SCORPIONS

Χρόνια εργένης εκ πεποιθήσεως,εφέτος πήρε τη μεγάλη απόφαση!॥Όχι,μην πάει ο νους σου αμέσως στον γάμο,ούτε και στο να νοικοκυρευτεί!॥
Απλά,φέτος,αποφάσισε να ψήσει για πρώτη φορά αρνί!!Ναι! μην γελάς καθόλου!Ξέρεις πόσο καιρό το γυρόφερνε στο κεφάλι του;Από πέρυσι το καλοκαίρι,μην σου πώ..
Τέρμα πια οι επισκέψεις σε φίλους και συγγενείς ανήμερα το Πάσχα!
Εφέτος θα έκανε εκείνος το τραπέζι στην παρέα του και μάλιστα προετοιμασμένο όλο από τα χεράκια του!…

…

… Πήγε λοιπόν στον χασάπη του και έκανε… κράτηση για το μεγαλύτερο αρνί του καταστήματος!
Εμ,πώς;Πρώτη φορά θα τιμούσε την παράδοση και τα έθιμα,να μην ήταν μεγαλοπρεπές το event; …Το Μ।Σάββατο,φορτώνει το ζώο στο αυτοκίνητο και περιχαρής πλέον για το απόκτημά του,πηγαίνει τρέχοντας σπίτι του.
..»Οι δυό μας τώρα φιλαράκο,» σκέφτηκε!!
Τοποθετεί το …γομάρι στο τραπέζι του κήπου,( ίσαμε με ένα δεινοσαυράκι θα ήταν) ,το πλένει και αρχίζει την ιεροτελεστία της προετοιμασίας του…Αφού το αλοίφει με τα διάφορα μυρωδικά ,αλατοπίπερο,ρίγανη κ.λ.π.,αρχίζει την επιχείρηση,»δέσε τον τρελλό,όπου ο αμνός σε λίγη ώρα,βρέθηκε σιδεροδέσμιος,οριζοντίως και καθέτως,με τέτοιο τρόπο,λες και φοβόταν ο πρωτάρης,μήπως το ερίφιο,θυμηθεί κάτι ξαφνικά και την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια…
Το έδεσε με σίδερα,συμπλήρωσε το κατόρθωμά του προσθέτοντας ένα κόκκινο αυγό στο στόμα του έρημου θύματος,( !) και έβαλε την τελευταία πινελιά,στουμπώνοντας τον॥πισινό του με μία μεγάλη πατάτα (!!!!!!!!)……..
( Ξέρω ότι σε έπιασαν τα γέλια και έχεις δίκιο,άλλωστε και εγώ ακριβώς αυτό κάνω αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό που διαβάζεις τώρα…)

Πέρασε και την σούβλα κατά μήκος του αρνιού και σταμάτησε για να θαυμάσει το έργο του!॥Παίρνει το σουβλισμένο και…ουπς॥!κάτι δεν λογάρισε σωστ!Η ψησταριά,έπεφτε ίσαμε
३ κεφάλια μικρότερη από το συμπαθές άμοιρο τετράποδο!!!
Πανικός!! Το έσπρωχνε από εδώ,το έσπρωχνε από εκεί,αλλά το τερατάκι δεν έλεγε να κοντύνει!
Του κόβει το κεφάλι,αλλά και πάλι,…ο μακαρίτης ήταν ψηλός!
Τον έπιασαν τα νεύρα του!
Παίρνει το τσεκούρι και αρχίζει με μανία να χτυπάει το πτώμα,μέχρι που το έκανε όλο παίδια!…Το παρ ολίγον ¨αρνί της σούβλας»,αποσυντέθηκε σε κομμάτια «κατσαρόλας»,μπούτια φούρνου»,συκωταριές ,»αρνί στη γάστρα»,ξεσηκώνοντας όλο τον Τσελεμεντέ περί αρνίσιας συνταγογραφίας…………………………………………………………..

  -» Καλά βρε άσχετε,αλλά το κόκκινο αυγό στο στόμα και την πατάτα στον πισινό του τι τα ήθελες;»,ρώτησα, κρατώντας την κοιλιά μου από τα γέλια.

