Alternative title: Ανίκανοι.
Βρίσκομαι, όχι στο κέντρο αλλά σε κάποια προάστια. Δεν είναι in, δεν είναι high, είναι in the middle. The next big thing. The next talk of the town.
Πίνω και δε πίνω. Καπνός στους πνευμονές μας και χαλίκια στην γλώσσα μας.
Έχουμε μείνει στήλες άλατος ακούγοντας τις διπλανές παρέες. Συν δύο, πλην δύο χρόνια διαφορά ηλικίας.
Εμείς μεγαλώσαμε σε άλλο κόσμο ή κάπου στη πορεία μας απήγαγαν εξωγήινοι και χάσαμε την εξέλιξη? Μήπως εμείς είμαστε οι ανώμαλοι και οι εκτός εποχής? Μήπως εμείς κάπου ξεχαστήκαμε να χάσουμε το μέτρο?
Γυρνάμε σπίτι μου με εργατικά στο χέρι και πορτοκαλάδες Λουξ.
Καταλήγουμε ότι μάλλον εμείς ξεχαστήκαμε να χάσουμε το μέτρο και γι' αυτό μένουμε άναυδες στο ότι βλέπουμε. Ναι.. ναι.. αυτό είναι.. δεν εξηγείται αλλιώς..
Ή όπως στο futurama παγώσαμε ξαφνικά και ήρθαμε σε ένα παράλληλο συμπαν, μόνο που δε μας το έχουν φανερώσει ακόμα.
Με ποιό δικαίωμα αυτά τα βδελυρά ερπετά που αυτό-αποκαλούνται άνθρωποι ανοίγουν τον οχετό της σάπιας ψυχής και νου τους και μολύνουν την αισθητική μας με τα λόγια και τις πράξεις τους?
[ υπερφίαλα λόγια και πράξεις κραυγαλέες.
μερικές φορές ακόμα και το γέλιο τους
σε κάνει να ανατριχιάζεις
νιώθοντας έναν αόριστο
κίνδυνο. ]
Από πότε η κριτική μπερδεύτηκε και ονομάστηκε γνώμη?
Από πότε οι σέκτες έγιναν αρεστές από όλους?
[ οι πιο μεγάλες επαναστάσεις
έγιναν για να καταργηθούν,
τα πιο μεγάλα κινήματα
για να συσπειρώσουν
όχι να κλείσουν μάτια, αυτιά και μυαλά. ]
Πόση αμετροέπεια, χυδαιότητα και λαικισμό χρειάζεται
να καταναλώσεις για να γίνεις σα και αυτούς?
Αφού η "ελευθερία" επήλθε στα πάντα και έγινε συνώνυμο της ύβρεως ας αρχίσουμε έναν εποικοδομητικό "διάλογο".
Ανίκανοι, Αχρηστοι, Ρατσιστές, Κακομοιραίοι, Υστερικοί, Κομπλεξικοί, Πουτάνες σε ψυχή και σώμα, Στερημένοι από τα πάντα, Άχρείοι και Μωροί.
Περιφέρουν το σώμα τους παντού, σχολιάζοντας τα πάντα. Αλώβητοι. Χωμένοι σε ένα lifestyle που φτιάχτηκε από αυτούς για αυτούς.
Ζητάω κάτι ακατόρθωτο όταν θέλω να κοιτάζω και να μην βλέπω προστυχιά, πρόζα, πόζα, υπεροπτικά βλέμματα, συσπειρώσεις ανθρώπων σε ομάδες που κοιτάνε αν τους κοιτάνε, που κοιτάνε αν τους ποθούνε, αν τους σχολιάζουν?
Μάλλον ναι.
Κάπου ξεχάστηκα πάλι, ως αιώνια αφηρημένη.
Και όσο και να θέλω δε θυμάμαι σε πια στάση πρέπει να ανέβω για να το ξαναπρολάβω.
ladydoor