Lonely

Μάλιστα. Καλημέρα…και καλά ξυπνητούρια. Δεν σας γνωρίζω…εγώ είχα μείνει στην 17 Νοέμβρη να φανταστείτε (αλήθεια τί τους κάνανε αυτουνούς ??). Το κειμένο το περίμενα να σας πώ την αλήθεια μου λίγο πιο κνήτικο…αλλά με εντυπώσιασε θα έλεγα ο στρωμένος λόγος. Αυτό με έκανε να σκεφτώ ότι τα μέλη αυτής της ομάδος έχουν κάποιο επίπεδο μόρφωσης. Αυτό όμως μπορεί να είναι και επίπεδο μόρφωσης 18χρονων μια και μας πετάξατε στα μούτρα κάτι πολύ μελιστάλαχτα που θυμάμαι γράφαμε στην έκθεση δέσμης σαν τα στανταράκια για να πιάσουμε βαθμούς.

Αν το κείμενο το έγραψε γραμματέας να την/τον απολύσετε…Γενικότερα όποιος έγραψε το κείμενο ρε παιδιά μην τον/την ξαναβάλετε να γράψει τίποτα, γιατί σας κάνει ρόμπες… Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή, θα είναι καλύτερα νομίζω:

Όταν γράφουμε ένα κείμενο το οποίο θα δημοσιευτεί καλό είναι στο τελικό draft να κάνουμε εναν έλεγχο. Ο έλεγχος αυτό θα αφορά ορθογραφικά, συντακτικά, τονισμό, αν ξεκινάμε με κεφαλαίο, πότε βάζουμε κόμμα, τελεία κλπ κλπ. Θέλω να πιστεύω ότι γνωρίζετε πως αν μη τι άλλο όλα τα παιδάκια πάνε στο πανεπιστήμιο πλέον, είτε εσωτερικό είτε εξωτερικό, οπότε υποτίθεται αναφέρεστε σε μορφωμένα άτομα. Αν από αυτά τα άτομα, εσείς θέλετε να σας πάρουν σοβαρά, τα σκεπτόμενα, πρέπει να μπορείτε να τους πείσετε με τα επιχειρήματα σας. Όταν μου βγαίνουν τα μάτια να διαβάσω την μητρική μου γλώσσα, τότε αρχίζω και σας βαριέμαι πριν σας ακούσω καν… Εξάλλου οι ίδιοι λέτε ότι πρέπει να δίνουμε σημασία στην σωστή λειτουργία του συστήματος…Χρησιμοποιείτε λοιπόν ένα σύστημα λανθασμένα…μπορεί λοιπόν η γραφομηχανή να σας γαζώσει και εσάς κάποια μέρα, και δεν το θέτε αυτό σωστά??
Το ότι υπάρχει περίπτωση να διαβάζετε κείμενα για καληνύχτες του Εμ…με κάνει να αναρωτιέμαι πραγματικά για το τι απόψεις έχετε στο κεφάλι σας… (” όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα”). Αν αντί για χ είχατε κ…τότε θα ήμουν σίγουρη ότι κάτι δεν πάει καλά.
Φράσεις του στυλ ”επιζητούσαμε το άλμα για την έφοδο στον ουρανό” και ”Μόνο μέσα από τα χαλάσματα και τα ερείπια των σύγχρονων αστικών κέντρων μπορεί να ανθίσει ένας νέος τρόπος ζωής”… όπως είπα με κάνουν να πιστεύω ότι είσαστε μικράκια…Ποιόν ουρανό καλοί μου?? Έφοδο στην Βουλή μας λέτε ότι θέλετε να κάνετε…ο ουρανός τι σας φταίει…??? Επίσης μπορεί να παρερμηνευτεί σε φάση ότι θέλετε να πεθάνετε κλπ κλπ…κοινώς μαλάκες που δεν σέβονται με τίποτα την ανθρώπινη ζωή, οπότε γιατί να σας σεβαστούμε εμείς?? Και γιατί να καταστρέψουμε τα αστικά κέντρα?? αυτά σας φταίνε ή το γεγονός ότι υπάρχει σαπίλα?? γιατί και σε κάτι χωριά στην επικράτεια θα έλεγα ότι η σαπίλα είναι μεγάλη και ίσως μεγαλύτερη
Επίσης χαρακτηρισμοί του τύπου αργοπορημένος, χοντροκοιλαράς κλπ κλπ, δεν θα έπρεπε να αναφέρονται στο κείμενο σας…Τί είσαστε 13 χρονών να λέτε τον άλλο χοντρό για να του την πείτε?? Εσείς σκοτώνετε αυτούς που σκοτώνετε γιατί άργησαν σαν Ελληνάρες στο ραντεβού τους ή γιατί η ιδεολογία τους είναι λανθασμένη στα δικά σας σταθμά και κριτήρια? Για να ξέρουμε ρε παιδί…αν οι διαστάσεις στήθους, μέσης, γοφών δεν είναι η ιδανική να φοβόμαστε ή οχι?? Όχι τίποτα άλλο αλλά, μπορείτε να κονομήσετε πολλά λεφτά για τα όπλα σας…Ξέρεις πόσες θα αρχίσουν όντως δίαιτα γιατί θα προτιμήσουν να χάσουν τα κιλά από την ζωή τους…μη σου πώ μέχρι και σπόνσορες θα βρείτε όλα τα αδυνατιστικά κέντρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Στον κουβά με τα σκατά μπορώ να πώ ότι άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως διαβάζετε και εμένα… χαχαχαχα
Ποιός είναι ο βλάκας στην Κατεχάκη?? Όταν αναφερομάστε σε κάποιο έγγραφο σε κάτι, που οι αναγώστες μπορεί και να μην γνωρίζουν, τότε πρέπει να λέμε και 1-2 προτάσεις για το τι είναι αυτό στο οποίο αναφερόμαστε ώστε να δίνουμε στον αναγνώστη μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα…Επίσης το να λες πράγματα για κάποιον χωρίς αποδείξεις, κάνει το κείμενο σου ελλιπές και ανεπαρκές για να πείσεις το κοινό σου. Βάλε refernces όπως έκανες πολύ σωστά για τα μηχανάκια…Μην μας λες ότι είχε κονέδακια με την αστυνομία χωρίς να μας δίνεις ημερομηνίες, ώρες, συνομιλίες… Ζούμε στην κοινωνία του άπιστου Θωμά όχι του Ιησού…πρέπει να δούμε και μη σου πω να αγγίξουμε για να μας πείσεις…
Μπορεί επίσης να μην έχετε δανειστεί τίποτα από το σημερινό κόσμο…αλλά αυτό δεν είναι πειστικό…το φορολογική κάνετε?? πού ζείτε? πώς επιβιώνετε?
Τώρα για τον εκφοβισμό αυτόπτων μαρτύρων, καλό θα ήταν να μην το γράφατε γιατί αυτό δείχνει φόβο στην ψυχολογία…αν δεν φοβάται κάποιος και είναι σίγουρος απλά κάθεται και πράττει…δεν ρίχνει απειλές…και ειδικά για αθώους αυτόπτες μάρτυρες, που έχουν το δικαίωμα να μιλήσουν εαν θέλουν…κανονικά εσείς θα έπρεπε να είσαστε πιο οργανωμένοι και να τα κάνετε όλα χωρίς κανείς να σας δει αλλά εντάξει είστε καινούριοι σωστα?? ακόμα πιστεύω μαθαίνετε…
Στην τελευταία παράγραφο νομίζω το άτομο που έγραφε, κουράστηκε λίγο γιατί τα λάθη είναι περισσότερα…οπότε αν τα βλέπετε ότι κουράζεστε κάντε ένα break, και καμία άσκηση για τον λαιμό ρε παιδί μου, ξέρετε η καθιστική δουλειά μπροστά σε υπολογιστή, γραφομηχανή κλπ κλπ…μπορεί να είναι μοιραία για τον λαιμό και τα χερια, και την μέση…να μη μιλήσω καν για τα μάτια έτσι…

