικά και διοργάνωνε κομματικές συγκεντρώσεις στο σπίτι της με καλλιτέχνες, λέγοντάς τους ότι είναι πάρτυ!!! Προτιμώ την Εφούλα την Θώδη που και τρελό γέλιο έχει και ρίχνεις και κάτι θεϊκούς χορούς μαζί της, παρά την high εκείνη τραγουδίστρια που την είδα μέσα στην κόκα, να ψάχνει απεγνωσμένα για πέος και κατέληξε με μια ξανθιά σε κοινόχρηστη τουαλέτα.
Την επόμενη φορά που θα λατρέψετε ένα cd, θα ενθουσιαστείτε με μια ταινία, θα "ζηλέψετε" το ταλέντο κάποιου σκεφτείτε αν αξίζει. Γιατί ένα 90% είναι φτιαχτό. Είναι προώθηση, είναι λανσάρισμα των δικών τους παιδιών. Παιδιών που έπρεπε εδώ και καιρό η κοινωνία μας να τα ρίξει στον Καιάδα. Σιγά τα ταλέντα πια…
Για εκείνες τις στιγμές που το καυσαέριο τρυπάει τα ρουθούνια σου.
Για εκείνες τις στιγμές που δε θα ήθελες τίποτα άλλο από το να νιώσεις την άμμο ανάμεσα στα δάχτυλά σου.
Για εκείνες τις στιγμές που θα ήθελες να δεις τον ήλιο να χρωματίζει τη θάλασσα με ένα βαθύ πορτοκαλί.
Για εκείνες τις στιγμές που μυρίζεις το αλάτι της θάλασσας, ενώ βρίσκεσαι στο κέντρο της Ακαδημίας.
Για εκείνες τις στιγμές που το κεφάλι σου δε λέει να ξεκολλήσει από το γλυκό εκείνο φιλί, το μπλεγμένο με αλκοόλ και αλμύρα.
Για εκείνες τις στιγμές που νιώθεις το δροσερό αεράκι του Αιγαίου.
Για εκείνες τις στιγμές που τα πόδια σου είχαν ματώσει από το χορό και η παρέα είχε γίνει ένα.
Για όλες εκείνες τις στιγμές που θα θέλαμε να είμαστε κάπου αλλού.
Οι ίδιοι άνθρωποι, με τα ίδια πάθη, με σκοπό να κάνουμε τα ίδια λάθη.
Απλά κάπου αλλού…
CHECK THIS OUT…
Με αυτά και με τα άλλα, αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ, αν και δεν έχω τίποτα παραπάνω να πω, απ'όσα έχετε ήδη πει. Δε θέλω να κουράσω. Να πω μόνο πως είχα την τιμή να έχω καθηγητή σε ένα δημοσιογραφικό εργαστήριο στο Πάντειο τον κ.Γεωργελέ. Ας το πάρει ο καθένας όπως θέλει. Σκεφτείτε όλοι πολύ καλά αν θα πρέπει να παραμείνουμε στο bloggoxorio της ΑV. Φτάνουν πια οι διαφημίσεις, τα banners, η λογοκρισία κάθε είδους και η εξάρτηση. Προτιμώ να δίνω 4 ευρώ κάθε μήνα και να έχω ένα blog ΟΛΟΔΙΚΟ ΜΟΥ, φτιαγμένο από τον Panosjee, παρά να δέχομαι βούρδουλα από την κάθε μεγαλοπιασμένη free press εφημερίδα που πρέπει να "επιβιώσει". Είναι τα μικρά εκείνα πράγματα που κάνουν την αλλαγή. Αν πούμε και σε αυτό ναι, ίσως πούμε και σε άλλα…Έχουμε δείξει πως οι ΑV Bloggers, το τελευταίο πράγμα που κάνουν είναι να μένουν αμέτοχοι στα γεγονότα. Σας καλώ λοιπόν, μία από τις επόμενες μέρες να βρεθούμε και να συζητήσουμε για το μέλλον των blogs μας. Δε ξέρω που, δε ξέρω πότε. Δεν είμαι καλή στην οργάνωση άλλωστε. Καλό θα ήταν να προτείνετε εσείς μέρος και ώρα. Όσο πιο σύντομα, τόσο καλύτερα. Περιμένω τις προτάσεις και τις σκέψεις σας.
