Το εχω γραψει απο χτες (φαινεται αλλωστε).
Αλλα τα καμωματα του gcast (για ακομα μια φορα) δε μου επετρεψαν
να το ανεβασω στην ωρα του..
Και χωρις την καταλληλη μουσικη υποκρουση δε μπορουσε να ανεβει.
Δευτερα σημερα, αλλη μερα, αλλη ψυχολογια.
Αλλα δε μου παει και να το σβησω…

Ξυπνησα και δε χρειαζοταν να σηκωθω αμεσως απο το κρεβατι.
Να παω βαριεστημενα να φτιαξω καφε και να ανοιξω την τηλεοραση..
Να με πιανει μελαγχολια γιατι ειναι μια ακομα μοναχικη Κυριακη..

Μια αλλη Κυριακη (πολυ κοντινη) ξυπνησα με μια αγκαλια..
Με μια γλυκια καλημερα..
Με ενα ομορφο χαμογελο.

Με την προετοιμασια ενος πρωινου για 2.
Και με υπεροχες μουσικες να γεμιζουν το δωματιο του μικρου σπιτιου στο νησι…

"Γεια σας
Ήρθα για να σας δείξω ο ίδιος την οδό Ονείρων
Δεν ξεχωρίζει
Είναι ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους δρόμους της Αθήνας

Είναι ας πούμε ο δρόμος που κατοικούμε
Μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός
μα κι απέραντα ευγενικός

Έχει πολύ χώμα, πολλά παιδιά
πολλές μητέρες, πολλες ελπιδες και πολύ σιωπή
Κι όλα σκεπασμένα
από έναν τρυφερό μα κι αβάστακτο ουρανό

Εδώ σ’αυτόν τον δρόμο γεννιόνται και πεθαίνουν
τα όνειρα τόσων παιδιών
ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους
Θα ενωθεί με τ’ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου
και θα χαθεί

Όμως την νύχτα δεν τους πιάνει ο ύπνος
Κι όταν δεν ονειρεύονται – τραγουδούν…

Κάθε κήπος έχει
μια φωλιά για τα πουλιά
Κάθε δρόμος έχει
μια καρδιά για τα παιδιά

Μα κυρά μου εσύ
σαν τι να λες με την αυγή
και κοιτάς τ' αστέρια
που όλο πέφτουν σαν βροχή

Δως μου τα μαλλιά σου
να τα κάνω προσευχή
για να ξαναρχίσω
το τραγούδι απ' την αρχή

Κάθε σπίτι κρύβει
λίγη αγάπη στη σιωπή
Μα ένα αγόρι έχει
την αγάπη για ντροπή"

Μανος Χατζιδακις, Γ. Μαρινος
Προλογος, Ονειρο παιδιων της γειτονιας (1962)

Υ.Γ.
Καλο μας μηνα..