-»Παιδί μου,είχα δεί σε συνταγές μαγειρικής,ότι χώνουν στο στόμα του ψητού ζώου ,μία τομάτα।Ε,και επειδή ήθελα να κάνω το σκηνικό πιο ρεαλιστικό,τι το καλύτερο από του να του βάλω ένα κόκκινο αυγό,που πηγαίνει σετάκι;

Όσο δε για την πατάτα στο πισινό,μου είπαν,ότι, όταν σκάσει η πατάτα και πεταχτεί έξω από το σώμα του,τότε σημαίνει ότι το αρνί έχει ψηθεί!…..»

…Μου κόπηκε η ανάσα από τα γέλια…,με έπιασε λόξυγκας τρελλός…,πόναγαν τα πλευρά μου από τα ασυγκράτητα γέλια μου…,τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου।

Δεν πίστευα στα αυτιά μου!
Από την «άλλη άκρη «του τηλεφώνου,άκουσα ανήσυχη την φωνή του…
-»Ελα,τι έπαθες;Είσαι καλά;»

-’Καλά είμαι»,απάντησα με κόπο ανάμεσα σε γέλια,»αλλά του χρόνου το Πάσχα,δοκίμασε να σουβλίσεις γαλοπούλα,αλλά με θερμόμετρο στο πισινό της!»"Προσοχή όμως!Να μην είναι ηλεκτρονικό….»

….Και όμως,είναι πέρα για πέρα αληθινό!!
…Το λαπ τοπ ,όση ώρα τα γράφω αυτά,χοροπηδάει επάνω στα πόδια μου από τα γέλια…

…,λίγο πριν αποχωρήσω για τις ημέρες της ανάπαυλας,να σας ευχηθώ,όπως είθισται.

Σας εύχομαι λοιπόν,όχι μόνο τυπικά,αλλά και ουσιαστικά,να περάσετε ήρεμες ημέρες,γεμάτες αγάπη,ξεκούραση.Καλή και πραγματική ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε όλους τους τομείς,με την ΥΓΕΙΑ πρωτοστάτη στο ευχολόγιό μου.

Και μην ξεχαστούμε..Από την τρίτη του Πάσχα και μετά ξαναρχίζουμε τις γκρίνιες μας,έτσι;..Δεν θα τους αφήσουμε να χαλαρώσουν!..

Παίρνω αγκαλιά την γαστρεντερίτιδά μου και την πάω εξοχή,να ξεσκάσει λίγο..!

Σας φιλώ όλους!

Χρησιμοποιείστε όπως θέλετε ο καθένας τις ευχές μου!

Μία ομάδα επαγγελματιών ερεύνησε ένα δείγμα παιδιών 4-8 ετών ως προς την ερώτηση :

«Τί σημαίνει αγάπη».                         

   Οι απαντήσεις ήταν οι εξής:

Ο συγγραφέας Λέο Μπουσκάλια έκανε κάποτε ένα διαγωνισμό.  Ο σκοπός του διαγωνισμού ήταν να βρεθεί το πιό συμπονετικό παιδί.  Το βραβείο κέρδισε ένα τετράχρονο αγοράκι πού έκανε το εξής:

Το παιδάκι είχε ένα παππού γείτονα του οποίου η γυναίκα είχε πεθάνει πρόσφατα.  Μόλις το παιδάκι τον είδε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει πήγε και απλά έκατσε στην αγκαλιά του.  Όταν η μαμά του το ρώτησε τι είχε πεί στον παππού το παιδάκι είπε «τίποτα, απλώς τον βοήθησα να κλάψει».

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο.
Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!
Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!:
-Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
«Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»
Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:
«Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»
Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:
«Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είστε σίγουρος δε, ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ.»
Τότε το ποντίκι στράφηκε προς την αγελάδα και της φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
«Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»
Και η αγελάδα απάντησε:
«Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που
διατρέχετε, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι μια διπλωματίτσα στην κοιλιά μου!
Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε μόνος του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!