Ω ναι! Το πήρα. Για την ακρίβεια μου το έφεραν δώρο, μαζί με ένα εισιτήριο για τους Muse (κάτι τέτοια κάνεις ατιμούλη και με ρίχνεις)! Μπορεί όλοι να μου σπάνε τα νεύρα ρωτώντας με ποιοι είναι οι Hard-Fi αλλά επιτέλους δικαιώθηκα. (Είναι αυτοί που τραγούδαγαν το Tied Up Too Tight στη διαφήμιση της Vodafone…) Το δεύτερο album τους με τίτλο Once Upon a Time in the West, που κυκλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα, βρέθηκε μεσοβδόμαδα, σύμφωνα με έγκυρες πηγές στο Νο.1 των βρετανικών album chart. Αυτό σημαίνει πως την επόμενη Δευτέρα, που βγαίνει το UK Album Chart θα είναι και επίσημα Νο.1. Και όπως είπε ένας καλός φίλος «Στην Αγγλία τους αντιμετωπίζουν σαν μεγάλο συγκρότημα και εδώ δεν τους ξέρουν καν!». Αν είναι δυνατόν…
Εδώ είναι το link για να κατεβάσετε το live τους από την εκπομπή
του Zane Lowe στο BBC Radio 1. Θεοί λέμε…
Ψάξτε στο youtube για βιντεάκια με τη λέξη-κλειδί ksilo. Θα σας πέσουν τα μαλλιά. Από βόδια ελληνάρες που βαράνε τις κοπέλες τους μέχρι ξεμαλλιάσματα σε αυλές σχολείων για γκόμενους. :-S
Τουλάχιστον βρήκαμε και κάτι αστείο…
http://www.youtube.com/watch?v=Ow2pOo_PFjI
Αποφάσισα σήμερα μετά από πολύυυυυ καιρό να δω τηλεόραση. Καλύτερα να μην το έκανα. Ακολουθεί Top 3:
3) Στο νούμερο 3, το απόλυτο μηχάνημα για να χάσεις βάρος. Το Total Sauna της Telemarketing. Μπαίνεις μέσα στο κουτί που βγάζει υδρατμούς και αφυδατώνεσαι. Χάνεις 3 κιλά νερό και νομίζεις ότι έχεις αδυνατίσει. Το θέαμα είναι υπέροχο, καθώς μοιάζεις με συσκευασία δώρου, μόνο που προεξέχουν τα χέρια και το κεφάλι σου. Είχα μια φίλη που είχε ντυθεί δώρο κάποιες Απόκριες και η ομοιότητα είναι συγκλονιστική! Η διαφήμιση βέβαια δε θα μπορούσε να είναι πιο απολαυστική, αφού δείχνει όλα όσα μπορείς να κάνεις ενώ πεθαίνεις από αφυδάτωση (highlight, η γκόμενα με το χαμόγελο colgate που μεταβίας ακουμπάει τα χέρια της στο laptop). Αν ο Woody Allen έκανε ταινία (και άλλη) για την τρέλα των πλουσίων, μια σκηνή με μια νεόπλουτη μέσα σε αυτό το "πράγμα" θα ήταν οτι πρέπει!
2) Πλούτο Νας στο Star. Είχα ακούσει οτι είναι εφιαλτικό αλλά πραγματικά, ξεπερνάει κάθε όριο!
1) Και στην κορυφή του ξενερώματος, η ταινία "Η επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα". Ο επιθεωρητής Κλουζώ αναλαμβάνει να συλλάβει τον περιβόητο κλέφτη κοσμημάτων Φαντομά. Μόνο που καταλήγει ο ίδιος στη φυλακή. Τελευταία σκηνή: Ο Φαντομάς το σκάει με τη γυναίκα του Κλουζώ ενώ ο Κλουζώ, μεσα στο περιπολικό, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. Θα λάμψει η αλήθεια; ΟΧΙ. Είπαμε είναι η τελευταία σκηνή…ΞΕΝΕΡΩΜΑ ρε! 
Γιατί πάει ένας νεοδημοκράτης στη διαδήλωση για τις φωτιές;
Για να διαμαρτυρηθεί για την "ασύμμετρη απειλή", όποια και αν είναι αυτή. Το είπαμε. Δεχόμαστε επίθεση! Ακόμα, είναι καλή ευκαιρία για να κάνουν την επανεμφάνισή τους οι εξωγήινοι. Η παρουσία τόσου κόσμου είναι το καλύτερο δόλωμα. Τα πυροσβεστικά είναι καλά κρυμμένα πίσω από τη Βουλή. Γι'αυτό δε βρίσκονται στα μέτωπα. Και όταν οι εξωγήινοι αρχίσουν και πάλι την επίθεσή τους, οι μάνικες θα τεθούν σε λειτουργία και θα καταρρίψουν τις ασύμμετρες απειλές. Για ένα συμμετρικό γαλάζιο μέλλον!
