Shoot the Dwarf

Είναι τόσες πολλές οι ιστορίες με τον Eddie, που ειλικρινά, δεν ξέρω ποια να διαλέξω. Φοβάμαι πως δε μπορώ να διαλέξω μία συγκεκριμένη, γιατί έχουμε βιώσει τόσα πολλά, μικρά, εξωφρενικά πρελούδια, τα οποία όμως συνθέτουν την συνολική εικόνα. Πρώτα απ’όλα να σας πω πως ο Eddie ήταν το επίσημο αμόρε μου επί δύο χρόνια στην [...]

ford

Μέσα στο σπίτι του. Όμορφος με έναν παραδοσιακό τρόπο. Τον βρίσκω να ακούει jazzιές και κάποια μελαγχολικά tango. Σήμερα τον βρήκα χωρίς ταυτότητα. Ήταν απ’ αυτές τις μέρες. Τις άδειες. Και αν δεν είναι διαίσθηση αυτό, το ότι πηγαίνω και τον βρίσκω χωρίς προειδοποίηση όταν είμαστε κι οι δυο στη χείριστη των χειρίστων, άδειοι από [...]

 
Σήμερα θα σας διηγηθώ ένα συγκινησιακά φορτισμένο Σαββατοκύριακο που περάσα με τον «εξωφρενικό φίλο μου» Toby. Τον λέμε και Tobo καμιά φορά, γιατί όταν γνωριστήκαμε και μας συστήθηκε, μια κοπέλα δεν άκουσε καλά και τον είπε Tobo, οπότε έμεινε. Ο Toby-o, είναι Νοτιοβρετανός με Ελληνική παιδεία. Όταν μέναμε μαζί με κυνηγούσε για να μου διαβάσει [...]

broken heart

 
Τώρα, θα σας πω για τον λευκό γάμο της αγαπημένης μου, από τους «εξωφρενικούς φίλους μου». Η Ντιάνα, είναι ένα τρελό, πολύ καλό, λίγο χαμένο κορίτσι. Την αγαπάω. Ποτέ δε θυμάμαι πόσο χρονών είναι και φυσικά πότε έχει τα γενέθλια της- τα’ χουμε πει αυτά. Την γνώρισα στο Λονδίνο πριν πολλά χρόνια. Δουλεύαμε μαζί σε [...]

redhair

 
Είπα να αφήσω πίσω λίγο τους ήρωες μου και τα αδιέξοδά τους και να σας περιγράψω μια σειρά από ανάλαφρες και λίγο έξω από τα συνηθισμένα ιστορίες, στις οποίες είχα την τύχη να πάρω μέρος. Απόψε, θα σας διηγηθώ με αφορμή μία σύμπτωση, απ’ αυτές που σε κάνουν να λες, «τι μικρός που είναι ο [...]

Στο σπίτι της Nastazia επικρατεί πανικός… Δε θέλει να το παραδεχτεί, αλλά φοβάται μήπως και δεν ευχαριστήσει τους καλεσμένους της. Έχει ήδη καθαρίσει το σπίτι, πράγμα επώδυνο για μια φοιτήτρια, έχει βάλει το στερεοφωνικό σε περιωπή θέση και αφού επιτηρήσει το σπίτι μια φόρα ακόμα, μπαίνει στην κουζίνα και προσπαθεί με μανία να ανοίξει τα [...]

Συχνά έχω μια παιδική αφέλεια. Ή μάλλον, σκέτη αφέλεια, γιατί τα παιδιά δε τα θεωρώ καθόλου αφελή. Δε θα ξεχάσω το προσωπικό μου ανέκδοτο. Το θυμάμαι ακόμα και με πιάνουν τα γέλια. Πρωί 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ετοιμαζόμουν για την πτήση μου, όταν άνοιξα την τηλεόρασή μου. Ναι, τότε είχα τηλεόραση και γενικά ήμουν σε φάση [...]