Την επόμενη νύχτα,έ νας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη αλλά μέσα στη νύχτα, δεν πρόσεξε πως την παγίδα πιάστικε από την ουρά ένα φίδι ….
Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.
Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο.
Αλλίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με ένα πολύ υψηλό πυρετό.
Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες κι έτσι ο
αγρότης *έσφαξε την κότα* για να κάνει μια καλή κοτόσουπα αφού όλοι ξέρουμε πως στον πυρετό δίνουμε κοτόσουπες!
Αλλά η αρρώστεια της γυναίκας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν.
Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας 24 ώρες το 24ωρο.
Για να τους ταισει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το γουρούνι !*
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε!
Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος γιατί ήταν πολύ καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.
Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την * αγελαδα του…… *

Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν’έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη…….

Γιαυτό και σεις, την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι έχει ένα μικρό πρόβλημα-μεγάλο γι αυτόν- και που ίσως εσας δε σας πολυαφορά, θυμηθείτε πως όταν καποιος από το περιβάλλον μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε και μεις σε κίνδυνο!
Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ’αυτό το πλοίο που το λένε ζωή! Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τ’αυτιά μας και ας κάνουμε μια προσπάθεια να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλο.

Ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας, είμαστε απαραίτητες ίνες του ίδιου υφάσματος. Και άν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, κινδυνεύει να σχιστεί όλο το ύφασμα….

…Μετά το σεξ

Ρωτάει ο άνδρας μετά από το σεξ την γυναίκα του:
– Αγάπη μου, αυτή τη φορά προσποιήθηκες;
– Όχι, αγάπη μου. Αυτή τη φορά κοιμόμουνα πραγματικά.
…………………………………………………………………….

Ευτυχισμένος & δυστυχισμένος ταυτόχρονα………

Ανδρόγυνο κάθεται στον καναπέ.. Ο άνδρας λέει στη σύζυγο:
– Πάω στοίχημα πως δεν μπορείς να μου πεις μια φράση που

να με κάνει ταυτόχρονα ευτυχισμένο και δυστυχισμένο!
Και η γυναίκα:
– Την έχεις μεγαλύτερη από τον υδραυλικό…
………………………………………………………………..

Γιατρέ μου βοήθεια!

– Γιατρέ μου βοήθεια!
Το πουλί μου έγινε πορτοκαλί.
Ο γιατρός του κάνει όλες τις δυνατές εξετάσεις,

αλλά δεν βρίσκει τίποτα το παθολογικό και αρχίζει να

τον ρωτάει διάφορα προσπαθώντας να βρεί άκρη:
Γ: Μήπως ξεβάφει το βρακί σου;
A: Aποκλείεται γιατρέ μου, εγώ μόνο άσπρα φοράω..
Γ: Τότε θα είναι κάτι στο περιβάλον της δουλειάς σου.
A: Μπάα γιατρέ μου, είμαι συνταξιούχος
και δε βγαίνω από το σπίτι μου..
Γ: Καλά και τί κάνεις όλη μέρα στο σπίτι;
A: Ε τί να κάνω γιατρέ μου εργένης άνθρωπος;

Βλέπω τσόντες και τρώω γαριδάκια..

******************************************
Το δίλημμα του….παντρεμένου…..
Δεν ξέρω ο κακομοίρης τι να κανω……
Να βγω έξω να βλέπω αυτές που δεν μπορω να πηδηξω,
ή
να μείνω σπίτι και να πηδήξω αυτή που δεν μπορώ να βλέπω……!!!
………………………………………………………………………………

Σαν ταινία του Αγγελόπουλου …

Μετά την ερωτική πράξη, ο σύζυγος ρωτάει την γυναίκα του:
– Σ` άρεσε αγάπη μου;
Εκείνη του απαντάει:
– Σαν ταινία του Αγγελόπουλου ήταν.
– Δηλαδή ξαναρωτά εκείνος:

Εννοείς ότι είχε μεγάλη διάρκεια και πάω για χρυσό φοίνικα;
– Όχι, εννοώ ότι δεν κατάλαβα τίποτα.
………………………………………………………………………

…Σαν λαός,έχουμε πολλά στραβά,πάρα πολλά όμως!Και τώρα τελευταία,έγιναν παγκοσμίως γνωστά….!