Κλείνοντας τα παραπάνω σημεία, μια και νομίζω λάβατε το κύριο μήνυμα, του ότι για να σας πάρουν σοβαρά ο κόσμος, δεν είναι να πάρετε δρεπάνι να σκοτώσετε τους πάντες αλλά να κάνετε τα γραφόμενα σας καλύτερα πριν περάσετε στις πράξεις, θα ήθελα να σταθώ λίγο στην επωνυμία της ομάδας σας…Σας αποκαλείτε σεχτα επαναστατών…σύμφωνα με πηγές λοιπόν σέχτα σημαίνει μια ομάδα με συγκεκριμένα πιστεύω και κατα κύριο λόγο αυτά συνήθως αναφέρονται σε θρησκευτικά πιστεύω…Το ότι πιστεύετε λοιπόν σε κάτι, με ανησυχεί. Η λέξη πίστη σημαίνει, ότι ακολουθείτε κάτι το οποίο δεν γνωρίζεται τί είναι, αλλά το ακολουθείτε προσπαθώντας να το βρείτε…όπως ο Χριστιανός, που πιστεύει σε μια θρησκεία, η οποία δεν είναι σίγουρος αν ο ιδρυτής της υπήρξε, και έκανε ότι έκανε…Σε τι λοιπόν πιστεύετε εσείς?? Και γιατί πιστεύετε και δεν είστε βέβαιοι ότι υπάρχει αυτό για το οποίο επαναστατειτε? Και γιατί εμείς να πιστέψουμε στο κάτω-κάτω αυτά τα οποία πιστεύετε εσείς?? Είπαμε στην σημερινή κοινωνία τα πάντα είναι αποδείξεις…και σε αυτό επάνω πρέπει να δουλέψετε…εκεί είναι το κλειδί της επιτυχίας…

Και μία πολύ βασική ερώτηση…Εσείς άραγε τι να ψηφίζετε?? Ελάτε τώρα μεταξύ μας είμαστε…Εξάλλου πρέπει να έχετε κάποιο καμουφλάζ..το καταλαβαίνουμε

Αν είναι να σκάσει το μπαλάκι από τις ρακέτες στην μάπα μου αυτό το καλοκαίρι, σας παρακαλώ όπως με προειδοποιήσετε να ξέρω να φέρω και άλλη μάπα μαζί.

