Atem.

Άσχετο μα σχετικό: Ξέρεις, τα ψηφία του Πι μόλις γίναν ένα εκατομμύριο.
Θα με πας στο Λούβρο?
Εχουν μία αίθουσα αφιερωμένη στο Πι! Οι τοίχοι καλύπτονται από τα ψηφία του.
Θα ήθελα να μπορούσα να απομνημονεύω τα στοιχεία του τόσο εύκολα όσο απομνημόνευσα την αισθησή του.
Ένα εκατομμύριο αριθμητικά ψηφία.
Και η αρχή του 3,14. : τέλος ασχέτου μα σχετικού.

[ Πίστεψα κάθε λέξη. ]

Έχασα σχεδόν όλη την εμπιστοσύνη που είχα στους ανθρώπους. Εμείναν μόνο κάτι ρανίδες εμπιστοσύνης. Δεν είχα λόγο να μην τους πιστέψω. Κανέναν απολύτως. Και όμως! Πρόσεχα. Κάθε λέξη, κάθε έννοια. Και δεν βρήκα τίποτα που να μου αλλάξει την γνώμη.

[ Μοιράστηκα.]

Πράγματα. Εικόνες. Στιγμές. Ώρες. Ημέρες. Εβδομάδες. Το σπίτι μου. Τα τσιγαρα μου. Το φαγητό μου. Τα πάντα. Ό,τι είχα.  Και ήμουν ευχαριστημένη.

[ Έτσι έμαθα πως πρέπει να γίνεται. ]

Όπως έμαθα και άλλα πράγματα. ´Οπως η εμπιστοσύνη. Συνήθως εμπιστεύεσαι τους φίλους σου, έτσι?  Ή άλλα, όπως ο σεβασμός. Να σεβόμαι τον καθένα. Η απόλυτη ελευθερία γνώμης.Ποτέ δεν έκρινα. Ποτέ δεν κρύφτηκα.

[ Μα δεν έμαθα κάτι βασικό. ]

Δεν μπορούσαν να μου το διδαξούν. Δεν το ήξεραν και αυτοί. Δεν ήξεραν πως να με διδάξουν να κρύβομαι, να μην εμπιστεύομαι, να μη σέβομαι, να κρίνω, να σκορπάω τσαμπουκά και να πουλάω μαγκιά. Εξάλλου, ποτέ δεν μπόρεσω να τα μάθω μόνη μου.

[ Αλλά πάντα έμπλεκα. ]

Και οι ιστορίες που έχω να σου πω είναι σενάρια φαντασίας. Τόση φαντασία που μοιάζουν ψεύτικα. Εύχομαι με όλη μου την ψυχή να ήταν. Δεν είναι.

[ Και όμως, ποτέ δεν ήθελα "μπλεξίματα".
Δεν τα επεδίωκα ]

Πάντα πίστευα σε παραδόσεις και δυσειδαιμονίες. Άφηνα και αφήνω ποτήρια νερό τα βράδυα για τον φύλακα αγγελό μου. Και με φύλαξε.

[ Πάλι. ]

Όσο το σκέφτομαι χαμηλώνω τα μάτια και ντρέπομαι. Θέλω να βάλω τα κλάμματα με άγρια λύσσα όσο σκέφτομαι. Που πήγα να μπλέξω.. και χωρίς να καταλάβω τίποτα.. τίποτα.. το ορκίζομαι, δεν είχα καταλάβει τίποτα.. Και βρέθηκα ξαφνικά μπλεγμένη. Όχι με αυτά που φαντάζεσαι. Σου είπα, είναι τόσο φανταστικό αυτό που συνεβή που νομίζω ότι είναι ένα κακό όνειρο.
[ Με τσιμπάω όμως και διαπιστώνω ότι δεν κοιμάμαι.]

Και όσο περνάει ο καιρός και οι μέρες βρίσκω ανεπαίσθητα σημάδια που μου δείχνουν πόσο φανερά στήνοταν το όλο πράγμα. Μπροστά στα μάτια μου. Δεν ήμουν όμως αρκετά έξυπνη ώστε να καταλάβω. Δεν ήμουν.

