* ΦΡΕΣΚΟ * ΧΙΟΝΙ *

 Ξεκαθαρίζοντας κάποια παλιά μου χαρτιά, ανακάλυψα την παρακάτω ‘Αίτηση Αποζημίωσης’. 

Απ’ όσο μπορώ να δω από τη φωτοτυπία που έχω στα χέρια μου, προέρχεται από δημοσίευμα κάποιας εφημερίδας, στις 14/11/1998. (Thie, κάτι έλεγες για ντουλάπες…χιχιχ. Όπως βλέπεις υπάρχουν και χειρότερα)! 

Θεωρώντας ότι δεν πρόκειται για αληθινό περιστατικό –γιατί, αν είναι, τότε αυτός ο άνθρωπος είναι η προσωποποίηση της εφαρμογής του Νόμου του Μέρφυ- σκέφτηκα να σας κάνω να χαμογελάσετε λίγο (ακόμα καλύτερα, αν σας κάνω να γελάσετε και με την καρδιά σας). 

Στην αίτηση  που έφτασε στα γραφεία κάποιας ασφαλιστικής εταιρείας, ο αιτών, περιγράφει ένα εργατικό ατύχημα…  

Απολαύστε τη!!! 

«Είμαι ένας επαγγελματίας κτίστης.
Την ημέρα του ατυχήματος, δούλευα στη στέγη μια εξαώροφης οικοδομής. Μετά το πέρας της εργασίας μου, είδα ότι μου είχαν περισσέψει περίπου 250 κιλά τούβλα.
Αντί να τα κατεβάσω λίγα-λίγα με τα χέρια από τη σκάλα, αποφάσισα να τα βάλω όλα μαζί σε ένα βαρέλι και να το κατεβάσω με μία τροχαλία που, ευτυχώς, υπήρχε στη στέγη από πριν.
Σπρώχνω, λοιπόν, το βαρέλι στο κενό, το γεμίζω με τα 250 κιλά τούβλα και κατεβαίνω στο δρόμο. Λύνω το σκοινί, κρατώντας το γερά, για να κατεβάσω τα τούβλα αργά και σταθερά.
Όπως γράφω και στο έντυπο που μου δώσατε, το βάρος μου είναι 62 κιλά.Ξαφνιασμένος από το δυνατό τράβηγμα τα έχασα και ξέχασα να αμολήσω το σχοινί.
Όπως αντιλαμβάνεστε, απογειώθηκα και άρχισα μια ταχεία άνοδο, παράλληλα προς την οικοδομή. Στο τρίτο πάτωμα, περίπου, συναντήθηκα με το βαρέλι που κατέβαινε. Αυτό, εξηγεί τα κατάγματα του κρανίου και της ωμοπλάτης μου.
Η συνάντηση με το βαρέλι, επιβράδυνε την άνοδό μου και συνέχισα να ανεβαίνω, μέχρι που τα δάχτυλα του δεξιού μου χεριού χώθηκαν μέσα στην τροχαλία.Έως τότε, είχα βρει ήδη το εαυτό μου και έτσι μπόρεσα να κρατήσω γερά το σκοινί, παρά τον πόνο μου.
Την ίδια στιγμή, το βαρέλι συγκρούστηκε με δύναμη με το πεζοδρόμιο και του έφυγε ο πάτος. Ελευθερωμένο από το βάρος των τούβλων, το βαρέλι ζύγιζε τώρα 25 κιλά.
Όπως καταλαβαίνετε, ξεκίνησα μια γρήγορη κάθοδο, παράλληλα προς την οικοδομή. Στο τρίτο πάτωμα, περίπου, συναντήθηκα με το βαρέλι που ανέβαινε. Αυτό, εξηγεί τα κατάγματα στους αστραγάλους και στο κάτω μέρος του σώματός μου.
Αυτή τη φορά, η σύγκρουση με το βαρέλι με φρενάρισε αρκετά, ώστε να απαλύνει την πτώση μου πάνω στο σωρό με τα τούβλα. 
Με λύπη μου σας πληροφορώ ότι, ξαπλωμένος κατάχαμα, ακινητοποιημένος από τον πόνο, κοιτώντας το άδειο βαρέλι έξι πατώματα πιο πάνω από το κεφάλι μου, χάνω τις αισθήσεις μου και αμολάω το σκοινί…»