Blog not found.

[Μερικές φορές νομίζω ότι παίζω σε διαστροφική τσόντα.]
Ξύπνησα και άνοιξα τα μάτια μου. Σκοτάδι και φως μαζί να μπαίνει από τα κατεβασμένα στόρια. Σηκώθηκα. Σωριάστηκα. Το κεφάλι μου χτύπησε στα κάγκελα του κρεββατιού και στο πάτωμα. Δε ξέρω πόση ώρα λιποθύμησα. Ανοίγω τα μάτια. Μόνο σκοτάδι, σφυριά στο κεφάλι μου και οι συμβουλές τους γιατρού να ψιθυρίζονται σε slow motion. 'Προσπάθησε να θυμήθεις. Σκέψου, πώς σε λένε? που μένεις? Πώς λένε τους γονείς σου?'
Τα λέω από μέσα μου. Δεν είμαι σίγουρη για τις απαντήσεις αλλά τα λέω. Αντηχούν στο μυαλό μου και ο θόρυβος είναι εκκωφαντικός. Πονάω. Θυμάμαι: 'Προσπάθησε τώρα να τα φωνάξεις.'
Ανοίγω το στόμα και το κλείνω αμέσως, καίγομαι ολόκληρη. Προσπάθεια ξανά. Βγαίνει ήχος? Δε μπορώ να ακούσω! Σταμάτα αυτό το ντάπα ντούπα στο κεφάλι μου! Σηκώνομαι απότομα και ουρλιάζω καθώς ξαναπέφτω κάτω.

[- ΠΕΣ ΤΟ.
- Δε μπορώ.
- Δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω. Πες το.
- Δε μπορώ..
- Τώρα.
- Όχι.
Τι ήχο κάνει η παλάμη που συγκρούεται με κόκκαλο?
Πλουφ ή πλαφ?]

Ψιθυρίζω το ονομά μου, την διευθυνσή μου, τα ονόματά των γονιών μου. Ξανασηκώνομαι. Πιάσιμο από το γραφείο, τα νύχια μου σπάνε. ΜΗ ΞΑΝΑΠΕΣΕΙΣ! μου φωνάζω. Ξανά στο κρεββάτι. Μετράω δευτερόλεπτα. Ένα, ένα, δύο, δύο, τρία, τρία.. Δευτερόλεπτα ώσπου να αρχίσουν οι σπασμοί. Αγκαλιάζω το μαξιλάρι. Πρώτος. Δεύτερος. Σιωπή. Κλείνω τα μάτια και τραγουδάω από μέσα μου αυτό που έλεγα μικρή κάθε φορά που συνέβαινε. Ο γάτος είναι πονηρός μα το ποντικάκι πιο μικρό. Συνέχεια και συνέχεια. Τέταρτος. Διπλώνω στα δύο. Θυμάμαι: "Να μην αγγίξουν τα γονατά σου το σώμα σου". Σφίγγω και άλλο το μαξιλάρι. Σκοτάδι. Φως. Πόση ώρα πέρασε? Μουδιάζω. Όπως όταν οδηγάς για πολύ ώρα με ανοιχτά τα παράθυρα. Θυμάμαι: "Κατάπιε!". Σε ακραίες καταστάσεις οι σιελογόνοι αδένες υπερλειτουργούν, μπορείς να πνιγείς αν δεν καταπιεις.

[Σε χρειάζομαι για να δω αν μπορώ να το κάνω αυτό ή όχι.]

Σκοτάδι. Φως. Θυμάμαι: 'Προσπάθησε να μετρήσεις ως το 5'. Μπερδεύομαι, το έξι είναι μεσ' το πέντε ή όχι? Ψάχνω το κινητό, έχει χωθεί κάτω από το στρώμα. Θυμάμαι: 'Το 112 είναι ο διεθνής αριθμός βοήθειας'. Το δερμα στο λαιμό τεντώνεται όπως όταν ακουμπάς την γλώσσα στον ουρανίσκο. Μια φωνή μεσ' το θόρυβο που ακούς μόνο εσύ: 'Σήκω!'. Μένω όρθια, τα πόδια μου ακουμπάνε το πάτωμα, πάω ως το πάσο και συνεχίζω. Ο πάγκος της κουζίνας. Θυμάμαι: 'Προχώρησε σε πηγή φωτός." Ανάβω το φως και ζαλίζομαι. Είμαι ακόμα όρθια όμως.

