Shoot the Dwarf

Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

Ξεκίνησε πριν ένα χρόνο και κάτι. Η ΑV blogger CC –η οποία σταμάτησε να γράφει πια εδώ- και με την οποία είχα επαφή, με προσκάλεσε σε μια συνάντηση  AV bloggers.  Γενικά απέφευγα τέτοιου είδους συναναστροφές, ένιωθα πως δεν είχα μια τέτοια ανάγκη να γνωρίσω ένα τσούρμο ξένων. Σ’ενα meeting στη δουλειά με έπιασα να γράφω στα χαρτιά μου “AV” και κατάλαβα πως μέσα μου, όσο κι αν δεν ήθελα να το παραδεχτω, μ’ έτρωγε να γνωρίσω πρόσωπα  των οποίων τις περιγραφές είχα ακούσει από την συν-blogger. Τελευταία στιγμή, πήρα ένα ταξί από τη δουλειά και πήγα να τους συναντήσω. Ήταν παράξενο. Γιατί από την αρχή, μέσα μου ήξερα πως είχα την περιέργεια να γνωρίσω ένα συγκεκριμένο άτομο, του οποίου τα κείμενα έβρισκα υπέρ του δέοντος, για τα δικά μου γούστα, ρομαντικά  κι ονειροπόλα  Κάποιον που πρώτη φορά του έδωσα σημασία όταν διάβασα πως θα ερχόταν για διακοπές στο Πήλιο, τον τόπο που λατρεύω να περνάω την ώρα μου. Απ’ τη μια, δε με αφορούσε το προφίλ που παρουσίαζε διαδικτυακώς, απ’ την άλλη με ιντριγκάριζε. Όταν τον συνάντησα, απλά απέρριψα όλα όσα ήταν. Συνέχιζε, όμως, να με έλκει με έναν πραγματικά παράξενο, ίσως πρωτόγονο τρόπο. Μετά από 10 μέρες, χωρίς ακόμα να έχω καταλάβει πώς έγινε αυτό, συναντηθήκαμε στη Διονύσου Αεροπαγείτου και κάναμε μια βόλτα. Χρειάστηκαν 15’ για να καταλάβουμε πως κάτι συμβαίνει με μας τους δυο. Περάσαμε 5 ώρες μαζί, που θα μπορούσαν να είναι 15 χωρίς να καταλάβουμε πώς πέρασε η ώρα. Έτρεχα να προλάβω την παράσταση εκείνο το βράδυ, είχα αργήσει χαρακτηριστικά για τη δουλειά. Ήξερα πως εκείνη η συνάντηση ήταν η αρχή μιας γνωριμίας που θα γινόταν σχέση. Κυρίως, γιατί εκείνος ο άνθρωπος ήταν ο πιο ακομπλεξάριστος που έχω γνωρίσει.
Σε 10 μέρες παντρεύομαι έναν AV- συνblogger.