greendim

Σαντορίνη 27 Ιουλίου 1845

"Τα νερά εδώ έχουν ένα υπέροχο βαθυγάλαζο χρώμα, είναι δε τόσο βαθιά που είναι αδύνατο να αγκυροβολήσει πλοίο. Καμιά άγκυρα δε μπορεί να φτάσει ως τον πάτο της θάλασσας. Πολλοί ταξιδιώτες προσπαθησαν μάταια να ρίξουν άγκυρα, δένοντας το ένα σκοινί με το άλλο. Το αποτέλεσμα ήταν το σκοινί αυτό να γίνεται τόσο [...]

Πάρος 24 Ιουλίου 1845.

"Η Χώρα της Πάρου ή Παροικιά, είναι κτισμένη χαμηλά, στην παραλία, και όταν την βλέπει κανείς από τη θάλασσα, δεν κάνει καμία ιδιαίτερη εντύπωση. Στο εσωτερικό όμως οι δρόμοι της είναι πολύ πιο πρόσχαροι από αλλού. Κάθε σπίτι έχει έναν εξώστη που τον αγκαλιάζει και μια κληματαριά. Είναι πολύ όμορφο και συγχρόνως [...]

Αν και έχω αρχίσει από καιρό τις εβδομαδιαίες μου "αποδράσεις", έφτασε ο καιρός να λείψω για περισσότερο διάστημα. Κατά την διάρκεια όμως της απουσίας μου θα στείλω κάποιες "ανταποκρίσεις" καθώς και 2-3 ποστάκια-αφιερώματα ή ότι άλλο σημαντικό προκύψει. Βάβαια για κάποιο καιρό αναμένεται να "κατεβάσω διακόπτες".

Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές σε όλες και όλους σας. [...]

Το μεγαλύτερο ερώτημα που έχει ο άνθρωπος από τότε που ήρθε στη γη είναι τί γίνεται μετά τον θάνατο του. "Η μετά θάνατον ζωή". Γι αυτόν το λόγο επινόησε τη θρησκεία. Προσωπικά είμαι άθρησκος και άθεος ίσως. Ο λόγος: οι χιλιάδες "αδικίες" που γίνονται καθημερινά πάνω στη γη και οι γελοιότητες που κάνει το εκάστοτε [...]

Δονούσα, ένας ξεχασμένος παράδεισος. Παντού η Ελλάδα κρύβει απίστευτες ομορφιές. Όμως το καλοκαίρι πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω σε μικρά νησάκια. Σε μικρούς κρυμμένους "παραδείσους"! Οι φωτογραφίες είναι δημιουργία ενός καλού φίλου και μεγάλου ταλέντου.

Να σας (ξανα)συστηθώ λοιπόν. Με λένε Δημήτρη και εν ολίγοις (δεν) έχω τα κάτωθι χαρακτηριστικά:

-Δεν είμαι γόης

-Δεν είμαι ψηλός

-Δεν είμαι αδύνατος

-Δεν είμαι σωματαράς

-Δεν είμαι επώνυμος

-Δεν είμαι πλούσιος

-Δεν είμαι "επιτυχημένος επαγγελματίας"

-Δεν είμαι σοφός

-Δεν είμαι ρήτορας

-Δεν είμαι πάντα ψύχραιμος

-Δεν είμαι το "επίκεντρο" της παρέας

-Δεν είμαι καταπληκτικός στο να λέω ανέκδοτα

-Δεν είμαι τραγουδιστής

-Δεν είμαι μουσικός

-Δεν είμαι ηθοποιός

Δεν είμαι [...]

Σαν εχθές 17 Ιουλίου 1959, πέθανε μια ντίβα της τζαζ μουσικής.

Αυτό εδώ είναι ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη της:�

Το πραγματικό της όνομα δεν ήταν ούτε Μπιλι ούτε Χολιντει, αλλά Ελεονόρα Φέιγκαν Γκόου, απόγονος μιας παράνομης επιμειξίας μεταξύ μιας μαύρης σκλάβας κι ενός Ιρλανδού γαιοκτήμονα που την είχε υπό την επίβλεψη του. Οι γονείς της ήταν αντίστοιχα [...]

Πρόκειται για το γυναικείο "είδωλο" μου στη λατινοαμερικάνικη μουσική. Γυναικάρα με τα όλα της, με πάθος για τη ζωή, το χορό και κυρίως το τραγούδι έως το τέλος του βίου της.

Η Κουβανέζα Celia Cruz* (Σίλια Κρούζ), το αστέρι της σάλσα, σπούδασε τραγούδι και θεωρία της μουσικής στο ωδείο της Αβάνα, ξεκινώντας την καριέρα της στο [...]

Ξύπνησε απότομα και πετάχτηκε. Κοίταξε το ρολόι: "επτά και εικοσιπέντε", σκέφτηκε. Ξεχύθηκε ξυπόλητος στο μπάνιο. Έριξε μπόλικο νερό στο πρόσωπο του να ξυπνήσει. Πήρε την πετσέτα και σκούπισε το πρόσωπο του. Βημάτισε γρήγορα προς το μπαλκόνι. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα για να δεί τη θέα της Αθήνας από ψηλά. Είχε καιρό να το κάνει αυτό. Του [...]

Μόλις τέλειωσα το διάβασμα ενός βιβλίου το οποίο μου άφησε τη γεύση μιας θλιμμένης αισιοδοξίας. Αναφέρομαι για αυτό το συναίσθημα που νοιώθεις όταν "βιώνεις" με τον τρόπο σου κάτι που περνάει από πάνω σου, κάτι που σε αγγίζει αλλά δεν περνάει μέσα σου για να το αισθανθείς ολοκληρωτικά γιατί απλά δεν το ζεις ή δεν [...]