Το τέλος των παραμυθιών….

Η μικρή Αλίκη έπεσε για ένα βαθύ ύπνο…Τα βλέφαρα της ήταν τόσο βαριά και η σκιά του δέντρου τόσο γλυκιά για να αντισταθεί να ξαπλώσει στο πράσινο χορτάρι που ακουμπούσε τις μεγάλες του ρίζες. Ένα όμορφο στρουμπουλό ξανθό κοριτσάκι, να κοιμάται αμέριμνο. Μια τόσο όμορφη εικόνα. Ένας λαγός, και ένας τρελοκαπελάς, ένας μαλιαρός χαμογελαστός γάτος, μια μεγάλη μπλέ κάμπια που κάπνιζε σαν καμινάδα στα πιο χιονισμένα τοπία της Νορβηγίας, δύο δίδυμα παχουλά και αφράτα, και μια βασίλισσα ήρθαν κοντά της και την συντρόφεψαν στο ταξίδι του ύπνου της, κάνοντας την να νιώθει ασφαλής..

Χμμ..τί είναι αυτό που μυρίζει?? Κάποιος να ψήνει?? γκχ…γκχ….

Άνοιξε τα μάτια της πάνω στην ώρα. Ο καπνός πάνω από το κεφάλι της μαύρος και αποπνικτικός..Πετάχτηκε απότομα…έβηχε..έτρεξε στον κάτω όροφο και κατάφερε να βγει από το σπίτι την ώρα που τα συντρίμια αυτού κατεδαφίζονταν πίσω της. Ένας πυροσβέστης την έπιασε, της έδωσε μια κουβέρτα, και την έβαλε να κάτσει μπροστά από μια βιτρίνα…το πρόσωπό της ήταν κατάμαυρο από τους καπνούς και έτσι έφερε ένα λάστιχο να πλυθεί. Ξεπλένοντας το πρόσωπο της…και σηκώνοντας τα μάτια της στην φιγούρα που καθρεπτίζονταν στην βιτρίνα, έκανε ένα βήμα πίσω…

Μα σωστά…σκέφτηκε…είμαι μελαχροινή…πώς θεωρούσα μέσα στην πλάνη μου ότι ήμουν ξανθιά…?? Μάλλον την ώρα που ξύπνησα και άρχισα να τρέχω ακόμα βρισκόμουν στην επιρροή του ονείρου…Το λούτρινο λαγουδάκι μου ακόμα το έχω τουλάχιστον και πρόλαβα να αρπάξω και το μαχαίρι μου….

…αλλά…

άρχισε να περπατάει προς τα αποκαϊδια…το σπίτι της είχε καταστραφεί…είχε καεί από τα θεμέλια…και ήταν η μόνη που έζησε…έχασε τα πάντα…γονείς…γατιά…τα πάντα…το σπίτι της ήταν ένα ερείπιο..

φρίκαρε…το μυαλό της δεν το χωρούσε…μα ποιός να ήθελε να καταστρέψει το σπιτικό της?? την ζωή της? γιατί να την αναγκάσει στην εξαθλίωση?? γιατί να θέλει κάποιος να κάνει κακό στο σπίτι τους?? και ποιός ήταν αυτός…

Δεν μπορούσε να σταθεί όρθια…κάθισε και άρχισε να σκέφτεται…έπρεπε να βρει αυτόν που κατέστρεψε το σπίτι της και την ζωή της…

Και εκεί είδε…

Είδε το προηγούμενο βράδυ τον τρελοκαπελά…να είναι η ίδια φιγούρα που έβλεπε κάθε μέρα από τότε που γεννήθηκε…ψηλός αδύνατος, να βάζει και να βγάζει το καπέλο του πριν μπει ή βγει στο σπίτι από την δουλειά, να της προσφέρει το τσαγάκι της, το φαγητό της, τα πρώτα της πατρικά χάδια..Τον είδε, να είναι έτοιμος να ”γαμήσει” τον γείτονα, στο μισό μέτρο, με το να του γαμήσει την γυναίκα, να βάλει τον κάδο ανακύκλωσης-σκουπιδιών στο δικό του μέτρο πεζοδρομίου, και να παρκάρει παράνομα μπροστά στο δικό του πάρκινγκ.

Είδε την γάτα της…να την μαθαίνουν να κάνει τις ακαθαρσίες της όπου βρει εκτός από το δικό του κήπο…να είναι μια γάτα σκελετός…να την αγαπάνε μεν αλλά να μην της δίνουν την απαιτούμενη σημασία…εξάλλου σιγά ενα ζωντανό ήταν…

Είδε την μεγάλη κάμπια, γριούλα, να καπνίζει και να πίνει, μέσα στις σκοτούρες της, γιατί αλλιώς τα υπολόγιζε και αλλιώς ήρθαν…άραγε μονολογούσε αν έκανα αυτό που ήθελα και κλεβόμουν με αυτόν που πραγματικά ήθελε η καρδιά μου όλα να ήσαντε διαφορετικά?? και τραβούσε τζούρες από το ποτό και το τσιγάρο της γέμιζε τα πνεμόνια…προσπαθώντας να την βοήθησει να λήξει την ζωή που δεν μπορούσε πια να αντέξει να ζει.