Γιατί πάει ένας πασοκτζής στη διαδήλωση;
Αρχίσαμε να ρωτάμε μαλακίες; Πράσινο=δάσος. Το ΠΑΣΟΚ είναι πράσινο άρα ,με έναν απλό επαγωγικό συλλογισμό, ΠΑΣΟΚ=δάσος! Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα με βαθιά οικολογική συνείδηση. Έχει αποδείξει έμπρακτα (…) οτι είναι κατά του άρθρου 24. Κάνει ότι το άρθρο 24 λέει αλλά δε δέχεται να υπάρχει. Λογικό. Γιατί να μπλέκεις με νόμους όταν όλα δουλεύουν ήδη ρολόι; Μη ξεχνάμε ακόμα ότι είναι η καλύτερη ευκαιρία να τα ρίξουμε όλα στην κυβέρνηση και να γίνουμε χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Για ένα -εξίσου συμμετρικό- πράσινο μέλλον!
Γιατί πάει ένας κουκουεκτζής στη διαδήλωση;
Για να ξεβρομίσει λίγο…Just kidding…Ο μόνος που πάντα διαδηλώνει δεν είναι;
Γιατί πάει ένας ψηφοφόρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης στη διαδήλωση;
Της ποιας;
Γιατί πάει ένας οικολόγος στη διαδήλωση;
Βecause it's show time! Special guest:Βεργής naked and horny.
Όταν ήμουν στην εφιαλτική Γ' Λυκείου έκανα ιδιαίτερα με μία φιλόλογο, που στην αρχή μισούσα θανάσιμα, αλλά μετά πραγματικά λάτρεψα. Κάπου ανάμεσα σε υποτακτικές και αορίστους β', προσπαθώντας να μου δώσει τις βάσεις για μια υγιή μελλοντική προσωπική ζωή, μου είπε: "Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους στη ζωή σου. Μην αφήσεις τις διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις σας να σας χωρίσουν. Αυτά είναι καταβολές από το σπίτι." Προφανώς μίλαγε από προσωπική πείρα.
Τότε δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε. Ας έβρισκα εγώ γκόμενο και ας ήταν και χουντικός. Της πέταξα ένα ξερό "οκ" και το πέρασα στο ντούκου. Ποτέ βέβαια δεν ακολούθησα τη συμβουλή της. Πάντα προσπαθούσα έμμεσα να μάθω που κυμαίνεται πολιτικά το κάθε πρόσωπο που με ενδιέφερε. Ω ναι! Το έκανα! Ακόμη και αν δεν είμαι κομματικοποιημένη, ήθελα να σιγουρευτώ οτι δε γουστάρω κανέναν πρώην χουντικό ή fan του Κωτσαρίκου (του βασιλιά ντε!).
5 σχεδόν χρόνια μετά προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι σκατά σκεφτόταν όταν με συμβούλευε κάτι τέτοιο. Είναι αλήθεια δυστυχώς, πως κατά ένα μεγάλο ποσοστό-το μεγαλύτερο ίσως-, επηρεαζόμαστε από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Η κριτική μας σκέψη διαμορφώνεται απ' όσα ακούμε από τα συγγενικά μας πρόσωπα, με τα οποία βρισκόμαστε κοντά κατά τα πρώτα νεανικά μας χρόνια.
Δε φταίει αυτός λοιπόν που είναι κομματόσκυλο… Είναι καλό παιδί αλλά έκανε το λάθος να γεννηθεί σε λάθος οικογένεια. Οκ όλα αυτά αλλά πως μπορείς να κάνεις τα στραβά τα μάτια σε κάτι τόσο σημαντικό; Μπορεί να ταιριάζεις μαζί του σε όλα τα άλλα, μα πως θα αντέχεις να ακούς τις ανούσιες απόψεις του πάνω σε ζητήματα τόσο σημαντικά όπως η εθνική πολιτική; Όταν τον ακούς να μιλάει με τόσο πάθος για τον αρχηγό του κόμματός του σου φαίνεται τουλάχιστον ρηχός. Όταν αναλύει δε τα επίκαιρα φαντάζει τουλάχιστον ηλίθιος.
Πως θα παραβλέψεις κάτι τόσο σημαντικό και θα κοιτάξεις όλα τα υπόλοιπα "καλά"; Το μόνο "καλό" που βλέπω είναι κάλος στον εγκέφαλο! Πως μπορείς να είσαι με έναν άνθρωπο με τον οποίο έχετε μια τόσο σημαντική διαφωνία; Δε ζούμε άλλωστε σε κράτος τύπου Ιταλία, που όποιο κόμμα και αν εκλεγεί τα πράγματα δουλεύουν ρολόι. Ζούμε στην Ελλάδα του 2007, που η επιλογή μέσω της ψήφου μας χαρακτηρίζει, μας ταυτοποιεί, υποδηλώνει όλα όσα είμαστε, όλα όσα θα θέλαμε να είμαστε ως χώρα.