[Σε χρειάζομαι περισσότερο απ' ότι μπορείς να φανταστείς.]

Θυμάμαι: ' Ανέβασε τα χέρια πάνω απο το κεφάλι σου, πονάς?' Δε πονάω.

[Ζηλεύω το κάθετι. Σα να 'μαι παιδί που ζηλεύει
κάτι που ήδη έχει.]

Ο θόρυβος μειώνεται. Τα πάντα ξεκαθαρίζουν. Βλέπω πιο καθαρά.

[Φοβάμαι το καθετί. Σα παιδί που φοβάται
κάτι που ήδη έχει αντιμετωπίσει.]

Πέρασε. Τέλος.

[Η φράση που όλοι φοβούνται κανείς δε λέει
'βοηθησέ με'.
Σαν παιδιά όλοι, φοβούνται μήπως τους κοροιδέψουν
μήπως πληγωθεί η υπερηφάνεια τους.]
Θυμάσαι τότε
που πήραμε διάκριση
και τον πρώτο τίτλο στο
φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους?

Στάχτες. Στάχτες παντού.
Αόρατες, ορατές. Στάχτες. Και μικρές φωτιές να ανάβουν και να σβήνουν ωσπού να τελειώσει το οξυγόνο.

Έχω πέντε μικρά γατάκια. Ένα παιδικό φόρεμα που μοιάζει παιδικό. Με κάνει να φαίνομαι σα παιδάκι. 'Τι όμορφη που είσαι' μου είπε.. λίγο αργότερα ψιθύριζε ότι δε μπορεί να μου φερθεί βίαια, ότι μοιάζω τόσο γλυκιά, τόσο εύθραστη. Χρειάστηκαν μέρες και μήνες για να τον πείσω, έπρεπε να τον προκαλέσω και τα χέρια του αγγίξαν τα μαλλιά μου. Ξάπλωσε και έδεσε τα χέρια του στα κάγκελα, 'Κάνε μου ό,τι θες..'. Έκανα ότι ήθελα.. άρχισα να τον φιλαώ.. στο μέτωπο, στα μάγουλα και μετά στο λαιμό, έτσι όπως ξέρω.. ένιωσα το δέρμα του να τεντώνεται, την ανάσα του να αλλάζει, κατέβαινα σιγά σιγά.. έπαιζα με το σώμα του, τα δαχτυλά μου έτρεχαν πάνω του και η γλώσσα μου τον έγλειφε εκατοστό εκατοστό, ρούφαγα το δέρμα του και τον δάγκωνα, η ανάσα του άλλαζε συνέχεια, κατέβαινα σιγά σιγά, βρισκόμουν κοντά στον αφαλό του, έκανα ότι ήθελα.. η γλώσσα μου πέρναγε και σάλιωνε το δέρμα του, η σάρκα του έκλεινε μέσα στα δόντια μου, λίγο πιο κάτω.. τον ένιωσα να σκληραίνει, ακούμπαγε το στήθος μου και εγώ συνέχιζα.. ανέβηκα πάνω, βρήκα τις θήλες του με τα χείλια μου, τις έγλειψα και τις δάγκωσα δυνατά, πόνεσε.. του άρεσε.. το κατάλαβα.. ήθελα να τον βασανίσω αλλά έτσι βασάνιζα μόνο έμενα.. τον ήθελα όσο τίποτα άλλο.. να τον πάρω στο στόμα μου, να τον γλείψω ολόκληρο.. τα δαχτυλά μου χαίδευαν το δέρμα πίσω από τα γονατά του, μετέφερα σάλιο με τη γλώσσα και τα χείλια μου, τον έγλειφα σιγά σιγά, ολόκληρο.. τον ένιωσα να σκληραίνει.. κατέβηκα πιο κάτω.. ήθελα να τον λατρέψω.. δεν ήταν ώρα ακόμα.. τα χέρια μου περναγαν πάνω στο σώμα του και η γλώσσα μου ήταν ανάμεσα στ' αρχίδια του, συγχωρέσε με που μιλάω έτσι, δε μου αρέσουν οι γλυκανάλατες λέξεις.. τον έγλειψα ολόκληρο, τα δόντια μου τον δαγκώνανε