Είδε τα δίδυμα…τους φίλους της από απέναντι…να ζούν σε ενα ψέμα…νομίζοντας ακόμα ότι όλα θα φτιάξουν…να μπαίνουν στο σπίτι της το προηγούμενο βράδυ, με άνεση και να μιλάνε για μέλλον, και διακοπές, και όνειρα ανύπαρκτα, έτσι μόνο και μόνο για να πουν κάτι και αυτά…

Είδε την μαμά της, βασίλισσα, να ανοίγει το γκάζι να φτιάξει φαγητό…και να φεύγει γιατί η κολλητή της την πήρε να της πει κουτσομπολιά, ενώ η Τατιάνα έπαιζε στην TV… Να βάφει τα νύχια της πορτοκαλοκόκκινα, ήταν καλοκαίρι οπότε έπρεπε να είναι ανάλογος και ο χρωματισμός…γιατί ήθελε να αρέσει στον μπαμπά, που τον πήρε πριν χρόνια γιατί θα ήταν μόνο καλός οικογενειάρχης, τον γέμισε ευθύνες, και τύψεις και τώρα έβλεπε να τον χάνει στα σκέλια της γειτόνισσας της, και έπρεπε να κάνει πάλι τερτίπια να τον κρατήσει μην και την αφήσει μονάχη και πώς θα βγάλει το υπόλοιπο της ζωής της χωρίς ένα στήριγμα…η γιαγιά κάμπια την είχε μάθει αλλιώς βλέπεις…

……………………………………….

Σηκώθηκε…τίναξε τα σκούρα καστανά μαλλιά της…ήξερε ότι όλοι οι δικοί της άνθρωποι έκαψαν το σπίτι της…οι άνθρωποι που εμπιστευόταν the most…η καρδιά της πιάστηκε για λίγο..αν το κάνανε αυτό οι άνθρωποι που ορκίζονταν πίστη και αγάπη στο πρόσωπο της…τότε όλοι οι άλλοι τι ήταν ικανοί να κάνουνε?

Χωρίς να το σκεφτεί το χέρι της έπιασε το μαχαίρι…χαμογέλασε…κοίταξε την λεπίδα…και είδε το πρόσωπο της…κοιμόταν βαθιά και κατάφερε να ξεφυγει…τώρα που η Insomnia ήρθε και την επισκέφτηκε και έκατσε στο πλευρό της ποιος θα μπορούσε να την πιάσει στον ύπνο??

Το παραμύθι ήταν από καιρό happilly never… δεν υπήρξε ποτέ ever….και δεν θα υπήρχε ποτέ after….

Βαρέθηκα να κάθομαι….

Θύμα ή θύτης?

Πάντα ο κόσμος αγαπάει τα θύματα…κλαίει, και τα συμπονά…
Η μεγαλοψύχια του όχλου θέλει να προστατεύσει τα αδύναμα κορμιά, τις πικραμένες ψυχές, και να τους δώσει απλόχερα τήν συμπόνοια του. Δεν είναι τραγελαφικό? Εγώ προσωπικά γελάω πολύ όταν το σκέφτομαι…έτσι και αλλιώς είχα πάντα ένα κακόφωνο κλάμα για να το ακούσουν και άλλοι εκτός από το κρεβάτι μου.
Στην ζούγκλα των ανθρώπινων κοινωνιών, βοηθάς τους άλλους γιατί έτσι νιώθεις ανώτερος…πιο δυνατός, πιο ισχυρός. Είναι το θύμα και είσαι το άτομο που θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ο θύτης του…αρά οι πιθανότητες να επιβιώσεις είναι θετικές και με το μέρος σου…
Και το αυτοεπιλεγόμενο θύμα, την περνάει ζωή και κότα…επιβιώνει…σαν τις ακαθαρσίες στην θάλασσα, επιπλέοντας και κινούμενο πάντα με το πώς θα τα φέρει το κύμα. Γιατί πάντα το κύμα φταίει…

It is better to ask for forgiveness
than ask for permission

Τι γίνεται όμως όταν η λέξουλα δειλία κάνει την εμφάνιση της στο προσκήνιο?? Χμμμμ….

Hello Mr. Mosley
I’m glad you’re my maker
My Loyalty lies in your hands, you’re my breath taker
Your body, your kiss is in unknown demand
So take command, go Timbo

I be the same when it all goes up
I be the same when it all goes down
Not the first one, open it up
I be the last one closin it out
Don’t know if I’ll give you a shot yet
Lil Mama I’m peepin your style
Do I think you’re dope enough, yup
One way of findin it out
The way you came at me, boo
Don’t care, not afraid I’m like Wild
Really want it from head to toe
Question if she gon let it out
Anyway the hour glass go
I don’t worry anyhow
Why don’t we see where it go
Let’s figure it out

[Chorus]
When the cats come out the bats come out to playy Yeahh
In the morning after
The dawn is here, be gone be on your wayy Yeahh
In the morning after
When the cats come out the bats come out to playy Yeahh
In the morning after
The dawn is here, be gone be on your wayy Yeahh
In the morning after Dark