Σαν λαός ,όμως έχουμε και πολλά θετικά και ένα από αυτά,είναι η επιβίωση  μας και στις πιο «παράξενες» και δύσκολες καταστάσεις..!Ένα από τα όπλα μας,για να ξεπερνάμε το όποιο στρίμωγμα,είναι και το χιούμορ!Όταν μάλιστα είμαστε θυμωμένοι,το αξιολογούμε ακόμα περισσότερο,και κάνουμε τους άλλους να ανησυχούν…

  Εμείς,θα συνεχίσουμε  να γελάμε,στα διαλείμματα του θυμού μας.εξορκίζοντας κάθε αρνητικό συναίσθημα…

Tarzan

…Θα επανέλθω.Αλλά,εν τω μεταξύ,ίσως πρέπει να σκεφτούμε αρκετά επάνω σε αυτό..

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους
πιστεύουν στην μοναδική (τους)
αλήθεια….

Το κείµενο που ακολουθεί αφορά µια
ερώτηση
που ήταν θέµα σε εξετάσεις Φυσικής
στο
Πανεπιστήµιο της Κοπεγχάγης:

«Να περιγράψετε πώς µπορούµε να
µετρήσουµε
το ύψος ενός ουρανοξύστη
χρησιµοποιώντας
ένα ßαρόµετρο».

Ένας φοιτητής απάντησε: «Δένετε ένα
µακρύ
σπάγγο στο λαιµό του ßαρόµετρου και
στη
συνέχεια κατεßάζετε το ßαρόµετρο από
την
ταράτσα µέχρι να εγγίζει το έδαφος.
Το ύψος
του κτιρίου θα ισούται µε το µήκος
του
νήµατος συν το µήκος του ßαρόµετρου».

Αυτή η πρωτότυπη απάντηση εξόργισε
τόσο τον
εξεταστή, ώστε αυτός έκοψε το φοιτητή
στο
συγκεκριµένο µάθηµα. Ο φοιτητής
προσέφυγε
στις αρχές του Πανεπιστηµίου,
ισχυριζόµενος ότι η απάντησή του
ήταν
αναµφίßολα σωστή και ότι αδίκως
κόπηκε.

Το Πανεπιστήµιο όρισε έναν άλλο
εξεταστή να
διερευνήσει το θέµα και να
αποφασίσει εάν
έπρεπε να κοπεί ο φοιτητής ή όχι. Ο
κριτής
αυτός θεώρησε ότι η απάντηση που
δόθηκε
ήταν πράγµατι σωστή, αλλά δεν
φανέρωνε
καµία αξιοσηµείωτη γνώση Φυσικής.

Για να διαλευκανθεί τελείως το θέµα,
αποφασίστηκε να καλέσουν το φοιτητή
και να
του αφήσουν έξι λεπτά, µέσα στα οποία
αυτός
θα έπρεπε να δώσει µια προφορική
απάντηση
που να µην είναι τόσο απλοϊκή, αλλά να
δείχνει κάποια εξοικείωση µε τις
ßασικές
αρχές της Φυσικής.

Για πέντε λεπτά ο φοιτητής έµενε
σιωπηλός,
ßαθιά απορροφηµένος στις σκέψεις
του. Ο
εξεταστής του θύµισε ότι ο χρόνος
τελειώνει και ο φοιτητής απάντησε
ότι είχε
στο µυαλό του µερικές ιδιαίτερα
σχετικές
απαντήσεις, αλλά δε
µπορούσε να αποφασίσει ποια να
χρησιµοποιήσει. Στην προτροπή να
ßιαστεί,
απάντησε ως εξής:

«Κατ’ αρχήν, θα µπορούσαµε να
ανεßάσουµε το
ßαρόµετρο στην ταράτσα του
ουρανοξύστη, να
το αφήσουµε να πέσει και να
µετρήσουµε το
χρόνο που κάνει µέχρι να φτάσει στο
έδαφος.
Το ύψος του κτιρίου µπορεί να
υπολογιστεί
τότε από τον τύπο: H=(gt 2)/2. Όµως, δε θα
το
συνιστούσα γιατί θα ήταν κρίµα για το
ßαρόµετρο».

