greendim

Αγάπη καλοκαιρινή για μένα η ύπαρξη σου

δος μου τα μάτια σου να δω εμένα πώς με βλέπεις

αγκάλιασε με να αισθανθώ δυο μεταξένια χέρια

ψιθύρισε μου να γευτώ στίχους αρωματισμένους.

Υπέροχο ερωτικό τραγούδι είσαι στο μυαλό μου

μοναδικό του Παραδείσου μήλο δαγκωμένο

καρφί η αγάπη σου απάνω στο κορμί μου

εσύ που εξαφάνισες το υπερτροφικό εγώ μου.

Χάρη σε σένα ξέχασα να μεγαλώσω κι άλλο

το παρελθόν [...]

Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε
Ἀλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους
Ἀλλάξαν καὶ τῶν προαστίων οἱ ὀνομασίες
Ὑψώνονται ἄσυλα στὰ γήπεδα καὶ στὶς πλατεῖες.
Ποιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου; Ἐδῶ οἱ ἐπίγονοι
Λιθοβολοῦν τοὺς ξένους, θύουν σ᾿ ὁμοιώματα,
Εἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα
Κι ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ἀφορίζουνε τοὺς ξένους
Ρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες

Ἐσὺ στοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους χώσου
Στὶς δαιδαλώδεις [...]

Μέσα στη νύχτα ξύπνησα με το μυαλό φευγάτο

του στήθους σου η  μυρωδιά πλανιόταν στη κάμαρη.

Στεγνοί οι στίχοι μου απάνω στο τραπέζι απλωμένοι

κι εμείς μαζί καθόμασταν αντάμα στα όνειρα μας.

Σε κοίταζα βαθιά στο πρόσωπο την άνοιξη να βρω,

μα έπεσα και χάθηκα στο γαλάζιο βυθό των ματιών σου.

Το χέρι σου κράταγα σφιχτά αιωρούμενος στο κενό μου,

χωρίς να μπορώ να σε δω μέσα σ' [...]

Ένας από τους πολύ αγαπημένους μου ποιητές ο Νίκος Καββαδίας, ένας ταξιδευτής του μυαλού και της ψυχής. Ένας λαϊκός ποιητής, ένας "γήινος" καλλιτέχνης, ένας πολύ απλός άνθρωπος, ένας μεγάλος άντρας. Αξέχαστο το "έργο" του. Υποκλίνομαι…

O Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε το 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας από γονείς Κεφαλονίτες. Στα τέσσερα του χρόνια η οικογένεια [...]

Ακέφαλο το σώμα σέρνεται στη γη,

στα τέσσερα γονάτισα στο χώμα,

τσακίστηκε η καρδιά στα βράχια της απονιάς σου,

παραδόθηκε η ψυχή στο μισεμό σου.

Η αξιοπρέπεια μου φάρος που με οδηγεί,

ικέτης στο ναό σου παραμένω,

άραγε ζω ή πέθανα ποιός θα μου το μαρτυρήσει,

κλωστή που με κρατάει ζωντανό η ύπαρξη σου.

Το παραδέχομαι πως ξεγελάστηκα,

το μεγαλείο της υποκρισίας σου με [...]

Χτυπάει ασταμάτητα το τύμπανο του πολέμου
Καλεί να μπήγουν σίδερο στους ζωντανούς.
Από τις διάφορες επικράτειες τους πολίτες
σαν σκλάβους πουλημένους
πετούν στην κόψη της λόγχης.
Για τι;
Τρέμει η γη
πεινασμένη,
απογυμνωμένη.
Ζεμάτισαν την ανθρωπότητα στο λουτρώνα αιματηρό
μόνο γιατί
κάποιος επιμένει
να κερδίσει την Αλβανία.
Αρπάχθηκε το μίσος των ανθρώπινων σκυλολογιών αιμόχαρο,
πέφτουν στο σώμα της γης χτυπήματα ανελέητα,
μόνο για να περάσουν
τον Βόσπορο
καράβια κάποια αφορολόγητα.
Σύντομα
η γη
δε θα’ [...]

Αργά κατεβαίνω τα σκαλιά του Άδη

μπροστά μου το απόλυτο άπειρο

πίσω μου η αβάσταχτη ερημιά

νεκρός που στέκει ακόμα όρθιος.

Δηλητήριο το εγώ σου που κυλά στη φλέβα

ψυχή τελειωμένη που αρνείται να πεθάνει

σκέψη που αιωρείται στην πλάνη

ανάσα που βγαίνει με βία σαδιστική.

Καρδιά που έχει σταματήσει να χτυπά

μάτια που δε βλέπουν κι έχουν σφαλίσει

στόμα μουδιασμένο με ολόπικρη τη γεύση [...]

Τήν προηγούμενη Τετάρτη είχα την τιμή να προσκληθώ μαζί με άλλους ποιητές επώνυμους και μη, σε μια βραδυά ποίησης που διοργάνωσαν πολύ ευγενικά οι εκδόσεις "Μεταίχμιο". Εκεί διαβάστηκαν ποιητικά έργα Ελλήνων και ξένων ποιητών. Προσωπικά είχα τη χαρά να απαγγείλω Νίκο Καββαδία. Στο τέλος μάλιστα αυτής της υπέροχης πραγματικά βραδυάς κατέληξε στα χέρια [...]

Τα μάτια σου είναι θάλασσα
μ' ενα νησί στη μέση
μα είναι βαθιά και δεν μπορεί
βάρκα να' ρθεί να δέσει

Μάτια που εύκολα γελούν
εύκολα πάλι κλαίνε
αυτά μ' αρέσει ν' αγαπώ
γιατί κακό δε θένε

Λιγότερο από μια στιγμή
μάτια να κοιταχτούνε
μπορεί να φύγει μια ζωή
να μη λησμονηθούνε

Ο έρωτας είναι θεριό
κι άμα δε το μερώσεις
μη τύχει και ξεγελαστείς
τη χέρα να του δώσεις

Ήθελα [...]

Οι σχηματισμοί των άστρων,
η περιστροφή του ήλιου,
το σύμβολο του μυαλού στο άπειρο,
ο γαλαξίας έχει το χρώμα
της ερήμου και του φεγγαριού.
Όταν μπορεί ο ήλιος να δύει,
όταν μπορεί το φεγγάρι
να βγαίνει ολόγιομο
πάνω από το νησί,
τότε εγώ μπορώ να κάνω όνειρα,
για μια θάλασσα
που το κύμα χτυπά στους βράχους,
στέλνοντας σταγόνες δροσιάς
στο πρόσωπό μου.
Την νύχτα ο έρωτας
βγαίνει στο σεργιάνι.
Το έγραφε [...]