Owww, Oooohhh Owww

Come on SoShy

[SoShy]
I got a little secret for ya
I never sleep when comes the night
But everytime I smack my fingers
I switch back into the light
My moon belong to your sun
Your fire is burning my mind
Is it love or is it lust
Something that I just can’t describe (ah)
Am I the one and only (ah)
Cause you’re the only one (ah)
It felt so long and lonely (ah)
Waiting for you to come
It’s lookin bright and early
I’m willing to close my eyes
This is the unusual story
Timbo and SoShy

[Chorus]
When the cats come out the bats come out to playy Yeahh
In the morning after
The dawn is here, be gone be on your wayy Yeahh
In the morning after
When the cats come out the bats come out to playy Yeahh
In the morning after
The dawn is here, be gone be on your wayy Yeahh
In the morning after Dark

Heyy, Heyy, (ay) Heyy, Timbo!

You talk about takin it slow
I’m talkin about takin it Wild
Don’t wanna be too up front no
Baby you know it’s my style
I’m talkin about lightin it up
You talkin about dimmin it down
Don’t think about lettin it go
But I’ve never seen no king that bows
Yes I’m the one and only
You know I see right through ya
I get it your magnetic
So you draw me right to ya
Maybe I give you a shot yup
Maybe you deserve the crown
Won’t give you a treasure map yet
Cause you’ll figure it out

[Chorus]
When the cats come out the bats come out to playy Yeahh
In the morning after
The dawn is here, be gone be on your wayy Yeahh
In the morning after
When the cats come out the bats come out to playy Yeahh
In the morning after
The dawn is here, be gone be on your wayy Yeahh
In the morning after Dark

Dark dark dark dark dark
In the morning after dark
Dark dark dark dark dark
In the morning after dark
Please don’t leave me girl
In the morning after dark
Please don’t leave me girl

(Please don’t leave me girl)

When the cats come out the bats come out to playy
When the cats come out the bats come out to playy
Play play
The dawn is here be on your way
When the cats come out the bats come out to playy
Play play play
The dawn is here be on your way (way way way way…)

Πρίν κάποια χρόνια γνώριζα μια κοπελιά την Ε. Η Ε ήταν αδερφή του γκόμενου μιας από τις φίλες μου. Ήταν και μάλλον είναι, μια μικροκαμωμένη κοπελίτσα, που μιλούσε μέσα από το στόμα της, και αν της έκανες ‘φου’ την έπαιρναν τα μποφώρια…τόσο αδύνατη μιλάμε. Η Ε. όμως είχε ένα πάθος…την μαγειρική. Όταν έμπαινε στην κουζίνα το κορίτσι μεγαλουργούσε. Έμπαινες στο σπίτι τους και αν είχε μόλις μαγειρέψει, ήθελες να χύσεις από τις μυρωδιές…Μόλις το έβλεπες στο πιάτο σου το φαγητό, δάκρυα χαράς και αυγνωμοσύνης σου γέμιζαν τα μάτια, ενώ όταν εν τέλει το δοκίμαζες το φαγητό της…τέλειωνες με 3 κουμπιά από το τζήν σου ανοιγμένα και το στομάχι να ξεπηδάει τουμπανιασμένο ενώ ήθελες τσιγάρο για την ευχαρίστηση και ας ήσουν μανιώδης αντικαπνιστής.

Το κορίτσι ήταν και είναι ταλέντο…απλά.Και κρίμα που χώρισε η φίλη μας, γιατί θα τρώγαμε ακόμα καλά…κλάψ, κλαψ…

Η Ε. λοιπόν όταν ήρθε η ώρα της, ζήτησε από τους γονείς της να πάει σε μια σχολή μαγειρικής. Οι γονείς της, της είπαν ότι θα πάει πρώτα να βγάλει μια τεταρτοδεσμίτικη σχολή και μετά θα δούνε αν θα πάει και στης μαγειρικής…και έτσι και έγινε…για να κάνει κάτι που πραγματικά ήθελε, πίστευε και είχε ταλέντο η μικρή μας, έπρεπε να περάσει μαρτυρικά χρόνια, προσπαθώντας να βγάλει μια άλλη σχολή και να πάρει ένα κωλόχαρτο από κάτι που ποτέ δεν αγάπησε και που ουσιαστικά ήξερε ότι δεν ήθελε να κάνει ποτέ στη ζωή της…

Δεν έχουν πολλοί άνθρωποι την δυνατότητα να ανακαλύπτουν το ταλέντο τους από μικρή ηλικία…Η στενοκεφαλιά όμως των ενηλίκων είναι απαράδεκτη όταν το ταλέντο είναι γνωστό και αποδεκτό από όλους και ξέρουν ότι και βοθρατζής να θέλει να γίνει ο άλλος, αφού το κατέχει το άθλημα, θα γίνει το καλύτερο φτυάρι σκατού στην χώρα…