Γι'αυτό κυρία Ι., σας το λέω, μην το ξαναπείτε αυτό το πράγμα. Μπορεί κάποιος μαθητής σας να το πάρει σοβαρά και άντε μετά να βγάλουμε άκρη. Σας παρακαλώ, μην σπρώχνετε τους μαθητές σας προς την διαιώνιση της μαλακίας στον πλανήτη…
Φωτιές. Νεκροί. Παιδιά να κλαίνε. Περιουσίες στις φλόγες. Οικονομική καταστροφή χιλιάδων ελλήνων. Ένα ακόμα χτύπημα στην επαρχία. Συνωστισμός στα μεγάλα αστικά κέντρα. Οικολογική καταστροφή χωρίς προηγούμενο. Ασύμμετρες απειλές και εκλογικά ψηφοδέλτια. Μαύρη γη και πολύχρωμα ταγιέρ. Διαδηλώσεις και live αναμεταδόσεις. Συγκαλυμμένα reality shows οι ζωές των πληγέντων. Απουσία συντονισμού. «Εμείς ως κανάλι είμαστε στο πλευρό σας».
Παιδεία. (Τι;) Λάθος βάσεις. Λάθος αποτελέσματα. Εύκολα θέματα ως προεκλογικό δόλωμα. Εύκολα μπλέξαμε τα μπούτια μας. Ένα λάθος καταστρέφει τα όνειρα εκατοντάδων υποψηφίων. Οι συγγενείς στο χωριό σφάζουν γουρουνόπουλα για το γλέντι. Αλλά το παιδί έμεινε τελικά εκτός σχολής. Δεν το ξέρει ακόμα. Κάνει όνειρα. Πότε θα το μάθει; Όταν αποφασίσουν να βγάλουν τα νέα αποτελέσματα.
Φωτιές και εξωγήινοι. Εκπαιδευτικό σύστημα σαν την κωλάρα της Γιαννάκου. Πανεπιστήμια που υπολειτουργούν. Πανεπιστήμια που εκλέγουν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ. Πανεπιστήμια που αν και θα έπρεπε να είναι το διαδραστικό κέντρο για αλλαγή, την αλλαγή που φέρνουν οι νέοι, είναι το πιστό αντίγραφο μιας σάπιας κοινωνίας.
«Δε φταίει η κυβέρνηση. Αυτοί οι αλήτες που έβαλαν τις φωτιές…Τι να κάνουμε και εμείς;» ΕΜΕΙΣ! Η ταύτιση του πολίτη με το κόμμα. Η απόλυτη αποχαύνωση. Ποτισμένο DNA με κομματικά πιστεύω, επειδή «αυτό ψηφίζει ο μπαμπάς». Κολλημένοι εγκέφαλοι, που και το πουλί τους να αρχίσει να καίγεται θα ρίξουν το φταίξιμο στην αντιπολίτευση, στον Μητσοτάκη (κάθε άλλο παρά παράλογο-εδώ σκότωσε τον γαμπρό του), στους εξωγήινους.
Θα χτυπήσουν και φέτος ένα 80% τα 2 «μεγάλα» του έθνους κόμματα στις εκλογές; Ή μήπως θα ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ για να πλήξουμε την Νέα Δημοκρατία; Μεγάλο κακό που θα τους κάνουμε. Να τα χέσω τα πιστεύω σας και τις αλλαγές σας τις ριζικές και τον επαναστατικό σας χαρακτήρα. Να μην κλαίτε για τις φωτιές και για τις χαμένες ζωές. Να κλαίτε για τον εαυτό σας τον ίδιο. Εσείς είστε ζωντανοί νεκροί. Χαμένοι από χέρι. Ο τόπος δε θα πάει μπροστά αν κοιτάτε να βολέψετε μόνο τα κωλομέρια σας. Λέτε ψέματα όταν λέτε πως πονάτε για τις φωτιές. Λέτε ψέματα όταν λέτε πως στεναχωριέστε για τους νεκρούς. Λέτε ψέματα γιατί οι ίδιοι ζείτε μέσα σε ένα ψέμα, μια ψευδαίσθηση βολέματος. Συμπάσχω για τον πλησίον μου αλλά ο κώλος μου είναι ευτυχώς σε ζεστά άχυρα. Μας πηδάνε αλλά φροντίζουν να μας βάλουν προδέρμ για το σύγκαμα. Μας καίνε και μετά μας δίνουν αποζημιώσεις. Με συγχωρείς αλλά το κάψιμο θα φύγει μεν, ο κώλος μας θα παραμείνει ανοιχτός δε.
ΞΥΠΝΗΣΤΕ!
|
|
igomenatuxuzuri