[ Έχω κλειστεί στο σπίτι εδώ και μέρες. ]

Και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι θα συνέβαινε αν δεν γινόταν όλο αυτό που έγινε.

[ Αλλά τώρα τέλειωσε. ]

Για άλλη μια φορά πληγώθηκα.
[ Δεν φοβάμαι όμως. ]

Δεν φοβάται κανείς για εμένα. Είμαι σκληρό καρύδι εγώ, φτιαγμένη από σκληρό υλικό, δεν σπάω εύκολα.Ρώτα όποιον με ξέρει, αυτό θα σου πει.

[ Δε σου πει όμως  κανένας ό,τι καθε φορά χάνω και ένα κομμάτι της ψυχής μου. ]

Δεν το ξέρουν.

[ Κανένας, δεν θα σου πει όμως ό,τι φοβάμαι τόσο που ματώνω τα χείλια μου απ' τον φόβο. ]

Δεν το ξέρουν.

[ Δεν θα σου πει όμως ό,τι νιώθω λες και η τελευταία δικλείδα ασφαλείας μου ανοίχτηκε. ]

Δεν το ξέρουν.

[ Κι ακόμα και αν μαντεύουν κάτι. ]

Δε μπορούν να είναι σίγουροι. Ποιός είναι τόσο δειλός ώστε να δείξει κάτι τέτοιο?

[ Όχι εγώ. ]

Όμως εγώ σπάω. Χάνω και ένα κομμάτι μου. Χάνω την εμπιστοσύνη μου. Νιώθω φτερό στον άνεμο.
Και θέλω να απλώσω τα χέρια μου να πιαστώ από κάτι και δε μπορώ.

[ Με επισκέφτηκαν οι γονείς μου σήμερα. ]

Δημιούργησα από μικρή αποστάσεις και τώρα είναι αργά για να τις διανύσουμε. Πολύ αργά. Κανείς δεν έχει το κουράγιο να το κάνει.

[ "Μην δηλητηριάσεις το σώμα σου Πρένσες." ]

Του υποσχέθηκα πως όχι. Δεν σπαώ τις υποσχέσεις μου ποτέ. Μπορεί να είναι σίγουρος, να κοιμάται ήσυχα.

[ Το μόνο που ήθελα ήταν είκοσι λεπτά να σου μιλήσω.
Να ηρεμήσεις την ψυχή μου ψυχή μου.
Να με κάνεις να νιώσω τόσο ασφαλή όπως έκανες πάντα.
Και εσύ τα πήρες όλα λάθος.
Τα παρεξήγησες.
Νόμιζες ότι σε 'ήθελα'.
Ο,τι αυτό επεδίωκα. ]

Οι μέρες περνάνε και κλείνομαι όλο και πιο πολύ. Μου θυμίζω τις παλιές ημέρες. Και αισθάνομαι πάλι έτσι. Είναι όλα κρύα και μοιάζει σα να είναι έτοιμο να χιονίσει. Δεν υπάρχει κανείς να
με ακούσει, κανείς που να ξέρει τόσα και να μην με έχει κρίνει. Κάποιος που να ξέρει να ακούει μέχρι και τις σιωπές μου. Και θέλω να κλάψω όπως δεν έχω
κλάψει ποτέ. Δεν είναι ωραίο να νιώθεις πως όλα ήταν μία φάρσα, πως
υφάνθηκε ένα γαμημένο δίχτυ γύρω σου  ήθελε να σε πνίξει και να σε χώσει μεσ' τον πάτο, πως
γλύτωσες κατά τύχη – ή όχι – από ένα "μπλέξιμο". Και το μόνο που θέλω
είναι να μιλήσω. Και να ακουστώ. Να αφήσω το κομμάτι να κυλήσει και να
το ακούω να σπάει. Και μετά δεν θέλω τίποτα. Είπαμε. Είμαι φτιαγμένη
από σκληρό υλικό εγώ. Δεν σπάω με τίποτα.

[ ΧΔΣΠΣ. ]

*για να μην παρεξηγηθώ. Όχι, το μπλέξιμο δεν αναφέρεται σε ναρκωτικά ή πουτανιά. Μπροστά σε αυτά, αυτό  που πήγε να γίνει είναι μακράν χειρότερο. Δε μπορώ καν να το προφέρω.