«Μια άλλη εναλλακτική απάντηση» είπε
ο
φοιτητής «είναι η εξής: Εάν υπάρχει
ηλιοφάνεια, θα µπορούσαµε να
µετρήσουµε το
ύψος του
ßαρόµετρου, να το στήσουµε όρθιο στο
έδαφος
και µετά να µετρήσουµε του µήκος της
σκιάς
του. Στη συνέχεια µετρούµε το µήκος
της
σκιάς του ουρανοξύστη, και µε απλό
τρόπο
µπορούµε να υπολογίσουµε το
πραγµατικό
ύψος του ουρανοξύστη µε αριθµητική
αναλογία».

«Αλλά, εάν θα θέλατε να
αντιµετωπίσετε το
θέµα µε ιδιαίτερα επιστηµονικό
τρόπο, θα
µπορούσατε να δέσετε ένα µικρού
µήκους
νήµα στο ßαρόµετρο και να το θέσετε
σε
ταλάντωση σαν εκκρεµές, πρώτα στο
έδαφος
και µετά στην ταράτσα του
ουρανοξύστη. Το
ύψος θα µπορούσε να ßρεθεί
µετρώντας και συγκρίνοντας τις δύο
περιόδους, οι οποίες είναι
αντιστρόφως
ανάλογες των τετραγωνικών ριζών των
επιταχύνσεων της ßαρύτητας στο
έδαφος και
στο ύψος του ουρανοξύστη. Η
επιτάχυνση της
ßαρύτητας εξαρτάται µε τη σειρά της
από το
ύψος από την επιφάνεια της γης και
συνεπώς
γνωρίζοντας την
επιτάχυνση της ßαρύτητας στην
ταράτσα
ßρίσκουµε το ζητούµενο ύψος».

«Α!»είπε πάλι ο φοιτητής, «Υπάρχει κι
ένας
άλλος τρόπος, όχι
κακός: Αν ο ουρανοξύστης διαθέτει
εξωτερική σκάλα κινδύνου, θα ήταν
ευκολότερο να ανεßεί κανείς τη σκάλα
ßάζοντας διαδοχικά σηµάδια
επαναλαµßάνοντας το µήκος του
ßαρόµετρου.
Μετά θα ήταν εύκολο να υπολογίσει το
ύψος
του ουρανοξύστη προσθέτοντας όλα
αυτά τα
µήκη.

Αλλά, αν απλώς θα θέλατε να είστε
ιδιαίτερα
ßαρετός δίνοντας µια ορθόδοξη
απάντηση, θα
µπορούσατε να µετρήσετε την
ατµοσφαιρική
πίεση στην ταράτσα και στο έδαφος και
να
µετατρέψετε τη διαφορά των millibars σε
ανάλογη
διαφορά σε µέτρα.»

«Όµως, επειδή ως φοιτητές
παροτρυνόµαστε συνέχεια να ασκούµε
την
ανεξαρτησία του µυαλού µας και να
εφαρµόζουµε επιστηµονικές µεθόδους,
αναµφίßολα ο καλύτερος τρόπος θα
ήταν να
χτυπήσουµε την πόρτα του θυρωρού και
να του
πούµε:

Αν θα ήθελες να έχεις ένα ωραίο
καινούριο
ßαρόµετρο, θα σου χαρίσω αυτό αν µου
πεις το
ύψος του ουρανοξύστη».

Ο φοιτητής ήταν ο Niels Bohr, ο µόνος Δανός
που
τιµήθηκε µε το ßραßείο Νόµπελ
Φυσικής.

Είναι Κυριακή,έχουμε ακόμα λίγο χρόνο ελεύθερο,οπότε σας προτρέπω,να καθήσετε αναπαυτικά στην δικιά σας «γωνιά» και να αφιερώσετε λίγα λεπτά εποικοδομητικά σε αυτά που θα δείτε παρακάτω.