Στην Ελλάδα του σήμερα με τους περισσότερους γονείς πλέον να έχουν κάποιο πτυχίο και μια δουλειά που σιχτιρίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ γιατί δεν ήταν αυτό που ήθελαν πραγματικά να κάνουν όταν έδωσαν πανελλήνιες, και επέλεξαν τη σχολή με τα περισσότερα μόρια, οι επιλόγες πρέπει να διευρυνθούν. Δεν μπορείς να ζητάς από το παιδί σου να γίνει, δάσκαλος, γιατρός ή δικηγόρος γιατί έτσι θα εξασφαλιστεί… Δεν έχουμε κατοχή πια, και αυτή η ρημάδα αγορά εργασίας πόσο να ανοίξει όταν βγάζεις τόσους πολλούς γιατρούς, δικηγόρους, και πολιτικούς μηχανικούς?? Κλέφτες να γίνουν αυτά τα παιδιά, που από τον κορεσμό αύριο δεν θα μπορούν να πάρουν ένα πρότζεκτ ή οι τιμές που θα βαράνε για τις εργατοώρες θα είναι μικρότερες και από αλβανό εργάτη στα καπνά της Μακεδονίας??

Ο κόσμος, βρήκε την λύση της εξειδίκευσης στον κορεσμό της αγοράς εργασίας…Έσπασε όλα τα επαγγέλματα σε μικρότερα και δημιούργησε νέα, για να καλύψει ανάγκες του σήμερα, τόσο κοινωνικές όσο και προσωπικές…γιατί ρε παιδί μου δεν γουστάρω να βλέπω την μασέλα της κάθε γιαγιάς (οδοντίατρος) κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου αλλά με ευχαριστεί να φτιάχνω δοντάκια μικρών παιδιών (παιδοδοντίατρος)…κλπ κλπ κλπ… Και βλέπεις ότι ενώ έχουν την επιλογή να πάνε να γίνουν όλοι γιατροί και δικηγόροι, επαγγελμάτα στους κλάδους αυτούς δεν έχουν μεγαλύτερο ποσοστό επιλογής από ότι στην Ελλάδα που γίνεται με το στανιό…Αλλά επιλέγουν με κριτήρια το τι θα ήθελαν όντως να κάνουν στο υπόλοιπο της ζωής τους, με γνώμονα τα θέλω τους και όχι τα πρέπει που η μαμά και ο μπαμπάς θέλουν για να κορδώνονται στο χωριό και την γειτονιά που έβγαλαν κανακάρα/η γιατρό…Και έτσι λοιπόν, κλάδοι όπως η αρχαιολογία, η ψυχολογία, τα μαθηματικά, η μουσική, και όλα τα άλλα τα μπας κλάς της Ελλάδος όντως επιλέγονται και βγάζουν επιστήμονες με μεράκι και θέληση να αναπτύξουν και να αναπτυχθούν μέσα από την επιστήμη τους.

Η μήπως όμως τα πράγματα στην χώρα μας πρέπει να είναι έτσι όταν τα παιδιά από μόνα τους δεν κάνουν κάτι για να διευρύνουν τα ίδια τους ορίζοντες τους και να αρχίσουν να σκέφτοναι έξω από το κλουβί που λέγεται Ελλάδα?? Γιατί τελικά μόνο με το πάθημα ο λαός μας πάει μπροστά…τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια είμαστε τώρα για αλλαγές?

Είδα τότε ότι, ότι κάμομε, θα το κάμομε μοναχοί και δεν εχομε ελπίδα καμμ­ια από τους ξ­ενους».

Και αλλού:

Μiα φοραν, όταν επήραμε το Ναύπλιο, ηλθεν ο Αμιλτον νά μέ ιδει. Μου ειπε οτι: «Πρέπει οι Ελληνες νά ζητήσουν συμβιβασμό, καί η Αγγλία νά μεσιτευσει». Εγώ τον αποκρίθηκα, ότι: «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία η θάνατος. Εμεις, καπιταν Αμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκαμαμε με τους Τούρκους. Αλλους εκοψε, αλλους σκλάβωσε μέ το σπαθί καί αλλοι, καθώς μεις, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμια συνθήκη δέν εκαμε, η φρουρά του ειχε παντοτινό πόλεμο με τούς Τούρκους και δυο φρούρια ητον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία ειναι τά φρούρια;» – «Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια  η Μάνη και το Σούλι και τά βουνά». Ετσι δέν μέ ομίλησε πλέον.

Ο Μακρυγιάννης το ίδιο μήνυμα βάζει στο στόμα του Τούρκου μπέη:

Πασάδες και Μπέηδες, θα χαθούμε. Θα χαθούμε! Ο μπέης τους λέει, ότι ετουτος ο πόλεμος δεν είναι μήτε με τον Μόσκοβον, μήτε με τον Εγγλέζο, μήτε με τον Φραντζέζο. Αδικήσαμεν τον ραγιά και από πλούτη και από τιμή και τον αφανίσαμε, και μαύρισαν τα μάτια του και μας σήκωσε ντουφέκι.

