Ημέρα προτελευταία στην Αθήνα: ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ?! ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΚΟΥΩ! ΩΩΩΩΩΩ.. Κέρκυρα!

Αντί για Mera Luna και ZZ βρέθηκα περιχαρής να ετοιμάζω τα μπαγκάζια μου για Κέρκυρα.
Πριν την εξιστόρηση όμως χρειάζονται κάποιες διευκρινισεις αλλιώς δε θα καταλάβεις τίποτα..

Σάββατο, πέντε μέρες πριν φύγω:
Σαν χαρούμενη τουρίστρια των Αθήνων φοράω μαγιό, ροζ φορεματάκι, ασορτί σανδάλι και σέρνω μαζί μου μία γαλάζια τσάντα θαλάσσης. Επόμενος σταθμός μια παραθαλάσσια περιοχή δίπλα στην Αθήνα για δύο μέρες. Συνεργάτες στο έγκλημα: Γιώργος, Δαναίτσα, Αγγέλω.
Η μέρα είναι ζεστή και εγώ ζαβλακωμένη και χαζοχαρούμενη. Μη το παίρνεις στραβά μάτια μου, δεν έφταιγα εγώ αλλά οι ορμόνες που χορεύαν τσιφτετέλι ένεκα η καυτή μέρα/απόγευμα/νύχτα που είχε προηγηθεί.  Ξεκινάω λοιπόν, παίρνω το λεωφορείο, το μετρό, αλλάζω στο σύνταγμα, κατεβαίνω στου διαόλου τη μάνα, περιμένω ένα άλλο λεωφορείο που έρχεται φίσκα και περνάω μία φανταστική ώρα ταξιδεύοντας στα όμορφα περίχωρα των Αθηνών.
Φτάνω, έρχεται ο Γιώργος και με μαζεύει με το αμάξι, οι άλλες ακόμα κοιμούνται οπότε αράζουμε έξω με καφέ, τσιγάρα και τάβλι. Τέλεια!
Η μέρα περνάει με μπάνιο στην θάλασσα, έναν αχινό που μου καρφώθηκε στο πόδι και όχι ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ, εγώ το έχω πει, αν κάνω μπάνιο και δεν με τσιμπήσει αχινός θα γίνει θαύμα, αλλά τώρα έχω πάρει το κολάι και δεν με ενδιαφέρει τίποτα, σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ που λέει και ο Τσίπρας. Και έρχεται το βράδυ..
Και με βρίσκει εμένα στη νέα μπέμπα του Γιώργου – με τον γιώργο μέσα – και τις άλλες στο αυτοκίνητο της Αγγέλως να πηγαίνουμε Πετρούπολη για ποτάκι. Πράγμα απόλυτα ανώμαλο αφού η Πετρούπολη είναι στην άλλη άκρη από εκεί που ήμαστε..
Πάμε, τα πίνουμε, ακούμε μουσικούλα, την ψιλό ακούμε και γυρίζουμε στα όρη, στα άγρια βουνά.. Κάπου σε κάτι χωματόδρομους μου ερχεται η φαινή ιδέα:
- Εχμ.. Γιώργο?
- Ναι..?
- Θα μου δώσεις την μπέμπα να την πατήσω λίγο?
- Και να την πας που?
- Ε εδώ μωρέ.. άδειος είναι ο δρόμος, μόνοι μας είμαστε..
- Δώσε!
Και έδωσα. Και πατήσα την μπέμπα στα 210. Και φτιάχτηκα άσχημα. Πολύ άσχημα..

Τρίτη, δύο μέρες πριν φύγω:
Μετά από ένα πέρασμα στο καταπληκτικό μπαρ Noir κάπου στα δυτικά βρίσκομαι πάλι στη μπέμπα με τον Γιώργο στο τιμόνι και κατευθυνόμαστε στο σπίτι των γονιών μου. Ιδέα που τότε φάνηκε καλή αφού πεινάγαμε του πούστη και σπίτια μας δεν υπήρχε φαγητό ούτε για δείγμα. Δεν είχα υπολογίσει όμως ότι ο Γιωργάκης μιλάει. Και μιλάει και πολύ ο μαλάκας..
Και μίλησε.. και πέταξε το θεικό: "Δε νομίζω το GT της να πιάσει τα 210 όπως έπιασε με την μπέμπα μου το Σάββατο!" και μένουν όλοι κάγκελο. Μαζί και ο μπαμπάς.
Γαμήσι.

Τετάρτη, μία μέρα πριν φύγω:
Το επόμενο πρωί με βρίσκει να ακούω κράξιμο μέσω τηλεφώνου και την απαγόρευση να ξανα πιάσω τιμόνι στα χέρια μου. Πράγμα λογικό. Καθώς και την απαγόρευση να πάω Κέρκυρα με το αυτοκίνητο. Πράγμα μη λογικό. Αφού δεν θα οδηγούσα εγώ αλλά η Αγγέλω! Και όπως ξέρει όποιος την ξέρει πάνω απο 80 δεν πάει ούτε με σφαίρες..
Ο λόγος του μπαμπά όμως είναι λόγος όσο χρονών και να είσαι. Άρα.. τρέξε μαλάκα να βρεις εισιτήριο με το κτελ! Και έτρεξα.. και βρήκα το μοναδικό που είχε μείνει γιατί εμένα ο Θεούλης με αγαπάει! Awwwww

Τετάρτη, λίγες ώρες πριν αλλάξει η 'μέρα:
Πανικός, τσιγάρα, γέλια και λικέρ.. πολύ λικέρ καρύδα ανακατεμένο με χυμό πορτοκάλι και ούζο. Χικ!

Και κάπως έτσι βρέθηκα να κάνω ταξίδι δέκα ωρών με ένα κτελ..
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και ποστ..