  Στο κάτω-κάτω της γραφής,έχουμε αναφαίρετο δικαίωμα,να αφιερώσουμε χρόνο για τους εαυτούς μας…

Tης  Ρέας Βιτάλη

« … Aχ Τζούλια, Τζούλια! Ξεπέταξα για σένα το κείμενο με τον Μητσοτάκη… Ποιος τον γ**** τον Μητσοτάκη μετά από σένα! Αναστατώθηκε το σύμπαν. Ξεσηκώθηκε ο ανδρικός πληθυσμός. Διανυχτερεύσανε περίπτερα πιο πολλά φαρμακεία. Είδαν χαρά σπίτια και σπίτια. Καθότι σβηστή τη λυχνία πάσα γυνή ομοία…(Τρόπος του λέγειν!)

Βγήκε καινούργια ατάκα στην αγορά «η μήτρα μου!».

Ξέρεις κάτι ρε Τζούλια; Με συγκίνησες! Μου θύμισες τη μάνα μου. Όχι την κυρία Βέττα. (Μη με πλακώσει στα χαστούκια τώρα στα πίσω πίσω) Την μάνα μου Ελλάδα! Την μάνα όλων μας. Έτσι ξεκίνησε και κείνη…Θεά! Καρακαλλόνα! Πολύφερνη! Σπάνια προσόντα! Όλα σε ένα!   

    Και πλάκωσαν οι μνηστήρες… Όρεξη νάχεις να μετράς μνηστήρες. Ελάχιστοι της αξίζανε. Μα πώς να τους ξεχωρίσει έτσι που έπεφταν όλοι πάνω της;

  Λόγια, όνειρα, κουβέντες. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

 Στην ουσία όλοι κάτι ήθελαν να γραπώσουν από τη λάμψη της. Να τη βάλουνε στο χέρι για το συμφέρον τους.

 Και από αγάπες; Παπάρια! Όταν το αντικείμενο του πόθου γίνεται δικό σου, Χέσε μέσα! Και κείνη πήρε αγκαλιά τις ευκολίες της. Ακοπίαστη η ζωή της. Της νύχτας τα καμώματα φάνταζαν απολύτως λογικά στα μάτια της. Σήκωσε και μπαϊράκι… Έβαζε τα χέρια στη μέση κι έσκουζε στις ρούγες.

Ποια να μου μιλήσει εμένα! Ποιο τσόλι να συγκριθεί μαζί μου! Φωνή να δεις. Διεκδικήσεις της δεκάρας! Ήταν να μην πάρει αέρα το τέτοιο της

  Αχ βρε Τζούλια χθες σε καμάρωσα στα τέσσερα. Έτσι μ΄αξίωσε ο Θεός να δω και τη μάνα μου Ελλάδα. 3 Μαρτίου η μέρα της εθνικής συνουσίας.

Νάταν το μνι παντόφλα θα έλιωνε από το σούρτα φέρτα! Εσύ όμως για να λέμε και του στραβού το δίκιο τα πήγες καλύτερα. «Αν είναι να με πηδάνε τζάμπα να πάρω εγώ το ταμείο στα χέρια μου!

Μωρέ μας έβαλες τα γυαλιά στα μάτια. Σκόρδα στα μάτια τους…Όχι chapeau! Σομπρέρο!! Τζούλια μου.

Εμείς στο τζάμπα Τζούλια μου! Με το πορτοφόλι στο χέρι, έτοιμοι στο ταμείο και τη μήτρα στη τσάντα.

Αχ Τζούλια, Τζούλια θέλω να σου πω μια ακόμα κουβέντα. Να μη λες ότι δε σε προειδοποίησα…Πες με κομπλεξική, πες με χοντρέλω, πες με ότι θες… Τζουλιάκι και συ με το ταμείο τίγκα στις εισπράξεις και η μάνα μου με άδειο. Μαύρα γεράματα μας περιμένουν όλους Τζούλια μου. Στο λέω με αγάπη μήτρα μου.

ΥΓ. Μην πεις ότι έχεις χρόνια μέχρι τα γεράματα… έτσι λέγαμε κι εμείς