Έπεσε το κλίκ του ποντικιού μου σε έναν πολύ ωραίο τυπά – γιατρό από τα Βόρεια – και το μπλογκάκι του. Πολύ ωραίο μπλόγκι, και τα λέει και ωραία δεν μπορώ να πώ….μάλλον είναι τα τόσα χρόνια ”φυτουλίασης” των δευτεροδεσμιτών…αν και ποτέ δεν ξέρεις καθώς μπορεί το πτυχίο να είναι αλλοδαπό :Ρ Τεσπα, εκεί που το είχα πάρει μονότερμα και διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα…διάβασα και το από πάνω με έναν πολύ ωραίο σχολιασμό του συγγραφέα του στύλ ”..του ΈΛληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει…”. Και είμαι πραγματικά μέσα στην εθνική υπερηφάνια, και το στήθος έχει φουσκώσει… (μάλλον από την περίοδο)… και έτοιμη να ρίξω το πρώτο δάκρυ μετά το Γυμνάσιο και στο τέλος απλά γαμιέμαι στα γέλια…Τόσο γέλιο που θα το λέγες και υστερικό, χαχα!! Και κάπου εκεί κλείνω το μπλόγκ του παιδιού…αλλά να σημειώσω ότι θα ξαναμπώ, τα λέει ωραία το τυπάκι (+ ο,τι με κάνει και γελάω που είναι πολύ σημαντικό την σήμερον ημέραν).

O λόγος για τον οποίο γέλασα μέχρι σκασμού ήταν ότι ακόμα δεν βάλαμε μυαλό…ακόμα πιστεύουμε πώς το πρόβλημα το έχουν δημιουργήσει κάποιοι άλλοι…κάποιοι εξωγήινοι να πώ…(?)…κάποιοι ξένοι…(?)…κάποιοι που δεν λέγονται Έλληνες που κατεβαίνουν κάθε 4 χρόνια στις κάλπες και ψηφίζουν τα ίδια και τα ίδια…(?)…προσπαθώντας μετά να βρούν λύση στο blame game!!

Γέλασα γιατί μου άρεσε πολύ που ακόμα την παλεύει και την βλέπει επαναστάση, ότναν στην Ελλάδα ο όρος είναι διακοσμητικός εδώ και πολλά χρόνια, τυπωμένος σε λεξικά και τοίχους, να θυμίζουν περασμένα μεγαλεία, να σε κανουν να κλαις…για το ένδοξο -ναι ένδοξο- παρελθόν σου…

Είσαι ένα τίποτα…πλέον Έλληνα…μόνο τα αρχίδια και τα στήθη σου μπορουν και φουσκώνουν από αέρα κοπανιστό. Εσύ λες ότι δημιούργησες το αποχετευτικό σύστημα, και έπεσες μέσα και τα σκάτωσες…και ακόμα σκουπίζεσαι και τα πετάς στον κάδο σαν τριτοκοσμική χώρα όταν θα έπρεπε να τα ρίχνεις στην λεκάνη…και να πατάς το καζανάκι να πάνε κάτω.

Προσωπικά θα γούσταρα πολύ η Ελλάδα να βαρέσει μια πτώχευση εκεί κατά Σεπτέμβρη μεριά…Αν και δε θα γίνει, μη μου πανικοβάλεστε…

και μια και είπα για σκατά πάρτε και ένα ανέκδοτο που διάβασα εχτές και μ’άρεσε:

Είναι τα μέρη του σώματος και μαλώνουν για το ποιο είναι ο αρχηγός!!
Λέει το μυαλό: εγώ πρέπει να είμαι ο αρχηγος γιατί από εμένα ξεκινούν όλες οι λειτουργίες
Λένε τα πόδια: όχι εγώ πρέπει να είμαι ο αρχηγός γιατί εγώ κρατάω όλο το σώμα
Λένε τα μάτια: Ναι αλλά εγώ προφυλάσσω όλο το σώμα οπότε εγώ πρέπει να είμαι ο αρχηγός..
Λέει η καρδιά: Και εγώ δίνω αίμα σε όλα εσάς για να λειτουργείτε σωστά οπότε εγώ θα είμαι ο αρχηγός.
Λέει το στομάχι: Όχι εγώ λεει θα γίνω αρχηγός γιατί εγώ θρέφω όλο το σώμα

Οπότε πετάγεται και η κουράδα και λέει: μάγκες νομίζω ότι εγώ πρέπει να είμαι ο αρχηγός.

και γαμήθηκαν όλοι στα γέλια…ε και η κουράδα αποφάσισε να μην βγει για καμια 5άρα μέρες…

Το στομάχι είχε πρηστεί, τα μάτια δάκρυζαν, τα πόδια έτρεμαν, η καρδιά πιεζόταν, και το μυαλό το ‘χανε σιγά σιγά…οπότε όλοι με μια φώνη αναφώνησαν…εσύ κουράδα να βγεις αρχηγός μας…εσύ!!

Και έτσι από τότε κάθε κουράδα μπορεί να λέγεται αρχηγός…(ολόκληρου κράτους μη σου πώ…)!

