Tutto il mondo.

Ανέκαθεν είχες την πεποίθηση ότι είσαι δύο πρόσωπα.
Δύο άτομα.
Δύο ζωές.
Ίδια κατάληξη.
Βρέθηκες και πάλι σ' ένα ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων, μ' έναν άνδρα που υποσχόταν γκαραντί έρωτα τεσσάρων αστέρων για λίγες ώρες.
Εκείνος ήξερε να παίρνει αυτό που θέλει.
Εκείνη ήταν σίγουρη για το πως να τον σαγηνεύσει κι εσύ είχες καβαλήσει ένα ιλουστρασιόν όνειρο και έτρεχες σαν τρελλή στο πουθενά.
Επικίνδυνη κούρσα.
Τελικά, ούτε εκείνη ούτε εσύ είχατε τις απαραίτητες αντιστάσεις για μην τον ερωτευτείτε. Μάλλον, για να είμαι πιο ειλικρινής, εσύ μέσα από εκείνη και εξαιτίας της τον ερωτεύτηκες. Σου άρεσε η εικόνα σου ετσι όπως του την πλάσαρε εκείνη και στην συνέχεια σε ξετρέλλαινε η ερωτική επιθυμία που λαμπύριζε στα μάτια του. Σε κάθε ερωτόλογο κι ένας ιριδισμός. Γύρω από την κόρη εκείνου του ματιού αιωρούνταν ασημόσκονη και θάλασσες.
Ώρες ώρες, σε θάμπωναν τόσο που ήθελες μόνο να κλείσεις τα μάτια και να χαθείς μέσα τους.
Έμενες για λίγο βουτηγμένη στην ανάμνηση των κυμμάτων κι ύστερα για μερικές στιγμές, το απόλυτο σκοτάδι, το απόλυτη έρεβος, η απόλυτη νύχτα, ένας μικρός θάνατος!
Το χρώμα του έρωτα για εσένα δεν ήταν κόκκινο ή ροζ, ήτανε ασημί και μπλε.
Και κάπως έτσι συνέχισες να ταξιδεύεις πάνω σε αραγμένο καράβι που δεν έφευγε για πουθενά.

Tutto il mondo.
Ενώ εσύ ψιθύριζες συνέχεια: non mi treida.

Τελικα, tu treida e ciq' uce.