απαλά.. όταν τον πήρα στο στόμα μου έσταζα ολόκληρη.. ιδρώτα και καύλα.. τον ρούφαγα και τον έγλειφα παράλληλα, τον ένιωσα να καυλώνει και άλλο, να παραμιλάει.. δεν άντεχα.. μπορούσα να κάνω ότι ήθελα όμως.. και συνέχισα για λεπτά, για ώρα.. ωσπού δεν άντεχα ούτε λεπτό.. ανέβηκα πάνω του.. τα πόδια μου να κρατάνε αντίσταση.. όχι ακόμα.. όχι. τον φίλησα και με ρούφηξε ολόκληρη.. μου δάγκωνε τα χείλια και τρελλαινόμουν, η γλώσσα του χανόταν στο στόμα μου.. ο κόσμος γκρεμίστηκε και είδα αστέρια και κομήτες, φλεγόμενες εκκλησίες με τους πιστούς μέσα.. έμεινα εκεί.. να τον νιώθω μέσα μου.. να τρελλαίνομαι.. να προσπαθώ να κρατηθώ, να μη το χάσω ακόμα.. όχι ακόμα..  οι κινήσεις μελετημένες.. αργές.. τον φίλαγα και του έκοβα την ανάσα.. πιο γρήγορα.. πιο σιγά.. πιο γρήγορα.. ακόμα.. να μπαινοβγαίνει μέσα μου δυνατά.. ο ιδρώτας μας έλουζε και οι κομήτες συνέχιζαν να φλέγονται.. μου έπιασε τα χέρια με τα δικά του, τα έδεσε στη μέση μου και με άφησε εκεί, να παραλληλώ, να χάνω την ισορροπία μου, να ακινητοποιούμαι, ακίνητη.. να μπαίνει μέσα μου με δύναμη, να χάνω τον κόσμο, τον έλεγχο της φωνής μου, της κραυγής μου, με έπιασε από τα μαλλιά και με κράτησε εκεί.. στο πλάι, ήτανε ακόμα μέσα μου όταν έσκυψε και με δάγκωσε, δυνατά, στα πλευρά, λίγο πιο πάνω από τη μέση, λίγο πιο κάτω από την καρδιά, τα δόντια του στο δέρμα μου, τα χέρια του στα μαλλιά μου και εκείνος μέσα μου να με γαμάει τόσο δυνατά, τόσο άγρια όσο ήθελε.. δε θυμάμαι μετά.. οι αναμνήσεις χάνονται και μένουν μόνο  οι αισθήσεις.. θυμάμαι μόνο δύο ώρες μετά.. λίγο πριν τελειώσει.. να είναι πάνω απ' το στήθος μου, το ένα χέρι στα μαλλιά μου, να μου τα τραβάει δυνατά, να φέρνει το κεφάλι του εκεί που ήθελε, η γλώσσα μου να τον αγγίζει όσο ήθελε, το χέρι του να με χαστουκίζει και μετά να με φιλάει παθιασμένα, "σ'αγαπάω" να ανακατεύονται με άλλες λέξεις, χαστούκια με φιλιά, να με τραβάει δυνάτα, να πιέζει τον λαιμό μου, να χάνω την ανάσα μου, να μου γαμάει το στόμα και εγώ να χύνω από την καύλα, να τελειώνει στην γλώσσα μου, να του ανάβω το τσιγάρο και να μένουμε εκεί αγκαλιά.. αγκαλιά..

Στάχτες. Στάχτες παντού.
Αόρατες, ορατές. Στάχτες. Και μικρές φωτιές να ανάβουν και να σβήνουν ωσπού να τελειώσει το οξυγόνο. Και δεν τελειώνει. Δε μπορεί να τελειώσει. Και ανάβει και σβήνει.
Στάχτες. Στάχτες.
Κομμάτια που παρασύρονται από στάχτες και χάνονται για να ξανα ενωθούν μετά.
Και να μείνουν έτσι για πάντα. Ώσπου να τα ξανακάψει η φωτιά… ξανά.. μετά..