έχεις μόλις ξαπλώσει την βρεγμένη κορμάρα, που την κατέκτησες μετά από άπειρες ώρες χτυπήματος στον διάδρομο, και άπειρες μέρες αφαγίας, στην υπέροχη καινούρια πετσέτα μπάνιου. Είναι ότι πρέπει, μαλακή, μυρίζει μανούλα ακόμα, και είναι έτοιμη να σε φιλοξενήσει για ώρες μέχρι να πάρεις το απαιτούμενο χρώμα που πρέπει για να δείξεις σε όλους στην δουλειά ότι έκανες γαμάτες διακοπές και φέτος…

Και εκεί που είσαι αραγμένος, πασάς, και μπρούμυτα, αφού έχειs αλοιφθεί με καμια 15αριά κιλά αντιηλιακό, για το σωστό μαύρισμα που λέγαμε…, κάτι σε χτυπάει…Γυρνάς σε έξαλλη κατάσταση να δεις ποιό αρχίδι τολμάει να παίζει ρακέτες, σε απόσταση ικανή να σου έρθει στο κεφάλι το μπαλάκι, να πάς να κάνεις έναν τσαμπουκά, τραμπoυκισμό γιατί είπαμε η παραλία σου ανήκει…(χαϊβάνι). Κοιτάς να βρείς το κίτρινο μπαλάκι αλλά δεν είναι πουθενά…Το εναντίον…μπαλάκια δεν υπάρχουν πουθενά…και κάτι τυπάκια παίζουν ρακέτες λίγο πιο κάτω, χωρίς να δείχνουν ότι έχουν χάσει κάτι…Μα τί μπορεί να είναι αυτό που σε χτύπησε??

Μήπως να είναι τα αποτσίγαρα σου, που θάβεις στην άμμο, γιατί βαριέσαι να πας να πάρεις ένα πλαστικό ποτηράκι να τα σβήνεις εκεί?? Εξάλλου είπαμε είσαι μάγκας Ευρωπαίος Έλληνας εσύ, για να σε μάθει η Ένωση να σταματήσεις το κάπνισμα γιατί βλάπτεσαι και βλάπτεις… (αλλά βλαμμένος ήσουν μια ζωή, τώρα θα αλλάξεις?)
Μήπως είναι τα αποφάγια που ξέχασες τις προάλλες, καθαρίζοντας το ψυγειάκι από τα left overs, για να μην το κάνεις σπίτι που θα είσαι λιώμα από το νερό και τον ήλιο και το αλάτι…Άσε που θες να φτιαχτείς στα γρήγορα να βγεις για βολτίτσα δροσερή…
Μήπως είναι τα τόσα κιλά λάδι που αφήνεις στην θάλασσα, γιατί δεν μπορείς να περιμένεις να στεγνώσει το αντιηλιακό πάνω σου, πριν μπεις στο νερό?
Μήπως να είναι, τα πλαστικά σκουπίδια που αφήνεις εσύ ή το κακομαθημένο σου, μια και πλέον αποτελούν σαβούρα αφού τα σπάσατε με κάποιο τρόπο, και που να βγάζεις τον κώλο σου τώρα που έχει βεζουντιάσει από το καρεκλάκι θαλάσσης να πας μέχρι τον κάδο με τα σκουπίδια…άσε που καίει και η άμμος…για τέτοια είμαστε τώρα..απαπαπαπα!!
Μήπως είναι τα κεφτεδάκια που το καμάρι σου έκρυψε στην άμμο μια και δεν θέλει να τα φάει, αλλά προτιμά να φτιάχνει με τα πλαστικά κουβαδάκια που θα σπάσει σε λίγο, κάστρα στην άμμο?
Μήπως είναι τα δίχτυα, και λοιπά καλούδια που ξέβρασε η θάλασσα από ηλίθιους και αγνώμονες ψαράδες, που νομίζουν ότι η θάλασσα αποτελεί το καλύτερο σκουπιδοστάσιο του κόσμου μια και είναι τόσο βαθύ όσο και το λαρύγγι τους όταν πιπώνουν τις ασφαλιστικές για τα καράβια που δήθεν ”έχασαν” σε κακές ημέρες…
Μήπως?? Μήπως??Μήπως…?

Μετά τα παιδιά με τις ρακέτες σας έφταιξαν…τουλάχιστον τα μπαλάκια τα συγκεκριμένα επιπλέουν και πάντα τα βρίσκουν δεν τα παρατάνε τα συγκεκριμένα παιδιά.

Η θάλασσσα αποτελεί ήρεμη δύναμη…το μεγαλείο της κρύβεται στην επιμονή που έχει να μπορεί να περιμένει μέχρι και ο πιο σκληρός βράχος να σμιλέψει, να διαβρωθεί και να γίνει ξανά ένας μικρός κόκκος άμμου. Φαντάσου εσύ που είσαι άνθρωπος τι μπορείς να πάθεις από αυτήν…Σεβάσου την, για να σε σεβαστεί και αυτή…Αυτό θα σου πούν όλοι οι μεγάλοι ναυτικοί αυτού του κόσμου!!

”The more I practice….the luckier I get…!!!”

”I make my own luck…!!!”

Α tall figure, obscured within a purple or brown robe and cowl. He reads from a large book, originally known as the Cosmic Log, chained to his right wrist, which contains all past, present, and future events. He does not leave footprints, nor does he cast a shadow. He is blind, although this doesn’t appear to hinder him and it has been stated that, opposed to simply being blind, He ‘…sees everything.’ He is always calm, detached, and somber even in extreme situations.

***a secret: his book can be changed, and entire sections can be warped or erased, albeit at great personal cost